HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Sur Troie (discours 11)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

η = 101 formes différentes pour 375 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Discours, Par.

[11, 30]   (ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ φαῦλον κριτὴν

[11, 55]   ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι δὲ τὴν

[11, 25]   (ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος καὶ

[11, 5]   ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα ὡς

[11, 120]   μήτε τοὺς Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην

[11, 25]   ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί μεῖζον ἢ δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως;

[11, 125]   καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν ἵππον ἢ διατεμεῖν, μηθὲν δὲ τούτων ποιήσαντες,

[11, 135]   Ἕλενον, οὐ πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν

[11, 0]   τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν

[11, 65]   ὅτι αὐτὸς ἕκαστος οὐκ ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει

[11, 120]   Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ μόνας ἐξαιρέτους

[11, 55]   γονέων μήτε πατρίδος μήτε ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς μήτε τῆς παρὰ τοῖς

[11, 120]   Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν.

[11, 0]   τὰ ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας ἔχοντα κατὰ τῆς πόλεως,

[11, 120]   Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν

[11, 20]   ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν ἐκάλει

[11, 30]   {τὴν} πόλιν οὔτε μείζονα βοὴν ἢ κτύπον χαλκοῦ τε καὶ πυρὸς

[11, 45]   ἕκαστος αὑτῷ τοῦ γένους μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον δὲ

[11, 30]   τὰ μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον,

[11, 15]   τοῦτο λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς

[11, 5]   εἶναι ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς

[11, 75]   γῆς ἐπεκράτουν οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ μόνον τοῦ στρατοπέδου. τεκμήριον δέ·

[11, 65]   ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων

[11, 35]   χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ μήτε πολλοῖς ἢ ὅταν τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον

[11, 25]   καὶ τῶν γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας ἢ παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ

[11, 120]   ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ ἥττω δεδράκασιν ἢ πεπόνθασιν, καὶ τὴν αἰτίαν ἐκείνοις

[11, 10]   ὧν ἐμοὶ ἐλάττων λόγος ἐστὶν ἢ πιθήκων. ~πρῶτον μὲν οὖν φασι

[11, 25]   κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ πράγματος ψευδόμενος. (ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ

[11, 0]   καὶ φίλον, οὐκ ἐῶν βλέπειν. ἢ πῶς ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη

[11, 55]   διακοσίων ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ πῶς τὸν Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν

[11, 135]   μετὰ ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων ἢ στρατιᾶς διὰ μέσων τῶν πολεμίων

[11, 0]   αὑτῶν, ἂν ὦσι πεπεισμένοι πρότερον, ἢ τἀγαθὰ μετὰ χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ

[11, 90]   (ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος καὶ

[11, 90]   πρὸς τὴν σύμπασαν ἦν στρατιάν; ἢ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως σθένος, οὐ

[11, 50]   τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς Ἀσίας ἢ τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ γὰρ

[11, 70]   μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν ἢ τὸν πατέρα αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε

[11, 135]   χώραν καὶ βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ τὴν

[11, 150]   ταῦτα μὴ γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ Τροίαν ἁλῶναι;

[11, 20]   καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω γὰρ

[11, 20]   καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω μὲν

[11, 65]   μή, τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ

[11, 65]   τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ

[11, 120]   Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ

[11, 15]   καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν ὅσον γε

[11, 65]   οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι ἢ ὡς ἐγὼ λέγω. πολὺ γὰρ

[11, 25]   πρὸς αὑτό, ἄλλως τε ὅταν ᾖ περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ

[11, 20]   διάλεκτον· πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ

[11, 20]   θεῶν γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ

[11, 45]   ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον

[11, 45]   δυνάμεως, καὶ ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην

[11, 120]   οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν ἐστι

[11, 40]   ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ ψευδῆ

[11, 120]   Ἑλένην ὑπὲρ τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ δὲ συνέπραττε προθύμως· ἤχθετο γὰρ

[11, 80]   Ἕκτορος μονομαχία καὶ πάνυ εὐήθης ἡ διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος

[11, 135]   ἄν ποτε ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ

[11, 40]   ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας

[11, 10]   καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ ἡ πόλις. (ἔτι δὲ οὐκ ἄξιον

[11, 110]   αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ μία ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν

[11, 5]   ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ τέκνα

[11, 80]   τῷ ἱμάντι; ψευδὴς δὲ καὶ ἡ τοῦ Αἴαντος καὶ τοῦ Ἕκτορος

[11, 130]   Πηνελόπης καὶ τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ τῶν Κεφαλλήνων νεότης. καὶ οὐδεὶς

[11, 150]   γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν ἥ τε Ἀσία. τὸ δὲ ἀληθὲς

[11, 150]   τῶν ἐκ τῆς Ἀσίας τινές· ἥ τε γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις

[11, 55]   πῶς οὐ προέλεγε μάντις ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ

[11, 55]   κίθαρις τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε κόμη τό τε εἶδος,

[11, 55]   καὶ σφόδρα δοκῶν νοῦν ἔχειν, ἥ τε μήτηρ; πῶς δὲ εἰκὸς

[11, 35]   ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´ ἔθηκε, πολλὰς

[11, 10]   παριδεῖν οὐδὲ τὸ τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ

[11, 100]   κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς, ἕως ἂν λάβῃ τὰ δῶρα, καὶ ἅμα οὐδέπω

[11, 25]   βουλόμενοι τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον

[11, 115]   τραυματίας τελευτᾷ κατὰ τὴν ὁδόν. συνέβη δὲ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι

[11, 35]   φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν καὶ συνέβη· τὴν δὲ ὕστερον μεταβολὴν τῶν

[11, 85]   ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ πράγματα, ὃ πάσχουσιν ὡς τὸ

[11, 30]   τὰ νήπια βρέφη πρὸς τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ πορθούμενα

[11, 60]   ὡς ἔφην, γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς, ὅ τε Μενέλαος

[11, 150]   τῆς θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ, παναγῆ κόρην, ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν

[11, 25]   ἀκούσαντες. ὃς δ´ ἂν ἀληθὲς λέγῃ τι, θαρρῶν καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος

[11, 110]   παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης. ἐν τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως

[11, 60]   αὐτῷ, μισοῦντες τὸν Πρίαμον. (ταῦτα δὴ ἀκούοντες, οἱ μέν τινες ὠργίζοντο

[11, 140]   ἂν σώζηται τὸ γένος. (ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν,

[11, 105]   Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα· καὶ οὕτως δὴ γελοίως τὸν Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον

[11, 20]   θείαν καὶ ἀμήχανον φύσιν. πέρας δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ τοῖς βαρβάροις

[11, 90]   μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς γενομένοις ποιῆσαι·

[11, 20]   ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ δὴ ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´

[11, 140]   κατασχεῖν ὅλην τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ καὶ Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους,

[11, 145]   ἀδύνατον, ἵνα μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν

[11, 60]   αὐτῷ διὰ τὸν γάμον. οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς

[11, 105]   Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ δὴ καὶ τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ

[11, 50]   εἶναι Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς

[11, 50]   τοὺς παῖδας αὐτοῦ. καὶ οὕτως δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην ἐκ

[11, 125]   αὐτὸν ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον,

[11, 70]   κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν. (οὐ γὰρ δὴ Νέστορος παλαιότερος ἦν οὐδὲ Φοίνικος,

[11, 20]   μηθὲν λέγειν ἀληθές. οὐ γὰρ δὴ πείσειν γε ἐνόμιζέ τινα ὡς

[11, 35]   περὶ τῶν πλείστων, καὶ μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου ὅτι Τροίαν

[11, 140]   δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως δὴ τὴν ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος

[11, 140]   καὶ ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω δὴ τὴν ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων τε

[11, 105]   ἐπονείδιστον ἐν τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα δὴ τοῦ Ἕκτορος τὴν δόξαν ἀφέλοιτο,

[11, 135]   τῷ Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ μὲν δὴ τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸν πόλεμον

[11, 45]   ἄλλως τε καὶ τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ

[11, 20]   Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς, οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσι χρῆται, ὡς

[11, 20]   παρὰ τοῖς θεοῖς, αὐτὸς οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς

[11, 20]   ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ ἤδη ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´

[11, 110]   ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ δὲ πράγματα

[11, 95]   οἱ Αἴαντες. οἱ γὰρ Τρῶες ἤδη θαρροῦντες καὶ νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον

[11, 130]   ἐκ τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη, καὶ διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ

[11, 95]   παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη καὶ πολὺ τῆς πρότερον ὑφεικότα

[11, 95]   στρατοπέδου ὄντος καὶ τῶν νεῶν ἤδη καιομένων καὶ ὅσον οὔπω ἐπ´

[11, 85]   τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς τὰς ναῦς ἤδη κατειλημένους καὶ περὶ τὰς σκηνὰς

[11, 80]   ὥσπερ φίλων. μετὰ δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν

[11, 105]   τὸν θάνατον. τέλος δὲ προάγει ἤδη τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ

[11, 90]   ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας ἤδη; τὸ γὰρ τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος

[11, 10]   μὴ ἀρέσει καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ βουκόλων ἑνί, τὴν δὲ ἀρχὴν

[11, 20]   πρὸς τὴν Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς λόγους οὓς

[11, 75]   ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ τὴν

[11, 150]   ὅμως δὲ μείζω καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ

[11, 125]   ὁ δὲ Πάτροκλος οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος ἦν τάφος καὶ

[11, 140]   μέρος τι παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε τὴν χώραν. (ὕστερον

[11, 25]   δι´ ἣν συνέστη ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ τῇ

[11, 140]   καὶ Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν

[11, 115]   ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον ὄντα καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα

[11, 45]   τοῦ γένους μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον δὲ καὶ ἔξωθεν

[11, 0]   πολύν τινες χρόνον ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ

[11, 40]   (ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ ὁ οἶνος πίνειν

[11, 55]   τῆς ἠλιθιότητος καὶ ὡς τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι γὰρ ὡς

[11, 5]   τις τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε τὸν πατέρα

[11, 10]   πειράσομαι δεικνύειν ὅσα μοι δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ τῶν ἐνθάδε πραγμάτων,

[11, 145]   ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί

[11, 15]   ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε τὰ ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ

[11, 30]   αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι τὰ ψευδῆ, μηδ´ ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν

[11, 120]   ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ ψευδῆ πάντες εἶναι, πλὴν τῶν φρονούντων,

[11, 5]   καὶ τὴν ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ περὶ τὰ μέγιστα, τυχὸν ἂν

[11, 0]   ἢ πῶς ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν, εἰ

[11, 145]   Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν οὖν ψευδῆ ταῦτά ἐστιν οὐκ ἄδηλον, ὅτι

[11, 30]   Τροίας διεξιόντα τὸν Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ δι´ ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ

[11, 40]   μὲν Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ

[11, 60]   τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν κατιόντων,

[11, 65]   μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ ταῦτα πεζῇ, ἕως θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι,

[11, 35]   τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς γὰρ τοιούτους τῶν ἀνθρώπων

[11, 25]   μέγιστα καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ πάθη παντοδαπὰ καὶ συμφοράς, ἔτι δὲ

[11, 85]   εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ δύναται

[11, 90]   τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ καὶ ὅμοια γεγονόσι. μεθ´ ἣν

[11, 85]   μὲν λέγων δῆλός ἐστιν ὅτι ἀληθῆ λέγει καὶ τὰ γενόμενα ὑπ´

[11, 40]   ἡδέως τινὸς λέγοντος, ταῦτα καὶ ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ τοῖς μὲν ποιηταῖς

[11, 40]   προστιθεὶς ἐξ ὧν ἐδόκει μοι ἀληθῆ τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν

[11, 40]   καὶ ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ φασιν εἶναι τὴν Ὁμήρου ποίησιν

[11, 80]   Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς φησι τὸν

[11, 40]   αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν δέονται μέτρων,

[11, 80]   φίλων. μετὰ δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν

[11, 20]   ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν

[11, 20]   ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω μὲν γὰρ σκοποῦσι

[11, 0]   παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε ἐν ἀρχῇ,

[11, 0]   ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον

[11, 15]   τοὺς τότε καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν

[11, 15]   γὰρ περὶ θεῶν οὐ φανερῶς τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε

[11, 95]   μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον, ὁπότε δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ οὐ

[11, 55]   ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ τε πατὴρ ἐπέτρεψεν

[11, 35]   καὶ ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα οὕτως ἄγαν

[11, 120]   τε ἵππος ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα ἔργον, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν

[11, 115]   αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´ ὅτι κρείττων ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν καὶ γυναῖκα ἔλαβεν

[11, 10]   δὲ τὴν αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη παρὰ τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως

[11, 130]   ἐξέπεσον ἐκ τῆς Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη τὸ τῶν Πελοπιδῶν γένος δι´

[11, 145]   ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί τοι

[11, 120]   τοῦ τείχους καθεῖλον· ὅθεν γελοίως ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι τὴν πόλιν ὑπὸ

[11, 100]   τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα μὲν

[11, 115]   τοῦ Μέμνονος πρὸ τοῦ πατρός· (ἐτρώθη δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Μέμνων

[11, 115]   γὰρ Μέμνων μέγα ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη καιρίως, τήν τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε

[11, 140]   δὲ αὐτὸν ὡς ἄξιος μὲν εἴη βασιλεύειν καὶ μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν

[11, 45]   ἀρχὴν προσήκειν· καὶ ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ

[11, 100]   ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ ἂν ἔργον εἴη. τὸ γὰρ ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ

[11, 40]   οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου,

[11, 5]   ὑμῖν ὅτι τοὺς λόγους τούτους ἀνάγκη καὶ παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ

[11, 30]   τοσούτων ἔτι καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ

[11, 130]   καὶ κακῶς πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι δὲ τοὺς μὲν

[11, 60]   ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ

[11, 10]   διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς πόλιν

[11, 45]   ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ τῆς κόμης

[11, 100]   φησιν ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ αὐτὸς ἔτι

[11, 80]   εἰς τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ γ´ εἶναι τὴν πόλιν φησὶ

[11, 120]   ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ

[11, 35]   τε πᾶσι· Διὸς δ´ ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά φησι περὶ μόνης ἐρεῖν

[11, 65]   ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι ἢ ὡς

[11, 0]   ~ΤΡΩΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν ἔγωγε σχεδὸν

[11, 5]   (αὐτοὺς γὰρ οἶμαι τοὺς Ἀργείους μὴ ἂν ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι τὰ

[11, 0]   ταύτας οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ μὴ ἀνέχοισθε τὰ ὄντα καὶ γενόμενα

[11, 100]   οὐδέ– ποτ´ ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ μή,

[11, 20]   τὸν κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα γὰρ μὴ ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει τῶν θεῶν,

[11, 10]   ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς εἴδους, εἰ μὴ ἀρέσει καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ

[11, 65]   ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ μὴ ἄρχειν πολέμου, κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι

[11, 70]   Κάστορα δὲ καὶ Πολυδεύκην μόνους μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην

[11, 100]   καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ μὴ βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω

[11, 45]   ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ βοῦν γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν.

[11, 120]   (περὶ δὲ τῶν χρημάτων κατεγέλα· μὴ γὰρ εἶναι χρήματα τοῖς Ἕλλησιν,

[11, 80]   τρόπον τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ μή γε τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν

[11, 90]   ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου μέγα, εἰ μή γε Τρωίλον παῖδα ἔτι ὄντα

[11, 125]   μόνῳ δὲ ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι τάφον. ἄλλον δέ τινα

[11, 150]   τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ κρείττω ταῦτα μὴ γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ Τροίαν

[11, 130]   πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´

[11, 0]   πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν, εἰ μὴ δι´ ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ δέ,

[11, 130]   πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα

[11, 145]   πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ ὅσοι μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ ποιήσαντα

[11, 10]   ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ

[11, 10]   μάλιστα διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς

[11, 20]   Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ

[11, 25]   {ἄνδρας} ἐν φόνῳ κειμένους καὶ μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν τοὺς

[11, 30]   μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι

[11, 75]   πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν δὲ

[11, 150]   Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ μὲν γὰρ μὴ ἑλεῖν τινα πόλιν οὐδὲν ἄτοπον,

[11, 40]   ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ

[11, 65]   πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας μὴ θέλειν ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου

[11, 145]   εἶχε τοῖς τότε Ἕλλησιν, ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται πόλεμος αὐτοῖς

[11, 145]   ἄνω ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον, ἵνα μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος

[11, 65]   πῶς ἔτι ἐβούλετο μένειν, εἰ μὴ καὶ Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν;

