Discours, Par.
[11, 40]	τὴν Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως	ἄν,	εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον οὖν ὅτι
[11, 0]	εἴ τις αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ	ἄν	ποτε ἀνείλοντο. οὕτω δὲ τοῦτο
[11, 135]	ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ οὐκ	ἄν	ποτε ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ
[11, 75]	στρατοπέδου. τεκμήριον δέ· οὐ γὰρ	ἄν	ποτε Τρωίλος ἔξω τοῦ τείχους
[11, 125]	καὶ τὴν Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς	ἄν	τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο
[11, 150]	τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο	ἄν	τις μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ
[11, 65]	οἱ γὰρ ἄνθρωποι, ἐν οἷς	ἂν	ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι.
[11, 40]	εἰσιν οἱ Ἕλληνες· ἃ δ´	ἂν	ἀκούσωσιν ἡδέως τινὸς λέγοντος, ταῦτα
[11, 5]	κριτὴν ἄριστον εἶναι, ὅτι δ´	ἂν	ἀκούωσι μετὰ πολὺν χρόνον, διὰ
[11, 25]	ὡς ἑτέρων ἀκούσαντες. ὃς δ´	ἂν	ἀληθὲς λέγῃ τι, θαρρῶν καὶ
[11, 65]	χρῆν· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς	ἂν	ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου, πλείστων καὶ
[11, 120]	στρατεύσειν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἕως	ἂν	ἄρχῃ τὸ Πριάμου γένος, μήτε
[11, 100]	ὤν· εἰ δὲ μή, πάντως	ἂν	αὐτὸν ἐκώλυσε Φοῖνιξ. ἀλλ´ οὐ
[11, 150]	ὅτι πείσω ταῦτα λέγων, ἴσως	ἂν	ἐβουλευσάμην εἰπεῖν. ὅμως δὲ μείζω
[11, 75]	μακρὰν ἀπὸ τῆς πόλεως, οὐδ´	ἂν	ἐγεώργουν τὴν Χερρόνησον, ὡς ὁμολογοῦσι
[11, 5]	γὰρ οἶμαι τοὺς Ἀργείους μὴ	ἂν	ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι τὰ περὶ
[11, 130]	τὸν Αἴγισθον βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ	ἂν	εἰ μετὰ τοσαύτης δόξης καὶ
[11, 135]	νομὸς ἀπ´ αὐτοῦ καλούμενος, οὐκ	ἂν	εἰ πεπλανημένος καὶ πρὸς ὀλίγον
[11, 5]	ψευδῆ περὶ τὰ μέγιστα, τυχὸν	ἂν	εἰκότως ἤχθοντό μοι καὶ τῆς
[11, 145]	τελέως ἄπειροι καὶ ὅ, τι	ἂν	εἴπῃ τις παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε
[11, 75]	εἴπερ ἐκράτουν τῆς Τρῳάδος, οὐδ´	ἂν	ἐκ Λήμνου οἶνος ἐκομίζετο αὐτοῖς.
[11, 40]	αὐτοῖς, ὅμως δὲ πιστεύουσιν οἷς	ἂν	ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ μάρτυρας αὐτοὺς
[11, 15]	ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς	ἂν	ἐκείνων οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός,
[11, 10]	καίτοι οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων ὃς	ἂν	ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν
[11, 100]	ἄοπλον γενέσθαι. Ἃ οὐδέ– ποτ´	ἂν	ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος ὤν·
[11, 100]	εἴ τις ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ	ἂν	ἔργον εἴη. τὸ γὰρ ψεῦδος
[11, 60]	Μενελάου μνηστεύοντες τὴν Ἑλένην, οὐκ	ἂν	ἐφρόντισαν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐφήδεσθαι ἔμελλον
[11, 70]	συμμάχους· ἐπὶ δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ	ἂν	ἦλθον, ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον
[11, 65]	πράξαντα. (εἰ δὲ μή, τίς	ἂν	ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν ἀδελφῶν
[11, 40]	μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι	ἂν	θέλωσι ψεύδεσθαι καί φασιν ἐξεῖναι
[11, 0]	οὐκ ἐῶν βλέπειν. ἢ πῶς	ἂν	ἴσχυε τὰ ψεύδη πολλάκις πλέον
[11, 95]	αὑτοῦ καὶ τοὺς ἵππους, ὡς	ἂν	κάκιστά τις βουλεύσαιτο περὶ τῶν
[11, 100]	τοῦ κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς, ἕως	ἂν	λάβῃ τὰ δῶρα, καὶ ἅμα
[11, 25]	αὑτοῦ χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´ ὡς	ἂν	λάθοι μάλιστα, καὶ διὰ τοῦτο
[11, 25]	διατρίβειν ἐπ´ αὐτοῖς, ὃ δ´	ἂν	μάλιστα κρύψαι θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι
[11, 95]	ὅπλων οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι πῶς	ἂν	ὁ Ἀχιλλεὺς ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ
[11, 5]	τιθέασιν ἆθλα περὶ τούτων, ὃς	ἂν	οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ
[11, 150]	ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως	ἂν	οὖν εἴποι τις ἀνήκοος, Οὐκ
[11, 0]	τἀγαθὰ μετὰ χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ	ἂν	οὖν θαυμάσαιμι καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες
[11, 25]	συνέστη ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο	ἂν	πάντες οἱ τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες
[11, 0]	τούτων ἀφελέσθαι τὴν δόξαν, οὐδ´	ἂν	πάνυ τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι
[11, 15]	καὶ ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς	ἂν	περί γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν
[11, 140]	ἑκατέρας τῆς ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον	ἂν	σώζηται τὸ γένος. (ταῦτα δὴ
[11, 15]	πρὸς χάριν τῶν διδόντων, οὐδ´	ἂν	τὰ τοιαῦτα λέγειν ὁποῖα ἔμελλεν
[11, 5]	ταῦτα εἰ λέγοι τις, χαλεπῶς	ἂν	φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ
[11, 0]	προσποιοῦνται καὶ ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν,	ἂν	ὦσι πεπεισμένοι πρότερον, ἢ τἀγαθὰ
[11, 5]	γὰρ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων οὕτως	ἄγαν	εἰσὶν ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι τὰς
[11, 35]	ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα οὕτως	ἄγαν	πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς
[11, 145]	τότε Ἕλλησιν, ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν,	ἐὰν	γένηται πόλεμος αὐτοῖς πρὸς τοὺς
[11, 10]	δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν,	ἐὰν	μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν
[11, 0]	ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι μὲν μόγις,	ἐάν	τι καὶ μάθωσι, παρ´ ὀλίγων
[11, 5]	τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα,	ἐάν	τις ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους τῶν
[11, 105]	Ἀχαιοὺς ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ	θέαν	παρόντας καὶ μηδένα βοηθεῖν τῷ
[11, 10]	καὶ ἄδικον καὶ ἀσύμφορον δοῦναι	δωρεάν,	καὶ μηδένα ποιήσασθαι λόγον μήτε
[11, 70]	μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ τὴν	ἀλογίαν	κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν
[11, 50]	ἀλλοφύλῳ. διὰ ταύτην γὰρ τὴν	ἀλογίαν	συνέπλασαν τὸν περὶ τῆς Ἀφροδίτης
[11, 20]	θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν	θείαν	διάλεκτον· πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ
[11, 20]	ψεύσματα καὶ λίαν πιθανὰ πρὸς	θείαν	καὶ ἀμήχανον φύσιν. πέρας δὴ
[11, 105]	καὶ οὔτε τὴν τοῦ Μέμνονος	βοήθειαν	οὔτε τὴν τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως
[11, 50]	εὐχῶν. (Σκόπει δέ, ἔφη, τὴν	εὐήθειαν	τοῦ ἐναντίου λόγου, εἴ σοι
[11, 20]	πόλεως, ὃν τοὺς μὲν ἀνθρώπους	Βατίειαν	ὀνο μάζειν, τοὺς δὲ θεοὺς
[11, 20]	δέ τινα πρὸ τῆς πόλεως,	Βατίειαν	ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης. (τὸ δὲ
[11, 35]	διὰ τὴν ἀμαθίαν τε καὶ	ἀμέλειαν	τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ καὶ
[11, 145]	τῶν περὶ τοὺς θεούς· ἔπειτα	ὠφέλειάν	τινα εἶχε τοῖς τότε Ἕλλησιν,
[11, 115]	παρ´ αὑτῶν εἴ τινα ἐδύναντο	ὠφέλειαν·	τῶν μὲν γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν
[11, 45]	τινὰ μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι δὲ	Ἱπποδάμειαν	τὴν Οἰνομάου Πέλοψ ἔγημεν ἐκ
[11, 130]	δηλοῦσι τὸ πταῖσμα καὶ τὴν	ἀσθένειαν	αὐτῶν· (οὐ πάνυ γὰρ εἰώθασιν
[11, 140]	Δωριέων, ἀποροῦντας ὅποι τράπωνται δι´	ἀσθένειαν,	εἰς τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς
[11, 135]	Τροίας ἔφευγον οἱ περὶ τὸν	Αἰνείαν	καὶ τὸν Ἀντήνορα καὶ τὸν
[11, 140]	ἁπάντων, ἔτι δὲ ὁρῶντα τὸν	Αἰνείαν	οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ μὴ μέρος
[11, 140]	εἰς αὖθις. ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα	Αἰνείαν	στελλόμενον καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης
[11, 140]	δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν	Αἰνείαν,	τὰ μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ
[11, 75]	δεινότατος καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν	Αἰνείαν	τε οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν
[11, 95]	Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον,	Αἰνείαν	τε συστάντα αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον
[11, 110]	εἴ πως τῷ Πάριδι κάμνοντι	διαλλάξειαν	αὑτοὺς καὶ πρὸς φιλίαν πράξαντες
[11, 70]	διὰ μέγεθος τῆς ἀρχῆς καὶ	ἀνδρείαν·	οὐδενὸς γὰρ ἦν χείρων τὴν
[11, 75]	διὰ τὸ πλῆθος καὶ τὴν	ἀνδρείαν	τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ
[11, 150]	υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ, παναγῆ κόρην,	ἱέρειαν	τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ τεμένει
[11, 50]	Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν δέ, εἰ Πριάμῳ	κηδεύσειαν,	καὶ τῶν ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν
[11, 30]	Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ τὴν Ἀμαζόνων	στρατείαν	καὶ τὴν μάχην ἐκείνην τὴν
[11, 80]	καὶ τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις	μαντείαν	τινὰ προβαλλομένους καὶ ὀλίγον εἶναι
[11, 120]	συμβῆναι γὰρ οὐχ ἁπλῶς τὴν	μνηστείαν,	ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ
[11, 130]	πράγματα. καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ	μνηστείαν	ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης καὶ τῶν
[11, 45]	καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ	μνηστείαν	ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ
[11, 115]	ἀλλ´ ὅτι κρείττων ἐνομίσθη κατὰ	μνηστείαν	καὶ γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ τῆς
[11, 45]	πλούτου καὶ παρασκευῆς ὡς ἐπὶ	μνηστείαν,	καὶ διαφέροντα κάλλει, εἰς λόγους
[11, 85]	τῷ μὲν Ἀγμέμνονι χαρίζεταί τινα	ἀριστείαν	ἀνόνητον καὶ τῷ Διομήδει καὶ
[11, 105]	δὲ ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως τὴν	ἀριστείαν	διελθών, ὁτὲ μὲν ποταμῷ μαχόμενον
[11, 85]	καὶ τὴν ἐν τῷ στρατοπέδῳ	κατήφειαν	καὶ τὴν τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν
[11, 35]	ταῖς στήλαις γεγραμμένων διὰ τὴν	ἀμαθίαν	τε καὶ ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων·
[11, 120]	ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ	Φθίαν	ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ μόνας
[11, 90]	Τρωίλον παῖδα ἔτι ὄντα τὴν	ἡλικίαν	ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ γενόμενος Ὅμηρος
[11, 70]	καὶ μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι τὴν	ἡλικίαν.	(οὐ γὰρ δὴ Νέστορος παλαιότερος
[11, 50]	βασιλέας. τὴν μὲν γὰρ Πελοπιδῶν	οἰκίαν	ἔχειν Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν
[11, 140]	μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως δὴ τὴν	ἀποικίαν	γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος καὶ φρονήματος
[11, 140]	τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω δὴ τὴν	ἀποικίαν	στεῖλαι χρημάτων τε οὐ φεισάμενον
[11, 20]	γὰρ ὄντι ἀνθρώπινα ψεύσματα καὶ	λίαν	πιθανὰ πρὸς θείαν καὶ ἀμήχανον
[11, 135]	μετὰ στόλου καὶ δυνάμεως πολλῆς	Ἰταλίαν	κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς
[11, 100]	πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν	δειλίαν·	καίτοι ἐξῆν αὐτῷ διὰ ταύτην
[11, 10]	οὐ θέλουσι τὰ δεινὰ διὰ	δειλίαν,	φοβούμενοι τούς τε θανάτους καὶ
[11, 55]	δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα εἰς	ὁμιλίαν	ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ πῶς εἰκός
[11, 140]	Ἕκτορος, Λέσβον τε οἰκῆσαι κατὰ	φιλίαν	παρέντων καὶ ἄλλα οὐ μικρὰ
[11, 110]	κάμνοντι διαλλάξειαν αὑτοὺς καὶ πρὸς	φιλίαν	πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς δὲ ἔκριναν
[11, 45]	δὲ ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ	μίαν	τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ ἐκεῖνος
[11, 65]	μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος,	οὐδεμίαν	ἐλπίδα ἔχοντας τῆς σωτηρίας· τὴν
[11, 115]	τῷ πέραν ἔμενον· ἅτε γὰρ	οὐδεμίαν	ἐλπίδα ἔχοντες κρατήσειν, ἀλλ´ ὁμολογιῶν
[11, 60]	οἱ μέν τινες ὠργίζοντο καὶ	ἀτιμίαν	τῷ ὄντι ἐνόμιζον τῆς Ἑλλάδος
[11, 65]	τῆς πόλεως διὰ τὴν ἐκείνου	παρανομίαν,	ἐξὸν ἀποδόντας τὴν Ἑλένην σῶσαι
[11, 15]	οἴονται τοὺς τότε καταγνῶναι αὐτοῦ	μανίαν	τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ
[11, 120]	ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ τὴν οἴκοι	πενίαν.	ταῦτα δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς
[11, 130]	γῆς κρατοῦντας καὶ πολλὴν ἁπάντων	ἀφθονίαν	ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη
[11, 130]	πλέον τοῦ στόλου περὶ τὴν	Εὔβοιαν·	ἔτι δὲ μὴ κατὰ ταὐτὸ
[11, 145]	ὁρμούντων δὲ αὐτῶν περὶ τὴν	Εὔβοιαν	ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν
[11, 120]	ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ	Εὔβοιαν.	(ταύτας γὰρ μόνας ἐξαιρέτους ἐποίουν·
[11, 80]	αὐτῷ χαρίζεται χάριτας καὶ νίκην	γελοίαν,	ὡς τοῦ ξίφους καταχθέντος. οὐ
[11, 40]	πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν	ἄγνοιαν	ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται
[11, 110]	πάντας, οἱ μέν τινες κατ´	εὔνοιαν,	οἱ δὲ καὶ φόβῳ τῆς
[11, 150]	μὴ γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ	Τροίαν	ἁλῶναι;
[11, 125]	ἡττημένους, οὐδὲν δὲ ἧττον τὴν	Τροίαν	ἑλόντες, ἐν δὲ τῷ ἵππῳ
[11, 115]	ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν εἰς τὴν	Τροίαν,	καὶ περιεβάλοντο τεῖχος ἕτερον πολὺ
[11, 50]	Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν εἰς	Τροίαν	μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ
[11, 60]	δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς	Τροίαν,	ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ
[11, 60]	καὶ παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ τὴν	Τροίαν·	πολλὰς γὰρ ἐλπίδας ἔχειν αἱρήσειν
[11, 35]	δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου ὅτι	Τροίαν	τέ εἰσι πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν
[11, 35]	τοῖς νεωτάτοις τὰ περὶ τὴν	Τροίαν·	τὸν γὰρ Μενέλαον ἀφικέσθαι παρ´
[11, 135]	γῆς ἀρίστης τῆς περὶ τὸν	Ἀδρίαν·	Αἰνείας δὲ πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε
[11, 105]	ὧν ἁπάντων ἰδεῖν ἔστι τὴν	ἀπορίαν	αὐτοῦ σχεδόν· οὐ γάρ ἐστιν
[11, 85]	τι εἴπῃ ἀληθές, διὰ τὴν	ἀπορίαν	εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ
[11, 70]	φαίνεται γὰρ καὶ ταῦτα πολλὴν	ἀπορίαν	ἔχοντα. ἐπεὶ δ´ οὖν ἦλθον
[11, 35]	(ἔφη δὲ πᾶσαν τὴν πρότερον	ἱστορίαν	γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς, τὴν μὲν
[11, 145]	μέν φασιν ἐπὶ Νάξον καὶ	Ἐρέτριαν	πέμψαι τοὺς περὶ Δᾶτιν καὶ
[11, 145]	ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν εἰς τὴν	Ἀσίαν	ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν οὖν ψευδῆ
[11, 120]	Ἀλέξανδρον τοσούτων οὐσῶν κατὰ τὴν	Ἀσίαν	γυναικῶν, τὸν δὲ εἰς τὴν
[11, 140]	τράπωνται δι´ ἀσθένειαν, εἰς τὴν	Ἀσίαν	ἐλθεῖν ὡς παρὰ φίλους τε
[11, 120]	Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν εἰς τὴν	Ἀσίαν,	ἕως ἂν ἄρχῃ τὸ Πριάμου
[11, 115]	στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς εἰς τὴν	Ἀσίαν	μήτε ἐκείνους ἐπὶ τὸ Ἄργος.
[11, 55]	μεγίστην γενέσθαι τῶν κατὰ τὴν	Ἀσίαν;	πῶς δὲ ὁ μὲν Ἡρακλῆς
[11, 85]	οἰμωγάς, ἔτι δὲ τὴν νυκτερινὴν	ἐκκλησίαν	βουλευομένων ὅπως φύγοιεν, καὶ τὰς
[11, 80]	ἐν οἷς φησι τὸν Ἀγαμέμνονα	ἐκκλησίαν	συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα
[11, 25]	εἴρηκεν ἐκ τοῦ εὐθέος οὐδὲ	παρρησίαν	ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε τὰ
[11, 20]	ἔπεισε. διηγεῖται δὲ καὶ τὴν	συνουσίαν	τὴν τοῦ Διὸς πρὸς τὴν
[11, 70]	δέκα ἔτη διατρίβοντα καὶ συνάγοντα	στρατιάν,	ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς ἐδίωξαν τὴν
[11, 90]	τι πρὸς τὴν σύμπασαν ἦν	στρατιάν;	ἢ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως σθένος,
[11, 140]	πατρός, καὶ λαβόντα ναῦς καὶ	στρατιὰν	ὡς ἐφ´ ἕτοιμον τὴν Ἑλλάδα
[11, 35]	ἀναστρέφειν ἅπαντα. (ἔπειτα βουλόμενος τὴν	αἰτίαν	εἰπεῖν τῶν κακῶν, ἀφεὶς τὸν
[11, 120]	δεδράκασιν ἢ πεπόνθασιν, καὶ τὴν	αἰτίαν	ἐκείνοις ἀνετίθει τοῦ πολέμου· μηδὲν
[11, 65]	τὸ τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον	αἰτίαν	τοῦ πολέμου οἱ Τρῶες, ὅθεν
[11, 25]	ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι τὴν	ἐναντίαν	δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν οὔτε
[11, 80]	ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς	ἁμαρτίαν,	εἴπερ ἥμαρτεν. ὅμως δὲ οὐχ
[11, 120]	τοὺς Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ	Βοιωτίαν	ἢ Κρήτην ἢ Ἰθάκην ἢ
[11, 45]	τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας τὴν Ἑλένην	ἐπιβεβηκυῖαν	τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ
[11, 50]	ἀναγκαίους, ἔτι δὲ οἶμαι θυγατρίου	γεγονυῖαν	μητέρα, συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ. διὰ
[11, 80]	δὲ καὶ τὰ περὶ τὴν	μονομαχίαν.	{οὐ γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν ὡς
[11, 145]	ὑστέραν γενέσθαι τὴν περὶ Σαλαμῖνα	ναυμαχίαν	τῆς ἐν Πλαταιαῖς μάχης, οἱ
[11, 5]	λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο	κἂν	Θηβαίους οἶμαι παθεῖν, εἴ τις
[11, 95]	γὰρ Τρῶες ἤδη θαρροῦντες καὶ	νικᾶν	νομίζοντες, μαλακώτερον ἐφείποντο· ὁ δὲ
[11, 70]	ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ τὴν Ἑλένην	ἐξέδωκαν,	προκρίναντες τῶν ἄλλων μνηστήρων τὸν
[11, 30]	ὑπέμεινεν εἰπεῖν, τὰ περὶ τὴν	Σκύλλαν	καὶ τὸν Κύκλωπα καὶ τὰ
[11, 100]	ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ	τιμᾶν	καὶ μηδὲ αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι
[11, 10]	βοηθῶν καὶ μάλιστα διὰ τὴν	Ἀθηνᾶν,	ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι
[11, 105]	ἐξελθόντα τοῦ τείχους, μᾶλλον δὲ	Ἀθηνᾶν	παραλογίσασθαι αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ
[11, 35]	καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι	ἔμειναν,	ὡς ταῦτα μέγιστα τῶν γενομένων
[11, 110]	φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς δὲ	ἔκριναν	ταῦτα, καὶ ἐποίουν πέραν μένοντες.
[11, 105]	(ἵνα δὴ τοῦ Ἕκτορος τὴν	δόξαν	ἀφέλοιτο, καὶ τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται
[11, 5]	ἐξέβαλλον εἰ τὴν παρ´ ἐκείνων	δόξαν	ἐφαινόμην ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς
[11, 15]	ἀλλ´ ὅτι κατὰ τὴν ἐκείνων	δόξαν,	ἣν ἔχουσι περὶ Ὁμήρου καὶ
[11, 125]	πῶς ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες τὴν	δόξαν	καὶ τὸ προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι μὲν
[11, 0]	ἐστι ῥᾴδιον τούτων ἀφελέσθαι τὴν	δόξαν,	οὐδ´ ἂν πάνυ τις ἐξελέγχῃ.
[11, 45]	πολλοὶ μνηστῆρες διά τε τὴν	δόξαν	τὴν περὶ τοῦ κάλλους καὶ
[11, 150]	τοῦ τείχους, καὶ ταῦτα κοινῇ	δόξαν	τῷ στρατοπέδῳ καὶ τοῖς βασιλεῦσι·
[11, 25]	(ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι τὴν ἐναντίαν	δόξαν	ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν οὔτε τὴν
[11, 75]	καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ τάφρον	ὤρυξαν	φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς
[11, 70]	συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς	ἐδίωξαν	τὴν ἀδελφήν, μάλιστα μὲν εἰ
[11, 90]	ἔτι τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς	ἅπαν	ἧκεν ἀναισχυντίας καὶ πάντα τὰ
[11, 135]	ταῖς οἴκοθεν ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´	ἀγαπᾶν,	εἴ τις αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν·
[11, 40]	λέγεσθαι μηδὲ εἶναι ποίησιν τὸ	παράπαν·	ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι φάρμακον τοῦτο
[11, 40]	ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ	παράπαν	οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε,
[11, 135]	αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος δὲ τὸ	παράπαν	οὐχ ἧκεν εἰς Πελοπόννησον, ἀλλ´
[11, 150]	χοὰς τῷ τῆς θεᾶς υἱεῖ·	Κασσάνδραν	δέ, παναγῆ κόρην, ἱέρειαν τοῦ
[11, 70]	δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος, οὗ λέγεται	ἐρᾶν,	Δηιφόβῳ συνεῖναι, καθάπερ οἶμαι κἀκείνῳ
[11, 150]	δὲ βασιλέα τῶν Ἑλλήνων τὴν	ἱερὰν	κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς
[11, 115]	τεῖχος, αἱ δὲ ἐν τῷ	πέραν	ἔμενον· ἅτε γὰρ οὐδεμίαν ἐλπίδα
[11, 110]	δὲ ἔκριναν ταῦτα, καὶ ἐποίουν	πέραν	μένοντες. κἀνταῦθα τοῖς Τρωσὶν ἐπῆλθον
[11, 140]	τῆς αὑτοῦ, προσήκειν δὲ μᾶλλον	ἑτέραν	κτήσασθαι γῆν· εἶναι γὰρ οὐκ
[11, 140]	μὲν εἴη βασιλεύειν καὶ μηδὲν	καταδεεστέραν	ἀρχὴν ἔχειν τῆς αὑτοῦ, προσήκειν
[11, 145]	Περσικοῦ πολέμου, οἱ μέν φασιν	ὑστέραν	γενέσθαι τὴν περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν
[11, 65]	τοῦ στόλου τὴν Θησέως μητέρα	πρεσβυτέραν	καὶ δῆλον ὅτι μισοῦσαν τὴν
[11, 20]	τὴν τοῦ Διὸς πρὸς τὴν	Ἥραν	ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ
[11, 10]	οὐχ ἧττον δὲ διὰ τὴν	Ἥραν	καὶ τὴν Ἀφροδίτην. (δεινὸν γὰρ
[11, 60]	γὰρ εὔλογον ἦν τήν τε	Αἴθραν	ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς καὶ τὰ
[11, 55]	αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι δὲ τὴν	Αἴθραν	τὴν τοῦ Θησέως μητέρα συναπᾶραι
[11, 55]	Πρίαμος τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας	ἔχθραν,	εἰδότες ὅτι καὶ πρότερον οὐδὲν
[11, 115]	ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν τε χώραν	διέφθειραν	πολλοῖς ἔτεσι καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς
[11, 75]	τοῦ τείχους ἐγυμνάζετο, καὶ ταῦτα	μακρὰν	ἀπὸ τῆς πόλεως, οὐδ´ ἂν
[11, 55]	Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν πόλιν διὰ	μικρὰν	πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ ἵππων, ὅτι
[11, 105]	δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ Ἀχαιοὺς	ὁρᾶν	ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ θέαν παρόντας
[11, 0]	ὄμματα τὸ μὲν φῶς ἀνιαρὸν	ὁρᾶν,	τὸ δὲ σκότος ἄλυπον καὶ
[11, 20]	θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν	ἀγορὰν	ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα
[11, 130]	Πελοπιδῶν γένος δι´ ἐκείνην τὴν	ξυμφοράν,	οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον ἀσθενεῖς
[11, 40]	κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν,	Κλυταιμνήστραν	καὶ Ἑλένην, καὶ δύο ἄρρενας
[11, 50]	μὲν γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν ἔχειν	Κλυταιμνήστραν	συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν δέ, εἰ
[11, 45]	κηδεύσας, καὶ διὰ τοῦτο ἔγημε	Κλυταιμνήστραν·	τὴν δὲ Ἑλένην ἐμνήστευε μὲν
[11, 10]	τὴν δέ γε Ἀφροδίτην οὕτως	αἰσχρὰν	καὶ ἄδικον καὶ ἀσύμφορον δοῦναι
[11, 130]	καὶ χρημάτων περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην	ὥραν,	ἅτε καὶ αὐτῆς τῆς γῆς
[11, 115]	ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν τε	χώραν	διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι καὶ ἄνδρας
[11, 135]	ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν τῶν κρατησάντων	χώραν	καὶ βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς ἢ
[11, 40]	ἐλθεῖν εἰς τὴν τοῦ Θησέως	χώραν	καὶ πορθῆσαι τὴν πόλιν καὶ
[11, 70]	ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς τὴν	χώραν	καὶ τῶν πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν.
[11, 75]	καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ τὴν	χώραν,	καὶ τῶν φρουρίων ᾕρει τὰ
[11, 150]	οὐδέ γε τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ	χώραν	μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην
[11, 135]	πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην	χώραν	τῆς Εὐρώπης· τοῦτο δὲ Ἕλενος
[11, 140]	στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε τὴν	χώραν.	(ὕστερον δὲ τῶν Ἀχαιῶν τοὺς
[11, 50]	διὰ ταύτην γὰρ τὴν ἀλογίαν	συνέπλασαν	τὸν περὶ τῆς Ἀφροδίτης μῦθον
[11, 140]	τι παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ	πᾶσαν	ἔσχε τὴν χώραν. (ὕστερον δὲ
[11, 35]	καὶ ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη δὲ	πᾶσαν	τὴν πρότερον ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´
[11, 40]	εἶναι γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους πρὸς	ἅπασαν	τὴν Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως
[11, 90]	πλῆθος πόσον τι πρὸς τὴν	σύμπασαν	ἦν στρατιάν; ἢ τὸ τοῦ
[11, 45]	ἀλλὰ μὴ βοῦν γενομένην οὕτως	οἰστρήσασαν	ἐλθεῖν. οὕτως δὲ ἔθους ὄντος
[11, 110]	ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας, οὐδὲ τὴν	κρατήσασαν	πόλιν, ταύτην πορθουμένην. οἱ δὲ
[11, 55]	τῆς παρὰ τοῖς Ἕλλησι φήμης	φροντίσασαν,	ἀλλὰ μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν
[11, 65]	ταῦτα πεζῇ, ἕως θαλάττης μήτε	ἀποπλεύσασαν	διῶξαι, συνάρασθαι δὲ τοῦ στόλου
[11, 65]	ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν λόγον· καὶ	ἔφασαν	γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν·
[11, 10]	διατεθῆναι πρὸς τὸν Πάριν, αὐτὴν	ἐπιτρέψασαν	τὴν κρίσιν· καίτοι οὐδὲ τῶν
[11, 125]	Αἴαντος ἦν τάφος καὶ πάντες	ᾔδεσαν	αὐτὸν ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα
[11, 70]	ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι	τεθνήκεσαν	πρότερον. οὐκοῦν τό γε ζώντων
[11, 65]	πολέμου οἱ Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες	ἦσαν	περιγενέσθαι. οἱ γὰρ ἄνθρωποι, ἐν
[11, 130]	Νέστωρ οὕτως ἐγγύθεν. ἅπαντες γὰρ	ἦσαν	ταπεινοὶ καὶ φαύλως ἔπραττον οἱ
[11, 65]	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς ἂν	ἀπηλλάγησαν	τοῦ πολέμου, πλείστων καὶ ἀρίστων
[11, 60]	πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν οὖν	ἡττήθησαν	ὑπὸ τοῦ Μενελάου μνηστεύοντες τὴν
[11, 110]	μὲν Τρῶες, ὥσπερ καὶ πρότερον,	ἐπηυλίσθησαν	ἐγγὺς τῶν νεῶν, ὡς φυλάξοντες
[11, 130]	καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν	ἐτράπησαν	τῆς Πηνελόπης καὶ τῶν κτημάτων
[11, 110]	ὅτι καὶ τῇ προτεραίᾳ μικροῦ	διεφθάρησαν,	ὡς μηδὲ φυγὴν ἔτι εἶναι,
[11, 110]	χειρῶν ἀφεῖναι· τὰς δὲ σκηνὰς	ἐνέπρησαν	οἱ Τρῶες καὶ διήρπαζον τὰ
[11, 55]	φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς	φοβηθεῖσαν	περιόντας, οἳ πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο
[11, 60]	Ἀλεξάνδρου· γάμῳ δὲ παρ´ ἑκόντων	δοθεῖσαν	τῶν οἰκείων. (οὕτω γὰρ εὔλογον
[11, 45]	ἔφη, καὶ τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι	ἐκδοθεῖσαν	εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ βοῦν
[11, 60]	γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς τοὺς βαρβάρους	ἐκδοθεῖσαν,	ὡς οὐδενὸς ὄντος ἀξίου παρ´
[11, 105]	μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι αὐτόν,	εἰκασθεῖσαν	Δηιφόβῳ, καὶ τὸ δόρυ κλέψαι
[11, 55]	ἀφείλοντο Θησέως καὶ οὐ περιεῖδον	ἁρπασθεῖσαν;	(τοῦτο μὲν γὰρ παρόντα τὸν
[11, 5]	ἥδονται ἀκούοντες καὶ τὴν Σφίγγα	ἐπιπεμφθεῖσαν	αὐτοῖς διὰ χόλον Ἥρας καὶ
[11, 75]	πολέμῳ καὶ μηδενὸς ἀποβαίνοντος ὧν	ἤλπισαν,	ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς
[11, 60]	μνηστεύοντες τὴν Ἑλένην, οὐκ ἂν	ἐφρόντισαν,	ἀλλὰ τοὐναντίον ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ·
[11, 120]	τοὺς Τρῶας συγχέαι τὰς σπονδάς·	ὤμοσάν	τε ἀλλήλοις ὅ τε Ἕκτωρ
[11, 135]	ὧν ἀνάστατοι ἐγένοντο; πῶς δὲ	ἐβασίλευσαν	ἅπαντες οὐ σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων
[11, 115]	ὧν ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν	διέπλευσαν	εἰς τὴν Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο
[11, 70]	καὶ πολλοὶ τῶν ἄλλων, ὥστε	διέπλευσαν	εἰς τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς
[11, 110]	ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ ποιήσαντες	ἀπέπλευσαν	εἰς τὴν Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων
[11, 140]	~τὸν δὲ Ἕκτορά φασιν, ὡς	ἀπέπλευσαν	οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους εἰς
[11, 110]	καὶ Διομήδους βουλευ– σάμενος σιωπῇ	καθείλκυσαν	τῶν νεῶν τὰς πολλάς, ὁρῶντες
[11, 60]	Ἑλένην· προσήκειν γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα	οὖσαν	γαμηθῆναί τινι τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα
[11, 55]	γὰρ ἱκανὸν ἦν Πιτθέως θυγατέρα	οὖσαν	ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο
[11, 55]	ναυσὶν εἷλεν ἐκ πολλοῦ ἀπόρθητον	οὖσαν,	οἱ δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν
[11, 55]	Θησέως μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον	οὖσαν;	οὐ γὰρ ἱκανὸν ἦν Πιτθέως
[11, 70]	τὴν ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε	θαυμάζουσαν	τὴν Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο,
[11, 135]	λέγει τις τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς	ἐλθοῦσαν,	γενέσθαι δὲ ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν
[11, 65]	γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι, καὶ μήτε	ἐξιοῦσαν	αὐτήν, καὶ ταῦτα πεζῇ, ἕως
[11, 150]	στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν μηδὲν αὐτοῖς	προσήκουσαν	ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ
[11, 50]	γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν ἔχειν Κλυταιμνήστραν	συνοικοῦσαν	Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν δέ, εἰ Πριάμῳ
[11, 45]	τῆς Αἴθρας καὶ τῆς κόμης	ἕλκουσαν,	καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι.
[11, 10]	κάλλους ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην	φάσκουσαν	εἶναι τῶν Κρόνου (παίδων, ὡς
[11, 35]	Τροίαν τέ εἰσι πεπεισμένοι ὡς	ἁλοῦσαν	ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι Ἑλένη
[11, 115]	τήν τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος	καταδραμοῦσαν	ἐπὶ τὰς ναῦς ἰταμώτερον καὶ
[11, 10]	γὰρ τὴν μὲν τῷ Διὶ	συνοῦσαν	μὴ νομίσαι αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν
[11, 65]	εἰκὸς αὐτὴν ἐν ὁμιλίᾳ γενέσθαι,	καταλιποῦσαν	δὲ τὴν πατρίδα καὶ τοὺς
[11, 50]	οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα καὶ πεῖσαι	καταλιποῦσαν	τὸν ἄνδρα καὶ τὴν πατρίδα
[11, 65]	μητέρα πρεσβυτέραν καὶ δῆλον ὅτι	μισοῦσαν	τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου
[11, 95]	(τὸ μὲν οὖν σῶμα μόλις	διέσωσαν	ἐπὶ τὰς ναῦς οἱ Αἴαντες.
[11, 0]	μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν,	ἐξαπατᾶν	δὲ ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι μὲν
[11, 10]	τῶν ἀνθρώπων ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ	δίαιταν,	ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν
[11, 85]	ὑπ´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων προαγόμενος·	ὅταν	δὲ αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς
[11, 25]	φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι,	ὅταν	ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ δέ
[11, 25]	(προσιέναι πρὸς αὑτό, ἄλλως τε	ὅταν	ᾖ περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν
[11, 0]	χαλεπώτερον τὸ μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε	ὅταν	πολύν τινες χρόνον ὦσι τὰ
[11, 35]	μήτε ἑνὶ μήτε πολλοῖς ἢ	ὅταν	τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν
[11, 85]	καὶ κατ´ ὄνομα τοὺς ἀρίστους,	ὅταν	φῇ μήτε Ἰδομενέα μένειν μήτε
[11, 60]	πρότερον πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ	θάλατταν	κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς εἰκός, περιβοήτου
[11, 80]	τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν	ἧτταν	καὶ τροπὴν καὶ τὰς τοῦ
[11, 130]	τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν	ἧτταν,	ὅ τε Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ
[11, 90]	καὶ ὅμοια γεγονόσι. μεθ´ ἣν	ἧτταν	οὐκέτι ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ
[11, 20]	διὰ τὴν ἀπάτην καὶ τὴν	ἧτταν	τῶν Τρώων, καὶ πρότερον Ἥρα
[11, 35]	οὖν ὡς ἐπυθόμην παρὰ τῶν	ἐν	Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς εὖ μάλα
[11, 135]	οὐχ ἧκεν εἰς Πελοπόννησον, ἀλλ´	ἐν	Αἰγύπτῳ κατέμεινεν. καὶ σημεῖά γε
[11, 45]	ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον γάμον τῶν	ἐν	ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν προκρῖναι τὴν
[11, 20]	τὸν κεστὸν ἱμάντα, ὡς εἰκός,	ἐν	ἀπορρήτῳ τοῦτο ἀξιοῦσα. οὐδὲ γὰρ
[11, 0]	ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε	ἐν	ἀρχῇ, εἴ τις αὐτοῖς ἔφρασεν,
[11, 125]	τῷ ὄντι καὶ ἀπιθάνοις ψεύσμασιν;	ἐν	γὰρ τοῖς ὅρῳ γεγραμμένοις ὀνείρασιν
[11, 125]	δὲ ἧττον τὴν Τροίαν ἑλόντες,	ἐν	δὲ τῷ ἵππῳ τῷ ξυλίνῳ
[11, 150]	δὲ τὸν βασιλέα τῆς Ἀσίας	ἐν	ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα παρὰ τὸν
[11, 10]	εἰ μὴ ἀρέσει καὶ τῶν	ἐν	Ἴδῃ βουκόλων ἑνί, τὴν δὲ
[11, 100]	Ἀχιλλέως τελευτὴν ὡς οὐκ ἀποθανόντος	ἐν	Ἰλίῳ. (τοῦτο δὲ ἐπεὶ ἀδύνατον
[11, 100]	ἀκηκοὼς τῆς μητρός, ὅν φησιν	ἐν	ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν
[11, 15]	καὶ οὐ μόνον γε τοὺς	ἐν	κοινῷ γενομένους καὶ παρατυγχανόντων ἁπάντων
[11, 55]	κόμη τό τε εἶδος, ὅτ´	ἐν	κονίῃσι μιγείης· (ἐξ ἀρχῆς δὲ
[11, 130]	αὑτοὺς ἀπελθεῖν, ὧν καὶ Ὅμηρος	ἐν	Ὀδυσσείᾳ μέμνηται. τοὺς μὲν γὰρ
[11, 30]	ὅπως γέγονεν. (οὕτως γὰρ καὶ	ἐν	Ὀδυσσείᾳ τὰ μὲν περὶ τὴν
[11, 65]	ἦσαν περιγενέσθαι. οἱ γὰρ ἄνθρωποι,	ἐν	οἷς ἂν ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου
[11, 85]	φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ Διομήδους.	ἐν	οἷς ἅπασι δῆλός ἐστιν εὔνους
[11, 55]	(καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν ἐπῶν,	ἐν	οἷς ταῦτά φησιν· ὅς ποτε
[11, 80]	γὰρ ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι·	ἐν	οἷς φησι τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν
[11, 55]	τοῦτο ἀληθὲς λέγουσι. πῶς γὰρ	ἐν	ὀλίγῳ χρόνῳ {οὕτω} πόλις ἁλοῦσα
[11, 45]	προσέτι ὡς αὐτὸς ἑορακὼς εἴην	ἐν	Ὀλυμπίᾳ ἐν τῷ ὀπισθοδόμῳ τοῦ
[11, 65]	τὴν ἀρχὴν οὐκ εἰκὸς αὐτὴν	ἐν	ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ τὴν
[11, 105]	ψεῦδος καὶ τῷ ὄντι ὡς	ἐν	ὀνείρατι μάχην διηγούμενος. μάλιστα γοῦν
[11, 145]	τῶν ἔργων τελευταῖον εἶναι τὸ	ἐν	Πλαταιαῖς· (καίτοι γε ἐγράφη παραχρῆμα
[11, 145]	τὴν περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς	ἐν	Πλαταιαῖς μάχης, οἱ δὲ τῶν
[11, 90]	πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις δὲ	ἐν	πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς
[11, 40]	ἀληθῆ τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ	ἐν	Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα
[11, 55]	ἱκανὸν ἦν Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν	ἐν	Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν
[11, 35]	ἐν τοῖς ἱεροῖς, τὴν δ´	ἐν	στήλαις τισί, τὰ δὲ μνημονεύεσθαι
[11, 35]	πολλὰ δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν	ἐν	ταῖς στήλαις γεγραμμένων διὰ τὴν
[11, 60]	στρατείας· δόξα γὰρ ἦν τῶν	ἐν	τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς μεγάλων
[11, 60]	ἔχειν δὲ καὶ συγγενεῖς πολλοὺς	ἐν	τῇ Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ Πέλοπος,
[11, 25]	οὐδὲ προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´	ἐν	τῇ αὑτοῦ χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´
[11, 110]	ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος	ἐν	τῇ βοηθείᾳ τῶν νεῶν, οἱ
[11, 45]	καὶ τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων	ἐν	τῇ Ἑλλάδι καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας
[11, 135]	ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον	ἐν	τῇ Ἑλλάδι καὶ τῷ Μενελάῳ
[11, 60]	καὶ ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν	ἐν	τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ
[11, 15]	πενίας τε καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν	ἐν	τῇ Ἑλλάδι· τὸν δὲ τοιοῦτον
[11, 20]	τοῦ Διὸς πρὸς τὴν Ἥραν	ἐν	τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς
[11, 75]	τε οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν	ἐν	τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους
[11, 90]	ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος	ἐν	τῇ καταλήψει τῶν νεῶν ὑπ´
[11, 60]	Ἑλένης, καὶ ταῦτα νεῶν οὐσῶν	ἐν	τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ πρότερον
[11, 105]	δόρυ κλέψαι τὸ τοῦ Ἕκτορος	ἐν	τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ
[11, 45]	Ἥρας ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης	ἐν	τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ
[11, 15]	οὐδὲ τόδε νομίζουσιν, οὐκ εἶναι	ἐν	τῇ Ὁμήρου φύσει τὸ ψεῦδος
[11, 35]	ἱερέων ἑνὸς εὖ μάλα γέροντος	ἐν	τῇ Ὀνούφι, ἄλλα τε πολλὰ
[11, 65]	συνῴκιζον, ὡς μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες	ἐν	τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ
[11, 95]	σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν	ἐν	τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν
[11, 80]	Πρίαμον, καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον	ἐν	τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν
[11, 40]	καὶ ἀκούοντες τὸν μὲν Στησίχορον	ἐν	τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν ὅτι
[11, 105]	αὐτοῦ σχεδόν· οὐ γάρ ἐστιν	ἐν	τοῖς ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ
[11, 80]	(τὸν δὲ μάντιν τούτων Ἀγαμέμνων	ἐν	τοῖς ἄνω ἔπεσί φησι μηδὲν
[11, 25]	~τοῦτο δὲ ἰδεῖν ἔστι καὶ	ἐν	τοῖς δικαστηρίοις καὶ παρ´ ἄλλοις
[11, 105]	ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον	ἐν	τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα δὴ τοῦ
[11, 50]	καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου καὶ στάσεως	ἐν	τοῖς Ἕλλησι. τὸν δὲ ἄχθεσθαι
[11, 20]	ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς, οὕτως ἤδη	ἐν	τοῖς ἔπεσι χρῆται, ὡς ἐξὸν
[11, 20]	τοῖς θεοῖς, αὐτὸς οὕτως ἤδη	ἐν	τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς οὐ
[11, 35]	γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς, τὴν μὲν	ἐν	τοῖς ἱεροῖς, τὴν δ´ ἐν
[11, 35]	ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ καὶ ταῦτα	ἐν	τοῖς νεωτάτοις τὰ περὶ τὴν
[11, 125]	πόλεως διελθεῖν. ταῦτα γάρ ἐστιν	ἐν	τοῖς πεποιημένοις καὶ λεγομένοις. ὁ
[11, 95]	(καίτοι πῶς ἂν ὁ Ἀχιλλεὺς	ἐν	τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ στρατοπέδου ὄντος
[11, 30]	εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι τὰ ψευδῆ, μηδ´	ἐν	τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν ποίησιν ἃ
[11, 35]	καὶ τὴν τοῦ Διὸς βουλὴν	ἐν	τούτοις φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν
[11, 105]	ὅπλων, ἀλλὰ τοῦ Ἕκτορος ἔχοντος·	ἐν	τούτῳ γὰρ ἔλαθεν αὐτὸν ἕν
[11, 110]	ἔτι δὲ παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης.	ἐν	τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος
[11, 95]	ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορα	ἐν	τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον ὄντα καιρὸν
[11, 125]	τάφος καὶ πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν	ἐν	Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ
[11, 100]	τῶν ἄλλων ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων	ἐν	Τροίᾳ φανεροί εἰσιν οἱ τάφοι·
[11, 95]	ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε οὐ ταμιευσάμενον	ἐν	τῷ ἀγῶνι, καὶ ὑπὸ τοῦ
[11, 110]	τὰ καταλειφθέντα. τοῖς δὲ Ἀχαιοῖς	ἐν	τῷ ἀσφαλεῖ βουλευομένοις· οὐ γὰρ
[11, 5]	καὶ ᾀδόντων ἀνέχονται παρ´ αὑτοῖς	ἐν	τῷ θεάτρῳ, καὶ τιθέασιν ἆθλα
[11, 125]	καὶ τὸ προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι μὲν	ἐν	τῷ ἵππῳ στράτευμα ὅλον, τῶν
[11, 45]	αὐτὸς ἑορακὼς εἴην ἐν Ὀλυμπίᾳ	ἐν	τῷ ὀπισθοδόμῳ τοῦ νεὼ τῆς
[11, 115]	ὑπὸ τὸ τεῖχος, αἱ δὲ	ἐν	τῷ πέραν ἔμενον· ἅτε γὰρ
[11, 75]	(κακῶς δὲ φερομένων τῶν Ἀχαιῶν	ἐν	τῷ πολέμῳ καὶ μηδενὸς ἀποβαίνοντος
[11, 130]	ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς ἔλαττον εὐδοκιμῶν	ἐν	τῷ πολέμῳ, καὶ Νεοπτόλεμος εἴτε
[11, 85]	ἐκείνην τὴν χαλεπὴν καὶ τὴν	ἐν	τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν καὶ τὴν
[11, 150]	παναγῆ κόρην, ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος,	ἐν	τῷ τεμένει φθαρῆναι τῆς Ἀθηνᾶς,
[11, 25]	ὁρώσας μὲν τοὺς φιλτάτους {ἄνδρας}	ἐν	φόνῳ κειμένους καὶ μὴ δυναμένας
[11, 115]	τεῖχος ἕτερον πολὺ ἔλαττον, οὐκ	ἐν	ᾧ πρότερον τόπῳ παρὰ τὸν
[11, 30]	τῆς Τροίας διεξιόντα τὸν Δημόδοκον	ἐν	ᾠδῇ δι´ ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ
[11, 105]	ἐν τούτῳ γὰρ ἔλαθεν αὐτὸν	ἕν	τι τῶν ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ
[11, 25]	δεύτερον καὶ τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως.	ἓν	μὲν τοῦτο αἴτιον τοῦ μὴ
[11, 115]	ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν καὶ γυναῖκα	ἔλαβεν	ἐκ τῆς Ἑλλάδος τῶν κυρίων
[11, 135]	ὅτι καὶ τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν	ἔλαβεν,	λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως δὲ
[11, 15]	πορίζειν, ὅτι οὐ (φρονῶν ταῦτ´	ἔλεγεν,	ἀλλ´ αἰνιττόμενος καὶ μεταφέρων. τί
[11, 120]	τὴν οἴκοι πενίαν. ταῦτα δὲ	ἔλεγεν	ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς ἐπὶ τὴν
[11, 50]	~τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἁπάντων	ἔλεγεν	αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας
[11, 50]	Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα πολλὰ	ἔλεγεν	ἐπαγωγά, καὶ δῶρα ἐδίδου τῇ
[11, 75]	τοῦ Ἕκτορος τὸν μὲν ὄχλον	συνῆγεν	ἅπαντα τὸν ἐκ τῆς χώρας
[11, 115]	παύσονται τοῦ πολέμου μηδὲ ἔσται	μηδὲν	αὐτοῖς πλέον νικῶσιν. ὅ τε
[11, 150]	γε τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν	μηδὲν	αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους
[11, 120]	αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει τοῦ πολέμου·	μηδὲν	γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον τοσούτων οὐσῶν
[11, 40]	παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι	μηδὲν	ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ εἶναι ποίησιν
[11, 5]	ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ	μηδὲν	κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ
[11, 140]	ἄξιος μὲν εἴη βασιλεύειν καὶ	μηδὲν	καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν τῆς αὑτοῦ,
[11, 85]	Διομήδην τοῦ Αἰνείου, μηδὲ τούτου	μηδὲν	πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς ἵππους μόνον
[11, 110]	ὡς εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους καὶ	μηδὲν	προσδεχομένους κακόν, ἔτι δὲ παντελοῦς
[11, 80]	ἐν τοῖς ἄνω ἔπεσί φησι	μηδὲν	πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν
[11, 55]	καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν	μηδὲν	τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι τὸν
[11, 15]	ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα	μηδὲν	ὠφελούμενος, πῶς ἂν περί γε
[11, 50]	ἐρασθῆναί τινα γυναικός, ἣν οὐπώποτε	εἶδεν·	ἔπειτα καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν
[11, 110]	καὶ τῶν Τρώων τὸ πλῆθος	ἐκάθευδεν,	ὡς εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους καὶ
[11, 150]	γὰρ μὴ ἑλεῖν τινα πόλιν	οὐδὲν	ἄτοπον, οὐδέ γε τὸ στρατεύσαντας
[11, 20]	ἑωρακώς τε καὶ ἀκηκοώς, καὶ	οὐδὲν	αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε, τὸ
[11, 105]	μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν ὁμολογῶν ὅτι	οὐδὲν	αὐτῷ μέλει ἀληθείας. (πάνυ δὲ
[11, 5]	δὲ εἰπόντα ὡς οὐ γέγονεν	οὐδὲν	αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο μανίας
[11, 60]	αὐτῆς καὶ τὰ χρήματα κομισθῆναι.	οὐδὲν	γὰρ τούτων ἁρπαγῆς, ἀλλὰ πολὺ
[11, 125]	ὡς ἔθος ἐστὶ τοὺς ἡττημένους,	οὐδὲν	δὲ ἧττον τὴν Τροίαν ἑλόντες,
[11, 40]	οὕτως οἱ τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες	οὐδὲν	δέονται μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς
[11, 40]	ἀκοήν. ὥσπερ οὖν οἱ διψῶντες	οὐδὲν	δέονται οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς
[11, 25]	εὐθέος, οὐδὲ ὑπέσχετο ὑπὲρ τούτων	οὐδὲν	ἐρεῖν, ἀλλ´ εἴ που καὶ
[11, 145]	πολὺν χρόνον ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων	οὐδέν	ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ
[11, 150]	Οὐκ ὀρθῶς Ἕλληνας καθαιρεῖς. ἀλλ´	οὐδὲν	ἔστιν ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι
[11, 90]	ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ γενόμενος Ὅμηρος	οὐδὲν	ἔτι τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς
[11, 20]	τἀληθῆ λέγειν. οὕτω γὰρ σκοποῦσιν	οὐδὲν	ἔτι φαίνεται παράδοξον οὐδὲ ἄπιστον
[11, 40]	τἀναντία ποιήσαντα. καὶ ταῦτα λέγοντες	(οὐδὲν	ἧττον ἀληθῆ φασιν εἶναι τὴν
[11, 80]	τοῦ Αἴαντος νικῶντος, πέρας δὲ	οὐδέν,	καὶ δῶρα δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ
[11, 145]	ἀνδρὸς ἤκουσα Μήδου λέγοντος ὅτι	οὐδὲν	ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι τῶν παρὰ
[11, 115]	ὠφέλειαν· τῶν μὲν γὰρ ἔξωθεν	οὐδὲν	οὐδεὶς ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ
[11, 15]	ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον	οὐδέν·	πλεῖστα γοῦν τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε
[11, 55]	ἔχθραν, εἰδότες ὅτι καὶ πρότερον	οὐδὲν	τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι
[11, 20]	του πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ δὲ	οὐδὲν	τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο παρὰ
[11, 115]	ἀγαθοὺς ἄλλους τε καὶ Ἀλέξανδρον,	οὐδὲν	ὑπ´ αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´ ὅτι
[11, 25]	ἀληθὲς λέγῃ τι, θαρρῶν καὶ	οὐδὲν	ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε οὖν τὰ
[11, 15]	ἔσεσθαι· τοὺς δὲ νῦν πτωχοὺς	οὐδέν	φασιν ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα
[11, 95]	μάχης ξυνεῖναι, καὶ μέχρι μὲν	ἤκμαζεν	ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς ὢν
[11, 105]	Ἕκτορος ἔχοντος· ἐν τούτῳ γὰρ	ἔλαθεν	αὐτὸν ἕν τι τῶν ἀληθῶν
[11, 85]	εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς κεραυνῶν	δῆθεν	εἰργόντων αὐτόν· (τέλος δὲ τὴν
[11, 115]	καὶ δίκην τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι	μηθὲν	ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν τε
[11, 15]	πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι	μηθὲν	ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον καὶ οἱ
[11, 70]	αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων καὶ	μηθὲν	αὐτὸν κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν. (οὐ
[11, 125]	κατακαῦσαι τὸν ἵππον ἢ διατεμεῖν,	μηθὲν	δὲ τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες
[11, 35]	πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου δὲ	μηθὲν	εἶναι νόσημα χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ
[11, 90]	τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο	μηθὲν	εἰργασμένου μέγα, εἰ μή γε
[11, 20]	οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν, εἰ δόξει	μηθὲν	λέγειν ἀληθές. οὐ γὰρ δὴ
[11, 90]	μήτε ὑπὸ τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι	μηθὲν	μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι τὰς ναῦς.
