Chapitre
[9]	(ἴσως γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον	ἢ	ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ
[4]	κοινῇ τὴν πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε.	~ἢ	βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός τε
[9]	τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον	ἢ	ἔδει τοῖς σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως
[3]	γὰρ ἄξια τὰ παρόντα μᾶλλον	ἢ	εἴ τι τῶν ἀρχαίων ἐν
[5]	καί τι γέγονεν ἐν γραφαῖς	ἢ	ἐν πλάσμασιν, πάντα τῆς ἀληθείας
[11]	ἡμῖν ἐστιν ἢ ὅτε βουλόμεθα	ἢ	ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν ἐν αὐτῷ
[5]	αὐτῷ πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦτο	ἢ	καὶ προέτρεχεν· ἴσος ἦν ὁ
[3]	ἐπέφλεξεν ἢ τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν	ἢ	κατεπόθη τῷ χάσματι. τὸ δὲ
[10]	διασχόντα τὸ τῆς σαρκὸς παραπέτασμα.	Ἢ	κρεῖττον οἴει τὸ διὰ σαρκὸς
[10]	κρεῖττον ἦν χόρτον εἶναι μᾶλλον	ἢ	ὅπερ ἐστίν· διὰ τί; ὅτι
[11]	ὅτι οὐκ ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν	ἢ	ὅτε βουλόμεθα ἢ ἐφ´ ὅσον
[10]	ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη;	ἢ	οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι οἱ ἅγιοι
[3]	πληγή· οὐκ ἔστιν ἔθνος ἓν	ἢ	πόλιν μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει
[10]	ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ ἐν ὑψηλοτέροις	ἢ	πρότερον. τὴν βασιλίδα ζητεῖς; ἐν
[3]	δὲ εἰρηνεύεται. μέρος τι πάλιν	ἢ	σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ τὸ ὕδωρ
[5]	~εἰ φιλανθρωπίας ἦν ὁ καιρός,	ἢ	συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς τὸ ἀγαθὸν
[8]	ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει.	ἢ	ταῦτα μὲν ὄντως λῆρός ἐστι
[2]	τῆς διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι.	ἢ	τάχα βούλεταί τι καὶ τῷ
[7]	ταῖς ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα;	ἢ	τάχα διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν
[3]	τι πάλιν ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν	ἢ	τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη
[8]	πόλει, οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος	ἢ	χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον
[9]	ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον	ᾖ·	~ἔστιν, ἀδελφοί, τὸ ἀγαθὸν ὃ
[6]	σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης,	ἡ	ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη,
[4]	ἐν τῇ καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ	ἡ	ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους
[8]	πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν πόλιν	ἡ	βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη δὲ ἦν
[7]	διαιρεῖν τὸν θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα	ἡ	γενεὰ βύθιον ἐκ μέσης καρδίας
[4]	τὸ ὑπήκοον, ὄντως, καθώς φησιν	ἡ	γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς πᾶν
[12]	ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν	ἡ	γραφὴ ποιεῖται παντὸς τοῦ κατ´
[10]	χόρτος ἐκ φύσεως ἀηδίαν ἔχει,	ἡ	δὲ σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς ἐστιν
[5]	ἡττώμενος. ἴση τις ἦν ἀμφοτέρων	ἡ	ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις· ἡ μὲν
[9]	διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε γὰρ καὶ	ἡ	εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ
[6]	τὸ ἁγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα,	ἡ	εὐπρόσιτος σεμνότης, ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης,
[10]	βίον ὁρᾷς; κατανόησον ἐν τίσιν	ἡ	ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι
[7]	τὸν στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ	ἡ	ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον
[1]	τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται ἡμῶν	ἡ	καρδία καὶ καθάπερ τις θάλασσα
[3]	οὐ πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης	ἡ	κατὰ πόλεμον ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ
[8]	βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη δὲ ἦν	ἡ	κομίζουσα) καὶ πᾶσα ἀξία καὶ
[8]	φησιν ὁ ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ	ἡ	κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν.
[11]	εἰ τῶν τοῦ βίου κακῶν	ἡ	μακαρία κεχώρισται καὶ ὥσπερ τινὰ
[12]	ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν εἰρημένων	ἡ	μαρτυρία. (εἶδες παρὰ τὸ θυσιαστήριον
[5]	ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις·	ἡ	μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε τὸν
[11]	καὶ οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι·	ἡ	μὲν γὰρ περὶ τὴν δόξαν
[10]	ἐν τοῖς ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας	ἡ	οἴκησις· τότε ὄψει ὅταν καὶ
[7]	παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω	ἡ	ὀρφανία, γνώτωσαν τί εἶχον ὅτε
[7]	κοινὸς τῶν καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω	ἡ	παρθενία, θρηνείτω ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω
[10]	ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων, ὅτι	ἡ	παροικία μου ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ
[2]	αἷμα τὸ δάκρυον. τοῦτο καὶ	ἡ	Παροιμία Σολομῶντός φησιν ὅτι Καρδίας
[6]	ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη,	ἡ	πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος τῶν
[12]	ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ οὖν	ἡ	περὶ ταῦτα σπουδὴ βασιλείας πρόξενος
[6]	κόσμος, ὁ τῶν πενομένων πλοῦτος,	ἡ	πολυαρκὴς δεξιά, ὁ κοινὸς τῶν
[13]	τὴν τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς	ἡ	ῥανὶς ἐπὶ τοὺς ἀπίστους οὐκ
[1]	κατάλληλον εἶναι τοῖς πενθοῦσι φάρμακον	ἡ	σιγὴ τὸ διοιδοῦν τῆς ψυχῆς
[12]	ὅπως τῇ μνήμῃ τῆς βασιλίδος	ἡ	σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς
[6]	ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς,	ἡ	σύμμικτος τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται
[6]	ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον,	ἡ	τῆς φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον δὲ
[11]	δουλεία καὶ κυριότης καὶ πᾶσα	ἡ	τοιαύτη τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς
[10]	θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ αὐτὴν	ἡ	τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων
[6]	εὐπρόσιτος σεμνότης, ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης,	ἡ	ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς,
[11]	πίθος μένει ἀπλήρωτος. τί δὲ	ἡ	φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς πίθος τετρημένος
[4]	τὰ συνήθη μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν	ἡ	φύσις, μᾶλλον δὲ ὁ τῆς
[7]	λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία, θρηνείτω	ἡ	χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν
[7]	ποικίλων αἱρέσεων αὕτη καθ´ ἡμῶν	ἡ	ψῆφος ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ οἵοις
[6]	κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης,	ἣ	τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ
[11]	τὴν ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται, ἐν	ᾗ	ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ
[4]	προλαβόντα τῆς ἀρετῆς ὑποδείγματα, ἐν	ᾗ	πᾶσα μὲν σώματος πᾶσα δὲ
[3]	δῆμοι καὶ ἔθνη καὶ σύμπασα	γῆ	καὶ τῆς θαλάσσης ὅσον τε
[7]	χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ	πληγῇ	ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ δάκρυον τῶν
[9]	τὸν ἐλαιώδη λόγον τῇ διοιδούσῃ	πληγῇ·	οἶδε γὰρ καὶ ἡ εὐαγγελικὴ
[3]	πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἐστὶ	πληγή·	οὐκ ἔστιν ἔθνος ἓν ἢ
[1]	εἶναι τοῖς πενθοῦσι φάρμακον ἡ	σιγὴ	τὸ διοιδοῦν τῆς ψυχῆς χρόνῳ
[12]	βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας	δηλαδὴ	πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ τι
[2]	πάθει τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´	ἐπειδὴ	χρὴ κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα
[12]	εἰ οὖν ἡ περὶ ταῦτα	σπουδὴ	βασιλείας πρόξενος γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ
[11]	τὴν δυναστείαν καὶ τὴν τιμὴν	σπουδὴ	πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ τῆς
[9]	τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν	ἐλαιώδη	λόγον τῇ διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε
[3]	κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα	πάθη;	κἂν τὰ μεγάλα καὶ κοινότερα
[6]	μᾶλλον δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον.	ἀφῃρέθη	τῆς φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ
[4]	τοὺς ἰδίους ὅρους καὶ τὰ	συνήθη	μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν ἡ φύσις,
[13]	καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ	ἐνηυξήθη	τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν, ταύτῃ
[10]	λέγων, ὅτι ἡ παροικία μου	ἐμακρύνθη;	ἢ οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι οἱ
[3]	ἢ τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ	κατεπόθη	τῷ χάσματι. τὸ δὲ παρὸν
[6]	ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος, ἐκεῖ	κατεσβέσθη	τὸ φέγγος, ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες
[7]	ὁ θεός, εἰς τέλος, καὶ	διωργίσθη	ὁ θυμός σου ἐπὶ πρόβατα
[6]	Σκοτούμην τὸν τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ	ἐσκοτίσθη	ὁ λύχνος, ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ
[13]	τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης	προσήχθη	τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς
[5]	ὑπὲρ τὸ φαινόμενον δείξειεν; καὶ	εἴη	γε διαρκέσαι καὶ εἰς ἐκγόνων
[9]	ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον	ἀμελοίη	τῆς θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς
[1]	τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος	ἀνακινοίη	τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ τῆς
[13]	ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοῦτο	ποιῇ,	εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ
[12]	ξένος ἤμην, γυμνός, ἀσθενής, ἐν	φυλακῇ·	Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων
[6]	σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι τὸ πάθος· ὦ	Θρᾴκη	τὸ φευκτὸν ὄνομα, ὦ δυστυχὲς
[2]	ἐν λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν	ἀνάγκη	πᾶσα τῇ διαθέσει τῆς καρδίας
[10]	ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον τὸν	διηνεκῆ	φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω, ὅσην
[9]	πληγῇ· οἶδε γὰρ καὶ ἡ	εὐαγγελικὴ	ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ οἴνου
[12]	παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι τῇ	μεγάλῃ	ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι τῶν
[6]	σεμνότης, ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ	ὑψηλὴ	ταπεινοφροσύνη, ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ
[5]	τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα ἐν	ἁμίλλῃ	ἦν ἀλλήλους νικᾶν ἐν ταῖς
[11]	ἐν ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται,	διαβολὴ	οὐ πιστεύεται, κολακεία χώραν οὐκ
[10]	τῶν ἀδύτων τῆς βασιλείας γενέσθαι	μὴ	διασχόντα τὸ τῆς σαρκὸς παραπέτασμα.
[8]	ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν	μὴ	ἴδοι τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ
[9]	συμπαρόντων οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς ὁ	μὴ	καταβρέχων τὴν γῆν ταῖς τῶν
[1]	τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ	μὴ	λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι
[9]	εἴ τις ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν	μὴ	μόνον ἀμελοίη τῆς θεραπείας, ἀλλὰ
[1]	ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν, ὡς ἂν	μὴ	πρὸς τὸ πάθος ὁ λόγος
[7]	κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα	μὴ	τολμηρὸν τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν;
[12]	τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως τῇ	μνήμῃ	τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ
[1]	τῆς λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ	μνήμῃ	τῶν ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν ἀκάνθαις
[6]	τῆς κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ	δεξαμένη.	ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται, ἐκεῖ
[12]	προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος	ἐμπορευσαμένη.	~εἴπω τι καὶ τῆς φιλανδρίας
[8]	συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι	κεκαλυμμένη	ἐπὶ τὴν πόλιν ἡ βασιλὶς
[4]	βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν	γινομένη.	~εἰ φιλανθρωπίας ἦν ὁ καιρός,
[6]	ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη, ἡ	πεπαρρησιασμένη	αἰδώς, ἡ σύμμικτος τῶν ἀγαθῶν
[1]	καρδία καὶ καθάπερ τις θάλασσα	κυματουμένη	τῇ λαίλαπι τῆς συμφορᾶς ἐκ
[6]	ἐγένετο, διὰ τὸ πάθος τῇ	σκοτομήνῃ	ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν
[3]	ὦ πόλεις καὶ δῆμοι καὶ	ἔθνη	καὶ σύμπασα γῆ καὶ τῆς
[10]	ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ τῶν τῇ	φλογίνῃ	ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν τὸ εἶδος
[12]	αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι τῇ μεγάλῃ	ἐκείνῃ	δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι τῶν κατακλείστων
[8]	τὴν πόλιν ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο	(κλίνη	δὲ ἦν ἡ κομίζουσα) καὶ
[3]	τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε,	κοινῇ	τὴν πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ
[3]	ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε,	κοινῇ	τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε,
[3]	ὦ πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι,	κοινῇ	τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ
[4]	συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε τῇ	ἀνθρωπίνῃ	ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν μία
[4]	τῇ καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ ἡ	ἀνθρωπίνη	φύσις ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους ὅρους
[11]	οὐκ ἔχει, ψεῦδος οὐ καταμίγνυται,	ἡδονή	τε καὶ λύπη καὶ φόβος
[11]	ἐκεῖθεν, καθώς φησιν ὁ προφήτης,	ὀδύνη	καὶ λύπη καὶ στεναγμός. ἀντὶ
[6]	ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ	ταπεινοφροσύνη,	ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος
[11]	τῶν ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία,	εὐφροσύνη	τέλος οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν
[7]	στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ	ἱερωσύνη	αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ
[5]	ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ τῆς φιλανθρωπίας	ῥοπῇ.	μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τά
[11]	φησιν ὁ προφήτης, ὀδύνη καὶ	λύπη	καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ τούτων
[11]	οὐ καταμίγνυται, ἡδονή τε καὶ	λύπη	καὶ φόβος καὶ θράσος καὶ
[12]	τῇ μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ	σκυθρωπὴ	τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν
[7]	δὲ τί χρή με κατὰ	μέρη	καὶ τάξεις διαιρεῖν τὸν θρῆνον;
[2]	τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ	χρὴ	κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως
[7]	οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ τί	χρή	με κατὰ μέρη καὶ τάξεις
[3]	τοῦ Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί	χρὴ	πρὸς τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς
[13]	ὃ μάλιστα παρ´ ἡμῶν λέγεσθαι	χρὴ	τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον.
[5]	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἡττώμενος.	ἴση	τις ἦν ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´
[9]	ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη λόγον τῇ	διοιδούσῃ	πληγῇ· οἶδε γὰρ καὶ ἡ
[4]	ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε	τῇ	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν
[2]	οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα	τῇ	διαθέσει τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν
[9]	οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη λόγον	τῇ	διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε γὰρ καὶ
[13]	τὸ τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως	τῇ	εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ ἐν
[12]	ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ	τῇ	ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως τῇ μνήμῃ
[2]	τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων ἀνακινῆσαι	τῇ	ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον; καὶ εἰ
[1]	τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει	τῇ	ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς ἀναλύων
[1]	τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας	τῇ	ἡσυχίᾳ τὸ πένθος, οὐκ οἶδ´
[4]	ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν	τῇ	καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη
[2]	γίνεται, οὕτω καὶ ὁ ἐν	τῇ	καρδίᾳ πόνος ὑπὸ τῶν θρήνων
[13]	εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ ἐν	τῇ	κτίσει τὸ θεῖον εἶναι νομίζοντας
[8]	γάρ τι καὶ γέγονεν ἐν	τῇ	κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν
[1]	καὶ καθάπερ τις θάλασσα κυματουμένη	τῇ	λαίλαπι τῆς συμφορᾶς ἐκ βυθῶν
[12]	τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι	τῇ	μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι
[12]	ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως	τῇ	μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ
[1]	τὸ τῆς λύπης τραῦμα γενήσεται	τῇ	μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν
[13]	πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη	τῇ	πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν, ταύτῃ τὸ
[8]	τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα	τῇ	πόλει, οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος
[7]	βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ	τῇ	προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ
[6]	πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ πάθος	τῇ	σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ
[9]	γὰρ καὶ ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία	τῇ	στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ
[3]	λόγους, οἵους ὁ μέγας Ἰερεμίας	τῇ	συμφορᾷ ποτε τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν.
[1]	πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς ἐν	τῇ	συμφορᾷ τὸν λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς
[10]	δὲ τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι	τῇ	τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας
[5]	ἴσος ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν	τῇ	τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ
[10]	τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ τῶν	τῇ	φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν τὸ
[11]	τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ	τῇ	ψυχῇ πρὸς τὴν ἀκήρατον ζωὴν
[10]	καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο	τῇ	ψυχῇ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος
[1]	τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν	τῇ	ψυχῇ τὸ πάθος (τάχα δὲ
[11]	ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ	ἀπάτη	οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ πιστεύεται,
[4]	μὲν σώματος πᾶσα δὲ ψυχῆς	ἀρετὴ	συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε τῇ
[8]	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, καὶ	αὐτὴ	ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ
[7]	(ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ ἱερωσύνη	αὐτὴ	τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου
[7]	τὴν ἀσέβειαν τῶν ποικίλων αἱρέσεων	αὕτη	καθ´ ἡμῶν ἡ ψῆφος ἐκράτησεν;
[6]	κεφάλαιον τῆς κοινῆς συμφορᾶς ἐν	ἑαυτῇ	δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται,
[11]	καὶ κυριότης καὶ πᾶσα ἡ	τοιαύτη	τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω
[7]	τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν	τοσαύτῃ	γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε τὸ νεοθαλὲς
[10]	δὲ ὁ μέγας Δαυὶδ ὁ	τοσαύτῃ	δυναστείᾳ κομῶν ὁ πάντα πρὸς
[13]	δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει,	ταύτῃ	ἐνήκμασεν, ταύτῃ τὸ πνεῦμα παρακατέθετο,
[13]	υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην.	ταύτῃ	ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν,
[13]	ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν,	ταύτῃ	τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης
[4]	ὑπήκοον, ὄντως, καθώς φησιν ἡ	γραφή,	βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν
[12]	ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ	γραφὴ	ποιεῖται παντὸς τοῦ κατ´ ἀρετὴν
[4]	ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν μία	ψυχὴ	ἐν ἑνὶ ἐχώρησε σώματι. καὶ
[11]	σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ	ψυχῇ	πρὸς τὴν ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται,
[10]	διὰ τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο τῇ	ψυχῇ	τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον;
[1]	διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν τῇ	ψυχῇ	τὸ πάθος (τάχα δὲ καὶ
[10]	ὁρᾷς; κατανόησον ἐν τίσιν ἡ	ζωὴ	θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν
[4]	θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε τῇ ἀνθρωπίνῃ	ζωῇ,	πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν μία ψυχὴ
[13]	Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ	ἡ	δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/04/2009