[11, 130]   περὶ τὴν Εὔβοιαν· ἔτι δὲ μὴ κατὰ ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ

[11, 25]   ἓν μὲν τοῦτο αἴτιον τοῦ μὴ κατὰ φύσιν ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως·

[11, 50]   Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον οὖν εἶναι μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου καὶ στάσεως

[11, 65]   ἐν τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι αὑτούς. (καίτοι εἰ πρότερον

[11, 65]   καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ

[11, 120]   τοῖς ἐκεῖ πράγμασι διὰ τούτου μὴ λανθάνειν αὐτούς· ὥστε τὸ λοιπὸν

[11, 95]   Τρῶας, ἅμα δὲ τῷ Ἕκτορι μὴ μάχεσθαι; οὐδὲ γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ

[11, 140]   τὸν Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ μὴ μέρος λάβοι τῆς ἀρχῆς· ταῦτα

[11, 0]   ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ

[11, 20]   ἔπεσι χρῆται, ὡς ἐξὸν αὐτῷ, μὴ μόνον τὰς τῶν Ἑλλήνων φωνὰς

[11, 110]   ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ ἦν μὴ ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ

[11, 10]   τὴν μὲν τῷ Διὶ συνοῦσαν μὴ νομίσαι αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν τοῦ

[11, 95]   Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς ὢν ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον δὲ τοὺς

[11, 100]   τῷ δόρατι, καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ οὐ δύνηται φέρειν αὐτά· ὥσπερ

[11, 100]   μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ μή, πάντως ἂν αὐτὸν ἐκώλυσε Φοῖνιξ.

[11, 15]   λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν

[11, 95]   Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς. τούτων

[11, 140]   οὐ μικρὰ χωρία. ὅστις δὲ μὴ πείθεται τούτοις ὑπὸ τῆς παλαιᾶς

[11, 125]   ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς

[11, 150]   ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι δέος μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα

[11, 50]   δὲ Ἀγαμέμνονι καὶ τῷ Μενελάῳ μὴ προσήκειν ὀνειδίζειν αὐτῷ τὴν πατρίδα·

[11, 65]   οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα. (εἰ δὲ μή, τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ

[11, 100]   κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ μή τις ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου

[11, 20]   γὰρ κατάδηλοί εἰσιν· εἰ δὲ μή, ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται.

[11, 20]   ὃ περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς τοῦ μὴ φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις δὲ ἐπέθηκε

[11, 55]   τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε κόμη τό τε εἶδος, ὅτ´ ἐν

[11, 55]   τ´ ἀπολέσθαι. οὐ γάρ τοι χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης

[11, 135]   τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ

[11, 55]   εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν

[11, 135]   ποτε ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι

[11, 40]   τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας ὡς

[11, 35]   ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ

[11, 40]   δέ τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ

[11, 10]   τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ μὲν τὴν ἄδικον

[11, 5]   ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ

[11, 95]   ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς

[11, 55]   μάντις ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ τούτοις ὁ Ἀντήνωρ

[11, 95]   Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι, τὸν

[11, 105]   ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον τινὰ

[11, 45]   τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου,

[11, 150]   ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ ταῦτα κοινῇ δόξαν τῷ στρατοπέδῳ καὶ τοῖς

[11, 10]   τὴν ἄδικον φήμην περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ δὲ τὴν αὑτῆς

[11, 25]   {βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ τε καὶ αἰσχύνῃ, τὰς μὲν ἀνδρῶν, τὰς δὲ

[11, 25]   τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι, ὅταν

[11, 125]   ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ μετὰ

[11, 20]   πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ τοῖς

[11, 85]   τῶν πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν δὲ αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας μεστός

[11, 0]   παῖδας εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας

[11, 90]   καὶ ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι τὰ ἔπη, καὶ ταῦτα βελτίω ποιῶν τὰ

[11, 85]   οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι εἴπῃ ἀληθές, διὰ τὴν ἀπορίαν εἰς

[11, 85]   Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ, τι εἴπῃ μέγα καὶ θαυμαστόν, ὥς γε

[11, 5]   περὶ τούτων, ὃς ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν

[11, 145]   ἄπειροι καὶ ὅ, τι ἂν εἴπῃ τις παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν

[11, 110]   Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους βουλευ– σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν νεῶν τὰς πολλάς,

[11, 125]   φεύγοντες μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας σιωπῇ καὶ τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ

[11, 40]   διψῶντες οὐδὲν δέονται οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ

[11, 10]   ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ γε

[11, 125]   Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν

[11, 105]   {οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν

[11, 5]   οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα ὡς οὐ

[11, 45]   ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας

[11, 50]   μέν, οὐκ ἔχειν δὲ ὅπως κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων· κύριον γὰρ εἶναι

[11, 125]   αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος

[11, 120]   αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον καὶ μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ

[11, 120]   Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ

[11, 115]   κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ

[11, 85]   ὡς τὸ πολὺ πάντες ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´ οὐ περὶ

[11, 45]   ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους

[11, 60]   δόξα γὰρ ἦν τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς μεγάλων καὶ

[11, 60]   δὲ καὶ συγγενεῖς πολλοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ Πέλοπος, οἳ

[11, 25]   προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´ ὡς

[11, 10]   δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν

[11, 110]   (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος ἐν τῇ βοηθείᾳ τῶν νεῶν, οἱ μὲν

[11, 30]   δὲ τὰ νήπια βρέφη πρὸς τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ

[11, 85]   τι δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι. (τῇ δ´ ὑστεραίᾳ τῷ μὲν Ἀγμέμνονι

[11, 45]   ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ πατρός, σχεδόν τι

[11, 100]   μητρός, ὅν φησιν ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ

[11, 55]   ἀφικόμενος εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν

[11, 45]   τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης.

[11, 135]   ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ τῷ Μενελάῳ συνοῦσα.

[11, 60]   ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ διὰ

[11, 15]   τε καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι· τὸν δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον

[11, 110]   οὐκ ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου τοῦ πράγματος,

[11, 20]   ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ ὀνόματα

[11, 20]   ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ παρά

[11, 20]   ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ διὰ τὴν ἀπάτην καὶ

[11, 75]   μικρὰς πόλεις εἴων τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι

[11, 20]   Διὸς πρὸς τὴν Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς λόγους

[11, 75]   οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ

[11, 120]   ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ φέρειν μεγάλην

[11, 90]   (Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ καταλήψει τῶν νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης

[11, 45]   Διοσκόρους ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ τῆς

[11, 60]   καὶ ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ

[11, 105]   κλέψαι τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν

[11, 105]   μήτε τῷ πατρὶ δεομένῳ μήτε τῇ μητρὶ πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ

[11, 5]   τὸν πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε τῇ μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα

[11, 85]   τοῦ Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ μὲν τῇ μονομαχίᾳ, πάλιν δὲ τῷ λίθῳ,

[11, 45]   ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ

[11, 15]   τόδε νομίζουσιν, οὐκ εἶναι ἐν τῇ Ὁμήρου φύσει τὸ ψεῦδος οὐδὲ

[11, 35]   ἑνὸς εὖ μάλα γέροντος ἐν τῇ Ὀνούφι, ἄλλα τε πολλὰ τῶν

[11, 25]   ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ

[11, 105]   οὐκ ἔχων ὅ, τι χρήσηται τῇ ποιήσει καὶ τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων

[11, 65]   ὡς μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι

[11, 80]   Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην, ὃ πάντων

[11, 110]   τὰς πολλάς, ὁρῶντες ὅτι καὶ τῇ προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ

[11, 95]   τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι,

[11, 80]   καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην,

[11, 50]   ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ δῶρα ἐδίδου τῇ τε Λήδᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις

[11, 40]   ἀκούοντες τὸν μὲν Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ

[11, 25]   περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι,

[11, 125]   ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ

[11, 25]   προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ

[11, 70]   ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα ἔτη διατρίβοντα καὶ συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´

[11, 120]   τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ ἔτη καὶ πλεῖστα τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος

[11, 130]   ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον. αἵ

[11, 125]   δέ τινα τῶν ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν τῶν πολεμίων

[11, 70]   ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον δέκα ἔτη συλλέγοντας τὴν δύναμιν. Ἴσως γὰρ

[11, 135]   συνεστήκει περὶ εἰδώλου τὰ δέκα ἔτη. (σχεδὸν δὲ καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται

[11, 100]   τις ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου ζητῇ τάφον· ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν

[11, 115]   ναυμάχῳ δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν οὖν ἀθυμία καὶ

[11, 45]   θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον γάμον

[11, 10]   ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν Κρόνου

[11, 80]   Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ βροντῇ ~ταῦτα γὰρ οὐ βουλόμενος εἰπεῖν

[11, 40]   τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα καὶ

[11, 55]   ἦν Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς

[11, 25]   ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν συνέστη ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν

[11, 70]   διὰ γῆρας, Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται γὰρ καὶ ταῦτα πολλὴν

[11, 75]   πόλεις εἴων τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ

[11, 55]   τὴν τοῦ Θησέως μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ γὰρ ἱκανὸν

[11, 20]   πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ

[11, 20]   γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ

[11, 20]   πατέρα καὶ δοῦναι τὸ φίλτρον αὐτῇ, τὸν κεστὸν ἱμάντα, ὡς εἰκός,

[11, 90]   τὰς ναῦς. (ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ

[11, 115]   μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ πατρὸς καὶ

[11, 85]   κατ´ ὄνομα τοὺς ἀρίστους, ὅταν φῇ μήτε Ἰδομενέα μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα

[11, 145]   τὸ ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι γε ἐγράφη παραχρῆμα τῶν ἔργων. οὐ γὰρ

[11, 20]   θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους. {ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ τοὺς

[11, 20]   θεοῖς γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους. ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην

[11, 40]   ἐδόκει μοι ἀληθῆ τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων

[11, 50]   Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ τοῖς δικαίοις. (ἔφη γὰρ ὁ Τυνδάρεως ἱκανὸν εἶναι

[11, 40]   τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ, ἔφη, γελοίως ἀπὸ τούτων διάκεισθε ὑμεῖς

[11, 50]   οὐδὲ ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη δὲ καὶ ξυγγενὴς εἶναι τῆς

[11, 35]   ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη δὲ πᾶσαν τὴν πρότερον ἱστορίαν

[11, 40]   τὴν ἀπάτην. (τούτου δὲ αἴτιον ἔφη εἶναι ὅτι φιλήκοοί εἰσιν οἱ

[11, 45]   βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη εἶναι· τοῖς γὰρ Ἀγαμέμνονος παισίν,

[11, 45]   τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ ἐκεῖνος ἔφη, καὶ τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν

[11, 100]   ἤθελεν, ~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ

[11, 115]   εἶναι κρείττους καὶ τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ

[11, 45]   τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ πατρός,

[11, 60]   καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ τε

[11, 100]   τάφοι· διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη τάφον αὐτοῦ γενέσθαι καθ´ αὑτόν,

[11, 50]   θυσιῶν καὶ εὐχῶν. (Σκόπει δέ, ἔφη, τὴν εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου λόγου,

[11, 120]   τὸ ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη τοὺς Τρῶας συγχέαι τὰς σπονδάς·

[11, 60]   τοὺς μνηστῆρας τῆς Ἑλένης, καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ τὴν

[11, 45]   ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ δὲ ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων·

[11, 30]   ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ τὰ νήπια βρέφη πρὸς τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς,

[11, 105]   τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα

[11, 0]   δόξαν, οὐδ´ ἂν πάνυ τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα

[11, 5]   ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν τις ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους τῶν τραγῳδῶν, λέγων

[11, 0]   τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε ἐν ἀρχῇ, εἴ τις αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ

[11, 120]   εἰς τὴν Ἀσίαν, ἕως ἂν ἄρχῃ τὸ Πριάμου γένος, μήτε τοὺς

[11, 10]   οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν,

[11, 95]   οὕτως γενομένων, οὐκ ἔχων ὅπως κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί φησι τὸν

