Discours, Par.
[11, 65]	αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν ἢ	ὁ	πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων πολιτῶν
[11, 60]	δὲ τῆς στρατείας γενομένης, πέμψας	ὁ	Ἀγαμέμνων ἀπῄτει τὴν Ἑλένην· προσήκειν
[11, 45]	ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας	ὁ	Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ ὅτι ξένος
[11, 50]	πρὸς δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν	ὁ	Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ τοῖς δικαίοις.
[11, 60]	ἐπεὶ δέ, ὡς ἔφην, γαμήσας	ὁ	Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς, ὅ
[11, 55]	πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ	ὁ	Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ τε
[11, 55]	Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ τούτοις	ὁ	Ἀντήνωρ δοκῶν φρονεῖν, ἀλλ´ ὕστερον
[11, 95]	οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι πῶς ἂν	ὁ	Ἀχιλλεὺς ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ
[11, 75]	καὶ ἄλλοι πλείους. ἦν γὰρ	ὁ	Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι δεινότατος καὶ νυκτὸς
[11, 95]	ξυνεῖναι, καὶ μέχρι μὲν ἤκμαζεν	ὁ	Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς ὢν ἐμάχετο,
[11, 125]	λέγουσι, Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος	ὁ	Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ ἐκείνου ληφθέντα
[11, 95]	διώκειν· καίτοι τούτῳ μάλιστα προεῖχεν	ὁ	Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει τάχιστος εἶναι·
[11, 135]	δι´ ἔτους καὶ πρᾷος ἀήρ·	ὁ	γὰρ ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου τόπος
[11, 110]	ἐπὶ τοῦ στρατεύματος καταλιπὼν Πάριν.	(ὁ	δ´ αὐτός τε καὶ τῶν
[11, 100]	τοὺς ἀρίστους οὐδεὶς ὑπακοῦσαι ἤθελεν,	~ὁ	δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη καὶ
[11, 60]	~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς Τροίαν,	ὁ	δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ μετὰ
[11, 75]	καὶ τῶν πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν.	~ὁ	δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ Ἕκτορος
[11, 110]	γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι τῆς νυκτός·	ὁ	δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν
[11, 95]	καὶ νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον ἐφείποντο·	ὁ	δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ τοῦ
[11, 120]	τῆς Ἑλλάδος τῶν κυρίων διδόντων.	~ὁ	δὲ Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε
[11, 120]	μετ´ ἐκεῖνον τῶν ἀδελφῶν ἄριστος.	(ὁ	δὲ πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ πάντων
[11, 125]	καὶ τὰ ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα,	ὁ	δὲ Πάτροκλος οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ
[11, 65]	ὁ Πρίαμος καὶ πάντων μάλιστα	ὁ	Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ τοῦ Ἀλεξάνδρου
[11, 120]	τῷ τρόπῳ. τὴν δὲ Ἑλένην	ὁ	Ἕκτωρ συνῴκισε Δηιφόβῳ, ὃς ἦν
[11, 20]	ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον	ὁ	Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ διὰ
[11, 20]	ἔοικε, τὸ νέφος, ὃ περιεκάλυψεν	ὁ	Ζεὺς τοῦ μὴ φανερὸς γενέσθαι.
[11, 55]	πῶς τὸν Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν	ὁ	Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν πατέρα,
[11, 55]	ἵππων, ὅτι ὑποσχόμενος αὐτῷ δώσειν	ὁ	Λαομέδων ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην
[11, 115]	πατρός· (ἐτρώθη δὲ καὶ αὐτὸς	ὁ	Μέμνων ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ
[11, 125]	ἐν τοῖς πεποιημένοις καὶ λεγομένοις.	ὁ	μὲν Ἀχιλλεύς, προηττημένων τῶν Ἀχαιῶν
[11, 115]	τὸ Ἄργος. (μετὰ δὲ ταῦτα	ὁ	μὲν Ἕκτωρ ἀντέλεγε· πολὺ γὰρ
[11, 110]	ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου τοῦ πράγματος,	ὁ	μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ βαρέως
[11, 55]	κατὰ τὴν Ἀσίαν; πῶς δὲ	ὁ	μὲν Ἡρακλῆς σὺν ἓξ ναυσὶν
[11, 80]	εἰπεῖν ὡς ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον	ὁ	Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ χαρίζεται χάριτας
[11, 40]	ἀναπείθει τὰ ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ	ὁ	οἶνος πίνειν μάτην. ὡς οὖν
[11, 100]	ἐχόντων ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν	ὁ	Πάτροκλος καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος
[11, 25]	τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν συνέστη	ὁ	πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες
[11, 65]	ἀκούσαντες οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ	ὁ	Πρίαμος καὶ πάντων μάλιστα ὁ
[11, 55]	οὐκ ἔφριττον οἱ Τρῶες καὶ	ὁ	Πρίαμος τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας
[11, 50]	ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν ταῦτα	ὁ	Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ τῶν παίδων.
