Discours, Par.
[11, 25]	ἔμελλε τὸν ἀκροατήν. εἰ δ´	αὖ	ἐβούλετο τὰ μέγιστα καὶ φοβερώτατα
[11, 35]	τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς	εὖ	μάλα γέροντος ἐν τῇ Ὀνούφι,
[11, 130]	Ὀδυσσείᾳ μέμνηται. τοὺς μὲν γὰρ	εὖ	πράττοντας ὁμονοεῖν εἰκὸς καὶ τῷ
[11, 110]	Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους	βουλευ–	σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν νεῶν
[11, 0]	τοῖς ἀνοήτοις, τὸ δὲ ψεῦδος	γλυκὺ	καὶ προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι καὶ
[11, 100]	γὰρ εἴ τις ἅπαντα ἐλέγχοι,	πολὺ	ἂν ἔργον εἴη. τὸ γὰρ
[11, 115]	ταῦτα ὁ μὲν Ἕκτωρ ἀντέλεγε·	πολὺ	γὰρ εἶναι κρείττους καὶ τὸ
[11, 65]	πραχθῆναι ἢ ὡς ἐγὼ λέγω.	πολὺ	γὰρ πιστότερον ἑκόντα Τυνδάρεων κηδεῦσαι
[11, 25]	τοῦτο τοῖς ψευδομένοις ὡς τὸ	πολύ	γε, ἄλλα μέν τινα λέγειν
[11, 75]	ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν ὡς τὸ	πολὺ	γίγνεσθαι τοῖς κακῶς πράττουσιν, οὐ
[11, 130]	ὑπὸ ἄλλων τινῶν· μετ´ οὐ	πολὺ	δὲ καὶ πάντες ἐξέπεσον ἐκ
[11, 115]	καὶ φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος.	πολὺ	δὲ φαυλότερον ἔσχε τὰ τῶν
[11, 50]	αὐτοὺς εἶναι Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου.	πολὺ	δὴ κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν
[11, 115]	Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο τεῖχος ἕτερον	πολὺ	ἔλαττον, οὐκ ἐν ᾧ πρότερον
[11, 145]	αὐτῷ ψευδομένῳ. πρῶτον μὲν γὰρ	πολὺ	ἐλάττω τὰ ψεύσματά ἐστι τῶν
[11, 115]	ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν ὡς τὸ	πολὺ	καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί ποτε
[11, 135]	ταπεινότητος, τὰ δὲ τῶν Τρώων	πολὺ	κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα ἐγένετο. τοῦτο
[11, 60]	οὐδὲν γὰρ τούτων ἁρπαγῆς, ἀλλὰ	πολὺ	μᾶλλον γάμου σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ
[11, 85]	πράγματα, ὃ πάσχουσιν ὡς τὸ	πολὺ	πάντες ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ μάχονται.
[11, 75]	ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν τόπον καὶ	πολὺ	τῆς θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν δὲ
[11, 95]	δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη καὶ	πολὺ	τῆς πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε
[11, 45]	τῆς Ἀσίας ἁπάσης, καὶ οὐδὲ	πολὺ	τῆς Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως τε
[11, 50]	τὸν περὶ τῆς Ἀφροδίτης μῦθον	πολὺ	τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ ὁ
[11, 40]	διδύμους καλοὺς καὶ μεγάλους καὶ	πολὺ	τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι δὲ
[11, 95]	ἄριστος ὢν μάχεσθαι, τὸν δὲ	πολὺ	χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ ἅμα
[11, 105]	τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται καθῃρηκώς, {καὶ}	πολὺ	χείρω καὶ ἀδοξότερον αὐτοῦ ποιήσας
[11, 20]	ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης. (τὸ δὲ	μῶλυ	εἰπὼν ὅπως οἱ θεοὶ λέγουσιν,
[11, 130]	καὶ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· (οὐ	πάνυ	γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς νικῶσιν
[11, 105]	τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο	πάνυ	γελοίως, καὶ τὴν Πριάμου βασιλέως
[11, 150]	τε τοῦ μεγέθους τῶν κακῶν	πάνυ	γελοίως κύνα γενέσθαι· τὸν δὲ
[11, 105]	ὅτι οὐδὲν αὐτῷ μέλει ἀληθείας.	(πάνυ	δὲ ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως τὴν
[11, 15]	ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον καὶ οἱ	πάνυ	ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ τοιαύτας ἀπολογίας
[11, 80]	καὶ τοῦ Ἕκτορος μονομαχία καὶ	πάνυ	εὐήθης ἡ διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ
[11, 20]	πύθοιτο παρὰ θεοῦ τινος. (οὕτω	πάνυ	κατεφρόνει τῶν ἀνθρώπων, καὶ οὐθὲν
[11, 10]	οἱ πολλοὶ ἐληλύθασι καὶ οὕτω	πάνυ	ὁ τῦφος αὐτῶν κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι
[11, 90]	ἀνθρώπων, ὅτι καὶ τἄλλα ἑώρα	πάνυ	ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς καὶ περὶ
[11, 20]	λέγειν. οὕτω μὲν γὰρ σκοποῦσι	πάνυ	σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια φαίνεται,
[11, 0]	ἀφελέσθαι τὴν δόξαν, οὐδ´ ἂν	πάνυ	τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι τῶν
[11, 80]	μὲν οὖν τούτων ἐφεξῆς οὐ	πάνυ	φαίνεται τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος,
[11, 115]	ἀλλ´ ὁμολογιῶν δεόμενοι, καθάπερ εἶπον,	οὐ	βεβαίως ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον
[11, 85]	ἀνέμῳ καὶ βροντῇ ~ταῦτα γὰρ	οὐ	βουλόμενος εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς, ὅμως
[11, 75]	μόνον τοῦ στρατοπέδου. τεκμήριον δέ·	οὐ	γὰρ ἄν ποτε Τρωίλος ἔξω
[11, 105]	ὑπὸ τῶν Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι·	οὐ	γὰρ δὴ καὶ τοῦτον ἔμελλεν,
[11, 70]	μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν.	(οὐ	γὰρ δὴ Νέστορος παλαιότερος ἦν
[11, 20]	εἰ δόξει μηθὲν λέγειν ἀληθές.	οὐ	γὰρ δὴ πείσειν γε ἐνόμιζέ
[11, 80]	καὶ τὰ περὶ τὴν μονομαχίαν.	{οὐ	γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν ὡς ἀπέκτεινε
[11, 100]	ἂν αὐτὸν ἐκώλυσε Φοῖνιξ. ἀλλ´	οὐ	γὰρ ἐβούλετο, φησί, ταχέως ἀπαλλάξαι
[11, 25]	βραχέως, καὶ δῆλός ἐστιν ἐπιταράττων·	οὐ	γὰρ ἐθάρρει πρὸς αὐτὰ οὐδὲ
[11, 75]	οὐ πολλαὶ ἐγένοντο ἐκ παρατάξεως·	οὐ	γὰρ ἐθάρρουν προσιέναι πρὸς τὴν
[11, 110]	Ἀχαιοῖς ἐν τῷ ἀσφαλεῖ βουλευομένοις·	οὐ	γὰρ εἶχον οἱ περὶ τὸν
[11, 70]	πολεμήσοντες μετὰ τῆς αὑτῶν δυνάμεως;	οὐ	γὰρ ἐπὶ Θησέα μὲν ἦλθον
[11, 0]	καὶ σχεδὸν πάντες οἱ πρότερον.	(οὐ	γάρ ἐστι ῥᾴδιον τούτων ἀφελέσθαι
[11, 105]	ἔστι τὴν ἀπορίαν αὐτοῦ σχεδόν·	οὐ	γάρ ἐστιν ἐν τοῖς ἀληθέσιν
[11, 65]	πλείστων καὶ ἀρίστων τεθνηκότων. ἀλλ´	οὐ	γὰρ ἦν ἀληθὲς τὸ τῆς
[11, 80]	γελοίαν, ὡς τοῦ ξίφους καταχθέντος.	οὐ	γὰρ ἦν τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου
[11, 55]	μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν;	οὐ	γὰρ ἱκανὸν ἦν Πιτθέως θυγατέρα
[11, 145]	γε ἐγράφη παραχρῆμα τῶν ἔργων.	οὐ	γὰρ ἴσασιν οἱ πολλοὶ τὸ
[11, 55]	τ´ ἔμεναι ἄγαμός τ´ ἀπολέσθαι.	οὐ	γάρ τοι χραίσμῃ κίθαρις τά
[11, 110]	δὲ καὶ φόβῳ τῆς δυνάμεως·	οὐ	γὰρ τοῖς ἡττημένοις οὐδὲ τοῖς
[11, 5]	αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα ὡς	οὐ	γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς
[11, 35]	προθέσθαι ταῦτα τὴν ἀρχήν, ἅτε	οὐ	γενόμενα, προϊούσης δὲ τῆς ποιήσεως,
[11, 120]	τὴν πόλιν καὶ τῶν πυλῶν	οὐ	δεχομένων, μέρος τι τοῦ τείχους
[11, 90]	ἢ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως σθένος,	οὐ	δήπου τότε πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι,
[11, 100]	ἀποθανόντος. {ὡς δὲ ἑώρα αὐτὸν	οὐ	δυνάμενον βαστάσαι τὸ δόρυ τὰ
[11, 105]	ἀεί ποτε ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον,	οὐ	δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ Ἀχαιοὺς
[11, 85]	ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν	οὐ	δύναται ἀποστῆναι— τήν τε νύκτα
[11, 60]	τῆς ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω μὲν	οὐ	δυνατὸν ἐλθεῖν Ἑλένην μετὰ Ἀλεξάνδρου·
[11, 100]	δόρατι, καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ	οὐ	δύνηται φέρειν αὐτά· ὥσπερ οὖν
[11, 10]	αὐτοῖς. ὅλως δὲ πάσχειν μὲν	οὐ	θέλουσι τὰ δεινὰ διὰ δειλίαν,
[11, 95]	ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ	οὐ	καταλαβόντα ὁρμήσαντα διώκειν· καίτοι τούτῳ
[11, 5]	συνήσουσιν, οἱ δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν,	οὐ	καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ δέ τινες
[11, 20]	μοι εἴρηται, ὥσπερ ἤδη ἔφην,	οὐ	κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος
[11, 20]	μοι εἴρηται, ὥσπερ δὴ ἔφην,	οὐ	κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος
[11, 95]	διῶξαι μέν φησι τὸν Ἕκτορα,	οὐ	λαβεῖν δέ, κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ
[11, 15]	καὶ δεσμὰ καὶ διεγγυήσεις θεῶν,	οὐ	λέγω, πρότερον εἰρημένα πολλοῖς. οὐδὲ
[11, 100]	ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα.	οὐ	μέντοι ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ
[11, 90]	διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον πολύν,	οὐ	μέντοι προτροπάδην φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ
[11, 135]	τοὺς ἰσχύοντας καὶ νέους, ἀλλ´	οὐ	μετὰ παίδων, γυναικῶν καὶ γονέων
[11, 15]	μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου.	οὐ	μὴν ὅσον γε ἐπὶ τούτοις
[11, 110]	ὀλίγον ἦν ἐμπεπρησμένον αὐτῶν, ἀλλ´	οὐ	μία ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα
[11, 140]	κατὰ φιλίαν παρέντων καὶ ἄλλα	οὐ	μικρὰ χωρία. ὅστις δὲ μὴ
[11, 15]	αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς, καὶ	οὐ	μόνον γε τοὺς ἐν κοινῷ
[11, 0]	πολλῶν τῶν οὐκ εἰδότων, καὶ	οὐ	μόνον γε ὑπὸ τῶν ἄλλων,
[11, 20]	ἐν τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς	οὐ	μόνον ἐξὸν αὐτῷ τὰς ἄλλας
[11, 120]	πάντες εἶναι, πλὴν τῶν φρονούντων,	οὐ	μόνον οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ
[11, 65]	πράξεως, {καὶ ταῦτα, ὥς φασιν,	οὐ	πάλαι τῆς Τροίας ἁλούσης ὑπὸ
[11, 135]	τὸν Ἀντήνορα καὶ τὸν Ἕλενον,	οὐ	πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον ἢ εἰς
[11, 130]	πταῖσμα καὶ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν·	(οὐ	πάνυ γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς
[11, 80]	μέχρι μὲν οὖν τούτων ἐφεξῆς	οὐ	πάνυ φαίνεται τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν
[11, 85]	ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´	οὐ	περὶ τοῦ Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ
[11, 55]	πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως καὶ	οὐ	περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο μὲν γὰρ
[11, 145]	ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν Ἀττικήν,	οὐ	πλείους τῶν εἴκοσι, καὶ γενέσθαι
[11, 75]	δ´ ἔπασχον, καὶ μάχαι μὲν	οὐ	πολλαὶ ἐγένοντο ἐκ παρατάξεως· οὐ
[11, 130]	εἴτε ὑπὸ ἄλλων τινῶν· μετ´	οὐ	πολὺ δὲ καὶ πάντες ἐξέπεσον
[11, 15]	δεινὰ πεποιηκέναι περὶ θεῶν καὶ	οὐ	πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι μόνον,
[11, 55]	ταῦτα; ὅ τε Ἕλενος πῶς	οὐ	προέλεγε μάντις ὤν, ἥ τε
[11, 115]	τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε ὡς	οὐ	πρότερον. ὅ τε γὰρ Μέμνων
[11, 25]	δ´ ἂν μάλιστα κρύψαι θέλωσιν,	οὐ	προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ προσέχοντι τῷ
[11, 20]	τοῦ ποταμοῦ φράσας ἡμῖν ὅτι	οὐ	Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο παρὰ
[11, 20]	καὶ τὸν ποταμὸν εἰπὼν ὅτι	οὐ	Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´
[11, 135]	ἐγένοντο; πῶς δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες	οὐ	σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν
[11, 5]	τούτων δὲ οἱ μέν τινες	οὐ	συνήσουσιν, οἱ δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν,
[11, 95]	τῆς πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε	οὐ	ταμιευσάμενον ἐν τῷ ἀγῶνι, καὶ
[11, 125]	ληφθέντα ὅπλα, ὁ δὲ Πάτροκλος	οὐ	ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος ἦν
[11, 15]	εἶναι (τῶν εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ.	οὐ	τοίνυν οὐδὲ τόδε νομίζουσιν, οὐκ
[11, 75]	πολὺ γίγνεσθαι τοῖς κακῶς πράττουσιν,	οὐ	τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα
[11, 35]	Ἕκτορος θάνατον, ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι,	οὐ	φαίνεται ὑποθέμενος, οὐδὲ ὅτι ὕστερον
[11, 15]	εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ περὶ θεῶν	οὐ	φανερῶς τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον
[11, 140]	τὴν ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων τε	οὐ	φεισάμενον καὶ πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς
[11, 15]	τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν, ὅτι	οὐ	(φρονῶν ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´ αἰνιττόμενος
[11, 50]	παίδων. καὶ ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν	οὐ	χεῖρον εἶναι προσλαβεῖν τοὺς ἐκ
[11, 75]	συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ δὲ τεῖχος	οὔ	φασιν αὐτὸν γενόμενον λέγειν, ὅτι
[11, 70]	Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος,	οὗ	λέγεται ἐρᾶν, Δηιφόβῳ συνεῖναι, καθάπερ
[11, 150]	τὸν τοῦ Διὸς βωμόν, ἀφ´	οὗ	τὸ γένος ἦν, ἐπ´ αὐτῷ
[11, 60]	μηδένα αὐτῷ, μήτε τῶν τοῦ	Μενελάου	μήτε τῶν τοῦ Τυνδάρεω μήτε
[11, 105]	καὶ δειλότατον καὶ ὑπὸ τοῦ	Μενελάου	μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον
[11, 60]	μὲν οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ	Μενελάου	μνηστεύοντες τὴν Ἑλένην, οὐκ ἂν
[11, 110]	ἀλλ´ οὐ μία ναῦς ἡ	Πρωτεσιλάου·	ταῦτα δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς
[11, 45]	φασιν· ἔτι δὲ Ἱπποδάμειαν τὴν	Οἰνομάου	Πέλοψ ἔγημεν ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 65]	χώρας, διὰ τὸ κῆδος τὸ	Οἰνομάου	τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ τοὺς
[11, 65]	ἐβούλετο μένειν, εἰ μὴ καὶ	Δηιφόβου	αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ
[11, 140]	τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον	Δηιφόβου	δεηθῆναι τοῦ πατρός, καὶ λαβόντα
[11, 20]	γὰρ σκοποῦσι πάνυ σμικρὰ καὶ	ὀλίγου	ἄξια φαίνεται, ἃ ἐγώ φημι
[11, 150]	Ἀσία. τὸ δὲ ἀληθὲς οὐκ	ὀλίγου	ἄξιον. πρὸς δὲ τούτοις, εἰ
[11, 75]	(ὅθεν Αἰνείαν τε οὕτως ἐπελθὼν	ὀλίγου	ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ
[11, 100]	ἑταίρου στερηθῆναι καὶ πολλῶν ἑτέρων,	ὀλίγου	δὲ καὶ τῶν ἵππων καὶ
[11, 50]	ἔφη, τὴν εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου	λόγου,	εἴ σοι δοκεῖ δυνατὸν εἶναι
[11, 10]	ὅμως ὑπὲρ τηλικούτων ὄντος τοῦ	λόγου	τινὲς τῶν σοφιστῶν ἀσεβεῖν με
[11, 30]	Κίρκης, ἔτι δὲ τὴν εἰς	ᾅδου	κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν
[11, 95]	Ἀχιλλεὺς ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ	στρατοπέδου	ὄντος καὶ τῶν νεῶν ἤδη
[11, 75]	Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ μόνον τοῦ	στρατοπέδου.	τεκμήριον δέ· οὐ γὰρ ἄν
[11, 145]	ἐστιν. ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς ἤκουσα	Μήδου	λέγοντος ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ
[11, 100]	βαστάσαι τὸ δόρυ τὰ ἄλλα	ἐδίδου	δῆλον ὅτι προσεοικότα τῷ δόρατι,
[11, 50]	πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ δῶρα	ἐδίδου	τῇ τε Λήδᾳ καὶ τοῖς
[11, 90]	τίς οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος καὶ	θεοῦ	ῥώμην ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο
[11, 20]	τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο παρὰ	θεοῦ	τινος. (οὕτω πάνυ κατεφρόνει τῶν
[11, 20]	ἡμεῖς. ἐνδείκνυται δὲ ταῦτα ἐπὶ	ὀρνέου	τινός, ὅ φησι τοὺς μὲν
[11, 150]	δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς	ἀγαθοῦ	παῖδα οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας
[11, 70]	ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ	Πειρίθου	καὶ Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα
[11, 50]	Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην ἐκ τοῦ	δικαίου,	πείσαντα τοὺς γονεῖς αὐτῆς καὶ
[11, 95]	ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ ὑπό τε	Ἀστεροπαίου	τοῦ Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον, Αἰνείαν
[11, 85]	λίθῳ, τὸν δὲ Διομήδην τοῦ	Αἰνείου,	μηδὲ τούτου μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ
[11, 140]	φεύγοντα ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν	Αἰνείου	στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν,
[11, 55]	σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν	Ἰλίου	ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ´ ἀγυιάς.
[11, 70]	πρότερον μήτε ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´	Ἰλίου	παρεχώρησε τοῖς υἱοῖς τῆς βασιλείας
[11, 60]	βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς οὐδενὸς ὄντος	ἀξίου	παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα λέγων τὸν
[11, 115]	βουλομένου, τὰς μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν·	ἠξίου	δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς τά τε
[11, 120]	λανθάνειν αὐτούς· ὥστε τὸ λοιπὸν	ἠξίου	παύσασθαι, τοσούτων κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις,
[11, 150]	ὄντα τὴν ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς	ὁμοίου	τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος·
[11, 50]	τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι δὲ οἶμαι	θυγατρίου	γεγονυῖαν μητέρα, συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ.
[11, 50]	δέ, ἔφη, τὴν εὐήθειαν τοῦ	ἐναντίου	λόγου, εἴ σοι δοκεῖ δυνατὸν
[11, 80]	καὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα	ὀστράκου	μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε
[11, 145]	δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς περὶ τοῦ	Περσικοῦ	πολέμου, οἱ μέν φασιν ὑστέραν
[11, 30]	οὔτε μείζονα βοὴν ἢ κτύπον	χαλκοῦ	τε καὶ πυρὸς τῶν μὲν
[11, 45]	ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ	Κυψέλου,	τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας τὴν Ἑλένην
[11, 50]	καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ πολλοῦ	ζήλου	καὶ χαρᾶς· καὶ τόν τε
[11, 125]	τῶν Τρώων, ὡς αὐτοὶ λέγουσι,	Πατρόκλου	δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς
[11, 100]	μέντοι ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ	Πατρόκλου	ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς μητρός, ὅν
[11, 100]	μή τις ἄρα καὶ τοῦ	Πατρόκλου	ζητῇ τάφον· ὥσπερ οἶμαι καὶ
[11, 95]	μάχεσθαι. (οὕτως δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ	Πατρόκλου	καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ, τὴν δύναμιν
[11, 100]	Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ	Πατρόκλου;	μάλιστα μὲν οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος
[11, 5]	παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον	ἄλλου	βασιλέως αὐτῶν καὶ τῆς πόλεως
[11, 115]	παίδων τὸν θάνατον, τοῦ τε	ἄλλου	πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς μὲν
[11, 125]	τὴν ψυχήν, ὡς αὐτοί φασιν,	ἄλλου	τε ἀποθανόντος ἄλλον σκυλευθῆναι, μόνῳ
[11, 55]	σὺν ἓξ ναυσὶν εἷλεν ἐκ	πολλοῦ	ἀπόρθητον οὖσαν, οἱ δὲ Ἀχαιοὶ
[11, 50]	ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ	πολλοῦ	ζήλου καὶ χαρᾶς· καὶ τόν
[11, 110]	αὐτούς· ἐδόκει μὲν ἀπιέναι πᾶσι,	πολλοῦ	πλήθους ἀπολωλότος καὶ τῶν ἀρίστων
[11, 140]	φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί,	πολλοῦ	πλήθους εἰς τὴν πόλιν συνεληλυθότος
[11, 45]	ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα δὲ μετὰ	πολλοῦ	πλούτου καὶ παρασκευῆς ὡς ἐπὶ
[11, 10]	ὡς δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι περὶ	πολλοῦ	ποιοῦνται. (ἐγὼ δὲ οὔθ´ ὑμῖν
[11, 135]	Αἰνείας ὑπὸ Ἕκτορος πεμφθεὶς μετὰ	στόλου	καὶ δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε
[11, 130]	τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ πλέον τοῦ	στόλου	περὶ τὴν Εὔβοιαν· ἔτι δὲ
[11, 65]	ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι δὲ τοῦ	στόλου	τὴν Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν καὶ
[11, 50]	γὰρ αὐτοὺς εἶναι Φρύγας ἀπὸ	Σιπύλου.	πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι
[11, 135]	ὅ τε πόλεμος συνεστήκει περὶ	εἰδώλου	τὰ δέκα ἔτη. (σχεδὸν δὲ
[11, 35]	ἅπαντα ὡς ἐγένετο. (δεομένου δέ	μου	διηγήσασθαι, τὸ μὲν πρῶτον οὐκ
[11, 60]	αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι τοῦ	γάμου.	οὕτω δὲ τῆς στρατείας γενομένης,
[11, 60]	τούτων ἁρπαγῆς, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον	γάμου	σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ δέ, ὡς
[11, 50]	Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα τοῦ	Πριάμου	ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν
[11, 105]	τοῦτο πάνυ γελοίως, καὶ τὴν	Πριάμου	βασιλέως εἰς τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν
[11, 120]	Ἀσίαν, ἕως ἂν ἄρχῃ τὸ	Πριάμου	γένος, μήτε τοὺς Πριαμίδας εἰς
[11, 45]	λέγοντα περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς	Πριάμου	καὶ τῶν χρημάτων τοῦ πλήθους
[11, 140]	τε καὶ ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ	Πριάμου	τε καὶ Ἕκτορος, Λέσβον τε
[11, 90]	Λυκίων· καὶ περὶ τὴν τοῦ	ποταμοῦ	διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον πολύν,
[11, 95]	τῷ ἀγῶνι, καὶ ὑπὸ τοῦ	ποταμοῦ	κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα,
[11, 45]	Θησεὺς δὲ ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος	ποταμοῦ	μίαν τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ
[11, 20]	Σῆμα (Μυρίνης. περὶ δὲ τοῦ	ποταμοῦ	φράσας ἡμῖν ὅτι οὐ Σκάμανδρος
[11, 0]	πόλεως, καὶ ταύτας οὐκ ἀληθεῖς,	ἐμοῦ	δὲ μὴ ἀνέχοισθε τὰ ὄντα
[11, 20]	παράδοξον οὐδὲ ἄπιστον τῶν ὑπ´	ἐμοῦ	δεικνυμένων, ἀλλὰ σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια
[11, 50]	οὖν εἶναι μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν	πολέμου	καὶ στάσεως ἐν τοῖς Ἕλλησι.
[11, 65]	πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ μὴ ἄρχειν	πολέμου,	κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας.
[11, 115]	Τρωσίν, εἰ μηδέποτε παύσονται τοῦ	πολέμου	μηδὲ ἔσται μηδὲν αὐτοῖς πλέον
[11, 120]	τὴν αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει τοῦ	πολέμου·	μηδὲν γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον τοσούτων
[11, 65]	τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ	πολέμου,	μνησικακοῦντας, ὅτι αὐτὸς ἕκαστος οὐκ
[11, 145]	οἷον εὐθὺς περὶ τοῦ Περσικοῦ	πολέμου,	οἱ μέν φασιν ὑστέραν γενέσθαι
[11, 65]	ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν τοῦ	πολέμου	οἱ Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες ἦσαν
[11, 65]	ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς ἂν ἀπηλλάγησαν τοῦ	πολέμου,	πλείστων καὶ ἀρίστων τεθνηκότων. ἀλλ´
[11, 65]	καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν	πολέμου	πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ μὴ ἄρχειν
[11, 15]	καὶ τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ τοῦ	Ἑρμοῦ	δεδόσθαι. περὶ δὲ θεῶν πάντες,
[11, 125]	ὅπλα οὐκ ἔχοντα, ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	λαβόντα νικῆσαι τοὺς μιᾷ πρότερον
[11, 105]	τῶν ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	φησι κομίσαι τὴν Θέτιν ὑπὸ
[11, 80]	αὐτόν, τοῦ τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ	παρισταμένου	καὶ τοῦ Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος
[11, 15]	αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ	ψευδομένου.	οὐ μὴν ὅσον γε ἐπὶ
[11, 35]	καὶ διηγήσασθαι ἅπαντα ὡς ἐγένετο.	(δεομένου	δέ μου διηγήσασθαι, τὸ μὲν
[11, 115]	δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ.	δεομένου	δὲ τοῦ πατρὸς καὶ τὸ
[11, 105]	ἄφιξιν παρὰ τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς	αἰσθομένου	τῶν Ἀχαιῶν, καὶ τὰ λύτρα
[11, 80]	πλήθους χαλεπῶς φέροντος καὶ ἀπιέναι	βουλομένου,	καὶ τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς
[11, 115]	τοῦ τε ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι	βουλομένου,	τὰς μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου
[11, 60]	ἔχειν αἱρήσειν αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων.	γενομένου	δὲ τούτου πολλὰ χρήματα διαρπάσειν
[11, 110]	(ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ	γενομένου	τοῦ πράγματος, ὁ μὲν Ἕκτωρ
[11, 90]	Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο μηθὲν	εἰργασμένου	μέγα, εἰ μή γε Τρωίλον
[11, 100]	φήμης ἐπικρατούσης καὶ τοῦ τάφου	δεικνυμένου,	τό γε ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν
[11, 40]	ἀφίκοιτο καὶ τοῦ πράγματος οὕτως	ἀμφισβητουμένου	καὶ πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ
[11, 35]	καὶ μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ	χρωμένου	ὅτι Τροίαν τέ εἰσι πεπεισμένοι
[11, 65]	τὴν δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι μὲν	ξένου	ἀνδρός, ᾧ τὴν ἀρχὴν οὐκ
[11, 95]	οὔπω ἐπ´ αὐτὸν ἥκοντος τοῦ	δεινοῦ,	καὶ τὸν Ἕκτορα ἀκούων ὅτι
[11, 125]	καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς	δεινοῦ	ὄντος, καὶ οὕτως, εἰ τύχοι
[11, 100]	μηδὲ αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι ζῆν	ἐκείνου	ἀποθανόντος. {ὡς δὲ ἑώρα αὐτὸν
[11, 45]	ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν προκρῖναι τὴν	ἐκείνου	θυγατέρα, ἐξὸν αὐτῷ λαβεῖν ἐκ
[11, 35]	περὶ Χρύσου φλυαρεῖ καὶ τῆς	ἐκείνου	θυγατρός. ἐγὼ οὖν ὡς ἐπυθόμην
[11, 125]	σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ	ἐκείνου	ληφθέντα ὅπλα, ὁ δὲ Πάτροκλος
[11, 60]	ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ τε Ἀγαμέμνων	ἐκείνου	μὲν ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 65]	γενέσθαι τῆς πόλεως διὰ τὴν	ἐκείνου	παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας τὴν Ἑλένην
[11, 40]	μάτην. ὡς οὖν ἤκουσα παρ´	ἐκείνου,	πειράσομαι εἰπεῖν, προστιθεὶς ἐξ ὧν
[11, 150]	πατρὸς αὐτοῦ καὶ σωθέντα ὑπ´	ἐκείνου	πρότερον· Ἑκάβην δέ, δύστηνον τοσούτων
[11, 40]	οὖν οἱ διψῶντες οὐδὲν δέονται	οἴνου,	ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν,
[11, 75]	τῆς Τρῳάδος, οὐδ´ ἂν ἐκ	Λήμνου	οἶνος ἐκομίζετο αὐτοῖς. (κακῶς δὲ
[11, 45]	τὴν Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων	τυράννου	καὶ τῶν ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ
[11, 10]	Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν	Κρόνου	(παίδων, ὡς αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε
[11, 145]	πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ	Κρόνου,	τὸν Κρόνον δὲ ὑπὸ τοῦ
[11, 100]	ἐβούλετο, φησί, ταχέως ἀπαλλάξαι τοῦ	κινδύνου	τοὺς Ἀχαιούς, ἕως ἂν λάβῃ
[11, 50]	τὸν αὑτοῦ ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ	Τιθωνοῦ	ὄντα τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ
[11, 25]	τούτων οὐδὲν ἐρεῖν, ἀλλ´ εἴ	που	καὶ μέμνηται, παρέργως καὶ βραχέως,
[11, 0]	εἰ μὴ δι´ ἡδονὴν ἐνίκα;	χαλεποῦ	δέ, ὡς ἔφην, ὄντος τοῦ
[11, 90]	τὸ τοῦ Ἀχιλλέως σθένος, οὐ	δήπου	τότε πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις
[11, 135]	εἰς τὸ Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι,	ὅπου	μήτε νιφετὸς γίγνεται μήτε χειμών,
[11, 45]	μοι καὶ τοῦτο ἀληθὲς λέγειν,	ὅπου	τὴν Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων
[11, 145]	(καὶ τί δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν,	ὅπου	τὸν μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν
[11, 135]	ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως, πάντων ἀπολωλότων,	ὅπου	χαλεπὸν ἦν τὰ σώματα αὐτὰ
[11, 145]	πρὸς τοὺς αὐτόθεν ἐκ τοῦ	τόπου.	(μετὰ δὲ ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ
[11, 20]	δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ ἐπὶ	τόπου	τινὸς πρὸ τῆς πόλεως, ὃν
[11, 120]	ἁλῶναι τὴν πόλιν ὑπὸ τοῦ	ἵππου.	καὶ τὸ στράτευμα ᾤχετο ὑπόσπονδον
[11, 30]	δὲ τοῦ Ἡφαίστου καὶ τοῦ	Σκαμάνδρου	μάχην καὶ τῶν ἄλλων θεῶν
[11, 65]	δὲ καὶ ὕστερον, ὥς φασιν,	Ἀλεξάνδρου	ἀποθανόντος, κατεῖχον αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ
[11, 125]	Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ	Ἀλεξάνδρου	ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν ὕστατος τῶν
[11, 60]	οὐ δυνατὸν ἐλθεῖν Ἑλένην μετὰ	Ἀλεξάνδρου·	γάμῳ δὲ παρ´ ἑκόντων δοθεῖσαν
[11, 40]	ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	δεῦρο δὲ παρ´ ἡμᾶς εἰς
[11, 25]	ἀδικήματος καὶ τῆς ὕβρεως τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	δι´ ἣν συνέστη ὁ πόλεμος,
[11, 65]	(καίτοι εἰ πρότερον ἐρῶσα τοῦ	Ἀλεξάνδρου	ἔμενεν, πῶς ἔτι ἐβούλετο μένειν,
[11, 35]	ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη	Ἀλεξάνδρου·	καὶ ταῦτα οὕτως ἄγαν πεπεισμένοι
[11, 65]	ὁ Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ τοῦ	Ἀλεξάνδρου	λαβόντος παρὰ τοῦ πατρός, καὶ
[11, 65]	μὴ θέλειν ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος	Ἀλεξάνδρου	μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας
[11, 30]	καὶ Αἴαντος καὶ αὐτοῦ τοῦ	Ἀλεξάνδρου;	πῶς δὲ τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν
[11, 115]	αἱρήσειν· μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ	Ἀλεξάνδρου	τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ πατρὸς
[11, 115]	Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ τὴν	Ἀλεξάνδρου	τελευτήν, σφόδρα ἀνιαθεὶς καὶ φοβούμενος
[11, 70]	μισοῦσαν τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ	Ἀλεξάνδρου	τελευτήσαντος, οὗ λέγεται ἐρᾶν, Δηιφόβῳ
[11, 10]	Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης μήτε τοῦ	Ἀλεξάνδρου	τοῦ προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ χαρίζεσθαι
[11, 80]	οὐ γὰρ ἦν τῷ τοῦ	Ἀλεξάνδρου	χρήσασθαι, τοσοῦτόν γε κρείττονα ὄντα,
[11, 110]	κτημάτων. (ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ	φανεροῦ	γενομένου τοῦ πράγματος, ὁ μὲν
[11, 145]	ἐστι. βούλομαι δὲ καὶ περὶ	Ὁμήρου	ἀπολογήσασθαι, ὡς οὐκ ἀνάξιον ὁμολογεῖν
[11, 0]	λέγοντος, ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον	Ὁμήρου	γέγονα. ~καίτοι φασὶ μὲν οἱ
[11, 15]	ἐκείνων δόξαν, ἣν ἔχουσι περὶ	Ὁμήρου	καὶ περὶ τῶν τοιούτων, εἰκός
[11, 15]	πολλοῖς. οὐδὲ γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν	Ὁμήρου,	μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς
[11, 40]	ἧττον ἀληθῆ φασιν εἶναι τὴν	Ὁμήρου	ποίησιν καὶ ἀκούοντες τὸν μὲν
[11, 125]	τῆς θαλάττης. ὥστε καὶ τὴν	Ὁμήρου	ποίησιν ὀρθῶς ἄν τινα εἰπεῖν
[11, 15]	νομίζουσιν, οὐκ εἶναι ἐν τῇ	Ὁμήρου	φύσει τὸ ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι
[11, 100]	βουλευσάμενον αὐτὸν λέγει τοῦ τε	ἑταίρου	στερηθῆναι καὶ πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου
[11, 140]	ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν ἑκατέρας τῆς	ἠπείρου,	ἐφ´ ὅσον ἂν σώζηται τὸ
[11, 135]	Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ τῆς	Ἠπείρου	πλησίον Θετταλίας. καίτοι πότερον εἰκὸς
[11, 105]	δειλότατον καὶ ὑπὸ τοῦ Μενελάου	μικροῦ	δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ
[11, 110]	ὁρῶντες ὅτι καὶ τῇ προτεραίᾳ	μικροῦ	διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ φυγὴν ἔτι
[11, 90]	Ἕκτορα ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω τῆς	τάφρου	καὶ τῆς περὶ τὸ στρατόπεδον
[11, 90]	ἀπειρηκότας ὡς μήτε ὑπὸ τῆς	τάφρου	μήτε ὑπὸ τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι
[11, 130]	καὶ πάντες ἐξέπεσον ἐκ τῆς	Πελοποννήσου,	καὶ κατελύθη τὸ τῶν Πελοπιδῶν
[11, 30]	διελθεῖν, ὅπως ἐβούλετο καὶ μεθ´	ὅσου	τἄλλα εἰώθει δείματος, ἐκπλήττων τε
[11, 35]	Ἀλέξανδρον καὶ τὴν Ἑλένην περὶ	Χρύσου	φλυαρεῖ καὶ τῆς ἐκείνου θυγατρός.
[11, 150]	τεμένει φθαρῆναι τῆς Ἀθηνᾶς, ἐχομένην	τοῦ	ἀγάλματος, καὶ τοῦτο πρᾶξαι μηδένα
[11, 85]	τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν καὶ τὴν	τοῦ	Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ τὰς οἰμωγάς,
[11, 5]	Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς	τοῦ	ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε
[11, 25]	ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ ἀπ´ αὐτοῦ	τοῦ	ἀδικήματος καὶ τῆς ὕβρεως τοῦ
[11, 80]	ἱμάντι; ψευδὴς δὲ καὶ ἡ	τοῦ	Αἴαντος καὶ τοῦ Ἕκτορος μονομαχία
[11, 80]	εὐήθης ἡ διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ	τοῦ	Αἴαντος νικῶντος, πέρας δὲ οὐδέν,
[11, 45]	Ἀσίας τινά, εἰ βούλοιτο, εἴτε	τοῦ	Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε τοῦ Ἰνδῶν.
[11, 85]	τῷ λίθῳ, τὸν δὲ Διομήδην	τοῦ	Αἰνείου, μηδὲ τούτου μηδὲν πράξαντος,
[11, 40]	ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ παρ´ ἡμᾶς
[11, 25]	τοῦ ἀδικήματος καὶ τῆς ὕβρεως	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν συνέστη ὁ
[11, 65]	αὑτούς. (καίτοι εἰ πρότερον ἐρῶσα	τοῦ	Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς ἔτι ἐβούλετο
[11, 65]	μάλιστα ὁ Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου λαβόντος παρὰ τοῦ πατρός,
[11, 30]	Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος καὶ αὐτοῦ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ τὴν Ἀμαζόνων
[11, 10]	τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης μήτε	τοῦ	Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ
[11, 80]	καταχθέντος. οὐ γὰρ ἦν τῷ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι, τοσοῦτόν γε κρείττονα
[11, 140]	καὶ διαγνῶναι τὸ ψεῦδος ἀπὸ	τοῦ	ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν
[11, 115]	καὶ αὐτὸς ὁ Μέμνων ὑπὸ	τοῦ	Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ
[11, 150]	Κασσάνδραν δέ, παναγῆ κόρην, ἱέρειαν	τοῦ	Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ τεμένει φθαρῆναι
[11, 150]	τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν κόρην	τοῦ	Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι
[11, 5]	ὅτι οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν	τοῦ	Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς
[11, 10]	μὴ νομίσαι αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν	τοῦ	αὑτῆς εἴδους, εἰ μὴ ἀρέσει
[11, 100]	ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ	τοῦ	Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς τοσοῦτον
[11, 100]	Πάτροκλος καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος	τοῦ	Ἀχιλλέως, βουλόμενος τὸ κατ´ ἐκεῖνον
[11, 85]	φύγοιεν, καὶ τὰς δεήσεις τὰς	τοῦ	Ἀχιλλέως, εἴ τι δύναιτο ἐκεῖνος
[11, 105]	μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε τὸν	τοῦ	Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε τὴν ἅλωσιν
[11, 30]	τὴν μάχην ἐκείνην τὴν λεγομένην	τοῦ	Ἀχιλλέως καὶ τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι
[11, 30]	εἰπεῖν θάνατον, πῶς ἀπέλιπε τὸν	τοῦ	Ἀχιλλέως καὶ τὸν τοῦ Μέμνονος
[11, 90]	τὸ πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος	τοῦ	Ἀχιλλέως, καὶ τούς τε ἄλλους
[11, 80]	ἄκων καὶ ἀναφέρων εἰς τιμὴν	τοῦ	Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ γ´ εἶναι
[11, 35]	φησι περὶ μόνης ἐρεῖν τῆς	τοῦ	Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ τὰς συμφορὰς
[11, 95]	ὁ δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ	τοῦ	Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ
[11, 95]	μετὰ τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ	τοῦ	Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ τοῦτον ὑπὸ
[11, 100]	τὰ ὀστᾶ κομίσας· τὰ δὲ	τοῦ	Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ
[11, 90]	σύμπασαν ἦν στρατιάν; ἢ τὸ	τοῦ	Ἀχιλλέως σθένος, οὐ δήπου τότε
[11, 100]	γενέσθαι καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ μετὰ	τοῦ	Ἀχιλλέως τεθῆναι. {καὶ Νέστωρ μὲν
[11, 100]	οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν	τοῦ	Ἀχιλλέως τελευτὴν ὡς οὐκ ἀποθανόντος
[11, 150]	μηδένα τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν	τοῦ	Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα
[11, 135]	ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας δὲ τὴν	τοῦ	βασιλέως θυγατέρα καὶ διηγήσατο τοῖς
[11, 60]	ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι	τοῦ	γάμου. οὕτω δὲ τῆς στρατείας
[11, 90]	ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς γενομένοις ποιῆσαι·	(Τοῦ	γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ
[11, 145]	Κρόνον δὲ ὑπὸ τοῦ Διός;	τοῦ	γὰρ πρώτου καταλαβόντος, ὥσπερ εἴωθεν,
[11, 45]	καὶ γὰρ προσήκειν ἕκαστος αὑτῷ	τοῦ	γένους μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ
[11, 95]	ὅσον οὔπω ἐπ´ αὐτὸν ἥκοντος	τοῦ	δεινοῦ, καὶ τὸν Ἕκτορα ἀκούων
[11, 105]	Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι καὶ τὸν Ἀπόλλω	τοῦ	διαμεῖναι τὸν νεκρόν. {οὐκ ἔχων
[11, 0]	χαλεποῦ δέ, ὡς ἔφην, ὄντος	τοῦ	διδάσκειν, τῷ παντὶ χαλεπώτερον τὸ
[11, 50]	λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην ἐκ	τοῦ	δικαίου, πείσαντα τοὺς γονεῖς αὐτῆς
[11, 85]	τὴν Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ	τοῦ	Διομήδους. ἐν οἷς ἅπασι δῆλός
[11, 80]	τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου καὶ	τοῦ	Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ
[11, 35]	ἄξια τῆς ποιήσεως, καὶ τὴν	τοῦ	Διὸς βουλὴν ἐν τούτοις φησὶ
[11, 150]	ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα παρὰ τὸν	τοῦ	Διὸς βωμόν, ἀφ´ οὗ τὸ
[11, 10]	οὐδὲ τὸ τῆς Ἑλένης, ἣ	τοῦ	Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ μὲν
[11, 100]	πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει κελεύσαντος	τοῦ	Διὸς λύτρων δοθέντων, ~τέως δὲ
[11, 20]	δὲ καὶ τὴν συνουσίαν τὴν	τοῦ	Διὸς πρὸς τὴν Ἥραν ἐν
[11, 145]	Κρόνου, τὸν Κρόνον δὲ ὑπὸ	τοῦ	Διός; τοῦ γὰρ πρώτου καταλαβόντος,
[11, 90]	τε καὶ τὸν Σαρπηδόνα τὸν	τοῦ	Διὸς υἱὸν λεγόμενον εἶναι, βασιλέα
[11, 95]	Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ τοῦτον ὑπὸ	τοῦ	Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 80]	ἧτταν καὶ τροπὴν καὶ τὰς	τοῦ	Ἕκτορος ἀριστείας καὶ τὸ πλῆθος
[11, 105]	καὶ τὸ δόρυ κλέψαι τὸ	τοῦ	Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ
[11, 80]	οἷός τέ ἐστιν ἀποκρύψαι τὰ	τοῦ	Ἕκτορος ἔργα νικῶντος καὶ διώκοντος
[11, 105]	οὐκ ὄντων δὲ ὅπλων, ἀλλὰ	τοῦ	Ἕκτορος ἔχοντος· ἐν τούτῳ γὰρ
[11, 35]	μεταβολὴν τῶν πραγμάτων καὶ τὸν	τοῦ	Ἕκτορος θάνατον, ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι,
[11, 85]	νεῶν καὶ τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ	τοῦ	Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν
[11, 105]	τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα πεπονθότας ὑπὸ	τοῦ	Ἕκτορος καὶ μισοῦντας αὐτόν, ὥστε
[11, 105]	τῶν Ἀχαιῶν, καὶ τὰ λύτρα	τοῦ	Ἕκτορος. καὶ οὔτε τὴν τοῦ
[11, 100]	πάλιν δὲ εἰδὼς τάφον ὄντα	τοῦ	Ἕκτορος καὶ τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ
[11, 125]	καὶ τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ	τοῦ	Ἕκτορος καὶ τὸ τεῖχος αὐτῶν
[11, 85]	τὸν μὲν Αἴαντα δὶς κρατῆσαι	τοῦ	Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ μὲν τῇ
[11, 80]	καὶ ἡ τοῦ Αἴαντος καὶ	τοῦ	Ἕκτορος μονομαχία καὶ πάνυ εὐήθης
[11, 85]	ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´ οὐ περὶ	τοῦ	Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ, τι
[11, 115]	σφόδρα ἀνιαθεὶς καὶ φοβούμενος ὑπὲρ	τοῦ	Ἕκτορος. πολὺ δὲ φαυλότερον ἔσχε
[11, 85]	ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ	τοῦ	Ἕκτορος τὰς πύλας καὶ τοὺς
[11, 105]	ἐν τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα δὴ	τοῦ	Ἕκτορος τὴν δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ
[11, 75]	ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ	τοῦ	Ἕκτορος τὸν μὲν ὄχλον συνῆγεν
[11, 50]	(Σκόπει δέ, ἔφη, τὴν εὐήθειαν	τοῦ	ἐναντίου λόγου, εἴ σοι δοκεῖ
[11, 15]	φησι, καὶ τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ	τοῦ	Ἑρμοῦ δεδόσθαι. περὶ δὲ θεῶν
[11, 90]	ὑπὸ τῆς τάφρου μήτε ὑπὸ	τοῦ	ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε αὐτὰς
[11, 25]	τῆς Ἑλένης Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ	τοῦ	εὐθέος οὐδὲ παρρησίαν ἄγων ἐπ´
[11, 25]	τὸ τέλος ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ	τοῦ	εὐθέος, οὐδὲ ὑπέσχετο ὑπὲρ τούτων
[11, 120]	δὲ δέοι τινα δίκην γενέσθαι	τοῦ	εὐπρεποῦς χάριν, αὐτὸς εὑρεῖν. καταλείψειν
[11, 105]	φησι κομίσαι τὴν Θέτιν ὑπὸ	τοῦ	Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα· καὶ οὕτως
[11, 30]	λέγειν τι θαυμαστόν, ἔτι δὲ	τοῦ	Ἡφαίστου καὶ τοῦ Σκαμάνδρου μάχην
[11, 45]	Ἀσίας ἀφικόμενος, Θησεὺς δὲ ἀπὸ	τοῦ	Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν τῶν Ἀμαζόνων·
[11, 40]	γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας· τὴν δὲ	τοῦ	Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν, τιμωρουμένους
[11, 55]	προσέτι δὲ τὴν Αἴθραν τὴν	τοῦ	Θησέως μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον
[11, 40]	Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν εἰς τὴν	τοῦ	Θησέως χώραν καὶ πορθῆσαι τὴν
[11, 0]	~ΤΡΩΙΚΟΣ ΥΠΕΡ	ΤΟΥ	ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν
[11, 45]	εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε	τοῦ	Ἰνδῶν. ~τῶν μὲν γὰρ ἄλλων
[11, 120]	τὸ ἁλῶναι τὴν πόλιν ὑπὸ	τοῦ	ἵππου. καὶ τὸ στράτευμα ᾤχετο
[11, 45]	τε τὴν δόξαν τὴν περὶ	τοῦ	κάλλους καὶ τὴν δύναμιν τῶν
[11, 100]	γὰρ ἐβούλετο, φησί, ταχέως ἀπαλλάξαι	τοῦ	κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς, ἕως ἂν
[11, 145]	καὶ πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ	τοῦ	Κρόνου, τὸν Κρόνον δὲ ὑπὸ
[11, 30]	ποταμὸν αὐτῷ πεποίηκε μαχόμενον ὑπὲρ	τοῦ	λέγειν τι θαυμαστόν, ἔτι δὲ
[11, 10]	ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ τηλικούτων ὄντος	τοῦ	λόγου τινὲς τῶν σοφιστῶν ἀσεβεῖν
[11, 150]	δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει, ὑπό τε	τοῦ	μεγέθους τῶν κακῶν πάνυ γελοίως
[11, 105]	τοῦ Ἕκτορος. καὶ οὔτε τὴν	τοῦ	Μέμνονος βοήθειαν οὔτε τὴν τῶν
[11, 30]	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τὸν	τοῦ	Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος
[11, 115]	Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ	τοῦ	Μέμνονος πρὸ τοῦ πατρός· (ἐτρώθη
[11, 60]	ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ, μήτε τῶν	τοῦ	Μενελάου μήτε τῶν τοῦ Τυνδάρεω
[11, 105]	κάκιστον καὶ δειλότατον καὶ ὑπὸ	τοῦ	Μενελάου μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν
[11, 60]	εἰ μὲν οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ	τοῦ	Μενελάου μνηστεύοντες τὴν Ἑλένην, οὐκ
[11, 25]	ὁμοίως. ἓν μὲν τοῦτο αἴτιον	τοῦ	μὴ κατὰ φύσιν ἄρξασθαι τῆς
[11, 20]	νέφος, ὃ περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς	τοῦ	μὴ φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις δὲ
[11, 45]	ἐν Ὀλυμπίᾳ ἐν τῷ ὀπισθοδόμῳ	τοῦ	νεὼ τῆς Ἥρας ὑπόμνημα τῆς
[11, 80]	χάριτας καὶ νίκην γελοίαν, ὡς	τοῦ	ξίφους καταχθέντος. οὐ γὰρ ἦν
[11, 30]	δὲ τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν	τοῦ	Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε
[11, 125]	τοῦτο ὅπλα οὐκ ἔχοντα, ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ λαβόντα νικῆσαι τοὺς μιᾷ
[11, 105]	τι τῶν ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ φησι κομίσαι τὴν Θέτιν
[11, 95]	διαβαίνοντα, καὶ ὑπό τε Ἀστεροπαίου	τοῦ	Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον, Αἰνείαν τε
[11, 125]	ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ	τοῦ	πάντων κακίστου τὴν ψυχήν, ὡς
[11, 100]	οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ περὶ	τοῦ	Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς μητρός,
[11, 100]	δὲ μή τις ἄρα καὶ	τοῦ	Πατρόκλου ζητῇ τάφον· ὥσπερ οἶμαι
[11, 95]	ἐβούλετο μάχεσθαι. (οὕτως δὲ ὑποκαταφρονῶν	τοῦ	Πατρόκλου καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ, τὴν
[11, 100]	τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς	τοῦ	Πατρόκλου; μάλιστα μὲν οὖν ἐβούλετο
[11, 150]	υἱόν, καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ	τοῦ	πατρὸς αὐτοῦ καὶ σωθέντα ὑπ´
[11, 65]	Τροίας ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ	τοῦ	πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον
[11, 45]	τὴν δύναμιν τῶν ἀδελφῶν καὶ	τοῦ	πατρός. (ἐδόκει οὖν μοι καὶ
[11, 115]	Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ Μέμνονος πρὸ	τοῦ	πατρός· (ἐτρώθη δὲ καὶ αὐτὸς
[11, 140]	Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι	τοῦ	πατρός, καὶ λαβόντα ναῦς καὶ
[11, 65]	νόμῳ τοῦ Ἀλεξάνδρου λαβόντος παρὰ	τοῦ	πατρός, καὶ τῆς Ἑλένης βουλομένης
[11, 115]	τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ	τοῦ	πατρὸς καὶ τὸ γῆρας τὸ
[11, 45]	μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει	τοῦ	πατρός, σχεδόν τι βασιλεύοντος τῆς
[11, 145]	τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς περὶ	τοῦ	Περσικοῦ πολέμου, οἱ μέν φασιν
[11, 45]	τῆς Πριάμου καὶ τῶν χρημάτων	τοῦ	πλήθους καὶ τῆς ἄλλης δυνάμεως,
[11, 80]	ἀπάξοντα τὸ στράτευμα, δῆλον ὅτι	τοῦ	πλήθους χαλεπῶς φέροντος καὶ ἀπιέναι
[11, 115]	τοῖς Τρωσίν, εἰ μηδέποτε παύσονται	τοῦ	πολέμου μηδὲ ἔσται μηδὲν αὐτοῖς
[11, 120]	καὶ τὴν αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει	τοῦ	πολέμου· μηδὲν γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον
[11, 65]	καὶ τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι	τοῦ	πολέμου, μνησικακοῦντας, ὅτι αὐτὸς ἕκαστος
[11, 65]	τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν	τοῦ	πολέμου οἱ Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες
[11, 65]	γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς ἂν ἀπηλλάγησαν	τοῦ	πολέμου, πλείστων καὶ ἀρίστων τεθνηκότων.
[11, 110]	Μέμνων, αἱ δὲ Ἀμαζόνες ἐκ	τοῦ	Πόντου βοηθοὶ καὶ ἄλλο πλῆθος
[11, 90]	βασιλέα Λυκίων· καὶ περὶ τὴν	τοῦ	ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον
[11, 95]	ἐν τῷ ἀγῶνι, καὶ ὑπὸ	τοῦ	ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως
[11, 20]	θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης. περὶ δὲ	τοῦ	ποταμοῦ φράσας ἡμῖν ὅτι οὐ
[11, 20]	εἰ δὲ μή, ὑπ´ αὐτοῦ	τοῦ	πράγματος ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ ἰδεῖν
[11, 25]	γε, ἄλλα μέν τινα λέγειν	τοῦ	πράγματος καὶ διατρίβειν ἐπ´ αὐτοῖς,
[11, 110]	δὲ τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου	τοῦ	πράγματος, ὁ μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει
[11, 40]	ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀφίκοιτο καὶ	τοῦ	πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν
[11, 25]	οὖσι καὶ τὸ κεφάλαιον αὐτὸ	τοῦ	πράγματος ψευδόμενος. (ἢ πόθεν μᾶλλον
[11, 50]	ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα	τοῦ	Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα πολλὰ
[11, 10]	ἀδελφῆς οὔσης μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου	τοῦ	προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ χαρίζεσθαι τοιοῦτον
[11, 20]	τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην δὲ παρά	του	πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ δὲ οὐδὲν
[11, 45]	λέγειν, ὅπου τὴν Κλεισθένους θυγατέρα	τοῦ	Σικυωνίων τυράννου καὶ τῶν ἀπὸ
[11, 30]	ἔτι δὲ τοῦ Ἡφαίστου καὶ	τοῦ	Σκαμάνδρου μάχην καὶ τῶν ἄλλων
[11, 130]	διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ πλέον	τοῦ	στόλου περὶ τὴν Εὔβοιαν· ἔτι
[11, 65]	μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι δὲ	τοῦ	στόλου τὴν Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν
[11, 110]	γυναῖκα, χαίρων τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ	τοῦ	στρατεύματος καταλιπὼν Πάριν. (ὁ δ´
[11, 95]	ὁ Ἀχιλλεὺς ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ	τοῦ	στρατοπέδου ὄντος καὶ τῶν νεῶν
[11, 75]	οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ μόνον	τοῦ	στρατοπέδου. τεκμήριον δέ· οὐ γὰρ
[11, 100]	ἑώρα, τῆς φήμης ἐπικρατούσης καὶ	τοῦ	τάφου δεικνυμένου, τό γε ὑφ´
[11, 115]	καὶ τῶν παίδων τὸν θάνατον,	τοῦ	τε ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου,
[11, 80]	μηδενὸς δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν,	τοῦ	τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου καὶ
[11, 100]	τοιγαροῦν οὕτω βουλευσάμενον αὐτὸν λέγει	τοῦ	τε ἑταίρου στερηθῆναι καὶ πολλῶν
[11, 105]	φευγόντων, τὸν Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ	τοῦ	τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα αὐτὸν καὶ
[11, 5]	οὔτε τοὺς παῖδας αὐτοῦ πρὸ	τοῦ	τείχους ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´
[11, 75]	γὰρ ἄν ποτε Τρωίλος ἔξω	τοῦ	τείχους ἐγυμνάζετο, καὶ ταῦτα μακρὰν
[11, 75]	πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια	τοῦ	τείχους. ἔτι γὰρ καὶ νῦν
[11, 120]	πυλῶν οὐ δεχομένων, μέρος τι	τοῦ	τείχους καθεῖλον· ὅθεν γελοίως ἐλέχθη
[11, 150]	οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ	τοῦ	τείχους, καὶ ταῦτα κοινῇ δόξαν
[11, 105]	νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα	τοῦ	τείχους, μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι
[11, 25]	ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ	τοῦ	τέλους καὶ μηδεὶς ἠλέει τοὺς
[11, 145]	ναύταις πρὸς τοὺς αὐτόθεν ἐκ	τοῦ	τόπου. (μετὰ δὲ ταῦτα Ξέρξην
[11, 60]	τῶν τοῦ Μενελάου μήτε τῶν	τοῦ	Τυνδάρεω μήτε τοὺς ἀδελφοὺς τῆς
[11, 5]	Ἥρας καὶ τὸν Λάϊον ὑπὸ	τοῦ	υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ τὸν Οἰδίπουν
[11, 150]	ἄριστον ὄντα τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ	τοῦ	φαυλοτάτου τῶν πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ
[11, 110]	δὲ ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ	τοῦ	ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον.
[11, 150]	ὄντα τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ	φαυλοτάτου	τῶν πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ ὄντι
[11, 65]	πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ πάσης κινδυνευούσης	ἀναστάτου	γενέσθαι τῆς πόλεως διὰ τὴν
[11, 65]	ἐν οἷς ἂν ἀδικῶνται, μέχρι	ἐσχάτου	ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν οὖν
[11, 60]	θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς εἰκός,	περιβοήτου	γενομένης τῆς ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω
[11, 110]	αἱ δὲ Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ	Πόντου	βοηθοὶ καὶ ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων,
[11, 135]	ἀήρ· ὁ γὰρ ἐπὶ τῆς	Αἰγύπτου	τόπος τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι δέ
[11, 135]	γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι μὲν ὑπὸ	Ὀρέστου	λέγει τις τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς
[11, 105]	κομίσαι τὴν Θέτιν ὑπὸ τοῦ	Ἡφαίστου	γενόμενα ὅπλα· καὶ οὕτως δὴ
[11, 30]	τι θαυμαστόν, ἔτι δὲ τοῦ	Ἡφαίστου	καὶ τοῦ Σκαμάνδρου μάχην καὶ
[11, 125]	ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ πάντων	κακίστου	τὴν ψυχήν, ὡς αὐτοί φασιν,
[11, 5]	βασιλέως αὐτῶν καὶ τῆς πόλεως	οἰκιστοῦ,	Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους
[11, 95]	πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος	αὐτοῦ,	ἅμα δὲ κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ
[11, 100]	τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη τάφον	αὐτοῦ	γενέσθαι καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ μετὰ
[11, 5]	ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ, καὶ τὴν ποίησιν	αὐτοῦ	δεικνύναι ψευδῆ περὶ τὰ μέγιστα,
[11, 80]	τὸν Πρίαμον καὶ τὸν λαὸν	αὐτοῦ.	ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον
[11, 10]	ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ γονεῖς	αὐτοῦ	καὶ ἡ πόλις. (ἔτι δὲ
[11, 50]	καὶ ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας	αὐτοῦ.	καὶ οὕτως δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον
[11, 100]	καὶ προσέτι αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν	αὐτοῦ	καὶ συρῆναι μέχρι τῶν τειχῶν.
[11, 150]	ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ πατρὸς	αὐτοῦ	καὶ σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου πρότερον·
[11, 135]	τῆς ἀφίξεως καὶ νομὸς ἀπ´	αὐτοῦ	καλούμενος, οὐκ ἂν εἰ πεπλανημένος
[11, 115]	τὸν αἰγιαλόν, ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν	αὐτοῦ	καταλαβόντες. (τῶν δὲ νεῶν αἱ
[11, 100]	εἰ ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς	αὐτοῦ	κατηγορῶν δειλίαν· καίτοι ἐξῆν αὐτῷ
[11, 65]	ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ τοῦ πατρὸς	αὐτοῦ	Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ πολεμουμένους
[11, 105]	τάχιστον ἀνθρώπων ἀεί ποτε ὑπ´	αὐτοῦ	λεγόμενον, οὐ δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς
[11, 15]	μᾶλλον οἴονται τοὺς τότε καταγνῶναι	αὐτοῦ	μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου.
[11, 60]	ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη προδοθῆναι ὑπ´	αὐτοῦ,	ὅ τε Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν
[11, 15]	ὑγιὲς εἶναι (τῶν εἰρημένων ὑπ´	αὐτοῦ.	οὐ τοίνυν οὐδὲ τόδε νομίζουσιν,
[11, 115]	τε καὶ Ἀλέξανδρον, οὐδὲν ὑπ´	αὐτοῦ	παθόντες, ἀλλ´ ὅτι κρείττων ἐνομίσθη
[11, 105]	{καὶ} πολὺ χείρω καὶ ἀδοξότερον	αὐτοῦ	ποιήσας τὸν θάνατον. τέλος δὲ
[11, 5]	ἑαυτὸν τυφλώσαντα οὔτε τοὺς παῖδας	αὐτοῦ	πρὸ τοῦ τείχους ἀποθανόντας ὑπ´
[11, 105]	ἁπάντων ἰδεῖν ἔστι τὴν ἀπορίαν	αὐτοῦ	σχεδόν· οὐ γάρ ἐστιν ἐν
[11, 15]	ἐπεί τοι καὶ ἀπολογήσομαι περὶ	(αὐτοῦ	τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι δὲ
[11, 120]	ἀδελφῶν ἄριστος. (ὁ δὲ πατὴρ	αὐτοῦ	τελευτᾷ πάντων εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα
[11, 55]	εἴασε βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας	αὐτοῦ	τὸν πατέρα, ὡς πάντων ἐχθρότατον,
[11, 25]	μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ ἀπ´	αὐτοῦ	τοῦ ἀδικήματος καὶ τῆς ὕβρεως
[11, 30]	καὶ Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος καὶ	αὐτοῦ	τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ τὴν
[11, 20]	εἰσιν· εἰ δὲ μή, ὑπ´	αὐτοῦ	τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ
[11, 50]	ὅτι οὐδὲ συμφέροι τὸν ἀδελφὸν	αὐτοῦ	τυγχάνειν τῶν ἴσων· οὕτω γὰρ
[11, 50]	καὶ γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν τὸν	αὑτοῦ	ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα
[11, 45]	τῆς ἄλλης δυνάμεως, καὶ ὅτι	αὑτοῦ	γίγνοιτο ἡ βασιλεία· τὸν δὲ
[11, 20]	δὲ παρά του πυθέσθαι· περὶ	αὑτοῦ	δὲ οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι
[11, 95]	μάχεσθαι, τὸν δὲ πολὺ χείρονα	αὑτοῦ	ἔπεμπε; καὶ ἅμα μὲν παρήγγελλεν
[11, 50]	Τυνδάρεων· κύριον γὰρ εἶναι τῆς	αὑτοῦ	θυγατρός· καὶ ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς
[11, 90]	Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν	αὑτοῦ,	καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων
[11, 95]	ἐκείνῳ καὶ τὰ ὅπλα τὰ	αὑτοῦ	καὶ τοὺς ἵππους, ὡς ἂν
[11, 115]	πατρὸς καὶ τὸ γῆρας τὸ	αὑτοῦ	λέγοντος καὶ τῶν παίδων τὸν
[11, 20]	παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ	αὑτοῦ}	λόγους. {ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα
[11, 20]	παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους ὑπὲρ	αὑτοῦ	λόγους. ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τῆς
[11, 95]	κάκιστά τις βουλεύσαιτο περὶ τῶν	αὑτοῦ,	πάντα ἀπολέσαι βουλόμενος· ἔπειτα ηὔχετο
[11, 65]	Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ Πέλοπα τὸν	αὑτοῦ	πρόγονον, ἐκ τῆς αὐτῆς ὄντα
[11, 140]	μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν τῆς	αὑτοῦ,	προσήκειν δὲ μᾶλλον ἑτέραν κτήσασθαι
[11, 140]	τάς τε Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς	αὑτοῦ	συμφοράς. τὸν δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν
[11, 90]	ἀνάγκης τὸ πλέον καὶ τῆς	αὑτοῦ	σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν μέν τινα
[11, 100]	εἴη. τὸ γὰρ ψεῦδος ἐξ	αὑτοῦ	φανερόν ἐστι τοῖς προσέχουσιν· ὥστε
[11, 25]	τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν τῇ	αὑτοῦ	χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´ ὡς ἂν
[11, 105]	ὥσπερ καὶ τὸν Αἴαντα, ὑφ´	ἑαυτοῦ	ἀποθανόντα ποιεῖν, φθονῶν τῆς δόξης
[11, 50]	γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι δοῦναι τὴν	ἑαυτοῦ	θυγατέρα Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν
[11, 100]	ὅν φησιν ἐν ἴσῳ τῇ	ἑαυτοῦ	κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ αὐτὸς
[11, 145]	ἀνεμέσητον δὲ Ἕλληνα ὄντα τοὺς	ἑαυτοῦ	πάντα τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ
[11, 125]	ἄλλων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς	ἑαυτοῦ	στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον
[11, 45]	γενομένης. (ἐλθόντα δὲ μετὰ πολλοῦ	πλούτου	καὶ παρασκευῆς ὡς ἐπὶ μνηστείαν,
[11, 60]	Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς μεγάλων καὶ	πλούτου	ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν οὖν ἡττήθησαν
[11, 40]	οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν ἀπάτην.	(τούτου	δὲ αἴτιον ἔφη εἶναι ὅτι
[11, 40]	σοφὸν ἄνδρα καὶ βασιλέα μέγιστον,	τούτου	δὲ καὶ Λήδας δύο θυγατέρας
[11, 35]	ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι·	τούτου	δὲ μηθὲν εἶναι νόσημα χαλεπώτερον
[11, 120]	αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ πράγμασι διὰ	τούτου	μὴ λανθάνειν αὐτούς· ὥστε τὸ
[11, 85]	δὲ Διομήδην τοῦ Αἰνείου, μηδὲ	τούτου	μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς ἵππους
[11, 60]	αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων. γενομένου δὲ	τούτου	πολλὰ χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ
[11, 145]	ὑπὸ τοῦ Διός; τοῦ γὰρ	πρώτου	καταλαβόντος, ὥσπερ εἴωθεν, ἄτοπον τὸ
[11, 100]	τῆς φήμης ἐπικρατούσης καὶ τοῦ	τάφου	δεικνυμένου, τό γε ὑφ´ Ἕκτορος
[11, 50]	ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα τοῦ Πριάμου	ἀδελφοῦ.	καὶ ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά,
[11, 5]	οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ	ἀδελφοῦ	παῖδας οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε τὸν
[11, 75]	θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι	πανταχοῦ	βοηθεῖν. πάλιν δὲ καταπλεύσαντες εἰς
[11, 30]	καὶ τὸν τοῦ Μέμνονος καὶ	Ἀντιλόχου	καὶ Αἴαντος καὶ αὐτοῦ τοῦ
[11, 115]	αὐτὸς ὁ Μέμνων ὑπὸ τοῦ	Ἀντιλόχου,	καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ κατὰ
[11, 100]	Νέστωρ μὲν οὐκ ἠξίωσε μετ´	Ἀντιλόχου	ταφῆναι δι´ αὐτὸν ἀποθανόντος, οἴκαδε
[11, 115]	φαυλότερον ἔσχε τὰ τῶν Ἀχαιῶν	Ἀντιλόχου	τε καὶ Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε
[11, 105]	αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ τὸ	δόρυ	κλέψαι τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν
[11, 100]	αὐτὸν οὐ δυνάμενον βαστάσαι τὸ	δόρυ	τὰ ἄλλα ἐδίδου δῆλον ὅτι
[11, 75]	ἐκ τῆς χώρας εἰς τὸ	ἄστυ,	τὰς δὲ μικρὰς πόλεις εἴων