Chapitre
[10]	εἶναί φησιν. τί δὲ ὁ	μέγας	Δαυὶδ ὁ τοσαύτῃ δυναστείᾳ κομῶν
[3]	ἐξευρεῖν τινας λόγους, οἵους ὁ	μέγας	Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ ποτε τῶν
[6]	ὦ πικρῶν ὑδάτων, ὧν τὰς	πηγὰς	ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν, ὦ
[8]	δυνατὸν αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς	ψεκάδας	ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει.
[4]	μάλιστα καταφανὲς ἅπασι γένοιτο τῆς	γενεᾶς	τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν
[13]	ἔδει πάντως διαλυομένης τῆς σωματικῆς	συζυγίας	καὶ τὰ τίμια τῶν προσόντων
[13]	τῆς βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς δὲ	ἰδίας	μερίδος μόνην τὴν θυγατέρα πεποίηται.
[2]	ἡ Παροιμία Σολομῶντός φησιν ὅτι	Καρδίας	εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει, τῆς ψυχῆς
[2]	ἀνάγκη πᾶσα τῇ διαθέσει τῆς	καρδίας	συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον. ~καὶ εἴθε
[7]	ἡ γενεὰ βύθιον ἐκ μέσης	καρδίας	τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ
[5]	γὰρ περιλέλειπταί τι αὐτῆς δι´	ἀκριβείας	παρὰ τῆς τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´
[5]	ἢ ἐν πλάσμασιν, πάντα τῆς	ἀληθείας	ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι
[5]	νῦν παρὰ τοῦ κήρυκος τῆς	ἀληθείας	ἠκούσαμεν. εἰ τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς,
[10]	μᾶλλον δὲ μικρότερον εἶπον τῆς	ἀληθείας·	οὐ μόνον γὰρ ἔστι τὸ
[1]	ψυχῆς πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´	εὐθείας	τὸν λόγον οἷόν τινι καταιγίδι
[4]	ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν θρόνον τῆς	βασιλείας	ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ
[10]	ἄλλως ἐντὸς τῶν ἀδύτων τῆς	βασιλείας	γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ τῆς
[6]	ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ τῆς	βασιλείας	ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ τῆς
[13]	προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς τῆς	βασιλείας	(ἐρείσματα, τῆς δὲ ἰδίας μερίδος
[12]	πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ τι	βασιλείας	ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι
[3]	οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς	βασιλείας	εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ πανταχόθεν
[10]	ὑποδέχεται. ἐν τοῖς ἀπορρήτοις τῆς	βασιλείας	ἡ οἴκησις· τότε ὄψει ὅταν
[4]	προτεταγμένῳ εἰς βίου τε καὶ	βασιλείας	κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν ἐποίει δι´
[12]	οὖν ἡ περὶ ταῦτα σπουδὴ	βασιλείας	πρόξενος γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν
[6]	τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς	βασιλείας	τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς δικαιοσύνης
[9]	λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη τῆς	θεραπείας,	ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις
[11]	οἱ ἄνθρωποι τὰς τιμάς, τὰς	δυναστείας,	τὰς δόξας καὶ πάντα τὰ
[12]	βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν πάσης	δυναστείας	ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς
[3]	πρὸς τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς	οἰκίας	εὐαρίθμητα πάθη; κἂν τὰ μεγάλα
[3]	χρὴ πρὸς τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν	μιᾶς	οἰκίας εὐαρίθμητα πάθη; κἂν τὰ
[3]	τινας λόγους, οἵους ὁ μέγας	Ἰερεμίας	τῇ συμφορᾷ ποτε τῶν Ἰσραηλιτῶν
[6]	λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς	ἐκδημίας	ἐκείνης, ἣ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ
[11]	πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ τῆς	ἐπιθυμίας	πίθος μένει ἀπλήρωτος. τί δὲ
[2]	χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς	διανοίας	τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα
[10]	ὑποκεῖσθαι τῇ τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ	ποίας	τιμωρίας οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε
[6]	τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ τῆς	φιλανθρωπίας	εἰκών, μᾶλλον δὲ αὐτὸ τὸ
[5]	πρὸς πᾶν ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ	φιλανθρωπίας	ἦν ὁ καιρός, ἢ συνέτρεχεν
[5]	ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ τῆς	φιλανθρωπίας	ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ
[6]	αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη τῆς	φιλανδρίας	ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν τῆς
[13]	ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ τῆς	φιλανδρίας	τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης τῆς
[12]	προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς	τιμωρίας	δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ
[10]	τῇ τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας	τιμωρίας	οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ
[6]	τῆς πίστεως ζῆλος, ὁ τῆς	ἐκκλησίας	στῦλος, ὁ τῶν θυσιαστηρίων κόσμος,
[8]	τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει τῆς	ὁσίας	τὸν θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν,
[12]	πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς	θαλασσίας	φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω πορφύραν
[1]	κατέστησεν ὁ κύριος ἐπὶ τῆς	οἰκετίας	ταύτης τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ
[1]	ψυχῆς χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ δι´	ἡσυχίας	ἐκπέττουσα. ὡς εἴ γέ τις
[7]	νομῆς σου; ποίων ἁμαρτημάτων τὰς	δίκας	ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς ἐπαλλήλοις
[8]	καθὼς δυνατὸν αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον	ἁπαλὰς	ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ
[13]	ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων τὰς	ὕλας,	καλῶς καὶ εὐσεβῶς τοῦτο κρίνουσα·
[4]	διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν τῇ καθ´	ἡμᾶς	γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα
[3]	οἰκούμενον, ὦ πάσης τῆς καθ´	ἡμᾶς	οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς
[11]	ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς	τιμάς,	τὰς δυναστείας, τὰς δόξας καὶ
[8]	συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων	ὑμᾶς	καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς τοῖς
[13]	τῶν ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς	ἄρρενας	τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι
[3]	εἴθε δυνατὸν ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν	τινας	λόγους, οἵους ὁ μέγας Ἰερεμίας
[8]	ὁ ἥλιος ταῖς νεφέλαις τὰς	ἀκτῖνας	ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν μὴ
[5]	εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς	εὐφροσύνας	ἀλλήλους τε βλέποντες καὶ ὑπ´
[13]	ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς	αἰῶνας	τῶν αἰώνων. ἀμήν.