[11, 15]	περὶ τῶν τοιούτων, εἰκός ἐστι	μηθὲν	ὑγιὲς εἶναι (τῶν εἰρημένων ὑπ´
[11, 105]	αὐτὸν ἕν τι τῶν ἀληθῶν	ῥηθέν·	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φησι κομίσαι
[11, 135]	φασιν ὅτι καὶ τὴν Ἑλένην	ἐκεῖθεν	ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως
[11, 50]	κηδεύειν τῆς Ἀσίας ἢ τοῖς	ἐκεῖθεν	μετανάσταις. καὶ γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι
[11, 75]	ἐνεδρεῦσαι δεινότατος καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι.	(ὅθεν	Αἰνείαν τε οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου
[11, 120]	μέρος τι τοῦ τείχους καθεῖλον·	ὅθεν	γελοίως ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι τὴν
[11, 150]	τὸν θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα,	ὅθεν	ἔδοξε τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ κρείττω
[11, 20]	ἤρξατο ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´	ὅθεν	ἔτυχεν· ὃ ποιοῦσι πάντες οἱ
[11, 65]	αἰτίαν τοῦ πολέμου οἱ Τρῶες,	ὅθεν	εὐέλπιδες ἦσαν περιγενέσθαι. οἱ γὰρ
[11, 25]	ὅταν ᾖ περὶ τῶν μεγίστων.	ὅθεν	οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν
[11, 25]	τὴν ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν.	ὅθεν	οὔτε τὴν ἀρχὴν οὔτε τὸ
[11, 75]	πλῆθος καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν	ἔνδοθεν·	ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ κλωπεῖαι τῶν
[11, 115]	τὴν νόσον, καὶ τοιαύτας βοηθείας	οἴκοθεν	ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων
[11, 135]	πρᾶξαι φυγάδας ἀνθρώπους καὶ ταῖς	οἴκοθεν	ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ
[11, 130]	Ἀσίας. (ὅ τε Διομήδης ἐξέπεσεν	οἴκοθεν,	οὐθενὸς ἔλαττον εὐδοκιμῶν ἐν τῷ
[11, 10]	περὶ τῶν ἐνθάδε πραγμάτων, οὐκ	ἄλλοθέν	ποθεν, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς
[11, 10]	τῶν ἐνθάδε πραγμάτων, οὐκ ἄλλοθέν	ποθεν,	ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς ποιήσεως
[11, 25]	αὐτὸ τοῦ πράγματος ψευδόμενος. (ἢ	πόθεν	μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ ἀπ´
[11, 145]	μάχην τοῖς ναύταις πρὸς τοὺς	αὐτόθεν	ἐκ τοῦ τόπου. (μετὰ δὲ
[11, 90]	πολλάκις δὲ ἐν πολλοῖς τοῖς	ἔμπροσθεν	ἔτεσιν εἰς χεῖρας ἐλθόντος, καὶ
[11, 130]	τῶν Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ οὕτως	ἐγγύθεν.	ἅπαντες γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ καὶ
[11, 0]	ἐξ ἀρχῆς τὰ ἔπη διδάσκειν	οὐθὲν	ἄλλο ἢ κατάρας ἔχοντα κατὰ
[11, 15]	τούτοις ψέγω Ὅμηρον· κωλύει γὰρ	οὐθὲν	ἄνδρα σοφὸν πτωχεύειν οὐδὲ μαίνεσθαι
[11, 90]	ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον	οὐθὲν	ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ καὶ
[11, 135]	τοῖς ἱερεῦσι τὰ τῆς στρατείας	οὐθὲν	ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ φασιν ὅτι
[11, 65]	τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀλέξανδρον	οὐθὲν	ἄτοπον πράξαντα. (εἰ δὲ μή,
[11, 20]	πάνυ κατεφρόνει τῶν ἀνθρώπων, καὶ	οὐθὲν	αὐτῷ ἔμελεν, εἰ δόξει μηθὲν
[11, 20]	σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες καὶ	οὐθὲν	βουλόμενοι λέγειν ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ
[11, 35]	πολλὰ τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς	οὐθὲν	εἰδότων ἀληθὲς περὶ τῶν πλείστων,
[11, 70]	μέχρι ἁλῶναι τὴν πόλιν} τούτων	οὐθὲν	εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν. ἔτι δὲ
[11, 20]	πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ	οὐθὲν	ἧττον ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ
[11, 10]	γίγνεσθαι λόγον· ὁποῖον δέ τινα,	οὐθὲν	μέλει αὐτοῖς. ὅλως δὲ πάσχειν
[11, 125]	σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ τὸ ναύσταθμον	ἁφθὲν	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ τὸ
[11, 125]	ἵππῳ τῷ ξυλίνῳ στράτευμα ἀνθρώπων	ἀποκρυφθέν.	οἱ δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν
[11, 145]	τοῦ γὰρ πρώτου καταλαβόντος, ὥσπερ	εἴωθεν,	ἄτοπον τὸ πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι
[11, 75]	στάσις ἐγένετο τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ	εἴωθεν	ὡς τὸ πολὺ γίγνεσθαι τοῖς
[11, 80]	αὐτῷ παρισταμένου καὶ τοῦ Διὸς	ἄνωθεν	ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ βροντῇ ~ταῦτα
[11, 85]	τὸν πόλεμον καὶ τὸν Αἴαντα	ἄνωθεν	μαχόμενον ἀπὸ τῶν νεῶν καὶ
[11, 130]	δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ τε	ἔξωθεν	καί τινες τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται
[11, 115]	ἐδύναντο ὠφέλειαν· τῶν μὲν γὰρ	ἔξωθεν	οὐδὲν οὐδεὶς ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς·
[11, 45]	Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον δὲ καὶ	ἔξωθεν	πολλοὶ μνηστῆρες διά τε τὴν
[11, 15]	πῶς ἂν περί γε ἀνθρώπων	ὀκνήσειεν	ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ ὅτι
[11, 40]	λέγειν ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ	πλεύσειεν	ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ
[11, 85]	τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως	φύγοιεν,	καὶ τὰς δεήσεις τὰς τοῦ
[11, 70]	μάλιστα μὲν εἰ κατὰ πλοῦν	ἕλοιεν·	(εἰ δ´ οὖν, ὡς πολεμήσοντες
[11, 5]	εἰ λέγοι τις, χαλεπῶς ἂν	φέροιεν	ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ αὐτὸ
[11, 65]	λόγον· καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι	ζητοῖεν	πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ μὴ
[11, 120]	Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ καὶ τοῦτο	μετήνεγκεν	ἐπὶ τὸ ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον·
[11, 150]	ὕστερον δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων	ἕνεκεν	αἴσχιστον. (πρὸς δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα
[11, 20]	ὥσπερ δὴ ἔφην, οὐ κατηγορίας	ἕνεκεν,	ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἀνθρώπων ἦν
[11, 20]	ὥσπερ ἤδη ἔφην, οὐ κατηγορίας	ἕνεκεν,	ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἦν ἀνθρώπων
[11, 90]	πλέον καὶ τῆς αὑτοῦ σωτηρίας	ἕνεκεν,	τροπὴν μέν τινα γενέσθαι τῶν
[11, 90]	τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς ἅπαν	ἧκεν	ἀναισχυντίας καὶ πάντα τὰ πράγματα
[11, 135]	~Μενέλαος δὲ τὸ παράπαν οὐχ	ἧκεν	εἰς Πελοπόννησον, ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ
[11, 95]	καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως ὑποστρέψας αὐτὸς	ἧκεν	ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ τὰ ὅπλα
[11, 15]	ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ ὅτι μὲν	πεποίηκεν	ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς καὶ στένοντας
[11, 20]	ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ τὸν Ὀδυσσέα	πεποίηκεν	ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ
[11, 75]	φασιν αὐτὸν γενόμενον λέγειν, ὅτι	πεποίηκεν	ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα τοὺς
[11, 105]	δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ	πεποίηκεν,	ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον
[11, 25]	τὴν ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης Ὅμηρος	εἴρηκεν	ἐκ τοῦ εὐθέος οὐδὲ παρρησίαν
[11, 20]	περὶ αὑτοῦ δὲ οὐδὲν τοιοῦτον	εἴρηκεν	ὅτι πύθοιτο παρὰ θεοῦ τινος.
[11, 10]	οὕτω πάνυ ὁ τῦφος αὐτῶν	κεκράτηκεν.	ἐπιθυμοῦσι γὰρ ὡς πλεῖστον ὑπὲρ
[11, 20]	καὶ ἀμήχανον φύσιν. πέρας δὴ	ἐπιτέθεικεν·	ὥσπερ (γὰρ τοῖς βαρβάροις διαλέγονται
[11, 50]	εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ ἅμα	ἐδίδασκεν	ὅτι οὐδὲ συμφέροι τὸν ἀδελφὸν
[11, 80]	ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον	μετέβαλεν	ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν τὴν ἁπασῶν
[11, 30]	τὰ μικρότατα. (εἰ δέ γε	ἤθελεν	ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον, πῶς
[11, 95]	προκαλουμένῳ τοὺς ἀρίστους οὐδεὶς ὑπακοῦσαι	ἤθελεν,	~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη
[11, 20]	τῶν ἀνθρώπων, καὶ οὐθὲν αὐτῷ	ἔμελεν,	εἰ δόξει μηθὲν λέγειν ἀληθές.
[11, 55]	μὲν Ἡρακλῆς σὺν ἓξ ναυσὶν	εἷλεν	ἐκ πολλοῦ ἀπόρθητον οὖσαν, οἱ
[11, 95]	αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ ἅμα μὲν	παρήγγελλεν	ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς
[11, 10]	γάμον δι´ ὃν αὐτός τε	ἔμελλεν	ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ
[11, 15]	ἂν τὰ τοιαῦτα λέγειν ὁποῖα	ἔμελλεν	ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι· τοὺς
[11, 105]	οὐ γὰρ δὴ καὶ τοῦτον	ἔμελλεν,	ὥσπερ καὶ τὸν Αἴαντα, ὑφ´
[11, 130]	καὶ τοὺς Ἀτρείδας, καὶ τοὺς	μὲν	Ἀγαμέμνονι, τοὺς δὲ Μενελάῳ προσθέσθαι,
[11, 85]	ὠφελῆσαι. (τῇ δ´ ὑστεραίᾳ τῷ	μὲν	Ἀγμέμνονι χαρίζεταί τινα ἀριστείαν ἀνόνητον
[11, 85]	πᾶσι φανερὸς ὅτι ψεύδεται· τὸν	μὲν	Αἴαντα δὶς κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος
[11, 110]	κἀνταῦθα τοῖς Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ	μὲν	Αἰθιοπίας Μέμνων, αἱ δὲ Ἀμαζόνες
[11, 20]	τὰς τῶν Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ	μὲν	αἰολίζειν, ποτὲ δὲ δωρίζειν, ποτὲ
[11, 20]	δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ ποτὲ	μὲν	αἰολίζοντα ποτὲ δὲ δωρίζοντα, πάλιν
[11, 130]	(Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ	μὲν	αἰσχυνόμενος, τὰ δ´ ὑποπτεύων τὰ
[11, 65]	ἕκαστος οὐκ ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι	μὲν	Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει γυναικός, ἐπιτρέψαι
[11, 75]	πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ τὰ	μὲν	ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ δὲ
[11, 70]	τόδε πρὸς τοῖς εἰρημένοις. τοὺς	μὲν	ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος
[11, 150]	αἴσχιστον. (πρὸς δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα	μὲν	ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως ὠμῶς
[11, 25]	δουλείᾳ τε καὶ αἰσχύνῃ, τὰς	μὲν	ἀνδρῶν, τὰς δὲ πατέρων, τὰς
[11, 0]	μὲν ἔγωγε σχεδὸν ὅτι διδάσκειν	μὲν	ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν
[11, 20]	πρὸ τῆς πόλεως, ὃν τοὺς	μὲν	ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο μάζειν, τοὺς
[11, 110]	ὥστε διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει	μὲν	ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος
[11, 125]	πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς δὲ Ἕκτορα	μὲν	ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων,
[11, 80]	διώκοντος μέχρι τῶν νεῶν, ὁτὲ	μὲν	Ἄρει παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ δὲ
[11, 125]	τοῖς πεποιημένοις καὶ λεγομένοις. ὁ	μὲν	Ἀχιλλεύς, προηττημένων τῶν Ἀχαιῶν οὐκ
[11, 135]	κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα ἐγένετο. τοῦτο	μὲν	γὰρ Αἰνείας ὑπὸ Ἕκτορος πεμφθεὶς
[11, 0]	καὶ αὐτοὶ ὑφ´ αὑτῶν. τὸ	μὲν	γὰρ ἀληθὲς πικρόν ἐστι καὶ
[11, 50]	βασιλέως εἴτε τοῦ Ἰνδῶν. ~τῶν	μὲν	γὰρ ἄλλων ἁπάντων ἔλεγεν αὐτὸς
[11, 115]	εἴ τινα ἐδύναντο ὠφέλειαν· τῶν	μὲν	γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν οὐδεὶς ἔτι
[11, 130]	Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ μέμνηται. τοὺς	μὲν	γὰρ εὖ πράττοντας ὁμονοεῖν εἰκὸς
[11, 150]	φημὶ τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ	μὲν	γὰρ μὴ ἑλεῖν τινα πόλιν
[11, 55]	καὶ οὐ περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο	μὲν	γὰρ παρόντα τὸν Μενέλαον πῶς
[11, 50]	ἐκ τῆς Ἀσίας βασιλέας. τὴν	μὲν	γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν ἔχειν Κλυταιμνήστραν
[11, 145]	ἀνάξιον ὁμολογεῖν αὐτῷ ψευδομένῳ. πρῶτον	μὲν	γὰρ πολὺ ἐλάττω τὰ ψεύσματά
[11, 20]	ἢ (τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω	μὲν	γὰρ σκοποῦσι πάνυ σμικρὰ καὶ
[11, 135]	καὶ τῷ Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ	μὲν	δὴ τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸν
[11, 115]	ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς	μὲν	διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ τοὺς
[11, 125]	ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι, νῦν	μὲν	δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν
[11, 0]	ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα	μὲν	ἔγωγε σχεδὸν ὅτι διδάσκειν μὲν
[11, 70]	εὐθὺς ἐδίωξαν τὴν ἀδελφήν, μάλιστα	μὲν	εἰ κατὰ πλοῦν ἕλοιεν· (εἰ
[11, 140]	(λέγειν δὲ αὐτὸν ὡς ἄξιος	μὲν	εἴη βασιλεύειν καὶ μηδὲν καταδεεστέραν
[11, 125]	ἀνελών. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ φεύγοντες	μὲν	ἐκ τῆς Ἀσίας σιωπῇ καὶ
[11, 140]	Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν, τὰ	μὲν	ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ δὲ ἐλπίζοντα
[11, 115]	Ἄργος. (μετὰ δὲ ταῦτα ὁ	μὲν	Ἕκτωρ ἀντέλεγε· πολὺ γὰρ εἶναι
[11, 110]	φανεροῦ γενομένου τοῦ πράγματος, ὁ	μὲν	Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ βαρέως ἔφερε
[11, 40]	ἄλλους δέ τινας ὡς ἁρπασθείη	μὲν	Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο
[11, 95]	ἐβούλετο σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς	μὲν	ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος
[11, 35]	ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς, τὴν	μὲν	ἐν τοῖς ἱεροῖς, τὴν δ´
[11, 125]	δόξαν καὶ τὸ προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι	μὲν	ἐν τῷ ἵππῳ στράτευμα ὅλον,
[11, 25]	πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς	μὲν	ἐπὶ τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν
[11, 75]	(τὸν δὲ λοιπὸν χρόνον τὰ	μὲν	ἐποίουν κακῶς, τὰ δ´ ἔπασχον,
[11, 50]	σοι δοκεῖ δυνατὸν εἶναι πρῶτον	μὲν	ἐρασθῆναί τινα γυναικός, ἣν οὐπώποτε
[11, 95]	καιρὸν μάχης ξυνεῖναι, καὶ μέχρι	μὲν	ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς
[11, 70]	δυνάμεως; οὐ γὰρ ἐπὶ Θησέα	μὲν	ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα καὶ
[11, 55]	τὴν Ἀσίαν; πῶς δὲ ὁ	μὲν	Ἡρακλῆς σὺν ἓξ ναυσὶν εἷλεν
[11, 60]	αὐτοῦ, ὅ τε Ἀγαμέμνων ἐκείνου	μὲν	ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον δὲ
[11, 130]	οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους	μὲν	θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται, τῶν δὲ
[11, 20]	ὀρνέου τινός, ὅ φησι τοὺς	μὲν	θεοὺς χαλκίδα καλεῖν, τοὺς δὲ
[11, 85]	καὶ τὰς ναῦς. καὶ ταῦτα	μὲν	λέγων δῆλός ἐστιν ὅτι ἀληθῆ
[11, 145]	παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν Σκιρίτην	μὲν	λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον,
[11, 70]	γὰρ ἦν δεινόν, εἰ Νέστωρ	μὲν	μήτε πρότερον μήτε ὕστερον ἐλθὼν
[11, 0]	ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι	μὲν	μόγις, ἐάν τι καὶ μάθωσι,
[11, 145]	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους	μὲν	νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας καὶ τὸν
[11, 65]	σωτηρίας· τὴν δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι	μὲν	ξένου ἀνδρός, ᾧ τὴν ἀρχὴν
[11, 50]	ἁπάσης. πρὸς δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο	μὲν	ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ τοῖς
[11, 5]	ὕστερον Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι φασὶ	μὲν	οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον τῶν
[11, 55]	δὲ εἰκὸς τὸν Ἕκτορα ὕστερον	μὲν	ὀνειδίζειν καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ
[11, 20]	ἐπιστάμενος τὴν θείαν διάλεκτον· πρῶτον	μὲν	ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι
[11, 60]	γενομένης τῆς ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω	μὲν	οὐ δυνατὸν ἐλθεῖν Ἑλένην μετὰ
[11, 10]	μέλει αὐτοῖς. ὅλως δὲ πάσχειν	μὲν	οὐ θέλουσι τὰ δεινὰ διὰ
[11, 75]	τὰ δ´ ἔπασχον, καὶ μάχαι	μὲν	οὐ πολλαὶ ἐγένοντο ἐκ παρατάξεως·
[11, 50]	τοῖς Ἕλλησι. τὸν δὲ ἄχθεσθαι	μέν,	οὐκ ἔχειν δὲ ὅπως κωλύσῃ
[11, 100]	τοῦ Ἀχιλλέως τεθῆναι. {καὶ Νέστωρ	μὲν	οὐκ ἠξίωσε μετ´ Ἀντιλόχου ταφῆναι
[11, 40]	καὶ κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν. τὰς	μὲν	οὖν ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας·
[11, 100]	ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα	μὲν	οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν
[11, 60]	μεγάλων καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ	μὲν	οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ Μενελάου
[11, 65]	μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα	μὲν	οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι
[11, 5]	διὰ τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν. εἰ	μὲν	οὖν παρ´ Ἀργείοις ἐτόλμων ἀντιλέγειν
[11, 95]	λαβεῖν δέ, κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ	μὲν	οὖν σῶμα μόλις διέσωσαν ἐπὶ
[11, 80]	μηδὲν πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι	μὲν	οὖν τούτων ἐφεξῆς οὐ πάνυ
[11, 15]	λόγος ἐστὶν ἢ πιθήκων. ~πρῶτον	μὲν	οὖν φασι τὸν Ὅμηρον ὑπὸ
[11, 145]	εἰς τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι	μὲν	οὖν ψευδῆ ταῦτά ἐστιν οὐκ
[11, 145]	δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου τὸν	μὲν	Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν καὶ πείθουσιν
[11, 75]	Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ Ἕκτορος τὸν	μὲν	ὄχλον συνῆγεν ἅπαντα τὸν ἐκ
[11, 95]	χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ ἅμα	μὲν	παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι
[11, 15]	ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ ὅτι	μὲν	πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς καὶ
[11, 30]	γὰρ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ	μὲν	περὶ τὴν Ἰθάκην καὶ τὸν
[11, 95]	ἅμα δὲ κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ	μὲν	περιμένων, ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ
[11, 40]	καὶ ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ τοῖς	μὲν	ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι ἂν
[11, 60]	τῆς ἀρίστης. εἶναι γὰρ τὴν	μὲν	πόλιν πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς δὲ
[11, 105]	ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν διελθών, ὁτὲ	μὲν	ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν, ὁτὲ δὲ
[11, 85]	τὰ γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας	μὲν	προτροπάδην ἅπαντας καὶ κατ´ ὄνομα
[11, 70]	οὖν ἦλθον οἱ Ἀχαιοί, τὸ	μὲν	πρῶτον εἴργοντο τῆς γῆς, καὶ
[11, 95]	μέσον τὸ πεδίον. καὶ τὸ	μὲν	πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος
[11, 35]	(δεομένου δέ μου διηγήσασθαι, τὸ	μὲν	πρῶτον οὐκ ἐβούλετο, λέγων ὅτι
[11, 40]	Ὁμήρου ποίησιν καὶ ἀκούοντες τὸν	μὲν	Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ
[11, 150]	σωφρονέστατον εἶναι τῶν Ἑλλήνων πρῶτον	μὲν	τὰ πρόβατα καὶ τοὺς βοῦς
[11, 85]	κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ	μὲν	τῇ μονομαχίᾳ, πάλιν δὲ τῷ
[11, 10]	τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ	μὲν	τὴν ἄδικον φήμην περιβόητος ἐπ´
[11, 90]	τῆς αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν	μέν	τινα γενέσθαι τῶν Τρώων καὶ
[11, 25]	ὡς τὸ πολύ γε, ἄλλα	μέν	τινα λέγειν τοῦ πράγματος καὶ
[11, 110]	ὅσον οὔπω διεφθαρμένους πάντας, οἱ	μέν	τινες κατ´ εὔνοιαν, οἱ δὲ
[11, 5]	πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων δὲ οἱ	μέν	τινες οὐ συνήσουσιν, οἱ δὲ
[11, 115]	καταλαβόντες. (τῶν δὲ νεῶν αἱ	μέν	τινες ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ τεῖχος,
[11, 60]	Πρίαμον. (ταῦτα δὴ ἀκούοντες, οἱ	μέν	τινες ὠργίζοντο καὶ ἀτιμίαν τῷ
[11, 125]	ἀποκρυφθέν. οἱ δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες	μὲν	τὸ πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι
[11, 25]	τινας αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας	μὲν	τοὺς φιλτάτους {ἄνδρας} ἐν φόνῳ
[11, 25]	καὶ τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν	μὲν	τοῦτο αἴτιον τοῦ μὴ κατὰ
[11, 110]	τῇ βοηθείᾳ τῶν νεῶν, οἱ	μὲν	Τρῶες, ὥσπερ καὶ πρότερον, ἐπηυλίσθησαν
[11, 60]	παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα λέγων τὸν	μὲν	Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην ἔχειν
[11, 45]	Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ Ἑλένην ἐμνήστευε	μὲν	τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς δὲ ἔφασκε
[11, 10]	τὴν Ἀφροδίτην. (δεινὸν γὰρ τὴν	μὲν	τῷ Διὶ συνοῦσαν μὴ νομίσαι
[11, 90]	καὶ μετέστησεν εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς	μὲν	τῶν ἀνθρώπων, ὅτι καὶ τἄλλα
[11, 125]	ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ	μὲν	τῶν πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν
[11, 135]	πράγματα. τὴν γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι	μὲν	ὑπὸ Ὀρέστου λέγει τις τῶν
[11, 0]	ἢ ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον	μὲν	ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα καὶ σοφόν,
[11, 145]	παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον	μέν	φασιν ἐπὶ Νάξον καὶ Ἐρέτριαν
[11, 145]	περὶ τοῦ Περσικοῦ πολέμου, οἱ	μέν	φασιν ὑστέραν γενέσθαι τὴν περὶ
[11, 95]	εἴρηκε. τοὺς δὲ ἵππους διῶξαι	μέν	φησι τὸν Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν
[11, 30]	χαλκοῦ τε καὶ πυρὸς τῶν	μὲν	φθειρομένων, τῶν δὲ ῥιπτουμένων· ἃ
[11, 130]	ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι δὲ τοὺς	μὲν	φοβουμένους καὶ φεύγοντας ἐκ τῆς
[11, 0]	τοῖς νοσοῦσι τὰ ὄμματα τὸ	μὲν	φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ δὲ
[11, 85]	οἷς ἅπασι δῆλός ἐστιν εὔνους	μὲν	ὢν ἐκείνοις καὶ βουλόμενος αὐτοὺς
[11, 15]	λέγουσιν. ἔπειτα δὲ εἰρήκασι τοὺς	μὲν	ὡς πτωχῷ, τοὺς δὲ ὡς
[11, 45]	δὲ Ἱπποδάμειαν τὴν Οἰνομάου Πέλοψ	ἔγημεν	ἐκ τῆς Ἀσίας ἀφικόμενος, Θησεὺς
[11, 65]	μνησικακοῦντας, ὅτι αὐτὸς ἕκαστος οὐκ	ἔγημεν,	ἢ ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον ἧς
[11, 40]	θυγατέρας κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς	ὀνομάζομεν,	Κλυταιμνήστραν καὶ Ἑλένην, καὶ δύο
[11, 20]	κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα γὰρ μὴ	ἀπορῶμεν	ὅπως ξυνίει τῶν θεῶν, οὕτως
[11, 135]	λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως δὲ	ἐλάνθανεν	εἴδωλον ἐκ τῆς Τροίας ἔχων·
[11, 100]	ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ Πατρόκλου	ἐτύγχανεν	ἀκηκοὼς τῆς μητρός, ὅν φησιν
[11, 95]	αὐτὸς μὲν ἐν τῇ σκηνῇ	ἔμενεν	ἄριστος ὢν μάχεσθαι, τὸν δὲ
[11, 65]	εἰ πρότερον ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου	ἔμενεν,	πῶς ἔτι ἐβούλετο μένειν, εἰ
[11, 30]	δὲ μέγιστα τῶν ψευσμάτων οὐχ	ὑπέμεινεν	εἰπεῖν, τὰ περὶ τὴν Σκύλλαν
[11, 110]	ἅλωσιν τῆς Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ	ὑπέμεινεν	οἶμαι πάλαι τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα
[11, 135]	εἰς Πελοπόννησον, ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ	κατέμεινεν.	καὶ σημεῖά γε ἔστιν ἄλλα
[11, 75]	Αἰνείαν τε οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου	ἀπέκτεινεν	ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς
[11, 95]	πεδίον. καὶ τὸ μὲν πρῶτον	ἐνέκλινεν	ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα
[11, 15]	μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς	γέγονεν·	ἐπεί τοι καὶ ἀπολογήσομαι περὶ
[11, 5]	τὸν δὲ εἰπόντα ὡς οὐ	γέγονεν	οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο
[11, 30]	ποίησιν ἃ ἐβούλετο κρύψαι ὅπως	γέγονεν.	(οὕτως γὰρ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ
[11, 130]	κατῆλθον μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ	ἐβράδυνεν	ἑκών, τὰ μὲν αἰσχυνόμενος, τὰ
[11, 100]	ἐστιν ὁ Πάτροκλος καὶ τοῦτον	ἀντήλλαξεν	Ὅμηρος τοῦ Ἀχιλλέως, βουλόμενος τὸ
[11, 55]	ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ ἄλλον τινὰ	ἀπέδειξεν	ἄρχοντα τῆς χώρας; (εἰ δ´
[11, 25]	ψευδόμενος. (ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι	ἔπρεπεν	ἢ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος
[11, 95]	καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ, τὴν δύναμιν	ἐπέτρεπεν	ἐκείνῳ καὶ τὰ ὅπλα τὰ
[11, 55]	πόλιν, χήρωσε δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν,	εἶπεν,	οὐδὲ τοῦτο ἀληθὲς λέγουσι. πῶς
[11, 120]	δὲ ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ	κατέλιπεν.	ταῦτα δὲ ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι
[11, 0]	ἐν ἀρχῇ, εἴ τις αὐτοῖς	ἔφρασεν,	οὐκ ἄν ποτε ἀνείλοντο. οὕτω
[11, 130]	τῆς Ἀσίας. (ὅ τε Διομήδης	ἐξέπεσεν	οἴκοθεν, οὐθενὸς ἔλαττον εὐδοκιμῶν ἐν
[11, 100]	γενέσθαι. Ἃ οὐδέ– ποτ´ ἂν	ἐποίησεν	Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ
[11, 135]	τοῦτο δὲ οὐκ ἄν ποτε	ἐποίησεν,	εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα
[11, 25]	τὴν ἀρχὴν οὔτε τὸ τέλος	ἐτόλμησεν	εἰπεῖν ἐκ τοῦ εὐθέος, οὐδὲ
[11, 105]	Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ καὶ μεγάλα,	ἐτόλμησεν	εἰπεῖν, οὔτε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 110]	τῆς νυκτός· ὁ δὲ Ἕκτωρ	ἀνεχώρησεν	εἰς τὴν πόλιν παρά τε
[11, 115]	ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς μὲν διαλύσεις	συνεχώρησεν·	ἠξίου δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς τά
[11, 95]	συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ τῶν ὅπλων	ἐκράτησεν,	ὡς καὶ τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε.
[11, 95]	τὴν πολεμικὴν τέχνην· ὥστε θαρρῶν	ἀπήντησεν	αὐτῷ κατὰ μέσον τὸ πεδίον.
[11, 90]	τὰ πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ	μετέστησεν	εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν
[11, 55]	Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν	ἀνέπεισεν	αὐτήν φυγεῖν, μήτε γονέων μήτε
[11, 90]	γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν ἔτι τἀληθοῦς	ἐφρόντισεν,	ἀλλ´ εἰς ἅπαν ἧκεν ἀναισχυντίας
[11, 25]	αὐτῆς καὶ τὸ τέλος μάλιστα	ἐπεβούλευσεν	(ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι τὴν ἐναντίαν
[11, 20]	καὶ ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν αὐτὸν	ἐκώλυσεν,	ὡς ἔοικε, τὸ νέφος, ὃ
[11, 80]	δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἁμαρτίαν, εἴπερ	ἥμαρτεν.	ὅμως δὲ οὐχ οἷός τέ
[11, 25]	ἀκοῦσαι, τί μεῖζον ἢ δεινότερον	εἶχεν	εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους
[11, 95]	ὁρμήσαντα διώκειν· καίτοι τούτῳ μάλιστα	προεῖχεν	ὁ Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει τάχιστος
[11, 115]	γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν οὐδεὶς ἔτι	προσεῖχεν	αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε τὸν
[11, 110]	ἔγραφον. τὰ δὲ πράγματα οὕτως	ἔσχεν.	(Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος ἐν
[11, 55]	ἁλοῦσα καὶ ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν	ἔσχεν	ὡς μεγίστην γενέσθαι τῶν κατὰ
[11, 20]	ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν	ἔτυχεν·	ὃ ποιοῦσι πάντες οἱ ψευδόμενοι
[11, 35]	πολλὰς δ´ ἰφθίμους ψυχὰς ἄϊδι	προΐαψεν	ἡρώων· αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε
[11, 55]	ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ τε πατὴρ	ἐπέτρεψεν	οὐκ ὢν ἀνόητος, ἀλλὰ καὶ
[11, 20]	ὡς ἔοικε, τὸ νέφος, ὃ	περιεκάλυψεν	ὁ Ζεὺς τοῦ μὴ φανερὸς
[11, 70]	Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον	ἦν	ἀγανακτεῖν ἢ τὸν πατέρα αὐτόν.
[11, 65]	ἀρίστων τεθνηκότων. ἀλλ´ οὐ γὰρ	ἦν	ἀληθὲς τὸ τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ
[11, 90]	γεγονόσι. μεθ´ ἣν ἧτταν οὐκέτι	ἦν	ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε
[11, 85]	τοὺς ἵππους μόνον λαβόντος, ὅπερ	ἦν	ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ ἔχων δὲ ὅ,
[11, 20]	κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος	ἦν	ἀνθρώπων πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος
[11, 85]	οὕτως ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ	ἦν,	ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ δύναται ἀποστῆναι—
[11, 70]	οὔτε οἱ παῖδες ἧκον οὐδὲ	ἦν	αὐτοῖς βουλομένοις τὰ τῆς στρατείας.
[11, 75]	καὶ Μήστωρ καὶ ἄλλοι πλείους.	ἦν	γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι δεινότατος
[11, 70]	Τυνδάρεω ζῶντος ἔτι. (καὶ γὰρ	ἦν	δεινόν, εἰ Νέστωρ μὲν μήτε
[11, 110]	εἶναι, καὶ μέρος οὐκ ὀλίγον	ἦν	ἐμπεπρησμένον αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ μία
[11, 100]	τῆς ὀργῆς ἐπέπαυτο. (καὶ τί	ἦν	ἐμποδὼν αὐτὸν προελθόντα ἐφ´ ὅσον
[11, 150]	μηδὲ τῶν ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ	ἦν	ἐν τοῖς ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ
[11, 150]	βωμόν, ἀφ´ οὗ τὸ γένος	ἦν,	ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι, καὶ μηδὲ
[11, 60]	ἔπραττε τὸ πρᾶγμα, ὥστε οὐκ	ἦν	ἱκανὸν αὐτῷ τὴν γυναῖκα ἀπαγαγεῖν,
[11, 70]	τὴν δύναμιν. Ἴσως γὰρ εἰκὸς	ἦν	καὶ αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων
[11, 110]	τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς	ἦν	κεκοπωμένους καὶ μηδὲν προσδεχομένους κακόν,
[11, 110]	Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο οὖν ἀναγκαῖον	ἦν	μένειν ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς λῃστεύοντας,
[11, 120]	ὁ Ἕκτωρ συνῴκισε Δηιφόβῳ, ὃς	ἦν	μετ´ ἐκεῖνον τῶν ἀδελφῶν ἄριστος.
[11, 110]	τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ	ἦν	μὴ ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν
[11, 95]	μάχεσθαι; οὐδὲ γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ	ἦν	οἶμαι προελθόντι γε ἅπαξ ὅτῳ
[11, 70]	(οὐ γὰρ δὴ Νέστορος παλαιότερος	ἦν	οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους
[11, 115]	καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος.	(ἦν	οὖν ἀθυμία καὶ παρὰ τοῖς
[11, 55]	ἄρχοντα τῆς χώρας; (εἰ δ´	ἦν	οὕτως ὥς φασι, πῶς οὐκ
[11, 65]	αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ	ἦν	πεῖσαι τοὺς Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν
[11, 55]	αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ γὰρ ἱκανὸν	ἦν	Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν ἐν Σπάρτῃ
[11, 135]	πασῶν} {ταῦτα δὲ οὐκ εἰκὸς	ἦν	πρᾶξαι φυγάδας ἀνθρώπους καὶ ταῖς
[11, 20]	ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἀνθρώπων	ἦν	πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ
[11, 35]	τὸ Ἴλιον· ἴσως γὰρ οὐκ	ἦν	πω βεβουλευμένος ἀναστρέφειν ἅπαντα. (ἔπειτα
[11, 90]	πόσον τι πρὸς τὴν σύμπασαν	ἦν	στρατιάν; ἢ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 135]	πόλεως, πάντων ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν	ἦν	τὰ σώματα αὐτὰ διασῶσαι τοὺς
[11, 125]	οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος	ἦν	τάφος καὶ πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν
[11, 60]	τῶν οἰκείων. (οὕτω γὰρ εὔλογον	ἦν	τήν τε Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´
[11, 150]	τῶν ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ ἦν	ἐν	τοῖς ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ τὸν
[11, 145]	οὐκ ἄδηλον, ὅτι δὲ εἰκὸς	ἦν	τὸν βασιλέα κελεῦσαι στρατεῦσαι τοῖς
[11, 135]	πλησίον Θετταλίας. καίτοι πότερον εἰκὸς	ἦν	τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν
[11, 80]	τοῦ ξίφους καταχθέντος. οὐ γὰρ	ἦν	τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι, τοσοῦτόν
[11, 60]	ἀπὸ τῆς στρατείας· δόξα γὰρ	ἦν	τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων
[11, 125]	ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς	ἦν	ὕστατος τῶν Τρώων, ὡς αὐτοὶ
[11, 70]	ἀρχῆς καὶ ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ	ἦν	χείρων τὴν ψυχήν. οὔτε οὖν
[11, 15]	ὅτι κατὰ τὴν ἐκείνων δόξαν,	ἣν	ἔχουσι περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ
[11, 90]	ἀληθῆ καὶ ὅμοια γεγονόσι. μεθ´	ἣν	ἧτταν οὐκέτι ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν
[11, 150]	τὴν ἱερὰν κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος,	ἣν	οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι διὰ τὸν
[11, 50]	πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί τινα γυναικός,	ἣν	οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα καὶ πεῖσαι
[11, 25]	τῆς ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´	ἣν	συνέστη ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο
[11, 150]	καὶ σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου πρότερον·	Ἑκάβην	δέ, δύστηνον τοσούτων μητέρα παίδων,
[11, 140]	προσήκειν δὲ μᾶλλον ἑτέραν κτήσασθαι	γῆν·	εἶναι γὰρ οὐκ ἀδύνατον πάσης
[11, 130]	τῆς Πηνελόπης καὶ τῶν κτημάτων	ἁρπαγὴν	ἡ τῶν Κεφαλλήνων νεότης. καὶ
[11, 80]	μή γε τὰ περὶ τὴν	ἁρπαγὴν	{οὐκ αὐτὸς ὡς γενόμενα διηγούμενος,
[11, 25]	οὔτε οὖν τὰ περὶ τὴν	ἁρπαγὴν	τῆς Ἑλένης Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ
[11, 40]	σμικρᾶς παιδὸς οὔσης γενέσθαι καὶ	ἁρπαγὴν	ὑπὸ Θησέως βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν.
[11, 110]	προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ	φυγὴν	ἔτι εἶναι, καὶ μέρος οὐκ
[11, 85]	γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας μὲν	προτροπάδην	ἅπαντας καὶ κατ´ ὄνομα τοὺς
[11, 90]	γενέσθαι φόνον πολύν, οὐ μέντοι	προτροπάδην	φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε
[11, 90]	τῆς περὶ τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας,	(σχέδην	δὲ καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός
[11, 85]	παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα δὲ τὸν	Διομήδην	καὶ πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα
[11, 85]	δὲ τῷ λίθῳ, τὸν δὲ	Διομήδην	τοῦ Αἰνείου, μηδὲ τούτου μηδὲν
[11, 140]	τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ καὶ	Διομήδην	φεύγοντα ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν
[11, 145]	καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι	Λεωνίδην,	τὴν δὲ τῶν Ἀθηναίων πόλιν
[11, 100]	καὶ μηδὲ αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι	ζῆν	ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς δὲ ἑώρα
[11, 55]	ὁ Λαομέδων ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ	ἀνεμνήσθην	τῶν ἐπῶν, ἐν οἷς ταῦτά
[11, 45]	καὶ προσέτι ὡς αὐτὸς ἑορακὼς	εἴην	ἐν Ὀλυμπίᾳ ἐν τῷ ὀπισθοδόμῳ
[11, 120]	ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ	Ἰθάκην	ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας
[11, 30]	Ὀδυσσείᾳ τὰ μὲν περὶ τὴν	Ἰθάκην	καὶ τὸν θάνατον τῶν μνηστήρων
[11, 120]	στρατείας. εἰ δὲ δέοι τινα	δίκην	γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς χάριν, αὐτὸς
[11, 115]	δαπανηθέντα εἰς τὸν πόλεμον καὶ	δίκην	τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες
[11, 95]	εὐάλωτος ὤν, ἅτε δεινῷ τὴν	πολεμικὴν	τέχνην· ὥστε θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ
[11, 80]	κενὰς αὐτῷ χαρίζεται χάριτας καὶ	νίκην	γελοίαν, ὡς τοῦ ξίφους καταχθέντος.
[11, 145]	ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν	Ἀττικήν,	οὐ πλείους τῶν εἴκοσι, καὶ
[11, 80]	ὁτὲ δὲ φλογὶ λέγων τὴν	ἀλκὴν	ὅμοιον εἶναι, καὶ πάντων αὐτὸν
[11, 70]	τῆς δυνάμεως· Κάστορα δὲ καὶ	Πολυδεύκην	μόνους μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα
[11, 120]	τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ φέρειν	μεγάλην	τιμὴν ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν δὲ
[11, 30]	Ἀχιλλέως καὶ τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι	καλὴν	(οὕτως καὶ παράδοξον; ὁπότε τὸν
[11, 40]	τοῦ πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ	πολλὴν	ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι
[11, 130]	αὐτῆς τῆς γῆς κρατοῦντας καὶ	πολλὴν	ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ
[11, 70]	ἐξέστη. φαίνεται γὰρ καὶ ταῦτα	πολλὴν	ἀπορίαν ἔχοντα. ἐπεὶ δ´ οὖν
[11, 30]	πλῆθος ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´ ἄκρας	ὅλην	ἐμπιμπραμένην {τὴν} πόλιν οὔτε μείζονα
[11, 140]	τὴν Ἑλλάδα πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν	ὅλην	τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ καὶ
[11, 35]	καὶ συνέβη· τὴν δὲ ὕστερον	μεταβολὴν	τῶν πραγμάτων καὶ τὸν τοῦ
[11, 55]	κωλύειν; ἵνα δὲ εἰδῇς τὴν	ὑπερβολὴν	τῆς ἠλιθιότητος καὶ ὡς τὰ
[11, 120]	πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ πάντων εὐδαιμονέστατος,	πλὴν	ὅσα λελύπητο περὶ τῶν παίδων
[11, 120]	φήσουσι δὲ ψευδῆ πάντες εἶναι,	πλὴν	τῶν φρονούντων, οὐ μόνον οἱ
[11, 35]	ποιήσεως, καὶ τὴν τοῦ Διὸς	βουλὴν	ἐν τούτοις φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ
[11, 55]	τῶν ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι τὴν	ἐπιβουλὴν	ἢ αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι δὲ
[11, 15]	τἀληθῆ λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ	μὴν	ὅσον γε ἐπὶ τούτοις ψέγω
[11, 150]	πείσω ταῦτα λέγων, ἴσως ἂν	ἐβουλευσάμην	εἰπεῖν. ὅμως δὲ μείζω καὶ
[11, 10]	θυγάτηρ διὰ μὲν τὴν ἄδικον	φήμην	περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ
[11, 120]	Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ φέρειν μεγάλην	τιμὴν	ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν δὲ γίγνεσθαι
[11, 80]	τινὰ ἄκων καὶ ἀναφέρων εἰς	τιμὴν	τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ γ´
[11, 35]	ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ οὖν ὡς	ἐπυθόμην	παρὰ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων
[11, 5]	εἰ τὴν παρ´ ἐκείνων δόξαν	ἐφαινόμην	ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ
[11, 115]	καὶ πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν	γνώμην	ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν ὡς τὸ
[11, 60]	τὸν μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ	συγγνώμην	ἔχειν ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν
[11, 90]	οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος καὶ θεοῦ	ῥώμην	ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι
[11, 70]	μήτε τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν	Ἑλένην	βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι τὴν πόλιν}
[11, 50]	οὕτως δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν	Ἑλένην	ἐκ τοῦ δικαίου, πείσαντα τοὺς
[11, 135]	δέ φασιν ὅτι καὶ τὴν	Ἑλένην	ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον·
[11, 45]	τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ	Ἑλένην	ἐμνήστευε μὲν τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς
[11, 70]	στρατείας. ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ τὴν	Ἑλένην	ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν ἄλλων μνηστήρων
[11, 70]	κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν	Ἑλένην·	ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι
[11, 40]	Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι δὲ τὴν	Ἑλένην	ἐπὶ κάλλει περιβόητον καὶ πολλοὺς
[11, 45]	Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας τὴν	Ἑλένην	ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας
[11, 135]	ὑποπτεῦσαι τὰ πράγματα. τὴν γὰρ	Ἑλένην	ἐπιβουλευθῆναι μὲν ὑπὸ Ὀρέστου λέγει
[11, 65]	ἔχοντας τῆς σωτηρίας· τὴν δὲ	Ἑλένην	ἐρασθῆναι μὲν ξένου ἀνδρός, ᾧ
[11, 40]	ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν καὶ	Ἑλένην,	καὶ δύο ἄρρενας παῖδας διδύμους
[11, 60]	οὕτω μὲν οὐ δυνατὸν ἐλθεῖν	Ἑλένην	μετὰ Ἀλεξάνδρου· γάμῳ δὲ παρ´
[11, 120]	τούτῳ τῷ τρόπῳ. τὴν δὲ	Ἑλένην	ὁ Ἕκτωρ συνῴκισε Δηιφόβῳ, ὃς
[11, 80]	τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὴν	Ἑλένην,	ὃ πάντων σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι
[11, 80]	Ἕκτορα ποιήσας ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ καὶ	Ἑλένην	ὀδυρομένην πρὸς Πρίαμον, καὶ αὐτὸν
[11, 60]	ὑπὸ τοῦ Μενελάου μνηστεύοντες τὴν	Ἑλένην,	οὐκ ἂν ἐφρόντισαν, ἀλλὰ τοὐναντίον
[11, 35]	ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον καὶ τὴν	Ἑλένην	περὶ Χρύσου φλυαρεῖ καὶ τῆς
[11, 60]	πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει τὴν	Ἑλένην·	προσήκειν γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα οὖσαν
[11, 65]	ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας τὴν	Ἑλένην	σῶσαι αὑτούς; οἱ δὲ καὶ
[11, 120]	ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ καὶ τὴν	Ἑλένην	ὑπὲρ τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ
[11, 50]	ἥδεσθαι τῷ γάμῳ, καὶ τὴν	Ἑλένην	ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν καὶ εὐχῶν.
[11, 65]	καὶ δῆλον ὅτι μισοῦσαν τὴν	Ἑλένην·	~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος, οὗ
[11, 30]	ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´ ἄκρας ὅλην	ἐμπιμπραμένην	{τὴν} πόλιν οὔτε μείζονα βοὴν
[11, 30]	καὶ τὴν μάχην ἐκείνην τὴν	λεγομένην	τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τῆς Ἀμαζόνος
[11, 35]	μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος	οὐλομένην,	ἣ μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´ ἔθηκε,
[11, 20]	τὴν Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ	γενομένην	καὶ τοὺς λόγους οὓς εἶπε
[11, 45]	εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ βοῦν	γενομένην	οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως δὲ
[11, 85]	αὐτόν· (τέλος δὲ τὴν τάφρον	διαβαινομένην	καὶ τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ
[11, 80]	ποιήσας ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην	ὀδυρομένην	πρὸς Πρίαμον, καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον
[11, 150]	τῷ τεμένει φθαρῆναι τῆς Ἀθηνᾶς,	ἐχομένην	τοῦ ἀγάλματος, καὶ τοῦτο πρᾶξαι
[11, 110]	οὐδὲ τὴν κρατήσασαν πόλιν, ταύτην	πορθουμένην.	οἱ δὲ ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι
[11, 115]	ἐπὶ τὰς ναῦς ἰταμώτερον καὶ	πειρωμένην	ἐμπρῆσαι, μαχόμενος ἐκ τῆς νεὼς
[11, 150]	τῷ στρατοπέδῳ καὶ τοῖς βασιλεῦσι·	Πολυξένην	δὲ παρθένον ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ
[11, 150]	χώραν μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα	εἰρήνην	ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ γε ἄνδρα
[11, 20]	ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς,	ἐκείνην	δὲ παρά του πυθέσθαι· περὶ
[11, 105]	ἐνυπνίοις τὰ περὶ τὴν μάχην	ἐκείνην.	(εἰς τοῦτο δὲ προελθὼν ἀπεῖπε
[11, 30]	Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ τὴν μάχην	ἐκείνην	τὴν λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως καὶ
[11, 130]	τὸ τῶν Πελοπιδῶν γένος δι´	ἐκείνην	τὴν ξυμφοράν, οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι,
[11, 85]	δύναται ἀποστῆναι— τήν τε νύκτα	ἐκείνην	τὴν χαλεπὴν καὶ τὴν ἐν
[11, 85]	τὰς οἰμωγάς, ἔτι δὲ τὴν	νυκτερινὴν	ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως φύγοιεν, καὶ
[11, 0]	τῶν ἀληθῶν, εἰ μὴ δι´	ἡδονὴν	ἐνίκα; χαλεποῦ δέ, ὡς ἔφην,
[11, 15]	λέγειν ὁποῖα ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´	ἡδονὴν	ἔσεσθαι· τοὺς δὲ νῦν πτωχοὺς
[11, 5]	σαφῶς ὅτι οὐδὲ ὑμῖν πρὸς	ἡδονὴν	ἔσονται. οἱ γὰρ πλεῖστοι τῶν
[11, 50]	Τελαμῶνι δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα	Ἡσιόνην·	ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν εἰς Τροίαν
[11, 145]	πέμψαι τοὺς περὶ Δᾶτιν καὶ	Ἀρταφέρνην,	κἀκείνους ἑλόντας τὰς πόλεις ἀφικέσθαι
[11, 55]	τρόπον ἀφικόμενος εἰς τὴν Ἑλλάδα	συνῆν	τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ
[11, 95]	ὤν, ἅτε δεινῷ τὴν πολεμικὴν	τέχνην·	ὥστε θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ
[11, 100]	ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν δειλίαν· καίτοι	ἐξῆν	αὐτῷ διὰ ταύτην τὴν πρόρρησιν
[11, 145]	τοῦ τόπου. (μετὰ δὲ ταῦτα	Ξέρξην	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους
[11, 30]	ἐμπιμπραμένην {τὴν} πόλιν οὔτε μείζονα	βοὴν	ἢ κτύπον χαλκοῦ τε καὶ
[11, 40]	τοῦτο ἡδονῆς ἐστι πρὸς τὴν	ἀκοήν.	ὥσπερ οὖν οἱ διψῶντες οὐδὲν
[11, 85]	τήν τε νύκτα ἐκείνην τὴν	χαλεπὴν	καὶ τὴν ἐν τῷ στρατοπέδῳ
[11, 80]	τὴν τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ	τροπὴν	καὶ τὰς τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας
[11, 90]	καὶ τῆς αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν,	τροπὴν	μέν τινα γενέσθαι τῶν Τρώων
[11, 135]	εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν	Εὐρώπην,	οὐδὲ τόπον τινὰ ἠγάπων καταλαβόντες
[11, 85]	ὅ, τι αὐτοῖς χαρίσηται τὸν	Ἄρην	καὶ τὴν Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι
[11, 150]	θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ, παναγῆ	κόρην,	ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ
[11, 150]	βασιλέα τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν	κόρην	τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε
[11, 65]	τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον εὑρέσθαι	χρῆν·	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς ἂν
[11, 130]	τῆς στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ	ἐχρῆν	δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας
[11, 135]	Εὐρώπης· τοῦτο δὲ Ἕλενος εἰς	μέσην	ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε
[11, 20]	οἶμαι θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ	τὴν	ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας.
[11, 50]	Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους καὶ	τὴν	ἀδελφὴν αὐτῶν Διὸς ὄντας. τῷ
[11, 70]	στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς ἐδίωξαν	τὴν	ἀδελφήν, μάλιστα μὲν εἰ κατὰ
[11, 40]	πορθῆσαι τὴν πόλιν καὶ κομίσασθαι	τὴν	ἀδελφήν. τὰς μὲν οὖν ἄλλας
[11, 10]	Διὸς λεγομένη θυγάτηρ διὰ μὲν	τὴν	ἄδικον φήμην περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ
[11, 10]	ἀληθεῖ βοηθῶν καὶ μάλιστα διὰ	τὴν	Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως
[11, 55]	ἢ αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι δὲ	τὴν	Αἴθραν τὴν τοῦ Θησέως μητέρα
[11, 35]	βεβουλευμένος ἀναστρέφειν ἅπαντα. (ἔπειτα βουλόμενος	τὴν	αἰτίαν εἰπεῖν τῶν κακῶν, ἀφεὶς
[11, 120]	ἥττω δεδράκασιν ἢ πεπόνθασιν, καὶ	τὴν	αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει τοῦ πολέμου·
[11, 40]	φάρμακον τοῦτο ἡδονῆς ἐστι πρὸς	τὴν	ἀκοήν. ὥσπερ οὖν οἱ διψῶντες
[11, 115]	τε Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ	τὴν	Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα ἀνιαθεὶς καὶ
[11, 80]	αὐτόν, ὁτὲ δὲ φλογὶ λέγων	τὴν	ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι, καὶ πάντων
[11, 70]	τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ	τὴν	ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν
[11, 50]	ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ. διὰ ταύτην γὰρ	τὴν	ἀλογίαν συνέπλασαν τὸν περὶ τῆς
[11, 55]	ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες	τὴν	ἅλωσιν μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ
[11, 125]	τῶν γεγονότων ἐᾶσαι καὶ μηδὲ	τὴν	ἅλωσιν τῆς πόλεως διελθεῖν. ταῦτα
[11, 30]	τὰ περὶ τὸν ἵππον καὶ	τὴν	ἅλωσιν τῆς Τροίας διεξιόντα τὸν
[11, 105]	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε	τὴν	ἅλωσιν τῆς Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ
[11, 105]	τοῦ Μέμνονος βοήθειαν οὔτε τὴν	τῶν	Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ καὶ μεγάλα,
[11, 30]	αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ	τὴν	Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ τὴν μάχην
[11, 35]	ἐν ταῖς στήλαις γεγραμμένων διὰ	τὴν	ἀμαθίαν τε καὶ ἀμέλειαν τῶν
[11, 75]	πόλιν διὰ τὸ πλῆθος καὶ	τὴν	ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ
[11, 80]	τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν	τὴν	ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς
[11, 20]	Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ διὰ	τὴν	ἀπάτην καὶ τὴν ἧτταν τῶν
[11, 40]	ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται	τὴν	ἀπάτην. (τούτου δὲ αἴτιον ἔφη
[11, 140]	ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως δὴ	τὴν	ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος καὶ
[11, 140]	ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω δὴ	τὴν	ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων τε οὐ
[11, 105]	ἐξ ὧν ἁπάντων ἰδεῖν ἔστι	τὴν	ἀπορίαν αὐτοῦ σχεδόν· οὐ γάρ
[11, 85]	ὅ, τι εἴπῃ ἀληθές, διὰ	τὴν	ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ
[11, 105]	(πάνυ δὲ ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως	τὴν	ἀριστείαν διελθών, ὁτὲ μὲν ποταμῷ
[11, 60]	καὶ τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ	τὴν	ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς τοὺς
[11, 80]	εἰ μή γε τὰ περὶ	τὴν	ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς ὡς γενόμενα
[11, 25]	λέγει. οὔτε οὖν τὰ περὶ	τὴν	ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης Ὅμηρος εἴρηκεν
[11, 35]	δέ μοι μηδὲ προθέσθαι ταῦτα	τὴν	ἀρχήν, ἅτε οὐ γενόμενα, προϊούσης
[11, 25]	τῆς ποιήσεως· ἕτερον δέ, ὅτι	τὴν	ἀρχὴν αὐτῆς καὶ τὸ τέλος
[11, 65]	ἐρασθῆναι μὲν ξένου ἀνδρός, ᾧ	τὴν	ἀρχὴν οὐκ εἰκὸς αὐτὴν ἐν
[11, 25]	δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν οὔτε	τὴν	ἀρχὴν οὔτε τὸ τέλος ἐτόλμησεν
[11, 45]	Ἀγαμέμνονος παισίν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνῳ	τὴν	ἀρχὴν προσήκειν· καὶ ὡς θεοφιλὴς
[11, 130]	ἥκιστα δηλοῦσι τὸ πταῖσμα καὶ	τὴν	ἀσθένειαν αὐτῶν· (οὐ πάνυ γὰρ
[11, 145]	φόρους ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν εἰς	τὴν	Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν οὖν
[11, 120]	δεῖν Ἀλέξανδρον τοσούτων οὐσῶν κατὰ	τὴν	Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν δὲ εἰς
[11, 140]	ὅποι τράπωνται δι´ ἀσθένειαν, εἰς	τὴν	Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς παρὰ φίλους
[11, 120]	τοὺς Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν εἰς	τὴν	Ἀσίαν, ἕως ἂν ἄρχῃ τὸ
[11, 115]	μηκέτι στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς εἰς	τὴν	Ἀσίαν μήτε ἐκείνους ἐπὶ τὸ
[11, 55]	ὡς μεγίστην γενέσθαι τῶν κατὰ	τὴν	Ἀσίαν; πῶς δὲ ὁ μὲν
[11, 130]	πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων περιμένειν	τὴν	ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε καὶ αὐτῆς
[11, 145]	Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς	τὴν	Ἀττικήν, οὐ πλείους τῶν εἴκοσι,
[11, 10]	ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ δὲ	τὴν	αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη παρὰ
[11, 10]	ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι	τὴν	αὑτῆς πόλιν μηδὲ ἐναντία βούλεσθαι
[11, 10]	δὲ διὰ τὴν Ἥραν καὶ	τὴν	Ἀφροδίτην. (δεινὸν γὰρ τὴν μὲν
[11, 105]	Διὸς λύτρων δοθέντων, ~τέως δὲ	τὴν	Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι καὶ τὸν Ἀπόλλω
[11, 20]	Τρώων, καὶ πρότερον Ἥρα πρὸς	τὴν	Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν πατέρα
[11, 85]	αὐτοῖς χαρίσηται τὸν Ἄρην καὶ	τὴν	Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ
[11, 80]	ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν	τῶν	Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ τροπὴν καὶ
[11, 135]	ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι τὰ πράγματα.	τὴν	γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι μὲν ὑπὸ
[11, 115]	τινὰ καὶ πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον	τὴν	γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν ὡς
[11, 60]	ὥστε οὐκ ἦν ἱκανὸν αὐτῷ	τὴν	γυναῖκα ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ καὶ τὰ
[11, 110]	παρά τε τοὺς γονέας καὶ	τὴν	γυναῖκα, χαίρων τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ
[11, 35]	τὴν μὲν ἐν τοῖς ἱεροῖς,	τὴν	δ´ ἐν στήλαις τισί, τὰ
[11, 120]	καὶ θάπτεται πρὸ τῆς πόλεως.	τὴν	δὲ ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ
[11, 10]	τῶν ἐν Ἴδῃ βουκόλων ἑνί,	τὴν	δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν
[11, 10]	ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν·	τὴν	δέ γε Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν
[11, 45]	καὶ διὰ τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν·	τὴν	δὲ Ἑλένην ἐμνήστευε μὲν τῷ
[11, 65]	οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας τῆς σωτηρίας·	τὴν	δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι μὲν ξένου
[11, 120]	ᾤχετο ὑπόσπονδον τούτῳ τῷ τρόπῳ.	τὴν	δὲ Ἑλένην ὁ Ἕκτωρ συνῴκισε
[11, 40]	οὖν ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας·	τὴν	δὲ τοῦ Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον
[11, 145]	τὸν βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην,	τὴν	δὲ τῶν Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα
[11, 35]	τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν καὶ συνέβη·	τὴν	δὲ ὕστερον μεταβολὴν τῶν πραγμάτων
[11, 105]	Ἕλλησι. (ἵνα δὴ τοῦ Ἕκτορος	τὴν	δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ τὸν Ἀχιλλέα
[11, 125]	τἀναντία πῶς ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες	τὴν	δόξαν καὶ τὸ προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι
[11, 0]	γάρ ἐστι ῥᾴδιον τούτων ἀφελέσθαι	τὴν	δόξαν, οὐδ´ ἂν πάνυ τις
[11, 45]	ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες διά τε	τὴν	δόξαν τὴν περὶ τοῦ κάλλους
[11, 95]	τοῦ Πατρόκλου καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ,	τὴν	δύναμιν ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ καὶ τὰ
[11, 70]	Ἀτρείδας περιέμενον δέκα ἔτη συλλέγοντας	τὴν	δύναμιν. Ἴσως γὰρ εἰκὸς ἦν
[11, 45]	τὴν περὶ τοῦ κάλλους καὶ	τὴν	δύναμιν τῶν ἀδελφῶν καὶ τοῦ
[11, 50]	καὶ γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι δοῦναι	τὴν	ἑαυτοῦ θυγατέρα Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ
[11, 30]	φάρμακα τῆς Κίρκης, ἔτι δὲ	τὴν	εἰς ᾅδου κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως,
[11, 45]	ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν προκρῖναι	τὴν	ἐκείνου θυγατέρα, ἐξὸν αὐτῷ λαβεῖν
[11, 65]	ἀναστάτου γενέσθαι τῆς πόλεως διὰ	τὴν	ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας τὴν
[11, 15]	μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι κατὰ	τὴν	ἐκείνων δόξαν, ἣν ἔχουσι περὶ
[11, 135]	τῆς Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ	τὴν	ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι
[11, 140]	Ἑλλάδα πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν ὅλην	τὴν	ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ καὶ Διομήδην
[11, 70]	ἄνδρα μήτε τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι	{τὴν	Ἑλένην βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι τὴν
[11, 50]	καὶ οὕτως δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον	τὴν	Ἑλένην ἐκ τοῦ δικαίου, πείσαντα
[11, 135]	{οἱ δέ φασιν ὅτι καὶ	τὴν	Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων
[11, 70]	τῆς στρατείας. ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ	τὴν	Ἑλένην ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν ἄλλων
[11, 70]	ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν	τὴν	Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν
[11, 40]	τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι δὲ	τὴν	Ἑλένην ἐπὶ κάλλει περιβόητον καὶ
[11, 45]	ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους ἔχοντας	τὴν	Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς
[11, 80]	ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς	τὴν	Ἑλένην, ὃ πάντων σαφέστατα ἔδει
[11, 60]	ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ Μενελάου μνηστεύοντες	τὴν	Ἑλένην, οὐκ ἂν ἐφρόντισαν, ἀλλὰ
[11, 35]	κακῶν, ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον καὶ	τὴν	Ἑλένην περὶ Χρύσου φλυαρεῖ καὶ
[11, 60]	γενομένης, πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει	τὴν	Ἑλένην· προσήκειν γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα
[11, 65]	τὴν ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας	τὴν	Ἑλένην σῶσαι αὑτούς; οἱ δὲ
[11, 120]	ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ καὶ	τὴν	Ἑλένην ὑπὲρ τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν.
[11, 50]	ἅπαντας ἥδεσθαι τῷ γάμῳ, καὶ	τὴν	Ἑλένην ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν καὶ
[11, 65]	πρεσβυτέραν καὶ δῆλον ὅτι μισοῦσαν	τὴν	Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος,
[11, 65]	φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι	τὴν	Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ Πέλοπα τὸν
[11, 110]	ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο οὖν ἀναγκαῖον
[11, 120]	Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν δὲ εἰς	τὴν	Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν
[11, 40]	γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους πρὸς ἅπασαν	τὴν	Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν,
[11, 135]	πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον ἢ εἰς	τὴν	Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ
[11, 135]	ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς καὶ	τὴν	Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ
[11, 60]	ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ	τὴν	Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν ἀρίστην
[11, 135]	δὲ Ἕλενος εἰς μέσην ἀφικόμενος	τὴν	Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ τῆς
[11, 140]	καὶ στρατιὰν ὡς ἐφ´ ἕτοιμον	τὴν	Ἑλλάδα πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν ὅλην
[11, 120]	ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα στρατείας. εἰ δὲ δέοι
[11, 145]	(μετὰ δὲ ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι
[11, 55]	τίνα δὲ τρόπον ἀφικόμενος εἰς	τὴν	Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ
[11, 150]	δέος μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα τῶν ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 85]	νύκτα ἐκείνην τὴν χαλεπὴν καὶ	τὴν	ἐν τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν καὶ
[11, 25]	μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι	τὴν	ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν
[11, 55]	μηδὲ τῶν ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι	τὴν	ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι
[11, 130]	τὸ πλέον τοῦ στόλου περὶ	τὴν	Εὔβοιαν· ἔτι δὲ μὴ κατὰ
[11, 145]	βασιλέα. ὁρμούντων δὲ αὐτῶν περὶ	τὴν	Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς
[11, 135]	καὶ δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε	τὴν	εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς Εὐρώπης· τοῦτο
[11, 50]	καὶ εὐχῶν. (Σκόπει δέ, ἔφη,	τὴν	εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου λόγου, εἴ
[11, 135]	ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ	τὴν	Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον τινὰ ἠγάπων
[11, 90]	γε Τρωίλον παῖδα ἔτι ὄντα	τὴν	ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ γενόμενος
[11, 70]	Τυνδάρεων καὶ μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι	τὴν	ἡλικίαν. (οὐ γὰρ δὴ Νέστορος
[11, 135]	Ἕλενος οὐκ ὀλίγον αὐτῆς ἀπετέμετο,	τὴν	Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν ἐκράτησε
[11, 20]	συνουσίαν τὴν τοῦ Διὸς πρὸς	τὴν	Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην
[11, 10]	πατρί, οὐχ ἧττον δὲ διὰ	τὴν	Ἥραν καὶ τὴν Ἀφροδίτην. (δεινὸν
[11, 130]	ὑπὸ τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ	τὴν	ἧτταν, ὅ τε Αἴγισθος ἐπιθέμενος
[11, 20]	Ἥρᾳ διὰ τὴν ἀπάτην καὶ	τὴν	ἧτταν τῶν Τρώων, καὶ πρότερον
[11, 135]	τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ τὴν	τῶν	ἡττημένων; {πῶς δέ, εἴπερ ἁλούσης
[11, 20]	τῶν θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος	τὴν	θείαν διάλεκτον· πρῶτον μὲν ὅτι
[11, 105]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φησι κομίσαι	τὴν	Θέτιν ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα
[11, 65]	διῶξαι, συνάρασθαι δὲ τοῦ στόλου	τὴν	Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν καὶ δῆλον
[11, 150]	τὸν δὲ βασιλέα τῶν Ἑλλήνων	τὴν	ἱερὰν κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν
[11, 30]	ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ μὲν περὶ	τὴν	Ἰθάκην καὶ τὸν θάνατον τῶν
[11, 45]	(ὡς δὲ ἐκεῖνος ἔφη, καὶ	τὴν	Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον,
[11, 45]	καὶ τοῦτο ἀληθὲς λέγειν, ὅπου	τὴν	Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων τυράννου
[11, 135]	τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν	τῶν	κρατησάντων χώραν καὶ βασιλεύειν παρ´
[11, 110]	τοὺς ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας, οὐδὲ	τὴν	κρατήσασαν πόλιν, ταύτην πορθουμένην. οἱ
[11, 10]	πρὸς τὸν Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν	τὴν	κρίσιν· καίτοι οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων
[11, 30]	στρατείαν καὶ τὴν μάχην ἐκείνην	τὴν	λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τῆς
[11, 100]	οὖν καί φησι συμβῆναι περὶ	τὴν	μάχην. ἀλλὰ γὰρ εἴ τις
[11, 105]	τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ περὶ	τὴν	μάχην ἐκείνην. (εἰς τοῦτο δὲ
[11, 30]	δὲ τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ	τὴν	μάχην ἐκείνην τὴν λεγομένην τοῦ
[11, 135]	Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ πόλιν ᾤκισε	τὴν	μεγίστην πασῶν} {ταῦτα δὲ οὐκ
[11, 50]	τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας βασιλέας.	τὴν	μὲν γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν ἔχειν
[11, 35]	πρότερον ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς,	τὴν	μὲν ἐν τοῖς ἱεροῖς, τὴν
[11, 60]	κρατήσειν τῆς ἀρίστης. εἶναι γὰρ	τὴν	μὲν πόλιν πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς
[11, 10]	καὶ τὴν Ἀφροδίτην. (δεινὸν γὰρ	τὴν	μὲν τῷ Διὶ συνοῦσαν μὴ
[11, 120]	νικήσαντα· συμβῆναι γὰρ οὐχ ἁπλῶς	τὴν	μνηστείαν, ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς
[11, 80]	ἔτι δὲ καὶ τὰ περὶ	τὴν	μονομαχίαν. {οὐ γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν
[11, 115]	καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ	τὴν	νόσον, καὶ τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν
[11, 85]	καὶ τὰς οἰμωγάς, ἔτι δὲ	τὴν	νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως φύγοιεν,
[11, 130]	τῶν Πελοπιδῶν γένος δι´ ἐκείνην	τὴν	ξυμφοράν, οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον
[11, 115]	καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ κατὰ	τὴν	ὁδόν. συνέβη δὲ καὶ τοῖς
[11, 120]	τοὺς πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ	τὴν	οἴκοι πενίαν. ταῦτα δὲ ἔλεγεν
[11, 45]	μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι δὲ Ἱπποδάμειαν	τὴν	Οἰνομάου Πέλοψ ἔγημεν ἐκ τῆς
[11, 40]	(οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ φασιν εἶναι	τὴν	Ὁμήρου ποίησιν καὶ ἀκούοντες τὸν
[11, 125]	ἐπὶ τῆς θαλάττης. ὥστε καὶ	τὴν	Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς ἄν τινα
[11, 5]	καὶ τῆς πόλεως ἐξέβαλλον εἰ	τὴν	παρ´ ἐκείνων δόξαν ἐφαινόμην ἀφανίζων
[11, 50]	Μενελάῳ μὴ προσήκειν ὀνειδίζειν αὐτῷ	τὴν	πατρίδα· καὶ γὰρ αὐτοὺς εἶναι
[11, 50]	πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα καὶ	τὴν	πατρίδα καὶ πάντας τοὺς ἀναγκαίους,
[11, 65]	ἐν ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ	τὴν	πατρίδα καὶ τοὺς οἰκείους καὶ
[11, 65]	διὰ τὸ κῆδος τὸ Οἰνομάου	τὴν	Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ τοὺς ἄλλους
[11, 145]	οἱ μέν φασιν ὑστέραν γενέσθαι	τὴν	περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς ἐν
[11, 45]	μνηστῆρες διά τε τὴν δόξαν	τὴν	περὶ τοῦ κάλλους καὶ τὴν
[11, 30]	ψευδῆ, μηδ´ ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι	τὴν	ποίησιν ἃ ἐβούλετο κρύψαι ὅπως
[11, 5]	Ἀργείοις ἐτόλμων ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ, καὶ	τὴν	ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ περὶ
[11, 95]	ἁπάντων εὐάλωτος ὤν, ἅτε δεινῷ	τὴν	πολεμικὴν τέχνην· ὥστε θαρρῶν ἀπήντησεν
[11, 55]	πρὸ ὀλίγων ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει	τὴν	πόλιν διὰ μικρὰν πρόφασιν, ὀργισθεὶς
[11, 75]	οὐ γὰρ ἐθάρρουν προσιέναι πρὸς	τὴν	πόλιν διὰ τὸ πλῆθος καὶ
[11, 145]	μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας	τὴν	πόλιν καὶ ἀνελόντας τὸν τύραννον.
[11, 40]	τοῦ Θησέως χώραν καὶ πορθῆσαι	τὴν	πόλιν καὶ κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν.
[11, 120]	ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ Τρῶες πρὸς	τὴν	πόλιν καὶ τῶν πυλῶν οὐ
[11, 30]	οὔτε κατ´ ἄκρας ὅλην ἐμπιμπραμένην	{τὴν}	πόλιν οὔτε μείζονα βοὴν ἢ
[11, 110]	ὁ δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς	τὴν	πόλιν παρά τε τοὺς γονέας
[11, 125]	τοὺς πολεμίους δι´ αὑτῶν εἰς	τὴν	πόλιν· πρότερον δὲ ἕνα ἄνδρα
[11, 140]	οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους εἰς	τὴν	πόλιν συνεληλυθότος καὶ μηδὲ τῶν
[11, 70]	{τὴν Ἑλένην βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι	τὴν	πόλιν} τούτων οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ
[11, 120]	ὅθεν γελοίως ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι	τὴν	πόλιν ὑπὸ τοῦ ἵππου. καὶ
[11, 105]	μόλις ποτὲ τῶν Τρώων εἰς	τὴν	πόλιν φευγόντων, τὸν Ἕκτορα πεποίηκε
[11, 80]	Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ γ´ εἶναι	τὴν	πόλιν φησὶ καὶ Δία ἄντικρυς
[11, 105]	καὶ τοῦτο πάνυ γελοίως, καὶ	τὴν	Πριάμου βασιλέως εἰς τὸ στρατόπεδον
[11, 100]	καίτοι ἐξῆν αὐτῷ διὰ ταύτην	τὴν	πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς τὸν
[11, 55]	οἱ Τρῶες καὶ ὁ Πρίαμος	τὴν	πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες
[11, 35]	ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη δὲ πᾶσαν	τὴν	πρότερον ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς,
[11, 30]	οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν, τὰ περὶ	τὴν	Σκύλλαν καὶ τὸν Κύκλωπα καὶ
[11, 90]	Μυρμιδόνων πλῆθος πόσον τι πρὸς	τὴν	σύμπασαν ἦν στρατιάν; ἢ τὸ
[11, 20]	πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται δὲ καὶ	τὴν	συνουσίαν τὴν τοῦ Διὸς πρὸς
[11, 5]	ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες καὶ	τὴν	Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ χόλον
[11, 85]	δῆθεν εἰργόντων αὐτόν· (τέλος δὲ	τὴν	τάφρον διαβαινομένην καὶ τὸ ναύσταθμον
[11, 130]	φεύγοντας ἐκ τῆς πολεμίας ἀπιέναι	τὴν	ταχίστην· {τοὺς δὲ νικῶντας καὶ
[11, 60]	οἰκείων. (οὕτω γὰρ εὔλογον ἦν	τήν	τε Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς
[11, 115]	μέγα ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη καιρίως,	τήν	τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν
[11, 85]	ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ δύναται ἀποστῆναι—	τήν	τε νύκτα ἐκείνην τὴν χαλεπὴν
[11, 115]	ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ	τήν	τε χώραν διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι
[11, 135]	αἰνίττεται, φήσας τὸν Μενέλαον μετὰ	τὴν	τελευτὴν ὑπὸ τῶν θεῶν εἰς
[11, 85]	ἐν τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν καὶ	τὴν	τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ τὰς
[11, 5]	λέγων ὅτι οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε	τὴν	τοῦ Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε
[11, 100]	μὲν οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι	τὴν	τοῦ Ἀχιλλέως τελευτὴν ὡς οὐκ
[11, 135]	πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας δὲ	τὴν	τοῦ βασιλέως θυγατέρα καὶ διηγήσατο
[11, 35]	καὶ ἄξια τῆς ποιήσεως, καὶ	τὴν	τοῦ Διὸς βουλὴν ἐν τούτοις
[11, 20]	διηγεῖται δὲ καὶ τὴν συνουσίαν	τὴν	τοῦ Διὸς πρὸς τὴν Ἥραν
[11, 55]	κρύψαι, προσέτι δὲ τὴν Αἴθραν	τὴν	τοῦ Θησέως μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ
[11, 40]	τῆς Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν εἰς	τὴν	τοῦ Θησέως χώραν καὶ πορθῆσαι
[11, 105]	λύτρα τοῦ Ἕκτορος. καὶ οὔτε	τὴν	τοῦ Μέμνονος βοήθειαν οὔτε τὴν
[11, 90]	εἶναι, βασιλέα Λυκίων· καὶ περὶ	τὴν	τοῦ ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι
[11, 125]	τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν δὲ ἧττον	τὴν	Τροίαν ἑλόντες, ἐν δὲ τῷ
[11, 115]	μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν εἰς	τὴν	Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο τεῖχος ἕτερον
[11, 60]	Πρίαμον· καὶ παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ	τὴν	Τροίαν· πολλὰς γὰρ ἐλπίδας ἔχειν
[11, 35]	ἐν τοῖς νεωτάτοις τὰ περὶ	τὴν	Τροίαν· τὸν γὰρ Μενέλαον ἀφικέσθαι
[11, 105]	τὴν τοῦ Μέμνονος βοήθειαν οὔτε	τὴν	τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ καὶ
[11, 80]	δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει,	τὴν	τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ τροπὴν
[11, 135]	ἢ τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ	τὴν	τῶν ἡττημένων; {πῶς δέ, εἴπερ
[11, 135]	ἦν τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ	τὴν	τῶν κρατησάντων χώραν καὶ βασιλεύειν
[11, 55]	ἑστίας κωλύειν; ἵνα δὲ εἰδῇς	τὴν	ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος καὶ ὡς
[11, 85]	ἀποστῆναι— τήν τε νύκτα ἐκείνην	τὴν	χαλεπὴν καὶ τὴν ἐν τῷ
[11, 20]	οἱ θεοὶ νομίζουσιν, οἷον ὅτι	τὴν	χαλκίδα κύμινδιν οἱ θεοὶ καλοῦσι·
[11, 110]	ταῦτα δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς	τὴν	Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες
[11, 70]	τῶν ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν εἰς	τὴν	Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι,
[11, 75]	τῆς πόλεως, οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν	τὴν	Χερρόνησον, ὡς ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ
[11, 70]	Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς	τὴν	χώραν καὶ τῶν πολισμάτων τινὰ
[11, 75]	Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους κατὰ	τὴν	χώραν, καὶ τῶν φρουρίων ᾕρει
[11, 140]	τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε	τὴν	χώραν. (ὕστερον δὲ τῶν Ἀχαιῶν
[11, 70]	ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ ἦν χείρων	τὴν	ψυχήν. οὔτε οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο
[11, 150]	οὐδέ γε ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα	τὴν	ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι
[11, 125]	ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ πάντων κακίστου	τὴν	ψυχήν, ὡς αὐτοί φασιν, ἄλλου
[11, 85]	Αἴαντα δὶς κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος	μάτην,	ὁτὲ μὲν τῇ μονομαχίᾳ, πάλιν
[11, 40]	ἀκούειν ὥσπερ ὁ οἶνος πίνειν	μάτην.	ὡς οὖν ἤκουσα παρ´ ἐκείνου,
[11, 25]	(καὶ προθυμότερον ἕξειν ἔμελλε τὸν	ἀκροατήν.	εἰ δ´ αὖ ἐβούλετο τὰ
[11, 20]	τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ διὰ τὴν	ἀπάτην	καὶ τὴν ἧτταν τῶν Τρώων,
[11, 40]	οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν	ἀπάτην.	(τούτου δὲ αἴτιον ἔφη εἶναι
[11, 130]	αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων περιμένειν τὴν	ἀσφαλεστάτην	ὥραν, ἅτε καὶ αὐτῆς τῆς
[11, 80]	ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν τὴν ἁπασῶν	προσφιλεστάτην	δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἁμαρτίαν, εἴπερ
[11, 135]	δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε τὴν	εὐδαιμονεστάτην	χώραν τῆς Εὐρώπης· τοῦτο δὲ
[11, 10]	Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας, καί με	πρεσβυτάτην	τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης, ἔτι δὲ
[11, 10]	ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ,	πρεσβυτάτην	φάσκουσαν εἶναι τῶν Κρόνου (παίδων,
[11, 60]	εἶναι γὰρ τὴν μὲν πόλιν	πλουσιωτάτην	ἁπασῶν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ
[11, 40]	ἀπὸ τούτων διάκεισθε ὑμεῖς ὥστε	ποιητὴν	ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ ταὐτὰ
[11, 125]	εἶναι τῶν συμμάχων. (τὸν δὲ	ποιητὴν	προθέμενον εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν πόλεμον
[11, 105]	λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν	αἰχμητὴν	καὶ ἐπονείδιστον ἐν τοῖς Ἕλλησι.
[11, 120]	εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ	Κρήτην	ἢ Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ
[11, 10]	ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται τὸν	διαιτητήν,	ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν·
[11, 115]	Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον ὄντα καὶ	Φιλοκτήτην	ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ τὴν νόσον,
[11, 10]	διὰ τὴν Ἥραν καὶ τὴν	Ἀφροδίτην.	(δεινὸν γὰρ τὴν μὲν τῷ
[11, 105]	λύτρων δοθέντων, ~τέως δὲ τὴν	Ἀφροδίτην	ἐπιμεληθῆναι καὶ τὸν Ἀπόλλω τοῦ
[11, 10]	καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ γε	Ἀφροδίτην	οὕτως αἰσχρὰν καὶ ἄδικον καὶ
[11, 20]	καὶ πρότερον Ἥρα πρὸς τὴν	Ἀφροδίτην,	παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν πατέρα καὶ
[11, 85]	χαρίσηται τὸν Ἄρην καὶ τὴν	Ἀφροδίτην	φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ Διομήδους.
[11, 145]	τις παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν	Σκιρίτην	μὲν λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε
[11, 5]	τὸν χρόνον τῶν πραγμάτων καὶ	κριτὴν	ἄριστον εἶναι, ὅτι δ´ ἂν
[11, 10]	Διὶ συνοῦσαν μὴ νομίσαι αὐτὸν	κριτὴν	ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς εἴδους, εἰ
[11, 30]	ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ φαῦλον	κριτὴν	τῶν πραγμάτων, ὥστε τὰ ἐλάττω
[11, 50]	μᾶλλον ἐπιβουλεύσειν· οὐδὲ γὰρ Ἀτρεῖ	Θυέστην	εὔνουν γενέσθαι. μάλιστα δ´ ἔπειθε
[11, 5]	ἄλλως γεγονέναι τὰ περὶ τὸν	Θυέστην	καὶ τὸν Ἀτρέα καὶ τοὺς
[11, 5]	παῖδας οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε τὸν	Θυέστην	οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς
[11, 55]	ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς	μεγίστην	γενέσθαι τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν;
[11, 135]	ἐβασίλευσε καὶ πόλιν ᾤκισε τὴν	μεγίστην	πασῶν} {ταῦτα δὲ οὐκ εἰκὸς
[11, 60]	τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν	ἀρίστην	γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς τοὺς βαρβάρους
[11, 130]	ἐκ τῆς πολεμίας ἀπιέναι τὴν	ταχίστην·	{τοὺς δὲ νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν
[11, 10]	μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος	αὐτήν,	ἀλλὰ χαρίζεσθαι τοιοῦτον γάμον δι´
[11, 70]	πρότερον. οὐκοῦν τό γε ζώντων	αὐτὴν	ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα πῶς
[11, 55]	ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ πρότερον	αὐτὴν	ἀφείλοντο Θησέως καὶ οὐ περιεῖδον
[11, 70]	τῆς Ἀφροδίτης ὑποσχομένης, καὶ μήτε	αὐτὴν	ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ τὸν αὑτῆς
[11, 60]	ἀπῄτει τὴν Ἑλένην· προσήκειν γὰρ	αὐτὴν	Ἑλληνίδα οὖσαν γαμηθῆναί τινι τῶν
[11, 65]	ᾧ τὴν ἀρχὴν οὐκ εἰκὸς	αὐτὴν	ἐν ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ
[11, 10]	χαλεπῶς διατεθῆναι πρὸς τὸν Πάριν,	αὐτὴν	ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν· καίτοι οὐδὲ
[11, 65]	μένειν, εἰ μὴ καὶ Δηιφόβου	αὐτὴν	ἐρασθῆναι λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ ἦν
[11, 65]	ἦν πεῖσαι τοὺς Τρῶας, ἀποδοῦναι	αὐτὴν	ἑτοίμους ὄντας. εἰ δὲ ἐφοβεῖτο
[11, 65]	ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος, κατεῖχον	αὐτὴν	καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς μέγιστον
[11, 65]	μηδένα κωλῦσαι, καὶ μήτε ἐξιοῦσαν	αὐτήν,	καὶ ταῦτα πεζῇ, ἕως θαλάττης
[11, 120]	προθύμως· ἤχθετο γὰρ ὅτι δι´	αὐτὴν	οἱ Τρῶες ἐδόκουν πολλὰ κακὰ
[11, 60]	πολλὰς γὰρ ἐλπίδας ἔχειν αἱρήσειν	αὐτὴν	συναραμένων ἁπάντων. γενομένου δὲ τούτου
[11, 55]	καὶ διελέγετο καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν	αὐτήν	φυγεῖν, μήτε γονέων μήτε πατρίδος
[11, 55]	{οὕτω} πόλις ἁλοῦσα καὶ ἐρημωθεῖσα	τοσαύτην	ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς μεγίστην γενέσθαι
[11, 50]	μητέρα, συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ. διὰ	ταύτην	γὰρ τὴν ἀλογίαν συνέπλασαν τὸν
[11, 70]	μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους.	(ταύτην	δὲ τὴν ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος
[11, 110]	φεύγοντας, οὐδὲ τὴν κρατήσασαν πόλιν,	ταύτην	πορθουμένην. οἱ δὲ ὕστερον ἅτε
[11, 100]	δειλίαν· καίτοι ἐξῆν αὐτῷ διὰ	ταύτην	τὴν πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς
[11, 115]	ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου	τελευτήν,	σφόδρα ἀνιαθεὶς καὶ φοβούμενος ὑπὲρ
[11, 135]	φήσας τὸν Μενέλαον μετὰ τὴν	τελευτὴν	ὑπὸ τῶν θεῶν εἰς τὸ
[11, 100]	Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν τοῦ Ἀχιλλέως	τελευτὴν	ὡς οὐκ ἀποθανόντος ἐν Ἰλίῳ.
[11, 45]	ἡ βασιλεία· τὸν δὲ Μενέλαον	ἰδιώτην	ἔφη εἶναι· τοῖς γὰρ Ἀγαμέμνονος
[11, 25]	τῆς πόλεως. καίτοι γάρ, ὡς	ἔφην,	ἀνδρειότατος ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο,
[11, 60]	σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ δέ, ὡς	ἔφην,	γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´
[11, 0]	ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ δέ, ὡς	ἔφην,	ὄντος τοῦ διδάσκειν, τῷ παντὶ
[11, 20]	δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ δὴ	ἔφην,	οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι
[11, 20]	δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ ἤδη	ἔφην,	οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι
[11, 50]	πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους καὶ τὴν	ἀδελφὴν	αὐτῶν Διὸς ὄντας. τῷ δὲ
[11, 70]	ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς ἐδίωξαν τὴν	ἀδελφήν,	μάλιστα μὲν εἰ κατὰ πλοῦν
[11, 40]	τὴν πόλιν καὶ κομίσασθαι τὴν	ἀδελφήν.	τὰς μὲν οὖν ἄλλας γυναῖκας
[11, 100]	καί φησι συμβῆναι περὶ τὴν	μάχην.	ἀλλὰ γὰρ εἴ τις ἅπαντα
[11, 105]	τῷ ὄντι ὡς ἐν ὀνείρατι	μάχην	διηγούμενος. μάλιστα γοῦν προσέοικε τοῖς
[11, 105]	ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ περὶ τὴν	μάχην	ἐκείνην. (εἰς τοῦτο δὲ προελθὼν
[11, 30]	τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ τὴν	μάχην	ἐκείνην τὴν λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 30]	τοῦ Ἡφαίστου καὶ τοῦ Σκαμάνδρου	μάχην	καὶ τῶν ἄλλων θεῶν πρὸς
[11, 145]	τῶν εἴκοσι, καὶ γενέσθαι τινὰ	μάχην	τοῖς ναύταις πρὸς τοὺς αὐτόθεν
[11, 35]	μοι μηδὲ προθέσθαι ταῦτα τὴν	ἀρχήν,	ἅτε οὐ γενόμενα, προϊούσης δὲ
[11, 25]	ποιήσεως· ἕτερον δέ, ὅτι τὴν	ἀρχὴν	αὐτῆς καὶ τὸ τέλος μάλιστα
[11, 140]	εἴη βασιλεύειν καὶ μηδὲν καταδεεστέραν	ἀρχὴν	ἔχειν τῆς αὑτοῦ, προσήκειν δὲ
[11, 65]	μὲν ξένου ἀνδρός, ᾧ τὴν	ἀρχὴν	οὐκ εἰκὸς αὐτὴν ἐν ὁμιλίᾳ
[11, 25]	ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν οὔτε τὴν	ἀρχὴν	οὔτε τὸ τέλος ἐτόλμησεν εἰπεῖν
[11, 50]	(κρεῖττον οὖν εἶναι μὴ καταλιπεῖν	ἀρχὴν	πολέμου καὶ στάσεως ἐν τοῖς
[11, 45]	παισίν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνῳ τὴν	ἀρχὴν	προσήκειν· καὶ ὡς θεοφιλὴς εἴη
[11, 120]	πρὸ τῆς πόλεως. τὴν δὲ	ἀρχὴν	Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ κατέλιπεν. ταῦτα
[11, 10]	Ἴδῃ βουκόλων ἑνί, τὴν δὲ	ἀρχὴν	ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ,
[11, 70]	οὐδενὸς γὰρ ἦν χείρων τὴν	ψυχήν.	οὔτε οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες
[11, 150]	γε ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα τὴν	ψυχὴν	ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον,
[11, 125]	ὑπὸ τοῦ πάντων κακίστου τὴν	ψυχήν,	ὡς αὐτοί φασιν, ἄλλου τε
[11, 20]	χαλκίδα καλεῖν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους	κύμινδιν,	καὶ ἐπὶ τόπου τινὸς πρὸ
[11, 20]	νομίζουσιν, οἷον ὅτι τὴν χαλκίδα	κύμινδιν	οἱ θεοὶ καλοῦσι· τόπον δέ
[11, 50]	παῖδας αὐτοῦ. καὶ οὕτως δὴ	λαβεῖν	Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην ἐκ τοῦ
[11, 95]	μέν φησι τὸν Ἕκτορα, οὐ	λαβεῖν	δέ, κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ μὲν
[11, 45]	τὴν ἐκείνου θυγατέρα, ἐξὸν αὐτῷ	λαβεῖν	ἐκ τῆς Ἀσίας τινά, εἰ
[11, 140]	τὰς αὑτοῦ συμφοράς. τὸν δὲ	ἀναλαβεῖν	αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας ναῦς καὶ
[11, 105]	ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον, οὐ δυνάμενον	καταλαβεῖν.	(τοὺς δὲ Ἀχαιοὺς ὁρᾶν ἅπαντας
[11, 0]	ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν	ὑπολαβεῖν	θεῖον ἄνδρα καὶ σοφόν, καὶ
[11, 45]	ἔπηλυς ἄρχοι τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο	προσλαβεῖν	αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ διὰ τοῦτο
[11, 50]	αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ χεῖρον εἶναι	προσλαβεῖν	τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας βασιλέας.
[11, 10]	τοῦ λόγου τινὲς τῶν σοφιστῶν	ἀσεβεῖν	με φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ
[11, 25]	τινα λέγειν τοῦ πράγματος καὶ	διατρίβειν	ἐπ´ αὐτοῖς, ὃ δ´ ἂν
[11, 50]	εἰς Τροίαν μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους}	ἄγειν	δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα φίλον
[11, 40]	δὲ τοῦ Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον	ἄγειν,	τιμωρουμένους αὐτόν· εἶναι γὰρ αὐτοὺς
[11, 80]	οἷς φησι τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν	συναγαγεῖν	τῶν Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα τὸ
[11, 60]	ἦν ἱκανὸν αὐτῷ τὴν γυναῖκα	ἀπαγαγεῖν,	ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα προσεπέθετο—
[11, 90]	ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ τὸν Ἕκτορα	ὑπάγειν	αὑτὸν ἔξω τῆς τάφρου καὶ
[11, 20]	αὐτῷ ἔμελεν, εἰ δόξει μηθὲν	λέγειν	ἀληθές. οὐ γὰρ δὴ πείσειν
[11, 140]	ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ πάσης προθυμίας.	(λέγειν	δὲ αὐτὸν ὡς ἄξιος μὲν
[11, 20]	καὶ περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν βουλόμενοι	λέγειν	ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ κατάδηλοί εἰσιν·
[11, 145]	ὅπου τὸν μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι	λέγειν	καὶ πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ
[11, 65]	οἱ δὲ οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων	λέγειν	λόγον· καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι
[11, 15]	ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς	λέγειν	Ὅμηρον καὶ οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες
[11, 15]	διδόντων, οὐδ´ ἂν τὰ τοιαῦτα	λέγειν	ὁποῖα ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν
[11, 45]	οὖν μοι καὶ τοῦτο ἀληθὲς	λέγειν,	ὅπου τὴν Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ
[11, 145]	τύραννον. (καὶ τί δεῖ τἀνθρώπεια	λέγειν,	ὅπου τὸν μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι
[11, 75]	τεῖχος οὔ φασιν αὐτὸν γενόμενον	λέγειν,	ὅτι πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ
[11, 40]	Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ	λέγειν	ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν
[11, 15]	νῦν πτωχοὺς οὐδέν φασιν ὑγιὲς	λέγειν,	οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς ἂν ἐκείνων
[11, 20]	τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ τἀληθῆ	λέγειν.	οὕτω γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν ἔτι
[11, 20]	τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ τἀληθῆ	λέγειν.	οὕτω μὲν γὰρ σκοποῦσι πάνυ
[11, 30]	αὐτῷ πεποίηκε μαχόμενον ὑπὲρ τοῦ	λέγειν	τι θαυμαστόν, ἔτι δὲ τοῦ
[11, 25]	πολύ γε, ἄλλα μέν τινα	λέγειν	τοῦ πράγματος καὶ διατρίβειν ἐπ´
[11, 5]	μὲν οὖν παρ´ Ἀργείοις ἐτόλμων	ἀντιλέγειν	Ὁμήρῳ, καὶ τὴν ποίησιν αὐτοῦ
[11, 145]	Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι, ὡς οὐκ ἀνάξιον	ὁμολογεῖν	αὐτῷ ψευδομένῳ. πρῶτον μὲν γὰρ
[11, 30]	ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων	ὁμολογεῖν	ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ φαῦλον
[11, 90]	φόνον πολύν, οὐ μέντοι προτροπάδην	φεύγειν	αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς
[11, 85]	ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα	φεύγειν,	ὡς κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων αὐτόν·
[11, 55]	διελέγετο καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν	φυγεῖν,	μήτε γονέων μήτε πατρίδος μήτε
[11, 120]	ἀνετίθει τοῦ πολέμου· μηδὲν γὰρ	δεῖν	Ἀλέξανδρον τοσούτων οὐσῶν κατὰ τὴν
[11, 105]	καὶ ὑπὸ τοῦ Μενελάου μικροῦ	δεῖν	ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν,
[11, 150]	ἄξιον. πρὸς δὲ τούτοις, εἰ	ᾔδειν	ὅτι πείσω ταῦτα λέγων, ἴσως
[11, 25]	τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ	ἰδεῖν	ἔστι καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις
[11, 105]	διώκοντα αὐτόν· ἐξ ὧν ἁπάντων	ἰδεῖν	ἔστι τὴν ἀπορίαν αὐτοῦ σχεδόν·
[11, 10]	(ἔτι δὲ οὐκ ἄξιον οἶμαι	παριδεῖν	οὐδὲ τὸ τῆς Ἑλένης, ἣ
[11, 20]	ποτὲ δὲ δωρίζειν, ποτὲ δὲ	ἰάζειν,	ἀλλὰ καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα
[11, 20]	τοὺς μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο	μάζειν,	τοὺς δὲ θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης.
[11, 85]	ὢν ἐκείνοις καὶ βουλόμενος αὐτοὺς	θαυμάζειν,	οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι
[11, 125]	εἰ τύχοι ποτέ, πέτεσθαι καὶ	βαδίζειν	ἐπὶ τῆς θαλάττης. ὥστε καὶ
[11, 50]	καὶ τῷ Μενελάῳ μὴ προσήκειν	ὀνειδίζειν	αὐτῷ τὴν πατρίδα· καὶ γὰρ
[11, 55]	εἰκὸς τὸν Ἕκτορα ὕστερον μὲν	ὀνειδίζειν	καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ τῆς
[11, 20]	τῶν Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ μὲν	αἰολίζειν,	ποτὲ δὲ δωρίζειν, ποτὲ δὲ
[11, 10]	τὴν δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους	ἐρίζειν	τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι
[11, 15]	αὐτόν, καὶ τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται	πορίζειν,	ὅτι οὐ (φρονῶν ταῦτ´ ἔλεγεν,
[11, 20]	ποτὲ μὲν αἰολίζειν, ποτὲ δὲ	δωρίζειν,	ποτὲ δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ
[11, 5]	αὐτὸ τοῦτο κἂν Θηβαίους οἶμαι	παθεῖν,	εἴ τις τὰ παρ´ αὐτοῖς
[11, 95]	ἀξιόμαχον εἶναι καὶ τὸν Δία	βοηθεῖν	αὑτῷ καὶ δεξιὰ σημεῖα φαίνειν,
[11, 110]	τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι	βοηθεῖν.	~μετεπέμψαντο δὲ καὶ οἱ Ἀχαιοὶ
[11, 75]	διὰ τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ	βοηθεῖν.	πάλιν δὲ καταπλεύσαντες εἰς τὸν
[11, 105]	ἐπὶ θέαν παρόντας καὶ μηδένα	βοηθεῖν	τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα πεπονθότας ὑπὸ
[11, 50]	δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Ἡσιόνην·	ἐλθεῖν	γὰρ αὐτὸν εἰς Τροίαν μνηστῆρα
[11, 65]	καὶ τὸν ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης	ἐλθεῖν	εἰς ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα ταῦτα
[11, 40]	οὖν ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης εὐθέως	ἐλθεῖν	εἰς τὴν τοῦ Θησέως χώραν
[11, 60]	καὶ οὕτω μὲν οὐ δυνατὸν	ἐλθεῖν	Ἑλένην μετὰ Ἀλεξάνδρου· γάμῳ δὲ
[11, 45]	μὴ βοῦν γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν	ἐλθεῖν.	οὕτως δὲ ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι
[11, 140]	ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου στόλον ἐπύθετο,	ἐλθεῖν	πρὸς αὐτόν, ἅτε εἰρήνης καὶ
[11, 140]	δι´ ἀσθένειαν, εἰς τὴν Ἀσίαν	ἐλθεῖν	ὡς παρὰ φίλους τε καὶ
[11, 30]	ἃ τυχὸν αὐτῷ ὡς γιγνόμενα	διελθεῖν,	ὅπως ἐβούλετο καὶ μεθ´ ὅσου
[11, 125]	μηδὲ τὴν ἅλωσιν τῆς πόλεως	διελθεῖν.	ταῦτα γάρ ἐστιν ἐν τοῖς
[11, 120]	τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ	ἀπελθεῖν	καταγελάσαντα τῶν ἀρίστων παρ´ αὐτοῖς,
[11, 145]	τοῖς Ἕλλησιν εἰς τὴν Ἀσίαν	ἀπελθεῖν.	ὅτι μὲν οὖν ψευδῆ ταῦτά
[11, 150]	αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους	ἀπελθεῖν,	οὐδέ γε ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα
[11, 130]	προσθέσθαι, τοὺς δὲ καθ´ αὑτοὺς	ἀπελθεῖν,	ὧν καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ
[11, 110]	αὑτοὺς καὶ πρὸς φιλίαν πράξαντες	ἀπελθεῖν.	ὡς δὲ ἔκριναν ταῦτα, καὶ
[11, 105]	φεύγοντα κύκλῳ τῆς πόλεως, ἐξὸν	εἰσελθεῖν,	καὶ τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον ἀνθρώπων
[11, 60]	ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο	ἀκολουθεῖν	εἰς Τροίαν, ὁ δὲ Ἀλέξανδρος
[11, 100]	προελθόντα ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο πάλιν	μηνίειν;	ξυνεὶς δὲ τῆς τοιαύτης ἀλογίας
[11, 110]	οἶμαι πάλαι τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα	ποιεῖν	πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας τοὺς
[11, 105]	τὸν Αἴαντα, ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα	ποιεῖν,	φθονῶν τῆς δόξης τῷ ἀνελόντι·
[11, 40]	οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος	πιεῖν,	οὕτως οἱ τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες
[11, 65]	Μενέλαον τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως	ἐνεγκεῖν,	καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας
[11, 60]	ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει τὴν Ἑλένην·	προσήκειν	γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα οὖσαν γαμηθῆναί
[11, 140]	καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν τῆς αὑτοῦ,	προσήκειν	δὲ μᾶλλον ἑτέραν κτήσασθαι γῆν·
[11, 45]	τῶν Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν, καὶ γὰρ	προσήκειν	ἕκαστος αὑτῷ τοῦ γένους μᾶλλον
[11, 45]	ἀλλ´ οὐκ ἐκείνῳ τὴν ἀρχὴν	προσήκειν·	καὶ ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ
[11, 50]	Ἀγαμέμνονι καὶ τῷ Μενελάῳ μὴ	προσήκειν	ὀνειδίζειν αὐτῷ τὴν πατρίδα· καὶ
[11, 65]	καὶ τῆς Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ	συνοικεῖν,	οἱ δὲ οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων
[11, 135]	ἀγαπᾶν, εἴ τις αὐτοὺς εἴα	κατοικεῖν·	ἄλλως τε μετὰ ποίας ἀφορμῆς
[11, 80]	τοσοῦτόν γε κρείττονα ὄντα, ὡς	ἕλκειν	αὐτὸν εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα
[11, 15]	ἄνδρα σοφὸν πτωχεύειν οὐδὲ μαίνεσθαι	δοκεῖν·	ἀλλ´ ὅτι κατὰ τὴν ἐκείνων
[11, 15]	ἐπῄνει, τὸν δὲ Αὐτόλυκον καὶ	ἐπιορκεῖν	φησι, καὶ τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ
[11, 0]	(Οἶδα μὲν ἔγωγε σχεδὸν ὅτι	διδάσκειν	μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν,
[11, 0]	εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ ἔπη	διδάσκειν	οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας ἔχοντα
[11, 0]	δέ, ὡς ἔφην, ὄντος τοῦ	διδάσκειν,	τῷ παντὶ χαλεπώτερον τὸ μεταδιδάσκειν,
[11, 0]	διδάσκειν, τῷ παντὶ χαλεπώτερον τὸ	μεταδιδάσκειν,	ἄλλως τε ὅταν πολύν τινες
[11, 125]	ὄψεις ὁρῶσι, νῦν μὲν δοκοῦντες	ἀποθνῄσκειν	καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ ἀνίστασθαι
[11, 150]	καὶ ἀποδέξαιτο ἄν τις μέλλων	ἀποθνῄσκειν,	ὥσπερ ὅ γε Ἀχιλλεὺς πεποίηται
[11, 65]	ἐτόλμων λέγειν λόγον· καὶ ἔφασαν	γιγνώσκειν	ὅτι ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ
[11, 145]	δὴ καὶ Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο,	συγγιγνώσκειν	ἄξιον. ~ἴσως ἂν οὖν εἴποι
[11, 105]	μισοῦντας αὐτόν, ὥστε καὶ νεκρὸν	τιτρώσκειν.	ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ τείχους,
[11, 125]	μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ	διώκειν	ἅπαντας ἕνα ὄντα. (αὐτὸν δὲ
[11, 125]	γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι	διώκειν	καὶ τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ
[11, 95]	Ἀγήνορα δὲ οὐ καταλαβόντα ὁρμήσαντα	διώκειν·	καίτοι τούτῳ μάλιστα προεῖχεν ὁ
[11, 100]	Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ μὴ βούλεσθαι	συμβαλεῖν	ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω βουλευσάμενον αὐτὸν
[11, 20]	φησι τοὺς μὲν θεοὺς χαλκίδα	καλεῖν,	τοὺς δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ
[11, 95]	αὐτῷ, μόνον δὲ τοὺς ἄλλους	παρακαλεῖν·	ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη
[11, 55]	καὶ διακοσίων ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο	ἑλεῖν;	ἢ πῶς τὸν Πρίαμον εἴασε
[11, 150]	ἀφελεῖν. (τὸ μὲν γὰρ μὴ	ἑλεῖν	τινα πόλιν οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ
[11, 65]	καὶ τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας μὴ	θέλειν	ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε
[11, 25]	καὶ μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ	καθελεῖν	τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ τὰ
[11, 5]	οἶμαι τοὺς Ἀργείους μὴ ἂν	ἐθέλειν	ἄλλως γεγονέναι τὰ περὶ τὸν
[11, 70]	Ἀφροδίτης ὑποσχομένης, καὶ μήτε αὐτὴν	ἐθέλειν	ἀπιέναι παρὰ τὸν αὑτῆς ἄνδρα
[11, 150]	τοὺς βασιλέας, ὕστερον δὲ αὑτὸν	ἀνελεῖν	ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς δὲ
[11, 150]	ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως ὠμῶς	ἀνελεῖν	ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ
[11, 80]	φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα	ἀνελεῖν	τὴν ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´ ἑνὸς
[11, 115]	γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν τὸ φρούριον	ἐξελεῖν,	Αἴας τε ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει
[11, 150]	δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ τῶν Ἑλλήνων	ἀφελεῖν.	(τὸ μὲν γὰρ μὴ ἑλεῖν
[11, 145]	ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ πάντα τρόπον	ὠφελεῖν.	(τοῦτο δὲ τὸ στρατήγημα παρὰ
[11, 10]	φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ ἐπιχειρήσουσι	διαβάλλειν	πρὸς τὰ δύστηνα μειράκια, ὧν
[11, 15]	λόγους οὐκ ὤκνει τῶν θεῶν	ἀπαγγέλλειν,	οὕς φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς
[11, 130]	ἔτι δὲ μὴ κατὰ ταὐτὸ	πλεῖν	ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι τὸ στράτευμα
[11, 135]	πότερον εἰκὸς ἦν τοὺς ἡττηθέντας	ἐπιπλεῖν	ἐπὶ τὴν τῶν κρατησάντων χώραν
[11, 125]	βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν ἵππον ἢ	διατεμεῖν,	μηθὲν δὲ τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ
[11, 45]	δὲ ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι καὶ	λαμβάνειν	γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων καὶ τοὺς
[11, 120]	τὴν Ἑλένην ὑπὲρ τῆς εἰρήνης	συλλαμβάνειν.	ἡ δὲ συνέπραττε προθύμως· ἤχθετο
[11, 15]	οὕτως ὥστε τὰ ψευδῆ μᾶλλον	ὑπολαμβάνειν	τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα μηδὲν
[11, 120]	ἐκεῖ πράγμασι διὰ τούτου μὴ	λανθάνειν	αὐτούς· ὥστε τὸ λοιπὸν ἠξίου
[11, 125]	ὑπὸ μὲν τῶν πολεμίων μηδενὸς	ἀποθανεῖν·	αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ
[11, 100]	τό γε ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν	ἀποθανεῖν	ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ
[11, 95]	καὶ τοῦτον ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος	ἀποθανεῖν,	καὶ τὸν Ἕκτορα τῶν ὅπλων
[11, 150]	ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου τῶν πολεμίων	ἀποθανεῖν	τῷ ὄντι μέγα ὄνειδος· ὁμοίως
[11, 125]	(αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα	ἀποθανεῖν	ὑπὸ τοῦ πάντων κακίστου τὴν
[11, 50]	οὐδὲ συμφέροι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ	τυγχάνειν	τῶν ἴσων· οὕτω γὰρ μᾶλλον
[11, 100]	ἀλογίας αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν τινα	μένειν	αὐτόν, ὡς, εἰ ἐξῄει, πάντως
[11, 65]	Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς ἔτι ἐβούλετο	μένειν,	εἰ μὴ καὶ Δηιφόβου αὐτὴν
[11, 85]	ἀρίστους, ὅταν φῇ μήτε Ἰδομενέα	μένειν	μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς δύο
[11, 110]	(διὰ τοῦτο οὖν ἀναγκαῖον ἦν	μένειν	ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς λῃστεύοντας, εἴ
[11, 130]	τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων	περιμένειν	τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε καὶ
[11, 110]	τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν ἕτοιμον, ὥστε	διαβαίνειν	ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει μὲν ἀπιέναι
[11, 130]	κακῶς πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη	συμβαίνειν.	(ἔτι δὲ τοὺς μὲν φοβουμένους
[11, 95]	βοηθεῖν αὑτῷ καὶ δεξιὰ σημεῖα	φαίνειν,	εἴ γε ἐβούλετο σῶσαι τοὺς
[11, 40]	ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ ὁ οἶνος	πίνειν	μάτην. ὡς οὖν ἤκουσα παρ´
[11, 25]	αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ ψεῦδος καὶ	ἀποκνεῖν	(προσιέναι πρὸς αὑτό, ἄλλως τε
[11, 55]	δὲ τούτοις ὁ Ἀντήνωρ δοκῶν	φρονεῖν,	ἀλλ´ ὕστερον ἠγανάκτουν καὶ ἐπέπληττον
[11, 5]	οὐ συνήσουσιν, οἱ δὲ προσποιήσονται	καταφρονεῖν,	οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ δέ
[11, 85]	Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν Ἕκτορα	ἐλαύνειν	ἐπὶ τὸ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν
[11, 25]	{οὕτω γὰρ εὐνούστερον (καὶ προθυμότερον	ἕξειν	ἔμελλε τὸν ἀκροατήν. εἰ δ´
[11, 130]	τοὺς μὲν γὰρ εὖ πράττοντας	ὁμονοεῖν	εἰκὸς καὶ τῷ βασιλεῖ τὸ
[11, 0]	ἄλυπον καὶ φίλον, οὐκ ἐῶν	βλέπειν.	ἢ πῶς ἂν ἴσχυε τὰ
[11, 25]	ἀρχὴν οὔτε τὸ τέλος ἐτόλμησεν	εἰπεῖν	ἐκ τοῦ εὐθέος, οὐδὲ ὑπέσχετο
[11, 125]	Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς ἄν τινα	εἰπεῖν	ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο ἄκριτον καὶ
[11, 25]	ἐθάρρει πρὸς αὐτὰ οὐδὲ ἐδύνατο	εἰπεῖν	ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ καὶ τοῦτο
[11, 30]	δέ γε ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων	εἰπεῖν	θάνατον, πῶς ἀπέλιπε τὸν τοῦ
[11, 15]	γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος	εἰπεῖν;	καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας
[11, 25]	ἐβούλετο τὰ μέγιστα καὶ φοβερώτατα	εἰπεῖν	καὶ πάθη παντοδαπὰ καὶ συμφοράς,
[11, 15]	δὲ θεῶν πάντες, ὡς ἔπος	εἰπεῖν,	ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον
[11, 150]	ταῦτα λέγων, ἴσως ἂν ἐβουλευσάμην	εἰπεῖν.	ὅμως δὲ μείζω καὶ δυσχερέστερα
[11, 105]	οὕτως θαυμαστὰ καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν	εἰπεῖν,	οὔτε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον
[11, 85]	βροντῇ ~ταῦτα γὰρ οὐ βουλόμενος	εἰπεῖν	οὕτως ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ
[11, 40]	οὖν ἤκουσα παρ´ ἐκείνου, πειράσομαι	εἰπεῖν,	προστιθεὶς ἐξ ὧν ἐδόκει μοι
[11, 30]	μέγιστα τῶν ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν	εἰπεῖν,	τὰ περὶ τὴν Σκύλλαν καὶ
[11, 25]	τί μεῖζον ἢ δεινότερον εἶχεν	εἰπεῖν	τῆς ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους πλείους
[11, 20]	μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν πόλεμον	εἰπεῖν	τὸν γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς πρὸς
[11, 125]	συμμάχων. (τὸν δὲ ποιητὴν προθέμενον	εἰπεῖν	τὸν Τρωικὸν πόλεμον τὰ κάλλιστα
[11, 35]	ἅπαντα. (ἔπειτα βουλόμενος τὴν αἰτίαν	εἰπεῖν	τῶν κακῶν, ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 80]	τὴν μονομαχίαν. {οὐ γὰρ δυνάμενος	εἰπεῖν	ὡς ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον ὁ
[11, 135]	εἰώθασι κατὰ σπονδὰς κατ´ ὀλίγον	ἐκλείπειν;	ἀλλὰ τὸ γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι.
[11, 50]	πολεμίους. (κρεῖττον οὖν εἶναι μὴ	καταλιπεῖν	ἀρχὴν πολέμου καὶ στάσεως ἐν
[11, 15]	ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι νῦν	σκοπεῖν.	ἀφεὶς οὖν ὅσα δοκεῖ δεινὰ
[11, 25]	οὐδὲ ὑπέσχετο ὑπὲρ τούτων οὐδὲν	ἐρεῖν,	ἀλλ´ εἴ που καὶ μέμνηται,
[11, 35]	βουλή. (ἐνταῦθά φησι περὶ μόνης	ἐρεῖν	τῆς τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ
[11, 80]	πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο	ἐρεῖν,	(τρόπον τινὰ ἄκων καὶ ἀναφέρων
[11, 100]	οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ οὐ δύνηται	φέρειν	αὐτά· ὥσπερ οὖν καί φησι
[11, 95]	ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ τὰ ὅπλα	φέρειν	ἔτι δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε
[11, 120]	Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ	φέρειν	μεγάλην τιμὴν ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν
[11, 130]	τοὺς νενικηκότας καὶ μηδένα αὐτοῖς	ἐπιχειρεῖν.	~Μενέλαος δὲ τὸ παράπαν οὐχ
[11, 15]	εἰρημένα πολλοῖς. οὐδὲ γὰρ βούλομαι	κατηγορεῖν	Ὁμήρου, μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς
[11, 120]	γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς χάριν, αὐτὸς	εὑρεῖν.	καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον
[11, 90]	Ἀχιλλέως, καὶ τούς τε ἄλλους	ἀποχωρεῖν	καὶ τὸν Ἕκτορα ὑπάγειν αὑτὸν
[11, 60]	γενομένου δὲ τούτου πολλὰ χρήματα	διαρπάσειν	αὐτοὺς καὶ χώρας κρατήσειν τῆς
[11, 95]	ἔπεμπε; καὶ ἅμα μὲν παρήγγελλεν	ἐμπεσεῖν	ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς Τρῶας,
[11, 60]	Τροίαν· πολλὰς γὰρ ἐλπίδας ἔχειν	αἱρήσειν	αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων. γενομένου δὲ
[11, 115]	τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ κράτος	αἱρήσειν·	μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου
[11, 115]	ἅτε γὰρ οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντες	κρατήσειν,	ἀλλ´ ὁμολογιῶν δεόμενοι, καθάπερ εἶπον,
[11, 60]	χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ χώρας	κρατήσειν	τῆς ἀρίστης. εἶναι γὰρ τὴν
[11, 20]	λέγειν ἀληθές. οὐ γὰρ δὴ	πείσειν	γε ἐνόμιζέ τινα ὡς ἐπίσταιτο
[11, 50]	τῶν ἴσων· οὕτω γὰρ μᾶλλον	ἐπιβουλεύσειν·	οὐδὲ γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην εὔνουν
[11, 120]	δυνατοὶ μήτε τοὺς Ἕλληνάς ποτε	στρατεύσειν	εἰς τὴν Ἀσίαν, ἕως ἂν
[11, 115]	εἰρήνης καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι	στρατεύσειν	μήτε αὐτοὺς εἰς τὴν Ἀσίαν
[11, 55]	ὑπὲρ ἵππων, ὅτι ὑποσχόμενος αὐτῷ	δώσειν	ὁ Λαομέδων ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ
[11, 50]	κηδεύσειαν, καὶ τῶν ἐκεῖ πραγμάτων	κρατεῖν	καὶ μηδένα αὐτοὺς κωλύειν τῆς
[11, 15]	ὑπὸ πενίας τε καὶ ἀπορίας	προσαιτεῖν	ἐν τῇ Ἑλλάδι· τὸν δὲ
[11, 70]	οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον ἦν	ἀγανακτεῖν	ἢ τὸν πατέρα αὐτόν. ἀλλ´
[11, 95]	~τὸν δὲ Ἕκτορα ἐν τούτῳ	παραφυλάττειν,	ἐμπειρότατον ὄντα καιρὸν μάχης ξυνεῖναι,
[11, 150]	τὰ πρόβατα καὶ τοὺς βοῦς	ἀποσφάττειν,	βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας, ὕστερον
[11, 150]	τοῖς βασιλεῦσι· Πολυξένην δὲ παρθένον	ἀποσφάττειν	ἐπὶ τάφῳ καὶ τοιαύτας χεῖσθαι
[11, 125]	τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς	ἀποσφάττειν	{καὶ} μηδενὸς δεινοῦ ὄντος, καὶ
[11, 50]	πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι	κηδεύειν	τῆς Ἀσίας ἢ τοῖς ἐκεῖθεν
[11, 140]	αὐτὸν ὡς ἄξιος μὲν εἴη	βασιλεύειν	καὶ μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν
[11, 55]	ἢ πῶς τὸν Πρίαμον εἴασε	βασιλεύειν	ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν
[11, 135]	τὴν τῶν κρατησάντων χώραν καὶ	βασιλεύειν	παρ´ αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον τοὺς
[11, 50]	μέχρι Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ Αἰθιόπων	βασιλεύειν	τὸν αὑτοῦ ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ
[11, 120]	οὐχ ἁπλῶς τὴν μνηστείαν, ἀλλὰ	ἐπιβουλεύειν	αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ πράγμασι διὰ
[11, 55]	Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν ἐν Σπάρτῃ	δουλεύειν,	~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς Τροίαν,
[11, 130]	ταχίστην· {τοὺς δὲ νικῶντας καὶ	διακινδυνεύειν	μένοντας· τοὺς δὲ κρατοῦντας καὶ
[11, 60]	καὶ τὸν Πρίαμον· καὶ παρεκάλει	συστρατεύειν	ἐπὶ τὴν Τροίαν· πολλὰς γὰρ
[11, 120]	δὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα	μνηστεύειν	καὶ ἀπελθεῖν καταγελάσαντα τῶν ἀρίστων
[11, 15]	κωλύει γὰρ οὐθὲν ἄνδρα σοφὸν	πτωχεύειν	οὐδὲ μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι
[11, 55]	ἐπὶ πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας	κωλύειν;	ἵνα δὲ εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν
[11, 50]	πραγμάτων κρατεῖν καὶ μηδένα αὐτοὺς	κωλύειν	τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης
[11, 20]	μόνον τὰς τῶν Ἑλλήνων φωνὰς	μιγνύειν,	μηδὲ τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις μόνον,
[11, 20]	ἐξὸν αὐτῷ τὰς ἄλλας γλώττας	μιγνύειν	τὰς τῶν Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ
[11, 10]	τῆς δόξης φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι	δεικνύειν	ὅσα μοι δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι
[11, 120]	δὲ τῶν ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο	ὀμνύειν	οἱ Τρῶες οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις
[11, 40]	δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ ψευδῆ	ἀκούειν	ὥσπερ ὁ οἶνος πίνειν μάτην.
[11, 90]	αὐτὸς πρῶτος ἐπιθέμενος ὑπὲρ τούτων	γράφειν,	γενεαῖς δὲ ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς,
[11, 35]	γὰρ οὐκ ἦν πω βεβουλευμένος	ἀναστρέφειν	ἅπαντα. (ἔπειτα βουλόμενος τὴν αἰτίαν
[11, 80]	ζῶντα μετὰ τῶν ὅπλων, (ἀλλ´	ἀπάγχειν	ἔδει τῷ ἱμάντι; ψευδὴς δὲ
[11, 5]	αὐτῶν, οἱ δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν	ἐξελέγχειν,	{μάλιστα δὲ οἶμαι τοὺς κακοδαίμονας
[11, 90]	Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας	ἐξελέγχειν.	οὕτως δὴ ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς
[11, 60]	τὴν Τροίαν· πολλὰς γὰρ ἐλπίδας	ἔχειν	αἱρήσειν αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων. γενομένου
[11, 60]	δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους·	ἔχειν	δὲ καὶ συγγενεῖς πολλοὺς ἐν
[11, 50]	τὸν δὲ ἄχθεσθαι μέν, οὐκ	ἔχειν	δὲ ὅπως κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων·
[11, 150]	ὄνειδος· ὁμοίως δὲ τὸν νοῦν	ἔχειν	δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον εἶναι τῶν
[11, 60]	μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην	ἔχειν	ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν ὑπὸ
[11, 55]	ἀλλὰ καὶ σφόδρα δοκῶν νοῦν	ἔχειν,	ἥ τε μήτηρ; πῶς δὲ
[11, 50]	τὴν μὲν γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν	ἔχειν	Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν δέ,
[11, 140]	βασιλεύειν καὶ μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν	ἔχειν	τῆς αὑτοῦ, προσήκειν δὲ μᾶλλον
[11, 140]	τούτων δὲ οὕτως γενομένων ἐλπίδας	ἔχειν	τοὺς ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν ἑκατέρας
[11, 50]	τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης	ἄρχειν	ἁπάσης. πρὸς δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο
[11, 50]	γὰρ ἄλλων ἁπάντων ἔλεγεν αὐτὸς	ἄρχειν	ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας μέχρι Αἰθιοπίας·
[11, 140]	ἐλπίδας ἔχειν τοὺς ἀπ´ αὐτῶν	ἄρχειν	ἑκατέρας τῆς ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον
[11, 65]	πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ μὴ	ἄρχειν	πολέμου, κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ
[11, 120]	οἱ Τρῶες ἐδόκουν πολλὰ κακὰ	πάσχειν.	καὶ ποιοῦνται τὰς διαλύσεις, καὶ
[11, 10]	οὐθὲν μέλει αὐτοῖς. ὅλως δὲ	πάσχειν	μὲν οὐ θέλουσι τὰ δεινὰ
[11, 135]	{ἐξὸν αὐτοῖς καὶ τὴν Ἑλλάδα	κατασχεῖν;	ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ τοὺς ὅρκους.
[11, 65]	κῆδος τὸ Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον	κατασχεῖν,	καὶ τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι
[11, 80]	δὲ Νέστορα καὶ τὸν Ὀδυσσέα	κατασχεῖν	μόλις μαντείαν τινὰ προβαλλομένους καὶ
[11, 140]	ἕτοιμον τὴν Ἑλλάδα πλεῦσαι καὶ	κατασχεῖν	ὅλην τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ
[11, 115]	τὸν πόλεμον καὶ δίκην τινὰ	ὑποσχεῖν,	ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ
[11, 140]	αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί τε βοηθείας	τυχεῖν,	διηγησάμενον τάς τε Ἀγαμέμνονος καὶ
[11, 120]	καὶ μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ καὶ	ἐπιγράψειν,	Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ
[11, 45]	οὐδεὶς δὲ ἔφασκε τῶν Ἑλλήνων	ἐπιτρέψειν,	καὶ γὰρ προσήκειν ἕκαστος αὑτῷ
[11, 120]	τοῦ εὐπρεποῦς χάριν, αὐτὸς εὑρεῖν.	καταλείψειν	γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον καὶ
[11, 110]	πάλαι τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν	πάλιν	ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας
[11, 125]	μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι,	πάλιν	δὲ ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ
[11, 100]	καὶ συρῆναι μέχρι τῶν τειχῶν.	πάλιν	δὲ εἰδὼς τάφον ὄντα τοῦ
[11, 20]	μὲν αἰολίζοντα ποτὲ δὲ δωρίζοντα,	πάλιν	δὲ ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι
[11, 75]	τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν.	πάλιν	δὲ καταπλεύσαντες εἰς τὸν Ἀχαιῶν
[11, 85]	μάτην, ὁτὲ μὲν τῇ μονομαχίᾳ,	πάλιν	δὲ τῷ λίθῳ, τὸν δὲ
[11, 115]	ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες	πάλιν	διέπλευσαν εἰς τὴν Τροίαν, καὶ
[11, 80]	καὶ πάνυ εὐήθης ἡ διάλυσις,	πάλιν	ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος νικῶντος, πέρας
[11, 100]	αὐτὸν προελθόντα ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο	πάλιν	μηνίειν; ξυνεὶς δὲ τῆς τοιαύτης
[11, 90]	Ὅμηρος. συμπεσόντων δὲ καὶ μαχομένων	πάλιν,	τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ
[11, 55]	ὀλίγων ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν	πόλιν	διὰ μικρὰν πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ
[11, 75]	γὰρ ἐθάρρουν προσιέναι πρὸς τὴν	πόλιν	διὰ τὸ πλῆθος καὶ τὴν
[11, 145]	Λεωνίδην, τὴν δὲ τῶν Ἀθηναίων	πόλιν	ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ ὅσοι μὴ
[11, 145]	Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν	πόλιν	καὶ ἀνελόντας τὸν τύραννον. (καὶ
[11, 40]	Θησέως χώραν καὶ πορθῆσαι τὴν	πόλιν	καὶ κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν. τὰς
[11, 120]	αὐτὸν οἱ Τρῶες πρὸς τὴν	πόλιν	καὶ τῶν πυλῶν οὐ δεχομένων,
[11, 10]	δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς	πόλιν	μηδὲ ἐναντία βούλεσθαι τῷ αὑτῆς
[11, 150]	μὲν γὰρ μὴ ἑλεῖν τινα	πόλιν	οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ γε τὸ
[11, 30]	κατ´ ἄκρας ὅλην ἐμπιμπραμένην {τὴν}	πόλιν	οὔτε μείζονα βοὴν ἢ κτύπον
[11, 110]	δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν	πόλιν	παρά τε τοὺς γονέας καὶ
[11, 60]	ἀρίστης. εἶναι γὰρ τὴν μὲν	πόλιν	πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους
[11, 125]	πολεμίους δι´ αὑτῶν εἰς τὴν	πόλιν·	πρότερον δὲ ἕνα ἄνδρα πάντων
[11, 140]	Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους εἰς τὴν	πόλιν	συνεληλυθότος καὶ μηδὲ τῶν ἐπικούρων
[11, 110]	καὶ φεύγοντας, οὐδὲ τὴν κρατήσασαν	πόλιν,	ταύτην πορθουμένην. οἱ δὲ ὕστερον
[11, 70]	Ἑλένην βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι τὴν	πόλιν}	τούτων οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν.
[11, 120]	γελοίως ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι τὴν	πόλιν	ὑπὸ τοῦ ἵππου. καὶ τὸ
[11, 105]	ποτὲ τῶν Τρώων εἰς τὴν	πόλιν	φευγόντων, τὸν Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ
[11, 80]	{καίτοι θεοφιλῆ γ´ εἶναι τὴν	πόλιν	φησὶ καὶ Δία ἄντικρυς πεποίηκε
[11, 55]	καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε	πόλιν,	χήρωσε δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν, εἶπεν,
[11, 135]	δὲ πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ	πόλιν	ᾤκισε τὴν μεγίστην πασῶν} {ταῦτα
[11, 95]	Πατρόκλου καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ, τὴν	δύναμιν	ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ καὶ τὰ ὅπλα
[11, 70]	περιέμενον δέκα ἔτη συλλέγοντας τὴν	δύναμιν.	Ἴσως γὰρ εἰκὸς ἦν καὶ
[11, 45]	περὶ τοῦ κάλλους καὶ τὴν	δύναμιν	τῶν ἀδελφῶν καὶ τοῦ πατρός.
[11, 20]	τὰ παρ´ ἡμῶν, οὕτως Ὅμηρος	ἡμῖν	διαλέγεται, τὰ παρὰ τῶν θεῶν
[11, 20]	οὐδὲ τὰ αὐτὰ παρά τε	ἡμῖν	καὶ παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα, ἔπειτα
[11, 20]	περὶ δὲ τοῦ ποταμοῦ φράσας	ἡμῖν	ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος
[11, 20]	ξυνίει τῶν θεῶν, οὕτως διαλέγεται	ἡμῖν	σχεδὸν ὡς ἔμπειρος τῆς τῶν
[11, 45]	~εἶπον οὖν ὅτι καὶ παρ´	ἡμῖν	ταῦτα λέγεται, καὶ προσέτι ὡς
[11, 5]	ὑμετέρων προγόνων ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ	ὑμῖν	ὅτι τοὺς λόγους τούτους ἀνάγκη
[11, 5]	δὲ ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδὲ	ὑμῖν	πρὸς ἡδονὴν ἔσονται. οἱ γὰρ
[11, 10]	πολλοῦ ποιοῦνται. (ἐγὼ δὲ οὔθ´	ὑμῖν	χαριζόμενος οὔθ´ Ὁμήρῳ διαφερόμενος οὐδὲ
[11, 35]	εἰς τοὐναντίον. λέγει δὲ ἀρχόμενος,	μῆνιν	ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην,
[11, 85]	κατήφειαν καὶ τὴν τοῦ Ἀγαμέμνονος	ἔκπληξιν	καὶ τὰς οἰμωγάς, ἔτι δὲ
[11, 105]	Πριάμου βασιλέως εἰς τὸ στρατόπεδον	ἄφιξιν	παρὰ τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου
[11, 10]	οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι πρὸς τὸν	Πάριν,	αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν· καίτοι
[11, 110]	πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ στρατεύματος καταλιπὼν	Πάριν.	(ὁ δ´ αὐτός τε καὶ
[11, 120]	τινα δίκην γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς	χάριν,	αὐτὸς εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς
[11, 5]	ὑμᾶς δὲ δίκαιόν ἐστί μοι	χάριν	εἰδέναι καὶ ἀκροᾶσθαι προθύμως· ὑπὲρ
[11, 15]	τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς	χάριν	τῶν διδόντων, οὐδ´ ἂν τὰ
[11, 90]	καὶ περὶ τὴν τοῦ ποταμοῦ	διάβασιν	ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον πολύν, οὐ
[11, 30]	ἔτι δὲ τὴν εἰς ᾅδου	κατάβασιν	τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα
[11, 5]	αὑτοῖς ἐν τῷ θεάτρῳ, καὶ	τιθέασιν	ἆθλα περὶ τούτων, ὃς ἂν
[11, 120]	ὅτι οὐχ ἥττω δεδράκασιν ἢ	πεπόνθασιν,	καὶ τὴν αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει
[11, 130]	ἀσθένειαν αὐτῶν· (οὐ πάνυ γὰρ	εἰώθασιν	ἐπιτίθεσθαι τοῖς νικῶσιν οὐδὲ τοῖς
[11, 120]	παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ ἥττω	δεδράκασιν	ἢ πεπόνθασιν, καὶ τὴν αἰτίαν
[11, 5]	περιβόητοι εἶναι ἐπὶ τοῖς μεγίστοις	ἀτυχήμασιν	ἢ μηδὲν κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι.
[11, 125]	ἐοικότα τῷ ὄντι καὶ ἀπιθάνοις	ψεύσμασιν;	ἐν γὰρ τοῖς ὅρῳ γεγραμμένοις
[11, 125]	ἐν γὰρ τοῖς ὅρῳ γεγραμμένοις	ὀνείρασιν	οἱ ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι,
[11, 145]	παραχρῆμα τῶν ἔργων. οὐ γὰρ	ἴσασιν	οἱ πολλοὶ τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ
[11, 65]	οἱ δὲ καὶ ὕστερον, ὥς	φασιν,	Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος, κατεῖχον αὐτὴν καὶ
[11, 125]	κακίστου τὴν ψυχήν, ὡς αὐτοί	φασιν,	ἄλλου τε ἀποθανόντος ἄλλον σκυλευθῆναι,
[11, 75]	Ὁμήρῳ, τὸ δὲ τεῖχος οὔ	φασιν	αὐτὸν γενόμενον λέγειν, ὅτι πεποίηκεν
[11, 40]	ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ	φασιν	εἶναι τὴν Ὁμήρου ποίησιν καὶ
[11, 40]	τι ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι καί	φασιν	ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως δὲ πιστεύουσιν
[11, 145]	τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον μέν	φασιν	ἐπὶ Νάξον καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι
[11, 45]	τῶν ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί	φασιν·	ἔτι δὲ Ἱπποδάμειαν τὴν Οἰνομάου
[11, 135]	στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ	φασιν	ὅτι καὶ τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν
[11, 65]	ἕνεκα πράξεως, {καὶ ταῦτα, ὥς	φασιν,	οὐ πάλαι τῆς Τροίας ἁλούσης
[11, 15]	τοὺς δὲ νῦν πτωχοὺς οὐδέν	φασιν	ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς
[11, 145]	τοῦ Περσικοῦ πολέμου, οἱ μέν	φασιν	ὑστέραν γενέσθαι τὴν περὶ Σαλαμῖνα
[11, 140]	δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορά	φασιν,	ὡς ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ
[11, 65]	ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν πολέμου	πρόφασιν·	αὐτοὶ δὲ μὴ ἄρχειν πολέμου,
[11, 55]	πεπορθήκει τὴν πόλιν διὰ μικρὰν	πρόφασιν,	ὀργισθεὶς ὑπὲρ ἵππων, ὅτι ὑποσχόμενος
[11, 105]	οὐ γάρ ἐστιν ἐν τοῖς	ἀληθέσιν	οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής· μόλις
[11, 145]	βασιλέα κελεῦσαι στρατεῦσαι τοῖς ἄνω	ἔθνεσιν	οὐκ ἀδύνατον, ἵνα μὴ θορυβῶσιν.
[11, 20]	αὐτὸς οὕτως ἤδη ἐν τοῖς	ἔπεσιν	ὀνομάζει, ὡς οὐ μόνον ἐξὸν
[11, 90]	δὲ ἐν πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν	ἔτεσιν	εἰς χεῖρας ἐλθόντος, καὶ μήτε
[11, 0]	καὶ γενόμενα λέγοντος, ὅτι πολλοῖς	ἔτεσιν	ὕστερον Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι φασὶ
[11, 30]	μηδ´ ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν	ποίησιν	ἃ ἐβούλετο κρύψαι ὅπως γέγονεν.
[11, 5]	ἐτόλμων ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ, καὶ τὴν	ποίησιν	αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ περὶ τὰ
[11, 40]	ἀληθῆ φασιν εἶναι τὴν Ὁμήρου	ποίησιν	καὶ ἀκούοντες τὸν μὲν Στησίχορον
[11, 125]	θαλάττης. ὥστε καὶ τὴν Ὁμήρου	ποίησιν	ὀρθῶς ἄν τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον,
[11, 40]	μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ εἶναι	ποίησιν	τὸ παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι
[11, 10]	ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη παρὰ τοῖς	Ἕλλησιν.	ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ τηλικούτων ὄντος
[11, 145]	οἱ Πέρσαι τῶν παρὰ τοῖς	Ἕλλησιν,	ἀλλὰ Δαρεῖον μέν φασιν ἐπὶ
[11, 120]	μὴ γὰρ εἶναι χρήματα τοῖς	Ἕλλησιν,	ἀλλὰ καὶ νῦν τοὺς πολλοὺς
[11, 145]	ποιήσαντα καὶ φόρους ἐπιθέντα τοῖς	Ἕλλησιν	εἰς τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι
[11, 150]	κρείττω ταῦτα μὴ γενόμενα τοῖς	Ἕλλησιν	ἢ Τροίαν ἁλῶναι;
[11, 145]	ὠφέλειάν τινα εἶχε τοῖς τότε	Ἕλλησιν,	ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται
[11, 100]	ἐξῆν αὐτῷ διὰ ταύτην τὴν	πρόρρησιν	ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα.
[11, 100]	τῆς τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται διὰ	πρόρρησίν	τινα μένειν αὐτόν, ὡς, εἰ
[11, 15]	περὶ θεῶν οὐ φανερῶς τἀληθῆ	φησιν,	ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε τὰ
[11, 105]	δόξης τῷ ἀνελόντι· τὸν Ἀλέξανδρόν	φησιν	ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν πεποίηκε τῶν
[11, 15]	ὤκνει τῶν θεῶν ἀπαγγέλλειν, οὕς	φησιν	αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς, καὶ
[11, 100]	ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς μητρός, ὅν	φησιν	ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ
[11, 70]	τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς	φησιν	Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον ἔμελε,
[11, 55]	αὐτῷ περὶ τῆς ἁρπαγῆς, ὥς	φησιν	Ὅμηρος· λέγει γὰρ οὕτως· Δύσπαρι,
[11, 90]	δὲ καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός	φησιν	Ὅμηρος. συμπεσόντων δὲ καὶ μαχομένων
[11, 65]	πολλὰ πάσχοντες, οὐχ ὅσα Ὅμηρός	φησιν,	ὅμως δὲ καὶ τῆς γῆς
[11, 55]	τῶν ἐπῶν, ἐν οἷς ταῦτά	φησιν·	ὅς ποτε δεῦρ´ ἐλθὼν ἕνεχ´
[11, 100]	ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί	φησιν,	{ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων
[11, 45]	ἔφη εἶναι· τοῖς γὰρ Ἀγαμέμνονος	παισίν,	ἀλλ´ οὐκ ἐκείνῳ τὴν ἀρχὴν
[11, 20]	λέγειν ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ κατάδηλοί	εἰσιν·	εἰ δὲ μή, ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 40]	αἴτιον ἔφη εἶναι ὅτι φιλήκοοί	εἰσιν	οἱ Ἕλληνες· ἃ δ´ ἂν
[11, 35]	οὐκ ἐβούλετο, λέγων ὅτι ἀλαζόνες	εἰσὶν	οἱ Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες
[11, 100]	τῶν ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ φανεροί	εἰσιν	οἱ τάφοι· διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων
[11, 5]	πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων οὕτως ἄγαν	εἰσὶν	ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς
[11, 35]	καὶ ταῦτα οὕτως ἄγαν πεπεισμένοι	εἰσὶν	ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες ὥστε
[11, 55]	οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι	παυροτέροισιν	Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ´
[11, 10]	τὸν Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν	κρίσιν·	καίτοι οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων ὃς
[11, 55]	πόλις ἁλοῦσα καὶ ἐρημωθεῖσα τοσαύτην	ἐπίδοσιν	ἔσχεν ὡς μεγίστην γενέσθαι τῶν
[11, 35]	ἡρώων· αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε	κύνεσσιν	οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ´
[11, 55]	ὁ μὲν Ἡρακλῆς σὺν ἓξ	ναυσὶν	εἷλεν ἐκ πολλοῦ ἀπόρθητον οὖσαν,
[11, 20]	τὰ αὐτὰ ὀνόματα ἐφ´ ἑκάστῳ	λέγουσιν	ἅπερ καὶ ἡμεῖς. ἐνδείκνυται δὲ
[11, 65]	μὴ καὶ Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι	λέγουσιν;	εἰκὸς γὰρ ἦν πεῖσαι τοὺς
[11, 15]	ὅτι πάντα θωπεύοντες ὑπ´ ἀνάγκης	λέγουσιν.	ἔπειτα δὲ εἰρήκασι τοὺς μὲν
[11, 25]	τινες αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς	λέγουσιν·	οἱ δὲ οὐχ ὡς αὐτοί
[11, 25]	ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα	λέγουσιν	οἱ ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ τοῦτο
[11, 25]	μάλιστα κρύψαι θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι	λέγουσιν	οὐδὲ προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´
[11, 20]	μῶλυ εἰπὼν ὅπως οἱ θεοὶ	λέγουσιν,	οὐκέτι προστίθησι τὸ παρὰ τοῖς
[11, 145]	ἤκουσα Μήδου λέγοντος ὅτι οὐδὲν	ὁμολογοῦσιν	οἱ Πέρσαι τῶν παρὰ τοῖς
[11, 145]	ἄλλων πολλῶν διαφέρονται καὶ τἀναντία	δοξάζουσιν.	οἷον εὐθὺς περὶ τοῦ Περσικοῦ
[11, 5]	πολὺν χρόνον, διὰ τοῦτο ἄπιστον	νομίζουσιν.	εἰ μὲν οὖν παρ´ Ἀργείοις
[11, 20]	περί τινων, ὅπως οἱ θεοὶ	νομίζουσιν,	οἷον ὅτι τὴν χαλκίδα κύμινδιν
[11, 15]	αὐτοῦ. οὐ τοίνυν οὐδὲ τόδε	νομίζουσιν,	οὐκ εἶναι ἐν τῇ Ὁμήρου
[11, 145]	μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν καὶ	πείθουσιν	ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ Κρόνου,
[11, 50]	Λήδᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς	προσήκουσιν,	ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες
[11, 5]	ὡς οὐ γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν	ἐκβάλλουσιν.	~εἰς τοῦτο μανίας οἱ πολλοὶ
[11, 65]	οἷς ἂν ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου	ὑπομένουσιν	ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν οὖν μὴ
[11, 130]	καὶ φοβοῦνται, τῶν δὲ ἀποτυχόντων	καταφρονοῦσιν	οἵ τε ἔξωθεν καί τινες
[11, 60]	Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ Πέλοπος, οἳ	συμπράξουσιν	αὐτῷ, μισοῦντες τὸν Πρίαμον. (ταῦτα
[11, 40]	νομίζουσι, καὶ τοῖς μὲν ποιηταῖς	ἐπιτρέπουσιν	ὅ, τι ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι
[11, 50]	τῶν παίδων. καὶ ἐδόκει αὐτοῖς	σκοποῦσιν	οὐ χεῖρον εἶναι προσλαβεῖν τοὺς
[11, 20]	τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω γὰρ	σκοποῦσιν	οὐδὲν ἔτι φαίνεται παράδοξον οὐδὲ
[11, 75]	(οἱ δὲ τὰ μὲν ἄλλα	συγχωροῦσιν	Ὁμήρῳ, τὸ δὲ τεῖχος οὔ
[11, 5]	δὲ οἱ μέν τινες οὐ	συνήσουσιν,	οἱ δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ
[11, 5]	καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ δέ τινες	ἐπιχειρήσουσιν	ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ οἶμαι τοὺς
[11, 10]	τινὲς τῶν σοφιστῶν ἀσεβεῖν με	φήσουσιν	Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν
[11, 75]	τοῖς κακῶς πράττουσιν, οὐ τοῖς	κρατοῦσιν.	ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα καὶ Ὅμηρος·
[11, 110]	τοῖς ἡττημένοις οὐδὲ τοῖς κακῶς	πράττουσιν,	ἀλλὰ τοῖς νικῶσι καὶ τοῖς
[11, 130]	τοῖς δὲ ἡττημένοις καὶ κακῶς	πράττουσιν	ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι
[11, 75]	τὸ πολὺ γίγνεσθαι τοῖς κακῶς	πράττουσιν,	οὐ τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ
[11, 40]	φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως δὲ	πιστεύουσιν	οἷς ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ
[11, 100]	ἐξ αὑτοῦ φανερόν ἐστι τοῖς	προσέχουσιν·	ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον καὶ τῶν
[11, 85]	ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ πράγματα, ὃ	πάσχουσιν	ὡς τὸ πολὺ πάντες ὅσοι
[11, 130]	ἐπιτίθεσθαι τοῖς νικῶσιν οὐδὲ τοῖς	εὐτυχοῦσιν,	ἀλλὰ τούτους μὲν θαυμάζουσι καὶ
[11, 25]	τοῦτο αἴτιον τοῦ μὴ κατὰ	φύσιν	ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως· ἕτερον δέ,
[11, 20]	πιθανὰ πρὸς θείαν καὶ ἀμήχανον	φύσιν.	πέρας δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ
[11, 145]	ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον, ἵνα μὴ	θορυβῶσιν.	εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος ἐποίει
[11, 145]	τοῖς τότε Ἕλλησιν, ὅπως μὴ	θορυβηθῶσιν,	ἐὰν γένηται πόλεμος αὐτοῖς πρὸς
[11, 25]	οἱ ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ τοῦτο	ἔλθωσιν·	οἱ δέ τινες αὐτῶν βατταρίζουσι
[11, 115]	μηδὲ ἔσται μηδὲν αὐτοῖς πλέον	νικῶσιν.	ὅ τε Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει
[11, 130]	πάνυ γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς	νικῶσιν	οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους
[11, 55]	ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν	ἅλωσιν	μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι
[11, 125]	γεγονότων ἐᾶσαι καὶ μηδὲ τὴν	ἅλωσιν	τῆς πόλεως διελθεῖν. ταῦτα γάρ
[11, 30]	περὶ τὸν ἵππον καὶ τὴν	ἅλωσιν	τῆς Τροίας διεξιόντα τὸν Δημόδοκον
[11, 105]	τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε τὴν	ἅλωσιν	τῆς Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν
[11, 25]	ὃ δ´ ἂν μάλιστα κρύψαι	θέλωσιν,	οὐ προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ προσέχοντι
[11, 145]	καὶ Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι	τιμῶσιν,	ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν καὶ
[11, 115]	οὖν ἀθυμία καὶ παρὰ τοῖς	Τρωσίν,	εἰ μηδέποτε παύσονται τοῦ πολέμου
[11, 110]	ἐποίουν πέραν μένοντες. κἀνταῦθα τοῖς	Τρωσὶν	ἐπῆλθον ἐκ μὲν Αἰθιοπίας Μέμνων,
[11, 110]	ἦν μὴ ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα	ἐπιπλεύσωσιν	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο
[11, 40]	οἱ Ἕλληνες· ἃ δ´ ἂν	ἀκούσωσιν	ἡδέως τινὸς λέγοντος, ταῦτα καὶ
[11, 145]	καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς περὶ	Δᾶτιν	καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας τὰς
[11, 105]	τοῦ οὐρανοῦ φησι κομίσαι τὴν	Θέτιν	ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα·
[11, 80]	ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ	μάντιν	τούτων Ἀγαμέμνων ἐν τοῖς ἄνω
[11, 80]	ὅμως δὲ οὐχ οἷός τέ	ἐστιν	ἀποκρύψαι τὰ τοῦ Ἕκτορος ἔργα
[11, 135]	ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου τόπος τοιοῦτός	ἐστιν.	δοκοῦσι δέ μοι καὶ τῶν
[11, 145]	δὲ τὸ στρατήγημα παρὰ πολλοῖς	ἐστιν.	ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς ἤκουσα Μήδου
[11, 105]	ἀπορίαν αὐτοῦ σχεδόν· οὐ γάρ	ἐστιν	ἐν τοῖς ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος
[11, 125]	τῆς πόλεως διελθεῖν. ταῦτα γάρ	ἐστιν	ἐν τοῖς πεποιημένοις καὶ λεγομένοις.
[11, 0]	διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν	ἐστιν,	ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι
[11, 60]	ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον γάμου σημεῖόν	ἐστιν.	ἐπεὶ δέ, ὡς ἔφην, γαμήσας
[11, 70]	γε ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν	ἐστιν.	ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα
[11, 25]	παρέργως καὶ βραχέως, καὶ δῆλός	ἐστιν	ἐπιταράττων· οὐ γὰρ ἐθάρρει πρὸς
[11, 85]	Διομήδους. ἐν οἷς ἅπασι δῆλός	ἐστιν	εὔνους μὲν ὢν ἐκείνοις καὶ
[11, 10]	μειράκια, ὧν ἐμοὶ ἐλάττων λόγος	ἐστὶν	ἢ πιθήκων. ~πρῶτον μὲν οὖν
[11, 150]	τε γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις	ἐστὶν	ἥ τε Ἀσία. τὸ δὲ
[11, 145]	χρόνον ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν	ἐστιν	ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ
[11, 100]	νοῦν ἐχόντων ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός	ἐστιν	ὁ Πάτροκλος καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν
[11, 85]	καὶ ταῦτα μὲν λέγων δῆλός	ἐστιν	ὅτι ἀληθῆ λέγει καὶ τὰ
[11, 70]	οὐδείς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ψεῦδός	ἐστιν	ὅτι Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ
[11, 145]	ὅτι μὲν οὖν ψευδῆ ταῦτά	ἐστιν	οὐκ ἄδηλον, ὅτι δὲ εἰκὸς
[11, 0]	ἀνείλοντο. οὕτω δὲ τοῦτο ἰσχυρόν	ἐστιν	ὥστε πολλοὶ τὰ κακὰ μᾶλλον
[11, 90]	τινας ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ	ἔστιν	Αἰνείας ὑπὸ Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ
[11, 135]	Αἰγύπτῳ κατέμεινεν. καὶ σημεῖά γε	ἔστιν	ἄλλα τε τῆς ἀφίξεως καὶ
[11, 150]	ὀρθῶς Ἕλληνας καθαιρεῖς. ἀλλ´ οὐδὲν	ἔστιν	ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι δέος
[11, 100]	Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς μητρός,	ὅν	φησιν ἐν ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ
[11, 10]	ἀλλὰ χαρίζεσθαι τοιοῦτον γάμον δι´	ὃν	αὐτός τε ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ
[11, 80]	καὶ ὀλίγον εἶναι χρόνον φάσκοντας,	ὃν	ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ
[11, 105]	τοῦ Μενελάου μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα,	ὃν	λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν
[11, 15]	γοῦν τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον,	ὃν	μάλιστα ἐπῄνει, τὸν δὲ Αὐτόλυκον
[11, 105]	τὸν Ἀλέξανδρόν φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν,	ὃν	πεποίηκε τῶν Τρώων κάκιστον καὶ
[11, 20]	τόπου τινὸς πρὸ τῆς πόλεως,	ὃν	τοὺς μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο
[11, 80]	καὶ τὸν Πρίαμον καὶ τὸν	λαὸν	αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί,
[11, 35]	περὶ τὴν Τροίαν· τὸν γὰρ	Μενέλαον	ἀφικέσθαι παρ´ αὐτοὺς καὶ διηγήσασθαι
[11, 45]	γίγνοιτο ἡ βασιλεία· τὸν δὲ	Μενέλαον	ἰδιώτην ἔφη εἶναι· τοῖς γὰρ
[11, 135]	τοῦτο καὶ αἰνίττεται, φήσας τὸν	Μενέλαον	μετὰ τὴν τελευτὴν ὑπὸ τῶν
[11, 130]	τὸ πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν	Μενέλαον	μὴ διαφέρεσθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν
[11, 55]	(τοῦτο μὲν γὰρ παρόντα τὸν	Μενέλαον	πῶς ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο
[11, 65]	τοῖς βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας, καὶ	Μενέλαον	τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν,
[11, 70]	νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι τὸν	Πρωτεσίλαον.	ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς τὴν
[11, 105]	ὥστε καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα	Δηίφοβον	ἐξελθόντα τοῦ τείχους, μᾶλλον δὲ
[11, 140]	ἀπὸ Πριάμου τε καὶ Ἕκτορος,	Λέσβον	τε οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν παρέντων
[11, 120]	Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα ἔργον, καὶ	ἀνήγαγον	αὐτὸν οἱ Τρῶες πρὸς τὴν
[11, 130]	δέκα ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´	ὀλίγον.	αἵ τε οἴκοι συμφοραὶ καταλαβοῦσαι
[11, 135]	ὅρκους. ὅμως δὲ Ἕλενος οὐκ	ὀλίγον	αὐτῆς ἀπετέμετο, τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ
[11, 135]	ἂν εἰ πεπλανημένος καὶ πρὸς	ὀλίγον	ἀφίκετο. γήμας δὲ τὴν τοῦ
[11, 80]	μόλις μαντείαν τινὰ προβαλλομένους καὶ	ὀλίγον	εἶναι χρόνον φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο
[11, 135]	ὥσπερ εἰώθασι κατὰ σπονδὰς κατ´	ὀλίγον	ἐκλείπειν; ἀλλὰ τὸ γενόμενον δυνατὸν
[11, 85]	ἀνάγκης, καὶ τοῦτον ἁλῶναι παρ´	ὀλίγον·	ἐπιβοηθήσαντα δὲ τὸν Διομήδην καὶ
[11, 110]	ἔτι εἶναι, καὶ μέρος οὐκ	ὀλίγον	ἦν ἐμπεπρησμένον αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ
[11, 85]	δὲ τὸν Διομήδην καὶ πρὸς	ὀλίγον	θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν,
[11, 100]	ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον καὶ τῶν	ὀλίγον	νοῦν ἐχόντων ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός
[11, 30]	τὸν Πρίαμον πεποίηκε λέγοντα ἐπ´	ὀλίγον	ὡς ἐσόμενα, ἃ τυχὸν αὐτῷ
[11, 135]	καὶ τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν,	λόγον	ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως δὲ ἐλάνθανεν
[11, 65]	δὲ οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν	λόγον·	καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν
[11, 10]	δοῦναι δωρεάν, καὶ μηδένα ποιήσασθαι	λόγον	μήτε τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης
[11, 10]	ὡς πλεῖστον ὑπὲρ αὐτῶν γίγνεσθαι	λόγον·	ὁποῖον δέ τινα, οὐθὲν μέλει
[11, 60]	δοθεῖσαν τῶν οἰκείων. (οὕτω γὰρ	εὔλογον	ἦν τήν τε Αἴθραν ἀφικέσθαι
[11, 100]	τις ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ ἂν	ἔργον	εἴη. τὸ γὰρ ψεῦδος ἐξ
[11, 120]	ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα	ἔργον,	καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ Τρῶες
[11, 135]	τὸν Ἕλενον, οὐ πανταχόσε μᾶλλον	ἔφευγον	ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ
[11, 135]	{πῶς δέ, εἴπερ ἁλούσης Τροίας	ἔφευγον	οἱ περὶ τὸν Αἰνείαν καὶ
[11, 145]	ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ ὅσοι μὴ	διέφυγον	ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ ποιήσαντα καὶ
[11, 105]	τὴν Πριάμου βασιλέως εἰς τὸ	στρατόπεδον	ἄφιξιν παρὰ τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς
[11, 90]	τάφρου καὶ τῆς περὶ τὸ	στρατόπεδον	στενοχωρίας, (σχέδην δὲ καὶ ἐφιστάμενον,
[11, 135]	περὶ εἰδώλου τὰ δέκα ἔτη.	(σχεδὸν	δὲ καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο
[11, 20]	ὃ ποιοῦσι πάντες οἱ ψευδόμενοι	σχεδόν,	ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν
[11, 15]	στένοντας καὶ τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας	σχεδόν,	ἔτι δὲ μοιχείας καὶ δεσμὰ
[11, 20]	(τούτοις δὲ ἐπέθηκε τὸν κολοφῶνα	σχεδόν·	ἵνα γὰρ μὴ ἀπορῶμεν ὅπως
[11, 105]	θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις,	σχεδὸν	ὁμολογῶν ὅτι οὐδὲν αὐτῷ μέλει
[11, 0]	ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν ἔγωγε	σχεδὸν	ὅτι διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας
[11, 105]	ἰδεῖν ἔστι τὴν ἀπορίαν αὐτοῦ	σχεδόν·	οὐ γάρ ἐστιν ἐν τοῖς
[11, 0]	αὐτῶν καὶ οἱ πάπποι καὶ	σχεδὸν	πάντες οἱ πρότερον. (οὐ γάρ
[11, 45]	πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ πατρός,	σχεδόν	τι βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας ἁπάσης,
[11, 100]	τῶν ὀλίγον νοῦν ἐχόντων ὅτι	σχεδὸν	ὑπόβλητός ἐστιν ὁ Πάτροκλος καὶ
[11, 20]	τῶν θεῶν, οὕτως διαλέγεται ἡμῖν	σχεδὸν	ὡς ἔμπειρος τῆς τῶν θεῶν
[11, 55]	αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως καὶ οὐ	περιεῖδον	ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο μὲν γὰρ παρόντα
[11, 140]	πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν ὅλην τὴν	ἔκσπονδον.	(οὕτω δὴ καὶ Διομήδην φεύγοντα
[11, 120]	ἵππου. καὶ τὸ στράτευμα ᾤχετο	ὑπόσπονδον	τούτῳ τῷ τρόπῳ. τὴν δὲ
[11, 115]	ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ κατὰ τὴν	ὁδόν.	συνέβη δὲ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς
[11, 150]	οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι διὰ τὸν	θεόν,	αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν ἔδοξε
[11, 90]	τῶν νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης τὸ	πλέον	καὶ τῆς αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν,
[11, 115]	πολέμου μηδὲ ἔσται μηδὲν αὐτοῖς	πλέον	νικῶσιν. ὅ τε Πρίαμος ἄλλος
[11, 95]	συστάντα αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον ἐπὶ	πλέον,	ὁπότε δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα,
[11, 130]	καὶ διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ	πλέον	τοῦ στόλου περὶ τὴν Εὔβοιαν·
[11, 0]	ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη πολλάκις	πλέον	τῶν ἀληθῶν, εἰ μὴ δι´
[11, 135]	ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ τὴν ἐκείνων	ἔπλεον	ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι ἐγένοντο; πῶς
[11, 115]	Νεοπτόλεμόν τε τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ	νέον	ὄντα καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον
[11, 110]	σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες καὶ	διήρπαζον	τὰ καταλειφθέντα. τοῖς δὲ Ἀχαιοῖς
[11, 25]	μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί	μεῖζον	ἢ δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν τῆς
[11, 65]	ἀποθανόντος, κατεῖχον αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ	συνῴκιζον,	ὡς μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν
[11, 60]	ὠργίζοντο καὶ ἀτιμίαν τῷ ὄντι	ἐνόμιζον	τῆς Ἑλλάδος τὸ γεγονός, οἱ
[11, 60]	τὸ γεγονός, οἱ δέ τινες	ἤλπιζον	ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ τῆς στρατείας· δόξα
[11, 65]	καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς μέγιστον	ἀγαθὸν	ἔχοντες ἐν τῇ πόλει καὶ
[11, 150]	ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ γε ἄνδρα	ἀγαθὸν	ὄντα τὴν ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς
[11, 75]	εἰς τὸν Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς	ἔλαθον	ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ
[11, 35]	Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ καὶ δεινὰ	ἔπαθον	καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι
[11, 70]	ἐπὶ δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν	ἦλθον,	ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον δέκα
[11, 70]	οὐ γὰρ ἐπὶ Θησέα μὲν	ἦλθον	εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα καὶ τῶν
[11, 70]	ἀπορίαν ἔχοντα. ἐπεὶ δ´ οὖν	ἦλθον	οἱ Ἀχαιοί, τὸ μὲν πρῶτον
[11, 110]	πέραν μένοντες. κἀνταῦθα τοῖς Τρωσὶν	ἐπῆλθον	ἐκ μὲν Αἰθιοπίας Μέμνων, αἱ
[11, 130]	πρότερον ἀσθενεῖς ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι,	κατῆλθον	μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν
[11, 130]	καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα καὶ τὸν	Αἴγισθον	βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν εἰ
[11, 50]	συνέπλασαν τὸν περὶ τῆς Ἀφροδίτης	μῦθον	πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ
[11, 110]	τὴν Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο οὖν	ἀναγκαῖον	ἦν μένειν ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς
[11, 5]	ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ	δίκαιόν	ἐστί μοι χάριν εἰδέναι καὶ
[11, 5]	διὰ χόλον Ἥρας καὶ τὸν	Λάϊον	ὑπὸ τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ
[11, 25]	λέγων τοῖς οὖσι καὶ τὸ	κεφάλαιον	αὐτὸ τοῦ πράγματος ψευδόμενος. (ἢ
[11, 145]	μάχης, οἱ δὲ τῶν ἔργων	τελευταῖον	εἶναι τὸ ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι
[11, 0]	ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ	ῥᾴδιον.	καὶ μανθάνουσι μὲν μόγις, ἐάν
[11, 0]	οἱ πρότερον. (οὐ γάρ ἐστι	ῥᾴδιον	τούτων ἀφελέσθαι τὴν δόξαν, οὐδ´
[11, 95]	ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ μέσον τὸ	πεδίον.	καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν
[11, 135]	τῶν θεῶν εἰς τὸ Ἠλύσιον	πεδίον	πεμφθῆναι, ὅπου μήτε νιφετὸς γίγνεται
[11, 145]	μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς φησι Θουκυδίδης,	Ἁρμόδιον	δὲ καὶ Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα
[11, 0]	τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν	θεῖον	ἄνδρα καὶ σοφόν, καὶ τοὺς
[11, 60]	ἁρπαγῆς, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον γάμου	σημεῖόν	ἐστιν. ἐπεὶ δέ, ὡς ἔφην,
[11, 145]	τῶν παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ	Δαρεῖον	μέν φασιν ἐπὶ Νάξον καὶ
[11, 80]	λέγοντα πασῶν τῶν ὑπὸ τὸν	ἥλιον	πόλεων τὸ Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι
[11, 0]	~ΤΡΩΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ	ΙΛΙΟΝ	ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν ἔγωγε
[11, 35]	οὐδὲ ὅτι ὕστερον ἑάλω τὸ	Ἴλιον·	ἴσως γὰρ οὐκ ἦν πω
[11, 80]	ὑπὸ τὸν ἥλιον πόλεων τὸ	Ἴλιον	μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ τὸν Πρίαμον
[11, 125]	ποίησιν ὀρθῶς ἄν τινα εἰπεῖν	ἐνύπνιον,	καὶ τοῦτο ἄκριτον καὶ ἀσαφές.
[11, 130]	καὶ τοῦτο ἄκριτον καὶ ἀσαφές.	~ἄξιον	δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς τοῖς
[11, 145]	καὶ Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν	ἄξιον.	~ἴσως ἂν οὖν εἴποι τις
[11, 10]	ἡ πόλις. (ἔτι δὲ οὐκ	ἄξιον	οἶμαι παριδεῖν οὐδὲ τὸ τῆς
[11, 150]	τὸ δὲ ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου	ἄξιον.	πρὸς δὲ τούτοις, εἰ ᾔδειν
[11, 145]	περὶ Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι, ὡς οὐκ	ἀνάξιον	ὁμολογεῖν αὐτῷ ψευδομένῳ. πρῶτον μὲν
[11, 145]	πολλῶν διαφέρονται καὶ τἀναντία δοξάζουσιν.	οἷον	εὐθὺς περὶ τοῦ Περσικοῦ πολέμου,
[11, 20]	οὓς ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις,	~οἷον	ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ
[11, 20]	τινων, ὅπως οἱ θεοὶ νομίζουσιν,	οἷον	ὅτι τὴν χαλκίδα κύμινδιν οἱ
[11, 80]	δὲ φλογὶ λέγων τὴν ἀλκὴν	ὅμοιον	εἶναι, καὶ πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων
[11, 10]	πλεῖστον ὑπὲρ αὐτῶν γίγνεσθαι λόγον·	ὁποῖον	δέ τινα, οὐθὲν μέλει αὐτοῖς.
[11, 75]	ἀλλ´ ἢ μόνον τοῦ στρατοπέδου.	τεκμήριον	δέ· οὐ γὰρ ἄν ποτε
[11, 120]	μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν,	Ἱλαστήριον	Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι.
[11, 50]	δὲ ὅπως κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων·	κύριον	γὰρ εἶναι τῆς αὑτοῦ θυγατρός·
[11, 115]	ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν τὸ	φρούριον	ἐξελεῖν, Αἴας τε ὑπὸ Ἕκτορος
[11, 120]	ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν δὲ γίγνεσθαι	μαρτύριον	ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ καὶ
[11, 135]	Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ τῆς Ἠπείρου	πλησίον	Θετταλίας. καίτοι πότερον εἰκὸς ἦν
[11, 135]	ὑπὸ τῶν θεῶν εἰς τὸ	Ἠλύσιον	πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου μήτε νιφετὸς
[11, 60]	ὑπὸ δώρων· τὸν δὲ Ἀλέξανδρον	αἴτιον	ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ τὸν Πρίαμον·
[11, 40]	δύνανται τὴν ἀπάτην. (τούτου δὲ	αἴτιον	ἔφη εἶναι ὅτι φιλήκοοί εἰσιν
[11, 25]	ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν μὲν τοῦτο	αἴτιον	τοῦ μὴ κατὰ φύσιν ἄρξασθαι
[11, 130]	ἔπραττον οἱ τῆς στρατείας μετασχόντες.	τοὐναντίον	δὲ ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι
[11, 100]	Ἕκτορος αὐτὸν ἀποθανεῖν ἀφείλετο καὶ	τοὐναντίον	ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί
[11, 60]	Ἑλένην, οὐκ ἂν ἐφρόντισαν, ἀλλὰ	τοὐναντίον	ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ· νῦν δὲ
[11, 5]	κατεσθίοι τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ	τοὐναντίον	ἥδονται ἀκούοντες καὶ τὴν Σφίγγα
[11, 90]	ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν εἰς	τοὐναντίον,	καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν ἀνθρώπων, ὅτι
[11, 35]	καὶ μεταστῆσαι τὰ πράγματα εἰς	τοὐναντίον.	λέγει δὲ ἀρχόμενος, μῆνιν ἄειδε,
[11, 15]	οὐ φανερῶς τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ	τοὐναντίον	οὕτως ὥστε τὰ ψευδῆ μᾶλλον
[11, 135]	καὶ βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς ἢ	τοὐναντίον	τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ τὴν τῶν
[11, 150]	ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν τοῦ Ἀχιλλέως	υἱόν,	καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ
[11, 90]	τὸν Σαρπηδόνα τὸν τοῦ Διὸς	υἱὸν	λεγόμενον εἶναι, βασιλέα Λυκίων· καὶ
[11, 105]	ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα προσθεὶς	ἐπιτάφιον,	καὶ τοῦτο πάνυ γελοίως, καὶ
[11, 50]	γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν τὸν αὑτοῦ	ἀνεψιὸν	Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα τοῦ
[11, 105]	ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς	μαλθακὸν	αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον ἐν τοῖς
[11, 110]	ἦν κεκοπωμένους καὶ μηδὲν προσδεχομένους	κακόν,	ἔτι δὲ παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης.
[11, 5]	τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν	κακὸν	ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ οἶμαι
[11, 40]	τὸ παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι	φάρμακον	τοῦτο ἡδονῆς ἐστι πρὸς τὴν
[11, 45]	μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι.	ἧκον	δὲ καὶ ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες
[11, 70]	οὔτε αὐτὸς οὔτε οἱ παῖδες	ἧκον	οὐδὲ ἦν αὐτοῖς βουλομένοις τὰ
[11, 70]	οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους	προσῆκον	ἦν ἀγανακτεῖν ἢ τὸν πατέρα
[11, 10]	γε Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν καὶ	ἄδικον	καὶ ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν, καὶ
[11, 10]	λεγομένη θυγάτηρ διὰ μὲν τὴν	ἄδικον	φήμην περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε,
[11, 110]	εἶχον οἱ περὶ τὸν Ἕκτορα	ναυτικὸν	ἕτοιμον, ὥστε διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς·
[11, 125]	δὲ ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν τὸν	Τρωικὸν	πόλεμον τὰ κάλλιστα καὶ μέγιστα
[11, 30]	ἅλωσιν τῆς Τροίας διεξιόντα τὸν	Δημόδοκον	ἐν ᾠδῇ δι´ ὀλίγων ἐπῶν.
[11, 15]	ὃν μάλιστα ἐπῄνει, τὸν δὲ	Αὐτόλυκον	καὶ ἐπιορκεῖν φησι, καὶ τοῦτ´
[11, 115]	ᾧ πρότερον τόπῳ παρὰ τὸν	αἰγιαλόν,	ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες.
[11, 70]	τό γε ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι	δῆλόν	ἐστιν. ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον
[11, 65]	τὴν Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν καὶ	δῆλον	ὅτι μισοῦσαν τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον
[11, 100]	τὸ δόρυ τὰ ἄλλα ἐδίδου	δῆλον	ὅτι προσεοικότα τῷ δόρατι, καὶ
[11, 80]	Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα τὸ στράτευμα,	δῆλον	ὅτι τοῦ πλήθους χαλεπῶς φέροντος
[11, 100]	ἐστι τοῖς προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ	ἄδηλον	καὶ τῶν ὀλίγον νοῦν ἐχόντων
[11, 145]	οὖν ψευδῆ ταῦτά ἐστιν οὐκ	ἄδηλον,	ὅτι δὲ εἰκὸς ἦν τὸν
[11, 115]	παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἀλλὰ τὸ	ὑψηλὸν	αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν δὲ νεῶν
[11, 120]	δεχομένων, μέρος τι τοῦ τείχους	καθεῖλον·	ὅθεν γελοίως ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι
[11, 50]	ἄγειν δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα	φίλον	ὄντα καὶ ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς
[11, 0]	τὸ δὲ σκότος ἄλυπον καὶ	φίλον,	οὐκ ἐῶν βλέπειν. ἢ πῶς
[11, 90]	εἰργασμένου μέγα, εἰ μή γε	Τρωίλον	παῖδα ἔτι ὄντα τὴν ἡλικίαν
[11, 95]	οὐκ ἔχων ὅπως κρύψῃ τἀληθές,	Πάτροκλον	εἶναί φησι τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ
[11, 95]	ηὔχετο τῷ Διὶ ὑποστρέψαι τὸν	Πάτροκλον	μετὰ τῶν ὅπλων ἁπάντων καὶ
[11, 125]	τῶν ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι τάφον.	ἄλλον	δέ τινα τῶν ἀρίστων τοσαῦτα
[11, 125]	αὐτοί φασιν, ἄλλου τε ἀποθανόντος	ἄλλον	σκυλευθῆναι, μόνῳ δὲ ἐκείνῳ τῶν
[11, 55]	ὡς πάντων ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ	ἄλλον	τινὰ ἀπέδειξεν ἄρχοντα τῆς χώρας;
[11, 20]	οὐδὲ γὰρ τῶν ἀνθρώπων εἰκὸς	ἄλλον	τινὰ εἰδέναι τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς
[11, 140]	Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι στόλον	ἄλλον	τοιοῦτον. πρὸς δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα
[11, 5]	ἤχθοντό μοι καὶ τῆς πόλεως	ἐξέβαλλον	εἰ τὴν παρ´ ἐκείνων δόξαν
[11, 25]	τοῦ πράγματος ψευδόμενος. (ἢ πόθεν	μᾶλλον	ἄρξασθαι ἔπρεπεν ἢ ἀπ´ αὐτοῦ
[11, 60]	γὰρ τούτων ἁρπαγῆς, ἀλλὰ πολὺ	μᾶλλον	γάμου σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ δέ,
[11, 105]	ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ τείχους,	μᾶλλον	δὲ Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι αὐτόν, εἰκασθεῖσαν
[11, 70]	παλαιότερος ἦν οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ	μᾶλλον	ἐκείνους προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν ἢ
[11, 50]	τυγχάνειν τῶν ἴσων· οὕτω γὰρ	μᾶλλον	ἐπιβουλεύσειν· οὐδὲ γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην
[11, 5]	δόξης διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ὥστε	μᾶλλον	ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι ἐπὶ τοῖς
[11, 140]	ἔχειν τῆς αὑτοῦ, προσήκειν δὲ	μᾶλλον	ἑτέραν κτήσασθαι γῆν· εἶναι γὰρ
[11, 135]	καὶ τὸν Ἕλενον, οὐ πανταχόσε	μᾶλλον	ἔφευγον ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα
[11, 45]	προσήκειν ἕκαστος αὑτῷ τοῦ γένους	μᾶλλον	ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον
[11, 15]	δὲ ὡς μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ	μᾶλλον	οἴονται τοὺς τότε καταγνῶναι αὐτοῦ
[11, 0]	ἐστιν ὥστε πολλοὶ τὰ κακὰ	μᾶλλον	προσποιοῦνται καὶ ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν,
[11, 115]	τρόπον τινὰ καὶ πρὸς ἀπόπλουν	μᾶλλον	τὴν γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν
[11, 15]	τοὐναντίον οὕτως ὥστε τὰ ψευδῆ	μᾶλλον	ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα
[11, 75]	Ἕκτορα καὶ τοὺς Τρῶας, καὶ	μᾶλλον	ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ
[11, 60]	ἂν ἐφρόντισαν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐφήδεσθαι	ἔμελλον	αὐτῷ· νῦν δὲ τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 125]	μὲν ἐν τῷ ἵππῳ στράτευμα	ὅλον,	τῶν δὲ Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι
[11, 140]	ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι	στόλον	ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς δὲ τούτοις
[11, 140]	ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου	στόλον	ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν, ἅτε
[11, 5]	τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ	χόλον	Ἥρας καὶ τὸν Λάϊον ὑπὸ
[11, 100]	δὲ καὶ τῶν ἵππων καὶ	ἄοπλον	γενέσθαι. Ἃ οὐδέ– ποτ´ ἂν
[11, 30]	ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ	φαῦλον	κριτὴν τῶν πραγμάτων, ὥστε τὰ
[11, 5]	Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα (καὶ παθόντα	τυφλὸν	ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον ἄλλου βασιλέως
[11, 80]	καὶ ἀπιέναι βουλομένου, καὶ τὸν	ὄχλον	ὁρμῆσαι πρὸς τὰς ναῦς· τὸν
[11, 75]	μετὰ τοῦ Ἕκτορος τὸν μὲν	ὄχλον	συνῆγεν ἅπαντα τὸν ἐκ τῆς
[11, 135]	ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως δὲ ἐλάνθανεν	εἴδωλον	ἐκ τῆς Τροίας ἔχων· ὅ
[11, 10]	προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ χαρίζεσθαι τοιοῦτον	γάμον	δι´ ὃν αὐτός τε ἔμελλεν
[11, 60]	πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ διὰ τὸν	γάμον.	οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἄλλους
[11, 45]	Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον	γάμον	τῶν ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν
[11, 140]	ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ ὑποσχέσθαι τὸν	Πρίαμον	αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν πόλεμον καὶ
[11, 150]	ὅσπερ ἦν ἐν τοῖς ἀρίστοις·	(Πρίαμον	δὲ τὸν βασιλέα τῆς Ἀσίας
[11, 55]	ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ πῶς τὸν	Πρίαμον	εἴασε βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας
[11, 80]	Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην ὀδυρομένην πρὸς	Πρίαμον,	καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν
[11, 60]	αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ τὸν	Πρίαμον·	καὶ παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ τὴν
[11, 50]	καὶ χαρᾶς· καὶ τόν τε	Πρίαμον	καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς
[11, 110]	ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν	Πρίαμον	καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς
[11, 80]	Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ τὸν	Πρίαμον	καὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα
[11, 30]	τῶν δὲ ῥιπτουμένων· ἃ τὸν	Πρίαμον	πεποίηκε λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον ὡς
[11, 50]	ἀπὸ γὰρ Διὸς εἶναι τὸν	Πρίαμον·	πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους καὶ τὴν
[11, 60]	οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες τὸν	Πρίαμον.	(ταῦτα δὴ ἀκούοντες, οἱ μέν
[11, 30]	(οὕτως καὶ παράδοξον; ὁπότε τὸν	ποταμὸν	αὐτῷ πεποίηκε μαχόμενον ὑπὲρ τοῦ
[11, 20]	τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ τὸν	ποταμὸν	εἰπὼν ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ
[11, 20]	καὶ μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν	πόλεμον	εἰπεῖν τὸν γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς
[11, 135]	δὴ τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸν	πόλεμον	εἰς τοῦτο ἦλθε δυστυχίας καὶ
[11, 115]	διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα εἰς τὸν	πόλεμον	καὶ δίκην τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι
[11, 140]	τὸν Πρίαμον αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν	πόλεμον	καὶ ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω
[11, 85]	περὶ τὰς σκηνὰς πάντα τὸν	πόλεμον	καὶ τὸν Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον
[11, 125]	ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν	πόλεμον	τὰ κάλλιστα καὶ μέγιστα τῶν
[11, 115]	οὐδεὶς ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ	Νεοπτόλεμόν	τε τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον
[11, 125]	τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ τὸ	ναύσταθμον	ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ
[11, 75]	λιμένα νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ	ναύσταθμον	περιεβάλοντο καὶ τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι
[11, 85]	τὴν τάφρον διαβαινομένην καὶ τὸ	ναύσταθμον	πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ
[11, 140]	ναῦς καὶ στρατιὰν ὡς ἐφ´	ἕτοιμον	τὴν Ἑλλάδα πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν
[11, 110]	οἱ περὶ τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν	ἕτοιμον,	ὥστε διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει
[11, 150]	κατατρωθέντα παρὰ τὸν τοῦ Διὸς	βωμόν,	ἀφ´ οὗ τὸ γένος ἦν,
[11, 90]	τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν	ἀπίθανον,	ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ καὶ ὅμοια
[11, 60]	τὸ πρᾶγμα, ὥστε οὐκ ἦν	ἱκανὸν	αὐτῷ τὴν γυναῖκα ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ
[11, 125]	δὲ ἕνα ἄνδρα πάντων ἡττωμένων	ἱκανὸν	γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ
[11, 50]	δικαίοις. (ἔφη γὰρ ὁ Τυνδάρεως	ἱκανὸν	εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ ἅμα
[11, 55]	αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ γὰρ	ἱκανὸν	ἦν Πιτθέως θυγατέρα οὖσαν ἐν
[11, 10]	συνοῦσαν μὴ νομίσαι αὐτὸν κριτὴν	ἱκανὸν	τοῦ αὑτῆς εἴδους, εἰ μὴ
[11, 145]	τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου τὸν μὲν	Οὐρανὸν	τολμῶσι λέγειν καὶ πείθουσιν ὡς
[11, 20]	λίαν πιθανὰ πρὸς θείαν καὶ	ἀμήχανον	φύσιν. πέρας δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ
[11, 150]	καὶ τοῖς βασιλεῦσι· Πολυξένην δὲ	παρθένον	ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ καὶ τοιαύτας
[11, 135]	καὶ τὸν Ἀντήνορα καὶ τὸν	Ἕλενον,	οὐ πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον ἢ
[11, 140]	τοιοῦτον. πρὸς δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα	Ἕλενον	ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ
[11, 100]	{ὡς δὲ ἑώρα αὐτὸν οὐ	δυνάμενον	βαστάσαι τὸ δόρυ τὰ ἄλλα
[11, 95]	οὐδὲ τὰ ὅπλα φέρειν ἔτι	δυνάμενον,	καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ τῶν
[11, 105]	ποτε ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον, οὐ	δυνάμενον	καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ Ἀχαιοὺς ὁρᾶν
[11, 95]	Αἰνείαν τε συστάντα αὐτῷ καὶ	μαχεσάμενον	ἐπὶ πλέον, ὁπότε δὲ ἐβουλήθη
[11, 140]	γενομένης, δεηθῆναί τε βοηθείας τυχεῖν,	διηγησάμενον	τάς τε Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς
[11, 140]	ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων τε οὐ	φεισάμενον	καὶ πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο
[11, 95]	πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε οὐ	ταμιευσάμενον	ἐν τῷ ἀγῶνι, καὶ ὑπὸ
[11, 100]	βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω	βουλευσάμενον	αὐτὸν λέγει τοῦ τε ἑταίρου
[11, 40]	φατε ὑπὸ τῆς Ἑλένης, ὡς	ψευσάμενον,	αὖθις δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα.
[11, 0]	πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον τὰ χαλεπώτατα	ψευσάμενον	καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ τἀληθῆ
[11, 90]	στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην δὲ καὶ	ἐφιστάμενον,	ὥσπερ αὐτός φησιν Ὅμηρος. συμπεσόντων
[11, 115]	αἱ δὲ ἐν τῷ πέραν	ἔμενον·	ἅτε γὰρ οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντες
[11, 125]	τῶν συμμάχων. (τὸν δὲ ποιητὴν	προθέμενον	εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν πόλεμον τὰ
[11, 70]	δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα	περιέμενον	δέκα ἔτη διατρίβοντα καὶ συνάγοντα
[11, 70]	ἂν ἦλθον, ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας	περιέμενον	δέκα ἔτη συλλέγοντας τὴν δύναμιν.
[11, 65]	δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ ταῦτα	ὑπέμενον	οἱ Τρῶες πολὺν χρόνον πολεμούμενοι
[11, 80]	πρὸς Πρίαμον, καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον	μεμνημένον	ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς
[11, 45]	τῆς κόμης ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα	ἐπιγεγραμμένον	ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ δὲ ταῦτα,
[11, 90]	Σαρπηδόνα τὸν τοῦ Διὸς υἱὸν	λεγόμενον	εἶναι, βασιλέα Λυκίων· καὶ περὶ
[11, 105]	ἀνθρώπων ἀεί ποτε ὑπ´ αὐτοῦ	λεγόμενον,	οὐ δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ
[11, 15]	πλεῖστα γοῦν τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε	ψευδόμενον,	ὃν μάλιστα ἐπῄνει, τὸν δὲ
[11, 20]	τινα πρὸ τῆς πόλεως, Βατίειαν	ὀνομαζόμενον	σῆμα Μυρίνης. (τὸ δὲ μῶλυ
[11, 30]	πορθούμενα θεῶν οὔτε χρημάτων πλῆθος	ἁρπαζόμενον	οὔτε κατ´ ἄκρας ὅλην ἐμπιμπραμένην
[11, 140]	τὸν Αἰνείαν, τὰ μὲν ἐκείνῳ	χαριζόμενον,	τὰ δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι·
[11, 105]	πατρὶ δεομένῳ μήτε τῇ μητρὶ	πειθόμενον,	ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ τῆς πόλεως,
[11, 130]	μετὰ τοσαύτης δόξης καὶ δυνάμεως	ἀφικόμενον	τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς
[11, 140]	αὖθις. ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν	στελλόμενον	καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι,
[11, 150]	πρόβατα καὶ τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν,	βουλόμενον	ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας, ὕστερον δὲ
[11, 25]	τοῖς δικαστηρίοις καὶ παρ´ ἄλλοις	γιγνόμενον,	οἳ μετὰ τέχνης ψεύδονται. οἱ
[11, 120]	μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ ψεῦδος, εἰδὼς	γενόμενον·	ἀλλ´ ἔφη τοὺς Τρῶας συγχέαι
[11, 135]	κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν; ἀλλὰ τὸ	γενόμενον	δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορά
[11, 75]	δὲ τεῖχος οὔ φασιν αὐτὸν	γενόμενον	λέγειν, ὅτι πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα
[11, 20]	γὰρ τὸν πόλεμον εἰπεῖν τὸν	γενόμενον	τοῖς Ἀχαιοῖς πρὸς τοὺς Τρῶας,
[11, 145]	μὲν λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε	γενόμενον,	ὥς φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ
[11, 5]	Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε τῇ μητρὶ	συγγενόμενον	οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα οὔτε τοὺς
[11, 85]	τὸν Διομήδην καὶ πρὸς ὀλίγον	θρασυνόμενον,	ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς
[11, 105]	δὴ γελοίως τὸν Ἀχιλλέα μόνον	τρεπόμενον	τοὺς Τρῶας, τῶν δὲ ἄλλων
[11, 95]	ἐπεὶ δὲ ἑώρα βραδύνοντα καὶ	ἀπολειπόμενον,	οὕτως ὑποστρέψας αὐτὸς ἧκεν ἐπ´
[11, 85]	πόλεμον καὶ τὸν Αἴαντα ἄνωθεν	μαχόμενον	ἀπὸ τῶν νεῶν καὶ τέλος
[11, 105]	ἀριστείαν διελθών, ὁτὲ μὲν ποταμῷ	μαχόμενον	αὐτόν, ὁτὲ δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι
[11, 150]	ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι	μαχόμενον,	οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ
[11, 105]	τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ	μαχόμενον·	οὐκ ὄντων δὲ ὅπλων, ἀλλὰ
[11, 30]	ὁπότε τὸν ποταμὸν αὐτῷ πεποίηκε	μαχόμενον	ὑπὲρ τοῦ λέγειν τι θαυμαστόν,
[11, 140]	δὲ ὁρῶντα τὸν Αἰνείαν οὐκ	ἀνεχόμενον,	εἰ μὴ μέρος λάβοι τῆς
[11, 110]	καὶ μέρος οὐκ ὀλίγον ἦν	ἐμπεπρησμένον	αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ μία ναῦς
[11, 30]	Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε	διηγούμενον	τοῖς περὶ τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ
[11, 20]	ἀλλήλους. καὶ τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν	ἐπανορθούμενον	τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν
[11, 85]	τάφρον διαβαινομένην καὶ τὸ ναύσταθμον	πολιορκούμενον	καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 100]	αὐτόν, ὡς, εἰ ἐξῄει, πάντως	ἀποθανούμενον,	ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν δειλίαν· καίτοι
[11, 110]	τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν	ἀναιρούμενον,	οὐδὲ νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας καὶ
[11, 105]	Μενελάου μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν	λοιδορούμενον	ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν
[11, 140]	δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς	ἐλαττούμενον	Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ πατρός, καὶ
[11, 100]	τάφον ὄντα τοῦ Ἕκτορος καὶ	τιμώμενον	αὐτὸν ὑπὸ τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι
[11, 95]	τε Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος {ἑώρα}	τετρωμένον,	Αἰνείαν τε συστάντα αὐτῷ καὶ
[11, 50]	τὸν Ἡρακλέα φίλον ὄντα καὶ	ξένον	Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν ταῦτα ὁ
[11, 150]	ὑπ´ ἐκείνου πρότερον· Ἑκάβην δέ,	δύστηνον	τοσούτων μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι
[11, 70]	θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες	ἀπέβαινον	εἰς τὴν χώραν καὶ τῶν
[11, 10]	τὴν Ἥραν καὶ τὴν Ἀφροδίτην.	(δεινὸν	γὰρ τὴν μὲν τῷ Διὶ
[11, 70]	ζῶντος ἔτι. (καὶ γὰρ ἦν	δεινόν,	εἰ Νέστωρ μὲν μήτε πρότερον
[11, 0]	ὑμῶν ἢ ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα,	κἀκεῖνον	μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα καὶ
[11, 100]	τοῦ Ἀχιλλέως, βουλόμενος τὸ κατ´	ἐκεῖνον	κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ μή τις
[11, 145]	οἱ γενόμενοι κατὰ τὸν χρόνον	ἐκεῖνον·	οἱ δὲ δεύτεροι καὶ τρίτοι
[11, 125]	ἅπαντας ἕνα ὄντα. (αὐτὸν δὲ	ἐκεῖνον	τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ
[11, 120]	συνῴκισε Δηιφόβῳ, ὃς ἦν μετ´	ἐκεῖνον	τῶν ἀδελφῶν ἄριστος. (ὁ δὲ
[11, 100]	αὐτὸν ἀποθανεῖν ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον	ἐκεῖνον	ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν,
[11, 125]	ἄνδρα πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι	γυμνὸν	ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας
[11, 145]	τὴν πόλιν καὶ ἀνελόντας τὸν	τύραννον.	(καὶ τί δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν,
[11, 65]	ἀκούοντα καὶ Πέλοπα τὸν αὑτοῦ	πρόγονον,	ἐκ τῆς αὐτῆς ὄντα χώρας,
[11, 125]	εἰς ἅπαξ οὐδὲ τῶν ἄλλων	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς,
[11, 20]	μιγνύειν, μηδὲ τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι
[11, 0]	τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ	μόνον	αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ οἱ
[11, 15]	διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς, καὶ οὐ	μόνον	γε τοὺς ἐν κοινῷ γενομένους
[11, 0]	τῶν οὐκ εἰδότων, καὶ οὐ	μόνον	γε ὑπὸ τῶν ἄλλων, ἀλλὰ
[11, 15]	οὐδὲ γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν Ὁμήρου,	μόνον	δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς γέγονεν·
[11, 95]	ὢν ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ,	μόνον	δὲ τοὺς ἄλλους παρακαλεῖν· ἐπεὶ
[11, 20]	τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς οὐ	μόνον	ἐξὸν αὐτῷ τὰς ἄλλας γλώττας
[11, 145]	τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι	μόνον,	καὶ ταῦτα οἱ γενόμενοι κατὰ
[11, 85]	μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς ἵππους	μόνον	λαβόντος, ὅπερ ἦν ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ
[11, 120]	εἶναι, πλὴν τῶν φρονούντων, οὐ	μόνον	οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς.
[11, 15]	οὐ πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι	μόνον,	ὅτι λόγους οὐκ ὤκνει τῶν
[11, 20]	χρῆται, ὡς ἐξὸν αὐτῷ, μὴ	μόνον	τὰς τῶν Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν,
[11, 75]	ἐπεκράτουν οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ	μόνον	τοῦ στρατοπέδου. τεκμήριον δέ· οὐ
[11, 105]	οὕτως δὴ γελοίως τὸν Ἀχιλλέα	μόνον	τρεπόμενον τοὺς Τρῶας, τῶν δὲ
[11, 85]	τοὺς δύο Αἴαντας, ἀλλὰ Νέστορα	μόνον	ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ τοῦτον ἁλῶναι
[11, 35]	στήλαις τισί, τὰ δὲ μνημονεύεσθαι	μόνον	ὑπ´ ὀλίγων, τῶν στηλῶν διαφθαρεισῶν,
[11, 145]	ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ Κρόνου, τὸν	Κρόνον	δὲ ὑπὸ τοῦ Διός; τοῦ
[11, 0]	πεπεισμένοι πρότερον, ἢ τἀγαθὰ μετὰ	χρόνον	ἀκούοντες. (οὐκ ἂν οὖν θαυμάσαιμι
[11, 5]	δ´ ἂν ἀκούωσι μετὰ πολὺν	χρόνον,	διὰ τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν. εἰ
[11, 145]	ταῦτα οἱ γενόμενοι κατὰ τὸν	χρόνον	ἐκεῖνον· οἱ δὲ δεύτεροι καὶ
[11, 65]	ταῦτα ὑπέμενον οἱ Τρῶες πολὺν	χρόνον	πολεμούμενοι καὶ πολλὰ πάσχοντες, οὐχ
[11, 120]	ἐστι καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν	χρόνον.	~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία πῶς ἐστι
[11, 75]	θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν δὲ λοιπὸν	χρόνον	τὰ μὲν ἐποίουν κακῶς, τὰ
[11, 5]	φασὶ μὲν οἱ πολλοὶ τὸν	χρόνον	τῶν πραγμάτων καὶ κριτὴν ἄριστον
[11, 145]	ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν	χρόνον	ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν
[11, 80]	τινὰ προβαλλομένους καὶ ὀλίγον εἶναι	χρόνον	φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι.
[11, 0]	ἄλλως τε ὅταν πολύν τινες	χρόνον	ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ
[11, 90]	τοῦ ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι	φόνον	πολύν, οὐ μέντοι προτροπάδην φεύγειν
[11, 145]	ἀλλὰ Δαρεῖον μέν φασιν ἐπὶ	Νάξον	καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς περὶ
[11, 65]	πόλεως διὰ τὴν ἐκείνου παρανομίαν,	ἐξὸν	ἀποδόντας τὴν Ἑλένην σῶσαι αὑτούς;
[11, 135]	οὐ σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων;	{ἐξὸν	αὐτοῖς καὶ τὴν Ἑλλάδα κατασχεῖν;
[11, 45]	οὖν προκρῖναι τὴν ἐκείνου θυγατέρα,	ἐξὸν	αὐτῷ λαβεῖν ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 20]	ἐν τοῖς ἔπεσι χρῆται, ὡς	ἐξὸν	αὐτῷ, μὴ μόνον τὰς τῶν
[11, 20]	ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς οὐ μόνον	ἐξὸν	αὐτῷ τὰς ἄλλας γλώττας μιγνύειν
[11, 55]	ἠγανάκτουν καὶ ἐπέπληττον ἐπὶ πεπραγμένοις,	ἐξὸν	ἀφ´ ἑστίας κωλύειν; ἵνα δὲ
[11, 105]	ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ τῆς πόλεως,	ἐξὸν	εἰσελθεῖν, καὶ τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον
[11, 30]	Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν (οὕτως καὶ	παράδοξον;	ὁπότε τὸν ποταμὸν αὐτῷ πεποίηκε
[11, 20]	γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν ἔτι φαίνεται	παράδοξον	οὐδὲ ἄπιστον τῶν ὑπ´ ἐμοῦ
[11, 125]	δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα	ἔνδοξον,	αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών. οἱ δὲ
[11, 30]	ἐποίησε διηγούμενον τοῖς περὶ τὸν	Ἀλκίνοον·	ἐκεῖ δὲ καὶ τὰ περὶ
[11, 120]	ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα	χαλεπόν	ἐστι καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν
[11, 0]	ὅτι διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας	χαλεπόν	ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον. καὶ
[11, 135]	τῆς πόλεως, πάντων ἀπολωλότων, ὅπου	χαλεπὸν	ἦν τὰ σώματα αὐτὰ διασῶσαι
[11, 0]	τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων	χαλεπὸν	ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα ἅ
[11, 30]	ἢ μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ	εἶπον,	ἰσχυρίζεσθαι τὰ ψευδῆ, μηδ´ ἐν
[11, 115]	κρατήσειν, ἀλλ´ ὁμολογιῶν δεόμενοι, καθάπερ	εἶπον,	οὐ βεβαίως ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως
[11, 45]	καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν, εἰ ἐβούλοντο.	~εἶπον	οὖν ὅτι καὶ παρ´ ἡμῖν
[11, 50]	οἰκίαν ἔχειν Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι·	λοιπὸν	δέ, εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ
[11, 120]	μὴ λανθάνειν αὐτούς· ὥστε τὸ	λοιπὸν	ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων κακῶν γεγονότων
[11, 105]	(εἰς τοῦτο δὲ προελθὼν ἀπεῖπε	λοιπόν,	οὐκ ἔχων ὅ, τι χρήσηται
[11, 75]	τῆς θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν δὲ	λοιπὸν	χρόνον τὰ μὲν ἐποίουν κακῶς,
[11, 55]	Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν; τίνα δὲ	τρόπον	ἀφικόμενος εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν
[11, 80]	τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν,	(τρόπον	τινὰ ἄκων καὶ ἀναφέρων εἰς
[11, 80]	τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ	τρόπον	τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ μή
[11, 105]	ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων,	τρόπον	τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ τὸ ψεῦδος
[11, 115]	οὐ βεβαίως ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως	τρόπον	τινὰ καὶ πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον
[11, 145]	Ἕλληνα ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ πάντα	τρόπον	ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ τὸ στρατήγημα
[11, 20]	χαλκίδα κύμινδιν οἱ θεοὶ καλοῦσι·	τόπον	δέ τινα πρὸ τῆς πόλεως,
[11, 75]	νῦν οἱ ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν	τόπον	καὶ πολὺ τῆς θαλάττης προσκεχώκασι.
[11, 135]	Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ	τόπον	τινὰ ἠγάπων καταλαβόντες τῆς Ἀσίας,
[11, 150]	μὴ ἑλεῖν τινα πόλιν οὐδὲν	ἄτοπον,	οὐδέ γε τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ
[11, 65]	Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν	ἄτοπον	πράξαντα. (εἰ δὲ μή, τίς
[11, 145]	γὰρ πρώτου καταλαβόντος, ὥσπερ εἴωθεν,	ἄτοπον	τὸ πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι δὲ
[11, 125]	πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν	ἵππον	ἢ διατεμεῖν, μηθὲν δὲ τούτων
[11, 30]	δὲ καὶ τὰ περὶ τὸν	ἵππον	καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας
[11, 0]	ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ δὲ σκότος	ἄλυπον	καὶ φίλον, οὐκ ἐῶν βλέπειν.
[11, 30]	πόλιν οὔτε μείζονα βοὴν ἢ	κτύπον	χαλκοῦ τε καὶ πυρὸς τῶν
[11, 0]	τὰ ὄμματα τὸ μὲν φῶς	ἀνιαρὸν	ὁρᾶν, τὸ δὲ σκότος ἄλυπον
[11, 60]	αὐτὸν ὑπὸ δώρων· τὸν δὲ	Ἀλέξανδρον	αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ τὸν
[11, 45]	ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν	Ἀλέξανδρον	ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα
[11, 60]	ἐκείνου μὲν ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν	Ἀλέξανδρον	δὲ ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε μήποτε
[11, 70]	προκρίναντες τῶν ἄλλων μνηστήρων τὸν	Ἀλέξανδρον	διὰ μέγεθος τῆς ἀρχῆς καὶ
[11, 110]	καὶ βαρέως ἔφερε καὶ τὸν	Ἀλέξανδρον	ἐλοιδόρει· τοὺς γὰρ πολεμίους αὐτὸν
[11, 60]	ἔμελλον αὐτῷ· νῦν δὲ τὸν	Ἀλέξανδρον	ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος
[11, 65]	οὐκ ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι μὲν	Ἀλέξανδρον	ἧς ἠγνόει γυναικός, ἐπιτρέψαι δὲ
[11, 35]	εἰπεῖν τῶν κακῶν, ἀφεὶς τὸν	Ἀλέξανδρον	καὶ τὴν Ἑλένην περὶ Χρύσου
[11, 80]	ὀδυρομένην πρὸς Πρίαμον, καὶ αὐτὸν	Ἀλέξανδρον	μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ
[11, 55]	τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι τὸν	Ἀλέξανδρον	μηδένα αὐτῶν; τίνα δὲ τρόπον
[11, 80]	δυνάμενος εἰπεῖν ὡς ἀπέκτεινε τὸν	Ἀλέξανδρον	ὁ Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ χαρίζεται
[11, 115]	ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους τε καὶ	Ἀλέξανδρον,	οὐδὲν ὑπ´ αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´
[11, 65]	ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν	Ἀλέξανδρον	οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα. (εἰ δὲ
[11, 70]	Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους· ἐπὶ δὲ	Ἀλέξανδρον	οὐκ ἂν ἦλθον, ἀλλὰ τοὺς
[11, 50]	αὐτοῦ. καὶ οὕτως δὴ λαβεῖν	Ἀλέξανδρον	τὴν Ἑλένην ἐκ τοῦ δικαίου,
[11, 120]	τοῦ πολέμου· μηδὲν γὰρ δεῖν	Ἀλέξανδρον	τοσούτων οὐσῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν
[11, 105]	τῆς δόξης τῷ ἀνελόντι· τὸν	Ἀλέξανδρόν	φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν πεποίηκε
[11, 100]	τὸ γὰρ ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ	φανερόν	ἐστι τοῖς προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ
[11, 25]	κατὰ φύσιν ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως·	ἕτερον	δέ, ὅτι τὴν ἀρχὴν αὐτῆς
[11, 40]	τούτων διάκεισθε ὑμεῖς ὥστε ποιητὴν	ἕτερον	Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ ταὐτὰ πάντα
[11, 115]	τὴν Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο τεῖχος	ἕτερον	πολὺ ἔλαττον, οὐκ ἐν ᾧ
[11, 115]	ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος. πολὺ δὲ	φαυλότερον	ἔσχε τὰ τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου
[11, 25]	ἔπασχον· {οὕτω γὰρ εὐνούστερον (καὶ	προθυμότερον	ἕξειν ἔμελλε τὸν ἀκροατήν. εἰ
[11, 25]	ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί μεῖζον ἢ	δεινότερον	εἶχεν εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως; οὔτε
[11, 105]	καθῃρηκώς, {καὶ} πολὺ χείρω καὶ	ἀδοξότερον	αὐτοῦ ποιήσας τὸν θάνατον. τέλος
[11, 15]	οὐδὲ αἰσχρὸν ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω·	πότερον	δὲ ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι
[11, 135]	τῆς Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας. καίτοι	πότερον	εἰκὸς ἦν τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν
[11, 5]	(καὶ παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ	πρότερον	ἄλλου βασιλέως αὐτῶν καὶ τῆς
[11, 130]	τὴν ξυμφοράν, οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι,	πρότερον	ἀσθενεῖς ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον
[11, 55]	τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ	πρότερον	αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως καὶ οὐ
[11, 125]	δι´ αὑτῶν εἰς τὴν πόλιν·	πρότερον	δὲ ἕνα ἄνδρα πάντων ἡττωμένων
[11, 115]	νέον ὄντα καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα	πρότερον	διὰ τὴν νόσον, καὶ τοιαύτας
[11, 15]	καὶ διεγγυήσεις θεῶν, οὐ λέγω,	πρότερον	εἰρημένα πολλοῖς. οὐδὲ γὰρ βούλομαι
[11, 150]	αὐτοῦ καὶ σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου	πρότερον·	Ἑκάβην δέ, δύστηνον τοσούτων μητέρα
[11, 145]	τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς	πρότερον·	ἐπεί τοι καὶ περὶ ἄλλων
[11, 110]	οἱ μὲν Τρῶες, ὥσπερ καὶ	πρότερον,	ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς τῶν νεῶν, ὡς
[11, 65]	μὴ καταλίποι αὑτούς. (καίτοι εἰ	πρότερον	ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς
[11, 65]	δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις	πρότερον	εὑρέσθαι χρῆν· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι
[11, 0]	καθ´ αὑτῶν, ἂν ὦσι πεπεισμένοι	πρότερον,	ἢ τἀγαθὰ μετὰ χρόνον ἀκούοντες.
[11, 125]	οὐρανοῦ λαβόντα νικῆσαι τοὺς μιᾷ	πρότερον	ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ διώκειν ἅπαντας
[11, 20]	τὴν ἧτταν τῶν Τρώων, καὶ	πρότερον	Ἥρα πρὸς τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα
[11, 35]	ἕκαστος. (ἔφη δὲ πᾶσαν τὴν	πρότερον	ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´ αὐτοῖς, τὴν
[11, 70]	δεινόν, εἰ Νέστωρ μὲν μήτε	πρότερον	μήτε ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου
[11, 115]	Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε ὡς οὐ	πρότερον.	ὅ τε γὰρ Μέμνων μέγα
[11, 0]	πάπποι καὶ σχεδὸν πάντες οἱ	πρότερον.	(οὐ γάρ ἐστι ῥᾴδιον τούτων
[11, 55]	Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες ὅτι καὶ	πρότερον	οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ
[11, 70]	αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν	πρότερον.	οὐκοῦν τό γε ζώντων αὐτὴν
[11, 60]	ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ	πρότερον	πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν
[11, 115]	πολὺ ἔλαττον, οὐκ ἐν ᾧ	πρότερον	τόπῳ παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἀλλὰ
[11, 95]	κάμνοντα ἤδη καὶ πολὺ τῆς	πρότερον	ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε οὐ ταμιευσάμενον
[11, 25]	οὔτε ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ	οἰκτρότερον	τοὺς μὲν ἐπὶ τοὺς βωμοὺς
[11, 50]	τῆς Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ τούτων	ἀποπληκτότερον.	~εἰ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη,
[11, 65]	ὡς ἐγὼ λέγω. πολὺ γὰρ	πιστότερον	ἑκόντα Τυνδάρεων κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι
[11, 0]	καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ	πιστότερον	ἡγήσασθαι Ὅμηρον τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον
[11, 75]	αὐτὸν γενόμενον λέγειν, ὅτι πεποίηκεν	ὕστερον	Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα τοὺς ποταμοὺς
[11, 110]	πόλιν, ταύτην πορθουμένην. οἱ δὲ	ὕστερον	ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ ψεύδους
[11, 0]	τὰ ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν	ὕστερον	ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε
[11, 70]	δῆλον ὅτι μισοῦσαν τὴν Ἑλένην·	~ὕστερον	δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος, οὗ λέγεται
[11, 150]	ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας,	ὕστερον	δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν
[11, 65]	τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος·	(ὕστερον	δὲ πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα κακὰ
[11, 140]	ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε τὴν χώραν.	(ὕστερον	δὲ τῶν Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας
[11, 35]	οὐ φαίνεται ὑποθέμενος, οὐδὲ ὅτι	ὕστερον	ἑάλω τὸ Ἴλιον· ἴσως γὰρ
[11, 70]	Νέστωρ μὲν μήτε πρότερον μήτε	ὕστερον	ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε τοῖς
[11, 135]	εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα	ὕστερον	ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ τῷ
[11, 55]	ὁ Ἀντήνωρ δοκῶν φρονεῖν, ἀλλ´	ὕστερον	ἠγανάκτουν καὶ ἐπέπληττον ἐπὶ πεπραγμένοις,
[11, 55]	πῶς δὲ εἰκὸς τὸν Ἕκτορα	ὕστερον	μὲν ὀνειδίζειν καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ
[11, 35]	οὖν καὶ συνέβη· τὴν δὲ	ὕστερον	μεταβολὴν τῶν πραγμάτων καὶ τὸν
[11, 90]	ὑπὲρ τούτων γράφειν, γενεαῖς δὲ	ὕστερον	ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν εἰδότων αὐτὰ
[11, 0]	γενόμενα λέγοντος, ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν	ὕστερον	Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι φασὶ μὲν
[11, 135]	δοκοῦσι δέ μοι καὶ τῶν	ὕστερον	ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι τὰ πράγματα.
[11, 40]	τὸν μὲν Στησίχορον ἐν τῇ	ὕστερον	ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ παράπαν
[11, 65]	σῶσαι αὑτούς; οἱ δὲ καὶ	ὕστερον,	ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος, κατεῖχον
[11, 25]	ἐφ´ οἷς ἔπασχον· {οὕτω γὰρ	εὐνούστερον	(καὶ προθυμότερον ἕξειν ἔμελλε τὸν
[11, 25]	τὸ πρῶτον πρῶτον καὶ τὸ	δεύτερον	δεύτερον καὶ τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως.
[11, 25]	πρῶτον πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον	δεύτερον	καὶ τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν
[11, 95]	ἤδη θαρροῦντες καὶ νικᾶν νομίζοντες,	μαλακώτερον	ἐφείποντο· ὁ δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος
[11, 115]	Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς ναῦς	ἰταμώτερον	καὶ πειρωμένην ἐμπρῆσαι, μαχόμενος ἐκ
[11, 35]	τούτου δὲ μηθὲν εἶναι νόσημα	χαλεπώτερον	μήτε ἑνὶ μήτε πολλοῖς ἢ
[11, 0]	ὄντος τοῦ διδάσκειν, τῷ παντὶ	χαλεπώτερον	τὸ μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε ὅταν
[11, 15]	εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς λέγειν	Ὅμηρον	καὶ οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν,
[11, 30]	ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα	Ὅμηρον	καὶ φαῦλον κριτὴν τῶν πραγμάτων,
[11, 15]	ὅσον γε ἐπὶ τούτοις ψέγω	Ὅμηρον·	κωλύει γὰρ οὐθὲν ἄνδρα σοφὸν
[11, 0]	ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι	Ὅμηρον	τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν
[11, 15]	~πρῶτον μὲν οὖν φασι τὸν	Ὅμηρον	ὑπὸ πενίας τε καὶ ἀπορίας
[11, 35]	καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὸν	ὄλεθρον	τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ καὶ
[11, 10]	ἀνθρώπων ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν,	ἐχθρὸν	ἡγεῖται τὸν διαιτητήν, ἐὰν μὴ
[11, 95]	ἐν τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον ὄντα	καιρὸν	μάχης ξυνεῖναι, καὶ μέχρι μὲν
[11, 70]	τε πολλῶν ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους	ἑταῖρον	καὶ Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς καὶ
[11, 135]	οὐκ ὀλίγον αὐτῆς ἀπετέμετο, τὴν	Ἤπειρον·	Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν ἐκράτησε καὶ
[11, 50]	καὶ ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ	χεῖρον	εἶναι προσλαβεῖν τοὺς ἐκ τῆς
[11, 100]	ἁπάντων} καὶ προσέτι αἰκισθῆναι τὸν	νεκρὸν	αὐτοῦ καὶ συρῆναι μέχρι τῶν
[11, 105]	τὸν Ἀπόλλω τοῦ διαμεῖναι τὸν	νεκρόν.	{οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι
[11, 105]	καὶ μισοῦντας αὐτόν, ὥστε καὶ	νεκρὸν	τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ
[11, 115]	ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων	μικρὸν	ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν εἰς τὴν
[11, 0]	αὑτῶν. τὸ μὲν γὰρ ἀληθὲς	πικρόν	ἐστι καὶ ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις,
[11, 10]	οὕτως αἰσχρὰν καὶ ἄδικον καὶ	ἀσύμφορον	δοῦναι δωρεάν, καὶ μηδένα ποιήσασθαι
[11, 40]	ποίησιν καὶ ἀκούοντες τὸν μὲν	Στησίχορον	ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν
[11, 40]	ταὐτὰ πάντα ποιήσαντα περὶ Ἑλένης,	Στησίχορον,	ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ
[11, 20]	τὸν πατέρα καὶ δοῦναι τὸ	φίλτρον	αὐτῇ, τὸν κεστὸν ἱμάντα, ὡς
[11, 0]	ποτε ἀνείλοντο. οὕτω δὲ τοῦτο	ἰσχυρόν	ἐστιν ὥστε πολλοὶ τὰ κακὰ
[11, 145]	ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν	ἰσχυρὸν	οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη
[11, 85]	εἰργόντων αὐτόν· (τέλος δὲ τὴν	τάφρον	διαβαινομένην καὶ τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον
[11, 75]	ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ	τάφρον	ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα καὶ
[11, 15]	οὐκ ὤκνει πάντων μάλιστα οὐδὲ	αἰσχρὸν	ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω· πότερον δὲ
[11, 95]	ὥστε θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ	μέσον	τὸ πεδίον. καὶ τὸ μὲν
[11, 130]	οὐ πολὺ δὲ καὶ πάντες	ἐξέπεσον	ἐκ τῆς Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη
[11, 135]	τὸ παράπαν οὐχ ἧκεν εἰς	Πελοπόννησον,	ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ κατέμεινεν. καὶ
[11, 120]	γένος, μήτε τοὺς Πριαμίδας εἰς	Πελοπόννησον	ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην ἢ
[11, 65]	τὸ κῆδος τὸ Οἰνομάου τὴν	Πελοπόννησον	κατασχεῖν, καὶ τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας
[11, 110]	δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς τὴν	Χερρόνησον,	τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες καὶ
[11, 70]	ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν εἰς τὴν	Χερρόνησον,	ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ
[11, 75]	πόλεως, οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν τὴν	Χερρόνησον,	ὡς ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ ἐκράτουν
[11, 140]	ἄρχειν ἑκατέρας τῆς ἠπείρου, ἐφ´	ὅσον	ἂν σώζηται τὸ γένος. (ταῦτα
[11, 15]	λέγοντος ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν	ὅσον	γε ἐπὶ τούτοις ψέγω Ὅμηρον·
[11, 100]	ἦν ἐμποδὼν αὐτὸν προελθόντα ἐφ´	ὅσον	ἐβούλετο πάλιν μηνίειν; ξυνεὶς δὲ
[11, 110]	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς	ὅσον	οὔπω διεφθαρμένους πάντας, οἱ μέν
[11, 95]	τῶν νεῶν ἤδη καιομένων καὶ	ὅσον	οὔπω ἐπ´ αὐτὸν ἥκοντος τοῦ
[11, 115]	Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ τὴν	νόσον,	καὶ τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς
[11, 90]	τὸ γὰρ τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος	πόσον	τι πρὸς τὴν σύμπασαν ἦν
[11, 140]	τε οὐ φεισάμενον καὶ πλῆθος	ὁπόσον	αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ πάσης
[11, 130]	τοσαύτης δόξης καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον	τὸν	Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς Ἀσίας.
[11, 80]	τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς φησι	τὸν	Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων,
[11, 100]	τὴν πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς	τὸν	Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ
[11, 50]	ἅμα ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ συμφέροι	τὸν	ἀδελφὸν αὐτοῦ τυγχάνειν τῶν ἴσων·
[11, 60]	ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ	τὸν	ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη προδοθῆναι
[11, 130]	τὸν Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι πρὸς	τὸν	ἀδελφὸν παραχρῆμα τῆς εὐερ– γεσίας·
[11, 135]	καὶ γῆς ἀρίστης τῆς περὶ	τὸν	Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ πάσης Ἰταλίας
[11, 85]	σκηνὰς πάντα τὸν πόλεμον καὶ	τὸν	Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ τῶν
[11, 105]	καὶ τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ	τὸν	Αἴαντα, ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα ποιεῖν,
[11, 85]	τῷ Ὀδυσσεῖ {καὶ Εὐρυπύλῳ} καὶ	τὸν	Αἴαντά φησι μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς
[11, 115]	ἐν ᾧ πρότερον τόπῳ παρὰ	τὸν	αἰγιαλόν, ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ
[11, 130]	Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα καὶ	τὸν	Αἴγισθον βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν
[11, 135]	ἁλούσης Τροίας ἔφευγον οἱ περὶ	τὸν	Αἰνείαν καὶ τὸν Ἀντήνορα καὶ
[11, 140]	βουλομένων ἁπάντων, ἔτι δὲ ὁρῶντα	τὸν	Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ μὴ
[11, 140]	(ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι	τὸν	Αἰνείαν, τὰ μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον,
[11, 140]	Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ	τὸν	Αἰνείου στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς
[11, 25]	εὐνούστερον (καὶ προθυμότερον ἕξειν ἔμελλε	τὸν	ἀκροατήν. εἰ δ´ αὖ ἐβούλετο
[11, 45]	πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ	τὸν	Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη,
[11, 60]	Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν ἧττον ἐφρόντιζε,	τὸν	Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε
[11, 70]	ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν ἄλλων μνηστήρων	τὸν	Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος τῆς ἀρχῆς
[11, 110]	ἠγανάκτει καὶ βαρέως ἔφερε καὶ	τὸν	Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει· τοὺς γὰρ πολεμίους
[11, 60]	ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ· νῦν δὲ	τὸν	Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος
[11, 35]	αἰτίαν εἰπεῖν τῶν κακῶν, ἀφεὶς	τὸν	Ἀλέξανδρον καὶ τὴν Ἑλένην περὶ
[11, 55]	μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι	τὸν	Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν; τίνα δὲ
[11, 80]	γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν ὡς ἀπέκτεινε	τὸν	Ἀλέξανδρον ὁ Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ
[11, 65]	ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ	τὸν	Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα. (εἰ
[11, 105]	φθονῶν τῆς δόξης τῷ ἀνελόντι·	τὸν	Ἀλέξανδρόν φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν
[11, 30]	Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον τοῖς περὶ	τὸν	Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ καὶ τὰ
[11, 50]	εἶδεν· ἔπειτα καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν	τὸν	ἄνδρα καὶ τὴν πατρίδα καὶ
[11, 65]	πατρίδα καὶ τοὺς οἰκείους καὶ	τὸν	ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν εἰς
[11, 135]	οἱ περὶ τὸν Αἰνείαν καὶ	τὸν	Ἀντήνορα καὶ τὸν Ἕλενον, οὐ
[11, 125]	τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ	τὸν	ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών.
[11, 105]	δὲ τὴν Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι καὶ	τὸν	Ἀπόλλω τοῦ διαμεῖναι τὸν νεκρόν.
[11, 85]	δὲ ὅ, τι αὐτοῖς χαρίσηται	τὸν	Ἄρην καὶ τὴν Ἀφροδίτην φησὶ
[11, 45]	ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο	τὸν	ἄριστον γάμον τῶν ἐν ἀνθρώποις·
[11, 5]	τὰ περὶ τὸν Θυέστην καὶ	τὸν	Ἀτρέα καὶ τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´
[11, 70]	μήτε αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ	τὸν	αὑτῆς ἄνδρα μήτε τοὺς Τρῶας
[11, 50]	Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν	τὸν	αὑτοῦ ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ
[11, 65]	τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ Πέλοπα	τὸν	αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ τῆς αὐτῆς
[11, 75]	βοηθεῖν. πάλιν δὲ καταπλεύσαντες εἰς	τὸν	Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες,
[11, 105]	ἔχων δὲ ὅ, τι ποιήσῃ	τὸν	Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν ὑπὸ
[11, 105]	τέλος δὲ προάγει ἤδη τεθνηκότα	τὸν	Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ
[11, 90]	συμπεσόντων δὲ καὶ μαχομένων πάλιν,	τὸν	Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν
[11, 105]	εἰς τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ	τὸν	Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν,
[11, 105]	ὅπλα· καὶ οὕτως δὴ γελοίως	τὸν	Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον τοὺς Τρῶας,
[11, 110]	γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι πάλαι τεθνηκότα	τὸν	Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ
[11, 105]	τῆς πόλεως, ἐξὸν εἰσελθεῖν, καὶ	τὸν	Ἀχιλλέα, τάχιστον ἀνθρώπων ἀεί ποτε
[11, 105]	Ἕκτορος τὴν δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ	τὸν	Ἀχιλλέα φαίνεται καθῃρηκώς, {καὶ} πολὺ
[11, 100]	δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη καὶ	τὸν	Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ μὴ βούλεσθαι
[11, 115]	προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε	τὸν	Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον ὄντα καὶ
[11, 145]	μὲν νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας καὶ	τὸν	βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν
[11, 145]	ἄδηλον, ὅτι δὲ εἰκὸς ἦν	τὸν	βασιλέα κελεῦσαι στρατεῦσαι τοῖς ἄνω
[11, 150]	ἐν τοῖς ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ	τὸν	βασιλέα τῆς Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ
[11, 60]	Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ διὰ	τὸν	γάμον. οὕτω δὴ καὶ τοὺς
[11, 35]	νεωτάτοις τὰ περὶ τὴν Τροίαν·	τὸν	γὰρ Μενέλαον ἀφικέσθαι παρ´ αὐτοὺς
[11, 20]	ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν πόλεμον εἰπεῖν	τὸν	γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς πρὸς τοὺς
[11, 60]	παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν ὑπὸ δώρων·	τὸν	δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε
[11, 140]	Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς αὑτοῦ συμφοράς.	τὸν	δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας
[11, 150]	κτεῖναι, ὃς ἐνθάδε τέτραφ´ ἄριστος.	(τὸν	δὲ ἄριστον ὄντα τῶν Ἑλλήνων
[11, 15]	πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν μάλιστα ἐπῄνει,	τὸν	δὲ Αὐτόλυκον καὶ ἐπιορκεῖν φησι,
[11, 50]	καὶ στάσεως ἐν τοῖς Ἕλλησι.	τὸν	δὲ ἄχθεσθαι μέν, οὐκ ἔχειν
[11, 150]	κακῶν πάνυ γελοίως κύνα γενέσθαι·	τὸν	δὲ βασιλέα τῶν Ἑλλήνων τὴν
[11, 85]	μονομαχίᾳ, πάλιν δὲ τῷ λίθῳ,	τὸν	δὲ Διομήδην τοῦ Αἰνείου, μηδὲ
[11, 5]	εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ·	τὸν	δὲ εἰπόντα ὡς οὐ γέγονεν
[11, 120]	οὐσῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν γυναικῶν,	τὸν	δὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα
[11, 95]	ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι.	~τὸν	δὲ Ἕκτορα ἐν τούτῳ παραφυλάττειν,
[11, 140]	ἀλλὰ τὸ γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι.	~τὸν	δὲ Ἕκτορά φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν
[11, 75]	καὶ πολὺ τῆς θαλάττης προσκεχώκασι.	(τὸν	δὲ λοιπὸν χρόνον τὰ μὲν
[11, 80]	φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι.	(τὸν	δὲ μάντιν τούτων Ἀγαμέμνων ἐν
[11, 45]	ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ βασιλεία·	τὸν	δὲ Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη εἶναι·
[11, 80]	ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς τὰς ναῦς·	τὸν	δὲ Νέστορα καὶ τὸν Ὀδυσσέα
[11, 125]	καὶ πρᾳότατον εἶναι τῶν συμμάχων.	(τὸν	δὲ ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν τὸν
[11, 95]	σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι,	τὸν	δὲ πολὺ χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε;
[11, 15]	ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι·	τὸν	δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι
[11, 30]	τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας διεξιόντα	τὸν	Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ δι´ ὀλίγων
[11, 95]	μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι καὶ	τὸν	Δία βοηθεῖν αὑτῷ καὶ δεξιὰ
[11, 10]	ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται	τὸν	διαιτητήν, ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´
[11, 85]	ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα δὲ	τὸν	Διομήδην καὶ πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον,
[11, 75]	τὸν μὲν ὄχλον συνῆγεν ἅπαντα	τὸν	ἐκ τῆς χώρας εἰς τὸ
[11, 95]	αὐτὸν ἥκοντος τοῦ δεινοῦ, καὶ	τὸν	Ἕκτορα ἀκούων ὅτι φησὶ μηδένα
[11, 90]	εἰς χεῖρας ἐλθόντος, καὶ μήτε	τὸν	Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο μηθὲν
[11, 85]	δὲ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ	τὸν	Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ τεῖχος
[11, 105]	τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ	τὸν	Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν
[11, 50]	καὶ τόν τε Πρίαμον καὶ	τὸν	Ἕκτορα καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας
[11, 110]	εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον καὶ	τὸν	Ἕκτορα καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον
[11, 75]	περιεβάλοντο καὶ τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι	τὸν	Ἕκτορα καὶ τοὺς Τρῶας, καὶ
[11, 110]	οὐ γὰρ εἶχον οἱ περὶ	τὸν	Ἕκτορα ναυτικὸν ἕτοιμον, ὥστε διαβαίνειν
[11, 95]	δὲ ἵππους διῶξαι μέν φησι	τὸν	Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν δέ, κἀκείνων
[11, 105]	Τρώων εἰς τὴν πόλιν φευγόντων,	τὸν	Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ τοῦ τείχους
[11, 95]	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ	τὸν	Ἕκτορα τῶν ὅπλων οὕτως κρατῆσαι.
[11, 90]	τούς τε ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ	τὸν	Ἕκτορα ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω τῆς
[11, 55]	τε μήτηρ; πῶς δὲ εἰκὸς	τὸν	Ἕκτορα ὕστερον μὲν ὀνειδίζειν καὶ
[11, 135]	Αἰνείαν καὶ τὸν Ἀντήνορα καὶ	τὸν	Ἕλενον, οὐ πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον
[11, 95]	κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί φησι	τὸν	ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα
[11, 80]	πεποίηκε λέγοντα πασῶν τῶν ὑπὸ	τὸν	ἥλιον πόλεων τὸ Ἴλιον μάλιστα
[11, 50]	{μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ καὶ	τὸν	Ἡρακλέα φίλον ὄντα καὶ ξένον
[11, 105]	χείρω καὶ ἀδοξότερον αὐτοῦ ποιήσας	τὸν	θάνατον. τέλος δὲ προάγει ἤδη
[11, 115]	αὑτοῦ λέγοντος καὶ τῶν παίδων	τὸν	θάνατον, τοῦ τε ἄλλου πλήθους
[11, 30]	μὲν περὶ τὴν Ἰθάκην καὶ	τὸν	θάνατον τῶν μνηστήρων αὐτὸς λέγει,
[11, 150]	ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι διὰ	τὸν	θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν
[11, 5]	ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι τὰ περὶ	τὸν	Θυέστην καὶ τὸν Ἀτρέα καὶ
[11, 5]	ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε	τὸν	Θυέστην οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο
[11, 125]	τὸ πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι	τὸν	ἵππον ἢ διατεμεῖν, μηθὲν δὲ
[11, 30]	ἐκεῖ δὲ καὶ τὰ περὶ	τὸν	ἵππον καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς
[11, 20]	καὶ δοῦναι τὸ φίλτρον αὐτῇ,	τὸν	κεστὸν ἱμάντα, ὡς εἰκός, ἐν
[11, 20]	φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις δὲ ἐπέθηκε	τὸν	κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα γὰρ μὴ
[11, 145]	ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ Κρόνου,	τὸν	Κρόνον δὲ ὑπὸ τοῦ Διός;
[11, 30]	τὰ περὶ τὴν Σκύλλαν καὶ	τὸν	Κύκλωπα καὶ τὰ φάρμακα τῆς
[11, 5]	αὐτοῖς διὰ χόλον Ἥρας καὶ	τὸν	Λάϊον ὑπὸ τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα
[11, 80]	ἀγαπῆσαι καὶ τὸν Πρίαμον καὶ	τὸν	λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος,
[11, 85]	καὶ πᾶσι φανερὸς ὅτι ψεύδεται·	τὸν	μὲν Αἴαντα δὶς κρατῆσαι τοῦ
[11, 145]	τί δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου	τὸν	μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν καὶ
[11, 75]	δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ Ἕκτορος	τὸν	μὲν ὄχλον συνῆγεν ἅπαντα τὸν
[11, 40]	τὴν Ὁμήρου ποίησιν καὶ ἀκούοντες	τὸν	μὲν Στησίχορον ἐν τῇ ὕστερον
[11, 60]	ἀξίου παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα λέγων	τὸν	μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην
[11, 135]	ἐπίσταται τοῦτο καὶ αἰνίττεται, φήσας	τὸν	Μενέλαον μετὰ τὴν τελευτὴν ὑπὸ
[11, 130]	βασιλεῖ τὸ πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ	τὸν	Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι πρὸς τὸν
[11, 55]	ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο μὲν γὰρ παρόντα	τὸν	Μενέλαον πῶς ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα;
[11, 100]	ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ προσέτι αἰκισθῆναι	τὸν	νεκρὸν αὐτοῦ καὶ συρῆναι μέχρι
[11, 105]	καὶ τὸν Ἀπόλλω τοῦ διαμεῖναι	τὸν	νεκρόν. {οὐκ ἔχων δὲ ὅ,
[11, 150]	ὄντι μέγα ὄνειδος· ὁμοίως δὲ	τὸν	νοῦν ἔχειν δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον
[11, 30]	ᾅδου κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ	τὸν	Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον τοῖς περὶ
[11, 80]	ναῦς· τὸν δὲ Νέστορα καὶ	τὸν	Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις μαντείαν τινὰ
[11, 15]	αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα γοῦν	τὸν	Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν μάλιστα
[11, 20]	καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ	τὸν	Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο,
[11, 5]	ὑπὸ τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ	τὸν	Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα (καὶ παθόντα
[11, 35]	μήνιδος καὶ τὰς συμφορὰς καὶ	τὸν	ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ
[11, 15]	πιθήκων. ~πρῶτον μὲν οὖν φασι	τὸν	Ὅμηρον ὑπὸ πενίας τε καὶ
[11, 80]	φέροντος καὶ ἀπιέναι βουλομένου, καὶ	τὸν	ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς τὰς ναῦς·
[11, 10]	δὲ οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι πρὸς	τὸν	Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν·
[11, 70]	ἐκείνους προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν ἢ	τὸν	πατέρα αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς
[11, 20]	πρὸς τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι	τὸν	πατέρα καὶ δοῦναι τὸ φίλτρον
[11, 5]	ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε	τὸν	πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε τῇ
[11, 65]	ἠγνόει γυναικός, ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ	τὸν	πατέρα πλεῦσαι τοιαύτης ἕνεκα πράξεως,
[11, 55]	βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ	τὸν	πατέρα, ὡς πάντων ἐχθρότατον, ἀλλ´
[11, 95]	ἔπειτα ηὔχετο τῷ Διὶ ὑποστρέψαι	τὸν	Πάτροκλον μετὰ τῶν ὅπλων ἁπάντων
[11, 50]	ταύτην γὰρ τὴν ἀλογίαν συνέπλασαν	τὸν	περὶ τῆς Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ
[11, 20]	θεῖα καὶ μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ	τὸν	πόλεμον εἰπεῖν τὸν γενόμενον τοῖς
[11, 135]	μὲν δὴ τῶν Ἑλλήνων μετὰ	τὸν	πόλεμον εἰς τοῦτο ἦλθε δυστυχίας
[11, 115]	χρήματα διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα εἰς	τὸν	πόλεμον καὶ δίκην τινὰ ὑποσχεῖν,
[11, 140]	ὑποσχέσθαι τὸν Πρίαμον αὐτῷ διαπολεμήσαντι	τὸν	πόλεμον καὶ ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς·
[11, 85]	καὶ περὶ τὰς σκηνὰς πάντα	τὸν	πόλεμον καὶ τὸν Αἴαντα ἄνωθεν
[11, 30]	καλὴν (οὕτως καὶ παράδοξον; ὁπότε	τὸν	ποταμὸν αὐτῷ πεποίηκε μαχόμενον ὑπὲρ
[11, 20]	παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ	τὸν	ποταμὸν εἰπὼν ὅτι οὐ Σκάμανδρος
[11, 140]	τῆς ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ ὑποσχέσθαι	τὸν	Πρίαμον αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν πόλεμον
[11, 55]	οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ πῶς	τὸν	Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς,
[11, 60]	Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ	τὸν	Πρίαμον· καὶ παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ
[11, 110]	πλῆθος ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο	τὸν	Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ
[11, 80]	τὸ Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ	τὸν	Πρίαμον καὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ.
[11, 30]	φθειρομένων, τῶν δὲ ῥιπτουμένων· ἃ	τὸν	Πρίαμον πεποίηκε λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον
[11, 50]	αὐτός· ἀπὸ γὰρ Διὸς εἶναι	τὸν	Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους καὶ
[11, 60]	Πέλοπος, οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες	τὸν	Πρίαμον. (ταῦτα δὴ ἀκούοντες, οἱ
[11, 70]	τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι	τὸν	Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς
[11, 90]	τῶν ἐπικούρων, ἄλλους τε καὶ	τὸν	Σαρπηδόνα τὸν τοῦ Διὸς υἱὸν
[11, 145]	εἴπῃ τις παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε	τὸν	Σκιρίτην μὲν λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων
[11, 50]	πολλοῦ ζήλου καὶ χαρᾶς· καὶ	τόν	τε Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 75]	καὶ νῦν οἱ ποταμοὶ λιμνάζουσι	τὸν	τόπον καὶ πολὺ τῆς θαλάττης
[11, 105]	καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε	τὸν	τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε τὴν
[11, 30]	ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον, πῶς ἀπέλιπε	τὸν	τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τὸν τοῦ
[11, 150]	εἰργάσθαι μηδένα τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ	τὸν	τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ ταῦτα
[11, 150]	ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα παρὰ	τὸν	τοῦ Διὸς βωμόν, ἀφ´ οὗ
[11, 90]	ἄλλους τε καὶ τὸν Σαρπηδόνα	τὸν	τοῦ Διὸς υἱὸν λεγόμενον εἶναι,
[11, 35]	ὕστερον μεταβολὴν τῶν πραγμάτων καὶ	τὸν	τοῦ Ἕκτορος θάνατον, ἃ ἔμελλε
[11, 30]	ἀπέλιπε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως καὶ	τὸν	τοῦ Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου καὶ
[11, 125]	(τὸν δὲ ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν	τὸν	Τρωικὸν πόλεμον τὰ κάλλιστα καὶ
[11, 70]	εἰκὸς ἦν καὶ αὐτὸν ἀφικέσθαι	τὸν	Τυνδάρεων καὶ μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι
[11, 50]	οὐκ ἔχειν δὲ ὅπως κωλύσῃ	τὸν	Τυνδάρεων· κύριον γὰρ εἶναι τῆς
[11, 145]	ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν καὶ ἀνελόντας	τὸν	τύραννον. (καὶ τί δεῖ τἀνθρώπεια
[11, 145]	καὶ ταῦτα οἱ γενόμενοι κατὰ	τὸν	χρόνον ἐκεῖνον· οἱ δὲ δεύτεροι
[11, 5]	~καίτοι φασὶ μὲν οἱ πολλοὶ	τὸν	χρόνον τῶν πραγμάτων καὶ κριτὴν
[11, 35]	πραγμάτων καὶ τὸν τοῦ Ἕκτορος	θάνατον,	ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται
[11, 105]	εἰπεῖν, οὔτε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως	θάνατον	οὔτε τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας.
[11, 30]	γε ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν	θάνατον,	πῶς ἀπέλιπε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 105]	καὶ ἀδοξότερον αὐτοῦ ποιήσας τὸν	θάνατον.	τέλος δὲ προάγει ἤδη τεθνηκότα
[11, 115]	λέγοντος καὶ τῶν παίδων τὸν	θάνατον,	τοῦ τε ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι
[11, 30]	περὶ τὴν Ἰθάκην καὶ τὸν	θάνατον	τῶν μνηστήρων αὐτὸς λέγει, τὰ
[11, 135]	ὀλίγον ἐκλείπειν; ἀλλὰ τὸ γενόμενον	δυνατὸν	γενέσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορά φασιν,
[11, 50]	ἐναντίου λόγου, εἴ σοι δοκεῖ	δυνατὸν	εἶναι πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί τινα
[11, 60]	ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω μὲν οὐ	δυνατὸν	ἐλθεῖν Ἑλένην μετὰ Ἀλεξάνδρου· γάμῳ
[11, 70]	πόλιν} τούτων οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ	δυνατόν.	ἔτι δὲ καὶ τόδε πρὸς
[11, 90]	ἣν ἧτταν οὐκέτι ἦν ἀναμάχεσθαι	δυνατὸν	οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε τοὺς οὕτως
[11, 100]	ἐν Ἰλίῳ. (τοῦτο δὲ ἐπεὶ	ἀδύνατον	ἑώρα, τῆς φήμης ἐπικρατούσης καὶ
[11, 15]	τῇ Ἑλλάδι· τὸν δὲ τοιοῦτον	ἀδύνατον	ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς χάριν τῶν
[11, 145]	στρατεῦσαι τοῖς ἄνω ἔθνεσιν οὐκ	ἀδύνατον,	ἵνα μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ
[11, 140]	κτήσασθαι γῆν· εἶναι γὰρ οὐκ	ἀδύνατον	πάσης κρατῆσαι τῆς Εὐρώπης· τούτων
[11, 125]	καὶ ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον καὶ	πρᾳότατον	εἶναι τῶν συμμάχων. (τὸν δὲ
[11, 105]	πεποίηκε τῶν Τρώων κάκιστον καὶ	δειλότατον	καὶ ὑπὸ τοῦ Μενελάου μικροῦ
[11, 125]	ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα δοκοῦντα	σεμνότατον	καὶ πρᾳότατον εἶναι τῶν συμμάχων.
[11, 55]	αὐτοῦ τὸν πατέρα, ὡς πάντων	ἐχθρότατον,	ἀλλ´ οὐκ ἄλλον τινὰ ἀπέδειξεν
[11, 95]	δὲ Ἕκτορα ἐν τούτῳ παραφυλάττειν,	ἐμπειρότατον	ὄντα καιρὸν μάχης ξυνεῖναι, καὶ
[11, 135]	Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων	ἀπιστότατον·	τέως δὲ ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ
[11, 150]	τὸν νοῦν ἔχειν δοκοῦντα καὶ	σωφρονέστατον	εἶναι τῶν Ἑλλήνων πρῶτον μὲν
[11, 75]	αὐτὸ καὶ ἀφανίσαντας· ὃ πάντων	πιθανώτατόν	ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ
[11, 35]	ἢ ὅταν τις ἀμαθὴς ὢν	σοφώτατον	ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς γὰρ τοιούτους
[11, 55]	ἓξ ναυσὶν εἷλεν ἐκ πολλοῦ	ἀπόρθητον	οὖσαν, οἱ δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ
[11, 85]	μὲν Ἀγμέμνονι χαρίζεταί τινα ἀριστείαν	ἀνόνητον	καὶ τῷ Διομήδει καὶ τῷ
[11, 40]	δὲ τὴν Ἑλένην ἐπὶ κάλλει	περιβόητον	καὶ πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι
[11, 145]	τῆς Ἀσίας, ὥσπερ καὶ προσεδοκᾶτο.	ἀνεμέσητον	δὲ Ἕλληνα ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ
[11, 125]	τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο	ἄκριτον	καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο
[11, 85]	ἵππους μόνον λαβόντος, ὅπερ ἦν	ἀνεξέλεγκτον.	(οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι
[11, 20]	ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν θείαν	διάλεκτον·	πρῶτον μὲν ὅτι οὐχ ἡ
[11, 65]	ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ δὲ οὕτως	ἀναίσχυντον	ἐτόλμων λέγειν λόγον· καὶ ἔφασαν
[11, 45]	τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς	Αἴγυπτον,	ἀλλὰ μὴ βοῦν γενομένην οὕτως
[11, 40]	δεῦρο δὲ παρ´ ἡμᾶς εἰς	Αἴγυπτον	ἀφίκοιτο καὶ τοῦ πράγματος οὕτως
[11, 25]	τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη	ἕκαστον,	οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον πρῶτον
[11, 30]	μαχόμενον ὑπὲρ τοῦ λέγειν τι	θαυμαστόν,	ἔτι δὲ τοῦ Ἡφαίστου καὶ
[11, 30]	ὅ, τι εἴποι μέγα καὶ	θαυμαστόν}	ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων ἔτι
[11, 85]	ὅ, τι εἴπῃ μέγα καὶ	θαυμαστόν,	ὥς γε οἶμαι τὰ γενόμενα
[11, 20]	δοῦναι τὸ φίλτρον αὐτῇ, τὸν	κεστὸν	ἱμάντα, ὡς εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ
[11, 65]	αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς	μέγιστον	ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν τῇ πόλει
[11, 120]	γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον καὶ	μέγιστον	τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον
[11, 40]	Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα καὶ βασιλέα	μέγιστον,	τούτου δὲ καὶ Λήδας δύο
[11, 105]	πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ	ἐπονείδιστον	ἐν τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα δὴ
[11, 45]	γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων καὶ τοὺς	πλεῖστον	ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν
[11, 10]	αὐτῶν κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι γὰρ ὡς	πλεῖστον	ὑπὲρ αὐτῶν γίγνεσθαι λόγον· ὁποῖον
[11, 130]	εἰκὸς καὶ τῷ βασιλεῖ τὸ	πλεῖστον	ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν Μενέλαον μὴ
[11, 105]	αὐτόν, ὃν πεποίηκε τῶν Τρώων	κάκιστον	καὶ δειλότατον καὶ ὑπὸ τοῦ
[11, 120]	εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα	κάλλιστον	καὶ μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ καὶ
[11, 5]	μετὰ πολὺν χρόνον, διὰ τοῦτο	ἄπιστον	νομίζουσιν. εἰ μὲν οὖν παρ´
[11, 20]	οὐδὲν ἔτι φαίνεται παράδοξον οὐδὲ	ἄπιστον	τῶν ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων, ἀλλὰ
[11, 45]	ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν	ἄριστον	γάμον τῶν ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς
[11, 5]	χρόνον τῶν πραγμάτων καὶ κριτὴν	ἄριστον	εἶναι, ὅτι δ´ ἂν ἀκούωσι
[11, 70]	ἄνδρα Ἕλληνα καὶ τῶν ἄλλων	ἄριστον,	ἔτι δὲ αὐτόν τε πολλῶν
[11, 150]	ἐνθάδε τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν δὲ	ἄριστον	ὄντα τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ
[11, 105]	ἐξὸν εἰσελθεῖν, καὶ τὸν Ἀχιλλέα,	τάχιστον	ἀνθρώπων ἀεί ποτε ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 150]	δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν	αἴσχιστον.	(πρὸς δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν
[11, 130]	τε Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς	ἔλαττον	εὐδοκιμῶν ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ
[11, 115]	καὶ περιεβάλοντο τεῖχος ἕτερον πολὺ	ἔλαττον,	οὐκ ἐν ᾧ πρότερον τόπῳ
[11, 130]	γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ καὶ φαύλως	ἔπραττον	οἱ τῆς στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον
[11, 40]	ποιήσαντα. καὶ ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν	ἧττον	ἀληθῆ φασιν εἶναι τὴν Ὁμήρου
[11, 20]	καὶ οὐθὲν βουλόμενοι λέγειν ἐφεξῆς·	ἧττον	γὰρ κατάδηλοί εἰσιν· εἰ δὲ
[11, 10]	βούλεσθαι τῷ αὑτῆς πατρί, οὐχ	ἧττον	δὲ διὰ τὴν Ἥραν καὶ
[11, 20]	τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐχ	ἧττον	ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ
[11, 20]	τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐθὲν	ἧττον	ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ
[11, 70]	Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς	ἧττον	ἔμελε, τῆς δυνάμεως· Κάστορα δὲ
[11, 60]	ὅ τε Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν	ἧττον	ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο
[11, 125]	ἐστὶ τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν δὲ	ἧττον	τὴν Τροίαν ἑλόντες, ἐν δὲ
[11, 55]	φρονεῖν, ἀλλ´ ὕστερον ἠγανάκτουν καὶ	ἐπέπληττον	ἐπὶ πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας
[11, 50]	δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων πολεμίους.	(κρεῖττον	οὖν εἶναι μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν
[11, 50]	Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ δὴ	κρεῖττον	τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς Ἀσίας
[11, 55]	οὕτως ὥς φασι, πῶς οὐκ	ἔφριττον	οἱ Τρῶες καὶ ὁ Πρίαμος
[11, 150]	ἐτόλμησε γῆμαι διὰ τὸν θεόν,	αὐτὸν	ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν ἔδοξε τεθνηκέναι
[11, 80]	Ἑλένην ὀδυρομένην πρὸς Πρίαμον, καὶ	αὐτὸν	Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ
[11, 70]	ἦν ἀγανακτεῖν ἢ τὸν πατέρα	αὐτόν.	ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς οὔτε οἱ
[11, 100]	δεικνυμένου, τό γε ὑφ´ Ἕκτορος	αὐτὸν	ἀποθανεῖν ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον
[11, 100]	ἠξίωσε μετ´ Ἀντιλόχου ταφῆναι δι´	αὐτὸν	ἀποθανόντος, οἴκαδε τὰ ὀστᾶ κομίσας·
[11, 140]	Αἰνείου στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς	αὐτόν,	ἅτε εἰρήνης καὶ φιλίας αὐτοῖς
[11, 70]	Ἴσως γὰρ εἰκὸς ἦν καὶ	αὐτὸν	ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων καὶ μηθὲν
[11, 75]	τὸ δὲ τεῖχος οὔ φασιν	αὐτὸν	γενόμενον λέγειν, ὅτι πεποίηκεν ὕστερον
[11, 125]	καὶ διώκειν ἅπαντας ἕνα ὄντα.	(αὐτὸν	δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν
[11, 105]	τείχους, μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι	αὐτόν,	εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ τὸ δόρυ
[11, 40]	Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν, τιμωρουμένους	αὐτόν·	εἶναι γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους πρὸς
[11, 80]	γε κρείττονα ὄντα, ὡς ἕλκειν	αὐτὸν	εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα μετὰ
[11, 50]	ἑαυτοῦ θυγατέρα Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ	αὐτὸν	εἰς Τροίαν μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους}
[11, 110]	Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει· τοὺς γὰρ πολεμίους	αὐτὸν	ἐκ τῶν χειρῶν ἀφεῖναι· τὰς
[11, 80]	ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι, καὶ πάντων	αὐτὸν	ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων, μηδενὸς δὲ
[11, 100]	εἰ δὲ μή, πάντως ἂν	αὐτὸν	ἐκώλυσε Φοῖνιξ. ἀλλ´ οὐ γὰρ
[11, 20]	τε καὶ ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν	αὐτὸν	ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε, τὸ νέφος,
[11, 125]	ἦν τάφος καὶ πάντες ᾔδεσαν	αὐτὸν	ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα, ἵνα δὴ
[11, 105]	ἔχοντος· ἐν τούτῳ γὰρ ἔλαθεν	αὐτὸν	ἕν τι τῶν ἀληθῶν ῥηθέν·
[11, 105]	δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι καὶ διώκοντα	αὐτόν·	ἐξ ὧν ἁπάντων ἰδεῖν ἔστι
[11, 140]	δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον καὶ	αὐτὸν	ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι
[11, 140]	αὑτοῦ συμφοράς. τὸν δὲ ἀναλαβεῖν	αὐτὸν	ἔχοντα ὀλίγας ναῦς καὶ μέρος
[11, 20]	ἄξια φαίνεται, ἃ ἐγώ φημι	αὐτὸν	ἐψεῦσθαι. τῷ γὰρ ὄντι ἀνθρώπινα
[11, 95]	καιομένων καὶ ὅσον οὔπω ἐπ´	αὐτὸν	ἥκοντος τοῦ δεινοῦ, καὶ τὸν
[11, 105]	πρὸ τοῦ τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα	αὐτὸν	καὶ μήτε τῷ πατρὶ δεομένῳ
[11, 15]	Ὅμηρον καὶ οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες	αὐτόν,	καὶ τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν,
[11, 45]	καὶ διαφέροντα κάλλει, εἰς λόγους	αὐτὸν	καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε καὶ τοῖς
[11, 10]	τῷ Διὶ συνοῦσαν μὴ νομίσαι	αὐτὸν	κριτὴν ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς εἴδους,
[11, 70]	ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων καὶ μηθὲν	αὐτὸν	κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν. (οὐ γὰρ
[11, 100]	αὐτὸν ὑπὸ τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι	αὐτὸν	λέγει κελεύσαντος τοῦ Διὸς λύτρων
[11, 100]	συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω βουλευσάμενον	αὐτὸν	λέγει τοῦ τε ἑταίρου στερηθῆναι
[11, 120]	ἐτελέσθη, μέγα ἔργον, καὶ ἀνήγαγον	αὐτὸν	οἱ Τρῶες πρὸς τὴν πόλιν
[11, 105]	ἀνελόντι· τὸν Ἀλέξανδρόν φησιν ἀποκτεῖναι	αὐτόν,	ὃν πεποίηκε τῶν Τρώων κάκιστον
[11, 30]	καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ δύνασθαι	αὐτόν,	ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι τὰ ψευδῆ,
[11, 105]	διελθών, ὁτὲ μὲν ποταμῷ μαχόμενον	αὐτόν,	ὁτὲ δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι καὶ
[11, 80]	νεῶν, ὁτὲ μὲν Ἄρει παραβάλλων	αὐτόν,	ὁτὲ δὲ φλογὶ λέγων τὴν
[11, 50]	γενέσθαι. μάλιστα δ´ ἔπειθε λέγων	{αὐτὸν}	ὅτι οὐκ ἀνέξονται οἱ ἄλλοι
[11, 100]	ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς δὲ ἑώρα	αὐτὸν	οὐ δυνάμενον βαστάσαι τὸ δόρυ
[11, 95]	οὕτως ὑποστρέψας αὐτὸς ἧκεν ἐπ´	αὐτὸν	οὐδὲ τὰ ὅπλα φέρειν ἔτι
[11, 15]	κωλύει καὶ περὶ τῶν ἀνθρώπων	αὐτὸν	οὕτως εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ περὶ
[11, 100]	ἐπέπαυτο. (καὶ τί ἦν ἐμποδὼν	αὐτὸν	προελθόντα ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο πάλιν
[11, 95]	τῶν ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως πέμπων	αὐτὸν	πρὸς ἄνδρα κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ
[11, 70]	τῶν ἄλλων ἄριστον, ἔτι δὲ	αὐτόν	τε πολλῶν ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους
[11, 85]	φεύγειν, ὡς κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων	αὐτόν·	(τέλος δὲ τὴν τάφρον διαβαινομένην
[11, 15]	φύσει τὸ ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι	αὐτὸν	τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα γοῦν τὸν
[11, 120]	ἁπλῶς τὴν μνηστείαν, ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν	αὐτὸν	τοῖς ἐκεῖ πράγμασι διὰ τούτου
[11, 80]	ἀρίστων, μηδενὸς δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος	αὐτόν,	τοῦ τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου
[11, 60]	συγγνώμην ἔχειν ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ	αὐτὸν	ὑπὸ δώρων· τὸν δὲ Ἀλέξανδρον
[11, 100]	ὄντα τοῦ Ἕκτορος καὶ τιμώμενον	αὐτὸν	ὑπὸ τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν
[11, 105]	ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει	αὐτὸν	ὑπὸ τῶν Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι·
[11, 140]	μετὰ πάσης προθυμίας. (λέγειν δὲ	αὐτὸν	ὡς ἄξιος μὲν εἴη βασιλεύειν
[11, 100]	αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν τινα μένειν	αὐτόν,	ὡς, εἰ ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον,
[11, 105]	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ μισοῦντας	αὐτόν,	ὥστε καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα
[11, 100]	ἔφη τάφον αὐτοῦ γενέσθαι καθ´	αὑτόν,	ἀλλὰ μετὰ τοῦ Ἀχιλλέως τεθῆναι.
[11, 150]	ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας, ὕστερον δὲ	αὑτὸν	ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς
[11, 125]	ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς	αὑτὸν	ἀνελών. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ φεύγοντες
[11, 125]	μὲν τῶν πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν·	αὑτὸν	δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα
[11, 90]	ἀποχωρεῖν καὶ τὸν Ἕκτορα ὑπάγειν	αὑτὸν	ἔξω τῆς τάφρου καὶ τῆς
[11, 35]	ὅταν τις ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον	ἑαυτὸν	νομίζῃ. τοὺς γὰρ τοιούτους τῶν
[11, 10]	διαιτητήν, ἐὰν μὴ δικάσῃ καθ´	ἑαυτόν·	τὴν δέ γε Ἀφροδίτην οὕτως
[11, 5]	οὔτε τῇ μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´	ἑαυτὸν	τυφλώσαντα οὔτε τοὺς παῖδας αὐτοῦ
[11, 15]	ἐν τῇ Ἑλλάδι· τὸν δὲ	τοιοῦτον	ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς χάριν
[11, 10]	τοῦ προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ χαρίζεσθαι	τοιοῦτον	γάμον δι´ ὃν αὐτός τε
[11, 20]	πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ δὲ οὐδὲν	τοιοῦτον	εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο παρὰ θεοῦ
[11, 150]	καθαιρεῖς. ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν ἔτι	τοιοῦτον,	οὐδὲ ἔστι δέος μή ποτε
[11, 15]	τὸ ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν	τοιοῦτον	οὐδέν· πλεῖστα γοῦν τὸν Ὀδυσσέα
[11, 90]	ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο	τοιοῦτον	οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ
[11, 140]	ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι στόλον ἄλλον	τοιοῦτον.	πρὸς δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον
[11, 55]	εἰδότες ὅτι καὶ πρότερον οὐδὲν	τηλικοῦτον	ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο,
[11, 80]	ἦν τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι,	τοσοῦτόν	γε κρείττονα ὄντα, ὡς ἕλκειν
[11, 80]	αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί,	τοσοῦτον	μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν τὴν
[11, 130]	καὶ πρὸς τοῖς αὑτῶν ἔχοντας	τοσοῦτον	πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων περιμένειν
[11, 125]	ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος καὶ	τοσοῦτον	τὰ πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς δὲ
[11, 100]	τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς	τοσοῦτον	ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ
[11, 125]	ἕνα ὄντα. (αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον	τοσοῦτον	ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ πάντων
[11, 85]	Νέστορα μόνον ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ	τοῦτον	ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα δὲ
[11, 100]	ὑπόβλητός ἐστιν ὁ Πάτροκλος καὶ	τοῦτον	ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ Ἀχιλλέως, βουλόμενος
[11, 105]	ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ δὴ καὶ	τοῦτον	ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ τὸν Αἴαντα,
[11, 95]	τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ	τοῦτον	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ
[11, 40]	τὴν δὲ τοῦ Θησέως μητέρα	αἰχμάλωτον	ἄγειν, τιμωρουμένους αὐτόν· εἶναι γὰρ
[11, 55]	τοῦ Θησέως μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ	αἰχμάλωτον	οὖσαν; οὐ γὰρ ἱκανὸν ἦν
[11, 70]	ἦλθον οἱ Ἀχαιοί, τὸ μὲν	πρῶτον	εἴργοντο τῆς γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός
[11, 95]	τὸ πεδίον. καὶ τὸ μὲν	πρῶτον	ἐνέκλινεν ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ,
[11, 25]	ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον	πρῶτον	καὶ τὸ δεύτερον δεύτερον καὶ
[11, 90]	Ἀχιλλέως σθένος, οὐ δήπου τότε	πρῶτον	μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις δὲ ἐν
[11, 145]	οὐκ ἀνάξιον ὁμολογεῖν αὐτῷ ψευδομένῳ.	πρῶτον	μὲν γὰρ πολὺ ἐλάττω τὰ
[11, 50]	εἴ σοι δοκεῖ δυνατὸν εἶναι	πρῶτον	μὲν ἐρασθῆναί τινα γυναικός, ἣν
[11, 20]	ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν θείαν διάλεκτον·	πρῶτον	μὲν ὅτι οὐχ ἡ αὐτή
[11, 15]	ἐλάττων λόγος ἐστὶν ἢ πιθήκων.	~πρῶτον	μὲν οὖν φασι τὸν Ὅμηρον
[11, 150]	καὶ σωφρονέστατον εἶναι τῶν Ἑλλήνων	πρῶτον	μὲν τὰ πρόβατα καὶ τοὺς
[11, 35]	δέ μου διηγήσασθαι, τὸ μὲν	πρῶτον	οὐκ ἐβούλετο, λέγων ὅτι ἀλαζόνες
[11, 25]	ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ	πρῶτον	πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον δεύτερον
[11, 110]	νεῶν, ὡς φυλάξοντες τοὺς Ἀχαιούς·	ὑπώπτευον	γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι τῆς νυκτός·
[11, 110]	τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες	ἔγραφον.	τὰ δὲ πράγματα οὕτως ἔσχεν.
[11, 125]	ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι	τάφον.	ἄλλον δέ τινα τῶν ἀρίστων
[11, 100]	διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη	τάφον	αὐτοῦ γενέσθαι καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ
[11, 100]	τῶν τειχῶν. πάλιν δὲ εἰδὼς	τάφον	ὄντα τοῦ Ἕκτορος καὶ τιμώμενον
[11, 100]	ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου ζητῇ	τάφον·	ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν ἄλλων
[11, 50]	ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ συμφέροι τὸν	ἀδελφὸν	αὐτοῦ τυγχάνειν τῶν ἴσων· οὕτω
[11, 60]	τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ τὸν	ἀδελφὸν	ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη προδοθῆναι ὑπ´
[11, 130]	Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι πρὸς τὸν	ἀδελφὸν	παραχρῆμα τῆς εὐερ– γεσίας· τοῖς
[11, 40]	γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων	σοφὸν	ἄνδρα καὶ βασιλέα μέγιστον, τούτου
[11, 0]	μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα καὶ	σοφόν,	καὶ τοὺς παῖδας εὐθὺς ἐξ
[11, 15]	Ὅμηρον· κωλύει γὰρ οὐθὲν ἄνδρα	σοφὸν	πτωχεύειν οὐδὲ μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´
[11, 95]	ἀκούων ὅτι φησὶ μηδένα αὑτῷ	ἀξιόμαχον	εἶναι καὶ τὸν Δία βοηθεῖν
[11, 110]	τῷ ἀσφαλεῖ βουλευομένοις· οὐ γὰρ	εἶχον	οἱ περὶ τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν
[11, 65]	ὕστερον, ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος,	κατεῖχον	αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς
[11, 145]	ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν Σκιρίτην μὲν	λόχον	ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς
[11, 75]	μὲν ἐποίουν κακῶς, τὰ δ´	ἔπασχον,	καὶ μάχαι μὲν οὐ πολλαὶ
[11, 25]	ἠλέει τοὺς Τρῶας ἐφ´ οἷς	ἔπασχον·	{οὕτω γὰρ εὐνούστερον (καὶ προθυμότερον
[11, 65]	ἀληθὲς τὸ τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ	παρέσχον	αἰτίαν τοῦ πολέμου οἱ Τρῶες,
[11, 5]	δεικνύναι ψευδῆ περὶ τὰ μέγιστα,	τυχὸν	ἂν εἰκότως ἤχθοντό μοι καὶ
[11, 30]	ἐπ´ ὀλίγον ὡς ἐσόμενα, ἃ	τυχὸν	αὐτῷ ὡς γιγνόμενα διελθεῖν, ὅπως
[11, 90]	ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον	πολύν,	οὐ μέντοι προτροπάδην φεύγειν αὐτούς,
[11, 0]	τὸ μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε ὅταν	πολύν	τινες χρόνον ὦσι τὰ ψευδῆ
[11, 5]	ὅτι δ´ ἂν ἀκούωσι μετὰ	πολὺν	χρόνον, διὰ τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν.
[11, 65]	διὰ ταῦτα ὑπέμενον οἱ Τρῶες	πολὺν	χρόνον πολεμούμενοι καὶ πολλὰ πάσχοντες,
[11, 120]	χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι	πολὺν	χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία πῶς
[11, 145]	τοῦ ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι	πολὺν	χρόνον ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν
[11, 60]	ἀλλὰ τοὐναντίον ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ·	νῦν	δὲ τὸν Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες,
[11, 125]	οἱ ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι,	νῦν	μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι,
[11, 75]	τοῦ τείχους. ἔτι γὰρ καὶ	νῦν	οἱ ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν τόπον
[11, 15]	καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι· τοὺς δὲ	νῦν	πτωχοὺς οὐδέν φασιν ὑγιὲς λέγειν,
[11, 15]	δὲ ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι	νῦν	σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν ὅσα δοκεῖ
[11, 120]	χρήματα τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ	νῦν	τοὺς πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ
[11, 15]	(τῶν εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ	τοίνυν	οὐδὲ τόδε νομίζουσιν, οὐκ εἶναι
[11, 40]	Θησέως βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς	οὖν	ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν
[11, 115]	Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν	οὖν	ἀθυμία καὶ παρὰ τοῖς Τρωσίν,
[11, 40]	κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν. τὰς μὲν	οὖν	ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας· τὴν
[11, 110]	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο	οὖν	ἀναγκαῖον ἦν μένειν ὥσπερ κατ´
[11, 100]	τοῖς τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα μὲν	οὖν	ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν τοῦ
[11, 95]	ὅτι ἐδόκει τάχιστος εἶναι· (καταφανὴς	οὖν	ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ τούτων ἁπάντων
[11, 50]	ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον	οὖν	εἶναι μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου
[11, 150]	τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως ἂν	οὖν	εἴποι τις ἀνήκοος, Οὐκ ὀρθῶς
[11, 30]	ἔτι καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη	οὖν	ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα
[11, 70]	ἦν χείρων τὴν ψυχήν. οὔτε	οὖν	ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων
[11, 40]	ὁ οἶνος πίνειν μάτην. ὡς	οὖν	ἤκουσα παρ´ ἐκείνου, πειράσομαι εἰπεῖν,
[11, 70]	πολλὴν ἀπορίαν ἔχοντα. ἐπεὶ δ´	οὖν	ἦλθον οἱ Ἀχαιοί, τὸ μὲν
[11, 60]	καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν	οὖν	ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ Μενελάου μνηστεύοντες
[11, 0]	μετὰ χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ ἂν	οὖν	θαυμάσαιμι καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς,
[11, 35]	ἐν τούτοις φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ	οὖν	καὶ συνέβη· τὴν δὲ ὕστερον
[11, 100]	οὐ δύνηται φέρειν αὐτά· ὥσπερ	οὖν	καί φησι συμβῆναι περὶ τὴν
[11, 15]	ἀλλ´ αἰνιττόμενος καὶ μεταφέρων. τί	οὖν	κωλύει καὶ περὶ τῶν ἀνθρώπων
[11, 65]	ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν	οὖν	μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι ἢ
[11, 45]	ἀδελφῶν καὶ τοῦ πατρός. (ἐδόκει	οὖν	μοι καὶ τοῦτο ἀληθὲς λέγειν,
[11, 40]	ἐστι πρὸς τὴν ἀκοήν. ὥσπερ	οὖν	οἱ διψῶντες οὐδὲν δέονται οἴνου,
[11, 15]	μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς	οὖν	ὅσα δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι περὶ
[11, 45]	ῥᾳδίως ἄν, εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον	οὖν	ὅτι καὶ παρ´ ἡμῖν ταῦτα
[11, 5]	τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν. εἰ μὲν	οὖν	παρ´ Ἀργείοις ἐτόλμων ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ,
[11, 45]	γάμον τῶν ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς	οὖν	προκρῖναι τὴν ἐκείνου θυγατέρα, ἐξὸν
[11, 95]	δέ, κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ μὲν	οὖν	σῶμα μόλις διέσωσαν ἐπὶ τὰς
[11, 25]	καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε	οὖν	τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν τῆς
[11, 50]	ὄντα καὶ ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς	οὖν	ταῦτα ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ
[11, 80]	πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν	οὖν	τούτων ἐφεξῆς οὐ πάνυ φαίνεται
[11, 15]	ἐστὶν ἢ πιθήκων. ~πρῶτον μὲν	οὖν	φασι τὸν Ὅμηρον ὑπὸ πενίας
[11, 145]	τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν	οὖν	ψευδῆ ταῦτά ἐστιν οὐκ ἄδηλον,
[11, 35]	καὶ τῆς ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ	οὖν	ὡς ἐπυθόμην παρὰ τῶν ἐν
[11, 70]	κατὰ πλοῦν ἕλοιεν· (εἰ δ´	οὖν,	ὡς πολεμήσοντες μετὰ τῆς αὑτῶν
[11, 115]	μᾶλλον τὴν γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις	οὖν	ὡς τὸ πολὺ καὶ καταδρομαῖς
[11, 45]	ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ	βοῦν	γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως
[11, 145]	στρατήγημα παρὰ πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ	γοῦν	ἀνδρὸς ἤκουσα Μήδου λέγοντος ὅτι
[11, 105]	ἐν ὀνείρατι μάχην διηγούμενος. μάλιστα	γοῦν	προσέοικε τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ
[11, 15]	ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα	γοῦν	τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν
[11, 75]	ἀπὸ τῆς πόλεως, οὐδ´ ἂν	ἐγεώργουν	τὴν Χερρόνησον, ὡς ὁμολογοῦσι πάντες,
[11, 70]	χώραν καὶ τῶν πολισμάτων τινὰ	ἐπόρθουν.	~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ
[11, 75]	δὲ λοιπὸν χρόνον τὰ μὲν	ἐποίουν	κακῶς, τὰ δ´ ἔπασχον, καὶ
[11, 110]	ὡς δὲ ἔκριναν ταῦτα, καὶ	ἐποίουν	πέραν μένοντες. κἀνταῦθα τοῖς Τρωσὶν
[11, 120]	Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ μόνας ἐξαιρέτους	ἐποίουν·	περὶ δὲ τῶν ἄλλων οὐκ
[11, 15]	ἂν περί γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν	ὁτιοῦν	ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ ὅτι μὲν
[11, 25]	οἱ τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ	συνεφιλονίκουν	ὑπὲρ τοῦ τέλους καὶ μηδεὶς
[11, 120]	ὅτι δι´ αὐτὴν οἱ Τρῶες	ἐδόκουν	πολλὰ κακὰ πάσχειν. καὶ ποιοῦνται
[11, 70]	ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον.	οὐκοῦν	τό γε ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι
[11, 55]	ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ´ ἀγυιάς.	Οὔκουν,	εἶπεν, οὐδὲ τοῦτο ἀληθὲς λέγουσι.
[11, 70]	ἀδελφήν, μάλιστα μὲν εἰ κατὰ	πλοῦν	ἕλοιεν· (εἰ δ´ οὖν, ὡς
[11, 115]	ἀμφιβόλως τρόπον τινὰ καὶ πρὸς	ἀπόπλουν	μᾶλλον τὴν γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις
[11, 115]	δεόμενοι, καθάπερ εἶπον, οὐ βεβαίως	ἐπολέμουν,	ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον τινὰ καὶ
[11, 115]	δὲ νεῶν αἱ μέν τινες	ὑφώρμουν	ὑπὸ τὸ τεῖχος, αἱ δὲ
[11, 150]	μέγα ὄνειδος· ὁμοίως δὲ τὸν	νοῦν	ἔχειν δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον εἶναι
[11, 55]	ἀνόητος, ἀλλὰ καὶ σφόδρα δοκῶν	νοῦν	ἔχειν, ἥ τε μήτηρ; πῶς
[11, 100]	οὐδενὶ ἄδηλον καὶ τῶν ὀλίγον	νοῦν	ἐχόντων ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν
[11, 50]	ἐπιβουλεύσειν· οὐδὲ γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην	εὔνουν	γενέσθαι. μάλιστα δ´ ἔπειθε λέγων
[11, 5]	ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε τὸν πατέρα	Οἰδίπουν	ἀποκτείναντα οὔτε τῇ μητρὶ συγγενόμενον
[11, 5]	τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ τὸν	Οἰδίπουν	ταῦτα ποιήσαντα (καὶ παθόντα τυφλὸν
[11, 100]	καὶ μὴ βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ;	τοιγαροῦν	οὕτω βουλευσάμενον αὐτὸν λέγει τοῦ
[11, 75]	ἐγένοντο ἐκ παρατάξεως· οὐ γὰρ	ἐθάρρουν	προσιέναι πρὸς τὴν πόλιν διὰ
[11, 60]	αὐτῷ· νῦν δὲ τὸν Ἀλέξανδρον	ἐμίσουν	ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι
[11, 75]	Χερρόνησον, ὡς ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ	ἐκράτουν	τῆς Τρῳάδος, οὐδ´ ἂν ἐκ
[11, 75]	φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ τῆς γῆς	ἐπεκράτουν	οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ μόνον
[11, 55]	Ἀντήνωρ δοκῶν φρονεῖν, ἀλλ´ ὕστερον	ἠγανάκτουν	καὶ ἐπέπληττον ἐπὶ πεπραγμένοις, ἐξὸν
[11, 65]	~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες οἱ Τρῶες	ἠγανάκτουν	καὶ ὁ Πρίαμος καὶ πάντων
[11, 55]	πῶς δὲ ὁ μὲν Ἡρακλῆς	σὺν	ἓξ ναυσὶν εἷλεν ἐκ πολλοῦ
[11, 55]	ἕνεχ´ ἵππων Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς	σὺν	νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου
[11, 10]	γέγονε, διὰ δὲ τὴν αὑτῆς	ἰσχὺν	θεὸς ἐνομίσθη παρὰ τοῖς Ἕλλησιν.
[11, 95]	αὐτῷ διὰ τούτων ἁπάντων εὐάλωτος	ὤν,	ἅτε δεινῷ τὴν πολεμικὴν τέχνην·
[11, 100]	ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος	ὤν·	εἰ δὲ μή, πάντως ἂν
[11, 55]	Ἕλενος πῶς οὐ προέλεγε μάντις	ὤν,	ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς
[11, 55]	ὅ τε πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ	ὢν	ἀνόητος, ἀλλὰ καὶ σφόδρα δοκῶν
[11, 140]	τῆς παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος	ὢν	ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης καὶ διαγνῶναι τὸ
[11, 85]	ἅπασι δῆλός ἐστιν εὔνους μὲν	ὢν	ἐκείνοις καὶ βουλόμενος αὐτοὺς θαυμάζειν,
[11, 95]	ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ νεαλὴς	ὢν	ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον
[11, 75]	Τρωίλος τε οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς	ὢν	ἔτι καὶ Μήστωρ καὶ ἄλλοι
[11, 45]	Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ ὅτι ξένος	ὢν	καὶ ἔπηλυς ἄρχοι τῶν Ἀργείων·
[11, 95]	ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος	ὢν	μάχεσθαι, τὸν δὲ πολὺ χείρονα
[11, 35]	πολλοῖς ἢ ὅταν τις ἀμαθὴς	ὢν	σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς γὰρ
[11, 25]	καίτοι γάρ, ὡς ἔφην, ἀνδρειότατος	ὢν	ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει
[11, 40]	μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ	ὧν	ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις μὴ
[11, 135]	ἐπὶ τὴν ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´	ὧν	ἀνάστατοι ἐγένοντο; πῶς δὲ ἐβασίλευσαν
[11, 105]	Ἀπόλλωνι καὶ διώκοντα αὐτόν· ἐξ	ὧν	ἁπάντων ἰδεῖν ἔστι τὴν ἀπορίαν
[11, 115]	βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους.	ὧν	ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν
[11, 40]	ἐκείνου, πειράσομαι εἰπεῖν, προστιθεὶς ἐξ	ὧν	ἐδόκει μοι ἀληθῆ τὰ λεγόμενα.
[11, 10]	διαβάλλειν πρὸς τὰ δύστηνα μειράκια,	ὧν	ἐμοὶ ἐλάττων λόγος ἐστὶν ἢ
[11, 75]	τῷ πολέμῳ καὶ μηδενὸς ἀποβαίνοντος	ὧν	ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ
[11, 130]	τοὺς δὲ καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν,	ὧν	καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ μέμνηται.
[11, 25]	ἐκ τοῦ εὐθέος οὐδὲ παρρησίαν	ἄγων	ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε τὰ περὶ
[11, 50]	εὔνουν γενέσθαι. μάλιστα δ´ ἔπειθε	λέγων	{αὐτὸν} ὅτι οὐκ ἀνέξονται οἱ
[11, 85]	τὰς ναῦς. καὶ ταῦτα μὲν	λέγων	δῆλός ἐστιν ὅτι ἀληθῆ λέγει
[11, 150]	εἰ ᾔδειν ὅτι πείσω ταῦτα	λέγων,	ἴσως ἂν ἐβουλευσάμην εἰπεῖν. ὅμως
[11, 35]	τὸ μὲν πρῶτον οὐκ ἐβούλετο,	λέγων	ὅτι ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ Ἕλληνες
[11, 5]	ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους τῶν τραγῳδῶν,	λέγων	ὅτι οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν
[11, 80]	παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ δὲ φλογὶ	λέγων	τὴν ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι, καὶ
[11, 25]	καὶ ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει τἀναντία	λέγων	τοῖς οὖσι καὶ τὸ κεφάλαιον
[11, 60]	ὄντος ἀξίου παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα	λέγων	τὸν μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ
[11, 150]	ὥσπερ ὅ γε Ἀχιλλεὺς πεποίηται	λέγων,	ὥς μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ κτεῖναι,
[11, 30]	τὸν Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ δι´	ὀλίγων	ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ μοι μηδὲ
[11, 55]	μάχεται· λέγουσι γὰρ ὡς πρὸ	ὀλίγων	ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν πόλιν
[11, 0]	ἐάν τι καὶ μάθωσι, παρ´	ὀλίγων	τῶν εἰδότων, ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα
[11, 35]	τὰ δὲ μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´	ὀλίγων,	τῶν στηλῶν διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ
[11, 105]	ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν	ὁμολογῶν	ὅτι οὐδὲν αὐτῷ μέλει ἀληθείας.
[11, 145]	(καίτοι γε ἐγράφη παραχρῆμα τῶν	ἔργων.	οὐ γὰρ ἴσασιν οἱ πολλοὶ
[11, 145]	Πλαταιαῖς μάχης, οἱ δὲ τῶν	ἔργων	τελευταῖον εἶναι τὸ ἐν Πλαταιαῖς·
[11, 95]	τὸ μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς	φεύγων,	ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα δὲ κοπῶσαι
[11, 95]	ὁτὲ μὲν περιμένων, ὁτὲ δὲ	ἀποφεύγων·	ἐπεὶ δὲ ἑώρα βραδύνοντα καὶ
[11, 55]	ὅτι ὑποσχόμενος αὐτῷ δώσειν ὁ	Λαομέδων	ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν
[11, 135]	καὶ νέους, ἀλλ´ οὐ μετὰ	παίδων,	γυναικῶν καὶ γονέων καὶ χρημάτων
[11, 50]	ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ τῶν	παίδων.	καὶ ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ
[11, 150]	Ἑκάβην δέ, δύστηνον τοσούτων μητέρα	παίδων,	Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει, ὑπό
[11, 115]	τὸ αὑτοῦ λέγοντος καὶ τῶν	παίδων	τὸν θάνατον, τοῦ τε ἄλλου
[11, 120]	πλὴν ὅσα λελύπητο περὶ τῶν	παίδων	τῶν τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς βασιλεύσας
[11, 10]	πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι τῶν Κρόνου	(παίδων,	ὡς αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας,
[11, 130]	Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη τὸ τῶν	Πελοπιδῶν	γένος δι´ ἐκείνην τὴν ξυμφοράν,
[11, 45]	ἀπεχούσης, ἄλλως τε καὶ τῶν	Πελοπιδῶν	ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι
[11, 50]	Ἀσίας βασιλέας. τὴν μὲν γὰρ	Πελοπιδῶν	οἰκίαν ἔχειν Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι·
[11, 45]	τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε τοῦ	Ἰνδῶν.	~τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἁπάντων
[11, 100]	ὀργῆς ἐπέπαυτο. (καὶ τί ἦν	ἐμποδὼν	αὐτὸν προελθόντα ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο
[11, 5]	τις ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους τῶν	τραγῳδῶν,	λέγων ὅτι οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε
[11, 0]	σκότος ἄλυπον καὶ φίλον, οὐκ	ἐῶν	βλέπειν. ἢ πῶς ἂν ἴσχυε
[11, 15]	γενομένους καὶ παρατυγχανόντων ἁπάντων τῶν	θεῶν,	ἀλλὰ καὶ οὓς ἰδίᾳ τινὲς
[11, 15]	ὅτι λόγους οὐκ ὤκνει τῶν	θεῶν	ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι
[11, 20]	σχεδὸν ὡς ἔμπειρος τῆς τῶν	θεῶν	γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ ἡ
[11, 135]	μετὰ τὴν τελευτὴν ὑπὸ τῶν	θεῶν	εἰς τὸ Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι,
[11, 20]	ἡμῖν διαλέγεται, τὰ παρὰ τῶν	θεῶν	ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν θείαν
[11, 15]	ὅσα δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι περὶ	θεῶν	καὶ οὐ πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό
[11, 25]	μὲν ἐπὶ τοὺς βωμοὺς τῶν	θεῶν	καταφεύγοντας, τοὺς δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ
[11, 15]	μοιχείας καὶ δεσμὰ καὶ διεγγυήσεις	θεῶν,	οὐ λέγω, πρότερον εἰρημένα πολλοῖς.
[11, 15]	οὕτως εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ περὶ	θεῶν	οὐ φανερῶς τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ
[11, 90]	πειθομένους αὐτοὺς καὶ περὶ τῶν	θεῶν,	οὐκ ὄντων δὲ ἑτέρων ποιητῶν
[11, 30]	παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ πορθούμενα	θεῶν	οὔτε χρημάτων πλῆθος ἁρπαζόμενον οὔτε
[11, 20]	μὴ ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει τῶν	θεῶν,	οὕτως διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν ὡς
[11, 15]	τοῦ Ἑρμοῦ δεδόσθαι. περὶ δὲ	θεῶν	πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι
[11, 30]	Σκαμάνδρου μάχην καὶ τῶν ἄλλων	θεῶν	πρὸς ἀλλήλους, τροπάς τε καὶ
[11, 140]	τῶν Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ	Δωριέων,	ἀποροῦντας ὅποι τράπωνται δι´ ἀσθένειαν,
[11, 130]	ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ	Δωριέων.	(Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ
[11, 80]	πασῶν τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον	πόλεων	τὸ Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ
[11, 115]	ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν δὲ	νεῶν	αἱ μέν τινες ὑφώρμουν ὑπὸ
[11, 90]	καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ τῶν	νεῶν	αὐτοὺς καὶ σβεσθῆναι τὸ πῦρ,
[11, 95]	τοῦ στρατοπέδου ὄντος καὶ τῶν	νεῶν	ἤδη καιομένων καὶ ὅσον οὔπω
[11, 85]	Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ τῶν	νεῶν	καὶ τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ
[11, 110]	Ἕκτορος ἐν τῇ βοηθείᾳ τῶν	νεῶν,	οἱ μὲν Τρῶες, ὥσπερ καὶ
[11, 80]	νικῶντος καὶ διώκοντος μέχρι τῶν	νεῶν,	ὁτὲ μὲν Ἄρει παραβάλλων αὐτόν,
[11, 60]	ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης, καὶ ταῦτα	νεῶν	οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι
[11, 110]	βουλευ– σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν	νεῶν	τὰς πολλάς, ὁρῶντες ὅτι καὶ
[11, 85]	Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν	νεῶν	τινας ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ
[11, 90]	ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ καταλήψει τῶν	νεῶν	ὑπ´ ἀνάγκης τὸ πλέον καὶ
[11, 55]	οὖσαν, οἱ δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ	νεῶν	χιλίων καὶ διακοσίων ἐλθόντες οὐκ
[11, 110]	καὶ πρότερον, ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς τῶν	νεῶν,	ὡς φυλάξοντες τοὺς Ἀχαιούς· ὑπώπτευον
[11, 135]	οὐ μετὰ παίδων, γυναικῶν καὶ	γονέων	καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα
[11, 55]	τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν, μήτε	γονέων	μήτε πατρίδος μήτε ἀνδρὸς ἢ
[11, 70]	ἦν καὶ αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν	Τυνδάρεων	καὶ μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι τὴν
[11, 65]	λέγω. πολὺ γὰρ πιστότερον ἑκόντα	Τυνδάρεων	κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας,
[11, 50]	ἔχειν δὲ ὅπως κωλύσῃ τὸν	Τυνδάρεων·	κύριον γὰρ εἶναι τῆς αὑτοῦ
[11, 60]	αὐτοῖς. (ταῦτα λέγων τὸν μὲν	Τυνδάρεων	παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην ἔχειν ἐκέλευε·
[11, 40]	ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι	Τυνδάρεων	σοφὸν ἄνδρα καὶ βασιλέα μέγιστον,
[11, 35]	ἐπυθόμην παρὰ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ	ἱερέων	ἑνὸς εὖ μάλα γέροντος ἐν
[11, 115]	Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι περὶ	συμβάσεων,	φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης καὶ
[11, 100]	ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν ἄλλων	ἀριστέων	τῶν ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ φανεροί
[11, 90]	ὄντων δὲ ἑτέρων ποιητῶν οὐδὲ	συγγραφέων,	παρ´ οἷς ἐλέγετο τἀληθές, ἀλλ´
[11, 20]	ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ	ἀλαζὼν	διηγούμενος τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς
[11, 5]	τὴν παρ´ ἐκείνων δόξαν ἐφαινόμην	ἀφανίζων	καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ δίκαιόν
[11, 0]	τὰ ψεύδη πολλάκις πλέον τῶν	ἀληθῶν,	εἰ μὴ δι´ ἡδονὴν ἐνίκα;
[11, 105]	ἔλαθεν αὐτὸν ἕν τι τῶν	ἀληθῶν	ῥηθέν· ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φησι
[11, 10]	ποιήσεως ἐλέγχων, τῷ τε ἀληθεῖ	βοηθῶν	καὶ μάλιστα διὰ τὴν Ἀθηνᾶν,
[11, 70]	μὲν μήτε πρότερον μήτε ὕστερον	ἐλθὼν	ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε τοῖς υἱοῖς
[11, 55]	ταῦτά φησιν· ὅς ποτε δεῦρ´	ἐλθὼν	ἕνεχ´ ἵππων Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς
[11, 105]	ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν	διελθών,	ὁτὲ μὲν ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν,
[11, 105]	μάχην ἐκείνην. (εἰς τοῦτο δὲ	προελθὼν	ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ ἔχων ὅ,
[11, 75]	ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν τε οὕτως	ἐπελθὼν	ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ
[11, 130]	τε ἔξωθεν καί τινες τῶν	ἀναγκαίων.	φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς
[11, 90]	ὡς εἰκὸς περὶ τῶν σφόδρα	παλαιῶν,	ἔτι δὲ πρὸς τοὺς πολλοὺς
[11, 145]	ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν δὲ τῶν	Ἀθηναίων	πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ ὅσοι
[11, 115]	δὲ φαυλότερον ἔσχε τὰ τῶν	Ἀχαιῶν	Ἀντιλόχου τε καὶ Αἴαντος τεθνηκότων·
[11, 75]	αὐτοῖς. (κακῶς δὲ φερομένων τῶν	Ἀχαιῶν	ἐν τῷ πολέμῳ καὶ μηδενὸς
[11, 120]	ὅ τε ἵππος ὑπὸ τῶν	Ἀχαιῶν	ἐτελέσθη, μέγα ἔργον, καὶ ἀνήγαγον
[11, 80]	ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν	Ἀχαιῶν	ἧτταν καὶ τροπὴν καὶ τὰς
[11, 105]	τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου τῶν	Ἀχαιῶν,	καὶ τὰ λύτρα τοῦ Ἕκτορος.
[11, 85]	ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ τεῖχος τῶν	Ἀχαιῶν	καὶ τὰς ναῦς. καὶ ταῦτα
[11, 75]	πάλιν δὲ καταπλεύσαντες εἰς τὸν	Ἀχαιῶν	λιμένα νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ
[11, 35]	συμφορὰς καὶ τὸν ὄλεθρον τῶν	Ἀχαιῶν,	ὅτι πολλὰ καὶ δεινὰ ἔπαθον
[11, 125]	ὁ μὲν Ἀχιλλεύς, προηττημένων τῶν	Ἀχαιῶν	οὐκ εἰς ἅπαξ οὐδὲ τῶν
[11, 140]	τὴν χώραν. (ὕστερον δὲ τῶν	Ἀχαιῶν	τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων, ἀποροῦντας
[11, 105]	τοὺς Τρῶας, τῶν δὲ ἄλλων	Ἀχαιῶν,	ὥσπερ οὐδενὸς παρόντος, ἁπάντων ἐπελάθετο·
[11, 105]	τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον τινὰ	ἰλιγγιῶν	περὶ τὸ ψεῦδος καὶ τῷ
[11, 115]	οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντες κρατήσειν, ἀλλ´	ὁμολογιῶν	δεόμενοι, καθάπερ εἶπον, οὐ βεβαίως
[11, 75]	ἄστυ, τὰς δὲ μικρὰς πόλεις	εἴων	τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ
[11, 45]	ὢν καὶ ἔπηλυς ἄρχοι τῶν	Ἀργείων·	ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ
[11, 60]	δὲ παρ´ ἑκόντων δοθεῖσαν τῶν	οἰκείων.	(οὕτω γὰρ εὔλογον ἦν τήν
[11, 145]	πιστεύεσθαι πολὺν χρόνον ὑπὸ ἀνθρώπων	ἠλιθίων	οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι
[11, 90]	Διὸς υἱὸν λεγόμενον εἶναι, βασιλέα	Λυκίων·	καὶ περὶ τὴν τοῦ ποταμοῦ
[11, 55]	οἱ δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν	χιλίων	καὶ διακοσίων ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο
[11, 150]	Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου τῶν	πολεμίων	ἀποθανεῖν τῷ ὄντι μέγα ὄνειδος·
[11, 125]	ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν τῶν	πολεμίων	μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα
[11, 135]	ἢ στρατιᾶς διὰ μέσων τῶν	πολεμίων	φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως, πάντων
[11, 145]	τὸν Σκιρίτην μὲν λόχον ὀνομάζουσι	Λακεδαιμονίων	μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς φησι Θουκυδίδης,
[11, 70]	οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε	Λακεδαιμονίων	οὐδείς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ψεῦδός
[11, 45]	ὅπου τὴν Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ	Σικυωνίων	τυράννου καὶ τῶν ἀπὸ Ἰταλίας
[11, 150]	μηδένα τῶν φαύλων μηδὲ τῶν	ἀναξίων,	ἀλλ´ ὅσπερ ἦν ἐν τοῖς
[11, 90]	τὰ ἔπη, καὶ ταῦτα βελτίω	ποιῶν	τὰ τῶν Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ
[11, 135]	ὑπὸ Ὀρέστου λέγει τις τῶν	τραγῳδοποιῶν	εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ ἀφανῆ
[11, 115]	ἔλαβεν ἐκ τῆς Ἑλλάδος τῶν	κυρίων	διδόντων. ~ὁ δὲ Ὀδυσσεύς, οὗτος
[11, 75]	κατὰ τὴν χώραν, καὶ τῶν	φρουρίων	ᾕρει τὰ κακῶς φυλαττόμενα· οὐδὲ
[11, 135]	ἅπαντες οὐ σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων	χωρίων;	{ἐξὸν αὐτοῖς καὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 55]	Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν χιλίων καὶ	διακοσίων	ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ
[11, 50]	καὶ τὴν Ἑλένην ὑποδέχεσθαι μετὰ	θυσιῶν	καὶ εὐχῶν. (Σκόπει δέ, ἔφη,
[11, 45]	τινά, εἰ βούλοιτο, εἴτε τοῦ	Αἰγυπτίων	βασιλέως εἴτε τοῦ Ἰνδῶν. ~τῶν
[11, 80]	ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν, (τρόπον τινὰ	ἄκων	καὶ ἀναφέρων εἰς τιμὴν τοῦ
[11, 35]	βουλόμενος τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τῶν	κακῶν,	ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον καὶ τὴν
[11, 120]	τὸ λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων	κακῶν	γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας
[11, 150]	ὑπό τε τοῦ μεγέθους τῶν	κακῶν	πάνυ γελοίως κύνα γενέσθαι· τὸν
[11, 130]	μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν	ἑκών,	τὰ μὲν αἰσχυνόμενος, τὰ δ´
[11, 10]	ἐμοὶ ἐλάττων λόγος ἐστὶν ἢ	πιθήκων.	~πρῶτον μὲν οὖν φασι τὸν
[11, 135]	νέους, ἀλλ´ οὐ μετὰ παίδων,	γυναικῶν	καὶ γονέων καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι,
[11, 25]	ὑπὲρ τῶν τέκνων καὶ τῶν	γυναικῶν,	οὔτε γυναῖκας ἢ παρθένους {ἄλλοτε}
[11, 120]	τοσούτων οὐσῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν	γυναικῶν,	τὸν δὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα
[11, 55]	ὢν ἀνόητος, ἀλλὰ καὶ σφόδρα	δοκῶν	νοῦν ἔχειν, ἥ τε μήτηρ;
[11, 55]	πρὸς δὲ τούτοις ὁ Ἀντήνωρ	δοκῶν	φρονεῖν, ἀλλ´ ὕστερον ἠγανάκτουν καὶ
[11, 115]	φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης καὶ	ὅρκων	ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς
[11, 125]	μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου	ἀποθνῄσκων,	ὃς ἦν ὕστατος τῶν Τρώων,
[11, 105]	οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα	εὑρίσκων,	τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ τὸ
[11, 125]	περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον τὰ πράγματα	μεταβαλών,	αὐτὸς δὲ Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας,
[11, 95]	ὅπλα φέρειν ἔτι δυνάμενον, καὶ	συμβαλὼν	ἀπέκτεινε καὶ τῶν ὅπλων ἐκράτησεν,
[11, 60]	ἐν τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς	μεγάλων	καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν
[11, 20]	οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα,	(Θετταλῶν	ἀκούσας. ταῦτα δέ μοι εἴρηται,
[11, 125]	τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν	ἀνελών.	οἱ δὲ Ἀχαιοὶ φεύγοντες μὲν
[11, 45]	ἐκδιδόναι καὶ λαμβάνειν γυναῖκας παρ´	ἀλλήλων	καὶ τοὺς πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς
[11, 5]	πρὸ τοῦ τείχους ἀποθανόντας ὑπ´	ἀλλήλων,	οὔθ´ ὡς ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη
[11, 35]	μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´ ὀλίγων, τῶν	στηλῶν	διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι
[11, 80]	καὶ δῶρα δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ	φίλων.	μετὰ δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ
[11, 130]	νεότης. καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν	φίλων	τῶν Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ οὕτως
[11, 0]	οὐ μόνον γε ὑπὸ τῶν	ἄλλων,	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑφ´ αὑτῶν.
[11, 50]	τοῦ Ἰνδῶν. ~τῶν μὲν γὰρ	ἄλλων	ἁπάντων ἔλεγεν αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος
[11, 100]	τάφον· ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν	ἄλλων	ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ
[11, 70]	εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα καὶ τῶν	ἄλλων	ἄριστον, ἔτι δὲ αὐτόν τε
[11, 105]	τρεπόμενον τοὺς Τρῶας, τῶν δὲ	ἄλλων	Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς παρόντος, ἁπάντων
[11, 30]	τοῦ Σκαμάνδρου μάχην καὶ τῶν	ἄλλων	θεῶν πρὸς ἀλλήλους, τροπάς τε
[11, 55]	εἰκός {τοῦτο δὲ} μηδὲ τῶν	ἄλλων	μηδένα αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν ἢ
[11, 70]	τὴν Ἑλένην ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν	ἄλλων	μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος
[11, 125]	οὐκ εἰς ἅπαξ οὐδὲ τῶν	ἄλλων	μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς ἑαυτοῦ
[11, 120]	Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων καὶ τῶν	ἄλλων	οἱ δυνατοὶ μήτε τοὺς Ἕλληνάς
[11, 120]	ἐξαιρέτους ἐποίουν· περὶ δὲ τῶν	ἄλλων	οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν οἱ Τρῶες
[11, 110]	αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες καὶ τῶν	ἄλλων	οὐκ ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα δὲ
[11, 65]	ἢ ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν	ἄλλων	πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ πάσης κινδυνευούσης
[11, 145]	πρότερον· ἐπεί τοι καὶ περὶ	ἄλλων	πολλῶν διαφέρονται καὶ τἀναντία δοξάζουσιν.
[11, 130]	εἴτε ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε ὑπὸ	ἄλλων	τινῶν· μετ´ οὐ πολὺ δὲ
[11, 70]	βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ τῶν	ἄλλων,	ὥστε διέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον,
[11, 80]	τῶν νεῶν, ὁτὲ μὲν Ἄρει	παραβάλλων	αὐτόν, ὁτὲ δὲ φλογὶ λέγων
[11, 150]	ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο ἄν τις	μέλλων	ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ γε Ἀχιλλεὺς
[11, 90]	πρὸς τοὺς πολλοὺς καὶ ἰδιώτας	μέλλων	διηγεῖσθαι τὰ ἔπη, καὶ ταῦτα
[11, 65]	τῆς γῆς αὐτῶν φθειρομένης καὶ	πολλῶν	ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας
[11, 70]	ἄριστον, ἔτι δὲ αὐτόν τε	πολλῶν	ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ
[11, 145]	ἐπεί τοι καὶ περὶ ἄλλων	πολλῶν	διαφέρονται καὶ τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον
[11, 100]	τοῦ τε ἑταίρου στερηθῆναι καὶ	πολλῶν	ἑτέρων, ὀλίγου δὲ καὶ τῶν
[11, 0]	εἰδότων, ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα ὑπὸ	πολλῶν	τῶν οὐκ εἰδότων, καὶ οὐ
[11, 10]	ἀρέσει καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ	βουκόλων	ἑνί, τὴν δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ
[11, 80]	τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα μετὰ τῶν	ὅπλων,	(ἀλλ´ ἀπάγχειν ἔδει τῷ ἱμάντι;
[11, 105]	ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ ὄντων δὲ	ὅπλων,	ἀλλὰ τοῦ Ἕκτορος ἔχοντος· ἐν
[11, 95]	ὑποστρέψαι τὸν Πάτροκλον μετὰ τῶν	ὅπλων	ἁπάντων καὶ τῶν ἑταίρων, οὕτως
[11, 95]	καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ τῶν	ὅπλων	ἐκράτησεν, ὡς καὶ τοῦτο Ὅμηρος
[11, 150]	βασιλέας, ὕστερον δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν	ὅπλων	ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς δὲ τούτοις
[11, 95]	ἀποθανεῖν, καὶ τὸν Ἕκτορα τῶν	ὅπλων	οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι πῶς ἂν
[11, 150]	καὶ τοῦτο πρᾶξαι μηδένα τῶν	φαύλων	μηδὲ τῶν ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ
[11, 120]	πρὸς τὴν πόλιν καὶ τῶν	πυλῶν	οὐ δεχομένων, μέρος τι τοῦ
[11, 20]	καὶ ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς τὰ παρ´	ἡμῶν,	οὕτως Ὅμηρος ἡμῖν διαλέγεται, τὰ
[11, 30]	(εἰ δέ γε ἤθελεν ἀνδρῶν	ἐπισήμων	εἰπεῖν θάνατον, πῶς ἀπέλιπε τὸν
[11, 135]	ὅπου μήτε νιφετὸς γίγνεται μήτε	χειμών,	ἀλλ´ αἰθρία δι´ ἔτους καὶ
[11, 130]	Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς ἔλαττον	εὐδοκιμῶν	ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ Νεοπτόλεμος
[11, 5]	εἰ μὲν οὖν παρ´ Ἀργείοις	ἐτόλμων	ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ, καὶ τὴν ποίησιν
[11, 65]	συνοικεῖν, οἱ δὲ οὕτως ἀναίσχυντον	ἐτόλμων	λέγειν λόγον· καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν
[11, 0]	Ὅμηρον τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´	ὑμῶν	ἢ ἐμὲ τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον
[11, 30]	τε καὶ ἥττας καὶ τραύματα	{ἐπιθυμῶν	ὅ, τι εἴποι μέγα καὶ
[11, 135]	ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ σμικρῶν οὐδὲ	ἀνωνύμων	χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς καὶ τὴν
[11, 100]	εἰσιν οἱ τάφοι· διὰ τοῦτο	προκαταλαμβάνων	οὐκ ἔφη τάφον αὐτοῦ γενέσθαι
[11, 150]	μηδὲ τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα τῶν	ἀφανῶν,	ἀλλὰ τὸν τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν,
[11, 60]	γὰρ ἐλπίδας ἔχειν αἱρήσειν αὐτὴν	συναραμένων	ἁπάντων. γενομένου δὲ τούτου πολλὰ
[11, 80]	ὅμοιον εἶναι, καὶ πάντων αὐτὸν	ἐκπεπληγμένων	τῶν ἀρίστων, μηδενὸς δὲ ἁπλῶς
[11, 15]	ἐστι μηθὲν ὑγιὲς εἶναι (τῶν	εἰρημένων	ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ τοίνυν οὐδὲ
[11, 120]	ἑαυτῶν δὲ γίγνεσθαι μαρτύριον ὡς	ἡττημένων.	(παρεκάλει δὲ καὶ τὴν Ἑλένην
[11, 135]	τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ τὴν τῶν	ἡττημένων;	{πῶς δέ, εἴπερ ἁλούσης Τροίας
[11, 125]	καὶ λεγομένοις. ὁ μὲν Ἀχιλλεύς,	προηττημένων	τῶν Ἀχαιῶν οὐκ εἰς ἅπαξ
[11, 95]	δὲ κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ μὲν	περιμένων,	ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ
[11, 35]	ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν ταῖς στήλαις	γεγραμμένων	διὰ τὴν ἀμαθίαν τε καὶ
[11, 115]	καί ποτε μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης,	βιαζομένων	αὐτῶν τὸ φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας
[11, 95]	ὄντος καὶ τῶν νεῶν ἤδη	καιομένων	καὶ ὅσον οὔπω ἐπ´ αὐτὸν
[11, 115]	οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους. ὧν	ἀφικομένων	μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν εἰς
[11, 140]	καὶ μηδὲ τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι	βουλομένων	ἁπάντων, ἔτι δὲ ὁρῶντα τὸν
[11, 35]	ἀμαθίαν τε καὶ ἀμέλειαν τῶν	ἐπιγιγνομένων·	εἶναι δὲ καὶ ταῦτα ἐν
[11, 140]	τῆς Εὐρώπης· τούτων δὲ οὕτως	γενομένων	ἐλπίδας ἔχειν τοὺς ἀπ´ αὐτῶν
[11, 35]	ἔμειναν, ὡς ταῦτα μέγιστα τῶν	γενομένων	καὶ ἄξια τῆς ποιήσεως, καὶ
[11, 95]	τὰς ναῦς. τούτων δὲ οὕτως	γενομένων,	οὐκ ἔχων ὅπως κρύψῃ τἀληθές,
[11, 30]	πραγμάτων τοσούτων ἔτι καὶ τηλικούτων	ἀπολειπομένων.	(ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν
[11, 75]	οἶνος ἐκομίζετο αὐτοῖς. (κακῶς δὲ	φερομένων	τῶν Ἀχαιῶν ἐν τῷ πολέμῳ
[11, 20]	τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς	διαφερομένων	καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ
[11, 30]	τε καὶ πυρὸς τῶν μὲν	φθειρομένων,	τῶν δὲ ῥιπτουμένων· ἃ τὸν
[11, 85]	ἔτι δὲ τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν	βουλευομένων	ὅπως φύγοιεν, καὶ τὰς δεήσεις
[11, 90]	φησιν Ὅμηρος. συμπεσόντων δὲ καὶ	μαχομένων	πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι
[11, 120]	πόλιν καὶ τῶν πυλῶν οὐ	δεχομένων,	μέρος τι τοῦ τείχους καθεῖλον·
[11, 90]	ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν εἰδότων αὐτὰ	ἠφανισμένων	καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων {ἔτι}
[11, 65]	πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων πολιτῶν	ἀπολλυμένων	καὶ πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι
[11, 80]	ἀριστείας καὶ τὸ πλῆθος τῶν	ἀπολλυμένων,	ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν, (τρόπον τινὰ
[11, 20]	οὐδὲ ἄπιστον τῶν ὑπ´ ἐμοῦ	δεικνυμένων,	ἀλλὰ σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα
[11, 30]	τῶν μὲν φθειρομένων, τῶν δὲ	ῥιπτουμένων·	ἃ τὸν Πρίαμον πεποίηκε λέγοντα
[11, 125]	πρότερον δὲ ἕνα ἄνδρα πάντων	ἡττωμένων	ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ
[11, 40]	ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως βασιλέως ὄντος	Ἀθηνῶν.	τοὺς οὖν ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης
[11, 130]	τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ τῶν	Κεφαλλήνων	νεότης. καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν
[11, 50]	ἀνέξονται οἱ ἄλλοι μνηστῆρες τῶν	Ἑλλήνων	ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος
[11, 40]	καὶ μεγάλους καὶ πολὺ τῶν	Ἑλλήνων	ἀρίστους. (εἶναι δὲ τὴν Ἑλένην
[11, 150]	καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ τῶν	Ἑλλήνων	ἀφελεῖν. (τὸ μὲν γὰρ μὴ
[11, 130]	πολέμῳ, καὶ Νεοπτόλεμος εἴτε ὑπὸ	Ἑλλήνων	εἴτε ὑπὸ ἄλλων τινῶν· μετ´
[11, 45]	ἀδελφῷ, οὐδεὶς δὲ ἔφασκε τῶν	Ἑλλήνων	ἐπιτρέψειν, καὶ γὰρ προσήκειν ἕκαστος
[11, 20]	ἄλλας γλώττας μιγνύειν τὰς τῶν	Ἑλλήνων,	καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζειν, ποτὲ
[11, 65]	πάλαι τῆς Τροίας ἁλούσης ὑπὸ	Ἑλλήνων	καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος
[11, 75]	ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ κλωπεῖαι τῶν	Ἑλλήνων·	καὶ Τρωίλος τε οὕτως ἀποθνῄσκει
[11, 35]	Ὀνούφι, ἄλλα τε πολλὰ τῶν	Ἑλλήνων	καταγελῶντος ὡς οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς
[11, 135]	συνοῦσα. (τὰ μὲν δὴ τῶν	Ἑλλήνων	μετὰ τὸν πόλεμον εἰς τοῦτο
[11, 50]	κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν	Ἑλλήνων	πολεμίους. (κρεῖττον οὖν εἶναι μὴ
[11, 150]	δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον εἶναι τῶν	Ἑλλήνων	πρῶτον μὲν τὰ πρόβατα καὶ
[11, 60]	Ἑλληνίδα οὖσαν γαμηθῆναί τινι τῶν	Ἑλλήνων.	~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες οἱ Τρῶες
[11, 150]	γενέσθαι· τὸν δὲ βασιλέα τῶν	Ἑλλήνων	τὴν ἱερὰν κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος,
[11, 150]	(τὸν δὲ ἄριστον ὄντα τῶν	Ἑλλήνων	ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου τῶν πολεμίων
[11, 20]	αὐτῷ, μὴ μόνον τὰς τῶν	Ἑλλήνων	φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ τοῖς σφόδρα
[11, 80]	τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν	Ἑλλήνων,	ὡς ἀπάξοντα τὸ στράτευμα, δῆλον
[11, 90]	ταῦτα βελτίω ποιῶν τὰ τῶν	Ἑλλήνων,	ὡς μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν.
[11, 105]	τῇ ποιήσει καὶ τοῖς ψεύσμασι	δυσχεραίνων	{ἀγῶνά τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ
[11, 95]	τὸν Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν δέ,	κἀκείνων	ἁλόντων. (τὸ μὲν οὖν σῶμα
[11, 5]	πόλεως ἐξέβαλλον εἰ τὴν παρ´	ἐκείνων	δόξαν ἐφαινόμην ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν·
[11, 15]	δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι κατὰ τὴν	ἐκείνων	δόξαν, ἣν ἔχουσι περὶ Ὁμήρου
[11, 135]	Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ τὴν	ἐκείνων	ἔπλεον ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι ἐγένοντο;
[11, 90]	αὐτὰ ἠφανισμένων καὶ τῶν ἐξ	ἐκείνων	{ἔτι} ἀμαυρᾶς δὲ καὶ ἀσθενοῦς
[11, 15]	λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς ἂν	ἐκείνων	οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ
[11, 130]	ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε ὑπὸ ἄλλων	τινῶν·	μετ´ οὐ πολὺ δὲ καὶ
[11, 20]	ἐκείνοις ὀνόματα, ἔπειτα ἐξηγούμενος περί	τινων,	ὅπως οἱ θεοὶ νομίζουσιν, οἷον
[11, 25]	τοὺς δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν	τέκνων	καὶ τῶν γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας
[11, 110]	Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ μὲν Αἰθιοπίας	Μέμνων,	αἱ δὲ Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ
[11, 115]	οὐ πρότερον. ὅ τε γὰρ	Μέμνων	μέγα ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη καιρίως,
[11, 115]	(ἐτρώθη δὲ καὶ αὐτὸς ὁ	Μέμνων	ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος
[11, 100]	οὐδεὶς ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ δὲ	Ἀγαμέμνων	ἄντικρυς ἔφη καὶ τὸν Ἀχιλλέα
[11, 60]	τῆς στρατείας γενομένης, πέμψας ὁ	Ἀγαμέμνων	ἀπῄτει τὴν Ἑλένην· προσήκειν γὰρ
[11, 60]	προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ τε	Ἀγαμέμνων	ἐκείνου μὲν ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν
[11, 80]	ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ μάντιν τούτων	Ἀγαμέμνων	ἐν τοῖς ἄνω ἔπεσί φησι
[11, 45]	ἔφη, φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας ὁ	Ἀγαμέμνων·	ἠπίστατο γὰρ ὅτι ξένος ὢν
[11, 50]	δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν ὁ	Ἀγαμέμνων,	ἡττᾶτο δὲ τοῖς δικαίοις. (ἔφη
[11, 120]	ἀλλήλοις ὅ τε Ἕκτωρ καὶ	Ἀγαμέμνων	καὶ τῶν ἄλλων οἱ δυνατοὶ
[11, 110]	εὐπραγίας οὔσης. ἐν τούτῳ δὴ	Ἀγαμέμνων	μετὰ Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως καὶ
[11, 130]	τινες τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ	Ἀγαμέμνων	ὑπὸ τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ
[11, 5]	προθύμως· ὑπὲρ γὰρ τῶν ὑμετέρων	προγόνων	ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ ὑμῖν ὅτι
[11, 95]	φησι τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν	Μυρμιδόνων,	ἀναλαβόντα τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα,
[11, 90]	ἀπολωλότας ἤδη; τὸ γὰρ τῶν	Μυρμιδόνων	πλῆθος πόσον τι πρὸς τὴν
[11, 105]	Μέμνονος βοήθειαν οὔτε τὴν τῶν	Ἀμαζόνων,	οὕτως θαυμαστὰ καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν
[11, 30]	τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ τὴν	Ἀμαζόνων	στρατείαν καὶ τὴν μάχην ἐκείνην
[11, 45]	τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν τῶν	Ἀμαζόνων·	(ὡς δὲ ἐκεῖνος ἔφη, καὶ
[11, 140]	ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ δὲ ἐλπίζοντα	μειζόνων	τεύξεσθαι· οὕτως δὴ τὴν ἀποικίαν
[11, 10]	Ὁμήρῳ διαφερόμενος οὐδὲ τῆς δόξης	φθονῶν	ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν ὅσα μοι
[11, 105]	Αἴαντα, ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα ποιεῖν,	φθονῶν	τῆς δόξης τῷ ἀνελόντι· τὸν
[11, 75]	συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ	πλειόνων,	λοιμός τε καὶ λιμὸς αὐτοὺς
[11, 125]	σκυλευθῆναι, μόνῳ δὲ ἐκείνῳ τῶν	ἡγεμόνων	μὴ γενέσθαι τάφον. ἄλλον δέ
[11, 75]	ἐπίεζε καὶ στάσις ἐγένετο τῶν	ἡγεμόνων,	ὅπερ εἴωθεν ὡς τὸ πολὺ
[11, 15]	ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν, ὅτι οὐ	(φρονῶν	ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´ αἰνιττόμενος καὶ
[11, 80]	οὐ πάνυ φαίνεται τῶν ἀνθρώπων	καταφρονῶν	Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον τινὰ ἔχεσθαι
[11, 95]	ὅτῳ ἐβούλετο μάχεσθαι. (οὕτως δὲ	ὑποκαταφρονῶν	τοῦ Πατρόκλου καὶ ἀπιστῶν αὐτῷ,
[11, 85]	ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς	κεραυνῶν	δῆθεν εἰργόντων αὐτόν· (τέλος δὲ
[11, 30]	εἰώθει δείματος, ἐκπλήττων τε καὶ	αὔξων	τὰ μικρότατα. (εἰ δέ γε
[11, 135]	τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον τινὰ	ἠγάπων	καταλαβόντες τῆς Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς
[11, 30]	Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ δι´ ὀλίγων	ἐπῶν.	~δοκεῖ δέ μοι μηδὲ προθέσθαι
[11, 55]	ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν	ἐπῶν,	ἐν οἷς ταῦτά φησιν· ὅς
[11, 120]	οἴκοι πενίαν. ταῦτα δὲ ἔλεγεν	ἀποτρέπων	αὐτοὺς τῆς ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 20]	σῆμα Μυρίνης. (τὸ δὲ μῶλυ	εἰπὼν	ὅπως οἱ θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι
[11, 20]	ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ τὸν ποταμὸν	εἰπὼν	ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος
[11, 70]	τὴν Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο,	εἰπὼν	ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν τό
[11, 110]	τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ στρατεύματος	καταλιπὼν	Πάριν. (ὁ δ´ αὐτός τε
[11, 95]	καὶ τῶν ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως	πέμπων	αὐτὸν πρὸς ἄνδρα κρείττονα, ᾧ
[11, 50]	Τροίας μέχρι Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ	Αἰθιόπων	βασιλεύειν τὸν αὑτοῦ ἀνεψιὸν Μέμνονα,
[11, 100]	ἑτέρων, ὀλίγου δὲ καὶ τῶν	ἵππων	καὶ ἄοπλον γενέσθαι. Ἃ οὐδέ–
[11, 55]	ὅς ποτε δεῦρ´ ἐλθὼν ἕνεχ´	ἵππων	Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ
[11, 55]	διὰ μικρὰν πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ	ἵππων,	ὅτι ὑποσχόμενος αὐτῷ δώσειν ὁ
[11, 105]	εἰσελθεῖν, καὶ τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον	ἀνθρώπων	ἀεί ποτε ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον,
[11, 100]	φησιν, {ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν	ἀνθρώπων	ἁπάντων} καὶ προσέτι αἰκισθῆναι τὸν
[11, 125]	τῷ ἵππῳ τῷ ξυλίνῳ στράτευμα	ἀνθρώπων	ἀποκρυφθέν. οἱ δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες
[11, 15]	οὖν κωλύει καὶ περὶ τῶν	ἀνθρώπων	αὐτὸν οὕτως εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ
[11, 20]	τοῦτο ἀξιοῦσα. οὐδὲ γὰρ τῶν	ἀνθρώπων	εἰκὸς ἄλλον τινὰ εἰδέναι τὰ
[11, 140]	ἰσχύος καὶ φρονήματος ὑπό τε	ἀνθρώπων	εὐτυχούντων παραχρῆμά τε δυνηθῆναι καὶ
[11, 145]	γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν χρόνον ὑπὸ	ἀνθρώπων	ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ
[11, 20]	κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος	ἀνθρώπων	ἦν πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος
[11, 20]	τινος. (οὕτω πάνυ κατεφρόνει τῶν	ἀνθρώπων,	καὶ οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν, εἰ
[11, 5]	πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας,	ἀνθρώπων	καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος
[11, 80]	ἐφεξῆς οὐ πάνυ φαίνεται τῶν	ἀνθρώπων	καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον τινὰ
[11, 35]	νομίζῃ. τοὺς γὰρ τοιούτους τῶν	ἀνθρώπων	μηδέποτε δύνασθαι τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι.
[11, 15]	ὠφελούμενος, πῶς ἂν περί γε	ἀνθρώπων	ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ
[11, 10]	τὴν κρίσιν· καίτοι οὐδὲ τῶν	ἀνθρώπων	ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν
[11, 65]	αὐτῶν φθειρομένης καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων	ἀνθρώπων,	ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 90]	εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν	ἀνθρώπων,	ὅτι καὶ τἄλλα ἑώρα πάνυ
[11, 5]	ἔσονται. οἱ γὰρ πλεῖστοι τῶν	ἀνθρώπων	οὕτως ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ δόξης
[11, 20]	ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἦν	ἀνθρώπων	πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ
[11, 30]	μικρότατα. (εἰ δέ γε ἤθελεν	ἀνδρῶν	ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον, πῶς ἀπέλιπε
[11, 110]	πλήθους ἀπολωλότος καὶ τῶν ἀρίστων	ἀνδρῶν·	κίνδυνος δὲ ἦν μὴ ναῦς
[11, 25]	τε καὶ αἰσχύνῃ, τὰς μὲν	ἀνδρῶν,	τὰς δὲ πατέρων, τὰς δὲ
[11, 25]	τὰς μὲν ἀνδρῶν, τὰς δὲ	πατέρων,	τὰς δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς
[11, 25]	αὐτοί τι εἰδότες, ἀλλ´ ὡς	ἑτέρων	ἀκούσαντες. ὃς δ´ ἂν ἀληθὲς
[11, 100]	τε ἑταίρου στερηθῆναι καὶ πολλῶν	ἑτέρων,	ὀλίγου δὲ καὶ τῶν ἵππων
[11, 90]	τῶν θεῶν, οὐκ ὄντων δὲ	ἑτέρων	ποιητῶν οὐδὲ συγγραφέων, παρ´ οἷς
[11, 5]	ἀκροᾶσθαι προθύμως· ὑπὲρ γὰρ τῶν	ὑμετέρων	προγόνων ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ ὑμῖν
[11, 80]	ἐρεῖν, (τρόπον τινὰ ἄκων καὶ	ἀναφέρων	εἰς τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι
[11, 15]	ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´ αἰνιττόμενος καὶ	μεταφέρων.	τί οὖν κωλύει καὶ περὶ
[11, 30]	Ἰθάκην καὶ τὸν θάνατον τῶν	μνηστήρων	αὐτὸς λέγει, τὰ δὲ μέγιστα
[11, 70]	Ἑλένην ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν ἄλλων	μνηστήρων	τὸν Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος τῆς
[11, 5]	ἐκείνων δόξαν ἐφαινόμην ἀφανίζων καὶ	καθαιρῶν·	ὑμᾶς δὲ δίκαιόν ἐστί μοι
[11, 95]	τῶν ὅπλων ἁπάντων καὶ τῶν	ἑταίρων,	οὕτως ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν πρὸς
[11, 110]	τοὺς γονέας καὶ τὴν γυναῖκα,	χαίρων	τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ στρατεύματος
[11, 110]	γὰρ πολεμίους αὐτὸν ἐκ τῶν	χειρῶν	ἀφεῖναι· τὰς δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν
[11, 70]	καὶ ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ ἦν	χείρων	τὴν ψυχήν. οὔτε οὖν ἐκεῖνοι
[11, 135]	πῶς δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ	σμικρῶν	οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς
[11, 100]	ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ	κατηγορῶν	δειλίαν· καίτοι ἐξῆν αὐτῷ διὰ
[11, 95]	δεινῷ τὴν πολεμικὴν τέχνην· ὥστε	θαρρῶν	ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ μέσον τὸ
[11, 25]	δ´ ἂν ἀληθὲς λέγῃ τι,	θαρρῶν	καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε
[11, 40]	τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν δέονται	μέτρων,	ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι.
[11, 100]	αὐτὸν λέγει κελεύσαντος τοῦ Διὸς	λύτρων	δοθέντων, ~τέως δὲ τὴν Ἀφροδίτην
[11, 90]	ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων καὶ τῶν	ἐπικούρων,	ἄλλους τε καὶ τὸν Σαρπηδόνα
[11, 140]	πόλιν συνεληλυθότος καὶ μηδὲ τῶν	ἐπικούρων	ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων, ἔτι δὲ
[11, 110]	Πόντου βοηθοὶ καὶ ἄλλο πλῆθος	ἐπικούρων,	ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον
[11, 60]	ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν ὑπὸ	δώρων·	τὸν δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων
[11, 135]	καὶ πόλιν ᾤκισε τὴν μεγίστην	πασῶν}	{ταῦτα δὲ οὐκ εἰκὸς ἦν
[11, 80]	καὶ Δία ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα	πασῶν	τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον πόλεων
[11, 80]	μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν τὴν	ἁπασῶν	προσφιλεστάτην δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἁμαρτίαν,
[11, 60]	γὰρ τὴν μὲν πόλιν πλουσιωτάτην	ἁπασῶν,	τοὺς δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς
[11, 135]	ἀφικομένους χρημάτων ἢ στρατιᾶς διὰ	μέσων	τῶν πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς
[11, 50]	τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τυγχάνειν τῶν	ἴσων·	οὕτω γὰρ μᾶλλον ἐπιβουλεύσειν· οὐδὲ
[11, 35]	μόνον ὑπ´ ὀλίγων, τῶν στηλῶν	διαφθαρεισῶν,	πολλὰ δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν
[11, 60]	τῆς Ἑλένης, καὶ ταῦτα νεῶν	οὐσῶν	ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι δὲ
[11, 120]	μηδὲν γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον τοσούτων	οὐσῶν	κατὰ τὴν Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν
[11, 25]	ἀποσπωμένας, τὰς δέ τινας αὐτῶν	τῶν	ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν τοὺς φιλτάτους
[11, 120]	Δηιφόβῳ, ὃς ἦν μετ´ ἐκεῖνον	τῶν	ἀδελφῶν ἄριστος. (ὁ δὲ πατὴρ
[11, 135]	εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ ἀφανῆ	τῶν	ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ οὐκ
[11, 65]	τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ	τῶν	ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ {ἢ}
[11, 45]	τοῦ κάλλους καὶ τὴν δύναμιν	τῶν	ἀδελφῶν καὶ τοῦ πατρός. (ἐδόκει
[11, 145]	αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν δὲ	τῶν	Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ
[11, 110]	ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον,	τῶν	αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες καὶ τῶν
[11, 0]	ἴσχυε τὰ ψεύδη πολλάκις πλέον	τῶν	ἀληθῶν, εἰ μὴ δι´ ἡδονὴν
[11, 105]	γὰρ ἔλαθεν αὐτὸν ἕν τι	τῶν	ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[11, 0]	καὶ οὐ μόνον γε ὑπὸ	τῶν	ἄλλων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑφ´
[11, 100]	ζητῇ τάφον· ὥσπερ οἶμαι καὶ	τῶν	ἄλλων ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων ἐν
[11, 70]	ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα καὶ	τῶν	ἄλλων ἄριστον, ἔτι δὲ αὐτόν
[11, 30]	καὶ τοῦ Σκαμάνδρου μάχην καὶ	τῶν	ἄλλων θεῶν πρὸς ἀλλήλους, τροπάς
[11, 55]	πῶς εἰκός {τοῦτο δὲ} μηδὲ	τῶν	ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν
[11, 70]	αὐτοὶ τὴν Ἑλένην ἐξέδωκαν, προκρίναντες	τῶν	ἄλλων μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον διὰ
[11, 125]	Ἀχαιῶν οὐκ εἰς ἅπαξ οὐδὲ	τῶν	ἄλλων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς
[11, 120]	τε Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων καὶ	τῶν	ἄλλων οἱ δυνατοὶ μήτε τοὺς
[11, 120]	μόνας ἐξαιρέτους ἐποίουν· περὶ δὲ	τῶν	ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν οἱ
[11, 110]	τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες καὶ	τῶν	ἄλλων οὐκ ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα
[11, 65]	ἀδελφῶν ἢ ὁ πατὴρ {ἢ}	τῶν	ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ πάσης
[11, 70]	ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ	τῶν	ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν εἰς τὴν
[11, 45]	ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν	τῶν	Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ ἐκεῖνος ἔφη,
[11, 130]	οἵ τε ἔξωθεν καί τινες	τῶν	ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ
[11, 150]	πρᾶξαι μηδένα τῶν φαύλων μηδὲ	τῶν	ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ ἦν ἐν
[11, 100]	ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε	τῶν	ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ προσέτι αἰκισθῆναι
[11, 15]	τί οὖν κωλύει καὶ περὶ	τῶν	ἀνθρώπων αὐτὸν οὕτως εἰρηκέναι; ὅστις
[11, 20]	ἀπορρήτῳ τοῦτο ἀξιοῦσα. οὐδὲ γὰρ	τῶν	ἀνθρώπων εἰκὸς ἄλλον τινὰ εἰδέναι
[11, 20]	θεοῦ τινος. (οὕτω πάνυ κατεφρόνει	τῶν	ἀνθρώπων, καὶ οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν,
[11, 80]	τούτων ἐφεξῆς οὐ πάνυ φαίνεται	τῶν	ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον
[11, 35]	ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς γὰρ τοιούτους	τῶν	ἀνθρώπων μηδέποτε δύνασθαι τῆς ἀγνοίας
[11, 10]	ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν· καίτοι οὐδὲ	τῶν	ἀνθρώπων ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν,
[11, 90]	μετέστησεν εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν	τῶν	ἀνθρώπων, ὅτι καὶ τἄλλα ἑώρα
[11, 5]	ἡδονὴν ἔσονται. οἱ γὰρ πλεῖστοι	τῶν	ἀνθρώπων οὕτως ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ
[11, 45]	θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων τυράννου καὶ	τῶν	ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί φασιν·
[11, 100]	οἶμαι καὶ τῶν ἄλλων ἀριστέων	τῶν	ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ φανεροί εἰσιν
[11, 80]	Ἕκτορος ἀριστείας καὶ τὸ πλῆθος	τῶν	ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν, (τρόπον
[11, 45]	ξένος ὢν καὶ ἔπηλυς ἄρχοι	τῶν	Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας,
[11, 110]	πᾶσι, πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος καὶ	τῶν	ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ ἦν
[11, 80]	εἶναι, καὶ πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων	τῶν	ἀρίστων, μηδενὸς δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος
[11, 120]	ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν καταγελάσαντα	τῶν	ἀρίστων παρ´ αὐτοῖς, πλούτῳ νικήσαντα·
[11, 125]	γενέσθαι τάφον. ἄλλον δέ τινα	τῶν	ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ
[11, 90]	τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ	τῶν	αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν
[11, 95]	ἂν κάκιστά τις βουλεύσαιτο περὶ	τῶν	αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι βουλόμενος· ἔπειτα
[11, 150]	καὶ μηδὲ τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα	τῶν	ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 115]	πολὺ δὲ φαυλότερον ἔσχε τὰ	τῶν	Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε καὶ Αἴαντος
[11, 75]	ἐκομίζετο αὐτοῖς. (κακῶς δὲ φερομένων	τῶν	Ἀχαιῶν ἐν τῷ πολέμῳ καὶ
[11, 120]	ὀμοσθέντων, ὅ τε ἵππος ὑπὸ	τῶν	Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα ἔργον, καὶ
[11, 105]	παρὰ τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου	τῶν	Ἀχαιῶν, καὶ τὰ λύτρα τοῦ
[11, 85]	Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ τεῖχος	τῶν	Ἀχαιῶν καὶ τὰς ναῦς. καὶ
[11, 35]	τὰς συμφορὰς καὶ τὸν ὄλεθρον	τῶν	Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ καὶ δεινὰ
[11, 125]	λεγομένοις. ὁ μὲν Ἀχιλλεύς, προηττημένων	τῶν	Ἀχαιῶν οὐκ εἰς ἅπαξ οὐδὲ
[11, 140]	ἔσχε τὴν χώραν. (ὕστερον δὲ	τῶν	Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων,
[11, 125]	πόλεμον τὰ κάλλιστα καὶ μέγιστα	τῶν	γεγονότων ἐᾶσαι καὶ μηδὲ τὴν
[11, 35]	ἄταφοι ἔμειναν, ὡς ταῦτα μέγιστα	τῶν	γενομένων καὶ ἄξια τῆς ποιήσεως,
[11, 25]	ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν τέκνων καὶ	τῶν	γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας ἢ παρθένους
[11, 105]	Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον τοὺς Τρῶας,	τῶν	δὲ ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς
[11, 130]	τούτους μὲν θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται,	τῶν	δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ τε
[11, 115]	ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες.	(τῶν	δὲ νεῶν αἱ μέν τινες
[11, 30]	καὶ πυρὸς τῶν μὲν φθειρομένων,	τῶν	δὲ ῥιπτουμένων· ἃ τὸν Πρίαμον
[11, 125]	ἐν τῷ ἵππῳ στράτευμα ὅλον,	τῶν	δὲ Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο
[11, 15]	ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς χάριν	τῶν	διδόντων, οὐδ´ ἂν τὰ τοιαῦτα
[11, 90]	γενεαῖς δὲ ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς,	τῶν	εἰδότων αὐτὰ ἠφανισμένων καὶ τῶν
[11, 0]	τι καὶ μάθωσι, παρ´ ὀλίγων	τῶν	εἰδότων, ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα ὑπὸ
[11, 145]	πρὸς τὴν Ἀττικήν, οὐ πλείους	τῶν	εἴκοσι, καὶ γενέσθαι τινὰ μάχην
[11, 15]	εἰκός ἐστι μηθὲν ὑγιὲς εἶναι	(τῶν	εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ τοίνυν
[11, 150]	ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα	τῶν	ἐκ τῆς Ἀσίας τινές· ἥ
[11, 50]	δέ, εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ	τῶν	ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν καὶ μηδένα
[11, 50]	οὐκ ἀνέξονται οἱ ἄλλοι μνηστῆρες	τῶν	Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης οὔτε
[11, 40]	καλοὺς καὶ μεγάλους καὶ πολὺ	τῶν	Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι δὲ τὴν
[11, 150]	μείζω καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ	τῶν	Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ μὲν γὰρ
[11, 45]	τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς δὲ ἔφασκε	τῶν	Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν, καὶ γὰρ προσήκειν
[11, 20]	τὰς ἄλλας γλώττας μιγνύειν τὰς	τῶν	Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζειν,
[11, 75]	ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ κλωπεῖαι	τῶν	Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος τε οὕτως
[11, 35]	τῇ Ὀνούφι, ἄλλα τε πολλὰ	τῶν	Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς οὐθὲν εἰδότων
[11, 135]	Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ μὲν δὴ	τῶν	Ἑλλήνων μετὰ τὸν πόλεμον εἰς
[11, 50]	ὅτι κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι	τῶν	Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον οὖν εἶναι
[11, 150]	ἔχειν δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον εἶναι	τῶν	Ἑλλήνων πρῶτον μὲν τὰ πρόβατα
[11, 60]	αὐτὴν Ἑλληνίδα οὖσαν γαμηθῆναί τινι	τῶν	Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες οἱ
[11, 150]	κύνα γενέσθαι· τὸν δὲ βασιλέα	τῶν	Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν κόρην τοῦ
[11, 150]	ἄριστος. (τὸν δὲ ἄριστον ὄντα	τῶν	Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου τῶν
[11, 20]	ἐξὸν αὐτῷ, μὴ μόνον τὰς	τῶν	Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ τοῖς
[11, 80]	φησι τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν	τῶν	Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα τὸ στράτευμα,
[11, 90]	καὶ ταῦτα βελτίω ποιῶν τὰ	τῶν	Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας
[11, 35]	ἐγὼ οὖν ὡς ἐπυθόμην παρὰ	τῶν	ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς εὖ
[11, 45]	αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν ἄριστον γάμον	τῶν	ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν προκρῖναι
[11, 10]	εἴδους, εἰ μὴ ἀρέσει καὶ	τῶν	ἐν Ἴδῃ βουκόλων ἑνί, τὴν
[11, 35]	διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι	τῶν	ἐν ταῖς στήλαις γεγραμμένων διὰ
[11, 60]	τῆς στρατείας· δόξα γὰρ ἦν	τῶν	ἐν τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς
[11, 60]	ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται	τῶν	ἐν τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων
[11, 75]	τὸ πλῆθος καὶ τὴν ἀνδρείαν	τῶν	ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ κλωπεῖαι
[11, 10]	μοι δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ	τῶν	ἐνθάδε πραγμάτων, οὐκ ἄλλοθέν ποθεν,
[11, 90]	τῶν εἰδότων αὐτὰ ἠφανισμένων καὶ	τῶν	ἐξ ἐκείνων {ἔτι} ἀμαυρᾶς δὲ
[11, 35]	τὴν ἀμαθίαν τε καὶ ἀμέλειαν	τῶν	ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ καὶ ταῦτα
[11, 90]	πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων καὶ	τῶν	ἐπικούρων, ἄλλους τε καὶ τὸν
[11, 140]	τὴν πόλιν συνεληλυθότος καὶ μηδὲ	τῶν	ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων, ἔτι
[11, 55]	Λαομέδων ψεύσαιτο. (καὶ ἐγὼ ἀνεμνήσθην	τῶν	ἐπῶν, ἐν οἷς ταῦτά φησιν·
[11, 145]	Πλαταιαῖς· (καίτοι γε ἐγράφη παραχρῆμα	τῶν	ἔργων. οὐ γὰρ ἴσασιν οἱ
[11, 145]	ἐν Πλαταιαῖς μάχης, οἱ δὲ	τῶν	ἔργων τελευταῖον εἶναι τὸ ἐν
[11, 95]	μετὰ τῶν ὅπλων ἁπάντων καὶ	τῶν	ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν
[11, 125]	ἄλλον σκυλευθῆναι, μόνῳ δὲ ἐκείνῳ	τῶν	ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι τάφον. ἄλλον
[11, 75]	αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ στάσις ἐγένετο	τῶν	ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν ὡς τὸ
[11, 15]	κοινῷ γενομένους καὶ παρατυγχανόντων ἁπάντων	τῶν	θεῶν, ἀλλὰ καὶ οὓς ἰδίᾳ
[11, 15]	μόνον, ὅτι λόγους οὐκ ὤκνει	τῶν	θεῶν ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν αὐτοὺς
[11, 20]	ἡμῖν σχεδὸν ὡς ἔμπειρος τῆς	τῶν	θεῶν γλώττης, καὶ ὅτι οὐχ
[11, 135]	Μενέλαον μετὰ τὴν τελευτὴν ὑπὸ	τῶν	θεῶν εἰς τὸ Ἠλύσιον πεδίον
[11, 20]	Ὅμηρος ἡμῖν διαλέγεται, τὰ παρὰ	τῶν	θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν
[11, 25]	τοὺς μὲν ἐπὶ τοὺς βωμοὺς	τῶν	θεῶν καταφεύγοντας, τοὺς δὲ ἀμυνομένους
[11, 90]	ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς καὶ περὶ	τῶν	θεῶν, οὐκ ὄντων δὲ ἑτέρων
[11, 20]	γὰρ μὴ ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει	τῶν	θεῶν, οὕτως διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν
[11, 100]	πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου δὲ καὶ	τῶν	ἵππων καὶ ἄοπλον γενέσθαι. Ἃ
[11, 50]	συμφέροι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τυγχάνειν	τῶν	ἴσων· οὕτω γὰρ μᾶλλον ἐπιβουλεύσειν·
[11, 35]	(ἔπειτα βουλόμενος τὴν αἰτίαν εἰπεῖν	τῶν	κακῶν, ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον καὶ
[11, 150]	ὕβρει, ὑπό τε τοῦ μεγέθους	τῶν	κακῶν πάνυ γελοίως κύνα γενέσθαι·
[11, 55]	ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς μεγίστην γενέσθαι	τῶν	κατὰ τὴν Ἀσίαν; πῶς δὲ
[11, 130]	καὶ τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ	τῶν	Κεφαλλήνων νεότης. καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει
[11, 10]	τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν εἶναι	τῶν	Κρόνου (παίδων, ὡς αὐτὸς Ὅμηρος
[11, 130]	μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης καὶ	τῶν	κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ τῶν Κεφαλλήνων
[11, 115]	γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ τῆς Ἑλλάδος	τῶν	κυρίων διδόντων. ~ὁ δὲ Ὀδυσσεύς,
[11, 25]	ἄλλως τε ὅταν ᾖ περὶ	τῶν	μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ
[11, 50]	Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε τοῦ Ἰνδῶν.	~τῶν	μὲν γὰρ ἄλλων ἁπάντων ἔλεγεν
[11, 115]	αὑτῶν εἴ τινα ἐδύναντο ὠφέλειαν·	τῶν	μὲν γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν οὐδεὶς
[11, 30]	κτύπον χαλκοῦ τε καὶ πυρὸς	τῶν	μὲν φθειρομένων, τῶν δὲ ῥιπτουμένων·
[11, 30]	τὴν Ἰθάκην καὶ τὸν θάνατον	τῶν	μνηστήρων αὐτὸς λέγει, τὰ δὲ
[11, 95]	εἶναί φησι τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ	τῶν	Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 90]	τοὺς ἀπολωλότας ἤδη; τὸ γὰρ	τῶν	Μυρμιδόνων πλῆθος πόσον τι πρὸς
[11, 90]	Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ	τῶν	νεῶν αὐτοὺς καὶ σβεσθῆναι τὸ
[11, 95]	κινδύνῳ τοῦ στρατοπέδου ὄντος καὶ	τῶν	νεῶν ἤδη καιομένων καὶ ὅσον
[11, 85]	τὸν Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ	τῶν	νεῶν καὶ τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ
[11, 110]	ὑπὸ Ἕκτορος ἐν τῇ βοηθείᾳ	τῶν	νεῶν, οἱ μὲν Τρῶες, ὥσπερ
[11, 80]	ἔργα νικῶντος καὶ διώκοντος μέχρι	τῶν	νεῶν, ὁτὲ μὲν Ἄρει παραβάλλων
[11, 110]	Διομήδους βουλευ– σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν	τῶν	νεῶν τὰς πολλάς, ὁρῶντες ὅτι
[11, 85]	τοῦ Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ	τῶν	νεῶν τινας ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα γὰρ
[11, 90]	Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ καταλήψει	τῶν	νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης τὸ πλέον
[11, 110]	ὥσπερ καὶ πρότερον, ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς	τῶν	νεῶν, ὡς φυλάξοντες τοὺς Ἀχαιούς·
[11, 130]	καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν φίλων	τῶν	Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ οὕτως ἐγγύθεν.
[11, 60]	γάμῳ δὲ παρ´ ἑκόντων δοθεῖσαν	τῶν	οἰκείων. (οὕτω γὰρ εὔλογον ἦν
[11, 100]	προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον καὶ	τῶν	ὀλίγον νοῦν ἐχόντων ὅτι σχεδὸν
[11, 80]	εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα μετὰ	τῶν	ὅπλων, (ἀλλ´ ἀπάγχειν ἔδει τῷ
[11, 95]	Διὶ ὑποστρέψαι τὸν Πάτροκλον μετὰ	τῶν	ὅπλων ἁπάντων καὶ τῶν ἑταίρων,
[11, 95]	δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ	τῶν	ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς καὶ τοῦτο
[11, 95]	Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ τὸν Ἕκτορα	τῶν	ὅπλων οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι πῶς
[11, 0]	ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα ὑπὸ πολλῶν	τῶν	οὐκ εἰδότων, καὶ οὐ μόνον
[11, 50]	ταῦτα ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ	τῶν	παίδων. καὶ ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν
[11, 115]	γῆρας τὸ αὑτοῦ λέγοντος καὶ	τῶν	παίδων τὸν θάνατον, τοῦ τε
[11, 120]	εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα λελύπητο περὶ	τῶν	παίδων τῶν τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς
[11, 145]	ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι	τῶν	παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον
[11, 130]	τῆς Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη τὸ	τῶν	Πελοπιδῶν γένος δι´ ἐκείνην τὴν
[11, 45]	Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως τε καὶ	τῶν	Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ
[11, 145]	πολὺ ἐλάττω τὰ ψεύσματά ἐστι	τῶν	περὶ τοὺς θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν
[11, 35]	ὡς οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς περὶ	τῶν	πλείστων, καὶ μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ
[11, 150]	τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου	τῶν	πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ ὄντι μέγα
[11, 125]	τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν	τῶν	πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ
[11, 135]	χρημάτων ἢ στρατιᾶς διὰ μέσων	τῶν	πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως,
[11, 70]	ἀπέβαινον εἰς τὴν χώραν καὶ	τῶν	πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ
[11, 100]	Ἕκτορος καὶ τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ	τῶν	πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει κελεύσαντος
[11, 5]	μὲν οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον	τῶν	πραγμάτων καὶ κριτὴν ἄριστον εἶναι,
[11, 35]	συνέβη· τὴν δὲ ὕστερον μεταβολὴν	τῶν	πραγμάτων καὶ τὸν τοῦ Ἕκτορος
[11, 85]	καὶ τὰ γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν	τῶν	πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν δὲ αὔξῃ
[11, 30]	ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ φαῦλον κριτὴν	τῶν	πραγμάτων, ὥστε τὰ ἐλάττω καὶ
[11, 120]	Τρῶες πρὸς τὴν πόλιν καὶ	τῶν	πυλῶν οὐ δεχομένων, μέρος τι
[11, 10]	τηλικούτων ὄντος τοῦ λόγου τινὲς	τῶν	σοφιστῶν ἀσεβεῖν με φήσουσιν Ὁμήρῳ
[11, 35]	δὲ μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´ ὀλίγων,	τῶν	στηλῶν διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ καὶ
[11, 125]	δοκοῦντα σεμνότατον καὶ πρᾳότατον εἶναι	τῶν	συμμάχων. (τὸν δὲ ποιητὴν προθέμενον
[11, 90]	φήμης ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς περὶ	τῶν	σφόδρα παλαιῶν, ἔτι δὲ πρὸς
[11, 0]	πάνυ τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι	τῶν	τὰ ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν
[11, 100]	νεκρὸν αὐτοῦ καὶ συρῆναι μέχρι	τῶν	τειχῶν. πάλιν δὲ εἰδὼς τάφον
[11, 25]	καταφεύγοντας, τοὺς δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ	τῶν	τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν, οὔτε
[11, 120]	ὅσα λελύπητο περὶ τῶν παίδων	τῶν	τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ
[11, 15]	ἔχουσι περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ	τῶν	τοιούτων, εἰκός ἐστι μηθὲν ὑγιὲς
[11, 60]	μηδὲ ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ, μήτε	τῶν	τοῦ Μενελάου μήτε τῶν τοῦ
[11, 60]	μήτε τῶν τοῦ Μενελάου μήτε	τῶν	τοῦ Τυνδάρεω μήτε τοὺς ἀδελφοὺς
[11, 135]	μὲν ὑπὸ Ὀρέστου λέγει τις	τῶν	τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ
[11, 5]	ἐάν τις ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους	τῶν	τραγῳδῶν, λέγων ὅτι οὔτε Θυέστης
[11, 105]	ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής· μόλις ποτὲ	τῶν	Τρώων εἰς τὴν πόλιν φευγόντων,
[11, 90]	ἕνεκεν, τροπὴν μέν τινα γενέσθαι	τῶν	Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ
[11, 20]	τὴν ἀπάτην καὶ τὴν ἧτταν	τῶν	Τρώων, καὶ πρότερον Ἥρα πρὸς
[11, 90]	τῶν αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι	τῶν	Τρώων καὶ τῶν ἐπικούρων, ἄλλους
[11, 105]	φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν πεποίηκε	τῶν	Τρώων κάκιστον καὶ δειλότατον καὶ
[11, 135]	δυστυχίας καὶ ταπεινότητος, τὰ δὲ	τῶν	Τρώων πολὺ κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα
[11, 105]	Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν ὑπὸ	τῶν	Τρώων τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ
[11, 110]	(ὁ δ´ αὐτός τε καὶ	τῶν	Τρώων τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς
[11, 125]	Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν ὕστατος	τῶν	Τρώων, ὡς αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου
[11, 5]	καὶ ἀκροᾶσθαι προθύμως· ὑπὲρ γὰρ	τῶν	ὑμετέρων προγόνων ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ
[11, 20]	ἔτι φαίνεται παράδοξον οὐδὲ ἄπιστον	τῶν	ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων, ἀλλὰ σμικρὰ
[11, 80]	Δία ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα πασῶν	τῶν	ὑπὸ τὸν ἥλιον πόλεων τὸ
[11, 135]	ἐστιν. δοκοῦσι δέ μοι καὶ	τῶν	ὕστερον ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι τὰ
[11, 150]	ἀγάλματος, καὶ τοῦτο πρᾶξαι μηδένα	τῶν	φαύλων μηδὲ τῶν ἀναξίων, ἀλλ´
[11, 130]	Κεφαλλήνων νεότης. καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει	τῶν	φίλων τῶν Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ
[11, 120]	δὲ ψευδῆ πάντες εἶναι, πλὴν	τῶν	φρονούντων, οὐ μόνον οἱ Ἕλληνες,
[11, 75]	ἄλλους κατὰ τὴν χώραν, καὶ	τῶν	φρουρίων ᾕρει τὰ κακῶς φυλαττόμενα·
[11, 110]	τοὺς γὰρ πολεμίους αὐτὸν ἐκ	τῶν	χειρῶν ἀφεῖναι· τὰς δὲ σκηνὰς
[11, 120]	αὐτοὺς διὰ Πέλοπα. (περὶ δὲ	τῶν	χρημάτων κατεγέλα· μὴ γὰρ εἶναι
[11, 45]	τῆς ἀρχῆς τῆς Πριάμου καὶ	τῶν	χρημάτων τοῦ πλήθους καὶ τῆς
[11, 30]	αὐτὸς λέγει, τὰ δὲ μέγιστα	τῶν	ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν, τὰ
[11, 5]	οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον τῶν	πραγμάτων	καὶ κριτὴν ἄριστον εἶναι, ὅτι
[11, 35]	τὴν δὲ ὕστερον μεταβολὴν τῶν	πραγμάτων	καὶ τὸν τοῦ Ἕκτορος θάνατον,
[11, 50]	Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ τῶν ἐκεῖ	πραγμάτων	κρατεῖν καὶ μηδένα αὐτοὺς κωλύειν
[11, 10]	ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ τῶν ἐνθάδε	πραγμάτων,	οὐκ ἄλλοθέν ποθεν, ἀλλ´ ἐξ
[11, 85]	τὰ γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν τῶν	πραγμάτων	προαγόμενος· ὅταν δὲ αὔξῃ τοὺς
[11, 60]	ἀντιποιήσηται τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι	πραγμάτων,	προσηκόντων αὐτῷ διὰ τὸν γάμον.
[11, 30]	μέγα καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας	πραγμάτων	τοσούτων ἔτι καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων.
[11, 60]	ἦν τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ	πραγμάτων	ὡς μεγάλων καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος.
[11, 30]	Ὅμηρον καὶ φαῦλον κριτὴν τῶν	πραγμάτων,	ὥστε τὰ ἐλάττω καὶ ταπεινότερα
[11, 135]	παίδων, γυναικῶν καὶ γονέων καὶ	χρημάτων	ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα ἀδοκήτως τε
[11, 135]	τε μετὰ ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους	χρημάτων	ἢ στρατιᾶς διὰ μέσων τῶν
[11, 120]	διὰ Πέλοπα. (περὶ δὲ τῶν	χρημάτων	κατεγέλα· μὴ γὰρ εἶναι χρήματα
[11, 130]	ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ	χρημάτων	περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε
[11, 30]	οὔτε ἱερὰ πορθούμενα θεῶν οὔτε	χρημάτων	πλῆθος ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´ ἄκρας
[11, 140]	οὕτω δὴ τὴν ἀποικίαν στεῖλαι	χρημάτων	τε οὐ φεισάμενον καὶ πλῆθος
[11, 45]	ἀρχῆς τῆς Πριάμου καὶ τῶν	χρημάτων	τοῦ πλήθους καὶ τῆς ἄλλης
[11, 110]	καὶ τῶν ἄλλων οὐκ ὀλίγα	κτημάτων.	(ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ
[11, 130]	ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης καὶ τῶν	κτημάτων	ἁρπαγὴν ἡ τῶν Κεφαλλήνων νεότης.
[11, 25]	τὰς δέ τινας αὐτῶν τῶν	ἀγαλμάτων,	ὁρώσας μὲν τοὺς φιλτάτους {ἄνδρας}
[11, 70]	εἰς τὴν χώραν καὶ τῶν	πολισμάτων	τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος
[11, 30]	λέγει, τὰ δὲ μέγιστα τῶν	ψευσμάτων	οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν, τὰ περὶ
[11, 55]	λέγουσι γὰρ ὡς πρὸ ὀλίγων	ἐτῶν	Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν πόλιν διὰ
[11, 135]	ἀπετέμετο, τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ	Ἑνετῶν	ἐκράτησε καὶ γῆς ἀρίστης τῆς
[11, 90]	θεῶν, οὐκ ὄντων δὲ ἑτέρων	ποιητῶν	οὐδὲ συγγραφέων, παρ´ οἷς ἐλέγετο
[11, 135]	δέ μοι καὶ τῶν ὕστερον	ποιητῶν	τινες ὑποπτεῦσαι τὰ πράγματα. τὴν
[11, 100]	καὶ τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ τῶν	πολιτῶν,	ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει κελεύσαντος τοῦ
[11, 65]	ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν ἄλλων	πολιτῶν	ἀπολλυμένων καὶ πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου
[11, 135]	πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως,	πάντων	ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν ἦν τὰ
[11, 80]	τὴν ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι, καὶ	πάντων	αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων, μηδενὸς
[11, 120]	(ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ	πάντων	εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα λελύπητο περὶ
[11, 55]	ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν πατέρα, ὡς	πάντων	ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ ἄλλον τινὰ
[11, 125]	πόλιν· πρότερον δὲ ἕνα ἄνδρα	πάντων	ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα
[11, 125]	τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ	πάντων	κακίστου τὴν ψυχήν, ὡς αὐτοί
[11, 145]	Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ καὶ Ἀριστογείτονα	πάντων	μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας
[11, 25]	καὶ συμφοράς, ἔτι δὲ ὃ	πάντων	μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί
[11, 65]	ἠγανάκτουν καὶ ὁ Πρίαμος καὶ	πάντων	μάλιστα ὁ Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ
[11, 15]	δὲ τὸ ψεῦδος οὐκ ὤκνει	πάντων	μάλιστα οὐδὲ αἰσχρὸν ἐνόμιζε, τοῦτο
[11, 75]	ἐπ´ αὐτὸ καὶ ἀφανίσαντας· ὃ	πάντων	πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια
[11, 80]	τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην, ὃ	πάντων	σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι καὶ μετὰ
[11, 60]	δώρων· τὸν δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον	ἁπάντων	ἀπέφαινε καὶ τὸν Πρίαμον· καὶ
[11, 135]	τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον	ἁπάντων	ἀπιστότατον· τέως δὲ ἐλάνθανεν εἴδωλον
[11, 130]	τῆς γῆς κρατοῦντας καὶ πολλὴν	ἁπάντων	ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα
[11, 60]	ἐλπίδας ἔχειν αἱρήσειν αὐτὴν συναραμένων	ἁπάντων.	γενομένου δὲ τούτου πολλὰ χρήματα
[11, 50]	Ἰνδῶν. ~τῶν μὲν γὰρ ἄλλων	ἁπάντων	ἔλεγεν αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ
[11, 105]	ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς παρόντος,	ἁπάντων	ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ τολμήσας τοῦτο
[11, 140]	μηδὲ τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων	ἁπάντων,	ἔτι δὲ ὁρῶντα τὸν Αἰνείαν
[11, 95]	οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ τούτων	ἁπάντων	εὐάλωτος ὤν, ἅτε δεινῷ τὴν
[11, 105]	καὶ διώκοντα αὐτόν· ἐξ ὧν	ἁπάντων	ἰδεῖν ἔστι τὴν ἀπορίαν αὐτοῦ
[11, 100]	{ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων	ἁπάντων}	καὶ προσέτι αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν
[11, 95]	τὸν Πάτροκλον μετὰ τῶν ὅπλων	ἁπάντων	καὶ τῶν ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως
[11, 110]	τοῖς νικῶσι καὶ τοῖς περιγενομένοις	ἁπάντων	πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ
[11, 15]	ἐν κοινῷ γενομένους καὶ παρατυγχανόντων	ἁπάντων	τῶν θεῶν, ἀλλὰ καὶ οὓς
[11, 135]	ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν τῶν	κρατησάντων	χώραν καὶ βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς
[11, 0]	οἶμαι τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα παιδάρια	θρεψάντων	χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα
[11, 100]	λέγει κελεύσαντος τοῦ Διὸς λύτρων	δοθέντων,	~τέως δὲ τὴν Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι
[11, 115]	ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης καὶ ὅρκων	ὀμοσθέντων	μηκέτι στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς εἰς
[11, 120]	τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων δὲ	ὀμοσθέντων,	ὅ τε ἵππος ὑπὸ τῶν
[11, 135]	γενέσθαι δὲ ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν	ἐπιφανέντων.	τοῦτο δὲ οὐκ ἄν ποτε
[11, 140]	Λέσβον τε οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν	παρέντων	καὶ ἄλλα οὐ μικρὰ χωρία.
[11, 90]	καὶ περὶ τῶν θεῶν, οὐκ	ὄντων	δὲ ἑτέρων ποιητῶν οὐδὲ συγγραφέων,
[11, 105]	Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ	ὄντων	δὲ ὅπλων, ἀλλὰ τοῦ Ἕκτορος
[11, 85]	ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς κεραυνῶν δῆθεν	εἰργόντων	αὐτόν· (τέλος δὲ τὴν τάφρον
[11, 105]	τῶν Τρώων εἰς τὴν πόλιν	φευγόντων,	τὸν Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ τοῦ
[11, 80]	πέρας δὲ οὐδέν, καὶ δῶρα	δόντων	ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων. μετὰ δὲ
[11, 5]	καὶ ταῦτα καὶ αὐλούντων καὶ	ᾀδόντων	ἀνέχονται παρ´ αὑτοῖς ἐν τῷ
[11, 115]	ἐκ τῆς Ἑλλάδος τῶν κυρίων	διδόντων.	~ὁ δὲ Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ
[11, 15]	ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς χάριν τῶν	διδόντων,	οὐδ´ ἂν τὰ τοιαῦτα λέγειν
[11, 75]	ἀποβαίνοντος ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων	ἐπιρρεόντων	ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός
[11, 60]	πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν	κατιόντων,	παραχρῆμα, ὡς εἰκός, περιβοήτου γενομένης
[11, 60]	μετὰ Ἀλεξάνδρου· γάμῳ δὲ παρ´	ἑκόντων	δοθεῖσαν τῶν οἰκείων. (οὕτω γὰρ
[11, 60]	τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων,	προσηκόντων	αὐτῷ διὰ τὸν γάμον. οὕτω
[11, 65]	γῆς αὐτῶν φθειρομένης καὶ πολλῶν	ἀποθνῃσκόντων	ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς
[11, 95]	Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν δέ, κἀκείνων	ἁλόντων.	(τὸ μὲν οὖν σῶμα μόλις
[11, 100]	καὶ τῶν ἄλλων ἀριστέων τῶν	ἀποθανόντων	ἐν Τροίᾳ φανεροί εἰσιν οἱ
[11, 15]	τοὺς ἐν κοινῷ γενομένους καὶ	παρατυγχανόντων	ἁπάντων τῶν θεῶν, ἀλλὰ καὶ
[11, 90]	ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός φησιν Ὅμηρος.	συμπεσόντων	δὲ καὶ μαχομένων πάλιν, τὸν
[11, 45]	τε καὶ τῶν Πελοπιδῶν ἤδη	δυναστευόντων	ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ πολλῆς
[11, 100]	ἄδηλον καὶ τῶν ὀλίγον νοῦν	ἐχόντων	ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν ὁ
[11, 130]	θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται, τῶν δὲ	ἀποτυχόντων	καταφρονοῦσιν οἵ τε ἔξωθεν καί
[11, 5]	καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα καὶ	αὐλούντων	καὶ ᾀδόντων ἀνέχονται παρ´ αὑτοῖς
[11, 145]	τὰς πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα.	ὁρμούντων	δὲ αὐτῶν περὶ τὴν Εὔβοιαν
[11, 120]	ψευδῆ πάντες εἶναι, πλὴν τῶν	φρονούντων,	οὐ μόνον οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ
[11, 20]	ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς διαφερομένων καὶ	λοιδορούντων	ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ τὸν Ὀδυσσέα
[11, 90]	περὶ τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν	ἀποχωρούντων	γενέσθαι φόνον πολύν, οὐ μέντοι
[11, 140]	καὶ φρονήματος ὑπό τε ἀνθρώπων	εὐτυχούντων	παραχρῆμά τε δυνηθῆναι καὶ εἰς
[11, 70]	τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν τό γε	ζώντων	αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα
[11, 35]	τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς οὐθὲν	εἰδότων	ἀληθὲς περὶ τῶν πλείστων, καὶ
[11, 90]	δὲ ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν	εἰδότων	αὐτὰ ἠφανισμένων καὶ τῶν ἐξ
[11, 0]	καὶ μάθωσι, παρ´ ὀλίγων τῶν	εἰδότων,	ἐξαπατῶνται δὲ τάχιστα ὑπὸ πολλῶν
[11, 0]	τάχιστα ὑπὸ πολλῶν τῶν οὐκ	εἰδότων,	καὶ οὐ μόνον γε ὑπὸ
[11, 65]	τοῦ πολέμου, πλείστων καὶ ἀρίστων	τεθνηκότων.	ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν ἀληθὲς
[11, 115]	Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε καὶ Αἴαντος	τεθνηκότων·	ὥστε πέμπουσι περὶ συμβάσεων, φάσκοντες
[11, 120]	λελύπητο περὶ τῶν παίδων τῶν	τετελευτηκότων.	καὶ αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ ἔτη
[11, 135]	φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως, πάντων	ἀπολωλότων,	ὅπου χαλεπὸν ἦν τὰ σώματα
[11, 120]	λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων κακῶν	γεγονότων	ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας τε
[11, 125]	τὰ κάλλιστα καὶ μέγιστα τῶν	γεγονότων	ἐᾶσαι καὶ μηδὲ τὴν ἅλωσιν
[11, 85]	διὰ τὴν ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα	ἐμπίπτων	καὶ ἀσεβῆ πράγματα, ὃ πάσχουσιν
[11, 70]	ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ τὴν ἀλογίαν	κρύπτων	Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην·
[11, 25]	τε ὅταν ᾖ περὶ τῶν	μεγίστων.	ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα
[11, 65]	ἀγαπητῶς ἂν ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου,	πλείστων	καὶ ἀρίστων τεθνηκότων. ἀλλ´ οὐ
[11, 35]	οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς περὶ τῶν	πλείστων,	καὶ μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ
[11, 95]	δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ Πατρόκλου καὶ	ἀπιστῶν	αὐτῷ, τὴν δύναμιν ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ
[11, 110]	πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος καὶ τῶν	ἀρίστων	ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ ἦν μὴ
[11, 80]	καὶ πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν	ἀρίστων,	μηδενὸς δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν,
[11, 120]	μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν καταγελάσαντα τῶν	ἀρίστων	παρ´ αὐτοῖς, πλούτῳ νικήσαντα· συμβῆναι
[11, 65]	ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου, πλείστων καὶ	ἀρίστων	τεθνηκότων. ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν
[11, 125]	τάφον. ἄλλον δέ τινα τῶν	ἀρίστων	τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν
[11, 10]	ὄντος τοῦ λόγου τινὲς τῶν	σοφιστῶν	ἀσεβεῖν με φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα
[11, 10]	τὰ δύστηνα μειράκια, ὧν ἐμοὶ	ἐλάττων	λόγος ἐστὶν ἢ πιθήκων. ~πρῶτον
[11, 25]	καὶ βραχέως, καὶ δῆλός ἐστιν	ἐπιταράττων·	οὐ γὰρ ἐθάρρει πρὸς αὐτὰ
[11, 30]	μεθ´ ὅσου τἄλλα εἰώθει δείματος,	ἐκπλήττων	τε καὶ αὔξων τὰ μικρότατα.
[11, 115]	ὑπ´ αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´ ὅτι	κρείττων	ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν καὶ γυναῖκα
[11, 135]	εἰς μέσην ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα	Μολοττῶν	ἐβασίλευσε καὶ τῆς Ἠπείρου πλησίον
[11, 110]	μέρος οὐκ ὀλίγον ἦν ἐμπεπρησμένον	αὐτῶν,	ἀλλ´ οὐ μία ναῦς ἡ
[11, 5]	Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ τέκνα	αὐτῶν,	ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες καὶ
[11, 15]	οὐδὲ τοὺς ἐπαίνους τοὺς παρ´	αὐτῶν	ἀποδέχονται ὡς ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ
[11, 145]	περὶ Θερμοπύλας καὶ τὸν βασιλέα	αὐτῶν	ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν δὲ τῶν
[11, 140]	γενομένων ἐλπίδας ἔχειν τοὺς ἀπ´	αὐτῶν	ἄρχειν ἑκατέρας τῆς ἠπείρου, ἐφ´
[11, 25]	τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ δέ τινες	αὐτῶν	βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς λέγουσιν· οἱ
[11, 10]	ἐπιθυμοῦσι γὰρ ὡς πλεῖστον ὑπὲρ	αὐτῶν	γίγνεσθαι λόγον· ὁποῖον δέ τινα,
[11, 50]	δὲ κἀκείνους καὶ τὴν ἀδελφὴν	αὐτῶν	Διὸς ὄντας. τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι
[11, 125]	τοῦ Ἕκτορος καὶ τὸ τεῖχος	αὐτῶν	ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ
[11, 5]	εἰπόντα ὡς οὐ γέγονεν οὐδὲν	αὐτῶν	ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο μανίας οἱ
[11, 5]	ὃς ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ	αὐτῶν	ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα
[11, 65]	δὲ μή, τίς ἂν ἠνέσχετο	αὐτῶν	ἢ τῶν ἀδελφῶν ἢ ὁ
[11, 35]	ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα πειθομένους, καταφρονήσας	αὐτῶν	καὶ ἅμα χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι
[11, 0]	ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ οἱ πατέρες	αὐτῶν	καὶ οἱ πάπποι καὶ σχεδὸν
[11, 5]	ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον ἄλλου βασιλέως	αὐτῶν	καὶ τῆς πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος,
[11, 10]	καὶ οὕτω πάνυ ὁ τῦφος	αὐτῶν	κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι γὰρ ὡς πλεῖστον
[11, 25]	ποιῆσαι τὴν ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ	αὐτῶν.	ὅθεν οὔτε τὴν ἀρχὴν οὔτε
[11, 5]	δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες	αὐτῶν,	οἱ δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν,
[11, 85]	ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος	αὐτῶν	οὐ δύναται ἀποστῆναι— τήν τε
[11, 130]	τὸ πταῖσμα καὶ τὴν ἀσθένειαν	αὐτῶν·	(οὐ πάνυ γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι
[11, 145]	ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων δὲ	αὐτῶν	περὶ τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς
[11, 55]	μηδὲ κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα	αὐτῶν;	τίνα δὲ τρόπον ἀφικόμενος εἰς
[11, 115]	ποτε μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων	αὐτῶν	τὸ φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας τε
[11, 25]	ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς δέ τινας	αὐτῶν	τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν τοὺς
[11, 85]	λέγει καὶ τὰ γενόμενα ὑπ´	αὐτῶν	τῶν πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν δὲ
[11, 80]	εἶναι χρόνον φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο	αὐτῶν	ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ μάντιν τούτων
[11, 65]	ὅμως δὲ καὶ τῆς γῆς	αὐτῶν	φθειρομένης καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων,
[11, 0]	μᾶλλον προσποιοῦνται καὶ ὁμολογοῦσι καθ´	αὑτῶν,	ἂν ὦσι πεπεισμένοι πρότερον, ἢ
[11, 70]	οὖν, ὡς πολεμήσοντες μετὰ τῆς	αὑτῶν	δυνάμεως; οὐ γὰρ ἐπὶ Θησέα
[11, 115]	δὲ καὶ οἱ Ἀχαιοὶ παρ´	αὑτῶν	εἴ τινα ἐδύναντο ὠφέλειαν· τῶν
[11, 125]	ἀλλὰ κομίσαι τοὺς πολεμίους δι´	αὑτῶν	εἰς τὴν πόλιν· πρότερον δὲ
[11, 130]	δὲ κρατοῦντας καὶ πρὸς τοῖς	αὑτῶν	ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ
[11, 0]	ἄλλων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑφ´	αὑτῶν.	τὸ μὲν γὰρ ἀληθὲς πικρόν
[11, 120]	φέρειν μεγάλην τιμὴν ἐκείνοις· καθ´	ἑαυτῶν	δὲ γίγνεσθαι μαρτύριον ὡς ἡττημένων.
[11, 55]	τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο καὶ	τελευτῶν	ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν, μήτε γονέων
[11, 15]	περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ τῶν	τοιούτων,	εἰκός ἐστι μηθὲν ὑγιὲς εἶναι
[11, 30]	ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων ἔτι καὶ	τηλικούτων	ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν ἐκ τούτων
[11, 10]	τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ	τηλικούτων	ὄντος τοῦ λόγου τινὲς τῶν
[11, 30]	καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων	τοσούτων	ἔτι καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη
[11, 120]	ὥστε τὸ λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι,	τοσούτων	κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα
[11, 150]	ἐκείνου πρότερον· Ἑκάβην δέ, δύστηνον	τοσούτων	μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ
[11, 120]	πολέμου· μηδὲν γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον	τοσούτων	οὐσῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν γυναικῶν,
[11, 80]	αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν δὲ μάντιν	τούτων	Ἀγαμέμνων ἐν τοῖς ἄνω ἔπεσί
[11, 95]	(καταφανὴς οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ	τούτων	ἁπάντων εὐάλωτος ὤν, ἅτε δεινῷ
[11, 50]	περὶ τῆς Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ	τούτων	ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος
[11, 60]	τὰ χρήματα κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ	τούτων	ἁρπαγῆς, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον γάμου
[11, 0]	πρότερον. (οὐ γάρ ἐστι ῥᾴδιον	τούτων	ἀφελέσθαι τὴν δόξαν, οὐδ´ ἂν
[11, 90]	ἀλλ´ αὐτὸς πρῶτος ἐπιθέμενος ὑπὲρ	τούτων	γράφειν, γενεαῖς δὲ ὕστερον ξυνθεὶς
[11, 5]	ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ πολλοὺς πυθέσθαι·	τούτων	δὲ οἱ μέν τινες οὐ
[11, 120]	Τρῶες οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε.	τούτων	δὲ ὀμοσθέντων, ὅ τε ἵππος
[11, 140]	ἀδύνατον πάσης κρατῆσαι τῆς Εὐρώπης·	τούτων	δὲ οὕτως γενομένων ἐλπίδας ἔχειν
[11, 95]	μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς.	τούτων	δὲ οὕτως γενομένων, οὐκ ἔχων
[11, 40]	~οὕτως δέ, ἔφη, γελοίως ἀπὸ	τούτων	διάκεισθε ὑμεῖς ὥστε ποιητὴν ἕτερον
[11, 55]	πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν μηδὲν	τούτων	ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 80]	ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν οὖν	τούτων	ἐφεξῆς οὐ πάνυ φαίνεται τῶν
[11, 30]	τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν ἐκ	τούτων	ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον καὶ
[11, 5]	θεάτρῳ, καὶ τιθέασιν ἆθλα περὶ	τούτων,	ὃς ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ
[11, 25]	τοῦ εὐθέος, οὐδὲ ὑπέσχετο ὑπὲρ	τούτων	οὐδὲν ἐρεῖν, ἀλλ´ εἴ που
[11, 70]	βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι τὴν πόλιν}	τούτων	οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν. ἔτι
[11, 125]	ἵππον ἢ διατεμεῖν, μηθὲν δὲ	τούτων	ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες καὶ καθεύδοντες,
[11, 130]	τοῖς αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος	αἰχμαλώτων	καὶ χρημάτων περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην
[11, 110]	ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον, τῶν	αἰχμαλώτων	πολλὰ καταλιπόντες καὶ τῶν ἄλλων
[11, 20]	διαλέγεται, τὰ παρὰ τῶν θεῶν	ἑρμηνεύων,	ὥσπερ ἐπιστάμενος τὴν θείαν διάλεκτον·
[11, 130]	τὰ μὲν αἰσχυνόμενος, τὰ δ´	ὑποπτεύων	τὰ πράγματα. καὶ διὰ τοῦτο
[11, 95]	τοῦ δεινοῦ, καὶ τὸν Ἕκτορα	ἀκούων	ὅτι φησὶ μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον
[11, 25]	τὰς δὲ πατέρων, τὰς δὲ	ἀδελφῶν	ἀποσπωμένας, τὰς δέ τινας αὐτῶν
[11, 120]	ὃς ἦν μετ´ ἐκεῖνον τῶν	ἀδελφῶν	ἄριστος. (ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ
[11, 135]	ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ ἀφανῆ τῶν	ἀδελφῶν	ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ οὐκ ἄν
[11, 65]	ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν	ἀδελφῶν	ἢ ὁ πατὴρ {ἢ} τῶν
[11, 45]	κάλλους καὶ τὴν δύναμιν τῶν	ἀδελφῶν	καὶ τοῦ πατρός. (ἐδόκει οὖν
[11, 75]	μηδενὸς ἀποβαίνοντος ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ	συμμάχων	ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ πλειόνων,
[11, 125]	σεμνότατον καὶ πρᾳότατον εἶναι τῶν	συμμάχων.	(τὸν δὲ ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν
[11, 10]	ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς ποιήσεως	ἐλέγχων,	τῷ τε ἀληθεῖ βοηθῶν καὶ
[11, 85]	λαβόντος, ὅπερ ἦν ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ	ἔχων	δὲ ὅ, τι αὐτοῖς χαρίσηται
[11, 85]	καὶ βουλόμενος αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ	ἔχων	δὲ ὅ, τι εἴπῃ ἀληθές,
[11, 105]	τοῦ διαμεῖναι τὸν νεκρόν. {οὐκ	ἔχων	δὲ ὅ, τι ποιήσῃ τὸν
[11, 115]	τε γὰρ Μέμνων μέγα ἀξίωμα	ἔχων	ἐτρώθη καιρίως, τήν τε Ἀμαζόνα
[11, 135]	ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ τῆς Τροίας	ἔχων·	ὅ τε πόλεμος συνεστήκει περὶ
[11, 105]	δὲ προελθὼν ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ	ἔχων	ὅ, τι χρήσηται τῇ ποιήσει
[11, 95]	τούτων δὲ οὕτως γενομένων, οὐκ	ἔχων	ὅπως κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί
[11, 90]	ἀνὴρ ἄμαχος καὶ θεοῦ ῥώμην	ἔχων,	ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι τοὺς
[11, 100]	αὐτοῦ καὶ συρῆναι μέχρι τῶν	τειχῶν.	πάλιν δὲ εἰδὼς τάφον ὄντα
[11, 50]	Ἑλένην ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν καὶ	εὐχῶν.	(Σκόπει δέ, ἔφη, τὴν εὐήθειαν
[11, 60]	τε Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας	ἀποτυχὼν	καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ
[11, 35]	δ´ ἰφθίμους ψυχὰς ἄϊδι προΐαψεν	ἡρώων·	αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
[11, 105]	οὐδὲ ἀηδής· μόλις ποτὲ τῶν	Τρώων	εἰς τὴν πόλιν φευγόντων, τὸν
[11, 90]	τροπὴν μέν τινα γενέσθαι τῶν	Τρώων	καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ τῶν
[11, 20]	ἀπάτην καὶ τὴν ἧτταν τῶν	Τρώων,	καὶ πρότερον Ἥρα πρὸς τὴν
[11, 90]	αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν	Τρώων	καὶ τῶν ἐπικούρων, ἄλλους τε
[11, 105]	ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν πεποίηκε τῶν	Τρώων	κάκιστον καὶ δειλότατον καὶ ὑπὸ
[11, 125]	ἵππῳ στράτευμα ὅλον, τῶν δὲ	Τρώων	μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι,
[11, 135]	καὶ ταπεινότητος, τὰ δὲ τῶν	Τρώων	πολὺ κρείττονα καὶ ἐπικυδέστερα ἐγένετο.
[11, 105]	ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν ὑπὸ τῶν	Τρώων	τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ δὴ
[11, 110]	δ´ αὐτός τε καὶ τῶν	Τρώων	τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς
[11, 125]	ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν ὕστατος τῶν	Τρώων,	ὡς αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου δὲ