Discours, Par.
[11, 30]	(ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν	ἢ	ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ φαῦλον κριτὴν
[11, 55]	ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν	ἢ	αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι δὲ τὴν
[11, 25]	(ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν	ἢ	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος καὶ
[11, 5]	ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν	ἢ	αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα ὡς
[11, 120]	μήτε τοὺς Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον	ἢ	Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην
[11, 25]	ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί μεῖζον	ἢ	δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως;
[11, 125]	καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν ἵππον	ἢ	διατεμεῖν, μηθὲν δὲ τούτων ποιήσαντες,
[11, 135]	Ἕλενον, οὐ πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον	ἢ	εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν
[11, 0]	τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν	ἢ	ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν
[11, 65]	ὅτι αὐτὸς ἕκαστος οὐκ ἔγημεν,	ἢ	ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει
[11, 120]	Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν	ἢ	Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ μόνας ἐξαιρέτους
[11, 55]	γονέων μήτε πατρίδος μήτε ἀνδρὸς	ἢ	θυγατρὸς μήτε τῆς παρὰ τοῖς
[11, 120]	Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην	ἢ	Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν.
[11, 0]	τὰ ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο	ἢ	κατάρας ἔχοντα κατὰ τῆς πόλεως,
[11, 120]	Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν	ἢ	Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν
[11, 20]	ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα	ἢ	κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν ἐκάλει
[11, 30]	{τὴν} πόλιν οὔτε μείζονα βοὴν	ἢ	κτύπον χαλκοῦ τε καὶ πυρὸς
[11, 45]	ἕκαστος αὑτῷ τοῦ γένους μᾶλλον	ἢ	Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον δὲ
[11, 30]	τὰ μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα,	ἢ	μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον,
[11, 15]	τοῦτο λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς	ἢ	μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς
[11, 5]	εἶναι ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν	ἢ	μηδὲν κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς
[11, 75]	γῆς ἐπεκράτουν οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´	ἢ	μόνον τοῦ στρατοπέδου. τεκμήριον δέ·
[11, 65]	ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν	ἢ	ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων
[11, 35]	χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ μήτε πολλοῖς	ἢ	ὅταν τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον
[11, 25]	καὶ τῶν γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας	ἢ	παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ
[11, 120]	ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ ἥττω δεδράκασιν	ἢ	πεπόνθασιν, καὶ τὴν αἰτίαν ἐκείνοις
[11, 10]	ὧν ἐμοὶ ἐλάττων λόγος ἐστὶν	ἢ	πιθήκων. ~πρῶτον μὲν οὖν φασι
[11, 25]	κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ πράγματος ψευδόμενος.	(ἢ	πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ
[11, 0]	καὶ φίλον, οὐκ ἐῶν βλέπειν.	ἢ	πῶς ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη
[11, 55]	διακοσίων ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν;	ἢ	πῶς τὸν Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν
[11, 135]	μετὰ ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων	ἢ	στρατιᾶς διὰ μέσων τῶν πολεμίων
[11, 0]	αὑτῶν, ἂν ὦσι πεπεισμένοι πρότερον,	ἢ	τἀγαθὰ μετὰ χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ
[11, 90]	(ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις	ἢ	τίς οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος καὶ
[11, 90]	πρὸς τὴν σύμπασαν ἦν στρατιάν;	ἢ	τὸ τοῦ Ἀχιλλέως σθένος, οὐ
[11, 50]	τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς Ἀσίας	ἢ	τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ γὰρ
[11, 70]	μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν	ἢ	τὸν πατέρα αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε
[11, 135]	χώραν καὶ βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς	ἢ	τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ τὴν
[11, 150]	ταῦτα μὴ γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν	ἢ	Τροίαν ἁλῶναι;
[11, 20]	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι	ἢ	τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω γὰρ
[11, 20]	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι	ἢ	(τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω μὲν
[11, 65]	μή, τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν	ἢ	τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ
[11, 65]	τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ	{ἢ}	τῶν ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ
[11, 120]	Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην	ἢ	Φθίαν ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ
[11, 15]	καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος	ἢ	ψευδομένου. οὐ μὴν ὅσον γε
[11, 65]	οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι	ἢ	ὡς ἐγὼ λέγω. πολὺ γὰρ
[11, 25]	πρὸς αὑτό, ἄλλως τε ὅταν	ᾖ	περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ
[11, 20]	διάλεκτον· πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ	ἡ	αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ
[11, 20]	θεῶν γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ	ἡ	αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ
[11, 45]	ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς	ἡ	Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον
[11, 45]	δυνάμεως, καὶ ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο	ἡ	βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην
[11, 120]	οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς.	ἡ	γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν ἐστι
[11, 40]	ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι.	(ἡ	δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ ψευδῆ
[11, 120]	Ἑλένην ὑπὲρ τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν.	ἡ	δὲ συνέπραττε προθύμως· ἤχθετο γὰρ
[11, 80]	Ἕκτορος μονομαχία καὶ πάνυ εὐήθης	ἡ	διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος
[11, 135]	ἄν ποτε ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο	ἡ	Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ
[11, 40]	ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν	ἡ	Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας
[11, 10]	καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ	ἡ	πόλις. (ἔτι δὲ οὐκ ἄξιον
[11, 110]	αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ μία ναῦς	ἡ	Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν
[11, 5]	ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς	ἡ	Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ τέκνα
[11, 80]	τῷ ἱμάντι; ψευδὴς δὲ καὶ	ἡ	τοῦ Αἴαντος καὶ τοῦ Ἕκτορος
[11, 130]	Πηνελόπης καὶ τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν	ἡ	τῶν Κεφαλλήνων νεότης. καὶ οὐδεὶς
[11, 150]	γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν	ἥ	τε Ἀσία. τὸ δὲ ἀληθὲς
[11, 150]	τῶν ἐκ τῆς Ἀσίας τινές·	ἥ	τε γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις
[11, 55]	πῶς οὐ προέλεγε μάντις ὤν,	ἥ	τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ
[11, 55]	κίθαρις τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης	ἥ	τε κόμη τό τε εἶδος,
[11, 55]	καὶ σφόδρα δοκῶν νοῦν ἔχειν,	ἥ	τε μήτηρ; πῶς δὲ εἰκὸς
[11, 35]	ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην,	ἣ	μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´ ἔθηκε, πολλὰς
[11, 10]	παριδεῖν οὐδὲ τὸ τῆς Ἑλένης,	ἣ	τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ
[11, 100]	κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς, ἕως ἂν	λάβῃ	τὰ δῶρα, καὶ ἅμα οὐδέπω
[11, 25]	βουλόμενοι τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς	ξυνέβη	ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον
[11, 115]	τραυματίας τελευτᾷ κατὰ τὴν ὁδόν.	συνέβη	δὲ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι
[11, 35]	φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν καὶ	συνέβη·	τὴν δὲ ὕστερον μεταβολὴν τῶν
[11, 85]	ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ	ἀσεβῆ	πράγματα, ὃ πάσχουσιν ὡς τὸ
[11, 30]	τὰ νήπια βρέφη πρὸς τῇ	γῇ	παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ πορθούμενα
[11, 60]	ὡς ἔφην, γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος	ἀπηλλάγη	μετ´ αὐτῆς, ὅ τε Μενέλαος
[11, 150]	τῆς θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ,	παναγῆ	κόρην, ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν
[11, 25]	ἀκούσαντες. ὃς δ´ ἂν ἀληθὲς	λέγῃ	τι, θαρρῶν καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος
[11, 110]	παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης. ἐν τούτῳ	δὴ	Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως
[11, 60]	αὐτῷ, μισοῦντες τὸν Πρίαμον. (ταῦτα	δὴ	ἀκούοντες, οἱ μέν τινες ὠργίζοντο
[11, 140]	ἂν σώζηται τὸ γένος. (ταῦτα	δὴ	ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν,
[11, 105]	Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα· καὶ οὕτως	δὴ	γελοίως τὸν Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον
[11, 20]	θείαν καὶ ἀμήχανον φύσιν. πέρας	δὴ	ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ τοῖς βαρβάροις
[11, 90]	μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως	δὴ	ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς γενομένοις ποιῆσαι·
[11, 20]	ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ	δὴ	ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´
[11, 140]	κατασχεῖν ὅλην τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω	δὴ	καὶ Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους,
[11, 145]	ἀδύνατον, ἵνα μὴ θορυβῶσιν. εἰ	δὴ	καὶ Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν
[11, 60]	αὐτῷ διὰ τὸν γάμον. οὕτω	δὴ	καὶ τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς
[11, 105]	Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ	δὴ	καὶ τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ
[11, 50]	εἶναι Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ	δὴ	κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς
[11, 50]	τοὺς παῖδας αὐτοῦ. καὶ οὕτως	δὴ	λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην ἐκ
[11, 125]	αὐτὸν ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα	δὴ	μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον,
[11, 70]	κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν. (οὐ γὰρ	δὴ	Νέστορος παλαιότερος ἦν οὐδὲ Φοίνικος,
[11, 20]	μηθὲν λέγειν ἀληθές. οὐ γὰρ	δὴ	πείσειν γε ἐνόμιζέ τινα ὡς
[11, 35]	περὶ τῶν πλείστων, καὶ μάλιστα	δὴ	τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου ὅτι Τροίαν