[11, 50]	δὲ τοῖς δικαίοις. (ἔφη γὰρ	ὁ	Τυνδάρεως ἱκανὸν εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι·
[11, 10]	πολλοὶ ἐληλύθασι καὶ οὕτω πάνυ	ὁ	τῦφος αὐτῶν κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι γὰρ
[11, 150]	ἄν τις μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ	ὅ	γε Ἀχιλλεὺς πεποίηται λέγων, ὥς
[11, 60]	(καὶ ἔφη προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ,	ὅ	τε Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν ἧττον
[11, 130]	γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν ἧτταν,	ὅ	τε Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ
[11, 115]	εὐημερῆσαι τότε ὡς οὐ πρότερον.	ὅ	τε γὰρ Μέμνων μέγα ἀξίωμα
[11, 130]	Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς Ἀσίας.	(ὅ	τε Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς
[11, 120]	τὰς σπονδάς· ὤμοσάν τε ἀλλήλοις	ὅ	τε Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων καὶ
[11, 55]	ἀρχῆς δὲ πράττοντι συγχωρῆσαι ταῦτα;	ὅ	τε Ἕλενος πῶς οὐ προέλεγε
[11, 120]	Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων δὲ ὀμοσθέντων,	ὅ	τε ἵππος ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν
[11, 60]	ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς,	ὅ	τε Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας
[11, 55]	δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς	ὅ	τε πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ ὢν
[11, 135]	εἴδωλον ἐκ τῆς Τροίας ἔχων·	ὅ	τε πόλεμος συνεστήκει περὶ εἰδώλου
[11, 115]	ἔσται μηδὲν αὐτοῖς πλέον νικῶσιν.	ὅ	τε Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ
[11, 145]	καὶ τρίτοι τελέως ἄπειροι καὶ	ὅ,	τι ἂν εἴπῃ τις παραδέχονται
[11, 40]	καὶ τοῖς μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν	ὅ,	τι ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι καί
[11, 85]	ἦν ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ ἔχων δὲ	ὅ,	τι αὐτοῖς χαρίσηται τὸν Ἄρην
[11, 85]	αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ ἔχων δὲ	ὅ,	τι εἴπῃ ἀληθές, διὰ τὴν
[11, 85]	περὶ τοῦ Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ	ὅ,	τι εἴπῃ μέγα καὶ θαυμαστόν,
[11, 30]	καὶ ἥττας καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν	ὅ,	τι εἴποι μέγα καὶ θαυμαστόν}
[11, 105]	τὸν νεκρόν. {οὐκ ἔχων δὲ	ὅ,	τι ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ
[11, 105]	προελθὼν ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ ἔχων	ὅ,	τι χρήσηται τῇ ποιήσει καὶ
[11, 20]	δὲ ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου τινός,	ὅ	φησι τοὺς μὲν θεοὺς χαλκίδα
[11, 25]	πράγματος καὶ διατρίβειν ἐπ´ αὐτοῖς,	ὃ	δ´ ἂν μάλιστα κρύψαι θέλωσιν,
[11, 25]	παντοδαπὰ καὶ συμφοράς, ἔτι δὲ	ὃ	πάντων μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι,
[11, 75]	ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ καὶ ἀφανίσαντας·	ὃ	πάντων πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ
[11, 80]	συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην,	ὃ	πάντων σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι καὶ
[11, 85]	ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ πράγματα,	ὃ	πάσχουσιν ὡς τὸ πολὺ πάντες
[11, 20]	ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε, τὸ νέφος,	ὃ	περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς τοῦ μὴ
[11, 20]	τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν·	ὃ	ποιοῦσι πάντες οἱ ψευδόμενοι σχεδόν,
[11, 0]	ἀρχῆς τὰ ἔπη διδάσκειν οὐθὲν	ἄλλο	ἢ κατάρας ἔχοντα κατὰ τῆς
[11, 90]	μήτε τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε	ἄλλο	μηθὲν εἰργασμένου μέγα, εἰ μή
[11, 110]	ἐκ τοῦ Πόντου βοηθοὶ καὶ	ἄλλο	πλῆθος ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο
[11, 90]	Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ	ἄλλο	τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα
[11, 130]	ἄκριτον καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ	κἀκεῖνο	ἐνθυμηθῆναι πρὸς τοῖς ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι
[11, 20]	ὃν τοὺς μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν	ὀνο	μάζειν, τοὺς δὲ θεοὺς Σῆμα
[11, 50]	εἶναι τῆς Ἑλένης καὶ αὐτός·	ἀπὸ	γὰρ Διὸς εἶναι τὸν Πρίαμον·
[11, 140]	οὕτως δὴ τὴν ἀποικίαν γενέσθαι	ἀπὸ	ἰσχύος καὶ φρονήματος ὑπό τε
[11, 45]	τοῦ Σικυωνίων τυράννου καὶ τῶν	ἀπὸ	Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι
[11, 60]	πολλοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ τοὺς	ἀπὸ	Πέλοπος, οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες
[11, 140]	φίλους τε καὶ ἐνσπόνδους τοὺς	ἀπὸ	Πριάμου τε καὶ Ἕκτορος, Λέσβον
[11, 50]	καὶ γὰρ αὐτοὺς εἶναι Φρύγας	ἀπὸ	Σιπύλου. πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖς
[11, 60]	Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ	ἀπὸ	Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα,
[11, 20]	τοὺς Τρῶας, οὐκ εὐθὺς ἤρξατο	ἀπὸ	τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν·
[11, 75]	τείχους ἐγυμνάζετο, καὶ ταῦτα μακρὰν	ἀπὸ	τῆς πόλεως, οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν
[11, 60]	οἱ δέ τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι	ἀπὸ	τῆς στρατείας· δόξα γὰρ ἦν
[11, 140]	ἀπάτης καὶ διαγνῶναι τὸ ψεῦδος	ἀπὸ	τοῦ ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι
[11, 45]	τῆς Ἀσίας ἀφικόμενος, Θησεὺς δὲ	ἀπὸ	τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν τῶν
[11, 150]	παῖδα οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας	ἀπὸ	τοῦ τείχους, καὶ ταῦτα κοινῇ
[11, 40]	ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ, ἔφη, γελοίως	ἀπὸ	τούτων διάκεισθε ὑμεῖς ὥστε ποιητὴν
[11, 50]	ἁπάντων ἔλεγεν αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος	ἀπὸ	Τροίας μέχρι Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ
[11, 90]	τῶν Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα	ἀπὸ	τῶν νεῶν αὐτοὺς καὶ σβεσθῆναι
[11, 85]	καὶ τὸν Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον	ἀπὸ	τῶν νεῶν καὶ τέλος ἐκβληθέντα
[11, 35]	τέ εἰσι πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν	ὑπὸ	Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα
[11, 130]	Νεοπτόλεμος εἴτε ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε	ὑπὸ	ἄλλων τινῶν· μετ´ οὐ πολὺ
[11, 150]	ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα τὴν ψυχὴν	ὑπὸ	ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ
[11, 90]	ὑπὸ Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης	ὑπὸ	ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον
[11, 145]	~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν χρόνον	ὑπὸ	ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν
[11, 5]	παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι	ὑπὸ	Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα
[11, 30]	τι εἴποι μέγα καὶ θαυμαστόν}	ὑπὸ	ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων ἔτι καὶ
[11, 90]	~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ ἔστιν Αἰνείας	ὑπὸ	Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ
[11, 125]	αὐτὸς δὲ Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας,	ὑπὸ	δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν
[11, 5]	τῶν ἀνθρώπων οὕτως ἄγαν εἰσὶν	ὑπὸ	δόξης διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ὥστε
[11, 140]	δὲ τῶν Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας	ὑπὸ	Δωριέων, ἀποροῦντας ὅποι τράπωνται δι´
[11, 60]	ἔχειν ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν	ὑπὸ	δώρων· τὸν δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον
[11, 115]	τὸ φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας τε	ὑπὸ	Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ
[11, 110]	πράγματα οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος	ὑπὸ	Ἕκτορος ἐν τῇ βοηθείᾳ τῶν
