Chapitre
[6]	ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ φέγγος, ἐκεῖ	αἱ	ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται
[8]	τὸν ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ	αἱ	νεφέλαι καθὼς δυνατὸν αὐταῖς ἦν
[3]	ἔθνος ἓν ἢ πόλιν μίαν	ἀπολοφύρασθαι,	ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα τὴν τοῦ
[2]	εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου	καταστοχάσασθαι.	ἢ τάχα βούλεταί τι καὶ
[12]	γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν ἐστιν	ἐξαριθμήσασθαι,	πόσοι τοῖς ἐνδύμασι τοῖς παρ´
[2]	βούλεταί τι καὶ τῷ πάθει	χαρίσασθαι	καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων
[1]	κἀμέ τι τῶν τοῦ διδασκάλου	προσδιορθώσασθαι,	τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι τοῦ
[12]	ἀφέσεως ἠξιώθησαν. εἰ δὲ τὸ	ἐπισκέψασθαι	τὸν κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ
[13]	Ἀλλ´ ὃ μάλιστα παρ´ ἡμῶν	λέγεσθαι	χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω τὸν
[10]	οὐκ ἔξεστί σοι βασιλίδος θέαν	περιεργάζεσθαι,	φοβερὰ περὶ αὐτὴν ἡ τῶν
[6]	αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν τόπον	ἐπονομάζεσθαι.	ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος, ἐκεῖ
[2]	ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ κελεύοντι	πείθεσθαι,	οὐκ οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ
[2]	τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν	διατίθεσθαι·	κατὰ ῥοῦν τὰ πράγματα φέρεται;
[10]	ἐντὸς τῶν ἀδύτων τῆς βασιλείας	γενέσθαι	μὴ διασχόντα τὸ τῆς σαρκὸς
[2]	τὰ πράγματα φέρεται; εὔκαιρον τὸ	εὐφραίνεσθαι·	μετέπεσε τὸ φαιδρὸν εἰς κατήφειαν;
[3]	ἁρμόζει τάχα τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ	προέσθαι	φωνήν, ἣν πρὸς τοὺς ὑποχειρίους
[8]	οἶμαι τοὺς πολλοὺς τοῖς λεγομένοις	συνθήσεσθαι·	ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη
[12]	ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας	φοινίσσεσθαι,	τὴν δὲ ἄνω πορφύραν τὸ
[13]	Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ	βδελύττεσθαι.	τοὺς γὰρ ἐν τῇ κτίσει
[10]	(τὸ δὲ τὸν ἅπαντα χρόνον	ὑποκεῖσθαι	τῇ τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας
[12]	τέλος οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν	λυπεῖσθαι	προσήκει περὶ τῆς βασιλίδος μαθόντας
[1]	ψυχῇ τὸ πάθος (τάχα δὲ	καὶ	ἀεὶ νέον ἔσται τῷ βίῳ
[8]	πενθικὸν τὸν ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ	καὶ	αἱ νεφέλαι καθὼς δυνατὸν αὐταῖς
[10]	πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα	καὶ	ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα καὶ πάλιν
[8]	τάχα, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,	καὶ	αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ
[4]	ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου τε	καὶ	βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν ἐποίει
[9]	μόνον ἀμελοίη τῆς θεραπείας, ἀλλὰ	καὶ	βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν
[8]	λέγειν ἄξιον; εἰ γάρ τι	καὶ	γέγονεν ἐν τῇ κτίσει τοιοῦτον
[2]	πόνος ὑπὸ τῶν θρήνων διερμηνεύεται	καὶ	γίνεται τῶν τῆς ψυχῆς τραυμάτων
[3]	σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ πόλεις	καὶ	δῆμοι καὶ ἔθνη καὶ σύμπασα
[10]	τὸ καλὸν ἐκ τοῦ χείρονος	καὶ	διὰ τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο τῇ
[7]	ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς τέλος,	καὶ	διωργίσθη ὁ θυμός σου ἐπὶ
[11]	θράσος καὶ πενία καὶ πλοῦτος	καὶ	δουλεία καὶ κυριότης καὶ πᾶσα
[3]	εἴποι· ὦ πόλεις καὶ δῆμοι	καὶ	ἔθνη καὶ σύμπασα γῆ καὶ
[2]	ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον;	καὶ	εἰ ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς κατά
[5]	κάλλος ὑπὲρ τὸ φαινόμενον δείξειεν;	καὶ	εἴη γε διαρκέσαι καὶ εἰς
[3]	τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον.	~καὶ	εἴθε δυνατὸν ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν
[3]	καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν	καὶ	εἰπεῖν, ὡς ἄν τις ἐπὶ
[5]	δείξειεν; καὶ εἴη γε διαρκέσαι	καὶ	εἰς ἐκγόνων ζωὴν τὸ ὁρώμενον)
[11]	ἐπιποθοῦμεν ἐν αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ	καὶ	εἰσαγόμεθα ὡς οὐκ οἴδαμεν καὶ
[8]	σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε	καὶ	ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς
[10]	γὰρ ἔστι τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ	καὶ	ἐν ὑψηλοτέροις ἢ πρότερον. τὴν
[11]	καὶ εἰσαγόμεθα ὡς οὐκ οἴδαμεν	καὶ	ἐξοικιζόμεθα ὅτε οὐκ οἴδαμεν. τὸ
[10]	ἀεὶ διὰ τῶν ὁμοίων περιχωροῦντες	καὶ	ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω
[3]	κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ πολέμους	καὶ	ἐπικλύσεις καὶ χάσματα, μικρὰ καὶ
[13]	τῶν εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας, καλῶς	καὶ	εὐσεβῶς τοῦτο κρίνουσα· ὁ γὰρ
[9]	τῇ διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε γὰρ	καὶ	ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει
[7]	καρδίας τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω	καὶ	ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν
[2]	ὥσπερ αἷμα τὸ δάκρυον. τοῦτο	καὶ	ἡ Παροιμία Σολομῶντός φησιν ὅτι
