HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CASSIUS, L'Histoire romaine, livre LXXII

Liste des contextes (ordre alphabétique)

γ = 44 formes différentes pour 103 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[72, 8]   τῆς ἀσιτίας ἠσκήκει. τά τε γὰρ ἄλλα ἥκιστα ἄδην ἐσιτεῖτο, καὶ

[72, 15]   Ἡράκλειος Ῥωμαῖος Ὑπεραίρων. αὐτὸς μὲν γὰρ ἄλλοτε ἄλλα μετελάμβανε τῶν ὀνομάτων,

[72, 15]   κολωνίαν οἰκουμένην τῆς γῆς (καὶ γὰρ ἄποικον αὐτὴν ἑαυτοῦ δοκεῖν ἐβούλετο)

[72, 21]   οὐχ ἥκιστα ἀπολεῖσθαι προσεδοκήσαμεν. στρουθὸν γὰρ ἀποκτείνας καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ

[72, 5]   καὶ ὁμοφροσύνῃ καὶ πλούτῳ. ἐκ γὰρ δὴ τῶν προσόντων σφίσιν ὑπωπτεύοντο

[72, 5]   Κονδιανὸν καὶ τὸν Μάξιμον· μεγάλην γὰρ εἶχον δόξαν ἐπὶ παιδείᾳ καὶ

[72, 8]   μέγιστος δὲ ὁ Βρεττανικός. τῶν γὰρ ἐν τῇ νήσῳ ἐθνῶν ὑπερβεβηκότων

[72, 21]   γελάσαντες ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει (γέλως γὰρ ἡμᾶς ἀλλ´ οὐ λύπη ἔλαβεν)

[72, 13]   ἀλλ´ ὁ δῆμος. ἐγένετο μὲν γὰρ καὶ ἄλλως ἰσχυρὰ σιτοδεία, ἐπὶ

[72, 8]   αὐτοὶ ἄδην καθεύδοιεν. ἦν μὲν γὰρ καὶ ἄλλως ὑπνομαχεῖν πεφυκώς, ἐπὶ

[72, 7]   αὐτῷ δράκοντας ἀποπνῖ– ξαι (καὶ γὰρ καὶ οἱ Κυιντίλιοι ἀπηγχονήθησαν) καὶ

[72, 16]   Ἡρακλῆς, οὗτος ὁ θεός (καὶ γὰρ καὶ τοῦτ´ ἤκουεν) ἐξαίφνης ποτὲ

[72, 16]   χρήματα αὐτὸν ἐπέλιπεν. ἦν μὲν γὰρ καὶ φιλόδωρος, καὶ πολλάκις τῷ

[72, 3]   εἰρήνην ἔδωκε πρεσβεύσασι. πρότερον μὲν γάρ, καίτοι πολλάκις αὐτὴν αἰτηθείς, οὐκ

[72, 24]   τὴν οἰκουμένην αὐτῆς ἀφίξεται. οὐδὲ γὰρ κατασβεσθῆναι ἀνθρωπίνῃ χειρὶ ἠδυνήθη, καίτοι

[72, 6]   μὲν εἴτε ὄντως ἐσφάγη (πλεῖσται γὰρ κεφαλαὶ ὡς ἐκείνου οὖσαι ἐς

[72, 22]   ταῦτα ποιεῖν) ἐπεβούλευσαν αὐτῷ. ὁ γὰρ Κόμμοδος ἀμφοτέρους ἀνελεῖν ἐβούλετο τοὺς

[72, 9]   τοὺς στρατιώτας στασιάσαντας ἀναιρεθῆναι. τοῦ γὰρ Κομμόδου ἁρματηλασίαις καὶ ἀσελγείαις ἐκδεδωκότος

[72, 14]   παιδικά τινα συνεπῆκτο· αὐτὸς μὲν γὰρ κράτιστα ἵππευε, τὸ δὲ μειράκιον

[72, 22]   ἀνῃρέθη, οὐκ ἐς μακράν. ὁ γὰρ Λαῖτος καὶ ὁ Ἔκλεκτος ἀχθόμενοι

[72, 17]   φέρων ὁποῖον ὁ Ἑρμῆς. ἡ γὰρ λεοντῆ τό τε ῥόπαλον ἔν

[72, 23]   συνέγραψα ἐν ἄλλοις δώδεκα· τὰ γὰρ λοιπά, ὅπου ἂν καὶ προχωρήσῃ,

[72, 4]   συνεστιᾶσθαι καὶ συννεανιεύεσθαι αὐτῷ. ἡ γὰρ Λουκίλλα οὐδὲν ἐπιεικεστέρα οὐδὲ σωφρονεστέρα

[72, 14]   ὑπ´ ἀνδρῶν κακούργων ἀπέθανον· βελόνας γὰρ μικρὰς δηλητηρίοις τισὶ φαρμάκοις ἐγχρίοντες

[72, 6]   δὲ τοῦ λόγου τούτου (οὐ γὰρ οἷόν τ´ ἐστὶ τὰ τηλικαῦτα

[72, 10]   τοῦ ὀλέθρου ἐγένετο· ἰδίᾳ μὲν γὰρ οὐδὲν πώποτε οὔτε πρὸς δόξαν

[72, 18]   τοιαῦτα συγγράφω, νομίσῃ. ἄλλως μὲν γὰρ οὐκ ἂν εἶπον αὐτά· ἐπειδὴ

[72, 4]   Περτίνακος καὶ τοῦ Οὐικτωρίνου· τούτους γὰρ οὐκ οἶδ´ ὅπως οὐκ ἀπέκτεινε.

[72, 8]   τοῦ πάνυ ἀναγκαίου φαγεῖν· τὰ γὰρ οὖλα αὐτοῦ κακῶς ἔχοντα ῥᾳδίως

[72, 13]   συμβάντων ἐνόμισαν γεγονέναι. τά τε γὰρ παιδία συνεβόησαν πολλὰ καὶ δεινά,

[72, 24]   σημεῖα τάδε ἐγένετο· ἀετοί τε γὰρ περὶ τὸ Καπιτώλιον πολλοὶ καὶ

[72, 9]   μήθησαν ἐφ´ οἷς ἐστασίαζον (οὐ γὰρ πρὶν ἡσύχασαν ἢ αὐτοὺς τὸν

[72, 9]   εἰπόντων δὲ αὐτῶν ἥκομεν· Περέννιος γάρ σοι ἐπιβουλεύει, ἵνα αὐτοκράτορα τὸν

[72, 22]   καὶ προσέτι καὶ φοβηθέντες (ἠπείλει γάρ σφισιν, ὅτι ἐκωλύετο ταῦτα ποιεῖν)

[72, 4]   κυνηγετικὸν Κλαύδιος Πομπηιανὸς ἐπεβούλευσε· ξίφος γάρ τι ἐν αὐτῇ τῇ τῆς

[72, 18]   τῆς κρηπῖδος ἀκοντίζων, ἀπέκτεινε· διείληπτο γὰρ τὸ θέατρον πᾶν συμπήκτοις τισὶ

[72, 20]   παῖδα ἐπιδεῖν τοιαῦτα ποιοῦντα. πρὸς γὰρ τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπεβοῶμεν τά

[72, 22]   οἱ μονομάχοι τρέφονται προελθεῖν· καὶ γὰρ τὸν οἶκον τὸν πρῶτον παρ´

[72, 22]   εἶχε. καὶ μηδεὶς ἀπιστήσῃ· καὶ γὰρ τοῦ κολοσσοῦ τὴν κεφαλὴν ἀποτεμὼν

[72, 19]   ὃν ὁ δῆμος ᾑρεῖτο· καὶ γὰρ τοῦτο καὶ τἆλλα ἐξ ἴσου

[72, 21]   οἱ τελευτῶντες ἐκφέρονται ἐξεκομίσθη. ἐκ γὰρ τούτων καὶ πάνυ πᾶσι πάντως

[72, 7]   δημωφελὲς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθέν· Μανιλίου γὰρ τῷ Κασσίῳ συγγενομένου καὶ τὰς

[72, 7]   διὰ γραφῆς ἐκεῖνος ἐδήλωσε· παιδίον γὰρ τῷ πίνακι ἐνεγέγραπτο δύο δράκοντας

[72, 5]   ἀπέθανον μεθ´ ἑνὸς τέκνου· διαπρεπέστατα γὰρ τῶν πώποτε ἐφίλησαν ἀλλήλους, καὶ

[72, 10]   καὶ τῶν ἀνδρῶν εἶχεν. ἄνευ γὰρ ὧν οἴκοι ἔδρα, πολλοὺς μὲν

[72, 10]   εἰ καὶ σφόδρα ἐπεφροντίκει, διαθέσθαι γε αὐτὰ ὑπὸ τῆς ἁβρότητος καὶ

[72, 17]   λευκὸν διάχρυσον (καὶ ἐν τούτῳ γε αὐτὸν τῷ σχήματι ὄντα ἠσπαζόμεθα)

[72, 8]   ἐγρηγορέναι βουλόμενος, δώδεκα γραμματεῖα, οἷά γε ἐκ φιλύρας ποιεῖται, καθ´ ἑκάστην

[72, 20]   Ἡρακλῆς τὰς Στυμφαλίδας. καὶ ἐπιστεύθη γε οὗτος ὁ λόγος, ἐπειδή ποτε

[72, 19]   οἱ ἄλλοι ἐμάχοντο. καὶ τῇ γε πρώτῃ ἡμέρᾳ αὐτὸς πάντας σφᾶς

[72, 22]   τις αὐτοῦ γενήσεσθαι ἐνομίζετο. ~ἀπέθανέ γέ τοι, μᾶλλον δὲ ἀνῃρέθη, οὐκ

[72, 23]   νῦν καθίσταμαι ἔγραψα. καὶ ἐπειδή γε τοῖς τε ἄλλοις καὶ αὐτῷ

[72, 6]   ἀξιώματος αὐτοῦ ὁρμῆσαι. καὶ πολλά γε ὑπὸ πολλῶν ἀνακριθεὶς ἐκομψεύσατο, ὡς

[72, 14]   ὁ ἐπὶ τοῦ σίτου ταχθείς. γέγονε δὲ καὶ νόσος μεγίστη ὧν

[72, 13]   τῶν μετὰ ταῦτα συμβάντων ἐνόμισαν γεγονέναι. τά τε γὰρ παιδία συνεβόησαν

[72, 10]   παντὸς τοῦ περὶ αὐτὸν λόγου γέγραπται. ~ὅτι τῷ Οὐικτωρίνῳ πολιαρχήσαντι ἀνδριὰς

[72, 23]   λοιπά, ὅπου ἂν καὶ προχωρήσῃ, γεγράψεται. ~πρὸ δὲ τῆς τοῦ Κομμόδου

[72, 21]   στόματος συνεχεῖ κινήσει τὸν τοῦ γελᾶν ἔλεγχον ἀποκρυψώμεθα. τοιούτων δ´ οὖν

[72, 21]   κἂν συχνοὶ παραχρῆμα ἐπ´ αὐτῷ γελάσαντες ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει (γέλως γὰρ

[72, 21]   αὐτῷ γελάσαντες ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει (γέλως γὰρ ἡμᾶς ἀλλ´ οὐ λύπη

[72, 16]   ἐπίπρασκε. καὶ τέλος ἐν τοῖς γενεθλίοις τοῖς ἑαυτοῦ ἡμᾶς τε καὶ

[72, 21]   πᾶσι πάντως ἀπαλλαγή τις αὐτοῦ γενήσεσθαι ἐνομίζετο. ~ἀπέθανέ γέ τοι, μᾶλλον

[72, 11]   οὐδενὸς τῶν καθ´ ἑαυτὸν δεύτερος γενόμενος. ἀμέλει δύο ταῦτ´ εἰπὼν πάντα

[72, 8]   φιλάνθρωπος. ἀυπνότατος δὲ τῶν στρατηγῶν γενόμενος, καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς συνόντας

[72, 21]   ἀποκρυψώμεθα. τοιούτων δ´ οὖν τούτων γενομένων παρεμυθήσατο ἡμᾶς ὅτι μέλλων αὖθις

[72, 7]   διὰ πλοῦτον λαμπρὸν ἢ διὰ γένος εὐδόκιμον ἢ διὰ παιδείας ὑπεροχὴν

[72, 11]   τρόπον αὐτοῦ δηλώσω. τῆς τε Γερμανίας ποτὲ ἄρχων τὸ μὲν πρῶτον

[72, 15]   Κόμμοδος Αὔγουστος εὐσεβὴς εὐτυχής, Σαρματικὸς Γερμανικὸς μέγιστος Βρεττανικός, εἰρηνοποιὸς τῆς οἰκουμένης

[72, 15]   πατὴρ πατρίδος, ὑπάτοις στρατηγοῖς δημάρχοις, γερουσίᾳ Κομμοδιανῇ εὐτυχεῖ χαίρειν" καὶ ἀνδριάντες

[72, 4]   τὴν Ῥώμην καὶ πρὸς τὴν γερουσίαν διαλεχθεὶς ἄλλα τέ τινα ἀπελήρησε,

[72, 20]   ἢ ὅτι Πομπηιανὸς Κλαύδιος ὁ γέρων οὐκ ἔστιν ὅτε ἀπήντησεν, ἀλλὰ

[72, 12]   τήν τε παλλακίδα αὐτοῦ Δαμοστρατίαν γῆμαι, καὶ τὸν Σαώτερον τὸν Νικομηδέα

[72, 3]   μέλλοντας τοῖς ἄλλοις βοηθήσειν ὑπηγάγετο, γῆν τινα αὐτοῖς ἐν τῇ Δακίᾳ

[72, 15]   ἀθάνατον εὐτυχῆ κολωνίαν οἰκουμένην τῆς γῆς (καὶ γὰρ ἄποικον αὐτὴν ἑαυτοῦ

[72, 20]   ἀπέκτεινέ σφας ῥοπάλῳ παίων ὡς γίγαντας. ~οὗτος μὲν ὁ φόβος πᾶσι

[72, 11]   εἰπεῖν περὶ τοῦ ὀλέθρου αὐτοῦ γιγνομένων ἀπεθρασύνατο, καὶ πρὸς τὸν Περέννιον

[72, 13]   καὶ μηδενός οἱ μηνύοντος τὸ γινόμενον, Μαρκία ἐκείνη ἡ τοῦ Κουαδράτου

[72, 18]   καμών, κύλικι ῥοπαλωτῇ παρὰ γυναικὸς γλυκὺν οἶνον ἐψυγμένον λαβών, ἀμυστί· ἐφ´

[72, 20]   τινα αὐτοῖς εἴδη περὶ τὰ γόνατα περιέπλεξε, καὶ σπόγγους ἀντὶ λίθων

[72, 10]   θηρία πολλάκις ἔφθειρε· καὶ πέντε γοῦν ἵππους ποταμίους ἅμα καὶ δύο

[72, 2]   χωρίων κακώσεως ἔτι εἶχον· δύο γοῦν μόνους τῶν πρώτων καὶ δύο

[72, 14]   μεγίστη ὧν ἐγὼ οἶδα· δισχίλιοι γοῦν πολλάκις ἡμέρας μιᾶς ἐν τῇ

[72, 22]   τῇ Μαρκίᾳ τὸ βούλευμα. ἐν γοῦν τῇ τελευταίᾳ τοῦ ἔτους ἡμέρᾳ,

[72, 15]   φόβον ἀπονέμειν ἐξ ἐπιτάγματος. Κομμοδιανὴν γοῦν τήν τε Ῥώμην αὐτὴν καὶ

[72, 7]   μηνύσειν ὑπισχνουμένου ἠθέλησε, καὶ τὰ γράμματα αὐτοῦ πάντα κατέκαυσε πρὶν ἀναγνωσθῆναι.

[72, 15]   τε ὀνομάζεσθαι καὶ ἐς τὰ γράμματα πάντα ὁμοίως ἐσγράφεσθαι ἐψηφίσθη. ~οὗτος

[72, 23]   ἀντεπέστειλε. ταῦτ´ οὖν ἐγὼ τὰ γράμματα πρὸς ἑσπέραν ἤδη λαβὼν κατέδαρθον,

[72, 24]   αὐτοῦ κατέκαυσεν, ὥστε καὶ τὰ γράμματα τὰ τῇ ἀρχῇ προσήκοντα ὀλίγου

[72, 8]   συνόντας αὐτῷ ἐγρηγορέναι βουλόμενος, δώδεκα γραμματεῖα, οἷά γε ἐκ φιλύρας ποιεῖται,

[72, 23]   καθεύδοντι προσέταξε τὸ δαιμόνιον ἱστορίαν γράφειν. καὶ οὕτω δὴ ταῦτα περὶ

[72, 7]   καὶ τῷ Σέξτῳ, ὃ διὰ γραφῆς ἐκεῖνος ἐδήλωσε· παιδίον γὰρ τῷ

[72, 7]   ἕκαστον τοὺς θανατωθέντας ὑπ´ αὐτοῦ γράφοιμι, ὁπόσους ἐκεῖνος ἢ διὰ συκοφαντίας

[72, 23]   Σεουῆρος τὴν αὐτοκράτορα ἀρχὴν ἤλπισε, γράψας ἐδημοσίευσα· καὶ αὐτῷ καὶ ἐκεῖνος

[72, 23]   ἂν καὶ τῇ Τύχῃ δόξῃ, γράψας καταλίπω. τὴν δὲ δὴ θεὸν

[72, 22]   τινά, οὕτω δὴ Νάρκισσόν τινα γυμναστὴν ἐπέπεμψαν αὐτῷ, καὶ δι´ ἐκείνου

[72, 19]   ἦν ἐπαρίστερος. ἀντηγωνίζετο δὲ αὐτῷ γυμναστής τις ἢ καὶ μονομάχος νάρθηκα

[72, 5]   μετ´ αὐτῶν καί τινα καὶ γυναῖκα εὐπατρίδα ἀπέσφαξεν. καίτοι καὶ Ἰουλιανὸς

[72, 16]   ἑαυτοῦ ἡμᾶς τε καὶ τὰς γυναῖκας ἡμῶν καὶ τοὺς παῖδας δύο

[72, 4]   δὲ ἐφόνευσε καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, τοὺς μὲν φανερῶς τοὺς δὲ

[72, 18]   ἀγωνίᾳ καμών, κύλικι ῥοπαλωτῇ παρὰ γυναικὸς γλυκὺν οἶνον ἐψυγμένον λαβών, ἀμυστί·

[72, 16]   ἐδαπάνα. ὅθεν καὶ ἐγκλήματα καὶ γυναιξὶ καὶ ἀνδράσιν ἐπιφέρων οὓς μὲν

[72, 9]   ᾐκίσαντο καὶ κατέκοψαν, καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ καὶ

[72, 4]   καὶ τοῦ Ἐκλέκτου μετὰ ταῦτα γυνή· καὶ ἐπεῖδε καὶ ἐκείνους βιαίως

Livre, Chap.
[72, 8]	τῆς ἀσιτίας ἠσκήκει. τά τε	γὰρ	ἄλλα ἥκιστα ἄδην ἐσιτεῖτο, καὶ
[72, 15]	Ἡράκλειος Ῥωμαῖος Ὑπεραίρων. αὐτὸς μὲν	γὰρ	ἄλλοτε ἄλλα μετελάμβανε τῶν ὀνομάτων,
[72, 15]	κολωνίαν οἰκουμένην τῆς γῆς (καὶ	γὰρ	ἄποικον αὐτὴν ἑαυτοῦ δοκεῖν ἐβούλετο)
[72, 21]	οὐχ ἥκιστα ἀπολεῖσθαι προσεδοκήσαμεν. στρουθὸν	γὰρ	ἀποκτείνας καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ
[72, 5]	καὶ ὁμοφροσύνῃ καὶ πλούτῳ. ἐκ	γὰρ	δὴ τῶν προσόντων σφίσιν ὑπωπτεύοντο
[72, 5]	Κονδιανὸν καὶ τὸν Μάξιμον· μεγάλην	γὰρ	εἶχον δόξαν ἐπὶ παιδείᾳ καὶ
[72, 8]	μέγιστος δὲ ὁ Βρεττανικός. τῶν	γὰρ	ἐν τῇ νήσῳ ἐθνῶν ὑπερβεβηκότων
[72, 21]	γελάσαντες ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει (γέλως	γὰρ	ἡμᾶς ἀλλ´ οὐ λύπη ἔλαβεν)
[72, 13]	ἀλλ´ ὁ δῆμος. ἐγένετο μὲν	γὰρ	καὶ ἄλλως ἰσχυρὰ σιτοδεία, ἐπὶ
[72, 8]	αὐτοὶ ἄδην καθεύδοιεν. ἦν μὲν	γὰρ	καὶ ἄλλως ὑπνομαχεῖν πεφυκώς, ἐπὶ
[72, 7]	αὐτῷ δράκοντας ἀποπνῖ– ξαι (καὶ	γὰρ	καὶ οἱ Κυιντίλιοι ἀπηγχονήθησαν) καὶ
[72, 16]	Ἡρακλῆς, οὗτος ὁ θεός (καὶ	γὰρ	καὶ τοῦτ´ ἤκουεν) ἐξαίφνης ποτὲ
[72, 16]	χρήματα αὐτὸν ἐπέλιπεν. ἦν μὲν	γὰρ	καὶ φιλόδωρος, καὶ πολλάκις τῷ
[72, 3]	εἰρήνην ἔδωκε πρεσβεύσασι. πρότερον μὲν	γάρ,	καίτοι πολλάκις αὐτὴν αἰτηθείς, οὐκ
[72, 24]	τὴν οἰκουμένην αὐτῆς ἀφίξεται. οὐδὲ	γὰρ	κατασβεσθῆναι ἀνθρωπίνῃ χειρὶ ἠδυνήθη, καίτοι
[72, 6]	μὲν εἴτε ὄντως ἐσφάγη (πλεῖσται	γὰρ	κεφαλαὶ ὡς ἐκείνου οὖσαι ἐς
[72, 22]	ταῦτα ποιεῖν) ἐπεβούλευσαν αὐτῷ. ὁ	γὰρ	Κόμμοδος ἀμφοτέρους ἀνελεῖν ἐβούλετο τοὺς
[72, 9]	τοὺς στρατιώτας στασιάσαντας ἀναιρεθῆναι. τοῦ	γὰρ	Κομμόδου ἁρματηλασίαις καὶ ἀσελγείαις ἐκδεδωκότος
[72, 14]	παιδικά τινα συνεπῆκτο· αὐτὸς μὲν	γὰρ	κράτιστα ἵππευε, τὸ δὲ μειράκιον
[72, 22]	ἀνῃρέθη, οὐκ ἐς μακράν. ὁ	γὰρ	Λαῖτος καὶ ὁ Ἔκλεκτος ἀχθόμενοι
[72, 17]	φέρων ὁποῖον ὁ Ἑρμῆς. ἡ	γὰρ	λεοντῆ τό τε ῥόπαλον ἔν
[72, 23]	συνέγραψα ἐν ἄλλοις δώδεκα· τὰ	γὰρ	λοιπά, ὅπου ἂν καὶ προχωρήσῃ,
[72, 4]	συνεστιᾶσθαι καὶ συννεανιεύεσθαι αὐτῷ. ἡ	γὰρ	Λουκίλλα οὐδὲν ἐπιεικεστέρα οὐδὲ σωφρονεστέρα
[72, 14]	ὑπ´ ἀνδρῶν κακούργων ἀπέθανον· βελόνας	γὰρ	μικρὰς δηλητηρίοις τισὶ φαρμάκοις ἐγχρίοντες
[72, 6]	δὲ τοῦ λόγου τούτου (οὐ	γὰρ	οἷόν τ´ ἐστὶ τὰ τηλικαῦτα
[72, 10]	τοῦ ὀλέθρου ἐγένετο· ἰδίᾳ μὲν	γὰρ	οὐδὲν πώποτε οὔτε πρὸς δόξαν
[72, 18]	τοιαῦτα συγγράφω, νομίσῃ. ἄλλως μὲν	γὰρ	οὐκ ἂν εἶπον αὐτά· ἐπειδὴ
[72, 4]	Περτίνακος καὶ τοῦ Οὐικτωρίνου· τούτους	γὰρ	οὐκ οἶδ´ ὅπως οὐκ ἀπέκτεινε.
[72, 8]	τοῦ πάνυ ἀναγκαίου φαγεῖν· τὰ	γὰρ	οὖλα αὐτοῦ κακῶς ἔχοντα ῥᾳδίως
[72, 13]	συμβάντων ἐνόμισαν γεγονέναι. τά τε	γὰρ	παιδία συνεβόησαν πολλὰ καὶ δεινά,
[72, 24]	σημεῖα τάδε ἐγένετο· ἀετοί τε	γὰρ	περὶ τὸ Καπιτώλιον πολλοὶ καὶ
[72, 9]	μήθησαν ἐφ´ οἷς ἐστασίαζον (οὐ	γὰρ	πρὶν ἡσύχασαν ἢ αὐτοὺς τὸν
[72, 9]	εἰπόντων δὲ αὐτῶν ἥκομεν· Περέννιος	γάρ	σοι ἐπιβουλεύει, ἵνα αὐτοκράτορα τὸν
[72, 22]	καὶ προσέτι καὶ φοβηθέντες (ἠπείλει	γάρ	σφισιν, ὅτι ἐκωλύετο ταῦτα ποιεῖν)
[72, 4]	κυνηγετικὸν Κλαύδιος Πομπηιανὸς ἐπεβούλευσε· ξίφος	γάρ	τι ἐν αὐτῇ τῇ τῆς
[72, 18]	τῆς κρηπῖδος ἀκοντίζων, ἀπέκτεινε· διείληπτο	γὰρ	τὸ θέατρον πᾶν συμπήκτοις τισὶ
[72, 20]	παῖδα ἐπιδεῖν τοιαῦτα ποιοῦντα. πρὸς	γὰρ	τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπεβοῶμεν τά
[72, 22]	οἱ μονομάχοι τρέφονται προελθεῖν· καὶ	γὰρ	τὸν οἶκον τὸν πρῶτον παρ´
[72, 22]	εἶχε. καὶ μηδεὶς ἀπιστήσῃ· καὶ	γὰρ	τοῦ κολοσσοῦ τὴν κεφαλὴν ἀποτεμὼν
[72, 19]	ὃν ὁ δῆμος ᾑρεῖτο· καὶ	γὰρ	τοῦτο καὶ τἆλλα ἐξ ἴσου
[72, 21]	οἱ τελευτῶντες ἐκφέρονται ἐξεκομίσθη. ἐκ	γὰρ	τούτων καὶ πάνυ πᾶσι πάντως
[72, 7]	δημωφελὲς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθέν· Μανιλίου	γὰρ	τῷ Κασσίῳ συγγενομένου καὶ τὰς
[72, 7]	διὰ γραφῆς ἐκεῖνος ἐδήλωσε· παιδίον	γὰρ	τῷ πίνακι ἐνεγέγραπτο δύο δράκοντας
[72, 5]	ἀπέθανον μεθ´ ἑνὸς τέκνου· διαπρεπέστατα	γὰρ	τῶν πώποτε ἐφίλησαν ἀλλήλους, καὶ
[72, 10]	καὶ τῶν ἀνδρῶν εἶχεν. ἄνευ	γὰρ	ὧν οἴκοι ἔδρα, πολλοὺς μὲν
[72, 10]	εἰ καὶ σφόδρα ἐπεφροντίκει, διαθέσθαι	γε	αὐτὰ ὑπὸ τῆς ἁβρότητος καὶ
[72, 17]	λευκὸν διάχρυσον (καὶ ἐν τούτῳ	γε	αὐτὸν τῷ σχήματι ὄντα ἠσπαζόμεθα)
[72, 8]	ἐγρηγορέναι βουλόμενος, δώδεκα γραμματεῖα, οἷά	γε	ἐκ φιλύρας ποιεῖται, καθ´ ἑκάστην
[72, 20]	Ἡρακλῆς τὰς Στυμφαλίδας. καὶ ἐπιστεύθη	γε	οὗτος ὁ λόγος, ἐπειδή ποτε
[72, 19]	οἱ ἄλλοι ἐμάχοντο. καὶ τῇ	γε	πρώτῃ ἡμέρᾳ αὐτὸς πάντας σφᾶς
[72, 22]	τις αὐτοῦ γενήσεσθαι ἐνομίζετο. ~ἀπέθανέ	γέ	τοι, μᾶλλον δὲ ἀνῃρέθη, οὐκ
[72, 23]	νῦν καθίσταμαι ἔγραψα. καὶ ἐπειδή	γε	τοῖς τε ἄλλοις καὶ αὐτῷ
[72, 6]	ἀξιώματος αὐτοῦ ὁρμῆσαι. καὶ πολλά	γε	ὑπὸ πολλῶν ἀνακριθεὶς ἐκομψεύσατο, ὡς
[72, 14]	ὁ ἐπὶ τοῦ σίτου ταχθείς.	γέγονε	δὲ καὶ νόσος μεγίστη ὧν
[72, 13]	τῶν μετὰ ταῦτα συμβάντων ἐνόμισαν	γεγονέναι.	τά τε γὰρ παιδία συνεβόησαν
[72, 10]	παντὸς τοῦ περὶ αὐτὸν λόγου	γέγραπται.	~ὅτι τῷ Οὐικτωρίνῳ πολιαρχήσαντι ἀνδριὰς
[72, 23]	λοιπά, ὅπου ἂν καὶ προχωρήσῃ,	γεγράψεται.	~πρὸ δὲ τῆς τοῦ Κομμόδου
[72, 21]	στόματος συνεχεῖ κινήσει τὸν τοῦ	γελᾶν	ἔλεγχον ἀποκρυψώμεθα. τοιούτων δ´ οὖν
[72, 21]	κἂν συχνοὶ παραχρῆμα ἐπ´ αὐτῷ	γελάσαντες	ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει (γέλως γὰρ
[72, 21]	αὐτῷ γελάσαντες ἀπηλλάγησαν τῷ ξίφει	(γέλως	γὰρ ἡμᾶς ἀλλ´ οὐ λύπη
[72, 16]	ἐπίπρασκε. καὶ τέλος ἐν τοῖς	γενεθλίοις	τοῖς ἑαυτοῦ ἡμᾶς τε καὶ
[72, 21]	πᾶσι πάντως ἀπαλλαγή τις αὐτοῦ	γενήσεσθαι	ἐνομίζετο. ~ἀπέθανέ γέ τοι, μᾶλλον
[72, 11]	οὐδενὸς τῶν καθ´ ἑαυτὸν δεύτερος	γενόμενος.	ἀμέλει δύο ταῦτ´ εἰπὼν πάντα
[72, 8]	φιλάνθρωπος. ἀυπνότατος δὲ τῶν στρατηγῶν	γενόμενος,	καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς συνόντας
[72, 21]	ἀποκρυψώμεθα. τοιούτων δ´ οὖν τούτων	γενομένων	παρεμυθήσατο ἡμᾶς ὅτι μέλλων αὖθις
[72, 7]	διὰ πλοῦτον λαμπρὸν ἢ διὰ	γένος	εὐδόκιμον ἢ διὰ παιδείας ὑπεροχὴν
[72, 11]	τρόπον αὐτοῦ δηλώσω. τῆς τε	Γερμανίας	ποτὲ ἄρχων τὸ μὲν πρῶτον
[72, 15]	Κόμμοδος Αὔγουστος εὐσεβὴς εὐτυχής, Σαρματικὸς	Γερμανικὸς	μέγιστος Βρεττανικός, εἰρηνοποιὸς τῆς οἰκουμένης
[72, 15]	πατὴρ πατρίδος, ὑπάτοις στρατηγοῖς δημάρχοις,	γερουσίᾳ	Κομμοδιανῇ εὐτυχεῖ χαίρειν" καὶ ἀνδριάντες
[72, 4]	τὴν Ῥώμην καὶ πρὸς τὴν	γερουσίαν	διαλεχθεὶς ἄλλα τέ τινα ἀπελήρησε,
[72, 20]	ἢ ὅτι Πομπηιανὸς Κλαύδιος ὁ	γέρων	οὐκ ἔστιν ὅτε ἀπήντησεν, ἀλλὰ
[72, 12]	τήν τε παλλακίδα αὐτοῦ Δαμοστρατίαν	γῆμαι,	καὶ τὸν Σαώτερον τὸν Νικομηδέα
[72, 3]	μέλλοντας τοῖς ἄλλοις βοηθήσειν ὑπηγάγετο,	γῆν	τινα αὐτοῖς ἐν τῇ Δακίᾳ
[72, 15]	ἀθάνατον εὐτυχῆ κολωνίαν οἰκουμένην τῆς	γῆς	(καὶ γὰρ ἄποικον αὐτὴν ἑαυτοῦ
[72, 20]	ἀπέκτεινέ σφας ῥοπάλῳ παίων ὡς	γίγαντας.	~οὗτος μὲν ὁ φόβος πᾶσι
[72, 11]	εἰπεῖν περὶ τοῦ ὀλέθρου αὐτοῦ	γιγνομένων	ἀπεθρασύνατο, καὶ πρὸς τὸν Περέννιον
[72, 13]	καὶ μηδενός οἱ μηνύοντος τὸ	γινόμενον,	Μαρκία ἐκείνη ἡ τοῦ Κουαδράτου
[72, 18]	καμών, κύλικι ῥοπαλωτῇ παρὰ γυναικὸς	γλυκὺν	οἶνον ἐψυγμένον λαβών, ἀμυστί· ἐφ´
[72, 20]	τινα αὐτοῖς εἴδη περὶ τὰ	γόνατα	περιέπλεξε, καὶ σπόγγους ἀντὶ λίθων
[72, 10]	θηρία πολλάκις ἔφθειρε· καὶ πέντε	γοῦν	ἵππους ποταμίους ἅμα καὶ δύο
[72, 2]	χωρίων κακώσεως ἔτι εἶχον· δύο	γοῦν	μόνους τῶν πρώτων καὶ δύο
[72, 14]	μεγίστη ὧν ἐγὼ οἶδα· δισχίλιοι	γοῦν	πολλάκις ἡμέρας μιᾶς ἐν τῇ
[72, 22]	τῇ Μαρκίᾳ τὸ βούλευμα. ἐν	γοῦν	τῇ τελευταίᾳ τοῦ ἔτους ἡμέρᾳ,
[72, 15]	φόβον ἀπονέμειν ἐξ ἐπιτάγματος. Κομμοδιανὴν	γοῦν	τήν τε Ῥώμην αὐτὴν καὶ
[72, 7]	μηνύσειν ὑπισχνουμένου ἠθέλησε, καὶ τὰ	γράμματα	αὐτοῦ πάντα κατέκαυσε πρὶν ἀναγνωσθῆναι.
[72, 15]	τε ὀνομάζεσθαι καὶ ἐς τὰ	γράμματα	πάντα ὁμοίως ἐσγράφεσθαι ἐψηφίσθη. ~οὗτος
[72, 23]	ἀντεπέστειλε. ταῦτ´ οὖν ἐγὼ τὰ	γράμματα	πρὸς ἑσπέραν ἤδη λαβὼν κατέδαρθον,
[72, 24]	αὐτοῦ κατέκαυσεν, ὥστε καὶ τὰ	γράμματα	τὰ τῇ ἀρχῇ προσήκοντα ὀλίγου
[72, 8]	συνόντας αὐτῷ ἐγρηγορέναι βουλόμενος, δώδεκα	γραμματεῖα,	οἷά γε ἐκ φιλύρας ποιεῖται,
[72, 23]	καθεύδοντι προσέταξε τὸ δαιμόνιον ἱστορίαν	γράφειν.	καὶ οὕτω δὴ ταῦτα περὶ
[72, 7]	καὶ τῷ Σέξτῳ, ὃ διὰ	γραφῆς	ἐκεῖνος ἐδήλωσε· παιδίον γὰρ τῷ
[72, 7]	ἕκαστον τοὺς θανατωθέντας ὑπ´ αὐτοῦ	γράφοιμι,	ὁπόσους ἐκεῖνος ἢ διὰ συκοφαντίας
[72, 23]	Σεουῆρος τὴν αὐτοκράτορα ἀρχὴν ἤλπισε,	γράψας	ἐδημοσίευσα· καὶ αὐτῷ καὶ ἐκεῖνος
[72, 23]	ἂν καὶ τῇ Τύχῃ δόξῃ,	γράψας	καταλίπω. τὴν δὲ δὴ θεὸν
[72, 22]	τινά, οὕτω δὴ Νάρκισσόν τινα	γυμναστὴν	ἐπέπεμψαν αὐτῷ, καὶ δι´ ἐκείνου
[72, 19]	ἦν ἐπαρίστερος. ἀντηγωνίζετο δὲ αὐτῷ	γυμναστής	τις ἢ καὶ μονομάχος νάρθηκα
[72, 5]	μετ´ αὐτῶν καί τινα καὶ	γυναῖκα	εὐπατρίδα ἀπέσφαξεν. καίτοι καὶ Ἰουλιανὸς
[72, 16]	ἑαυτοῦ ἡμᾶς τε καὶ τὰς	γυναῖκας	ἡμῶν καὶ τοὺς παῖδας δύο
[72, 4]	δὲ ἐφόνευσε καὶ ἄνδρας καὶ	γυναῖκας,	τοὺς μὲν φανερῶς τοὺς δὲ
[72, 18]	ἀγωνίᾳ καμών, κύλικι ῥοπαλωτῇ παρὰ	γυναικὸς	γλυκὺν οἶνον ἐψυγμένον λαβών, ἀμυστί·
[72, 16]	ἐδαπάνα. ὅθεν καὶ ἐγκλήματα καὶ	γυναιξὶ	καὶ ἀνδράσιν ἐπιφέρων οὓς μὲν
[72, 9]	ᾐκίσαντο καὶ κατέκοψαν, καὶ ἡ	γυνὴ	αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ καὶ
[72, 4]	καὶ τοῦ Ἐκλέκτου μετὰ ταῦτα	γυνή·	καὶ ἐπεῖδε καὶ ἐκείνους βιαίως

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 14/06/2007