[11, 140]	δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως	δὴ	τὴν ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος
[11, 140]	καὶ ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω	δὴ	τὴν ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων τε
[11, 105]	ἐπονείδιστον ἐν τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα	δὴ	τοῦ Ἕκτορος τὴν δόξαν ἀφέλοιτο,
[11, 135]	τῷ Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ μὲν	δὴ	τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸν πόλεμον
[11, 45]	ἄλλως τε καὶ τῶν Πελοπιδῶν	ἤδη	δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ
[11, 20]	Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς, οὕτως	ἤδη	ἐν τοῖς ἔπεσι χρῆται, ὡς
[11, 20]	παρὰ τοῖς θεοῖς, αὐτὸς οὕτως	ἤδη	ἐν τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς
[11, 20]	ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ	ἤδη	ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´
[11, 110]	ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος	ἤδη	θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ δὲ πράγματα
[11, 95]	οἱ Αἴαντες. οἱ γὰρ Τρῶες	ἤδη	θαρροῦντες καὶ νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον
[11, 130]	ἐκ τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος	ἤδη,	καὶ διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ
[11, 95]	παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα	ἤδη	καὶ πολὺ τῆς πρότερον ὑφεικότα
[11, 95]	στρατοπέδου ὄντος καὶ τῶν νεῶν	ἤδη	καιομένων καὶ ὅσον οὔπω ἐπ´
[11, 85]	τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς τὰς ναῦς	ἤδη	κατειλημένους καὶ περὶ τὰς σκηνὰς
[11, 80]	ὥσπερ φίλων. μετὰ δὲ ταῦτα	ἤδη	τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν
[11, 105]	τὸν θάνατον. τέλος δὲ προάγει	ἤδη	τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ
[11, 90]	ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας	ἤδη;	τὸ γὰρ τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος
[11, 10]	μὴ ἀρέσει καὶ τῶν ἐν	Ἴδῃ	βουκόλων ἑνί, τὴν δὲ ἀρχὴν
[11, 20]	πρὸς τὴν Ἥραν ἐν τῇ	Ἴδῃ	γενομένην καὶ τοὺς λόγους οὓς
[11, 75]	ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ	Ἴδῃ	καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ τὴν
[11, 150]	ὅμως δὲ μείζω καὶ δυσχερέστερα	ὀνείδη	φημὶ τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ
[11, 125]	ὁ δὲ Πάτροκλος οὐ ταφείς.	(ἐπειδὴ	δὲ Αἴαντος ἦν τάφος καὶ
[11, 140]	μέρος τι παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς,	ἐπειδὴ	πᾶσαν ἔσχε τὴν χώραν. (ὕστερον
[11, 25]	δι´ ἣν συνέστη ὁ πόλεμος,	ἐπειδὴ	συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ τῇ
[11, 140]	καὶ Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους,	ἐπειδὴ	τὸν Αἰνείου στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν
[11, 115]	ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε τὸν Ἀχιλλέως	κομιδῇ	νέον ὄντα καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα
[11, 45]	τοῦ γένους μᾶλλον ἢ Μενελάῳ,	Πελοπίδῃ	ὄντι. ἧκον δὲ καὶ ἔξωθεν
[11, 0]	πολύν τινες χρόνον ὦσι τὰ	ψευδῆ	ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ
[11, 40]	(ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ	ψευδῆ	ἀκούειν ὥσπερ ὁ οἶνος πίνειν
[11, 55]	τῆς ἠλιθιότητος καὶ ὡς τὰ	ψευδῆ	ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι γὰρ ὡς
[11, 5]	τις τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα	ψευδῆ	ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε τὸν πατέρα
[11, 10]	πειράσομαι δεικνύειν ὅσα μοι δοκεῖ	ψευδῆ	εἰρηκέναι περὶ τῶν ἐνθάδε πραγμάτων,
[11, 145]	ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ	ψευδῆ	ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί
[11, 15]	ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε τὰ	ψευδῆ	μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ
[11, 30]	αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι τὰ	ψευδῆ,	μηδ´ ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν
[11, 120]	ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ	ψευδῆ	πάντες εἶναι, πλὴν τῶν φρονούντων,
[11, 5]	καὶ τὴν ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι	ψευδῆ	περὶ τὰ μέγιστα, τυχὸν ἂν
[11, 0]	ἢ πῶς ἂν ἴσχυε τὰ	ψεύδη	πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν, εἰ
[11, 145]	Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν οὖν	ψευδῆ	ταῦτά ἐστιν οὐκ ἄδηλον, ὅτι
[11, 30]	Τροίας διεξιόντα τὸν Δημόδοκον ἐν	ᾠδῇ	δι´ ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ
[11, 40]	μὲν Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον	ᾠδῇ	λέγειν ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ
[11, 60]	τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον	πεζῇ	ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν κατιόντων,
[11, 65]	μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ ταῦτα	πεζῇ,	ἕως θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι,
[11, 35]	τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν	νομίζῃ.	τοὺς γὰρ τοιούτους τῶν ἀνθρώπων
[11, 25]	μέγιστα καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ	πάθη	παντοδαπὰ καὶ συμφοράς, ἔτι δὲ
[11, 85]	εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ	ἀληθῆ	ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ δύναται
[11, 90]	τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα	ἀληθῆ	καὶ ὅμοια γεγονόσι. μεθ´ ἣν
[11, 85]	μὲν λέγων δῆλός ἐστιν ὅτι	ἀληθῆ	λέγει καὶ τὰ γενόμενα ὑπ´
[11, 40]	ἡδέως τινὸς λέγοντος, ταῦτα καὶ	ἀληθῆ	νομίζουσι, καὶ τοῖς μὲν ποιηταῖς
[11, 40]	προστιθεὶς ἐξ ὧν ἐδόκει μοι	ἀληθῆ	τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν
[11, 40]	καὶ ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν ἧττον	ἀληθῆ	φασιν εἶναι τὴν Ὁμήρου ποίησιν
[11, 80]	Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο πάντα	τἀληθῆ	ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς φησι τὸν
[11, 40]	αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ	τἀληθῆ	εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν δέονται μέτρων,
[11, 80]	φίλων. μετὰ δὲ ταῦτα ἤδη	τἀληθῆ	λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν
[11, 20]	ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ	τἀληθῆ	λέγειν. οὕτω γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν
[11, 20]	ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ	τἀληθῆ	λέγειν. οὕτω μὲν γὰρ σκοποῦσι
[11, 0]	παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι	τἀληθῆ	λέγοντα ἅ γε ἐν ἀρχῇ,
[11, 0]	ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ	τἀληθῆ	λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον
[11, 15]	τοὺς τότε καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν	τἀληθῆ	λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν
[11, 15]	γὰρ περὶ θεῶν οὐ φανερῶς	τἀληθῆ	φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε
[11, 95]	μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον, ὁπότε δὲ	ἐβουλήθη	ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ οὐ
[11, 55]	ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος	ἐνεθυμήθη,	πῶς ὅ τε πατὴρ ἐπέτρεψεν
[11, 35]	καὶ ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ	ἠράσθη	Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα οὕτως ἄγαν
[11, 120]	τε ἵππος ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν	ἐτελέσθη,	μέγα ἔργον, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν
[11, 115]	αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´ ὅτι κρείττων	ἐνομίσθη	κατὰ μνηστείαν καὶ γυναῖκα ἔλαβεν
[11, 10]	δὲ τὴν αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς	ἐνομίσθη	παρὰ τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως
[11, 130]	ἐξέπεσον ἐκ τῆς Πελοποννήσου, καὶ	κατελύθη	τὸ τῶν Πελοπιδῶν γένος δι´
[11, 145]	ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ	ἐλέχθη	παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί τοι
[11, 120]	τοῦ τείχους καθεῖλον· ὅθεν γελοίως	ἐλέχθη	τὸ ἁλῶναι τὴν πόλιν ὑπὸ
[11, 100]	τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ	ἀνεμίχθη	τοῖς τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα μὲν
[11, 115]	τοῦ Μέμνονος πρὸ τοῦ πατρός·	(ἐτρώθη	δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Μέμνων
[11, 115]	γὰρ Μέμνων μέγα ἀξίωμα ἔχων	ἐτρώθη	καιρίως, τήν τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε
[11, 140]	δὲ αὐτὸν ὡς ἄξιος μὲν	εἴη	βασιλεύειν καὶ μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν
[11, 45]	ἀρχὴν προσήκειν· καὶ ὡς θεοφιλὴς	εἴη	καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ
[11, 100]	ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ ἂν ἔργον	εἴη.	τὸ γὰρ ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ
[11, 40]	οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας ὡς	ἁρπασθείη	μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου,
[11, 5]	ὑμῖν ὅτι τοὺς λόγους τούτους	ἀνάγκη	καὶ παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ
[11, 30]	τοσούτων ἔτι καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων.	(ἀνάγκη	οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ
[11, 130]	καὶ κακῶς πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα	ἀνάγκη	συμβαίνειν. (ἔτι δὲ τοὺς μὲν
[11, 60]	ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ	Λακωνικῇ,	ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ
[11, 10]	διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ	δοκῇ	ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς πόλιν
[11, 45]	ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ	κεφαλῇ	τῆς Αἴθρας καὶ τῆς κόμης
[11, 100]	φησιν ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ	κεφαλῇ	τιμᾶν καὶ μηδὲ αὐτὸς ἔτι
[11, 80]	εἰς τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι	θεοφιλῆ	γ´ εἶναι τὴν πόλιν φησὶ
[11, 120]	ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ	διαβολὴ	σφόδρα χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ
[11, 35]	τε πᾶσι· Διὸς δ´ ἐτελείετο	βουλή.	(ἐνταῦθά φησι περὶ μόνης ἐρεῖν
[11, 65]	ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν οὖν	μὴ	ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι ἢ ὡς
[11, 0]	~ΤΡΩΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ	ΜΗ	ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν ἔγωγε σχεδὸν
[11, 5]	(αὐτοὺς γὰρ οἶμαι τοὺς Ἀργείους	μὴ	ἂν ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι τὰ
[11, 0]	ταύτας οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ	μὴ	ἀνέχοισθε τὰ ὄντα καὶ γενόμενα
[11, 100]	οὐδέ– ποτ´ ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς	μὴ	ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ μή,
[11, 20]	τὸν κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα γὰρ	μὴ	ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει τῶν θεῶν,
[11, 10]	ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς εἴδους, εἰ	μὴ	ἀρέσει καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ
[11, 65]	ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ	μὴ	ἄρχειν πολέμου, κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι
[11, 70]	Κάστορα δὲ καὶ Πολυδεύκην μόνους	μὴ	ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην
[11, 100]	καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ	μὴ	βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω
[11, 45]	ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ	μὴ	βοῦν γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν.
[11, 120]	(περὶ δὲ τῶν χρημάτων κατεγέλα·	μὴ	γὰρ εἶναι χρήματα τοῖς Ἕλλησιν,
[11, 80]	τρόπον τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ	μή	γε τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν
[11, 90]	ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου μέγα, εἰ	μή	γε Τρωίλον παῖδα ἔτι ὄντα
[11, 125]	μόνῳ δὲ ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων	μὴ	γενέσθαι τάφον. ἄλλον δέ τινα
[11, 150]	τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ κρείττω ταῦτα	μὴ	γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ Τροίαν
[11, 130]	πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ	μὴ	δέκα ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´
[11, 0]	πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν, εἰ	μὴ	δι´ ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ δέ,
[11, 130]	πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν Μενέλαον	μὴ	διαφέρεσθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα
[11, 145]	πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ ὅσοι	μὴ	διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ ποιήσαντα
[11, 10]	ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν	μὴ	δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ
[11, 10]	μάλιστα διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως	μὴ	δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς
[11, 20]	Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο,	μὴ	δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ
[11, 25]	{ἄνδρας} ἐν φόνῳ κειμένους καὶ	μὴ	δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν τοὺς
[11, 30]	μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ	μὴ	δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι
[11, 75]	πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ	μὴ	δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν δὲ
[11, 150]	Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ μὲν γὰρ	μὴ	ἑλεῖν τινα πόλιν οὐδὲν ἄτοπον,
[11, 40]	ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις	μὴ	ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ
[11, 65]	πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας	μὴ	θέλειν ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου
[11, 145]	εἶχε τοῖς τότε Ἕλλησιν, ὅπως	μὴ	θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται πόλεμος αὐτοῖς
[11, 145]	ἄνω ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον, ἵνα	μὴ	θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος
[11, 65]	πῶς ἔτι ἐβούλετο μένειν, εἰ	μὴ	καὶ Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν;
[11, 130]	περὶ τὴν Εὔβοιαν· ἔτι δὲ	μὴ	κατὰ ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ
[11, 25]	ἓν μὲν τοῦτο αἴτιον τοῦ	μὴ	κατὰ φύσιν ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως·
[11, 50]	Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον οὖν εἶναι	μὴ	καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου καὶ στάσεως
[11, 65]	ἐν τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι	μὴ	καταλίποι αὑτούς. (καίτοι εἰ πρότερον
[11, 65]	καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας	μὴ	κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ
[11, 120]	τοῖς ἐκεῖ πράγμασι διὰ τούτου	μὴ	λανθάνειν αὐτούς· ὥστε τὸ λοιπὸν
[11, 95]	Τρῶας, ἅμα δὲ τῷ Ἕκτορι	μὴ	μάχεσθαι; οὐδὲ γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ
[11, 140]	τὸν Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ	μὴ	μέρος λάβοι τῆς ἀρχῆς· ταῦτα
[11, 0]	ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ	μὴ	μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ
[11, 20]	ἔπεσι χρῆται, ὡς ἐξὸν αὐτῷ,	μὴ	μόνον τὰς τῶν Ἑλλήνων φωνὰς
[11, 110]	ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ ἦν	μὴ	ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ
[11, 10]	τὴν μὲν τῷ Διὶ συνοῦσαν	μὴ	νομίσαι αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν τοῦ
[11, 95]	Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς ὢν ἐμάχετο,	μὴ	ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον δὲ τοὺς
[11, 100]	τῷ δόρατι, καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο	μὴ	οὐ δύνηται φέρειν αὐτά· ὥσπερ
[11, 100]	μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ	μή,	πάντως ἂν αὐτὸν ἐκώλυσε Φοῖνιξ.
[11, 15]	λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς ἢ	μὴ	παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν
[11, 95]	Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο	μὴ	πάσας ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς. τούτων
[11, 140]	οὐ μικρὰ χωρία. ὅστις δὲ	μὴ	πείθεται τούτοις ὑπὸ τῆς παλαιᾶς
[11, 125]	ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ	μὴ	ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς
[11, 150]	ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι δέος	μή	ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 50]	δὲ Ἀγαμέμνονι καὶ τῷ Μενελάῳ	μὴ	προσήκειν ὀνειδίζειν αὐτῷ τὴν πατρίδα·
[11, 65]	οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα. (εἰ δὲ	μή,	τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ
[11, 100]	κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ	μή	τις ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου
[11, 20]	γὰρ κατάδηλοί εἰσιν· εἰ δὲ	μή,	ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται.
[11, 20]	ὃ περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς τοῦ	μὴ	φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις δὲ ἐπέθηκε
[11, 55]	τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε	κόμη	τό τε εἶδος, ὅτ´ ἐν
[11, 55]	τ´ ἀπολέσθαι. οὐ γάρ τοι	χραίσμῃ	κίθαρις τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης
[11, 135]	τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ	ἀφανῆ	τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ
[11, 55]	εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ	Ἑλένῃ	καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν
[11, 135]	ποτε ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ	Ἑλένη	κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι
[11, 40]	τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ	Ἑλένη	οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας ὡς
[11, 35]	ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι	Ἑλένη	συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ
[11, 40]	δέ τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν	Ἑλένη	ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ
[11, 10]	τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ Διὸς	λεγομένη	θυγάτηρ διὰ μὲν τὴν ἄδικον
[11, 5]	ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς ἡ Σφὶγξ	ἀφικομένη	κατεσθίοι τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ
[11, 95]	ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ δὲ	ἐπιγενομένη	ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς
[11, 55]	μάντις ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα	θεοφορουμένη,	πρὸς δὲ τούτοις ὁ Ἀντήνωρ
[11, 95]	Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν τῇ	σκηνῇ	ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι, τὸν
[11, 105]	ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως	ἀποκτείνῃ	τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον τινὰ
[11, 45]	τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν τῇ	ξυλίνῃ	κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου,
[11, 150]	ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ ταῦτα	κοινῇ	δόξαν τῷ στρατοπέδῳ καὶ τοῖς
[11, 10]	τὴν ἄδικον φήμην περιβόητος ἐπ´	αἰσχύνῃ	γέγονε, διὰ δὲ τὴν αὑτῆς
[11, 25]	{βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ τε καὶ	αἰσχύνῃ,	τὰς μὲν ἀνδρῶν, τὰς δὲ
[11, 25]	τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ	φωνῇ	μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι, ὅταν
[11, 125]	ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ	φωνῇ	τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ μετὰ
[11, 20]	πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ	δόξῃ	ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ τοῖς
[11, 85]	τῶν πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν δὲ	αὔξῃ	τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας μεστός
[11, 0]	παῖδας εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ	ἔπη	διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας
[11, 90]	καὶ ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι τὰ	ἔπη,	καὶ ταῦτα βελτίω ποιῶν τὰ
[11, 85]	οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι	εἴπῃ	ἀληθές, διὰ τὴν ἀπορίαν εἰς
[11, 85]	Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ, τι	εἴπῃ	μέγα καὶ θαυμαστόν, ὥς γε
[11, 5]	περὶ τούτων, ὃς ἂν οἰκτρότατα	εἴπῃ	περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν
[11, 145]	ἄπειροι καὶ ὅ, τι ἂν	εἴπῃ	τις παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν
[11, 110]	Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους βουλευ– σάμενος	σιωπῇ	καθείλκυσαν τῶν νεῶν τὰς πολλάς,
[11, 125]	φεύγοντες μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας	σιωπῇ	καὶ τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ
[11, 40]	διψῶντες οὐδὲν δέονται οἴνου, ἀλλ´	ἀπόχρη	αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ
[11, 10]	ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν μὴ	δικάσῃ	καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ γε
[11, 125]	Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ	ποιήσῃ	τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν
[11, 105]	{οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι	ποιήσῃ	τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν
[11, 5]	οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ	αὐλήσῃ·	τὸν δὲ εἰπόντα ὡς οὐ
[11, 45]	ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ	ἀνατεθείσῃ	ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας
[11, 50]	μέν, οὐκ ἔχειν δὲ ὅπως	κωλύσῃ	τὸν Τυνδάρεων· κύριον γὰρ εἶναι
[11, 125]	αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες	τῇ	Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος
[11, 120]	αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον καὶ μέγιστον	τῇ	Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ
[11, 120]	Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ	τῇ	Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ
[11, 115]	κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε	τῇ	Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ
[11, 85]	ὡς τὸ πολὺ πάντες ὅσοι	τῇ	ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´ οὐ περὶ
[11, 45]	ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ	τῇ	ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους
[11, 60]	δόξα γὰρ ἦν τῶν ἐν	τῇ	Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς μεγάλων καὶ
[11, 60]	δὲ καὶ συγγενεῖς πολλοὺς ἐν	τῇ	Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ Πέλοπος, οἳ
[11, 25]	προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν	τῇ	αὑτοῦ χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´ ὡς
[11, 10]	δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν	τῇ	Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν
[11, 110]	(Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος ἐν	τῇ	βοηθείᾳ τῶν νεῶν, οἱ μὲν
[11, 30]	δὲ τὰ νήπια βρέφη πρὸς	τῇ	γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ
[11, 85]	τι δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι.	(τῇ	δ´ ὑστεραίᾳ τῷ μὲν Ἀγμέμνονι
[11, 45]	ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα	τῇ	δυνάμει τοῦ πατρός, σχεδόν τι
[11, 100]	μητρός, ὅν φησιν ἐν ἴσῳ	τῇ	ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ
[11, 55]	ἀφικόμενος εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν	τῇ	Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν
[11, 45]	τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν	τῇ	Ἑλλάδι καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης.
[11, 135]	ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν	τῇ	Ἑλλάδι καὶ τῷ Μενελάῳ συνοῦσα.
[11, 60]	ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν ἐν	τῇ	Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ διὰ
[11, 15]	τε καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν	τῇ	Ἑλλάδι· τὸν δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον
[11, 110]	οὐκ ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα δὲ	τῇ	ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου τοῦ πράγματος,
[11, 20]	ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι	τῇ	ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ ὀνόματα
[11, 20]	ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι	τῇ	ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ παρά
[11, 20]	ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος	τῇ	Ἥρᾳ διὰ τὴν ἀπάτην καὶ
[11, 75]	μικρὰς πόλεις εἴων τὰς πρὸς	τῇ	θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι
[11, 20]	Διὸς πρὸς τὴν Ἥραν ἐν	τῇ	Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς λόγους
[11, 75]	οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν	τῇ	Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ
[11, 120]	ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ	τῇ	Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ φέρειν μεγάλην
[11, 90]	(Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν	τῇ	καταλήψει τῶν νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης
[11, 45]	Διοσκόρους ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν	τῇ	κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ τῆς
[11, 60]	καὶ ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν	τῇ	Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ
[11, 105]	κλέψαι τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν	τῇ	μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν
[11, 105]	μήτε τῷ πατρὶ δεομένῳ μήτε	τῇ	μητρὶ πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ
[11, 5]	τὸν πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε	τῇ	μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα
[11, 85]	τοῦ Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ μὲν	τῇ	μονομαχίᾳ, πάλιν δὲ τῷ λίθῳ,
[11, 45]	ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν	τῇ	ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ
[11, 15]	τόδε νομίζουσιν, οὐκ εἶναι ἐν	τῇ	Ὁμήρου φύσει τὸ ψεῦδος οὐδὲ
[11, 35]	ἑνὸς εὖ μάλα γέροντος ἐν	τῇ	Ὀνούφι, ἄλλα τε πολλὰ τῶν
[11, 25]	ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ	τῇ	ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ
[11, 105]	οὐκ ἔχων ὅ, τι χρήσηται	τῇ	ποιήσει καὶ τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων
[11, 65]	ὡς μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν	τῇ	πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι
[11, 80]	Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ	τῇ	πρὸς τὴν Ἑλένην, ὃ πάντων
[11, 110]	τὰς πολλάς, ὁρῶντες ὅτι καὶ	τῇ	προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ
[11, 95]	τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν	τῇ	σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι,
[11, 80]	καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν	τῇ	συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην,
[11, 50]	ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ δῶρα ἐδίδου	τῇ	τε Λήδᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις
[11, 40]	ἀκούοντες τὸν μὲν Στησίχορον ἐν	τῇ	ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ
[11, 25]	περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ	τῇ	φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι,
[11, 125]	ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα	τῇ	φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ
[11, 25]	προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ προσέχοντι τῷ	ἀκροατῇ,	οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ
[11, 70]	ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα	ἔτη	διατρίβοντα καὶ συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´
[11, 120]	τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ	ἔτη	καὶ πλεῖστα τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος
[11, 130]	ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα	ἔτη	περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον. αἵ
[11, 125]	δέ τινα τῶν ἀρίστων τοσαῦτα	ἔτη	πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν τῶν πολεμίων
[11, 70]	ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον δέκα	ἔτη	συλλέγοντας τὴν δύναμιν. Ἴσως γὰρ
[11, 135]	συνεστήκει περὶ εἰδώλου τὰ δέκα	ἔτη.	(σχεδὸν δὲ καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται
[11, 100]	τις ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου	ζητῇ	τάφον· ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν
[11, 115]	ναυμάχῳ δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει	Φιλοκτήτῃ	διατοξευόμενος. (ἦν οὖν ἀθυμία καὶ
[11, 45]	θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς ἡ	Ἀφροδίτη	αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον γάμον
[11, 10]	ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ	Ἀφροδίτῃ,	πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν Κρόνου
[11, 80]	Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ	βροντῇ	~ταῦτα γὰρ οὐ βουλόμενος εἰπεῖν
[11, 40]	τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν	Σπάρτῃ	γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα καὶ
[11, 55]	ἦν Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν ἐν	Σπάρτῃ	δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς
[11, 25]	ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν	συνέστη	ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν
[11, 70]	διὰ γῆρας, Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ	ἐξέστη.	φαίνεται γὰρ καὶ ταῦτα πολλὴν
[11, 75]	πόλεις εἴων τὰς πρὸς τῇ	θαλάττῃ	διὰ τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ
[11, 55]	τὴν τοῦ Θησέως μητέρα συναπᾶραι	αὐτῇ	αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ γὰρ ἱκανὸν
[11, 20]	πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ ἡ	αὐτή	ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ
[11, 20]	γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ ἡ	αὐτή	ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ
[11, 20]	πατέρα καὶ δοῦναι τὸ φίλτρον	αὐτῇ,	τὸν κεστὸν ἱμάντα, ὡς εἰκός,
[11, 90]	τὰς ναῦς. (ποία γὰρ ἔτι	τηλικαύτη	δύναμις ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ
[11, 115]	μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου	τελευτῇ.	δεομένου δὲ τοῦ πατρὸς καὶ
[11, 85]	κατ´ ὄνομα τοὺς ἀρίστους, ὅταν	φῇ	μήτε Ἰδομενέα μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα
[11, 145]	τὸ ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι γε	ἐγράφη	παραχρῆμα τῶν ἔργων. οὐ γὰρ
[11, 20]	θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους.	{ἔφη	γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ τοὺς
[11, 20]	θεοῖς γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους.	ἔφη	γὰρ ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην
[11, 40]	ἐδόκει μοι ἀληθῆ τὰ λεγόμενα.	ἔφη	γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων
[11, 50]	Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ τοῖς δικαίοις.	(ἔφη	γὰρ ὁ Τυνδάρεως ἱκανὸν εἶναι
[11, 40]	τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ,	ἔφη,	γελοίως ἀπὸ τούτων διάκεισθε ὑμεῖς
[11, 50]	οὐδὲ ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο.	ἔφη	δὲ καὶ ξυγγενὴς εἶναι τῆς
[11, 35]	ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ ὀμόσαι ἕκαστος.	(ἔφη	δὲ πᾶσαν τὴν πρότερον ἱστορίαν
[11, 40]	τὴν ἀπάτην. (τούτου δὲ αἴτιον	ἔφη	εἶναι ὅτι φιλήκοοί εἰσιν οἱ
[11, 45]	βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην	ἔφη	εἶναι· τοῖς γὰρ Ἀγαμέμνονος παισίν,
[11, 45]	τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ ἐκεῖνος	ἔφη,	καὶ τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν
[11, 100]	ἤθελεν, ~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς	ἔφη	καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ
[11, 115]	εἶναι κρείττους καὶ τὸ ἐπιτείχισμα	ἔφη	κατὰ κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ
[11, 45]	τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν	ἔφη,	πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ πατρός,
[11, 60]	καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ	ἔφη	προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ τε
[11, 100]	τάφοι· διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ	ἔφη	τάφον αὐτοῦ γενέσθαι καθ´ αὑτόν,
[11, 50]	θυσιῶν καὶ εὐχῶν. (Σκόπει δέ,	ἔφη,	τὴν εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου λόγου,
[11, 120]	τὸ ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´	ἔφη	τοὺς Τρῶας συγχέαι τὰς σπονδάς·
[11, 60]	τοὺς μνηστῆρας τῆς Ἑλένης, καὶ	ἔφη	ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ τὴν
[11, 45]	ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ δὲ ταῦτα,	ἔφη,	φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων·
[11, 30]	ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ τὰ νήπια	βρέφη	πρὸς τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς,
[11, 105]	τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ	μάχῃ,	οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα
[11, 0]	δόξαν, οὐδ´ ἂν πάνυ τις	ἐξελέγχῃ.	καθάπερ οἶμαι τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα
[11, 5]	ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν τις	ἐξελέγχῃ	τοὺς μύθους τῶν τραγῳδῶν, λέγων
[11, 0]	τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε ἐν	ἀρχῇ,	εἴ τις αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ
[11, 120]	εἰς τὴν Ἀσίαν, ἕως ἂν	ἄρχῃ	τὸ Πριάμου γένος, μήτε τοὺς
[11, 10]	οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων ὃς ἂν	ἐπιτρέψῃ	δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν,
[11, 95]	οὕτως γενομένων, οὐκ ἔχων ὅπως	κρύψῃ	τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί φησι τὸν

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 24/06/2010