[8]	ἡ κομίζουσα) καὶ πᾶσα ἀξία	καὶ	ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα τοῦ ἄστεος
[13]	τὰς διεξόδους τῶν (ὑδάτων ὧν	καὶ	ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ
[12]	τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς τε	καὶ	θαλάττης ἐκ τῶν οἰκείων ἑκατέρας
[5]	δὲ μικρὰν ἡγεῖτο γῆς τε	καὶ	θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ
[11]	τε καὶ λύπη καὶ φόβος	καὶ	θράσος καὶ πενία καὶ πλοῦτος
[1]	ἔτι ταράσσεται ἡμῶν ἡ καρδία	καὶ	καθάπερ τις θάλασσα κυματουμένη τῇ
[2]	συμβουλεύει· Καιρός, φησί, τοῦ γελάσαι	καὶ	καιρὸς τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ
[10]	κομῶν ὁ πάντα πρὸς ἡδονὴν	καὶ	κατ´ ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων;
[1]	κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ μοι δοκεῖ	καὶ	κατάλληλον εἶναι τοῖς πενθοῦσι φάρμακον
[1]	τὸ διοιδοῦν τῆς ψυχῆς χρόνῳ	καὶ	κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα. ὡς
[3]	εὐαρίθμητα πάθη; κἂν τὰ μεγάλα	καὶ	κοινότερα τῶν κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς
[11]	πενία καὶ πλοῦτος καὶ δουλεία	καὶ	κυριότης καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη
[11]	καθώς φησιν ὁ προφήτης, ὀδύνη	καὶ	λύπη καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ
[11]	ψεῦδος οὐ καταμίγνυται, ἡδονή τε	καὶ	λύπη καὶ φόβος καὶ θράσος
[3]	προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι	καὶ	μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν καὶ
[6]	τῆς ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα	καὶ	μέχρι τούτου τὰ διηγήματα. τὰ
[6]	τούτοις οἷα· πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι	καί	μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ πάθος·
[12]	ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα	καὶ	μόνον ταῦτα; τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην
[8]	ἀλλὰ θρήνοις εἰσιοῦσαν ἐδέχετο) τότε	καὶ	ὁ ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν οἷον
[8]	ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς τε	καὶ	ὁ ἐγχώριος οὐκ εὐφημίαις, ἀλλὰ
[2]	συμπιπτόντων οἰκείως ἔχειν· τοῦτο γὰρ	καὶ	ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός, φησί,
[2]	τῆς ἔνδον φαιδρότητος γίνεται, οὕτω	καὶ	ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ πόνος
[11]	~καλῶς ὁ Σολομὼν πίθον τετρημένον	καὶ	οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν ὧδε
[8]	ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς	καὶ	οἶμαι τοὺς πολλοὺς τοῖς λεγομένοις
[3]	τῆς θαλάσσης ὅσον τε πλόϊμον	καὶ	ὅσον οἰκούμενον, ὦ πάσης τῆς
[11]	τοιαῦτα; ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον	καὶ	οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι· ἡ
[8]	ταῦτα μὲν ὄντως λῆρός ἐστι	καὶ	οὐδὲ λέγειν ἄξιον; εἰ γάρ
[10]	τούτων ἐκεῖνα καὶ πάλιν ταῦτα	καὶ	οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως
[10]	τὸ ἀγαθὸν ὃ ζητοῦμεν, ἔστι	καὶ	οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ μικρότερον
[9]	δακρύων ἐπὶ τὴν γῆν καταρρέοντα	καὶ	οὐκ ἦν ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν
[5]	νικᾶν ἐν ταῖς εὐποιΐαις φιλονικούντων	καὶ	οὐκ ἦν ὁ ἡττώμενος. ἴση
[11]	βίον. ὄντως γὰρ ἀλλότριος οἶκος	καὶ	οὐχ ἡμέτερος, ὅτι οὐκ ἐφ´
[10]	ταῦτα καὶ ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα	καὶ	πάλιν ταῦτα καὶ οὐδέποτε κύκλῳ
[11]	τιμάς, τὰς δυναστείας, τὰς δόξας	καὶ	πάντα τὰ τοιαῦτα; ἀλλ´ ὑπορρεῖ
[12]	κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ	καὶ	παντελοῦς ἀφέσεως ἠξιώθησαν. εἰ δὲ
[8]	(κλίνη δὲ ἦν ἡ κομίζουσα)	καὶ	πᾶσα ἀξία καὶ ἡλικία πᾶσα
[11]	πλοῦτος καὶ δουλεία καὶ κυριότης	καὶ	πᾶσα ἡ τοιαύτη τοῦ βίου
[11]	λύπη καὶ φόβος καὶ θράσος	καὶ	πενία καὶ πλοῦτος καὶ δουλεία
[11]	φόβος καὶ θράσος καὶ πενία	καὶ	πλοῦτος καὶ δουλεία καὶ κυριότης
[13]	τὴν ἐν πατρὶ καὶ υἱῷ	καὶ	πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη
[3]	κοινότερα τῶν κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς	καὶ	πολέμους καὶ ἐπικλύσεις καὶ χάσματα,
[8]	τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ	καὶ	πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν πόλιν
[5]	πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἢ	καὶ	προέτρεχεν· ἴσος ἦν ὁ ζυγὸς
[2]	ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω	καὶ	πρὸς τὰ λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων
[11]	ὁ προφήτης, ὀδύνη καὶ λύπη	καὶ	στεναγμός. ἀντὶ δὲ τούτων τί;
[10]	ἡ οἴκησις· τότε ὄψει ὅταν	καὶ	σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ
[3]	πόλεις καὶ δῆμοι καὶ ἔθνη	καὶ	σύμπασα γῆ καὶ τῆς θαλάσσης
[10]	τοῦτο λέγει; ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι	καὶ	σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον
[5]	τά τε πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα	καὶ	τὰ ἐπὶ τοῦ παρόντος κηρύγματα,
[12]	ἐκείνης ὁ ἔπαινος. παρέρχεται γὰρ	καὶ	τὰ προστεταγμένα τοῖς κατορθώμασιν. πόσοι
[4]	φύσις ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους ὅρους	καὶ	τὰ συνήθη μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν
[13]	πάντως διαλυομένης τῆς σωματικῆς συζυγίας	καὶ	τὰ τίμια τῶν προσόντων αὐτοῖς
[7]	τί χρή με κατὰ μέρη	καὶ	τάξεις διαιρεῖν τὸν θρῆνον; στεναζέτω
[3]	καὶ ἐπικλύσεις καὶ χάσματα, μικρὰ	καὶ	ταῦτα εἰ πρὸς τὰ παρόντα
[11]	μὲν γὰρ περὶ τὴν δόξαν	καὶ	τὴν δυναστείαν καὶ τὴν τιμὴν
[12]	ἐγνώρισαν, οἳ τοῖς νόμοις ἀποθανόντες	καὶ	τὴν ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι
[2]	φαιδρὸν εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει	(καὶ	τὴν εὐθυμίαν εἰς δάκρυον. ὥσπερ
[4]	καθὼς ἂν οἷός τε ὦ,	καὶ	τὴν ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν
[11]	τὴν δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν	καὶ	τὴν τιμὴν σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται,
[2]	ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ	καὶ	τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν
[3]	καὶ ἔθνη καὶ σύμπασα γῆ	καὶ	τῆς θαλάσσης ὅσον τε πλόϊμον
[13]	ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι	καὶ	τῆς φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως
[5]	τῆς τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ	καί	τι γέγονεν ἐν γραφαῖς ἢ
[1]	τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος	καὶ	τιμήσας τῇ ἡσυχίᾳ τὸ πένθος,
[12]	τοῦτό ἐστι τὸ βασιλικὸν ὄντως	καὶ	τίμιον ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν
[2]	τι καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι	καὶ	τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων ἀνακινῆσαι
[2]	κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν	καὶ	τοῦτο ποιεῖ· δεῖ γὰρ πάντως,
[4]	ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν.	καὶ	τῷ κατὰ θείαν ψῆφον τῆς
[2]	καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί τι	καὶ	τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς
[8]	τὸ ὕπαιθρον πάντων ἐκ ποδῶν	καὶ	τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων
[13]	προσεκύνει θεότητα τὴν ἐν πατρὶ	καὶ	υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην.
[5]	τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους τε βλέποντες	καὶ	ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ μὲν
[13]	πεποίηται. ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων τε	καὶ	φιλόστοργος ἐν τοῖς τιμίοις τὸ
[11]	καταμίγνυται, ἡδονή τε καὶ λύπη	καὶ	φόβος καὶ θράσος καὶ πενία
[1]	ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς	καὶ	φρόνιμος οἰκονόμος (ἐκ γὰρ τῶν
[3]	σεισμοὺς καὶ πολέμους καὶ ἐπικλύσεις	καὶ	χάσματα, μικρὰ καὶ ταῦτα εἰ
[4]	ψυχὴ ἐν ἑνὶ ἐχώρησε σώματι.	καὶ	ὡς ἂν μάλιστα καταφανὲς ἅπασι
[11]	βίου κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται	καὶ	ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν τοῦ
[8]	ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ αἱ	νεφέλαι	καθὼς δυνατὸν αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον
[3]	ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί,	φυλαί,	γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ μοι
[8]	δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ	οἶμαι	τοὺς πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι·
[1]	ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου	προοιμιάζομαι)	ὃν κατέστησεν ὁ κύριος ἐπὶ
[6]	ἐπὶ τούτοις οἷα· πάλιν βοᾶν	ἀναγκάζομαι	καί μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ
[2]	οὐκ οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ	χρήσομαι·	οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας
[4]	ὦ, καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν	διηγήσωμαι;	ἤνεγκεν ἐν τῇ καθ´ ἡμᾶς
[12]	τῷ ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει	πεισθῆναι	ὅτι ἐν ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι
[11]	κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν	πληρωθῆναι	φύσιν οὐκ ἔχει; Τί οὖν
[8]	ἐν τῇ κτίσει τοιοῦτον οἷον	ἐπισημῆναι	τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς
[11]	ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν ἐν αὐτῷ	εἶναι·	ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα ὡς οὐκ
[13]	ἄρρενας τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε	εἶναι	αὐτοὺς τῆς βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς
[10]	τάχα γὰρ κρεῖττον ἦν χόρτον	εἶναι	μᾶλλον ἢ ὅπερ ἐστίν· διὰ
[13]	ἐν τῇ κτίσει τὸ θεῖον	εἶναι	νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο
[10]	Τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ	εἶναι	πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν. τί
[1]	γάρ μοι δοκεῖ καὶ κατάλληλον	εἶναι	τοῖς πενθοῦσι φάρμακον ἡ σιγὴ
[10]	σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον	εἶναί	φησιν. τί δὲ ὁ μέγας
[3]	γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ μοι	προσθεῖναί	τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ
[10]	μου ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ ᾔδεισαν	διακρῖναι	οἱ ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ
[1]	ἐπὶ τῆς οἰκετίας ταύτης τοῦ	διδόναι	ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ
[10]	τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ	γνῶναι	τοῦτο ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί σοι
[5]	οἵα τις ἦν, οὐκ ἔστιν	ὑποδεῖξαι	τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί
[3]	τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον	(ἀνακηρῦξαι	τὴν συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς
[9]	γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ	ἀνιᾶσαι	τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ τὸ
[2]	Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός, φησί, τοῦ	γελάσαι	καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν
[7]	μαστιζόμεθα; ἢ τάχα διὰ τὸ	πλεονάσαι	τὴν ἀσέβειαν τῶν ποικίλων αἱρέσεων
[2]	πᾶσα τῇ διαθέσει τῆς καρδίας	συσκυθρωπάσαι	τὸν λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν
[5]	φαινόμενον δείξειεν; καὶ εἴη γε	διαρκέσαι	καὶ εἰς ἐκγόνων ζωὴν τὸ
[2]	καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων	ἀνακινῆσαι	τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον; καὶ
[8]	ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων	ἐπαφιεῖσαι	τῷ πάθει. ἢ ταῦτα μὲν
[1]	ἐν τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε	προσεθίσαι	τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι
[3]	πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί, φυλαί,	γλῶσσαι.	μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί
[2]	τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ	κλαῦσαι.	μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων ὅτι
[9]	σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ βούλεται	θεραπεῦσαι	μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν,
[10]	τί τοῦτο λέγει; ὅτι Τὸ	ἀναλῦσαι	καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ
[12]	τὸν κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ	ἐλευθερῶσαι	τῆς τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος τιμῆς
[11]	ψυχῇ πρὸς τὴν ἀκήρατον ζωὴν	μετανίσταται,	ἐν ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται,
[4]	τὸν ὑψηλὸν θρόνον τῆς βασιλείας	ἀνάγεται,	ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ
[6]	ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν	ἀναρπάζεται,	ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ τῆς
[9]	τοῖς σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ	βούλεται	θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι τὴν
[2]	τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα	βούλεταί	τι καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι
[12]	περὶ ταῦτα σπουδὴ βασιλείας πρόξενος	γίνεται,	ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι,
[12]	ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ μακαρισμοῦ	γίνεται	κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης
[2]	γέλως σημεῖον τῆς ἔνδον φαιδρότητος	γίνεται,	οὕτω καὶ ὁ ἐν τῇ
[2]	ὑπὸ τῶν θρήνων διερμηνεύεται καὶ	γίνεται	τῶν τῆς ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ
[3]	ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας	εὐθύνεται,	ὦ πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι,
[2]	διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν τὰ πράγματα	φέρεται;	εὔκαιρον τὸ εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ
[1]	(δυσαλθέστερον τὸ τῆς λύπης τραῦμα	γενήσεται	τῇ μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν
[1]	τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι	ταράσσεται	ἡμῶν ἡ καρδία καὶ καθάπερ
[10]	Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με	ῥύσεται	ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου
[3]	τῆς οἰκουμένης ἡ κατὰ πόλεμον	ἅπτεται	συμφορά, ἀλλὰ τὸ μέν τι
[2]	καρδίᾳ πόνος ὑπὸ τῶν θρήνων	διερμηνεύεται	καὶ γίνεται τῶν τῆς ψυχῆς
[3]	τι πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ δὲ	εἰρηνεύεται.	μέρος τι πάλιν ἢ σκηπτὸς
[3]	τι τῶν ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς	μνημονεύεται.	χαλεπὰ τὰ τοῦ Ἰὼβ διηγήματα·
[11]	μετανίσταται, ἐν ᾗ ἀπάτη οὐ	πολιτεύεται,	διαβολὴ οὐ πιστεύεται, κολακεία χώραν
[11]	ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ	πιστεύεται,	κολακεία χώραν οὐκ ἔχει, ψεῦδος
[12]	τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν	ἀναλύεται.	ἆρα καὶ μόνον ταῦτα; τὴν
[1]	λαίλαπι τῆς συμφορᾶς ἐκ βυθῶν	ἀναστρέφεται,	ἔτι διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ πρὸς
[10]	τὸ εἶδος ἀνθρώπων ὄψις οὐχ	ὑποδέχεται.	ἐν τοῖς ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας
[6]	ἡ σύμμικτος τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία.	οἴχεται	ὁ τῆς πίστεως ζῆλος, ὁ
[6]	αἱ ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν.	οἴχεται	τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ
[13]	ῥανὶς ἐπὶ τοὺς ἀπίστους οὐκ	ἔρχεται)	ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου
[12]	τούτων ἐστὶν ἐκείνης ὁ ἔπαινος.	παρέρχεται	γὰρ καὶ τὰ προστεταγμένα τοῖς
[13]	ἰδίας μερίδος μόνην τὴν θυγατέρα	πεποίηται.	ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων τε καὶ
[3]	φωνήν, ἣν πρὸς τοὺς ὑποχειρίους	πεποίηται·	Ὑμῖν λέγω, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι.