[11, 135]	ἐγένετο. τοῦτο μὲν γὰρ Αἰνείας	ὑπὸ	Ἕκτορος πεμφθεὶς μετὰ στόλου καὶ
[11, 130]	τῷ πολέμῳ, καὶ Νεοπτόλεμος εἴτε	ὑπὸ	Ἑλλήνων εἴτε ὑπὸ ἄλλων τινῶν·
[11, 65]	οὐ πάλαι τῆς Τροίας ἁλούσης	ὑπὸ	Ἑλλήνων καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
[11, 40]	παιδὸς οὔσης γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν	ὑπὸ	Θησέως βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς
[11, 45]	τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ	ὑπὸ	Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας τὴν
[11, 125]	τῶν ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα	ὑπὸ	μὲν τῶν πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν·
[11, 135]	τὴν γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι μὲν	ὑπὸ	Ὀρέστου λέγει τις τῶν τραγῳδοποιῶν
[11, 15]	μὲν οὖν φασι τὸν Ὅμηρον	ὑπὸ	πενίας τε καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν
[11, 0]	τῶν εἰδότων, ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα	ὑπὸ	πολλῶν τῶν οὐκ εἰδότων, καὶ
[11, 140]	γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος καὶ φρονήματος	ὑπό	τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά τε
[11, 95]	μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ	ὑπό	τε Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος {ἑώρα}
[11, 150]	παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει,	ὑπό	τε τοῦ μεγέθους τῶν κακῶν
[11, 130]	τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων	ὑπὸ	τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν
[11, 40]	Στησίχορον, ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε	ὑπὸ	τῆς Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον, αὖθις
[11, 140]	ὅστις δὲ μὴ πείθεται τούτοις	ὑπὸ	τῆς παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος
[11, 90]	τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας ὡς μήτε	ὑπὸ	τῆς τάφρου μήτε ὑπὸ τοῦ
[11, 115]	νεῶν αἱ μέν τινες ὑφώρμουν	ὑπὸ	τὸ τεῖχος, αἱ δὲ ἐν
[11, 80]	ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα πασῶν τῶν	ὑπὸ	τὸν ἥλιον πόλεων τὸ Ἴλιον
[11, 40]	τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη	ὑπὸ	τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ παρ´
[11, 115]	δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Μέμνων	ὑπὸ	τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας
[11, 100]	ἀποθανεῖν ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον	ὑπὸ	τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς
[11, 85]	καὶ τὴν Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι	ὑπὸ	τοῦ Διομήδους. ἐν οἷς ἅπασι
[11, 145]	τοῦ Κρόνου, τὸν Κρόνον δὲ	ὑπὸ	τοῦ Διός; τοῦ γὰρ πρώτου
[11, 95]	τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ τοῦτον	ὑπὸ	τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ τὸν
[11, 85]	τῶν νεῶν καὶ τέλος ἐκβληθέντα	ὑπὸ	τοῦ Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ
[11, 105]	βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα πεπονθότας	ὑπὸ	τοῦ Ἕκτορος καὶ μισοῦντας αὐτόν,
[11, 125]	κατακαύσαντες καὶ τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν	ὑπὸ	τοῦ Ἕκτορος καὶ τὸ τεῖχος
[11, 85]	τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας	ὑπὸ	τοῦ Ἕκτορος τὰς πύλας καὶ
[11, 90]	μήτε ὑπὸ τῆς τάφρου μήτε	ὑπὸ	τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε
[11, 105]	οὐρανοῦ φησι κομίσαι τὴν Θέτιν	ὑπὸ	τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα· καὶ
[11, 120]	ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι τὴν πόλιν	ὑπὸ	τοῦ ἵππου. καὶ τὸ στράτευμα
[11, 145]	λέγειν καὶ πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα	ὑπὸ	τοῦ Κρόνου, τὸν Κρόνον δὲ
[11, 115]	ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος	ὑπὸ	τοῦ Μέμνονος πρὸ τοῦ πατρός·
[11, 105]	Τρώων κάκιστον καὶ δειλότατον καὶ	ὑπὸ	τοῦ Μενελάου μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα,
[11, 60]	ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν οὖν ἡττήθησαν	ὑπὸ	τοῦ Μενελάου μνηστεύοντες τὴν Ἑλένην,
[11, 125]	δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν	ὑπὸ	τοῦ πάντων κακίστου τὴν ψυχήν,
[11, 150]	Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα	ὑπὸ	τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ σωθέντα
[11, 95]	ταμιευσάμενον ἐν τῷ ἀγῶνι, καὶ	ὑπὸ	τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος
[11, 5]	χόλον Ἥρας καὶ τὸν Λάϊον	ὑπὸ	τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ τὸν
[11, 150]	δὲ ἄριστον ὄντα τῶν Ἑλλήνων	ὑπὸ	τοῦ φαυλοτάτου τῶν πολεμίων ἀποθανεῖν
[11, 60]	πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους	ὑπὸ	τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ καὶ
[11, 0]	εἰδότων, καὶ οὐ μόνον γε	ὑπὸ	τῶν ἄλλων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
[11, 120]	δὲ ὀμοσθέντων, ὅ τε ἵππος	ὑπὸ	τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα ἔργον,
[11, 135]	τὸν Μενέλαον μετὰ τὴν τελευτὴν	ὑπὸ	τῶν θεῶν εἰς τὸ Ἠλύσιον
[11, 100]	τοῦ Ἕκτορος καὶ τιμώμενον αὐτὸν	ὑπὸ	τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει
[11, 105]	τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν	ὑπὸ	τῶν Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ
[11, 55]	ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι γὰρ ὡς	πρὸ	ὀλίγων ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν
[11, 20]	θεοὶ καλοῦσι· τόπον δέ τινα	πρὸ	τῆς πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα
[11, 20]	κύμινδιν, καὶ ἐπὶ τόπου τινὸς	πρὸ	τῆς πόλεως, ὃν τοὺς μὲν
[11, 120]	καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται	πρὸ	τῆς πόλεως. τὴν δὲ ἀρχὴν
[11, 20]	καὶ τοὺς λόγους οὓς εἶπε	πρὸ	τῆς συνουσίας, ὡς αὐτὸς ἑωρακώς
[11, 115]	καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ Μέμνονος	πρὸ	τοῦ πατρός· (ἐτρώθη δὲ καὶ
[11, 105]	πόλιν φευγόντων, τὸν Ἕκτορα πεποίηκε	πρὸ	τοῦ τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα αὐτὸν
[11, 5]	τυφλώσαντα οὔτε τοὺς παῖδας αὐτοῦ	πρὸ	τοῦ τείχους ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων,
[11, 40]	μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου,	δεῦρο	δὲ παρ´ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον
[11, 145]	οὐ γὰρ ἴσασιν οἱ πολλοὶ	τὸ	ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι μόνον,
[11, 120]	τείχους καθεῖλον· ὅθεν γελοίως ἐλέχθη	τὸ	ἁλῶναι τὴν πόλιν ὑπὸ τοῦ
[11, 115]	τὴν Ἀσίαν μήτε ἐκείνους ἐπὶ	τὸ	Ἄργος. (μετὰ δὲ ταῦτα ὁ
[11, 75]	τὸν ἐκ τῆς χώρας εἰς	τὸ	ἄστυ, τὰς δὲ μικρὰς πόλεις
[11, 115]	τοῦ πατρὸς καὶ τὸ γῆρας	τὸ	αὑτοῦ λέγοντος καὶ τῶν παίδων
[11, 145]	τὸ ψεῦδος ἀπὸ τοῦ ἀληθοῦς.	~τὸ	γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν χρόνον ὑπὸ
[11, 90]	ἐδύνατο σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας ἤδη;	τὸ	γὰρ τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος πόσον
[11, 100]	ἐλέγχοι, πολὺ ἂν ἔργον εἴη.	τὸ	γὰρ ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ φανερόν
[11, 70]	εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν	τό	γε ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν
[11, 100]	ἐπικρατούσης καὶ τοῦ τάφου δεικνυμένου,	τό	γε ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν ἀποθανεῖν
[11, 60]	τῷ ὄντι ἐνόμιζον τῆς Ἑλλάδος	τὸ	γεγονός, οἱ δέ τινες ἤλπιζον
[11, 135]	σπονδὰς κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν; ἀλλὰ	τὸ	γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν δὲ
[11, 150]	τοῦ Διὸς βωμόν, ἀφ´ οὗ	τὸ	γένος ἦν, ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι,
[11, 140]	ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον ἂν σώζηται	τὸ	γένος. (ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος
[11, 115]	δεομένου δὲ τοῦ πατρὸς καὶ	τὸ	γῆρας τὸ αὑτοῦ λέγοντος καὶ
[11, 150]	ἑτέροις ἐστὶν ἥ τε Ἀσία.	τὸ	δὲ ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου ἄξιον.
