HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Grégoire de Nysse, Épitaphe de Flacille

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ω = 61 formes différentes pour 129 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[6]   ὦ Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ δυστυχὲς ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον,

[6]   μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ πάθος· ὦ Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ

[4]   βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός τε ὦ, καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι;

[3]   τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ

[3]   τε πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ πάσης τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης

[6]   ἣ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν ὑδάτων, ὧν τὰς πηγὰς

[3]   τις ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ πόλεις καὶ δῆμοι καὶ ἔθνη

[6]   τῷ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ τὴν

[6]   δυστυχὲς ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς

[6]   πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον, ἐν ᾧ τὸ πάθος

[13]   Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας

[10]   ἡμέραν τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου

[11]   ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν

[6]   οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον, ἐν ᾧ τὸ πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ

[10]   κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἀπὸ

[9]   τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων

[3]   πρὸς τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ

[10]   τὸν διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν

[10]   τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν

[10]   τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ

[5]   ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι αὐτῆς

[5]   φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τά τε πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα

[2]   πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς

[1]   οἶδ´ ὅπως ἐν τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν

[7]   ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν τί εἶχον

[6]   προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης,

[10]   ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε

[1]   καὶ ἀεὶ νέον ἔσται τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται ἡμῶν

[13]   πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει,

[4]   φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν

[6]   συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς

[13]   ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα εἰς

[3]   συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν

[13]   θεότητα τὴν ἐν πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ

[8]   αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων

[1]   μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν

[2]   τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι.

[12]   ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν πάσης

[10]   καὶ πάλιν ταῦτα καὶ οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω

[10]   ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν. τί δὲ

[11]   (οὐκ ἀληθῶς πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν

[6]   ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης βυθῷ

[13]   εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα ὅτι

[10]   βασιλείοις τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι τοῦτο ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί

[12]   τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα

[4]   θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου τε καὶ βασιλείας

[2]   τούτων ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ

[9]   ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί,

[8]   σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν

[1]   σιγὴ τὸ διοιδοῦν τῆς ψυχῆς χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα.

[1]   καλῶς ἐν τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου,

[7]   οἵοις κακοῖς ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ

[12]   πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς τὰ ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ

[10]   κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω τοῦ μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ

[10]   καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι τὴν κυκλικὴν ταύτην περίοδον;

[13]   ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον;

[13]   παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ

[1]   λόγος καθελκυσθεὶς τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ

[7]   κακοῖς ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες,

[7]   ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες

[8]   ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε καὶ

[8]   ὡς ἂν μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος

[8]   καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν

[1]   οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς

[8]   τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ

[3]   καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες

[1]   γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ

[8]   κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ

[13]   ἡμῶν λέγεσθαι χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων

[8]   πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν

[7]   προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς τέλος, καὶ

[13]   ἐν τοῖς τιμίοις τὸ πλέον τῷ ἀνδρὶ συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ μάλιστα

[3]   δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι

[10]   εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν

[1]   δὲ καὶ ἀεὶ νέον ἔσται τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται

[13]   ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα

[12]   λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον ἐν τῷ ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι

[11]   τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ περὶ

[8]   ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ

[1]   τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον

[4]   ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης

[13]   πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως

[13]   ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα

[9]   παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν,

[5]   τις ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι

[5]   τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τά τε πρότερα ἀριθμὸν

[2]   κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω

[12]   κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν

[1]   οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ

[10]   οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς

[3]   πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου

[8]   ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει. ἢ ταῦτα μὲν ὄντως

[1]   τὸν λόγον οἷόν τινι καταιγίδι τῷ πάθει τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´

[2]   ἢ τάχα βούλεταί τι καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις

[1]   πένθος, οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ

[13]   ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς

[1]   οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν

[6]   ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης

[11]   ἀληθῶς πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν

[3]   τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ

[8]   κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε

[4]   κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ

[6]   ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ

[1]   τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς

[12]   οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ

[10]   χόρτος· σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν

[2]   διὰ τούτων ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι·

[8]   ἂν μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν

[3]   τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη τῷ χάσματι. τὸ δὲ παρὸν κακὸν

[12]   νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς

[10]   σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ

[11]   τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα

[7]   καὶ τάξεις διαιρεῖν τὸν θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ βύθιον ἐκ

[7]   ὁ κοινὸς τῶν καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία,

[7]   μέσης καρδίας τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν

[7]   καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία,

[9]   παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ·

[10]   ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν.

[13]   ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ

[11]   ἢ ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν ἐν αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα ὡς

[4]   καθώς φησιν ἡ γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ

[5]   ἦν ὁ καιρός, ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἢ

[2]   σημεῖον τῆς ἔνδον φαιδρότητος γίνεται, οὕτω καὶ ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ

[2]   τὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ πρὸς τὰ λυπηρὰ τῶν

[1]   κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς ἔστι

[1]   ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον ἐν τούτῳ μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς

[12]   τίμιον ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι,

[6]   τὸ πάθος τῇ σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν πάτριον αὐτῶν

[12]   ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς

Chapitre
[6]	ὦ Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα,	ὦ	δυστυχὲς ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον,
[6]	μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ πάθος·	ὦ	Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ
[4]	βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός τε	ὦ,	καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι;
[3]	τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται,	ὦ	πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ
[3]	τε πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον,	ὦ	πάσης τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης
[6]	ἣ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν,	ὦ	πικρῶν ὑδάτων, ὧν τὰς πηγὰς
[3]	τις ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι·	ὦ	πόλεις καὶ δῆμοι καὶ ἔθνη
[6]	τῷ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν.	ὦ	πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ τὴν
[6]	δυστυχὲς ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον,	ὦ	πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς
[6]	πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν,	ὦ	χωρίον, ἐν ᾧ τὸ πάθος
[13]	Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν·	ᾧ	ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας
[10]	ἡμέραν τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως,	ᾧ	κἄν ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου
[11]	ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων	ᾧ	κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν
[6]	οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον, ἐν	ᾧ	τὸ πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ
[10]	κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος	ἐγὼ	ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἀπὸ
[9]	τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ	ἐγὼ	τότε ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων
[3]	πρὸς τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν	λέγω,	λαοί, φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ
[10]	τὸν διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα	λέγω,	ὅσην ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν
[10]	τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ	λέγω	σοι τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν
[10]	τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων	λέγω	τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ
[5]	ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ	λόγῳ·	οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι αὐτῆς
[5]	φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ	λόγῳ	τά τε πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα
[2]	πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως τῷ	λόγῳ	χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς
[1]	οἶδ´ ὅπως ἐν τῷ παρόντι	συλλόγῳ	πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν
[7]	ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία,	ὀδυρέσθω	ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν τί εἶχον
[6]	προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης	βυθῷ	κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης,
[10]	ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ	βίῳ;	οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε
[1]	καὶ ἀεὶ νέον ἔσται τῷ	βίῳ	τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται ἡμῶν
[13]	πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι	ἁγίῳ	δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει,
[4]	φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν	γυναικείῳ	τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν
[6]	συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ πρότερον μὲν	πολεμίῳ	πυρὶ ταῖς τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς
[13]	ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ	κυρίῳ	ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα εἰς
[3]	συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι τῷ	Ἀσσυρίῳ	κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν
[13]	θεότητα τὴν ἐν πατρὶ καὶ	υἱῷ	καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ
[8]	αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ	κακῷ	συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων
[1]	μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ	κακῷ	τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν
[2]	τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ	εὑρίσκω	τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι.
[12]	ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ	μεγάλῳ	βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν πάσης
[10]	καὶ πάλιν ταῦτα καὶ οὐδέποτε	κύκλῳ	περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω
[10]	ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι	πολλῷ	κρεῖττον εἶναί φησιν. τί δὲ
[11]	(οὐκ ἀληθῶς πίθος τετρημένος ἐστὶν	ὅλῳ	τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν
[6]	ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ	προβόλῳ	προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης βυθῷ
[13]	εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ	εἰδώλῳ	τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα ὅτι
[10]	βασιλείοις τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´	ὀφθαλμῷ	γνῶναι τοῦτο ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί
[12]	τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ	ἄνω	πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα
[4]	θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης ἁπάσης	προτεταγμένῳ	εἰς βίου τε καὶ βασιλείας
[2]	τούτων ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ	ὑποκειμένῳ	καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ
[9]	ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ	λεγομένῳ	κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί,
[8]	σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος	ἐκείνῳ	τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν
[1]	σιγὴ τὸ διοιδοῦν τῆς ψυχῆς	χρόνῳ	καὶ κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα.
[1]	καλῶς ἐν τῷ πρὸ τούτου	χρόνῳ	καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου,
[7]	οἵοις κακοῖς ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν	χρόνῳ.	οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ
[12]	πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς τὰ	ἔξω	ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ
[10]	κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν	ἔξω	τοῦ μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ
[10]	καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες;	εἴπω	σοι τὴν κυκλικὴν ταύτην περίοδον;
[13]	ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη.	~εἴπω	τι καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον;
[13]	παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ	κόλπῳ	τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ
[1]	λόγος καθελκυσθεὶς τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν.	οὔπω	γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ
[7]	κακοῖς ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ.	οὔπω	ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες,
[7]	ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες,	οὔπω	τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες
[8]	ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ	σκυθρωπῷ	προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε καὶ
[8]	ὡς ἂν μὴ ἴδοι τάχα	καθαρῷ	τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος
[8]	καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ	ἡμετέρῳ	κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν
[1]	οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι ἐν	καιρῷ	τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς
[8]	τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν	σορῷ	κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ
[3]	καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ	σκήπτρῳ	τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες
[1]	γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ	μέσῳ	χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ
[8]	κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν.	ὑπομνήσω	δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ
[13]	ἡμῶν λέγεσθαι χρὴ τοῦτο προσθεὶς	καταπαύσω	τὸν λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων
[8]	πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε	χρυσῷ	καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν
[7]	προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί	ἀπώσω,	ὁ θεός, εἰς τέλος, καὶ
[13]	ἐν τοῖς τιμίοις τὸ πλέον	τῷ	ἀνδρὶ συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ μάλιστα
[3]	δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι	τῷ	Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι
[10]	εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται	τῷ	βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν
[1]	δὲ καὶ ἀεὶ νέον ἔσται	τῷ	βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται
[13]	ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα	τῷ	εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα
[12]	λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον ἐν	τῷ	ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι
[11]	τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει	τῷ	ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ περὶ
[8]	ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις	τῷ	ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ
[1]	τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι	τῷ	κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον
[4]	ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ	τῷ	κατὰ θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης
[13]	πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη	τῷ	κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως
[13]	ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ	τῷ	κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα
[9]	παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω	τῷ	λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν,
[5]	τις ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι	τῷ	λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι
[5]	τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ	τῷ	λόγῳ τά τε πρότερα ἀριθμὸν
[2]	κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως	τῷ	λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω
[12]	κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα	τῷ	μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν
[1]	οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν	τῷ	μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ
[10]	οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν	τῷ	μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς
[3]	πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ	τῷ	πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου
[8]	ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι	τῷ	πάθει. ἢ ταῦτα μὲν ὄντως
[1]	τὸν λόγον οἷόν τινι καταιγίδι	τῷ	πάθει τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´
[2]	ἢ τάχα βούλεταί τι καὶ	τῷ	πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις
[1]	πένθος, οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν	τῷ	παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ
[13]	ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας	τῷ	πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς
[1]	οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν	τῷ	πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν
[6]	ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι	τῷ	προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης
[11]	ἀληθῶς πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ	τῷ	πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν
[3]	τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον	τῷ	σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ
[8]	κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ	τῷ	σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε
[4]	κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ	τῷ	σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ
[6]	ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες	τῷ	τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ
[1]	τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν	τῷ	τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς
[12]	οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς	τῷ	τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ
[10]	χόρτος· σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον	τῷ	ὑποδείγματι τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν
[2]	διὰ τούτων ὅτι δεῖ καταλλήλως	τῷ	ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι·
[8]	ἂν μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ	τῷ	φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν
[3]	τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη	τῷ	χάσματι. τὸ δὲ παρὸν κακὸν
[12]	νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ	θανάτῳ	ψῆφον δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς
[10]	σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν	παιδευσάτω	σε ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ
[11]	τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς	πορρωτάτω	τῆς ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα
[7]	καὶ τάξεις διαιρεῖν τὸν θρῆνον;	στεναζέτω	πᾶσα ἡ γενεὰ βύθιον ἐκ
[7]	ὁ κοινὸς τῶν καταπονουμένων λιμήν.	~πενθείτω	ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία,
[7]	μέσης καρδίας τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα.	συμπενθείτω	καὶ ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν
[7]	καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία,	θρηνείτω	ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία,
[9]	παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς	ἀπιστείτω	τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ·
[10]	ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν	Χριστῷ	εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν.
[13]	ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν	Χριστῷ	Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ
[11]	ἢ ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν ἐν	αὐτῷ	εἶναι· ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα ὡς
[4]	καθώς φησιν ἡ γραφή, βοηθὸς	(αὐτῷ	πρὸς πᾶν ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ
[5]	ἦν ὁ καιρός, ἢ συνέτρεχεν	αὐτῷ	πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἢ
[2]	σημεῖον τῆς ἔνδον φαιδρότητος γίνεται,	οὕτω	καὶ ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ
[2]	τὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα,	οὕτω	καὶ πρὸς τὰ λυπηρὰ τῶν
[1]	κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ	τοιούτῳ	κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς ἔστι
[1]	ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον ἐν	τούτῳ	μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς
[12]	τίμιον ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν	ἀκούω	αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι,
[6]	τὸ πάθος τῇ σκοτομήνῃ ἐπώνυμον.	(ἀκούω	γὰρ κατὰ τὴν πάτριον αὐτῶν
[12]	ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ	τύφῳ	ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 29/04/2009