[11]	καὶ τὴν τιμὴν σπουδὴ πάντοτε	ἐνεργεῖται,	ὁ δὲ τῆς ἐπιθυμίας πίθος
[12]	θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ γραφὴ	ποιεῖται	παντὸς τοῦ κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος;
[3]	συμφορά, ἀλλὰ τὸ μέν τι	πολεμεῖται	αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται. μέρος
[2]	τὸ δάκρυον; καὶ εἰ ταῦτα	διανοεῖται,	ὀρθῶς κατά γε τὴν ἐμὴν
[10]	κατανόησον ἐν τίσιν ἡ ζωὴ	θεωρεῖται.	οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ
[10]	ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ	στενοχωρεῖται	τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει
[5]	ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ	περιλέλειπταί	τι αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ
[1]	(τάχα δὲ καὶ ἀεὶ νέον	ἔσται	τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι
[11]	ὡς πορρωτάτω τῆς ζωῆς ἐκείνης	ἐξώρισται;	Ἀπέδρα ἐκεῖθεν, καθώς φησιν ὁ
[11]	τοῦ βίου κακῶν ἡ μακαρία	κεχώρισται	καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν
[11]	χώραν οὐκ ἔχει, ψεῦδος οὐ	καταμίγνυται,	ἡδονή τε καὶ λύπη καὶ
[1]	εὐθείας τὸν λόγον οἷόν τινι	καταιγίδι	τῷ πάθει τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον;
[8]	λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ	πορφυρίδι	κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν πόλιν ἡ
[5]	τὸ προνοητικόν, εἰ τὸ δίκαιον,	εἰ	ἄλλο τι τῶν πρὸς τὸ
[8]	ἐστι καὶ οὐδὲ λέγειν ἄξιον;	εἰ	γάρ τι καὶ γέγονεν ἐν
[1]	ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον.	εἰ	δὲ μὴ λίαν ἐστὶ τολμηρὸν
[12]	ἀλλὰ καὶ παντελοῦς ἀφέσεως ἠξιώθησαν.	εἰ	δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον
[5]	παρὰ τῆς τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´	εἰ	καί τι γέγονεν ἐν γραφαῖς
[12]	τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.	εἰ	οὖν ἡ περὶ ταῦτα σπουδὴ
[3]	καὶ χάσματα, μικρὰ καὶ ταῦτα	εἰ	πρὸς τὰ παρόντα κρίνοιτο. διὰ
[2]	τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον; καὶ	εἰ	ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς κατά γε
[5]	εὐσέβειαν δρόμος, εἰ τὸ προνοητικόν,	εἰ	τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο τι
[5]	τοῦ κήρυκος τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν.	εἰ	τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς, κοινὸς ἦν
[5]	ἀμφοτέρων ὁ πρὸς εὐσέβειαν δρόμος,	εἰ	τὸ προνοητικόν, εἰ τὸ δίκαιον,
[11]	οὐκ ἔχει; Τί οὖν λυπηρὸν	εἰ	τῶν τοῦ βίου κακῶν ἡ
[5]	(αὐτῷ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν γινομένη.	~εἰ	φιλανθρωπίας ἦν ὁ καιρός, ἢ
[1]	κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα. ὡς	εἴ	γέ τις ἔτι τὴν ψυχὴν
[8]	γενόμενον. ~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε, ἀδελφοί,	εἴ	τι διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι;
[3]	ἄξια τὰ παρόντα μᾶλλον ἢ	εἴ	τι τῶν ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς
[9]	ἐναντίον νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν	εἴ	τις ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν μὴ
[10]	κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις, κένωσις, πλήρωσις·	ἀεὶ	ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα καὶ ἀπὸ
[10]	τὴν τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα	ἀεὶ	διὰ τῶν ὁμοίων περιχωροῦντες καὶ
[1]	τὸ πάθος (τάχα δὲ καὶ	ἀεὶ	νέον ἔσται τῷ βίῳ τὸ
[12]	πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ	ἀεὶ	πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς τὰ
[1]	ἐν τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν	ἐπανάγει	τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς
[10]	φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω, ὅσην	ἐπάγει	καθ´ ἡμέραν τὴν ἀνάγκην τῆς
[10]	θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο	λέγει;	ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν
[10]	τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί	λέγει	περὶ τῆς ὧδε ζωῆς τάχα
[2]	ἐμὴν κρίσιν καὶ τοῦτο ποιεῖ·	δεῖ	γὰρ πάντως, ὥσπερ τὴν ἀπόλαυσιν
[2]	μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων ὅτι	δεῖ	καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν
[13]	τι καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον;	ἔδει	πάντως διαλυομένης τῆς σωματικῆς συζυγίας
[9]	διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ	ἔδει	τοῖς σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ
[10]	στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν	ὀνομάζει	τὴν ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ
[11]	πίθον τετρημένον καὶ οἶκον ἀλλότριον	ὀνομάζει	τὸν ὧδε βίον. ὄντως γὰρ
[2]	ψυχῆς δὲ ἐν λύπαις οὔσης	σκυθρωπάζει.	οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα τῇ διαθέσει
[3]	ἢ πόλιν μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´	ἁρμόζει	τάχα τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι
[3]	οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ	πάθει	ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν
[8]	ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ	πάθει.	ἢ ταῦτα μὲν ὄντως λῆρός
[1]	λόγον οἷόν τινι καταιγίδι τῷ	πάθει	τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ
[2]	τάχα βούλεταί τι καὶ τῷ	πάθει	χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν
[10]	τῆς σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον	οἴει	τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ
[2]	τὴν ἐμὴν κρίσιν καὶ τοῦτο	ποιεῖ·	δεῖ γὰρ πάντως, ὥσπερ τὴν
[12]	τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν	ποιεῖ·	εἶδες ὅσον ἐν τῷ ἐνδύματι
[4]	καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν	ἐποίει	δι´ ἑαυτῆς τὸ ὑπήκοον, ὄντως,
[8]	τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν	ἐποίει	τῆς ὁσίας τὸν θάνατον· Τίμιος
[6]	λύχνος, ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ φέγγος,	ἐκεῖ	αἱ ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν.
[6]	φθόνος κατὰ τῆς βασιλείας ἐκώμασεν,	ἐκεῖ	γέγονεν τὸ τῆς οἰκουμένης ναυάγιον,
[6]	γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν τόπον ἐπονομάζεσθαι.	ἐκεῖ	ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος, ἐκεῖ κατεσβέσθη
[6]	γέγονεν τὸ τῆς οἰκουμένης ναυάγιον,	ἐκεῖ	καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ
[6]	ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος,	ἐκεῖ	κατεσβέσθη τὸ φέγγος, ἐκεῖ αἱ
[6]	δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται,	ἐκεῖ	ὁ φθόνος κατὰ τῆς βασιλείας
[2]	τὸ φαιδρὸν εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν	προσήκει	(καὶ τὴν εὐθυμίαν εἰς δάκρυον.