[11, 5]	χαλεπῶς ἂν φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι.	(τὸ	δὲ αὐτὸ τοῦτο κἂν Θηβαίους
[11, 20]	πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης.	(τὸ	δὲ μῶλυ εἰπὼν ὅπως οἱ
[11, 0]	τὸ μὲν φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν,	τὸ	δὲ σκότος ἄλυπον καὶ φίλον,
[11, 75]	τὰ μὲν ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ,	τὸ	δὲ τεῖχος οὔ φασιν αὐτὸν
[11, 0]	ἐστι καὶ ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις,	τὸ	δὲ ψεῦδος γλυκὺ καὶ προσηνές.
[11, 25]	ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον πρῶτον καὶ	τὸ	δεύτερον δεύτερον καὶ τἄλλα ἐφεξῆς
[11, 105]	παραλογίσασθαι αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ	τὸ	δόρυ κλέψαι τὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 100]	ἑώρα αὐτὸν οὐ δυνάμενον βαστάσαι	τὸ	δόρυ τὰ ἄλλα ἐδίδου δῆλον
[11, 145]	δὲ τῶν ἔργων τελευταῖον εἶναι	τὸ	ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι γε ἐγράφη
[11, 120]	διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν ἐστι καὶ	τὸ	ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ
[11, 115]	πολὺ γὰρ εἶναι κρείττους καὶ	τὸ	ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ κράτος αἱρήσειν·
[11, 135]	τελευτὴν ὑπὸ τῶν θεῶν εἰς	τὸ	Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου μήτε
[11, 35]	ὑποθέμενος, οὐδὲ ὅτι ὕστερον ἑάλω	τὸ	Ἴλιον· ἴσως γὰρ οὐκ ἦν
[11, 80]	τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον πόλεων	τὸ	Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ τὸν
[11, 100]	ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ Ἀχιλλέως, βουλόμενος	τὸ	κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ
[11, 25]	τἀναντία λέγων τοῖς οὖσι καὶ	τὸ	κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ πράγματος ψευδόμενος.
[11, 65]	τῆς αὐτῆς ὄντα χώρας, διὰ	τὸ	κῆδος τὸ Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον
[11, 120]	τούτου μὴ λανθάνειν αὐτούς· ὥστε	τὸ	λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων κακῶν
[11, 0]	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑφ´ αὑτῶν.	τὸ	μὲν γὰρ ἀληθὲς πικρόν ἐστι
[11, 150]	ὀνείδη φημὶ τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν.	(τὸ	μὲν γὰρ μὴ ἑλεῖν τινα
[11, 95]	οὐ λαβεῖν δέ, κἀκείνων ἁλόντων.	(τὸ	μὲν οὖν σῶμα μόλις διέσωσαν
[11, 70]	δ´ οὖν ἦλθον οἱ Ἀχαιοί,	τὸ	μὲν πρῶτον εἴργοντο τῆς γῆς,
[11, 95]	κατὰ μέσον τὸ πεδίον. καὶ	τὸ	μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς φεύγων,
[11, 35]	ἐγένετο. (δεομένου δέ μου διηγήσασθαι,	τὸ	μὲν πρῶτον οὐκ ἐβούλετο, λέγων
[11, 0]	καὶ τοῖς νοσοῦσι τὰ ὄμματα	τὸ	μὲν φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ
[11, 0]	τοῦ διδάσκειν, τῷ παντὶ χαλεπώτερον	τὸ	μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε ὅταν πολύν
[11, 75]	τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ	τὸ	μὴ δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν
[11, 125]	καὶ τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ	τὸ	ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 85]	δὲ τὴν τάφρον διαβαινομένην καὶ	τὸ	ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ
[11, 20]	οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε,	τὸ	νέφος, ὃ περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς
[11, 65]	ὄντα χώρας, διὰ τὸ κῆδος	τὸ	Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ
[11, 20]	οἱ θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι	τὸ	παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ
[11, 40]	ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ εἶναι ποίησιν	τὸ	παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι φάρμακον
[11, 40]	τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι	τὸ	παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη
[11, 135]	μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος δὲ	τὸ	παράπαν οὐχ ἧκεν εἰς Πελοπόννησον,
[11, 95]	θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ μέσον	τὸ	πεδίον. καὶ τὸ μὲν πρῶτον
[11, 145]	πρώτου καταλαβόντος, ὥσπερ εἴωθεν, ἄτοπον	τὸ	πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι δὲ καὶ
[11, 130]	ὁμονοεῖν εἰκὸς καὶ τῷ βασιλεῖ	τὸ	πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν Μενέλαον
[11, 90]	καταλήψει τῶν νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης	τὸ	πλέον καὶ τῆς αὑτοῦ σωτηρίας
[11, 130]	ἤδη, καὶ διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι	τὸ	πλέον τοῦ στόλου περὶ τὴν
[11, 110]	αὐτός τε καὶ τῶν Τρώων	τὸ	πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς ἦν
[11, 75]	προσιέναι πρὸς τὴν πόλιν διὰ	τὸ	πλῆθος καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν
[11, 80]	τὰς τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας καὶ	τὸ	πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο
[11, 25]	καὶ τοῦτο τοῖς ψευδομένοις ὡς	τὸ	πολύ γε, ἄλλα μέν τινα
[11, 75]	τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν ὡς	τὸ	πολὺ γίγνεσθαι τοῖς κακῶς πράττουσιν,
[11, 115]	γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν ὡς	τὸ	πολὺ καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί
[11, 85]	ἀσεβῆ πράγματα, ὃ πάσχουσιν ὡς	τὸ	πολὺ πάντες ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ
[11, 125]	οἱ δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν	τὸ	πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν
[11, 130]	ῥᾳδίως, οἵ τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες	τὸ	πρᾶγμα καὶ τὸν Αἴγισθον βασιλέα
[11, 60]	καὶ μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε	τὸ	πρᾶγμα, ὥστε οὐκ ἦν ἱκανὸν
[11, 120]	τὴν Ἀσίαν, ἕως ἂν ἄρχῃ	τὸ	Πριάμου γένος, μήτε τοὺς Πριαμίδας
[11, 125]	γελοῖα, ἀφελόντες τὴν δόξαν καὶ	τὸ	προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι μὲν ἐν τῷ
[11, 25]	ὡς ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι,	τὸ	πρῶτον πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον
[11, 130]	τοὺς ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι	τὸ	πταῖσμα καὶ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν·
[11, 90]	τῶν νεῶν αὐτοὺς καὶ σβεσθῆναι	τὸ	πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος τοῦ
[11, 80]	συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα	τὸ	στράτευμα, δῆλον ὅτι τοῦ πλήθους
[11, 130]	ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι	τὸ	στράτευμα καὶ τοὺς Ἀτρείδας, καὶ
[11, 120]	πόλιν ὑπὸ τοῦ ἵππου. καὶ	τὸ	στράτευμα ᾤχετο ὑπόσπονδον τούτῳ τῷ
[11, 150]	πόλιν οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ γε	τὸ	στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν μηδὲν αὐτοῖς
[11, 145]	πάντα τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ	τὸ	στρατήγημα παρὰ πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ
[11, 105]	καὶ τὴν Πριάμου βασιλέως εἰς	τὸ	στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ τὸν Ἀχιλλέα,
[11, 90]	τῆς τάφρου καὶ τῆς περὶ	τὸ	στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην δὲ καὶ
[11, 55]	δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε κόμη	τό	τε εἶδος, ὅτ´ ἐν κονίῃσι
[11, 115]	αἱ μέν τινες ὑφώρμουν ὑπὸ	τὸ	τεῖχος, αἱ δὲ ἐν τῷ
[11, 125]	ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ	τὸ	τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα
[11, 85]	καὶ τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ	τὸ	τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν καὶ τὰς
[11, 25]	ὅθεν οὔτε τὴν ἀρχὴν οὔτε	τὸ	τέλος ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ τοῦ
[11, 25]	ὅτι τὴν ἀρχὴν αὐτῆς καὶ	τὸ	τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ
[11, 65]	ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν ἀληθὲς	τὸ	τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν
[11, 10]	οὐκ ἄξιον οἶμαι παριδεῖν οὐδὲ	τὸ	τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ Διὸς
[11, 20]	καὶ τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον	τὸ	τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος
[11, 90]	τὴν σύμπασαν ἦν στρατιάν; ἢ	τὸ	τοῦ Ἀχιλλέως σθένος, οὐ δήπου
[11, 105]	Δηιφόβῳ, καὶ τὸ δόρυ κλέψαι	τὸ	τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ,
[11, 130]	ἐκ τῆς Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη	τὸ	τῶν Πελοπιδῶν γένος δι´ ἐκείνην
[11, 115]	τόπῳ παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἀλλὰ	τὸ	ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν δὲ
[11, 20]	φαρμάξαι τὸν πατέρα καὶ δοῦναι	τὸ	φίλτρον αὐτῇ, τὸν κεστὸν ἱμάντα,
[11, 115]	μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν	τὸ	φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας τε ὑπὸ
[11, 140]	ὢν ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης καὶ διαγνῶναι	τὸ	ψεῦδος ἀπὸ τοῦ ἀληθοῦς. ~τὸ
[11, 120]	δὲ καὶ τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ	τὸ	ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη
[11, 25]	τοῦτο καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ	τὸ	ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς
[11, 105]	εὑρίσκων, τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ	τὸ	ψεῦδος καὶ τῷ ὄντι ὡς
[11, 20]	ὅτι ἀνδρειότατος ἀνθρώπων ἦν πρὸς	τὸ	ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐθὲν ἧττον
[11, 20]	ὅτι ἀνδρειότατος ἦν ἀνθρώπων πρὸς	τὸ	ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐχ ἧττον
[11, 15]	εἶναι ἐν τῇ Ὁμήρου φύσει	τὸ	ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον
[11, 15]	τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι δὲ	τὸ	ψεῦδος οὐκ ὤκνει πάντων μάλιστα
[11, 60]	μετ´ αὐτῆς, ὅ τε Μενέλαος	ἠνιᾶτο	τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ τὸν
[11, 60]	μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ τὸν ἀδελφὸν	ᾐτιᾶτο,	(καὶ ἔφη προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ,
[11, 145]	ἐκ τῆς Ἀσίας, ὥσπερ καὶ	προσεδοκᾶτο.	ἀνεμέσητον δὲ Ἕλληνα ὄντα τοὺς
[11, 25]	γὰρ ἐθάρρει πρὸς αὐτὰ οὐδὲ	ἐδύνατο	εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ καὶ
[11, 80]	ταῦτα καὶ Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ	ἐδύνατο	πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς
[11, 90]	θεοῦ ῥώμην ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς	ἐδύνατο	σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας ἤδη; τὸ
[11, 20]	πρὸς τοὺς Τρῶας, οὐκ εὐθὺς	ἤρξατο	ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν
[11, 135]	τὴν τοῦ βασιλέως θυγατέρα καὶ	διηγήσατο	τοῖς ἱερεῦσι τὰ τῆς στρατείας
[11, 70]	θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς	ἀπελογήσατο,	εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν
[11, 45]	φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων·	ἠπίστατο	γὰρ ὅτι ξένος ὢν καὶ
[11, 50]	ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν ὁ Ἀγαμέμνων,	ἡττᾶτο	δὲ τοῖς δικαίοις. (ἔφη γὰρ
[11, 25]	ἔφην, ἀνδρειότατος ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ	ἡττᾶτο,	ὅτι ᾔδει τἀναντία λέγων τοῖς
[11, 90]	ποιητῶν οὐδὲ συγγραφέων, παρ´ οἷς	ἐλέγετο	τἀληθές, ἀλλ´ αὐτὸς πρῶτος ἐπιθέμενος
[11, 55]	Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ	διελέγετο	καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν,
[11, 75]	ποτε Τρωίλος ἔξω τοῦ τείχους	ἐγυμνάζετο,	καὶ ταῦτα μακρὰν ἀπὸ τῆς
[11, 75]	οὐδ´ ἂν ἐκ Λήμνου οἶνος	ἐκομίζετο	αὐτοῖς. (κακῶς δὲ φερομένων τῶν
[11, 50]	ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς δὲ ταῦτα	ἠγωνίζετο	μὲν ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ
[11, 105]	Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς παρόντος, ἁπάντων	ἐπελάθετο·	ἅπαξ δὲ τολμήσας τοῦτο ψεύσασθαι
[11, 60]	ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα	προσεπέθετο—	καὶ μηδὲ ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ,
[11, 140]	Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου στόλον	ἐπύθετο,	ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν, ἅτε εἰρήνης
[11, 120]	συλλαμβάνειν. ἡ δὲ συνέπραττε προθύμως·	ἤχθετο	γὰρ ὅτι δι´ αὐτὴν οἱ
[11, 35]	οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ´	ἐτελείετο	βουλή. (ἐνταῦθά φησι περὶ μόνης
[11, 10]	ἀπήγγειλε ποιήσας, καί με πρεσβυτάτην	τέκετο	Κρόνος ἀγκυλομήτης, ἔτι δὲ οὕτω
[11, 135]	εἰ πεπλανημένος καὶ πρὸς ὀλίγον	ἀφίκετο.	γήμας δὲ τὴν τοῦ βασιλέως
[11, 100]	γε ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν ἀποθανεῖν	ἀφείλετο	καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ
[11, 95]	ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη	ἀφείλετο	μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς.
[11, 30]	αὐτῷ ὡς γιγνόμενα διελθεῖν, ὅπως	ἐβούλετο	καὶ μεθ´ ὅσου τἄλλα εἰώθει
[11, 30]	τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν ποίησιν ἃ	ἐβούλετο	κρύψαι ὅπως γέγονεν. (οὕτως γὰρ
[11, 35]	διηγήσασθαι, τὸ μὲν πρῶτον οὐκ	ἐβούλετο,	λέγων ὅτι ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ
[11, 95]	οἶμαι προελθόντι γε ἅπαξ ὅτῳ	ἐβούλετο	μάχεσθαι. (οὕτως δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ
[11, 65]	τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς ἔτι	ἐβούλετο	μένειν, εἰ μὴ καὶ Δηιφόβου
[11, 100]	τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα μὲν οὖν	ἐβούλετο	Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 100]	ἐμποδὼν αὐτὸν προελθόντα ἐφ´ ὅσον	ἐβούλετο	πάλιν μηνίειν; ξυνεὶς δὲ τῆς
[11, 140]	φεισάμενον καὶ πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς	ἐβούλετο	πέμψαντα μετὰ πάσης προθυμίας. (λέγειν
[11, 45]	καὶ ἔπηλυς ἄρχοι τῶν Ἀργείων·	ἐβούλετο	προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ διὰ
[11, 95]	δεξιὰ σημεῖα φαίνειν, εἴ γε	ἐβούλετο	σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν
[11, 25]	τὸν ἀκροατήν. εἰ δ´ αὖ	ἐβούλετο	τὰ μέγιστα καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν
[11, 100]	ἐκώλυσε Φοῖνιξ. ἀλλ´ οὐ γὰρ	ἐβούλετο,	φησί, ταχέως ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου
[11, 135]	δὲ Ἕλενος οὐκ ὀλίγον αὐτῆς	ἀπετέμετο,	τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν
[11, 95]	τοὺς ἄλλους παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´	ᾐσθάνετο	κάμνοντα ἤδη καὶ πολὺ τῆς
[11, 35]	αὐτοὺς καὶ διηγήσασθαι ἅπαντα ὡς	ἐγένετο.	(δεομένου δέ μου διηγήσασθαι, τὸ
[11, 5]	τὸν Θυέστην οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ	ἐγένετο	τῆς μητρός. ἅπαντα ταῦτα εἰ
[11, 135]	Τρώων πολὺ κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα	ἐγένετο.	τοῦτο μὲν γὰρ Αἰνείας ὑπὸ
[11, 75]	λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ στάσις	ἐγένετο	τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν ὡς
[11, 135]	οὐκ ἄν ποτε ἐποίησεν, εἰ	ἐφαίνετο	ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν
[11, 25]	γάρ, ὡς ἔφην, ἀνδρειότατος ὢν	ὑποκατεκλίνετο	καὶ ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει τἀναντία
[11, 20]	καὶ οὐχ ἧττον ἐθάρρει καὶ	ἐσεμνύνετο	ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ
[11, 20]	καὶ οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει καὶ	ἐσεμνύνετο	ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ
[11, 50]	(πρὸς οὖν ταῦτα ὁ Τυνδάρεως	ἐβουλεύετο	μετὰ τῶν παίδων. καὶ ἐδόκει
[11, 95]	ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς ὢν	ἐμάχετο,	μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον δὲ
[11, 65]	(εἰ δὲ μή, τίς ἂν	ἠνέσχετο	αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν ἢ
[11, 80]	τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ	ὑπέσχετο	ἐρεῖν, (τρόπον τινὰ ἄκων καὶ
[11, 25]	εἰπεῖν ἐκ τοῦ εὐθέος, οὐδὲ	ὑπέσχετο	ὑπὲρ τούτων οὐδὲν ἐρεῖν, ἀλλ´
[11, 95]	αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι βουλόμενος· ἔπειτα	ηὔχετο	τῷ Διὶ ὑποστρέψαι τὸν Πάτροκλον
[11, 120]	τοῦ ἵππου. καὶ τὸ στράτευμα	ᾤχετο	ὑπόσπονδον τούτῳ τῷ τρόπῳ. τὴν
[11, 120]	τελευτᾷ πάντων εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα	λελύπητο	περὶ τῶν παίδων τῶν τετελευτηκότων.