[11]	τὰς τιμάς, τὰς δυναστείας, τὰς	δόξας	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα; ἀλλ´
[8]	ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν	ἅπας	τῶν συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ
[12]	καὶ θαλάττης ἐκ τῶν οἰκείων	ἑκατέρας	δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´
[6]	τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ	πονηρᾶς	ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ τὴν ὑποστροφὴν
[10]	εἰπέ μοι, παρὰ τὸν βίον	ὁρᾷς;	κατανόησον ἐν τίσιν ἡ ζωὴ
[11]	τὸ ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς.	ὁρᾷς	πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι
[13]	μερίδος μόνην τὴν θυγατέρα πεποίηται.	ὁρᾷς	πῶς εὐγνώμων τε καὶ φιλόστοργος
[1]	θάλασσα κυματουμένη τῇ λαίλαπι τῆς	συμφορᾶς	ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι διοιδοῦσιν
[6]	δὲ τὸ κεφάλαιον τῆς κοινῆς	συμφορᾶς	ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ
[1]	λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς	συμφορᾶς	ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας τῇ ἡσυχίᾳ
[1]	ἐν τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ	καταδικάσας	τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς
[1]	μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ	τιμήσας	τῇ ἡσυχίᾳ τὸ πένθος, οὐκ
[3]	ὡς ἄν τις ἐπὶ σκηνῆς	ἀναβοήσας	εἴποι· ὦ πόλεις καὶ δῆμοι
[5]	συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος.	ἴσας	ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους
[12]	γύναιον ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον,	ἤκουσας	τοῦ τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ
[8]	ὅπως ὁ ἥλιος ταῖς νεφέλαις	τὰς	ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν
[13]	τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ	τὰς	διεξόδους τῶν (ὑδάτων ὧν καὶ
[7]	πρόβατα νομῆς σου; ποίων ἁμαρτημάτων	τὰς	δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς
[11]	ἄνθρωποι τὰς τιμάς, τὰς δυναστείας,	τὰς	δόξας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα;
[11]	ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς τιμάς,	τὰς	δυναστείας, τὰς δόξας καὶ πάντα
[5]	αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον	τὰς	εὐφροσύνας ἀλλήλους τε βλέποντες καὶ
[6]	ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν ὑδάτων, ὧν	τὰς	πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν,
[11]	πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι	τὰς	τιμάς, τὰς δυναστείας, τὰς δόξας
[13]	ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων	τὰς	ὕλας, καλῶς καὶ εὐσεβῶς τοῦτο
[13]	τῇ κτίσει τὸ θεῖον εἶναι	νομίζοντας	οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν
[12]	λυπεῖσθαι προσήκει περὶ τῆς βασιλίδος	μαθόντας	οἷα ἀνθ´ οἵων ἠλλάξατο; κατέλιπε
[5]	τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ τὸ	εὐσεβὲς	ἐπιζητεῖς, κοινὸς ἦν ἀμφοτέρων ὁ
[12]	θυσιαστήριον ἀπογνὸν τὴν σωτηρίαν μειράκιον,	εἶδες	γύναιον ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον,
[12]	τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ·	εἶδες	ὅσον ἐν τῷ ἐνδύματι τὸ
[12]	ὀφθαλμοῖς τῶν εἰρημένων ἡ μαρτυρία.	(εἶδες	παρὰ τὸ θυσιαστήριον ἀπογνὸν τὴν
[7]	τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε τὸ	νεοθαλὲς	ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν αὐτὸ τὸ
[4]	σώματι. καὶ ὡς ἂν μάλιστα	καταφανὲς	ἅπασι γένοιτο τῆς γενεᾶς τὸ
[6]	κατεσβέσθη τὸ φέγγος, ἐκεῖ αἱ	ἀκτῖνες	τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς
[9]	πλέον ἢ ἔδει τοῖς σκυθρωποῖς	ἐμβαθύναντες.	(ἴσως γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον
[3]	σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ	πάντες	οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ
[9]	σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων εἰς παραμυθίαν	παλινῳδήσαντες.	ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ
[7]	οὔπω τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν	ἀποψήσαντες	πάλιν ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ·
[6]	καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ	προσπταίσαντες	τῷ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν.
[7]	οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ	ἀναπνεύσαντες,	οὔπω τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν
[9]	οὖν ὑμῖν παρὰ τῆς γραφῆς	λαβόντες	τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς
[1]	πρὸς τὴν μνήμην τῶν κακῶν	ἀναζέοντες.	ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι
[10]	πάλιν ταῦτα καὶ οὐδέποτε κύκλῳ	περιϊόντες	παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω τοῦ
[12]	ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ τοῖς νόμοις	ἀποθανόντες	καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον
[5]	ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους τε	βλέποντες	καὶ ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ
[10]	περιχωροῦντες καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ	ἀναστρέφοντες;	εἴπω σοι τὴν κυκλικὴν ταύτην
[10]	περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ τῶν ὁμοίων	περιχωροῦντες	καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες;
[1]	τῇ συμφορᾷ τὸν λόγον κατασιγάσαντα.	προσφυὲς	γάρ μοι δοκεῖ καὶ κατάλληλον
[6]	Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ	δυστυχὲς	ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ
[13]	παρὰ τὴν τοῦ παραδείσου πηγὴν	(ἧς	ἡ ῥανὶς ἐπὶ τοὺς ἀπίστους
[12]	δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων,	γῆς	τε καὶ θαλάττης ἐκ τῶν
[5]	προτεταγμένον, ὁ δὲ μικρὰν ἡγεῖτο	γῆς	τε καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν
[3]	μεγάλα καὶ κοινότερα τῶν κακῶν	διεξέλθῃς,	σεισμοὺς καὶ πολέμους καὶ ἐπικλύσεις
[10]	πρὸς τὸν κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ	φυλακῆς	τὴν ψυχήν μου; οὐ πρὸς
[13]	τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης τῆς	σωματικῆς	συζυγίας καὶ τὰ τίμια τῶν
[6]	ὁ τῶν πενομένων πλοῦτος, ἡ	πολυαρκὴς	δεξιά, ὁ κοινὸς τῶν καταπονουμένων
[12]	ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος	τιμῆς	ἄξιον, εἴπερ τι βασιλείας ἔστιν
[7]	ὁ θυμός σου ἐπὶ πρόβατα	νομῆς	σου; ποίων ἁμαρτημάτων τὰς δίκας
[10]	ἔχει, ἡ δὲ σὰρξ ἡμῶν	ὀσμῆς	ἐστιν ἐργαστήριον ἅπαν τὸ ληφθὲν
[9]	καλῶς τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου	γνώμης	ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει τοῖς
[12]	ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος ἤμην, γυμνός,	ἀσθενής,	ἐν φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε
[2]	Παροιμία Σολομῶντός φησιν ὅτι Καρδίας	εὐφραινομένης	πρόσωπον θάλλει, τῆς ψυχῆς δὲ
[13]	τῆς φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως	διαλυομένης	τῆς σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ
[4]	τῷ κατὰ θείαν ψῆφον τῆς	οἰκουμένης	ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου τε
[3]	παρὸν κακὸν πάσης ἀθρόως τῆς	οἰκουμένης	ἐστὶ πληγή· οὐκ ἔστιν ἔθνος
[3]	ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως τῆς	οἰκουμένης	ἡ κατὰ πόλεμον ἅπτεται συμφορά,
[6]	ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ τῆς	οἰκουμένης	ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι
[3]	ὦ πάσης τῆς καθ´ ἡμᾶς	οἰκουμένης	ὅσον τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας
[5]	ἀρετῆς ἆθλον εἶχε τὸν τῆς	οἰκουμένης	προτεταγμένον, ὁ δὲ μικρὰν ἡγεῖτο
[3]	εἰπεῖν, ὡς ἄν τις ἐπὶ	σκηνῆς	ἀναβοήσας εἴποι· ὦ πόλεις καὶ
[8]	ἐπὶ ἅρματός τινος ἢ χρυσοδέτου	ἀπήνης	κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον τοῖς
[13]	τῶν μετεχόντων τῆς πίστεως, ἀλλ´	ἐκείνης	ἐξαίρετον τὸ τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν
[11]	ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς ζωῆς	ἐκείνης	ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν, καθώς φησιν
[6]	βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας	ἐκείνης,	ἣ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν,
[12]	ἀλλ´ οὐ μέχρι τούτων ἐστὶν	ἐκείνης	ὁ ἔπαινος. παρέρχεται γὰρ καὶ
[6]	νῦν δὲ τὸ κεφάλαιον τῆς	κοινῆς	συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν
[6]	βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς	δικαιοσύνης	πηδάλιον, ἡ τῆς φιλανθρωπίας εἰκών,
[12]	γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου	ταπεινοφροσύνης	τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω
[6]	ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν τῆς	σωφροσύνης	ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης, ἡ
[5]	αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ τῆς	τέχνης	ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί τι
[10]	τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ	ἐφεξῆς	χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα
[12]	λίθων στέφανον, ἀλλὰ τὸν τῆς	δόξης	περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν πορφυρίδα, ἀλλὰ
[6]	τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς	λύπης	βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας
[1]	τινι καταιγίδι τῷ πάθει τῆς	λύπης	ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ κελεύοντι
[1]	τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ τῆς	λύπης	τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ τῶν
[13]	ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ,	εἰδωλολάτρης	ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ
[3]	χάσματι. τὸ δὲ παρὸν κακὸν	πάσης	ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἐστὶ πληγή·
[3]	κρίνοιτο. διὰ τί; ὅτι οὐ	πάσης	ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἡ κατὰ
[12]	μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν	πάσης	δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων,
[3]	πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ	πάσης	τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον
[4]	κατὰ θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης	ἁπάσης	προτεταγμένῳ εἰς βίου τε καὶ
[7]	πᾶσα ἡ γενεὰ βύθιον ἐκ	μέσης	καρδίας τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω
[11]	πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν	ἐπαντλήσῃς	τὴν θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ
[3]	καὶ σύμπασα γῆ καὶ τῆς	θαλάσσης	ὅσον τε πλόϊμον καὶ ὅσον
[0]	~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ	ΝΥΣΣΗΣ	ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ
[2]	τῆς ψυχῆς δὲ ἐν λύπαις	οὔσης	σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα τῇ
[12]	θαλάττης ἐκ τῶν οἰκείων ἑκατέρας	δωροφορούσης	οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς
[1]	τὴν μνήμην τῶν κακῶν ἀναζέοντες.	ἀστατούσης	οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς
[12]	τὴν τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας	ὑποκυπτούσης,	τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς τε
[5]	γραφαῖς ἢ ἐν πλάσμασιν, πάντα	τῆς	ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ
[5]	ἃ νῦν παρὰ τοῦ κήρυκος	τῆς	ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ τὸ εὐσεβὲς
[10]	ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ μικρότερον εἶπον	τῆς	ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ ἔστι
[12]	κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν	τῆς	ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν,
[4]	ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ προλαβόντα	τῆς	ἀρετῆς ὑποδείγματα, ἐν ᾗ πᾶσα
[4]	εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν θρόνον	τῆς	βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην
[10]	ἔστιν ἄλλως ἐντὸς τῶν ἀδύτων	τῆς	βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ
[6]	ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ	τῆς	βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ
[13]	πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς	τῆς	βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς δὲ ἰδίας
[3]	ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ	τῆς	βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ
[10]	οὐχ ὑποδέχεται. ἐν τοῖς ἀπορρήτοις	τῆς	βασιλείας ἡ οἴκησις· τότε ὄψει
[6]	ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται	τῆς	βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς
[12]	ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως τῇ μνήμῃ	τῆς	βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου
[12]	~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι προσήκει περὶ	τῆς	βασιλίδος μαθόντας οἷα ἀνθ´ οἵων
[10]	τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ	τῆς	γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας οὐκ
[4]	ἂν μάλιστα καταφανὲς ἅπασι γένοιτο	τῆς	γενεᾶς τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν
[9]	ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν παρὰ	τῆς	γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου
[13]	εἶναι αὐτοὺς τῆς βασιλείας (ἐρείσματα,	τῆς	δὲ ἰδίας μερίδος μόνην τὴν
[2]	λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω	τῆς	διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ
[6]	τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ	τῆς	δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ τῆς φιλανθρωπίας
[12]	ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ τὸν	τῆς	δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν πορφυρίδα,
[6]	ὁ τῆς πίστεως ζῆλος, ὁ	τῆς	ἐκκλησίας στῦλος, ὁ τῶν θυσιαστηρίων
[2]	ὥσπερ γὰρ ὁ γέλως σημεῖον	τῆς	ἔνδον φαιδρότητος γίνεται, οὕτω καὶ
[10]	ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν ἀνάγκην	τῆς	ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον
[11]	σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ	τῆς	ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος. τί
[10]	μου; οὐ πρὸς τὴν παράτασιν	τῆς	ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων, ὅτι
[11]	τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω	τῆς	ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν,
[13]	ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου	τῆς	ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς
[3]	ἔθνη καὶ σύμπασα γῆ καὶ	τῆς	θαλάσσης ὅσον τε πλόϊμον καὶ
[9]	τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη	τῆς	θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς τισι
[3]	καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ πάσης	τῆς	καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ
[2]	οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα τῇ διαθέσει	τῆς	καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον. ~καὶ
[6]	δῃωθεῖσα, νῦν δὲ τὸ κεφάλαιον	τῆς	κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη.
[8]	ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ	τῆς	κτίσεως γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ
[8]	πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου	τῆς	κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει
[6]	κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ	τῆς	λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς
[1]	οἷόν τινι καταιγίδι τῷ πάθει	τῆς	λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ
[1]	ἀνακινοίη τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ	τῆς	λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ
[1]	ὃν κατέστησεν ὁ κύριος ἐπὶ	τῆς	οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι ἐν
[4]	καὶ τῷ κατὰ θείαν ψῆφον	τῆς	οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου
[3]	δὲ παρὸν κακὸν πάσης ἀθρόως	τῆς	οἰκουμένης ἐστὶ πληγή· οὐκ ἔστιν
[3]	τί; ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως	τῆς	οἰκουμένης ἡ κατὰ πόλεμον ἅπτεται
[6]	βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ	τῆς	οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν
[5]	μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε τὸν	τῆς	οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ δὲ μικρὰν
[8]	κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει	τῆς	ὁσίας τὸν θάνατον· Τίμιος γάρ,
[13]	προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς	τῆς	πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ
[13]	κοινὸν πάντων ἐστὶ τῶν μετεχόντων	τῆς	πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ
[6]	τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ	τῆς	πίστεως ζῆλος, ὁ τῆς ἐκκλησίας
[12]	τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ	τῆς	προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος
[10]	βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ	τῆς	σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον οἴει
[1]	τις θάλασσα κυματουμένη τῇ λαίλαπι	τῆς	συμφορᾶς ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι
[1]	τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους	τῆς	συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας τῇ
[1]	ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων	τῆς	συνέσεως ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον
[13]	φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης	τῆς	σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ τίμια
[6]	φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν	τῆς	σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης,
[5]	τι αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ	τῆς	τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί
[12]	κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι	τῆς	τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον,
[9]	σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα	τῆς	τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον
[6]	δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη	τῆς	φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν
[13]	ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ	τῆς	φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης
[6]	τὸ τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ	τῆς	φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον δὲ αὐτὸ
[5]	ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ	τῆς	φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ
[10]	ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι τὴν	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα γὰρ
[4]	ἡ φύσις, μᾶλλον δὲ ὁ	τῆς	φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν
[2]	ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει,	τῆς	ψυχῆς δὲ ἐν λύπαις οὔσης
[1]	ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι	τῆς	ψυχῆς πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´
[2]	θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν	τῆς	ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα τὸ
[1]	φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ διοιδοῦν	τῆς	ψυχῆς χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ δι´
[10]	μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει περὶ	τῆς	ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ
[5]	ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις· ἡ μὲν	ἀρετῆς	ἆθλον εἶχε τὸν τῆς οἰκουμένης
[4]	πάντα σχεδὸν τὰ προλαβόντα τῆς	ἀρετῆς	ὑποδείγματα, ἐν ᾗ πᾶσα μὲν
[11]	Ἀπέδρα ἐκεῖθεν, καθώς φησιν ὁ	προφήτης,	ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός.
[12]	ταῦτα πρὸς τοὺς δεξιοὺς ὁ	κριτής)	κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν·
[11]	ἀντὶ δὲ τούτων τί; ἀπάθεια,	μακαριότης,	κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία,
[11]	καὶ πλοῦτος καὶ δουλεία καὶ	κυριότης	καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη τοῦ
[6]	τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος	σεμνότης,	ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ
[6]	ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης, ἡ ἀκαταφρόνητος	ἡμερότης,	ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη
[2]	ἔχειν· τοῦτο γὰρ καὶ ὁ	Ἐκκλησιαστὴς	συμβουλεύει· Καιρός, φησί, τοῦ γελάσαι
[12]	ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς τε καὶ	θαλάττης	ἐκ τῶν οἰκείων ἑκατέρας δωροφορούσης
[5]	μικρὰν ἡγεῖτο γῆς τε καὶ	θαλάττης	τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´
[5]	λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι	αὐτῆς	δι´ ἀκριβείας παρὰ τῆς τέχνης
[12]	θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι πάλιν δι´	αὐτῆς	εἰς τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν
[12]	πόσοι τοῖς ἐνδύμασι τοῖς παρ´	αὐτῆς	ἐσκεπάσθησαν, πόσοι τῇ μεγάλῃ ἐκείνῃ
[3]	ἀλλὰ τὸ μέν τι πολεμεῖται	αὐτῆς,	τὸ δὲ εἰρηνεύεται. μέρος τι
[12]	ἑαυτὴν οὐκ εἰς τὰ ἔξω	ἑαυτῆς	ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ μακαρισμοῦ
[4]	κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν ἐποίει δι´	ἑαυτῆς	τὸ ὑπήκοον, ὄντως, καθώς φησιν
[12]	δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´	ἑαυτῆς	τῷ τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν
[13]	ταύτῃ τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ	ταύτης	προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς
[1]	ὁ κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας	ταύτης	τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς
[9]	ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν παρὰ τῆς	γραφῆς	λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην,
[4]	πᾶσα μὲν σώματος πᾶσα δὲ	ψυχῆς	ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε
[2]	Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει, τῆς	ψυχῆς	δὲ ἐν λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει.
[1]	οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς	ψυχῆς	πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας
[2]	διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν τῆς	ψυχῆς	τραυμάτων ὥσπερ αἷμα τὸ δάκρυον.
[1]	ἡ σιγὴ τὸ διοιδοῦν τῆς	ψυχῆς	χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας
[11]	εἰς τὸ ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν	ἀποβλέψῃς.	ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ
[10]	τότε ὄψει ὅταν καὶ σὺ	προκύψῃς	(τοῦ σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν
[10]	οὐ πρὸς τὴν παράτασιν τῆς	ζωῆς	δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων, ὅτι ἡ
[11]	βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς	ζωῆς	ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν, καθώς
[10]	τί λέγει περὶ τῆς ὧδε	ζωῆς	τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν
[13]	τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς	ζωῆς	τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους
[1]	μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν	ἀκάνθαις	ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ μὴ λίαν
[5]	ἦν ἀλλήλους νικᾶν ἐν ταῖς	εὐποιΐαις	φιλονικούντων καὶ οὐκ ἦν ὁ
[8]	τε καὶ ὁ ἐγχώριος οὐκ	εὐφημίαις,	ἀλλὰ θρήνοις εἰσιοῦσαν ἐδέχετο) τότε
[8]	πάντως ὅπως ὁ ἥλιος ταῖς	νεφέλαις	τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς
[6]	πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν βαρβάρων	ἐπιδρομαῖς	δῃωθεῖσα, νῦν δὲ τὸ κεφάλαιον
[2]	θάλλει, τῆς ψυχῆς δὲ ἐν	λύπαις	οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα
[4]	ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην	ταῖς	ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ
[7]	τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος	ταῖς	ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ
[5]	ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους νικᾶν ἐν	ταῖς	εὐποιΐαις φιλονικούντων καὶ οὐκ ἦν
[8]	(μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ ἥλιος	ταῖς	νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν,
[6]	ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ	ταῖς	τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν
[9]	ὁ μὴ καταβρέχων τὴν γῆν	ταῖς	τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ
[8]	καὶ αἱ νεφέλαι καθὼς δυνατὸν	αὐταῖς	ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ
[9]	τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ	τοσαύταις	μυριάσι τῶν συμπαρόντων οὐκ ἦν
[5]	εἰ καί τι γέγονεν ἐν	γραφαῖς	ἢ ἐν πλάσμασιν, πάντα τῆς
[0]	~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ	ΕΙΣ	ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς καὶ
[10]	πρὸς ἡδονὴν καὶ κατ´ ἐξουσίαν	εἰς	ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ
[4]	ψῆφον τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ	εἰς	βίου τε καὶ βασιλείας κοινωνίαν
[2]	μεταβάλλειν προσήκει (καὶ τὴν εὐθυμίαν	εἰς	δάκρυον. ὥσπερ γὰρ ὁ γέλως
[13]	τῶν προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν	εἰς	διαίρεσιν. πῶς οὖν ἐποιήσατο τὴν
[10]	ἐστιν ἐργαστήριον ἅπαν τὸ ληφθὲν	εἰς	διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ τὸν
[5]	καὶ εἴη γε διαρκέσαι καὶ	εἰς	ἐκγόνων ζωὴν τὸ ὁρώμενον) τὴν
[12]	ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος	εἰς	ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα καὶ μόνον
[2]	τὸ εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ φαιδρὸν	εἰς	κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει (καὶ τὴν
[9]	δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων	εἰς	παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς
[12]	τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ	εἰς	τὰ ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ
[7]	Ἵνα τί ἀπώσω, ὁ θεός,	εἰς	τέλος, καὶ διωργίσθη ὁ θυμός
[12]	ψῆφον δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς	εἰς	τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς
[11]	τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν	εἰς	τὸ ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς.
[13]	κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα	εἰς	τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ἀμήν.
[9]	εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι	μηδεὶς	ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον
[10]	ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι τοῦτο	ποθεῖς;	οὐκ ἔξεστί σοι βασιλίδος θέαν
[13]	παρ´ ἡμῶν λέγεσθαι χρὴ τοῦτο	προσθεὶς	καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ τῶν
[1]	πρὸς τὸ πάθος ὁ λόγος	καθελκυσθεὶς	τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ
[3]	ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ	πόλεις	καὶ δῆμοι καὶ ἔθνη καὶ
[13]	διεξόδους τῶν (ὑδάτων ὧν καὶ	ἡμεῖς	ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ
[9]	μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν,	ἡμεῖς	δὲ τὸ ἐναντίον νῦν πεποιήκαμεν,
[7]	χρή με κατὰ μέρη καὶ	τάξεις	διαιρεῖν τὸν θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα
[11]	τὸ δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα	νοήσεις	ἐὰν εἰς τὸ ἀπλήρωτον τῶν
[3]	διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ πολέμους καὶ	ἐπικλύσεις	καὶ χάσματα, μικρὰ καὶ ταῦτα
[10]	ὑψηλοτέροις ἢ πρότερον. τὴν βασιλίδα	ζητεῖς;	ἐν τοῖς βασιλείοις τὴν διαγωγὴν
[5]	ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ τὸ εὐσεβὲς	ἐπιζητεῖς,	κοινὸς ἦν ἀμφοτέρων ὁ πρὸς
[8]	κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν πόλιν ἡ	βασιλὶς	ἐκομίζετο (κλίνη δὲ ἦν ἡ
[13]	τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ	ῥανὶς	ἐπὶ τοὺς ἀπίστους οὐκ ἔρχεται)
[10]	σοι τὴν κυκλικὴν ταύτην περίοδον;	ὄρεξις,	κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις, κένωσις, πλήρωσις·
[10]	οὐ τούτων λέγω τῶν δορυφόρων	οἷς	σίδηρος τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ
[10]	τὴν βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς	βασιλείοις	τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ
[13]	τε καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς	τιμίοις	τὸ πλέον τῷ ἀνδρὶ συγχωρήσασα.
[7]	ἡ ψῆφος ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ	οἵοις	κακοῖς ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ.
[7]	ψῆφος ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ οἵοις	κακοῖς	ἐν βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω
[9]	θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς τισι	φαρμάκοις	προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον
[9]	ἀμελοίη τῆς θεραπείας, ἀλλὰ καὶ	βρωτικοῖς	τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον.
[5]	τοῦ κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας	ἀλλήλοις	ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους τε
[5]	τις ἦν ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´	ἀλλήλοις	χάρις· ἡ μὲν ἀρετῆς ἆθλον
[7]	δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς	ἐπαλλήλοις	τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ τάχα
[1]	σφόδρα θαυμάζων τῆς συνέσεως ἐν	πολλοῖς	τὸν διδάσκαλον ἐν τούτῳ μάλιστα
[10]	μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς	ὀφθαλμοῖς	τὴν τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα
[12]	εἰς τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν	ὀφθαλμοῖς	τῶν εἰρημένων ἡ μαρτυρία. (εἶδες
[12]	ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ τοῖς	νόμοις	ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ
[10]	ἐν τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων	κεκαλυμμένοις	τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου
[8]	καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς τοῖς	λεγομένοις	συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι
[1]	τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς	οἰκονομουμένοις	τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ
[8]	ὁ ἐγχώριος οὐκ εὐφημίαις, ἀλλὰ	θρήνοις	εἰσιοῦσαν ἐδέχετο) τότε καὶ ὁ
[12]	διάφορον. βούλει πεισθῆναι ὅτι ἐν	ἐκείνοις	ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε
[9]	ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει τοῖς	σκυθρωποῖς	ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι
[3]	εἴ τι τῶν ἀρχαίων ἐν	σκυθρωποῖς	μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ τοῦ Ἰὼβ
[10]	τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ ἐν	ὑψηλοτέροις	ἢ πρότερον. τὴν βασιλίδα ζητεῖς;
[2]	τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς	ἐμπαθεστέροις	τῶν λόγων ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ
[8]	κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον τοῖς	δορυφόροις	ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ κεκαλυμμένην,
[8]	ἐκ ποδῶν καὶ τῶν ὑπερεχόντων	τοῖς	ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε
[10]	ἀνθρώπων ὄψις οὐχ ὑποδέχεται. ἐν	τοῖς	ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις·
[10]	πρότερον. τὴν βασιλίδα ζητεῖς; ἐν	τοῖς	βασιλείοις τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´
[8]	ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον	τοῖς	δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ
[2]	καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ	τοῖς	ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων ἀνακινῆσαι τῇ
[12]	εἴπερ δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι	τοῖς	ἐνδύμασι τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν,
[8]	καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην	τοῖς	ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας τῶν συνειλεγμένων
[12]	παρέρχεται γὰρ καὶ τὰ προστεταγμένα	τοῖς	κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν
[8]	ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς	τοῖς	λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ
[12]	χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ	τοῖς	νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ
[1]	ταύτης τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ	τοῖς	οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν
[10]	τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις	τοῖς	ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου μύλην
[12]	ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι τοῖς ἐνδύμασι	τοῖς	παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι τῇ
[1]	μοι δοκεῖ καὶ κατάλληλον εἶναι	τοῖς	πενθοῦσι φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ
[9]	γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει	τοῖς	σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ βούλεται
[13]	εὐγνώμων τε καὶ φιλόστοργος ἐν	τοῖς	τιμίοις τὸ πλέον τῷ ἀνδρὶ
[10]	ὄψις οὐχ ὑποδέχεται. ἐν τοῖς	ἀπορρήτοις	τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις· τότε
[13]	καὶ τὰ τίμια τῶν προσόντων	αὐτοῖς	ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς διαίρεσιν. πῶς
[11]	ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν	ἑαυτοῖς	οἱ ἄνθρωποι τὰς τιμάς, τὰς
[12]	τὴν παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην; ἣν	ἑαυτοῖς,	φησί, διὰ τῶν ἔργων προητοιμάσασθε.
[6]	τὰ διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ	τούτοις	οἷα· πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι καί
[5]	ἦν ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις	χάρις·	ἡ μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε
[10]	τοῖς ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ	οἴκησις·	τότε ὄψει ὅταν καὶ σὺ
[8]	ὁ ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ ἡ	κτίσις	τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω
[10]	ταύτην περίοδον; ὄρεξις, κόρος, ὕπνος,	ἐγρήγορσις,	κένωσις, πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´ ἐκείνων
[4]	καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη	φύσις	ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους ὅρους καὶ
[4]	συνήθη μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν ἡ	φύσις,	μᾶλλον δὲ ὁ τῆς φύσεως
[11]	τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς	ἀλλοτρίωσις,	ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν ἀοράτων θεωρία,
[10]	περίοδον; ὄρεξις, κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις,	κένωσις,	πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα
[10]	ὄρεξις, κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις, κένωσις,	πλήρωσις·	ἀεὶ ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα καὶ
[3]	συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν	τις	ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ
[1]	ἡσυχίας ἐκπέττουσα. ὡς εἴ γέ	τις	ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους
[5]	οὐκ ἦν ὁ ἡττώμενος. ἴση	τις	ἦν ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις
[5]	τὸ ὁρώμενον) τὴν δέ, οἵα	τις	ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ
[1]	ἡμῶν ἡ καρδία καὶ καθάπερ	τις	θάλασσα κυματουμένη τῇ λαίλαπι τῆς
[9]	νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν εἴ	τις	ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον
[5]	οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ ἄν	τις	κάλλος ὑπὲρ τὸ φαινόμενον δείξειεν;
[10]	ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος·	τίς	με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος
[12]	παντὸς τοῦ κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος;	ἥτις	συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν
[10]	καθωπλισμένων ὧν τὸ εἶδος ἀνθρώπων	ὄψις	οὐχ ὑποδέχεται. ἐν τοῖς ἀπορρήτοις
[11]	ἡδονή τε καὶ λύπη καὶ	φόβος	καὶ θράσος καὶ πενία καὶ
[6]	ὁ λύχνος, ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ	φέγγος,	ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν
[1]	μὴ πρὸς τὸ πάθος ὁ	λόγος	καθελκυσθεὶς τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω
[13]	ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων τε καὶ	φιλόστοργος	ἐν τοῖς τιμίοις τὸ πλέον
[5]	καὶ προέτρεχεν· ἴσος ἦν ὁ	ζυγὸς	ἑκατέρωθεν τῇ τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ.
[10]	φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν τὸ	εἶδος	ἀνθρώπων ὄψις οὐχ ὑποδέχεται. ἐν
[8]	ἐν σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ	εἶδος	ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα
[12]	κηρύσσοντος, ὅπως τῇ μνήμῃ τῆς	βασιλίδος	ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος
[10]	τοῦτο ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί σοι	βασιλίδος	θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ αὐτὴν
[12]	οὖν λυπεῖσθαι προσήκει περὶ τῆς	βασιλίδος	μαθόντας οἷα ἀνθ´ οἵων ἠλλάξατο;
[13]	βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς δὲ ἰδίας	μερίδος	μόνην τὴν θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς
[11]	πιστεύεται, κολακεία χώραν οὐκ ἔχει,	ψεῦδος	οὐ καταμίγνυται, ἡδονή τε καὶ
[7]	τὸ Ἵνα τί ἀπώσω, ὁ	θεός,	εἰς τέλος, καὶ διωργίσθη ὁ
[13]	τοῦτο μαθοῦσα ὅτι οὐκ ἔστι	θεὸς	πρόσφατος, μίαν προσεκύνει θεότητα τὴν
[8]	καὶ ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα τοῦ	ἄστεος	ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους τὸ
[6]	ὦ χωρίον, ἐν ᾧ τὸ	πάθος	ἐγένετο, διὰ τὸ πάθος τῇ
[1]	ὡς ἂν μὴ πρὸς τὸ	πάθος	ὁ λόγος καθελκυσθεὶς τὴν ἀκοὴν
[8]	ἀδελφοί, εἴ τι διὰ τὸ	πάθος	παραληρήσαιμι; τάχα, καθώς φησιν ὁ
[1]	νέον ἐν τῇ ψυχῇ τὸ	πάθος	(τάχα δὲ καὶ ἀεὶ νέον
[6]	τὸ πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ	πάθος	τῇ σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ
[6]	καί μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ	πάθος·	ὦ Θρᾴκη τὸ φευκτὸν ὄνομα,
[4]	ὄντως, καθώς φησιν ἡ γραφή,	βοηθὸς	(αὐτῷ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν γινομένη.
[11]	ἐνεργεῖται, ὁ δὲ τῆς ἐπιθυμίας	πίθος	μένει ἀπλήρωτος. τί δὲ ἡ
[11]	δὲ ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς	πίθος	τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι
[7]	γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε τὸ νεοθαλὲς	ἄνθος	ἀπωδυράμεθα, νῦν αὐτὸ τὸ ἔρνος,
[7]	τὸ ἔρνος, ἀφ´ οὗ τὸ	ἄνθος	ἐβλάστησεν, τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν,
[1]	καὶ τιμήσας τῇ ἡσυχίᾳ τὸ	πένθος,	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν τῷ
[10]	βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ	θεῖος	ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ
[8]	πάθους (μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ	ἥλιος	ταῖς νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ
[8]	ἐποίει τῆς ὁσίας τὸν θάνατον·	Τίμιος	γάρ, φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ
[5]	ὁρώμενοι· ὁ μὲν τοιοῦτος ὢν	οἷός	ἐστι (ποῖον γὰρ ἄν τις
[4]	ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε, καθὼς ἂν	οἷός	τε ὦ, καὶ τὴν ζημίαν
[11]	τὸν ὧδε βίον. ὄντως γὰρ	ἀλλότριος	οἶκος καὶ οὐχ ἡμέτερος, ὅτι
[4]	μᾶλλον δὲ ὁ τῆς φύσεως	κύριος,	ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ τῷ
[1]	εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ	κύριος	ἐπὶ τῆς οἰκετίας ταύτης τοῦ
[8]	ὁ ἔπηλύς τε καὶ ὁ	ἐγχώριος	οὐκ εὐφημίαις, ἀλλὰ θρήνοις εἰσιοῦσαν
[0]	~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ	ΕΠΙΤΦΙΟΣ	ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς
[11]	ὧδε βίον. ὄντως γὰρ ἀλλότριος	οἶκος	καὶ οὐχ ἡμέτερος, ὅτι οὐκ
[10]	Ἢ κρεῖττον οἴει τὸ διὰ	σαρκὸς	μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω
[10]	γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ τῆς	σαρκὸς	παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον οἴει τὸ
[5]	κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ τοῦ	κήρυκος	τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ τὸ
[7]	τί ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς	τέλος,	καὶ διωργίσθη ὁ θυμός σου
[11]	ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη	τέλος	οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι
[6]	ἁρμονία. οἴχεται ὁ τῆς πίστεως	ζῆλος,	ὁ τῆς ἐκκλησίας στῦλος, ὁ
[5]	ἐστι (ποῖον γὰρ ἄν τις	κάλλος	ὑπὲρ τὸ φαινόμενον δείξειεν; καὶ
[8]	παραληρήσαιμι; τάχα, καθώς φησιν ὁ	ἀπόστολος,	καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις τῷ
[10]	οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ θεῖος	ἀπόστολος	ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ παραδείσου
[6]	πίστεως ζῆλος, ὁ τῆς ἐκκλησίας	στῦλος,	ὁ τῶν θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ
[11]	προφήτης, ὀδύνη καὶ λύπη καὶ	στεναγμός.	ἀντὶ δὲ τούτων τί; ἀπάθεια,
[8]	ἣν ἅπας τῶν συνειλεγμένων ὁ	δῆμος	ὁ ἔπηλύς τε καὶ ὁ
[1]	ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς καὶ	φρόνιμος	οἰκονόμος (ἐκ γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων
[9]	μυριάσι τῶν συμπαρόντων οὐκ ἦν	ὀφθαλμὸς	ὁ μὴ καταβρέχων τὴν γῆν
[1]	ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος	οἰκονόμος	(ἐκ γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ
[12]	διὰ τοῦτο τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται	κληρονόμος	διὰ τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ
[5]	ἦν ἀμφοτέρων ὁ πρὸς εὐσέβειαν	δρόμος,	εἰ τὸ προνοητικόν, εἰ τὸ
[6]	ἐκκλησίας στῦλος, ὁ τῶν θυσιαστηρίων	κόσμος,	ὁ τῶν πενομένων πλοῦτος, ἡ
[7]	εἰς τέλος, καὶ διωργίσθη ὁ	θυμός	σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου;
[13]	ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ	τιθέμενος.	διὰ τοῦτο μαθοῦσα ὅτι οὐκ
[11]	ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς πίθος	τετρημένος	ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων
[10]	ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων	φθεγγόμενος;	Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με
[1]	καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς	ἐπαισθόμενος	καὶ τιμήσας τῇ ἡσυχίᾳ τὸ
[8]	ἱμάτιόν τι πενθικὸν τὸν ζόφον	περιβαλλόμενος,	ἀλλὰ καὶ αἱ νεφέλαι καθὼς
[5]	φιλονικούντων καὶ οὐκ ἦν ὁ	ἡττώμενος.	ἴση τις ἦν ἀμφοτέρων ἡ
[12]	ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων,	ξένος	ἤμην, γυμνός, ἀσθενής, ἐν φυλακῇ·
[12]	ἡ περὶ ταῦτα σπουδὴ βασιλείας	πρόξενος	γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν ἐστιν
[6]	τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ δυστυχὲς	ἔθνος	ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ πρότερον
[3]	οἰκουμένης ἐστὶ πληγή· οὐκ ἔστιν	ἔθνος	ἓν ἢ πόλιν μίαν ἀπολοφύρασθαι,
[12]	μέχρι τούτων ἐστὶν ἐκείνης ὁ	ἔπαινος.	παρέρχεται γὰρ καὶ τὰ προστεταγμένα
[10]	Πᾶσα σὰρξ χόρτος· σεμνύνει γὰρ	ἐκεῖνος	μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι τὴν τῆς
[5]	ἠκούσαμεν. εἰ τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς,	κοινὸς	ἦν ἀμφοτέρων ὁ πρὸς εὐσέβειαν
[6]	πλοῦτος, ἡ πολυαρκὴς δεξιά, ὁ	κοινὸς	τῶν καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ
[8]	τῇ πόλει, οὐκ ἐπὶ ἅρματός	τινος	ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν
[12]	ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ	τίνος	ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ
[12]	ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου	τινὸς	θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω
[7]	ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ	τίνος	ταῖς ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα;
[12]	πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος ἤμην,	γυμνός,	ἀσθενής, ἐν φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον
[6]	τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ	φθόνος	κατὰ τῆς βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ
[12]	τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας δηλαδὴ	πλείονος	τιμῆς ἄξιον, εἴπερ τι βασιλείας
[2]	καὶ ὁ ἐν τῇ καρδίᾳ	πόνος	ὑπὸ τῶν θρήνων διερμηνεύεται καὶ
[10]	ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ τοῦ	χείρονος	καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο
[1]	τοσοῦτος ὁ ἐν τῷ μέσῳ	χρόνος	ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν
[10]	κυκλικὴν ταύτην περίοδον; ὄρεξις, κόρος,	ὕπνος,	ἐγρήγορσις, κένωσις, πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´
[7]	ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν αὐτὸ τὸ	ἔρνος,	ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν,
[6]	τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ	λύχνος,	ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ φέγγος, ἐκεῖ
[10]	παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω τοῦ	μυλῶνος	γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν πίθον
[6]	ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη τῆς φιλανδρίας ὁ	τύπος,	τὸ ἁγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα,
[10]	τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ	ἄνθρωπος·	τίς με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ
[9]	ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ τοῦ	ἀέρος	τὸν δὲ ἐκ τῶν δακρύων
[3]	πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται.	μέρος	τι πάλιν ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν
[11]	γὰρ ἀλλότριος οἶκος καὶ οὐχ	ἡμέτερος,	ὅτι οὐκ ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν
[9]	ὑετὸς τοῦ ἐκ τῶν νεφῶν	ἐνδεέστερος·	ἐν γὰρ τοσαύταις μυριάσι τῶν
[10]	τούτων λέγω τῶν δορυφόρων οἷς	σίδηρος	τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ τῶν
[8]	πάθει. ἢ ταῦτα μὲν ὄντως	λῆρός	ἐστι καὶ οὐδὲ λέγειν ἄξιον;
[5]	γινομένη. ~εἰ φιλανθρωπίας ἦν ὁ	καιρός,	ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς τὸ
[2]	Καιρός, φησί, τοῦ γελάσαι καὶ	καιρὸς	τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ
[2]	γὰρ καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει·	Καιρός,	φησί, τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς
[10]	τὴν κυκλικὴν ταύτην περίοδον; ὄρεξις,	κόρος,	ὕπνος, ἐγρήγορσις, κένωσις, πλήρωσις· ἀεὶ
[12]	καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ ἀεὶ	πρὸς	ἑαυτὴν οὐκ εἰς τὰ ἔξω
[5]	ἐπιζητεῖς, κοινὸς ἦν ἀμφοτέρων ὁ	πρὸς	εὐσέβειαν δρόμος, εἰ τὸ προνοητικόν,
[10]	τοσαύτῃ δυναστείᾳ κομῶν ὁ πάντα	πρὸς	ἡδονὴν καὶ κατ´ ἐξουσίαν εἰς
[4]	φησιν ἡ γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ	πρὸς	πᾶν ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ φιλανθρωπίας
[2]	τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ	πρὸς	τὰ λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων οἰκείως
[3]	χάσματα, μικρὰ καὶ ταῦτα εἰ	πρὸς	τὰ παρόντα κρίνοιτο. διὰ τί;
[11]	ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ ψυχῇ	πρὸς	τὴν ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται, ἐν
[1]	ἀναστρέφεται, ἔτι διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ	πρὸς	τὴν μνήμην τῶν κακῶν ἀναζέοντες.
[10]	φυλακῆς τὴν ψυχήν μου; οὐ	πρὸς	τὴν παράτασιν τῆς ζωῆς δυσχεραίνει
[5]	ὁ καιρός, ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ	πρὸς	τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἢ καὶ
[5]	δίκαιον, εἰ ἄλλο τι τῶν	πρὸς	τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα ἐν
[1]	τὴν ἡσυχίαν, ὡς ἂν μὴ	πρὸς	τὸ πάθος ὁ λόγος καθελκυσθεὶς
[10]	τὴν ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ	πρὸς	τὸν κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς
[3]	Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ	πρὸς	τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας
[12]	τοῦ πατρός μου (φησὶ ταῦτα	πρὸς	τοὺς δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε
[3]	τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν	πρὸς	τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω,
[9]	πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν εἴ τις	ἰατρὸς	τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη
[12]	εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ	πατρός	μου (φησὶ ταῦτα πρὸς τοὺς
[13]	ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ	πατρὸς	τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν
[10]	ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ τῆς	γαστρὸς	λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας οὐκ ἔστιν
[10]	τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος;	Ταλαίπωρος	ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται
[11]	καὶ λύπη καὶ φόβος καὶ	θράσος	καὶ πενία καὶ πλοῦτος καὶ
[5]	ἀγαθὸν τοῦτο ἢ καὶ προέτρεχεν·	ἴσος	ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ
[13]	τὸν λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων	μῖσος	κοινὸν πάντων ἐστὶ τῶν μετεχόντων
[8]	καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου	σχήματος	εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα τῇ πόλει,
[5]	ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν	εὐτυχήματος.	ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας
[8]	βασιλίδα τῇ πόλει, οὐκ ἐπὶ	ἅρματός	τινος ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ
[12]	ποιεῖται παντὸς τοῦ κατ´ ἀρετὴν	κατορθώματος;	ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ
[4]	ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ	ἀξιώματος	πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι
[10]	τῇ ψυχῇ τὴν ἀπὸ τοῦ	σώματος	ἔξοδον; σὺ δὲ τί καλόν,
[10]	ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ	σώματος,	οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς
[4]	ὑποδείγματα, ἐν ᾗ πᾶσα μὲν	σώματος	πᾶσα δὲ ψυχῆς ἀρετὴ συνδραμοῦσα
[11]	ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν τοῦ	σώματος	ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ ψυχῇ
[10]	τίς με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ	σώματος	τοῦ θανάτου τούτου; διὰ τί
[8]	γάρ, φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ	θάνατος	τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ
[13]	μαθοῦσα ὅτι οὐκ ἔστι θεὸς	πρόσφατος,	μίαν προσεκύνει θεότητα τὴν ἐν
[9]	οὐκ ἦν ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν	ὑετὸς	τοῦ ἐκ τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος·
[6]	ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης, ἡ	ἀκαταφρόνητος	ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ
[2]	ὁ γέλως σημεῖον τῆς ἔνδον	φαιδρότητος	γίνεται, οὕτω καὶ ὁ ἐν
[6]	ἁγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ	εὐπρόσιτος	σεμνότης, ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ
[6]	ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ	σύμμικτος	τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ
[11]	τούτων τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ	παντὸς	ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν ἀοράτων
[12]	ἣν προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται	παντὸς	τοῦ κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις
[7]	τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου	ἀποσυλήσαντος.	ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ
[10]	σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως	ἐντὸς	τῶν ἀδύτων τῆς βασιλείας γενέσθαι
[1]	ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους	ὑποθερμαίνοντος	ἀνακινοίη τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ
[5]	νικῶντα καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ	παρόντος	κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ τοῦ
[12]	τοῦ τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ	κηρύσσοντος,	ὅπως τῇ μνήμῃ τῆς βασιλίδος
[8]	παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς κτίσεως	τιμῶντος	δι´ ὧν ἐποίει τῆς ὁσίας
[2]	δάκρυον. τοῦτο καὶ ἡ Παροιμία	Σολομῶντός	φησιν ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον
[3]	εἰρηνεύεται. μέρος τι πάλιν ἢ	σκηπτὸς	ἐπέφλεξεν ἢ τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν
[10]	διὰ τί; ὅτι οὐδεμίαν ὁ	χόρτος	ἐκ φύσεως ἀηδίαν ἔχει, ἡ
[10]	προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ	χόρτος·	σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ
[1]	ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ	πιστὸς	καὶ φρόνιμος οἰκονόμος (ἐκ γὰρ
[1]	ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον	αὐτὸς	ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ
[5]	ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ μὲν	τοιοῦτος	ὢν οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ
[6]	θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ τῶν πενομένων	πλοῦτος,	ἡ πολυαρκὴς δεξιά, ὁ κοινὸς
[11]	καὶ θράσος καὶ πενία καὶ	πλοῦτος	καὶ δουλεία καὶ κυριότης καὶ
[1]	τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ	τοσοῦτος	ὁ ἐν τῷ μέσῳ χρόνος
[11]	δὲ τῆς ἐπιθυμίας πίθος μένει	ἀπλήρωτος.	τί δὲ ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ
[12]	βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου	ψῆφος	εἰς ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα καὶ
[7]	αἱρέσεων αὕτη καθ´ ἡμῶν ἡ	ψῆφος	ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ οἵοις κακοῖς
[12]	τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν	ὕψος	ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ τῆς
[8]	τῶν συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ	ἔπηλύς	τε καὶ ὁ ἐγχώριος οὐκ
[3]	δυνατὸν ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν τινας	λόγους,	οἵους ὁ μέγας Ἰερεμίας τῇ
[13]	ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς	διεξόδους	τῶν (ὑδάτων ὧν καὶ ἡμεῖς
[10]	τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς	χρέους	προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν
[8]	ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ	πάθους	(μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ ἥλιος
[1]	τις ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ	πάθους	ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον
[1]	ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ	μεγέθους	τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας
[8]	τοῦ ἄστεος ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ	πλήθους	τὸ ὕπαιθρον πάντων ἐκ ποδῶν
[4]	ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα τοὺς	ἰδίους	ὅρους καὶ τὰ συνήθη μέτρα
[12]	μου (φησὶ ταῦτα πρὸς τοὺς	δεξιοὺς	ὁ κριτής) κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην
[3]	ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν τινας λόγους,	οἵους	ὁ μέγας Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ
[3]	προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς τοὺς	ὑποχειρίους	πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί, φυλαί,
[12]	οὐκ ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ καὶ	παντελοῦς	ἀφέσεως ἠξιώθησαν. εἰ δὲ τὸ
[5]	σπουδαζομένων, πάντα ἐν ἁμίλλῃ ἦν	ἀλλήλους	νικᾶν ἐν ταῖς εὐποιΐαις φιλονικούντων
[5]	ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας	ἀλλήλους	τε βλέποντες καὶ ὑπ´ ἀλλήλων
[8]	γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς	πολλοὺς	τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ
[3]	τῶν κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ	πολέμους	καὶ ἐπικλύσεις καὶ χάσματα, μικρὰ
[3]	καὶ κοινότερα τῶν κακῶν διεξέλθῃς,	σεισμοὺς	καὶ πολέμους καὶ ἐπικλύσεις καὶ
[4]	ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους	ὅρους	καὶ τὰ συνήθη μέτρα νικήσασα,
[13]	ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα εἰς	τοὺς	αἰῶνας τῶν αἰώνων. ἀμήν.
[13]	πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ	τοὺς	ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν
[13]	γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια)	τοὺς	ἄρρενας τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε
[13]	ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι.	τοὺς	γὰρ ἐν τῇ κτίσει τὸ
[12]	πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς	τοὺς	δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε τὴν
[4]	γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα	τοὺς	ἰδίους ὅρους καὶ τὰ συνήθη
[8]	τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι	τοὺς	πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε
[3]	Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς	τοὺς	ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί,
[13]	(ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ τοὺς	ἀπίστους	οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν
[13]	τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι	αὐτοὺς	τῆς βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς δὲ
[3]	λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν	τοιούτους	ἐξευρεῖν τινας λόγους, οἵους ὁ
[3]	(ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν καὶ εἰπεῖν,	ὡς	ἄν τις ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας
[4]	ἐν ἑνὶ ἐχώρησε σώματι. καὶ	ὡς	ἂν μάλιστα καταφανὲς ἅπασι γένοιτο
[8]	νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν,	ὡς	ἂν μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ
[1]	νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν,	ὡς	ἂν μὴ πρὸς τὸ πάθος
[1]	καὶ κατηφείᾳ δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα.	ὡς	εἴ γέ τις ἔτι τὴν
[1]	ἐν τούτῳ μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα	ὡς	καλῶς ἐν τῇ συμφορᾷ τὸν
[11]	αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα	ὡς	οὐκ οἴδαμεν καὶ ἐξοικιζόμεθα ὅτε
[6]	ὑδάτων, ὧν τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν,	ὡς	οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον, ἐν
[11]	ἡ τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία	ὡς	πορρωτάτω τῆς ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται;
[9]	λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην,	ὥς	ἐστι δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν τῶν
[13]	εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας, καλῶς καὶ	εὐσεβῶς	τοῦτο κρίνουσα· ὁ γὰρ τὸ
[6]	ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη	αἰδώς,	ἡ σύμμικτος τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία.
[10]	καὶ οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα,	ἕως	ἂν ἔξω τοῦ μυλῶνος γενώμεθα.
[12]	πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν τῆς	ἀναστάσεως	χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ
[1]	καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων τῆς	συνέσεως	ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον ἐν
[12]	ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ καὶ παντελοῦς	ἀφέσεως	ἠξιώθησαν. εἰ δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι
[10]	καθ´ ἡμέραν τὴν ἀνάγκην τῆς	ἐπαιτήσεως,	ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ
[8]	τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς	κτίσεως	γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ
[8]	ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς	κτίσεως	τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει τῆς
[10]	ὅτι οὐδεμίαν ὁ χόρτος ἐκ	φύσεως	ἀηδίαν ἔχει, ἡ δὲ σὰρξ
[10]	μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι τὴν τῆς	φύσεως	ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα γὰρ κρεῖττον
[4]	φύσις, μᾶλλον δὲ ὁ τῆς	φύσεως	κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ
[13]	τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς	πίστεως	Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ παραδείσου
[13]	πάντων ἐστὶ τῶν μετεχόντων τῆς	πίστεως,	ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ τὴν
[6]	ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ τῆς	πίστεως	ζῆλος, ὁ τῆς ἐκκλησίας στῦλος,
[12]	διετράφησαν, πόσοι τῶν κατακλείστων οὐκ	ἐπισκέψεως	μόνον, ἀλλὰ καὶ παντελοῦς ἀφέσεως
[4]	πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε,	καθὼς	ἂν οἷός τε ὦ, καὶ
[8]	περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ αἱ νεφέλαι	καθὼς	δυνατὸν αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς
[4]	δι´ ἑαυτῆς τὸ ὑπήκοον, ὄντως,	καθώς	φησιν ἡ γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ
[8]	διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι; τάχα,	καθώς	φησιν ὁ ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ
[11]	ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν,	καθώς	φησιν ὁ προφήτης, ὀδύνη καὶ
[11]	τί δὲ ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ	ἀληθῶς	πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ
[2]	δάκρυον; καὶ εἰ ταῦτα διανοεῖται,	ὀρθῶς	κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν
[2]	πρὸς τὰ λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων	οἰκείως	ἔχειν· τοῦτο γὰρ καὶ ὁ
[13]	ἐξαίρετον τὸ τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν	ὁμοίως	τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ
[10]	ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ παραδείσου	μετεσχηκὼς	μυστηρίων. τί λέγει περὶ τῆς
[8]	ἐδέχετο) τότε καὶ ὁ ἀὴρ	πενθικῶς	ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν τι πενθικὸν
[1]	τούτῳ μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς	καλῶς	ἐν τῇ συμφορᾷ τὸν λόγον
[1]	καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον,	καλῶς	ἐν τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ
[1]	τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα	καλῶς	ἔσχε μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν
[13]	ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας,	καλῶς	καὶ εὐσεβῶς τοῦτο κρίνουσα· ὁ
[11]	ἂν ἔξω τοῦ μυλῶνος γενώμεθα.	~καλῶς	ὁ Σολομὼν πίθον τετρημένον καὶ
[9]	τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ	καλῶς	τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου γνώμης
[1]	καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου,	καλῶς	τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος
[2]	εἰς δάκρυον. ὥσπερ γὰρ ὁ	γέλως	σημεῖον τῆς ἔνδον φαιδρότητος γίνεται,
[2]	γὰρ διὰ τούτων ὅτι δεῖ	καταλλήλως	τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν
[10]	(τοῦ σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν	ἄλλως	ἐντὸς τῶν ἀδύτων τῆς βασιλείας
[3]	τὸ δὲ παρὸν κακὸν πάσης	ἀθρόως	τῆς οἰκουμένης ἐστὶ πληγή· οὐκ
[3]	διὰ τί; ὅτι οὐ πάσης	ἀθρόως	τῆς οἰκουμένης ἡ κατὰ πόλεμον
[11]	ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς	πῶς	ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς
[12]	φησί, διὰ τῶν ἔργων προητοιμάσασθε.	πῶς;	ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος ἤμην, γυμνός,
[1]	τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς	πῶς	ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας τὸν
[13]	μόνην τὴν θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς	πῶς	εὐγνώμων τε καὶ φιλόστοργος ἐν
[13]	αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς διαίρεσιν.	πῶς	οὖν ἐποιήσατο τὴν διανομήν; τριῶν
[1]	ἡσυχίᾳ τὸ πένθος, οὐκ οἶδ´	ὅπως	ἐν τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν
[4]	ὑψηλὸν θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται,	ὅπως	ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ
[8]	προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε πάντως	ὅπως	ὁ ἥλιος ταῖς νεφέλαις τὰς
[12]	τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος,	ὅπως	τῇ μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ
[2]	χρὴ κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα	ὅπως	τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ
[9]	ἢ ἔδει τοῖς σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες.	(ἴσως	γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ
[8]	οὐ παρὰ τῆς κτίσεως γέγονε	πάντως,	ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς
[13]	καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει	πάντως	διαλυομένης τῆς σωματικῆς συζυγίας καὶ
[8]	ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε	πάντως	ὅπως ὁ ἥλιος ταῖς νεφέλαις
[2]	καὶ τοῦτο ποιεῖ· δεῖ γὰρ	πάντως,	ὥσπερ τὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν
[11]	ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν ὧδε βίον.	ὄντως	γὰρ ἀλλότριος οἶκος καὶ οὐχ
[4]	ἐποίει δι´ ἑαυτῆς τὸ ὑπήκοον,	ὄντως,	καθώς φησιν ἡ γραφή, βοηθὸς
[12]	ἐνεδύσατο. τοῦτό ἐστι τὸ βασιλικὸν	ὄντως	καὶ τίμιον ἔνδυμα. τὴν ὧδε
[8]	τῷ πάθει. ἢ ταῦτα μὲν	ὄντως	λῆρός ἐστι καὶ οὐδὲ λέγειν