[12]	οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι	προσήκει	περὶ τῆς βασιλίδος μαθόντας οἷα
[1]	λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ μοι	δοκεῖ	καὶ κατάλληλον εἶναι τοῖς πενθοῦσι
[12]	κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ	βασιλεῖ	τὴν τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας
[2]	φησιν ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον	θάλλει,	τῆς ψυχῆς δὲ ἐν λύπαις
[8]	σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα τῇ	πόλει,	οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος ἢ
[12]	ἐν τῷ ἐνδύματι τὸ διάφορον.	βούλει	πεισθῆναι ὅτι ἐν ἐκείνοις ἐστίν;
[11]	ὁ δὲ τῆς ἐπιθυμίας πίθος	μένει	ἀπλήρωτος. τί δὲ ἡ φιλοχρηματία;
[11]	ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ	παραμένει	τῷ ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ
[12]	δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον	προξενεῖ	βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας
[10]	πρὸς τὴν παράτασιν τῆς ζωῆς	δυσχεραίνει	Οἴμοι, λέγων, ὅτι ἡ παροικία
[13]	οὐκ ἔστι θεὸς πρόσφατος, μίαν	προσεκύνει	θεότητα τὴν ἐν πατρὶ καὶ
[10]	φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ χόρτος·	σεμνύνει	γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι
[11]	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα; ἀλλ´	ὑπορρεῖ	τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει
[5]	ἑκατέρωθεν τῇ τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ.	μαρτυρεῖ	δὲ τῷ λόγῳ τά τε
[8]	πᾶσα προχεθεῖσα τοῦ ἄστεος ἅπαν	ἐστενοχώρει	ἀπὸ πλήθους τὸ ὕπαιθρον πάντων
[2]	σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα τῇ	διαθέσει	τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον.
[12]	σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ	κατακρίσει	ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ
[5]	τε καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν	συγκρίσει	τοῦ κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας
[13]	βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ ἐν τῇ	κτίσει	τὸ θεῖον εἶναι νομίζοντας οὐδὲν
[8]	τι καὶ γέγονεν ἐν τῇ	κτίσει	τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν,
[13]	ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ	πίστει,	ταύτῃ ἐνήκμασεν, ταύτῃ τὸ πνεῦμα
[2]	τοῦτο γὰρ καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς	συμβουλεύει·	Καιρός, φησί, τοῦ γελάσαι καὶ
[7]	ὁρᾶτε γὰρ οἵοις κακοῖς ἐν	βραχεῖ	συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ τῇ
[10]	ἐν τοῖς βασιλείοις τὴν διαγωγὴν	ἔχει.	ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι τοῦτο ποθεῖς;
[10]	ὁ χόρτος ἐκ φύσεως ἀηδίαν	ἔχει,	ἡ δὲ σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς
[11]	τὴν θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ	ἔχει;	Τί οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν
[11]	οὐ πιστεύεται, κολακεία χώραν οὐκ	ἔχει,	ψεῦδος οὐ καταμίγνυται, ἡδονή τε
[10]	τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις· τότε	ὄψει	ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ
[9]	καὶ ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ	στύψει	τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον.
[12]	πεισθῆναι ὅτι ἐν ἐκείνοις ἐστίν;	ἀνάγνωθι	τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι
[8]	εἴ τι διὰ τὸ πάθος	παραληρήσαιμι;	τάχα, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,
[4]	ἀγαθῶν συνδρομὴν μία ψυχὴ ἐν	ἑνὶ	ἐχώρησε σώματι. καὶ ὡς ἂν
[12]	ἐν φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε	ἑνὶ	τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.
[11]	πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ	πυθμένι	ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς
[1]	ἐπ´ εὐθείας τὸν λόγον οἷόν	τινι	καταιγίδι τῷ πάθει τῆς λύπης
[1]	ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ	κλύδωνι	τῆς ψυχῆς πῶς ἔστι προαγαγεῖν
[6]	οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν	κλύδωνι	τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς
[10]	καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ	μυλῶνι	ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς
[10]	ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι	οἱ	ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ τοῦ
[11]	ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς	οἱ	ἄνθρωποι τὰς τιμάς, τὰς δυναστείας,
[12]	ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε	οἱ	εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου (φησὶ
[1]	ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι διοιδοῦσιν	οἱ	λογισμοὶ πρὸς τὴν μνήμην τῶν
[3]	τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες	οἱ	πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ πάθει
[12]	ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν,	οἳ	τοῖς νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν
[3]	τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω,	λαοί,	φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ
[9]	ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις	προσεπιτρίβοι	τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν
[8]	ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν μὴ	ἴδοι	τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ
[10]	ἢ οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι οἱ	ἅγιοι	τὸ καλὸν ἐκ τοῦ χείρονος
[1]	τὸν λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ	μοι	δοκεῖ καὶ κατάλληλον εἶναι τοῖς
[9]	εἰρημένων εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά	μοι	μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν
[10]	σὺ δὲ τί καλόν, εἰπέ	μοι,	παρὰ τὸν βίον ὁρᾷς; κατανόησον
[3]	φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ	μοι	προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι
[8]	τὸ ἐν πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά	μοι	συγγνώσεσθε, ἀδελφοί, εἴ τι διὰ
[6]	οἷα· πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι καί	μοι	σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ πάθος· ὦ
[12]	ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων,	ἐμοὶ	ἐποιήσατε. εἰ οὖν ἡ περὶ
[3]	ἀναβοήσας εἴποι· ὦ πόλεις καὶ	δῆμοι	καὶ ἔθνη καὶ σύμπασα γῆ
[10]	τὴν παράτασιν τῆς ζωῆς δυσχεραίνει	Οἴμοι,	λέγων, ὅτι ἡ παροικία μου
[1]	βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι διοιδοῦσιν οἱ	λογισμοὶ	πρὸς τὴν μνήμην τῶν κακῶν
[12]	καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον	δεξάμενοι	πάλιν δι´ αὐτῆς εἰς τὴν
[12]	ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ	εὐλογημένοι	τοῦ πατρός μου (φησὶ ταῦτα
[5]	τε βλέποντες καὶ ὑπ´ ἀλλήλων	ὁρώμενοι·	ὁ μὲν τοιοῦτος ὢν οἷός
[3]	ἄν τις ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας	εἴποι·	ὦ πόλεις καὶ δῆμοι καὶ
[3]	εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ πανταχόθεν	ἄνθρωποι,	κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ
[11]	ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ	ἄνθρωποι	τὰς τιμάς, τὰς δυναστείας, τὰς
[10]	γνῶναι τοῦτο ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί	σοι	βασιλίδος θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ
[10]	ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω	σοι	τὴν κυκλικὴν ταύτην περίοδον; ὄρεξις,
[10]	ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω	σοι	τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν ὅτι
[12]	καὶ τὰ προστεταγμένα τοῖς κατορθώμασιν.	πόσοι	δι´ ἐκείνην τὴν τῆς ἀναστάσεως
[12]	ἐνδύμασι τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν,	πόσοι	τῇ μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν,
[12]	ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι,	πόσοι	τοῖς ἐνδύμασι τοῖς παρ´ αὐτῆς
[12]	τῇ μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν,	πόσοι	τῶν κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως μόνον,
[1]	ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον·	καίτοι	γε σφόδρα θαυμάζων τῆς συνέσεως
[8]	πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε,	ἀδελφοί,	εἴ τι διὰ τὸ πάθος
[10]	λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν,	ἀδελφοί,	τὸ ἀγαθὸν ὃ ζητοῦμεν, ἔστι
[1]	καθάπερ τις θάλασσα κυματουμένη τῇ	λαίλαπι	τῆς συμφορᾶς ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται,
[8]	τὴν βασιλίδα τῇ πόλει, οὐκ	ἐπὶ	ἅρματός τινος ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης
[12]	τοῖς νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν	ἐπὶ	θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι πάλιν δι´
[12]	τὴν σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες γύναιον	ἐπὶ	κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ
[7]	καὶ διωργίσθη ὁ θυμός σου	ἐπὶ	πρόβατα νομῆς σου; ποίων ἁμαρτημάτων
[3]	καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν τις	ἐπὶ	σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ πόλεις
[10]	διὰ τῶν ὁμοίων περιχωροῦντες καὶ	ἐπὶ	τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι
[7]	ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω	ἐπὶ	τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω
[9]	τὸν δὲ ἐκ τῶν δακρύων	ἐπὶ	τὴν γῆν καταρρέοντα καὶ οὐκ
[8]	ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη	ἐπὶ	τὴν πόλιν ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο
[1]	προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ κύριος	ἐπὶ	τῆς οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι
[4]	γένοιτο τῆς γενεᾶς τὸ εὐτύχημα,	ἐπὶ	τὸν ὑψηλὸν θρόνον τῆς βασιλείας
[5]	πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ	ἐπὶ	τοῦ παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν
[13]	παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς	ἐπὶ	τοὺς ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ
[6]	τούτου τὰ διηγήματα. τὰ δὲ	ἐπὶ	τούτοις οἷα· πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι
[13]	τοῖς τιμίοις τὸ πλέον τῷ	ἀνδρὶ	συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ μάλιστα παρ´
[10]	σοι βασιλίδος θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ	περὶ	αὐτὴν ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά,
[12]	ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ οὖν ἡ	περὶ	ταῦτα σπουδὴ βασιλείας πρόξενος γίνεται,
[11]	τῷ ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ	περὶ	τὴν δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν
[12]	ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι προσήκει	περὶ	τῆς βασιλίδος μαθόντας οἷα ἀνθ´
[10]	παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει	περὶ	τῆς ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ
[13]	μίαν προσεκύνει θεότητα τὴν ἐν	πατρὶ	καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ
[13]	τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας τῷ	πατρὶ	προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς τῆς
[6]	γνωριζόμενον, ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ	πυρὶ	ταῖς τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα,
[1]	διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε	μέχρι	τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν
[6]	ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ	μέχρι	τούτου τὰ διηγήματα. τὰ δὲ
[12]	βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ	μέχρι	τούτων ἐστὶν ἐκείνης ὁ ἔπαινος.
[9]	νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις	μυριάσι	τῶν συμπαρόντων οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς
[12]	δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι τοῖς	ἐνδύμασι	τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι
[8]	ποδῶν καὶ τῶν ὑπερεχόντων τοῖς	ἀξιώμασι	προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε πάντως
[4]	καὶ ὡς ἂν μάλιστα καταφανὲς	ἅπασι	γένοιτο τῆς γενεᾶς τὸ εὐτύχημα,
[12]	παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς,	φησί,	διὰ τῶν ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς;
[12]	οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου	(φησὶ	ταῦτα πρὸς τοὺς δεξιοὺς ὁ
[2]	καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός,	φησί,	τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ
[9]	τῆς θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς	τισι	φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν
[4]	ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς	ἀκτῖσι	τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ τῷ
[1]	δοκεῖ καὶ κατάλληλον εἶναι τοῖς	πενθοῦσι	φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ διοιδοῦν
[11]	καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ τούτων	τί;	ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις,
[7]	τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα	τί	ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς τέλος,
[5]	τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί	τι	αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ τῆς
[12]	δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ	τι	βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ
[5]	τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί	τι	γέγονεν ἐν γραφαῖς ἢ ἐν
[11]	τῆς ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος.	τί	δὲ ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς
[10]	εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν.	τί	δὲ ὁ μέγας Δαυὶδ ὁ
[8]	~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε, ἀδελφοί, εἴ	τι	διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι; τάχα,
[7]	χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν	τί	εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον
[8]	οὐδὲ λέγειν ἄξιον; εἰ γάρ	τι	καὶ γέγονεν ἐν τῇ κτίσει
[13]	τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω	τι	καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει
[2]	διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί	τι	καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ
[10]	τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ	τί	καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ τὸν
[10]	ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων.	τί	λέγει περὶ τῆς ὧδε ζωῆς
[3]	πρὸς τὰ παρόντα κρίνοιτο. διὰ	τί;	ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως τῆς
[10]	μᾶλλον ἢ ὅπερ ἐστίν· διὰ	τί;	ὅτι οὐδεμίαν ὁ χόρτος ἐκ
[11]	θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει;	Τί	οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ
[3]	αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται. μέρος	τι	πάλιν ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ
[8]	ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν	τι	πενθικὸν τὸν ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ
[3]	ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ τὸ μέν	τι	πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται.