[11, 85]	τὰς τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ τι	δύναιτο	ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι. (τῇ δ´
[11, 150]	οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ	ἀποδέξαιτο	ἄν τις μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ
[11, 15]	μάρτυρα οὐδεὶς ἂν ἐκείνων οὐδένα	ποιήσαιτο	ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ τοὺς ἐπαίνους
[11, 95]	ἵππους, ὡς ἂν κάκιστά τις	βουλεύσαιτο	περὶ τῶν αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι
[11, 55]	ὑποσχόμενος αὐτῷ δώσειν ὁ Λαομέδων	ψεύσαιτο.	(καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν ἐπῶν,
[11, 20]	πείσειν γε ἐνόμιζέ τινα ὡς	ἐπίσταιτο	τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους
[11, 60]	ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον δὲ	ἐφοβεῖτο	καὶ ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν
[11, 100]	προσεοικότα τῷ δόρατι, καὶ οὐκ	ἐφοβεῖτο	μὴ οὐ δύνηται φέρειν αὐτά·
[11, 65]	αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας. εἰ δὲ	ἐφοβεῖτο	τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον εὑρέσθαι
[11, 60]	οὖσαν ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´	ᾑρεῖτο	ἀκολουθεῖν εἰς Τροίαν, ὁ δὲ
[11, 120]	γὰρ ἐπρέσβευε περὶ τῆς εἰρήνης,	παρῃτεῖτο,	ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ ἥττω δεδράκασιν
[11, 60]	(ταῦτα λέγων τὸν μὲν Τυνδάρεων	παρῃτεῖτο	καὶ συγγνώμην ἔχειν ἐκέλευε· παραλογισθῆναι
[11, 20]	ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος	λέγοιτο	παρὰ τοῖς θεοῖς, αὐτὸς οὕτως
[11, 20]	ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος	ὀνομάζοιτο	παρ´ αὐτοῖς, οὕτως ἤδη ἐν
[11, 20]	δὲ οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι	πύθοιτο	παρὰ θεοῦ τινος. (οὕτω πάνυ
[11, 40]	δὲ παρ´ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον	ἀφίκοιτο	καὶ τοῦ πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου
[11, 105]	δὴ τοῦ Ἕκτορος τὴν δόξαν	ἀφέλοιτο,	καὶ τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται καθῃρηκώς,
[11, 45]	ἐκ τῆς Ἀσίας τινά, εἰ	βούλοιτο,	εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε
[11, 45]	ἄλλης δυνάμεως, καὶ ὅτι αὑτοῦ	γίγνοιτο	ἡ βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον
[11, 45]	καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ	ὑπόσχοιτο	τὸν ἄριστον γάμον τῶν ἐν
[11, 55]	χιλίων καὶ διακοσίων ἐλθόντες οὐκ	ἐδύναντο	ἑλεῖν; ἢ πῶς τὸν Πρίαμον
[11, 50]	ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες	ἐδύναντο.	ἔφη δὲ καὶ ξυγγενὴς εἶναι
[11, 115]	Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν εἴ τινα	ἐδύναντο	ὠφέλειαν· τῶν μὲν γὰρ ἔξωθεν
[11, 115]	τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες	ἐστρατεύσαντο,	καὶ τήν τε χώραν διέφθειραν
[11, 65]	καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι	ἠπίσταντο	ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν
[11, 115]	περιγενομένοις ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν.	~μετεπέμψαντο	δὲ καὶ οἱ Ἀχαιοὶ παρ´
[11, 70]	οἱ Ἀχαιοί, τὸ μὲν πρῶτον	εἴργοντο	τῆς γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός τε
[11, 80]	ὀλίγον εἶναι χρόνον φάσκοντας, ὃν	ἐδέοντο	αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ μάντιν
[11, 75]	καὶ μᾶλλον ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι	παρεσκευάζοντο.	(οἱ δὲ τὰ μὲν ἄλλα
[11, 60]	δὴ ἀκούοντες, οἱ μέν τινες	ὠργίζοντο	καὶ ἀτιμίαν τῷ ὄντι ἐνόμιζον
[11, 25]	ἣν συνέστη ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ	συνωργίζοντο	ἂν πάντες οἱ τῇ ποιήσει
[11, 5]	τὰ μέγιστα, τυχὸν ἂν εἰκότως	ἤχθοντό	μοι καὶ τῆς πόλεως ἐξέβαλλον
[11, 70]	τὴν ψυχήν. οὔτε οὖν ἐκεῖνοι	ἀφίκοντο	πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ
[11, 75]	νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον	περιεβάλοντο	καὶ τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν
[11, 115]	διέπλευσαν εἰς τὴν Τροίαν, καὶ	περιεβάλοντο	τεῖχος ἕτερον πολὺ ἔλαττον, οὐκ
[11, 0]	αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ ἄν ποτε	ἀνείλοντο.	οὕτω δὲ τοῦτο ἰσχυρόν ἐστιν
[11, 55]	φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ πρότερον αὐτὴν	ἀφείλοντο	Θησέως καὶ οὐ περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν;
[11, 40]	καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν, εἰ	ἐβούλοντο.	~εἶπον οὖν ὅτι καὶ παρ´
[11, 120]	περὶ δὲ τῶν ἄλλων οὐκ	ἐβούλοντο	ὀμνύειν οἱ Τρῶες οὐδὲ τοῖς
[11, 55]	καὶ πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες	ἀπώλοντο	καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ
[11, 35]	καὶ δεινὰ ἔπαθον καὶ πολλοὶ	ἀπώλοντο	καὶ ἄταφοι ἔμειναν, ὡς ταῦτα
[11, 110]	ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας	ἐπυνθάνοντο	τὸν Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 75]	καὶ μάχαι μὲν οὐ πολλαὶ	ἐγένοντο	ἐκ παρατάξεως· οὐ γὰρ ἐθάρρουν
[11, 55]	τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι	ἐγένοντο,	καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν
[11, 135]	ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι	ἐγένοντο;	πῶς δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ
[11, 95]	θαρροῦντες καὶ νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον	ἐφείποντο·	ὁ δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ
[11, 135]	καὶ τὴν Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´	ἀπείχοντο	διὰ τοὺς ὅρκους. ὅμως δὲ
[11, 115]	ὡς τὸ πολὺ καὶ καταδρομαῖς	ἐχρῶντο.	καί ποτε μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης,
[11, 75]	Ποσειδῶνα τοὺς ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´	αὐτὸ	καὶ ἀφανίσαντας· ὃ πάντων πιθανώτατόν
[11, 25]	τοῖς οὖσι καὶ τὸ κεφάλαιον	αὐτὸ	τοῦ πράγματος ψευδόμενος. (ἢ πόθεν
[11, 5]	φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ	αὐτὸ	τοῦτο κἂν Θηβαίους οἶμαι παθεῖν,
[11, 25]	ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς	αὑτό,	ἄλλως τε ὅταν ᾖ περὶ
[11, 100]	καὶ ἅμα οὐδέπω τῆς ὀργῆς	ἐπέπαυτο.	(καὶ τί ἦν ἐμποδὼν αὐτὸν
[11, 130]	Εὔβοιαν· ἔτι δὲ μὴ κατὰ	ταὐτὸ	πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι τὸ
[11, 40]	καὶ Λήδας δύο θυγατέρας κατὰ	ταὐτὸ	ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν καὶ
[11, 20]	τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ	τοιοῦτο,	μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς
[11, 15]	θεῶν καὶ οὐ πρέποντα ἐκείνοις,	τοσοῦτό	φημι μόνον, ὅτι λόγους οὐκ
[11, 25]	τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν μὲν	τοῦτο	αἴτιον τοῦ μὴ κατὰ φύσιν
[11, 125]	ἄν τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ	τοῦτο	ἄκριτον καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ
[11, 45]	πατρός. (ἐδόκει οὖν μοι καὶ	τοῦτο	ἀληθὲς λέγειν, ὅπου τὴν Κλεισθένους
[11, 55]	δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν, εἶπεν, οὐδὲ	τοῦτο	ἀληθὲς λέγουσι. πῶς γὰρ ἐν
[11, 20]	ἱμάντα, ὡς εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ	τοῦτο	ἀξιοῦσα. οὐδὲ γὰρ τῶν ἀνθρώπων
[11, 5]	ἀκούωσι μετὰ πολὺν χρόνον, διὰ	τοῦτο	ἄπιστον νομίζουσιν. εἰ μὲν οὖν
[11, 130]	ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη, καὶ διὰ	τοῦτο	ἀπολέσθαι τὸ πλέον τοῦ στόλου
[11, 120]	Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι.	τοῦτο	γὰρ φέρειν μεγάλην τιμὴν ἐκείνοις·
[11, 55]	Μενέλαον πῶς ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα;	τοῦτο	δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα εἰς
[11, 135]	τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς Εὐρώπης·	τοῦτο	δὲ Ἕλενος εἰς μέσην ἀφικόμενος
[11, 100]	ὡς οὐκ ἀποθανόντος ἐν Ἰλίῳ.	(τοῦτο	δὲ ἐπεὶ ἀδύνατον ἑώρα, τῆς
[11, 25]	ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται.	~τοῦτο	δὲ ἰδεῖν ἔστι καὶ ἐν
[11, 55]	ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ πῶς εἰκός	{τοῦτο	δὲ} μηδὲ τῶν ἄλλων μηδένα
[11, 135]	δὲ ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων.	τοῦτο	δὲ οὐκ ἄν ποτε ἐποίησεν,
[11, 105]	περὶ τὴν μάχην ἐκείνην. (εἰς	τοῦτο	δὲ προελθὼν ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ
[11, 145]	τοὺς ἑαυτοῦ πάντα τρόπον ὠφελεῖν.	(τοῦτο	δὲ τὸ στρατήγημα παρὰ πολλοῖς
[11, 45]	προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ διὰ	τοῦτο	ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ Ἑλένην
[11, 150]	ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι, καὶ μηδὲ	τοῦτο	εἰργάσθαι μηδένα τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ
[11, 25]	λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ	τοῦτο	ἔλθωσιν· οἱ δέ τινες αὐτῶν
[11, 130]	ὑποπτεύων τὰ πράγματα. καὶ διὰ	τοῦτο	ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης
[11, 40]	παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι φάρμακον	τοῦτο	ἡδονῆς ἐστι πρὸς τὴν ἀκοήν.
[11, 135]	Ἑλλήνων μετὰ τὸν πόλεμον εἰς	τοῦτο	ἦλθε δυστυχίας καὶ ταπεινότητος, τὰ
[11, 0]	ἄν ποτε ἀνείλοντο. οὕτω δὲ	τοῦτο	ἰσχυρόν ἐστιν ὥστε πολλοὶ τὰ
[11, 135]	(σχεδὸν δὲ καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται	τοῦτο	καὶ αἰνίττεται, φήσας τὸν Μενέλαον
[11, 25]	ἂν λάθοι μάλιστα, καὶ διὰ	τοῦτο	καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ
[11, 5]	ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ αὐτὸ	τοῦτο	κἂν Θηβαίους οἶμαι παθεῖν, εἴ
[11, 15]	πάντων μάλιστα οὐδὲ αἰσχρὸν ἐνόμιζε,	τοῦτο	λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς ἢ
[11, 10]	γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς	τοῦτο	μανίας οἱ πολλοὶ ἐληλύθασι καὶ
[11, 135]	πολὺ κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα ἐγένετο.	τοῦτο	μὲν γὰρ Αἰνείας ὑπὸ Ἕκτορος
[11, 55]	Θησέως καὶ οὐ περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν;	(τοῦτο	μὲν γὰρ παρόντα τὸν Μενέλαον
[11, 120]	τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ καὶ	τοῦτο	μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ ψεῦδος, εἰδὼς
[11, 125]	τῶν δὲ Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι	τοῦτο	μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ ταῦτα μάντεως
[11, 95]	τῶν ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς καὶ	τοῦτο	Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς δὲ ἵππους
[11, 150]	ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ	τοῦτο	ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο ἄν
[11, 125]	τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ μετὰ	τοῦτο	ὅπλα οὐκ ἔχοντα, ἐκ τοῦ
[11, 110]	ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα. (διὰ	τοῦτο	οὖν ἀναγκαῖον ἦν μένειν ὥσπερ
[11, 105]	{ἀγῶνά τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ	τοῦτο	πάνυ γελοίως, καὶ τὴν Πριάμου
[11, 150]	Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος, καὶ	τοῦτο	πρᾶξαι μηδένα τῶν φαύλων μηδὲ
[11, 100]	φανεροί εἰσιν οἱ τάφοι· διὰ	τοῦτο	προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη τάφον αὐτοῦ
[11, 145]	εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος ἐποίει	τοῦτο,	συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως ἂν οὖν
[11, 25]	εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ καὶ	τοῦτο	τοῖς ψευδομένοις ὡς τὸ πολύ
[11, 70]	οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ καὶ	τοῦτο	ψεῦδός ἐστιν ὅτι Μενέλαος ἦγε
[11, 105]	ἁπάντων ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ τολμήσας	τοῦτο	ψεύσασθαι πάντα συνέχεε. καὶ τοὺς
[11, 85]	μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς	δύο	Αἴαντας, ἀλλὰ Νέστορα μόνον ὑπ´
[11, 40]	ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν καὶ Ἑλένην, καὶ	δύο	ἄρρενας παῖδας διδύμους καλοὺς καὶ
[11, 40]	μέγιστον, τούτου δὲ καὶ Λήδας	δύο	θυγατέρας κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς