HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Grégoire de Nysse, Épitaphe de Flacille

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

υ = 43 formes différentes pour 133 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[10]   φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς τὸν κύριον· Ἐξάγαγε

[10]   καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς τῶν

[2]   οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ

[5]   οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι αὐτῆς δι´

[10]   οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ

[9]   ταῖς τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου

[11]   κολακεία χώραν οὐκ ἔχει, ψεῦδος οὐ καταμίγνυται, ἡδονή τε καὶ λύπη

[10]   ἐν τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου

[12]   τι βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι τούτων ἐστὶν ἐκείνης ὁ

[10]   δὲ μικρότερον εἶπον τῆς ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ ἔστι τὸ ἀγαθόν,

[8]   τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς κτίσεως γέγονε πάντως,

[11]   ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι· ἡ μὲν

[3]   παρόντα κρίνοιτο. διὰ τί; ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἡ

[11]   ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ πιστεύεται, κολακεία χώραν οὐκ ἔχει,

[11]   ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ πιστεύεται, κολακεία

[10]   ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου; οὐ πρὸς τὴν παράτασιν τῆς ζωῆς

[10]   κατ´ ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν

[10]   αὐτὴν ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω τῶν δορυφόρων οἷς

[10]   ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε ζωήν;

[7]   νῦν αὐτὸ τὸ ἔρνος, ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε τὴν

[1]   χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς

[1]   ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων

[11]   ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη τέλος οὐκ ἔχουσα.

[11]   οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς τὸ

[9]   τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ

[11]   καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς ζωῆς

[11]   οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ βίου κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται καὶ

[10]   κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ τῶν

[10]   τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ θεῖος

[4]   τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου τε καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα

[1]   γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ

[1]   τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ κύριος

[4]   θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος

[0]   ~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ

[8]   θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ.

[11]   δὲ τούτων τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν

[9]   οὐ καλῶς τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει

[2]   γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί τι

[1]   τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι

[4]   ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς

[13]   ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ

[12]   τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ

[10]   Οἴμοι, λέγων, ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι

[10]   Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου; οὐ πρὸς τὴν παράτασιν τῆς

[12]   Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς τοὺς δεξιοὺς

[12]   ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου

[10]   ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους

[13]   τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους τῶν (ὑδάτων

[3]   τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν

[9]   εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν

[10]   ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ

[7]   αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ

[12]   μόνον ταῦτα; τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ γραφὴ

[0]   ~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ.

[12]   μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη.

[7]   τέλος, καὶ διωργίσθη ὁ θυμός σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου; ποίων

[7]   θυμός σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου; ποίων ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτιννύομεν;

[13]   καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ

[10]   ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει περὶ

[13]   πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ

[9]   διπλοῦν ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος τὸν δὲ ἐκ τῶν

[8]   ἀξία καὶ ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα τοῦ ἄστεος ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους

[11]   κυριότης καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς

[11]   Τί οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ βίου κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται

[10]   ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ

[10]   οἴει τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ

[2]   ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός, φησί, τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι.

[8]   κτίσεως γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´

[9]   Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ

[2]   οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί

[1]   ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε

[1]   κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις

[9]   ἦν ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς τοῦ ἐκ τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν

[9]   παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν,

[10]   πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´

[10]   με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο

[12]   μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται.

[1]   (ἐκ γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν

[3]   κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ

[3]   ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ τοῦ Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ

[12]   προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται παντὸς τοῦ κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα

[5]   καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις

[5]   παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ τοῦ κήρυκος τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ

[2]   φησί, τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων

[10]   τῆς ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος

[1]   τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς

[1]   αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα

[12]   ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς

[1]   τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ

[10]   περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω τοῦ μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν

[3]   ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς

[1]   προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν,

[13]   οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου

[9]   ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν

[8]   τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ

[1]   γέ τις ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον,

[10]   θεῖος ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει

[13]   τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς

[5]   ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ

[12]   τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς

[13]   ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ

[13]   σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους τῶν

[11]   ὅτε οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς

[7]   ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί

[10]   θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ

[10]   ᾤοντο τῇ ψυχῇ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ τί

[10]   ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως

[11]   καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ

[10]   ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ

[12]   ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος,

[10]   ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς

[4]   ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην

[7]   ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν

[10]   οἱ ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ τοῦ χείρονος καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν

[12]   τὴν δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες

[13]   κτίσμα προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ

[10]   ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο λέγει;

[12]   τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα

[8]   οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον

[7]   ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί ἀπώσω,

[10]   οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ χόρτος·

[8]   γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν

[12]   δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον

[13]   προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν

[8]   κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον

[8]   ἥλιος ταῖς νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν μὴ ἴδοι

[8]   τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα τῇ

[10]   ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο λέγει; ὅτι

[6]   ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι τούτου τὰ διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ

[1]   σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ

[12]   μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ

[10]   τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ τί καλόν, εἰπέ μοι,

[10]   οἴκησις· τότε ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ γὰρ

Chapitre
[10]	φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε ζωήν;	οὐ	βοᾷ πρὸς τὸν κύριον· Ἐξάγαγε
[10]	καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος,	οὐ	γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς τῶν
[2]	οἶδα ὅπως τῷ λόγῳ χρήσομαι·	οὐ	γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ
[5]	οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ·	οὐ	γὰρ περιλέλειπταί τι αὐτῆς δι´
[10]	οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν.	οὐ	καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ
[9]	ταῖς τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´	οὐ	καλῶς τάχα τῆς τοῦ διδασκάλου
[11]	κολακεία χώραν οὐκ ἔχει, ψεῦδος	οὐ	καταμίγνυται, ἡδονή τε καὶ λύπη
[10]	ἐν τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται.	οὐ	λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου
[12]	τι βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´	οὐ	μέχρι τούτων ἐστὶν ἐκείνης ὁ
[10]	δὲ μικρότερον εἶπον τῆς ἀληθείας·	οὐ	μόνον γὰρ ἔστι τὸ ἀγαθόν,
[8]	τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν,	οὐ	παρὰ τῆς κτίσεως γέγονε πάντως,
[11]	ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον καὶ	οὐ	παραμένει τῷ ἔχοντι· ἡ μὲν
[3]	παρόντα κρίνοιτο. διὰ τί; ὅτι	οὐ	πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἡ
[11]	ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ	οὐ	πιστεύεται, κολακεία χώραν οὐκ ἔχει,
[11]	ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ ἀπάτη	οὐ	πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ πιστεύεται, κολακεία
[10]	ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου;	οὐ	πρὸς τὴν παράτασιν τῆς ζωῆς
[10]	κατ´ ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων;	οὐ	στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν
[10]	αὐτὴν ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά,	οὐ	τούτων λέγω τῶν δορυφόρων οἷς
[10]	ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ;	οὐ	φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε ζωήν;
[7]	νῦν αὐτὸ τὸ ἔρνος, ἀφ´	οὗ	τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε τὴν
[1]	χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ	λόγου,	καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς συμφορᾶς
[1]	ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ	λόγου	ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων
[11]	ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν ἀοράτων θεωρία,	θεοῦ	μετουσία, εὐφροσύνη τέλος οὐκ ἔχουσα.
[11]	οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ τοῦ	πίθου	αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς τὸ
[9]	τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ	ἐλαίου	καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ
[11]	καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη τοῦ	βίου	ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς ζωῆς
[11]	οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ	βίου	κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται καὶ
[10]	κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ	βίου	μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ τῶν
[10]	τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ	βίου;	οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ θεῖος
[4]	τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς	βίου	τε καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα
[1]	γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ	θείου	εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ
[1]	τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου	εὐαγγελίου	προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν ὁ κύριος
[4]	θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως	ἡλίου	δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος
[0]		~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ	ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ
[8]	θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν, ἐναντίον	κυρίου	ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ.
[11]	δὲ τούτων τί; ἀπάθεια, μακαριότης,	κακοῦ	παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν
[9]	οὐ καλῶς τάχα τῆς τοῦ	διδασκάλου	γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει
[2]	γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας τοῦ	διδασκάλου	καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί τι
[1]	τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν τοῦ	διδασκάλου	προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι
[4]	ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ τοῦ	ὑψηλοῦ	ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς
[13]	ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ	ξύλου	τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ
[12]	τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι	κόχλου	τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ
[10]	Οἴμοι, λέγων, ὅτι ἡ παροικία	μου	ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι
[10]	Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν	μου;	οὐ πρὸς τὴν παράτασιν τῆς
[12]	Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός	μου	(φησὶ ταῦτα πρὸς τοὺς δεξιοὺς
[12]	ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο τοῦ	μακαρισμοῦ	γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου
[10]	ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ	τεταγμένου	προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους
[13]	τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ	πεφυτευμένου	παρὰ τὰς διεξόδους τῶν (ὑδάτων
[3]	τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ	θρήνου	τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν
[9]	εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ	οἴνου	καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν
[10]	ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ	κοινοῦ	τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ
[7]	αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ	φθόνου	ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ
[12]	μόνον ταῦτα; τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην	ποῦ	θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ γραφὴ
[0]	~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ	ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ	ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ.
[12]	μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς	προσκαίρου	ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη.
[7]	τέλος, καὶ διωργίσθη ὁ θυμός	σου	ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου; ποίων
[7]	θυμός σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς	σου;	ποίων ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτιννύομεν;
[13]	καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ	Ἰησοῦ	τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ
[10]	ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων τοῦ	παραδείσου	μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει περὶ
[13]	πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ	παραδείσου	πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ
[9]	διπλοῦν ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ	τοῦ	ἀέρος τὸν δὲ ἐκ τῶν
[8]	ἀξία καὶ ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα	τοῦ	ἄστεος ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους
[11]	κυριότης καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη	τοῦ	βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς
[11]	Τί οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν	τοῦ	βίου κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται
[10]	ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν	τοῦ	βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ
[10]	οἴει τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν	τοῦ	βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ
[2]	ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός, φησί,	τοῦ	γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι.
[8]	κτίσεως γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ	τοῦ	δεσπότου τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´
[9]	Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα τῆς	τοῦ	διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ
[2]	οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας	τοῦ	διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί
[1]	ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν	τοῦ	διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε
[1]	κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας ταύτης	τοῦ	διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις
[9]	ἦν ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς	τοῦ	ἐκ τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν
[9]	παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν	τοῦ	ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν,
[10]	πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν	τοῦ	ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´
[10]	με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος	τοῦ	θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο
[12]	μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ	τοῦ	θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται.
[1]	(ἐκ γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ	τοῦ	θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν
[3]	κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ	τοῦ	θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ
[3]	ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ	τοῦ	Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ
[12]	προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται παντὸς	τοῦ	κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα
[5]	καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει	τοῦ	κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις
[5]	παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ	τοῦ	κήρυκος τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ
[2]	φησί, τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς	τοῦ	κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων
[10]	τῆς ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ	τοῦ	κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος
[1]	τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν	τοῦ	λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς
[1]	αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ	τοῦ	λόγου ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα
[12]	ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο	τοῦ	μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς
[1]	τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς	τοῦ	μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ
[10]	περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω	τοῦ	μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν
[3]	ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα τὴν	τοῦ	Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς
[1]	προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι	τοῦ	νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν,
[13]	οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν	τοῦ	ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου
[9]	ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει	τοῦ	οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν
[8]	τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων	(τοῦ	πάθους (μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ
[1]	γέ τις ἔτι τὴν ψυχὴν	τοῦ	πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον,
[10]	θεῖος ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων	τοῦ	παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει
[13]	τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν	τοῦ	παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς
[5]	ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ ἐπὶ	τοῦ	παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ
[12]	τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι	τοῦ	πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς
[13]	ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ	τοῦ	πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ
[13]	σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς	τοῦ	πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους τῶν
[11]	ὅτε οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ	τοῦ	πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς
[7]	ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ	τοῦ	προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί
[10]	θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν	τοῦ	προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ
[10]	ᾤοντο τῇ ψυχῇ τὴν ἀπὸ	τοῦ	σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ τί
[10]	ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς	(τοῦ	σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως
[11]	καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν	τοῦ	σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ
[10]	ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἀπὸ	τοῦ	σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ
[12]	ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας	τοῦ	τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος,
[10]	ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον	τοῦ	τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς
[4]	ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ	τοῦ	ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην
[7]	ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον	τοῦ	φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν
[10]	οἱ ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ	τοῦ	χείρονος καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν
[12]	τὴν δὲ ἄνω πορφύραν τὸ	τοῦ	Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες
[13]	κτίσμα προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι	τοῦ	Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ
[10]	ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ	θανάτου	τούτου; διὰ τί τοῦτο λέγει;
[12]	τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ	θανάτου	ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα
[8]	οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος ἢ	χρυσοδέτου	ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον
[7]	ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ	προφήτου	εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί ἀπώσω,
[10]	οὐ λέγω σοι τὴν τοῦ	προφήτου	φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ χόρτος·
[8]	γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ	δεσπότου	τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν
[12]	δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ	Χριστοῦ	αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον
[13]	προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι τοῦ	Χριστοῦ	τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν
[8]	κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων	αὐτοῦ.	~εἶδον δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον
[8]	ἥλιος ταῖς νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας	ἑαυτοῦ	συνεκάλυψεν, ὡς ἂν μὴ ἴδοι
[8]	τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ	τοιούτου	σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα τῇ
[10]	ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου	τούτου;	διὰ τί τοῦτο λέγει; ὅτι
[6]	ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι	τούτου	τὰ διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ
[1]	σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ πρὸ	τούτου	χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ
[12]	μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ κατακρίσει	ἀδελφοῦ	ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ
[10]	τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον;	σὺ	δὲ τί καλόν, εἰπέ μοι,
[10]	οἴκησις· τότε ὄψει ὅταν καὶ	σὺ	προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ γὰρ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 29/04/2009