[10]	σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ	τί	τοῦτο λέγει; ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι
[3]	μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί	τι	τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον
[3]	τὰ παρόντα μᾶλλον ἢ εἴ	τι	τῶν ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται.
[5]	εἰ τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο	τι	τῶν πρὸς τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων,
[1]	μὴ λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ	τι	τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα
[7]	ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ	τί	χρή με κατὰ μέρη καὶ
[3]	τὰ τοῦ Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ	τί	χρὴ πρὸς τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν
[10]	σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ	ὑποδείγματι	τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα·
[3]	μοι προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ	κηρύγματι	καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν
[12]	ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω	αἵματι	κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν
[8]	τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ	προκαλύμματι,	θέαμα δεινόν τε καὶ ἐλεεινόν,
[13]	τὸ κτίσμα προσκυνῶν, κἂν ἐπ´	ὀνόματι	τοῦ Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης
[3]	ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη τῷ	χάσματι.	τὸ δὲ παρὸν κακὸν πάσης
[12]	ποιεῖ· εἶδες ὅσον ἐν τῷ	ἐνδύματι	τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι ὅτι
[13]	ἐν πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ	πνεύματι	ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ
[4]	μία ψυχὴ ἐν ἑνὶ ἐχώρησε	σώματι.	καὶ ὡς ἂν μάλιστα καταφανὲς
[4]	ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ τῷ	σώματι	ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ προλαβόντα
[1]	τῆς συμφορᾶς ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται,	ἔτι	διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ πρὸς τὴν
[1]	προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν·	ἔτι	νέον ἐν τῇ ψυχῇ τὸ
[1]	ἔσται τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα)	ἔτι	ταράσσεται ἡμῶν ἡ καρδία καὶ
[1]	ἐκπέττουσα. ὡς εἴ γέ τις	ἔτι	τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος
[8]	αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας	ἀντὶ	δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει. ἢ
[11]	ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός.	ἀντὶ	δὲ τούτων τί; ἀπάθεια, μακαριότης,
[1]	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν τῷ	παρόντι	συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ
[2]	λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ	κελεύοντι	πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως τῷ
[11]	βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει τῷ	ἔχοντι·	ἡ μὲν γὰρ περὶ τὴν
[6]	βοᾶν ἀναγκάζομαι καί μοι σύγγνωτε	(ὑπερβοῶντι	τὸ πάθος· ὦ Θρᾴκη τὸ
[2]	κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων	ὅτι	δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ
[12]	ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι	ὅτι	ἐν ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ
[10]	τῆς ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων,	ὅτι	ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη; ἢ
[2]	καὶ ἡ Παροιμία Σολομῶντός φησιν	ὅτι	Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει, τῆς
[3]	τὰ παρόντα κρίνοιτο. διὰ τί;	ὅτι	οὐ πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης
[10]	ἢ ὅπερ ἐστίν· διὰ τί;	ὅτι	οὐδεμίαν ὁ χόρτος ἐκ φύσεως
[13]	εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα	ὅτι	οὐκ ἔστι θεὸς πρόσφατος, μίαν
[11]	ἀλλότριος οἶκος καὶ οὐχ ἡμέτερος,	ὅτι	οὐκ ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν ἢ
[10]	σοι τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν	ὅτι	Πᾶσα σὰρξ χόρτος· σεμνύνει γὰρ
[10]	τούτου; διὰ τί τοῦτο λέγει;	ὅτι	Τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ
[9]	τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς	ἐστι	δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων
[8]	ἢ ταῦτα μὲν ὄντως λῆρός	ἐστι	καὶ οὐδὲ λέγειν ἄξιον; εἰ
[3]	κακὸν πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης	ἐστὶ	πληγή· οὐκ ἔστιν ἔθνος ἓν
[5]	ὁ μὲν τοιοῦτος ὢν οἷός	ἐστι	(ποῖον γὰρ ἄν τις κάλλος
[12]	πορφυρίδα, ἀλλὰ Χριστὸν ἐνεδύσατο. τοῦτό	ἐστι	τὸ βασιλικὸν ὄντως καὶ τίμιον
[1]	ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ μὴ λίαν	ἐστὶ	τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν τοῦ
[13]	τῶν εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων	ἐστὶ	τῶν μετεχόντων τῆς πίστεως, ἀλλ´
[13]	τοῦ Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης	ἐστὶ	Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ τιθέμενος.
[13]	διὰ τοῦτο μαθοῦσα ὅτι οὐκ	ἔστι	θεὸς πρόσφατος, μίαν προσεκύνει θεότητα
[10]	ἀδελφοί, τὸ ἀγαθὸν ὃ ζητοῦμεν,	ἔστι	καὶ οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ
[1]	τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς	ἔστι	προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας τὸν λόγον
[10]	τῆς ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ	ἔστι	τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ ἐν
[10]	ὀφθαλμῷ γνῶναι τοῦτο ποθεῖς; οὐκ	ἔξεστί	σοι βασιλίδος θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ
[8]	μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ τῷ	φωτὶ	μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν