Discours, Par.
[11, 25]	τοῖς ψευδομένοις ὡς τὸ πολύ	γε,	ἄλλα μέν τινα λέγειν τοῦ
[11, 150]	ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ	γε	ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα τὴν ψυχὴν
[11, 15]	μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς ἂν περί	γε	ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν;
[11, 95]	ἐπ´ ἐκείνῳ ἦν οἶμαι προελθόντι	γε	ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο μάχεσθαι. (οὕτως
[11, 10]	δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν δέ	γε	Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν καὶ ἄδικον
[11, 150]	τις μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ	γε	Ἀχιλλεὺς πεποίηται λέγων, ὥς μ´
[11, 95]	καὶ δεξιὰ σημεῖα φαίνειν, εἴ	γε	ἐβούλετο σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς
[11, 145]	εἶναι τὸ ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι	γε	ἐγράφη παραχρῆμα τῶν ἔργων. οὐ
[11, 0]	ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα ἅ	γε	ἐν ἀρχῇ, εἴ τις αὐτοῖς
[11, 20]	ἀληθές. οὐ γὰρ δὴ πείσειν	γε	ἐνόμιζέ τινα ὡς ἐπίσταιτο τοὺς
[11, 15]	ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν ὅσον	γε	ἐπὶ τούτοις ψέγω Ὅμηρον· κωλύει
[11, 135]	ἐν Αἰγύπτῳ κατέμεινεν. καὶ σημεῖά	γε	ἔστιν ἄλλα τε τῆς ἀφίξεως
[11, 70]	ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν τό	γε	ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν.
[11, 30]	αὔξων τὰ μικρότατα. (εἰ δέ	γε	ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον,
[11, 80]	τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι, τοσοῦτόν	γε	κρείττονα ὄντα, ὡς ἕλκειν αὐτὸν
[11, 85]	εἴπῃ μέγα καὶ θαυμαστόν, ὥς	γε	οἶμαι τὰ γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ
[11, 80]	τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ μή	γε	τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ
[11, 150]	τινα πόλιν οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ	γε	τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν μηδὲν
[11, 15]	πρὸς αὑτούς, καὶ οὐ μόνον	γε	τοὺς ἐν κοινῷ γενομένους καὶ
[11, 90]	μηθὲν εἰργασμένου μέγα, εἰ μή	γε	Τρωίλον παῖδα ἔτι ὄντα τὴν
[11, 0]	οὐκ εἰδότων, καὶ οὐ μόνον	γε	ὑπὸ τῶν ἄλλων, ἀλλὰ καὶ
[11, 100]	καὶ τοῦ τάφου δεικνυμένου, τό	γε	ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν ἀποθανεῖν ἀφείλετο
[11, 55]	ὅ τε Ἕλενος πῶς οὐ	προέλεγε	μάντις ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα
[11, 115]	δὲ ταῦτα ὁ μὲν Ἕκτωρ	ἀντέλεγε·	πολὺ γὰρ εἶναι κρείττους καὶ
[11, 70]	τοῦτο ψεῦδός ἐστιν ὅτι Μενέλαος	ἦγε	Λακεδαιμονίους καὶ τῆς Σπάρτης ἐβασίλευε
[11, 0]	ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν	ἔγωγε	σχεδὸν ὅτι διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους
[11, 50]	ἀδελφὴν αὐτῶν Διὸς ὄντας. τῷ	δὲ	Ἀγαμέμνονι καὶ τῷ Μενελάῳ μὴ
[11, 100]	ἀρίστους οὐδεὶς ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ	δὲ	Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη καὶ τὸν
[11, 130]	καί τινες τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται	δὲ	Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς
[11, 25]	ἀνδρῶν, τὰς δὲ πατέρων, τὰς	δὲ	ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς δέ τινας
[11, 105]	Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ τείχους, μᾶλλον	δὲ	Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ,
[11, 125]	δὲ Πάτροκλος οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ	δὲ	Αἴαντος ἦν τάφος καὶ πάντες
[11, 40]	ἐνίοτε περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ	δὲ	Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως
[11, 40]	ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν ἀπάτην. (τούτου	δὲ	αἴτιον ἔφη εἶναι ὅτι φιλήκοοί
[11, 65]	γαμηθῆναί τινι τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα	δὲ	ἀκούσαντες οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ
[11, 60]	γὰρ αὐτὸν ὑπὸ δώρων· τὸν	δὲ	Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ
[11, 70]	καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους· ἐπὶ	δὲ	Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν ἦλθον, ἀλλὰ
[11, 60]	ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν εἰς Τροίαν, ὁ	δὲ	Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ μετὰ τοσαύτης
[11, 75]	τῶν πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ	δὲ	Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ Ἕκτορος τὸν
[11, 125]	δὲ Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ	δὲ	Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν ὕστατος
[11, 70]	ὅτι μισοῦσαν τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον	δὲ	Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος, οὗ λέγεται ἐρᾶν,
[11, 150]	ἐστὶν ἥ τε Ἀσία. τὸ	δὲ	ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου ἄξιον. πρὸς
[11, 105]	μόνον τρεπόμενον τοὺς Τρῶας, τῶν	δὲ	ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς παρόντος,
[11, 110]	ἐκ μὲν Αἰθιοπίας Μέμνων, αἱ	δὲ	Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ Πόντου βοηθοὶ
[11, 25]	βωμοὺς τῶν θεῶν καταφεύγοντας, τοὺς	δὲ	ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν τέκνων καὶ
[11, 40]	τῆς Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον, αὖθις	δὲ	ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα. καὶ ταῦτα
[11, 140]	καὶ τὰς αὑτοῦ συμφοράς. τὸν	δὲ	ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας ναῦς
[11, 20]	μὲν θεοὺς χαλκίδα καλεῖν, τοὺς	δὲ	ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ ἐπὶ τόπου
[11, 60]	μὲν πόλιν πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς	δὲ	ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν
[11, 125]	δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν	δὲ	ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες,
[11, 140]	δυνηθῆναι καὶ εἰς αὖθις. ὁρῶντα	δὲ	Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον καὶ αὐτὸν
[11, 105]	μὲν ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν, ὁτὲ	δὲ	ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι καὶ διώκοντα αὐτόν·
[11, 80]	αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων, μηδενὸς	δὲ	ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν, τοῦ τε
[11, 45]	ἐκ τῆς Ἀσίας ἀφικόμενος, Θησεὺς	δὲ	ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν
[11, 125]	Τρώων, ὡς αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου	δὲ	ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ
[11, 55]	πῶς ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο	δὲ	ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα εἰς ὁμιλίαν
[11, 130]	μὲν θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται, τῶν	δὲ	ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ τε ἔξωθεν
[11, 95]	βουλόμενος, ὁτὲ μὲν περιμένων, ὁτὲ	δὲ	ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ ἑώρα βραδύνοντα
[11, 150]	ὃς ἐνθάδε τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν	δὲ	ἄριστον ὄντα τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ
[11, 120]	θάπτεται πρὸ τῆς πόλεως. τὴν	δὲ	ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ κατέλιπεν.
[11, 10]	ἐν Ἴδῃ βουκόλων ἑνί, τὴν	δὲ	ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους ἐρίζειν τῇ
[11, 35]	τὰ πράγματα εἰς τοὐναντίον. λέγει	δὲ	ἀρχόμενος, μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω
[11, 105]	οὐδὲν αὐτῷ μέλει ἀληθείας. (πάνυ	δὲ	ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν
[11, 85]	αὐτῶν τῶν πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν	δὲ	αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας
[11, 5]	ἂν φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ	δὲ	αὐτὸ τοῦτο κἂν Θηβαίους οἶμαι
[11, 15]	ψευδόμενον, ὃν μάλιστα ἐπῄνει, τὸν	δὲ	Αὐτόλυκον καὶ ἐπιορκεῖν φησι, καὶ
[11, 70]	καὶ τῶν ἄλλων ἄριστον, ἔτι	δὲ	αὐτόν τε πολλῶν ἄρχοντα καὶ
[11, 140]	πέμψαντα μετὰ πάσης προθυμίας. (λέγειν	δὲ	αὐτὸν ὡς ἄξιος μὲν εἴη
[11, 150]	βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας, ὕστερον	δὲ	αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον.
[11, 65]	Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει γυναικός, ἐπιτρέψαι	δὲ	αὐτῷ τὸν πατέρα πλεῦσαι τοιαύτης
[11, 145]	πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων	δὲ	αὐτῶν περὶ τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας
[11, 135]	τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι	δὲ	ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο
[11, 55]	ἐκ πολλοῦ ἀπόρθητον οὖσαν, οἱ	δὲ	Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν χιλίων καὶ
[11, 125]	ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών. οἱ	δὲ	Ἀχαιοὶ φεύγοντες μὲν ἐκ τῆς
[11, 110]	καὶ διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα. τοῖς	δὲ	Ἀχαιοῖς ἐν τῷ ἀσφαλεῖ βουλευομένοις·
[11, 105]	λεγόμενον, οὐ δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς	δὲ	Ἀχαιοὺς ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ
[11, 50]	στάσεως ἐν τοῖς Ἕλλησι. τὸν	δὲ	ἄχθεσθαι μέν, οὐκ ἔχειν δὲ
[11, 150]	πάνυ γελοίως κύνα γενέσθαι· τὸν	δὲ	βασιλέα τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν
[11, 25]	οἳ μετὰ τέχνης ψεύδονται. οἱ	δὲ	βουλόμενοι τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς
[11, 10]	μὴ δικάσῃ καθ´ ἑαυτόν· τὴν	δέ	γε Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν καὶ
[11, 30]	καὶ αὔξων τὰ μικρότατα. (εἰ	δέ	γε ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν
[11, 90]	ὄντα τὴν ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα	δὲ	γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν ἔτι τἀληθοῦς
[11, 120]	μεγάλην τιμὴν ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν	δὲ	γίγνεσθαι μαρτύριον ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει
[11, 65]	εἰς ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα ταῦτα	δὲ	γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι, καὶ μήτε
[11, 120]	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατείας. εἰ	δὲ	δέοι τινα δίκην γενέσθαι τοῦ
[11, 145]	κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον· οἱ	δὲ	δεύτεροι καὶ τρίτοι τελέως ἄπειροι
[11, 10]	τῷ αὑτῆς πατρί, οὐχ ἧττον	δὲ	διὰ τὴν Ἥραν καὶ τὴν
[11, 5]	ἐφαινόμην ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς	δὲ	δίκαιόν ἐστί μοι χάριν εἰδέναι
[11, 85]	πάλιν δὲ τῷ λίθῳ, τὸν	δὲ	Διομήδην τοῦ Αἰνείου, μηδὲ τούτου
[11, 150]	σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου πρότερον· Ἑκάβην	δέ,	δύστηνον τοσούτων μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ
[11, 20]	καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζειν, ποτὲ	δὲ	δωρίζειν, ποτὲ δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ
[11, 20]	καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζοντα ποτὲ	δὲ	δωρίζοντα, πάλιν δὲ ἰάζοντα διαλέγεσθαι,
[11, 135]	ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι ἐγένοντο; πῶς	δὲ	ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ σμικρῶν οὐδὲ
[11, 95]	καὶ μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον, ὁπότε	δὲ	ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ
[11, 130]	ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς	δὲ	ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ μὲν αἰσχυνόμενος,
[11, 45]	γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως	δὲ	ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι καὶ λαμβάνειν
[11, 50]	ἔχειν Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν	δέ,	εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ τῶν
[11, 55]	ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας κωλύειν; ἵνα	δὲ	εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος
[11, 100]	συρῆναι μέχρι τῶν τειχῶν. πάλιν	δὲ	εἰδὼς τάφον ὄντα τοῦ Ἕκτορος
[11, 145]	ταῦτά ἐστιν οὐκ ἄδηλον, ὅτι	δὲ	εἰκὸς ἦν τὸν βασιλέα κελεῦσαι
[11, 55]	ἔχειν, ἥ τε μήτηρ; πῶς	δὲ	εἰκὸς τὸν Ἕκτορα ὕστερον μὲν
[11, 135]	ἐπὶ τὴν τῶν ἡττημένων; {πῶς	δέ,	εἴπερ ἁλούσης Τροίας ἔφευγον οἱ
[11, 5]	περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν	δὲ	εἰπόντα ὡς οὐ γέγονεν οὐδὲν
[11, 15]	θωπεύοντες ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν. ἔπειτα	δὲ	εἰρήκασι τοὺς μὲν ὡς πτωχῷ,
[11, 120]	κατὰ τὴν Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν	δὲ	εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν
[11, 125]	διώκειν ἅπαντας ἕνα ὄντα. (αὐτὸν	δὲ	ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα ἀποθανεῖν ὑπὸ
[11, 45]	ποταμοῦ μίαν τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς	δὲ	ἐκεῖνος ἔφη, καὶ τὴν Ἰὼ
[11, 125]	τε ἀποθανόντος ἄλλον σκυλευθῆναι, μόνῳ	δὲ	ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι
[11, 110]	πρὸς φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς	δὲ	ἔκριναν ταῦτα, καὶ ἐποίουν πέραν
[11, 95]	πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν	δὲ	Ἕκτορα ἐν τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον
[11, 125]	τοσοῦτον τὰ πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς	δὲ	Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ
[11, 140]	τὸ γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν	δὲ	Ἕκτορά φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν οἱ
[11, 110]	αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι τῆς νυκτός· ὁ	δὲ	Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν πόλιν
[11, 95]	νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον ἐφείποντο· ὁ	δὲ	Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 135]	ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον· τέως	δὲ	ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ τῆς Τροίας
[11, 120]	διὰ τὴν οἴκοι πενίαν. ταῦτα	δὲ	ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς ἐπὶ
[11, 45]	διὰ τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν	δὲ	Ἑλένην ἐμνήστευε μὲν τῷ ἀδελφῷ,
[11, 65]	ἐλπίδα ἔχοντας τῆς σωτηρίας· τὴν	δὲ	Ἑλένην ἐρασθῆναι μὲν ξένου ἀνδρός,
[11, 120]	ὑπόσπονδον τούτῳ τῷ τρόπῳ. τὴν	δὲ	Ἑλένην ὁ Ἕκτωρ συνῴκισε Δηιφόβῳ,
[11, 135]	εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς Εὐρώπης· τοῦτο	δὲ	Ἕλενος εἰς μέσην ἀφικόμενος τὴν
[11, 135]	ἀπείχοντο διὰ τοὺς ὅρκους. ὅμως	δὲ	Ἕλενος οὐκ ὀλίγον αὐτῆς ἀπετέμετο,
[11, 145]	Ἀσίας, ὥσπερ καὶ προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον	δὲ	Ἕλληνα ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ πάντα
[11, 140]	τὰ μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ	δὲ	ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως δὴ
[11, 35]	ψυχὰς ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς	δὲ	ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε
[11, 90]	τότε πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις	δὲ	ἐν πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν
[11, 115]	ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ τεῖχος, αἱ	δὲ	ἐν τῷ πέραν ἔμενον· ἅτε
[11, 125]	αὑτῶν εἰς τὴν πόλιν· πρότερον	δὲ	ἕνα ἄνδρα πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν
[11, 135]	αὐτῆς ἀπετέμετο, τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ	δὲ	Ἑνετῶν ἐκράτησε καὶ γῆς ἀρίστης
[11, 20]	τοῦ μὴ φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις	δὲ	ἐπέθηκε τὸν κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα
[11, 100]	οὐκ ἀποθανόντος ἐν Ἰλίῳ. (τοῦτο	δὲ	ἐπεὶ ἀδύνατον ἑώρα, τῆς φήμης
[11, 95]	ὡς ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ	δὲ	ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι
[11, 15]	γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν Ὁμήρου, μόνον	δὲ	ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς γέγονεν· ἐπεί
[11, 5]	οἶμαι τοὺς κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ	δὲ	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδὲ ὑμῖν
[11, 65]	ἄρχειν πολέμου, κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι	δὲ	ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ ταῦτα ὑπέμενον
[11, 90]	περὶ τῶν θεῶν, οὐκ ὄντων	δὲ	ἑτέρων ποιητῶν οὐδὲ συγγραφέων, παρ´
[11, 45]	ἐμνήστευε μὲν τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς	δὲ	ἔφασκε τῶν Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν, καὶ
[11, 40]	δύνασθαι τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως	δέ,	ἔφη, γελοίως ἀπὸ τούτων διάκεισθε
[11, 50]	μετὰ θυσιῶν καὶ εὐχῶν. (Σκόπει	δέ,	ἔφη, τὴν εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου
[11, 60]	μὲν ἧττον ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον	δὲ	ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται
[11, 65]	ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας. εἰ	δὲ	ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον
[11, 115]	ἔφη κατὰ κράτος αἱρήσειν· μάλιστα	δὲ	ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου
[11, 120]	Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ κατέλιπεν. ταῦτα	δὲ	ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι
[11, 130]	οἱ τῆς στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον	δὲ	ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς
[11, 100]	βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς	δὲ	ἑώρα αὐτὸν οὐ δυνάμενον βαστάσαι
[11, 95]	περιμένων, ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ	δὲ	ἑώρα βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως
[11, 110]	καὶ τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος	δὲ	ἦν μὴ ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα
[11, 130]	παραχρῆμα τῆς εὐερ– γεσίας· τοῖς	δὲ	ἡττημένοις καὶ κακῶς πράττουσιν ἅπαντα
[11, 125]	ἔθος ἐστὶ τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν	δὲ	ἧττον τὴν Τροίαν ἑλόντες, ἐν
[11, 20]	ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο μάζειν, τοὺς	δὲ	θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης. περὶ δὲ
[11, 15]	παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ δεδόσθαι. περὶ	δὲ	θεῶν πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν,
[11, 20]	αἰολίζειν, ποτὲ δὲ δωρίζειν, ποτὲ	δὲ	ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι.
[11, 20]	αἰολίζοντα ποτὲ δὲ δωρίζοντα, πάλιν	δὲ	ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα
[11, 25]	αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐξελέγχονται. ~τοῦτο	δὲ	ἰδεῖν ἔστι καὶ ἐν τοῖς
[11, 45]	Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι	δὲ	Ἱπποδάμειαν τὴν Οἰνομάου Πέλοψ ἔγημεν
[11, 95]	καὶ τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς	δὲ	ἵππους διῶξαι μέν φησι τὸν
[11, 130]	τοὺς δὲ Μενελάῳ προσθέσθαι, τοὺς	δὲ	καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν, ὧν καὶ
[11, 35]	ὀλίγων, τῶν στηλῶν διαφθαρεισῶν, πολλὰ	δὲ	καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν ταῖς
[11, 145]	γενόμενον, ὥς φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον	δὲ	καὶ Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι
[11, 90]	τῶν ἐξ ἐκείνων {ἔτι} ἀμαυρᾶς	δὲ	καὶ ἀσθενοῦς ἔτι φήμης ἀπολειπομένης,
[11, 115]	Μέμνονος πρὸ τοῦ πατρός· (ἐτρώθη	δὲ	καὶ αὐτὸς ὁ Μέμνων ὑπὸ
[11, 45]	ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον	δὲ	καὶ ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες διά
[11, 90]	περὶ τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην	δὲ	καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός φησιν
[11, 80]	ἀπάγχειν ἔδει τῷ ἱμάντι; ψευδὴς	δὲ	καὶ ἡ τοῦ Αἴαντος καὶ
[11, 75]	τὴν ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ	δὲ	καὶ κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων· καὶ
[11, 40]	ἄνδρα καὶ βασιλέα μέγιστον, τούτου	δὲ	καὶ Λήδας δύο θυγατέρας κατὰ
[11, 90]	ὥσπερ αὐτός φησιν Ὅμηρος. συμπεσόντων	δὲ	καὶ μαχομένων πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα
[11, 50]	ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη	δὲ	καὶ ξυγγενὴς εἶναι τῆς Ἑλένης
[11, 115]	ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο	δὲ	καὶ οἱ Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν
[11, 135]	εἰδώλου τὰ δέκα ἔτη. (σχεδὸν	δὲ	καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο καὶ
[11, 130]	ἄλλων τινῶν· μετ´ οὐ πολὺ	δὲ	καὶ πάντες ἐξέπεσον ἐκ τῆς
[11, 145]	ἄτοπον τὸ πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι	δὲ	καὶ περὶ Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι, ὡς
[11, 70]	ἧττον ἔμελε, τῆς δυνάμεως· Κάστορα	δὲ	καὶ Πολυδεύκην μόνους μὴ ἀφικέσθαι,
[11, 60]	ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν	δὲ	καὶ συγγενεῖς πολλοὺς ἐν τῇ
[11, 80]	καὶ μετὰ πλείστης σπουδῆς· ἔτι	δὲ	καὶ τὰ περὶ τὴν μονομαχίαν.
[11, 30]	τοῖς περὶ τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ	δὲ	καὶ τὰ περὶ τὸν ἵππον
[11, 35]	καὶ ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι	δὲ	καὶ ταῦτα ἐν τοῖς νεωτάτοις
[11, 120]	γίγνεσθαι μαρτύριον ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει	δὲ	καὶ τὴν Ἑλένην ὑπὲρ τῆς
[11, 20]	καὶ τοὺς πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται	δὲ	καὶ τὴν συνουσίαν τὴν τοῦ
[11, 65]	οὐχ ὅσα Ὅμηρός φησιν, ὅμως	δὲ	καὶ τῆς γῆς αὐτῶν φθειρομένης
[11, 70]	οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν. ἔτι	δὲ	καὶ τόδε πρὸς τοῖς εἰρημένοις.
[11, 115]	τελευτᾷ κατὰ τὴν ὁδόν. συνέβη	δὲ	καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε
[11, 50]	Τροίαν μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν	δὲ	καὶ τὸν Ἡρακλέα φίλον ὄντα
[11, 120]	Τρωσὶ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος	δὲ	καὶ τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ
[11, 25]	οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει	δὲ	καὶ τοῦτο τοῖς ψευδομένοις ὡς
[11, 100]	στερηθῆναι καὶ πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου	δὲ	καὶ τῶν ἵππων καὶ ἄοπλον
[11, 65]	τὴν Ἑλένην σῶσαι αὑτούς; οἱ	δὲ	καὶ ὕστερον, ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου
[11, 110]	μέν τινες κατ´ εὔνοιαν, οἱ	δὲ	καὶ φόβῳ τῆς δυνάμεως· οὐ
[11, 130]	τοῦτο ἄκριτον καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον	δὲ	κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς τοῖς ὁμολογουμένοις.
[11, 50]	Διὸς εἶναι τὸν Πρίαμον· πυνθάνεσθαι	δὲ	κἀκείνους καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν
[11, 95]	φησι τὸν Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν	δέ,	κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ μὲν οὖν
[11, 75]	μὴ δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν	δὲ	καταπλεύσαντες εἰς τὸν Ἀχαιῶν λιμένα
[11, 95]	ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα	δὲ	κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ μὲν περιμένων,
[11, 130]	νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς	δὲ	κρατοῦντας καὶ πρὸς τοῖς αὑτῶν
[11, 75]	πολὺ τῆς θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν	δὲ	λοιπὸν χρόνον τὰ μὲν ἐποίουν
[11, 140]	ἀρχὴν ἔχειν τῆς αὑτοῦ, προσήκειν	δὲ	μᾶλλον ἑτέραν κτήσασθαι γῆν· εἶναι
[11, 80]	ὃν ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν	δὲ	μάντιν τούτων Ἀγαμέμνων ἐν τοῖς
[11, 30]	τῶν μνηστήρων αὐτὸς λέγει, τὰ	δὲ	μέγιστα τῶν ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν
[11, 150]	ἴσως ἂν ἐβουλευσάμην εἰπεῖν. ὅμως	δὲ	μείζω καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ
[11, 45]	αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ βασιλεία· τὸν	δὲ	Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη εἶναι· τοῖς
[11, 70]	τῆς ἀρχῆς διὰ γῆρας, Τυνδάρεως	δὲ	Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται γὰρ καὶ
[11, 130]	καὶ τοὺς μὲν Ἀγαμέμνονι, τοὺς	δὲ	Μενελάῳ προσθέσθαι, τοὺς δὲ καθ´
[11, 45]	καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα	δὲ	μετὰ πολλοῦ πλούτου καὶ παρασκευῆς
[11, 0]	καὶ ταύτας οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ	δὲ	μὴ ἀνέχοισθε τὰ ὄντα καὶ
[11, 65]	ὅτι ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ	δὲ	μὴ ἄρχειν πολέμου, κρείττους ὄντες,
[11, 130]	στόλου περὶ τὴν Εὔβοιαν· ἔτι	δὲ	μὴ κατὰ ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας,
[11, 100]	Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ	δὲ	μή, πάντως ἂν αὐτὸν ἐκώλυσε
[11, 140]	ἄλλα οὐ μικρὰ χωρία. ὅστις	δὲ	μὴ πείθεται τούτοις ὑπὸ τῆς
[11, 65]	Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα. (εἰ	δὲ	μή, τίς ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν
[11, 100]	τὸ κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος	δὲ	μή τις ἄρα καὶ τοῦ
[11, 20]	ἧττον γὰρ κατάδηλοί εἰσιν· εἰ	δὲ	μή, ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ πράγματος
[11, 55]	ξένῳ ἀνδρὶ πῶς εἰκός {τοῦτο	δὲ}	μηδὲ τῶν ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι
[11, 35]	ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου	δὲ	μηθὲν εἶναι νόσημα χαλεπώτερον μήτε
[11, 75]	χώρας εἰς τὸ ἄστυ, τὰς	δὲ	μικρὰς πόλεις εἴων τὰς πρὸς
[11, 35]	δ´ ἐν στήλαις τισί, τὰ	δὲ	μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´ ὀλίγων, τῶν
[11, 20]	ἀλλὰ καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα	δέ	μοι εἴρηται, ὥσπερ δὴ ἔφην,
[11, 20]	ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα	δέ	μοι εἴρηται, ὥσπερ ἤδη ἔφην,
[11, 135]	Αἰγύπτου τόπος τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι	δέ	μοι καὶ τῶν ὕστερον ποιητῶν
[11, 35]	ᾠδῇ δι´ ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ	δέ	μοι μηδὲ προθέσθαι ταῦτα τὴν
[11, 15]	τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι	δὲ	μοιχείας καὶ δεσμὰ καὶ διεγγυήσεις
[11, 35]	διηγήσασθαι ἅπαντα ὡς ἐγένετο. (δεομένου	δέ	μου διηγήσασθαι, τὸ μὲν πρῶτον
[11, 20]	Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης. (τὸ	δὲ	μῶλυ εἰπὼν ὅπως οἱ θεοὶ
[11, 80]	ὁρμῆσαι πρὸς τὰς ναῦς· τὸν	δὲ	Νέστορα καὶ τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν
[11, 115]	τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν	δὲ	νεῶν αἱ μέν τινες ὑφώρμουν
[11, 130]	πολεμίας ἀπιέναι τὴν ταχίστην· {τοὺς	δὲ	νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς
[11, 15]	ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι· τοὺς	δὲ	νῦν πτωχοὺς οὐδέν φασιν ὑγιὲς
[11, 55]	μῦθον πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ	δὲ	ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ
[11, 55]	τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν; πῶς	δὲ	ὁ μὲν Ἡρακλῆς σὺν ἓξ
[11, 85]	ὅπερ ἦν ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ ἔχων	δὲ	ὅ, τι αὐτοῖς χαρίσηται τὸν
[11, 85]	βουλόμενος αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ ἔχων	δὲ	ὅ, τι εἴπῃ ἀληθές, διὰ
[11, 105]	διαμεῖναι τὸν νεκρόν. {οὐκ ἔχων	δὲ	ὅ, τι ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα,
[11, 25]	πάθη παντοδαπὰ καὶ συμφοράς, ἔτι	δὲ	ὃ πάντων μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει
[11, 120]	Ἑλλάδος τῶν κυρίων διδόντων. ~ὁ	δὲ	Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε περὶ
[11, 5]	ῥηθῆναι καὶ πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων	δὲ	οἱ μέν τινες οὐ συνήσουσιν,
[11, 50]	καὶ πάντας τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι	δὲ	οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν μητέρα, συνακολουθῆσαι
[11, 5]	δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα	δὲ	οἶμαι τοὺς κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ
[11, 125]	καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε	δὲ	οἰόμενοι διώκειν καὶ τοῖς θεοῖς
[11, 120]	οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων	δὲ	ὀμοσθέντων, ὅ τε ἵππος ὑπὸ
[11, 105]	καὶ ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ ὄντων	δὲ	ὅπλων, ἀλλὰ τοῦ Ἕκτορος ἔχοντος·
[11, 50]	δὲ ἄχθεσθαι μέν, οὐκ ἔχειν	δὲ	ὅπως κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων· κύριον
[11, 125]	τῶν πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν	δὲ	ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα δοκοῦντα
[11, 15]	αἰσχρὸν ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω· πότερον	δὲ	ὀρθῶς ἢ μὴ παρίημι νῦν
[11, 140]	ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων, ἔτι	δὲ	ὁρῶντα τὸν Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον,
[11, 25]	φύσιν ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως· ἕτερον	δέ,	ὅτι τὴν ἀρχὴν αὐτῆς καὶ
[11, 75]	ἢ μόνον τοῦ στρατοπέδου. τεκμήριον	δέ·	οὐ γὰρ ἄν ποτε Τρωίλος
[11, 95]	δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα	δὲ	οὐ καταλαβόντα ὁρμήσαντα διώκειν· καίτοι
[11, 80]	ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος νικῶντος, πέρας	δὲ	οὐδέν, καὶ δῶρα δόντων ἀλλήλοις
[11, 20]	παρά του πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ	δὲ	οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο
[11, 10]	μνημονεύεσθαι περὶ πολλοῦ ποιοῦνται. (ἐγὼ	δὲ	οὔθ´ ὑμῖν χαριζόμενος οὔθ´ Ὁμήρῳ
[11, 135]	ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων. τοῦτο	δὲ	οὐκ ἄν ποτε ἐποίησεν, εἰ
[11, 10]	αὐτοῦ καὶ ἡ πόλις. (ἔτι	δὲ	οὐκ ἄξιον οἶμαι παριδεῖν οὐδὲ
[11, 135]	ᾤκισε τὴν μεγίστην πασῶν} {ταῦτα	δὲ	οὐκ εἰκὸς ἦν πρᾶξαι φυγάδας
[11, 10]	πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης, ἔτι	δὲ	οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι πρὸς τὸν
[11, 65]	Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ	δὲ	οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν λόγον·
[11, 140]	πάσης κρατῆσαι τῆς Εὐρώπης· τούτων	δὲ	οὕτως γενομένων ἐλπίδας ἔχειν τοὺς
[11, 95]	πάσας ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς. τούτων	δὲ	οὕτως γενομένων, οὐκ ἔχων ὅπως
[11, 80]	ἀνδρὸς ἁμαρτίαν, εἴπερ ἥμαρτεν. ὅμως	δὲ	οὐχ οἷός τέ ἐστιν ἀποκρύψαι
[11, 25]	βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς λέγουσιν· οἱ	δὲ	οὐχ ὡς αὐτοί τι εἰδότες,
[11, 10]	θανάτους καὶ τὰς ἀλγηδόνας· ὡς	δὲ	παθόντες μνημονεύεσθαι περὶ πολλοῦ ποιοῦνται.
[11, 150]	τῷ τῆς θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν	δέ,	παναγῆ κόρην, ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος,
[11, 110]	καὶ μηδὲν προσδεχομένους κακόν, ἔτι	δὲ	παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης. ἐν τούτῳ
[11, 60]	ἐλθεῖν Ἑλένην μετὰ Ἀλεξάνδρου· γάμῳ	δὲ	παρ´ ἑκόντων δοθεῖσαν τῶν οἰκείων.
[11, 40]	Ἑλένη ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο	δὲ	παρ´ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀφίκοιτο
[11, 20]	γὰρ ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην	δὲ	παρά του πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ
[11, 150]	στρατοπέδῳ καὶ τοῖς βασιλεῦσι· Πολυξένην	δὲ	παρθένον ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ καὶ
[11, 35]	ὥστε καὶ ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη	δὲ	πᾶσαν τὴν πρότερον ἱστορίαν γεγράφθαι
[11, 135]	τῆς περὶ τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας	δὲ	πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ πόλιν
[11, 10]	τινα, οὐθὲν μέλει αὐτοῖς. ὅλως	δὲ	πάσχειν μὲν οὐ θέλουσι τὰ
[11, 25]	αἰσχύνῃ, τὰς μὲν ἀνδρῶν, τὰς	δὲ	πατέρων, τὰς δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας,
[11, 120]	ἐκεῖνον τῶν ἀδελφῶν ἄριστος. (ὁ	δὲ	πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ πάντων εὐδαιμονέστατος,
[11, 125]	τὰ ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα, ὁ	δὲ	Πάτροκλος οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ
[11, 40]	καί φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως	δὲ	πιστεύουσιν οἷς ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι,
[11, 145]	ὅσοι μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα	δὲ	ποιήσαντα καὶ φόρους ἐπιθέντα τοῖς
[11, 110]	μία ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα	δὲ	ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον,
[11, 40]	ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ	δὲ	ποίησις ἀναπείθει τὰ ψευδῆ ἀκούειν
[11, 125]	πρᾳότατον εἶναι τῶν συμμάχων. (τὸν	δὲ	ποιητὴν προθέμενον εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν
[11, 65]	πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον	δὲ	πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας
[11, 95]	ἔμενεν ἄριστος ὢν μάχεσθαι, τὸν	δὲ	πολὺ χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ
[11, 110]	ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ	δὲ	πράγματα οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος
[11, 55]	ἐν κονίῃσι μιγείης· (ἐξ ἀρχῆς	δὲ	πράττοντι συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ τε
[11, 105]	αὐτοῦ ποιήσας τὸν θάνατον. τέλος	δὲ	προάγει ἤδη τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα
[11, 105]	τὴν μάχην ἐκείνην. (εἰς τοῦτο	δὲ	προελθὼν ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ ἔχων
[11, 90]	περὶ τῶν σφόδρα παλαιῶν, ἔτι	δὲ	πρὸς τοὺς πολλοὺς καὶ ἰδιώτας
[11, 5]	μέν τινες οὐ συνήσουσιν, οἱ	δὲ	προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν,
[11, 60]	οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἔτι	δὲ	πρότερον πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ
[11, 0]	ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν	δὲ	ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι μὲν μόγις,
[11, 30]	πυρὸς τῶν μὲν φθειρομένων, τῶν	δὲ	ῥιπτουμένων· ἃ τὸν Πρίαμον πεποίηκε
[11, 110]	ἐκ τῶν χειρῶν ἀφεῖναι· τὰς	δὲ	σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες καὶ
[11, 0]	μὲν φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ	δὲ	σκότος ἄλυπον καὶ φίλον, οὐκ
[11, 120]	ὑπὲρ τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ	δὲ	συνέπραττε προθύμως· ἤχθετο γὰρ ὅτι
[11, 75]	ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ	δὲ	τὰ μὲν ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ,
[11, 30]	μηδὲ καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας	δὲ	τὰ νήπια βρέφη πρὸς τῇ
[11, 125]	τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε	δὲ	τἀναντία πῶς ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες
[11, 20]	λέγουσιν ἅπερ καὶ ἡμεῖς. ἐνδείκνυται	δὲ	ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου τινός, ὅ
[11, 45]	ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ	δὲ	ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας
[11, 50]	τῆς Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς	δὲ	ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν ὁ Ἀγαμέμνων,
[11, 80]	δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων. μετὰ	δὲ	ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν
[11, 75]	πράττουσιν, οὐ τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ	δὲ	ταῦτα καὶ Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ
[11, 145]	αὐτόθεν ἐκ τοῦ τόπου. (μετὰ	δὲ	ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 115]	ἐκείνους ἐπὶ τὸ Ἄργος. (μετὰ	δὲ	ταῦτα ὁ μὲν Ἕκτωρ ἀντέλεγε·
[11, 0]	παρ´ ὀλίγων τῶν εἰδότων, ἐξαπατῶνται	δὲ	τάχιστα ὑπὸ πολλῶν τῶν οὐκ
[11, 75]	μὲν ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ	δὲ	τεῖχος οὔ φασιν αὐτὸν γενόμενον
[11, 110]	ἄλλων οὐκ ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα	δὲ	τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου τοῦ
[11, 55]	ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους κρύψαι, προσέτι	δὲ	τὴν Αἴθραν τὴν τοῦ Θησέως
[11, 70]	ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην	δὲ	τὴν ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος πεποίηκε
[11, 30]	καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς	δὲ	τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ τὴν
[11, 10]	περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ	δὲ	τὴν αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη
[11, 105]	τοῦ Διὸς λύτρων δοθέντων, ~τέως	δὲ	τὴν Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι καὶ τὸν
[11, 30]	τὰ φάρμακα τῆς Κίρκης, ἔτι	δὲ	τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν τοῦ
[11, 40]	πολὺ τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι	δὲ	τὴν Ἑλένην ἐπὶ κάλλει περιβόητον
[11, 85]	ἔκπληξιν καὶ τὰς οἰμωγάς, ἔτι	δὲ	τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως
[11, 65]	αὐτὴν ἐν ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν	δὲ	τὴν πατρίδα καὶ τοὺς οἰκείους
[11, 85]	κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων αὐτόν· (τέλος	δὲ	τὴν τάφρον διαβαινομένην καὶ τὸ
[11, 135]	καὶ πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας	δὲ	τὴν τοῦ βασιλέως θυγατέρα καὶ
[11, 35]	ἀρχήν, ἅτε οὐ γενόμενα, προϊούσης	δὲ	τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα τοὺς
[11, 60]	ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι τοῦ γάμου. οὕτω	δὲ	τῆς στρατείας γενομένης, πέμψας ὁ
[11, 100]	ὅσον ἐβούλετο πάλιν μηνίειν; ξυνεὶς	δὲ	τῆς τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται διὰ
[11, 10]	ὑπὲρ αὐτῶν γίγνεσθαι λόγον· ὁποῖον	δέ	τινα, οὐθὲν μέλει αὐτοῖς. ὅλως
[11, 20]	κύμινδιν οἱ θεοὶ καλοῦσι· τόπον	δέ	τινα πρὸ τῆς πόλεως, Βατίειαν
[11, 125]	ἡγεμόνων μὴ γενέσθαι τάφον. ἄλλον	δέ	τινα τῶν ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη
[11, 25]	τὰς δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς	δέ	τινας αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας
[11, 40]	πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους	δέ	τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη
[11, 25]	ὅταν ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ	δέ	τινες αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς
[11, 5]	καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ	δέ	τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ
[11, 60]	τῆς Ἑλλάδος τὸ γεγονός, οἱ	δέ	τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ τῆς
[11, 135]	καὶ μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος	δὲ	τὸ παράπαν οὐχ ἧκεν εἰς
[11, 145]	ἑαυτοῦ πάντα τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο	δὲ	τὸ στρατήγημα παρὰ πολλοῖς ἐστιν.
[11, 15]	(αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι	δὲ	τὸ ψεῦδος οὐκ ὤκνει πάντων
[11, 15]	προσαιτεῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι· τὸν	δὲ	τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι πρὸς
[11, 50]	ἠγωνίζετο μὲν ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο	δὲ	τοῖς δικαίοις. (ἔφη γὰρ ὁ
[11, 105]	οὐδενὸς παρόντος, ἁπάντων ἐπελάθετο· ἅπαξ	δὲ	τολμήσας τοῦτο ψεύσασθαι πάντα συνέχεε.
[11, 60]	τοὐναντίον ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ· νῦν	δὲ	τὸν Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς
[11, 150]	ἦν ἐν τοῖς ἀρίστοις· (Πρίαμον	δὲ	τὸν βασιλέα τῆς Ἀσίας ἐν
[11, 85]	τοῦτον ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα	δὲ	τὸν Διομήδην καὶ πρὸς ὀλίγον
[11, 150]	τῷ ὄντι μέγα ὄνειδος· ὁμοίως	δὲ	τὸν νοῦν ἔχειν δοκοῦντα καὶ
[11, 100]	οἴκαδε τὰ ὀστᾶ κομίσας· τὰ	δὲ	τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς
[11, 30]	τοῦ λέγειν τι θαυμαστόν, ἔτι	δὲ	τοῦ Ἡφαίστου καὶ τοῦ Σκαμάνδρου
[11, 40]	ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας· τὴν	δὲ	τοῦ Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν,
[11, 115]	ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου	δὲ	τοῦ πατρὸς καὶ τὸ γῆρας
[11, 20]	δὲ θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης. περὶ	δὲ	τοῦ ποταμοῦ φράσας ἡμῖν ὅτι
[11, 65]	θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι	δὲ	τοῦ στόλου τὴν Θησέως μητέρα
[11, 95]	ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον	δὲ	τοὺς ἄλλους παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´
[11, 115]	τὰς μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου	δὲ	τοὺς Ἀχαιοὺς τά τε χρήματα
[11, 130]	ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι	δὲ	τοὺς μὲν φοβουμένους καὶ φεύγοντας
[11, 85]	Αἴαντά φησι μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς	δὲ	τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν
[11, 0]	οὐκ ἄν ποτε ἀνείλοντο. οὕτω	δὲ	τοῦτο ἰσχυρόν ἐστιν ὥστε πολλοὶ
[11, 150]	ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς	δὲ	τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ
[11, 140]	γενέσθαι στόλον ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς	δὲ	τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον
[11, 150]	ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου ἄξιον. πρὸς	δὲ	τούτοις, εἰ ᾔδειν ὅτι πείσω
[11, 55]	ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς	δὲ	τούτοις ὁ Ἀντήνωρ δοκῶν φρονεῖν,
[11, 60]	αἱρήσειν αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων. γενομένου	δὲ	τούτου πολλὰ χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς
[11, 125]	τὸν ἵππον ἢ διατεμεῖν, μηθὲν	δὲ	τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες καὶ
[11, 55]	τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν; τίνα	δὲ	τρόπον ἀφικόμενος εἰς τὴν Ἑλλάδα
[11, 125]	ξυλίνῳ στράτευμα ἀνθρώπων ἀποκρυφθέν. οἱ	δὲ	Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ πρᾶγμα
[11, 125]	τῷ ἵππῳ στράτευμα ὅλον, τῶν	δὲ	Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ
[11, 95]	καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς Τρῶας, ἅμα	δὲ	τῷ Ἕκτορι μὴ μάχεσθαι; οὐδὲ
[11, 125]	ἧττον τὴν Τροίαν ἑλόντες, ἐν	δὲ	τῷ ἵππῳ τῷ ξυλίνῳ στράτευμα
[11, 85]	ὁτὲ μὲν τῇ μονομαχίᾳ, πάλιν	δὲ	τῷ λίθῳ, τὸν δὲ Διομήδην
[11, 145]	βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν	δὲ	τῶν Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι,
[11, 120]	γὰρ μόνας ἐξαιρέτους ἐποίουν· περὶ	δὲ	τῶν ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν
[11, 140]	πᾶσαν ἔσχε τὴν χώραν. (ὕστερον	δὲ	τῶν Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ
[11, 145]	τῆς ἐν Πλαταιαῖς μάχης, οἱ	δὲ	τῶν ἔργων τελευταῖον εἶναι τὸ
[11, 135]	ἦλθε δυστυχίας καὶ ταπεινότητος, τὰ	δὲ	τῶν Τρώων πολὺ κρείττονα καὶ
[11, 120]	πρὸς αὐτοὺς διὰ Πέλοπα. (περὶ	δὲ	τῶν χρημάτων κατεγέλα· μὴ γὰρ
[11, 5]	τῶν ὑμετέρων προγόνων ἐσπούδακα. (προλέγω	δὲ	ὑμῖν ὅτι τοὺς λόγους τούτους
[11, 145]	ὑπὸ τοῦ Κρόνου, τὸν Κρόνον	δὲ	ὑπὸ τοῦ Διός; τοῦ γὰρ
[11, 95]	ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο μάχεσθαι. (οὕτως	δὲ	ὑποκαταφρονῶν τοῦ Πατρόκλου καὶ ἀπιστῶν
[11, 110]	κρατήσασαν πόλιν, ταύτην πορθουμένην. οἱ	δὲ	ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ
[11, 35]	ὥσπερ οὖν καὶ συνέβη· τὴν	δὲ	ὕστερον μεταβολὴν τῶν πραγμάτων καὶ
[11, 90]	ἐπιθέμενος ὑπὲρ τούτων γράφειν, γενεαῖς	δὲ	ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν εἰδότων
[11, 135]	τῆς στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ	δέ	φασιν ὅτι καὶ τὴν Ἑλένην
[11, 115]	φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος. πολὺ	δὲ	φαυλότερον ἔσχε τὰ τῶν Ἀχαιῶν
[11, 75]	Λήμνου οἶνος ἐκομίζετο αὐτοῖς. (κακῶς	δὲ	φερομένων τῶν Ἀχαιῶν ἐν τῷ
[11, 80]	μὲν Ἄρει παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ	δὲ	φλογὶ λέγων τὴν ἀλκὴν ὅμοιον
[11, 120]	σαφῶς ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι	δὲ	ψευδῆ πάντες εἶναι, πλὴν τῶν
[11, 0]	καὶ ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις, τὸ	δὲ	ψεῦδος γλυκὺ καὶ προσηνές. (ὥσπερ
[11, 60]	μᾶλλον γάμου σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ	δέ,	ὡς ἔφην, γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος
[11, 0]	μὴ δι´ ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ	δέ,	ὡς ἔφην, ὄντος τοῦ διδάσκειν,
[11, 15]	τοὺς μὲν ὡς πτωχῷ, τοὺς	δὲ	ὡς μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ μᾶλλον
[11, 10]	δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ τῶν	ἐνθάδε	πραγμάτων, οὐκ ἄλλοθέν ποθεν, ἀλλ´
[11, 150]	μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ κτεῖναι, ὃς	ἐνθάδε	τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν δὲ ἄριστον
[11, 100]	Ἀντιλόχου ταφῆναι δι´ αὐτὸν ἀποθανόντος,	οἴκαδε	τὰ ὀστᾶ κομίσας· τὰ δὲ
[11, 100]	τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν καὶ	μηδὲ	αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου
[11, 40]	μὴ ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι	μηδὲ	εἶναι ποίησιν τὸ παράπαν· ἐπίστασθαι
[11, 10]	ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς πόλιν	μηδὲ	ἐναντία βούλεσθαι τῷ αὑτῆς πατρί,
[11, 60]	καὶ τὰ χρήματα προσεπέθετο— καὶ	μηδὲ	ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ, μήτε τῶν
[11, 115]	εἰ μηδέποτε παύσονται τοῦ πολέμου	μηδὲ	ἔσται μηδὲν αὐτοῖς πλέον νικῶσιν.
[11, 25]	κειμένους καὶ μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι	μηδὲ	καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ
[11, 55]	τὴν ἅλωσιν μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι	μηδὲ	κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν;
[11, 35]	ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ μοι	μηδὲ	προθέσθαι ταῦτα τὴν ἀρχήν, ἅτε
[11, 125]	μέγιστα τῶν γεγονότων ἐᾶσαι καὶ	μηδὲ	τὴν ἅλωσιν τῆς πόλεως διελθεῖν.
[11, 20]	τὰς τῶν Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν,	μηδὲ	τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ
[11, 55]	τοῖς Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ	μηδὲ	τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ
[11, 90]	ποιῶν τὰ τῶν Ἑλλήνων, ὡς	μηδὲ	τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ
[11, 150]	ἦν, ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι, καὶ	μηδὲ	τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα τῶν ἀφανῶν,
[11, 85]	τὸν δὲ Διομήδην τοῦ Αἰνείου,	μηδὲ	τούτου μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς
[11, 55]	ἀνδρὶ πῶς εἰκός {τοῦτο δὲ}	μηδὲ	τῶν ἄλλων μηδένα αἰσθέσθαι τὴν
[11, 150]	τοῦτο πρᾶξαι μηδένα τῶν φαύλων	μηδὲ	τῶν ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ ἦν
[11, 140]	εἰς τὴν πόλιν συνεληλυθότος καὶ	μηδὲ	τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων,
[11, 125]	δὲ Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο	μηδὲ	ὑποπτεῦσαι, καὶ ταῦτα μάντεως οὔσης
[11, 110]	τῇ προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς	μηδὲ	φυγὴν ἔτι εἶναι, καὶ μέρος
[11, 35]	τοὐναντίον. λέγει δὲ ἀρχόμενος, μῆνιν	ἄειδε,	θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ
[11, 15]	ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ τοίνυν οὐδὲ	τόδε	νομίζουσιν, οὐκ εἶναι ἐν τῇ
[11, 70]	οὐδὲ δυνατόν. ἔτι δὲ καὶ	τόδε	πρὸς τοῖς εἰρημένοις. τοὺς μὲν
[11, 105]	ἐν τοῖς ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος	οὐδὲ	ἀηδής· μόλις ποτὲ τῶν Τρώων
[11, 15]	ψεῦδος οὐκ ὤκνει πάντων μάλιστα	οὐδὲ	αἰσχρὸν ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω· πότερον
[11, 90]	οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος	οὐδὲ	ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ
[11, 135]	δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ σμικρῶν	οὐδὲ	ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς καὶ
[11, 20]	σκοποῦσιν οὐδὲν ἔτι φαίνεται παράδοξον	οὐδὲ	ἄπιστον τῶν ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων,
[11, 15]	τῇ Ὁμήρου φύσει τὸ ψεῦδος	οὐδὲ	ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα
[11, 90]	ἔστιν Αἰνείας ὑπὸ Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος	οὐδὲ	Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ
[11, 50]	ἴσων· οὕτω γὰρ μᾶλλον ἐπιβουλεύσειν·	οὐδὲ	γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην εὔνουν γενέσθαι.
[11, 15]	οὐ λέγω, πρότερον εἰρημένα πολλοῖς.	οὐδὲ	γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν Ὁμήρου, μόνον
[11, 80]	ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα καὶ Ὅμηρος·	~οὐδὲ	γὰρ ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι·
[11, 95]	δὲ τῷ Ἕκτορι μὴ μάχεσθαι;	οὐδὲ	γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ ἦν οἶμαι
[11, 75]	φρουρίων ᾕρει τὰ κακῶς φυλαττόμενα·	οὐδὲ	γὰρ τῆς γῆς ἐπεκράτουν οἱ
[11, 20]	εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ τοῦτο ἀξιοῦσα.	οὐδὲ	γὰρ τῶν ἀνθρώπων εἰκὸς ἄλλον
[11, 110]	οὔτε τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας.	~οὐδὲ	γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι πάλαι τεθνηκότα
[11, 150]	προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν,	οὐδέ	γε ἄνδρα ἀγαθὸν ὄντα τὴν
[11, 150]	ἑλεῖν τινα πόλιν οὐδὲν ἄτοπον,	οὐδέ	γε τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν
[11, 70]	τὴν πόλιν} τούτων οὐθὲν εἰκὸς	οὐδὲ	δυνατόν. ἔτι δὲ καὶ τόδε
[11, 25]	οὐ γὰρ ἐθάρρει πρὸς αὐτὰ	οὐδὲ	ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ
[11, 150]	ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν ἔτι τοιοῦτον,	οὐδὲ	ἔστι δέος μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται
[11, 70]	αὐτὸς οὔτε οἱ παῖδες ἧκον	οὐδὲ	ἦν αὐτοῖς βουλομένοις τὰ τῆς
[11, 90]	ἧτταν οὐκέτι ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν	οὐδὲ	θαρρῆσαί ποτε τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας
[11, 5]	ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας	οὐδὲ	κατακόψας εἱστίασε τὸν Θυέστην οὔτε
[11, 15]	γὰρ οὐθὲν ἄνδρα σοφὸν πτωχεύειν	οὐδὲ	μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι κατὰ
[11, 70]	Νέστορος παλαιότερος ἦν οὐδὲ Φοίνικος,	οὐδὲ	μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν
[11, 15]	πτωχοὺς οὐδέν φασιν ὑγιὲς λέγειν,	οὐδὲ	μάρτυρα οὐδεὶς ἂν ἐκείνων οὐδένα
[11, 130]	ἐβοήθει τῶν φίλων τῶν Ὀδυσσέως	οὐδὲ	Νέστωρ οὕτως ἐγγύθεν. ἅπαντες γὰρ
[11, 110]	τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον,	οὐδὲ	νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας,
[11, 50]	τοῖς ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν, ὅσα	οὐδὲ	ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη
[11, 25]	ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας	οὐδὲ	οἰκτρότερον τοὺς μὲν ἐπὶ τοὺς
[11, 105]	τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ,	οὐδὲ	ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων,
[11, 145]	ἀνθρώπων ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν	οὐδὲ	ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ
[11, 35]	ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται ὑποθέμενος,	οὐδὲ	ὅτι ὕστερον ἑάλω τὸ Ἴλιον·
[11, 40]	ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος,	οὐδὲ	οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν ἀπάτην.
[11, 65]	ἦν ἀληθὲς τὸ τῆς ἁρπαγῆς	οὐδὲ	παρέσχον αἰτίαν τοῦ πολέμου οἱ
[11, 25]	Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ τοῦ εὐθέος	οὐδὲ	παρρησίαν ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε
[11, 40]	ᾠδῇ λέγειν ὅτι τὸ παράπαν	οὐδὲ	πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους
[11, 45]	βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας ἁπάσης, καὶ	οὐδὲ	πολὺ τῆς Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως
[11, 100]	ἵππων καὶ ἄοπλον γενέσθαι. Ἃ	οὐδέ–	ποτ´ ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ
[11, 25]	κρύψαι θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι λέγουσιν	οὐδὲ	προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν
[11, 90]	οὐκ ὄντων δὲ ἑτέρων ποιητῶν	οὐδὲ	συγγραφέων, παρ´ οἷς ἐλέγετο τἀληθές,
[11, 50]	κηδεύσαντι· καὶ ἅμα ἐδίδασκεν ὅτι	οὐδὲ	συμφέροι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τυγχάνειν
[11, 20]	ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ	οὐδὲ	τὰ αὐτὰ ὀνόματα ἐφ´ ἑκάστῳ
[11, 20]	ἡ αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ	οὐδὲ	τὰ αὐτὰ παρά τε ἡμῖν
[11, 95]	ὑποστρέψας αὐτὸς ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν	οὐδὲ	τὰ ὅπλα φέρειν ἔτι δυνάμενον,
[11, 25]	ᾖ περὶ τῶν μεγίστων. ὅθεν	οὐδὲ	τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ
[11, 110]	νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας,	οὐδὲ	τὴν κρατήσασαν πόλιν, ταύτην πορθουμένην.
[11, 10]	ὑμῖν χαριζόμενος οὔθ´ Ὁμήρῳ διαφερόμενος	οὐδὲ	τῆς δόξης φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι
[11, 10]	δὲ οὐκ ἄξιον οἶμαι παριδεῖν	οὐδὲ	τὸ τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ
[11, 15]	εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ τοίνυν	οὐδὲ	τόδε νομίζουσιν, οὐκ εἶναι ἐν
[11, 120]	οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν οἱ Τρῶες	οὐδὲ	τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων δὲ
[11, 130]	γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς νικῶσιν	οὐδὲ	τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους μὲν
[11, 110]	δυνάμεως· οὐ γὰρ τοῖς ἡττημένοις	οὐδὲ	τοῖς κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς
[11, 135]	τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπην,	οὐδὲ	τόπον τινὰ ἠγάπων καταλαβόντες τῆς
[11, 15]	ἐκείνων οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός,	οὐδὲ	τοὺς ἐπαίνους τοὺς παρ´ αὐτῶν
[11, 55]	χήρωσε δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν, εἶπεν,	οὐδὲ	τοῦτο ἀληθὲς λέγουσι. πῶς γὰρ
[11, 150]	ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον,	οὐδὲ	τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο
[11, 125]	τῶν Ἀχαιῶν οὐκ εἰς ἅπαξ	οὐδὲ	τῶν ἄλλων μόνον, ἀλλὰ καὶ
[11, 10]	αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν· καίτοι	οὐδὲ	τῶν ἀνθρώπων ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ
[11, 5]	ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι	οὐδὲ	ὑμῖν πρὸς ἡδονὴν ἔσονται. οἱ
[11, 25]	ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ τοῦ εὐθέος,	οὐδὲ	ὑπέσχετο ὑπὲρ τούτων οὐδὲν ἐρεῖν,
[11, 70]	γὰρ δὴ Νέστορος παλαιότερος ἦν	οὐδὲ	Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον
[11, 105]	δὲ τολμήσας τοῦτο ψεύσασθαι πάντα	συνέχεε.	καὶ τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ
[11, 75]	λοιμός τε καὶ λιμὸς αὐτοὺς	ἐπίεζε	καὶ στάσις ἐγένετο τῶν ἡγεμόνων,
[11, 65]	(ταῦτα μὲν οὖν μὴ ἄλλως	νόμιζε	πραχθῆναι ἢ ὡς ἐγὼ λέγω.
[11, 20]	οὐ γὰρ δὴ πείσειν γε	ἐνόμιζέ	τινα ὡς ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ
[11, 15]	ὤκνει πάντων μάλιστα οὐδὲ αἰσχρὸν	ἐνόμιζε,	τοῦτο λέγω· πότερον δὲ ὀρθῶς
[11, 60]	τε Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν ἧττον	ἐφρόντιζε,	τὸν Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο καὶ
[11, 55]	παρόντα τὸν Μενέλαον πῶς ταῦτα	ἔλαθε	γιγνόμενα; τοῦτο δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς
[11, 50]	Θυέστην εὔνουν γενέσθαι. μάλιστα δ´	ἔπειθε	λέγων {αὐτὸν} ὅτι οὐκ ἀνέξονται
[11, 135]	μετὰ τὸν πόλεμον εἰς τοῦτο	ἦλθε	δυστυχίας καὶ ταπεινότητος, τὰ δὲ
[11, 40]	δέ, ἔφη, γελοίως ἀπὸ τούτων	διάκεισθε	ὑμεῖς ὥστε ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ
[11, 0]	οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ μὴ	ἀνέχοισθε	τὰ ὄντα καὶ γενόμενα λέγοντος,
[11, 35]	οὐλομένην, ἣ μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´	ἔθηκε,	πολλὰς δ´ ἰφθίμους ψυχὰς ἄϊδι
[11, 20]	μὴ φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις δὲ	ἐπέθηκε	τὸν κολοφῶνα σχεδόν· ἵνα γὰρ
[11, 70]	δὲ τὴν ἀλογίαν κρύπτων Ὅμηρος	πεποίηκε	θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς
[11, 30]	δὲ ῥιπτουμένων· ἃ τὸν Πρίαμον	πεποίηκε	λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον ὡς ἐσόμενα,
[11, 80]	πόλιν φησὶ καὶ Δία ἄντικρυς	πεποίηκε	λέγοντα πασῶν τῶν ὑπὸ τὸν
[11, 30]	παράδοξον; ὁπότε τὸν ποταμὸν αὐτῷ	πεποίηκε	μαχόμενον ὑπὲρ τοῦ λέγειν τι
[11, 105]	τὴν πόλιν φευγόντων, τὸν Ἕκτορα	πεποίηκε	πρὸ τοῦ τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα
[11, 105]	Ἀλέξανδρόν φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν, ὃν	πεποίηκε	τῶν Τρώων κάκιστον καὶ δειλότατον
[11, 15]	οὐδέν· πλεῖστα γοῦν τὸν Ὀδυσσέα	πεποίηκε	ψευδόμενον, ὃν μάλιστα ἐπῄνει, τὸν
[11, 95]	ἐκράτησεν, ὡς καὶ τοῦτο Ὅμηρος	εἴρηκε.	τοὺς δὲ ἵππους διῶξαι μέν
[11, 20]	καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς	ἔοικε,	τὸ νέφος, ὃ περιεκάλυψεν ὁ
[11, 105]	ὀνείρατι μάχην διηγούμενος. μάλιστα γοῦν	προσέοικε	τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ περὶ
[11, 45]	μὲν τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς δὲ	ἔφασκε	τῶν Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν, καὶ γὰρ
[11, 95]	ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ τε καὶ	ἐδίωκε	μέχρι τῆς θαλάττης, ὡς ὁμολογεῖ
[11, 70]	φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον	ἔμελε,	τῆς δυνάμεως· Κάστορα δὲ καὶ
[11, 120]	οἱ Τρῶες οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις	ἔμελε.	τούτων δὲ ὀμοσθέντων, ὅ τε
[11, 10]	Κρόνου (παίδων, ὡς αὐτὸς Ὅμηρος	ἀπήγγειλε	ποιήσας, καί με πρεσβυτάτην τέκετο
[11, 25]	γὰρ εὐνούστερον (καὶ προθυμότερον ἕξειν	ἔμελλε	τὸν ἀκροατήν. εἰ δ´ αὖ
[11, 35]	τὸν τοῦ Ἕκτορος θάνατον, ἃ	ἔμελλε	χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται ὑποθέμενος, οὐδὲ
[11, 10]	αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας, καί	με	πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης, ἔτι
[11, 10]	λόγου τινὲς τῶν σοφιστῶν ἀσεβεῖν	με	φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ ἐπιχειρήσουσι
[11, 0]	χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ	ἐμὲ	τἀληθῆ λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν
[11, 45]	αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ διὰ τοῦτο	ἔγημε	Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ Ἑλένην ἐμνήστευε
[11, 115]	κατὰ κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ	ἐχαλέπαινε	τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ
[11, 60]	τὸν δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων	ἀπέφαινε	καὶ τὸν Πρίαμον· καὶ παρεκάλει
[11, 95]	τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα ὄντα	ἔκτεινέ	τε καὶ ἐδίωκε μέχρι τῆς
[11, 95]	φέρειν ἔτι δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν	ἀπέκτεινε	καὶ τῶν ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς
[11, 130]	καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα	ἀπέκτεινε,	κρατήσαντα τῆς Ἀσίας. (ὅ τε
[11, 115]	ἐτρώθη καιρίως, τήν τε Ἀμαζόνα	ἀπέκτεινε	Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς ναῦς
[11, 80]	{οὐ γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν ὡς	ἀπέκτεινε	τὸν Ἀλέξανδρον ὁ Μενέλαος, κενὰς
[11, 5]	τὴν τοῦ Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος	ἀπέκτεινε	τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ
[11, 10]	ἄδικον φήμην περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ	γέγονε,	διὰ δὲ τὴν αὑτῆς ἰσχὺν
[11, 55]	νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου	ἐξαλάπαξε	πόλιν, χήρωσε δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν,
[11, 150]	θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν	ἔδοξε	τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ κρείττω ταῦτα
[11, 20]	γενομένην καὶ τοὺς λόγους οὓς	εἶπε	πρὸ τῆς συνουσίας, ὡς αὐτὸς
[11, 105]	ἐκείνην. (εἰς τοῦτο δὲ προελθὼν	ἀπεῖπε	λοιπόν, οὐκ ἔχων ὅ, τι
[11, 30]	ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον, πῶς	ἀπέλιπε	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τὸν
[11, 95]	τὸν δὲ πολὺ χείρονα αὑτοῦ	ἔπεμπε;	καὶ ἅμα μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν
[11, 110]	μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ βαρέως	ἔφερε	καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει· τοὺς
[11, 55]	ἑλεῖν; ἢ πῶς τὸν Πρίαμον	εἴασε	βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ
[11, 5]	τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ κατακόψας	εἱστίασε	τὸν Θυέστην οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ
[11, 30]	τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα	ἐποίησε	διηγούμενον τοῖς περὶ τὸν Ἀλκίνοον·
[11, 150]	κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς	ἐτόλμησε	γῆμαι διὰ τὸν θεόν, αὐτὸν
[11, 90]	τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ	ἐτόλμησε	τἀναντία τοῖς γενομένοις ποιῆσαι· (Τοῦ
[11, 70]	μήτε ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου	παρεχώρησε	τοῖς υἱοῖς τῆς βασιλείας καὶ
[11, 135]	τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν	ἐκράτησε	καὶ γῆς ἀρίστης τῆς περὶ
[11, 20]	ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ τοὺς πολλοὺς	ἔπεισε.	διηγεῖται δὲ καὶ τὴν συνουσίαν
[11, 135]	πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ πόλιν	ᾤκισε	τὴν μεγίστην πασῶν} {ταῦτα δὲ
[11, 120]	τὴν δὲ Ἑλένην ὁ Ἕκτωρ	συνῴκισε	Δηιφόβῳ, ὃς ἦν μετ´ ἐκεῖνον
[11, 40]	παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη	οὐδαμόσε,	ἄλλους δέ τινας ὡς ἁρπασθείη
[11, 135]	Ἀντήνορα καὶ τὸν Ἕλενον, οὐ	πανταχόσε	μᾶλλον ἔφευγον ἢ εἰς τὴν
[11, 135]	Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ πάσης Ἰταλίας	ἐβασίλευσε	καὶ πόλιν ᾤκισε τὴν μεγίστην
[11, 135]	μέσην ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν	ἐβασίλευσε	καὶ τῆς Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας.
[11, 5]	τραγῳδῶν, λέγων ὅτι οὔτε Θυέστης	ἐμοίχευσε	τὴν τοῦ Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος
[11, 100]	δὲ μή, πάντως ἂν αὐτὸν	ἐκώλυσε	Φοῖνιξ. ἀλλ´ οὐ γὰρ ἐβούλετο,
[11, 100]	τεθῆναι. {καὶ Νέστωρ μὲν οὐκ	ἠξίωσε	μετ´ Ἀντιλόχου ταφῆναι δι´ αὐτὸν
[11, 55]	ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν,	χήρωσε	δ´ ἀγυιάς. Οὔκουν, εἶπεν, οὐδὲ
[11, 140]	τε βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον τάς	τε	Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς αὑτοῦ συμφοράς.
[11, 60]	ἔφη προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ	τε	Ἀγαμέμνων ἐκείνου μὲν ἧττον ἐφρόντιζε,
[11, 130]	ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν ἧτταν, ὅ	τε	Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ κρατήσας
[11, 60]	(οὕτω γὰρ εὔλογον ἦν τήν	τε	Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς καὶ
[11, 10]	αὐτῆς τῆς ποιήσεως ἐλέγχων, τῷ	τε	ἀληθεῖ βοηθῶν καὶ μάλιστα διὰ
[11, 120]	Τρῶας συγχέαι τὰς σπονδάς· ὤμοσάν	τε	ἀλλήλοις ὅ τε Ἕκτωρ καὶ
[11, 115]	τῶν παίδων τὸν θάνατον, τοῦ	τε	ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς
[11, 90]	ἐπιπεσόντος τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ τούς	τε	ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 115]	ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη καιρίως, τήν	τε	Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ
[11, 140]	ἀπὸ ἰσχύος καὶ φρονήματος ὑπό	τε	ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά τε δυνηθῆναι
[11, 125]	ψυχήν, ὡς αὐτοί φασιν, ἄλλου	τε	ἀποθανόντος ἄλλον σκυλευθῆναι, μόνῳ δὲ
[11, 70]	εἴργοντο τῆς γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός	τε	ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ
[11, 80]	δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν, τοῦ	τε	Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου καὶ τοῦ
[11, 130]	αὐτῷ καὶ κρατήσας ῥᾳδίως, οἵ	τε	Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα καὶ
[11, 150]	Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν ἥ	τε	Ἀσία. τὸ δὲ ἀληθὲς οὐκ
[11, 95]	ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ ὑπό	τε	Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον,
[11, 140]	καὶ φιλίας αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί	τε	βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον τάς τε
[11, 150]	ἐκ τῆς Ἀσίας τινές· ἥ	τε	γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν
[11, 115]	τότε ὡς οὐ πρότερον. ὅ	τε	γὰρ Μέμνων μέγα ἀξίωμα ἔχων
[11, 130]	ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς Ἀσίας. (ὅ	τε	Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς ἔλαττον
[11, 140]	ὑπό τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά	τε	δυνηθῆναι καὶ εἰς αὖθις. ὁρῶντα
[11, 55]	γάρ τοι χραίσμῃ κίθαρις τά	τε	δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε κόμη
[11, 55]	Ἀφροδίτης ἥ τε κόμη τό	τε	εἶδος, ὅτ´ ἐν κονίῃσι μιγείης·
[11, 35]	τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου ὅτι Τροίαν	τέ	εἰσι πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ
[11, 120]	σπονδάς· ὤμοσάν τε ἀλλήλοις ὅ	τε	Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων καὶ τῶν
[11, 55]	δὲ πράττοντι συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ	τε	Ἕλενος πῶς οὐ προέλεγε μάντις
[11, 10]	τοιοῦτον γάμον δι´ ὃν αὐτός	τε	ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ γονεῖς
[11, 130]	τῶν δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ	τε	ἔξωθεν καί τινες τῶν ἀναγκαίων.
[11, 80]	ἥμαρτεν. ὅμως δὲ οὐχ οἷός	τέ	ἐστιν ἀποκρύψαι τὰ τοῦ Ἕκτορος
[11, 100]	οὕτω βουλευσάμενον αὐτὸν λέγει τοῦ	τε	ἑταίρου στερηθῆναι καὶ πολλῶν ἑτέρων,
[11, 20]	ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ παρά	τε	ἡμῖν καὶ παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα,
[11, 10]	δεινὰ διὰ δειλίαν, φοβούμενοι τούς	τε	θανάτους καὶ τὰς ἀλγηδόνας· ὡς
[11, 120]	ἔμελε. τούτων δὲ ὀμοσθέντων, ὅ	τε	ἵππος ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη,
[11, 115]	ἔσχε τὰ τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου	τε	καὶ Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι
[11, 25]	{ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ	τε	καὶ αἰσχύνῃ, τὰς μὲν ἀνδρῶν,
[11, 20]	τῆς συνουσίας, ὡς αὐτὸς ἑωρακώς	τε	καὶ ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν αὐτὸν
[11, 115]	ἔτεσι καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους	τε	καὶ Ἀλέξανδρον, οὐδὲν ὑπ´ αὐτοῦ
[11, 35]	στήλαις γεγραμμένων διὰ τὴν ἀμαθίαν	τε	καὶ ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι
[11, 15]	φασι τὸν Ὅμηρον ὑπὸ πενίας	τε	καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν τῇ
[11, 30]	ὅσου τἄλλα εἰώθει δείματος, ἐκπλήττων	τε	καὶ αὔξων τὰ μικρότατα. (εἰ
[11, 95]	Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ	τε	καὶ ἐδίωκε μέχρι τῆς θαλάττης,
[11, 140]	καὶ ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ Πριάμου	τε	καὶ Ἕκτορος, Λέσβον τε οἰκῆσαι
[11, 140]	Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς παρὰ φίλους	τε	καὶ ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ Πριάμου
[11, 30]	ἄλλων θεῶν πρὸς ἀλλήλους, τροπάς	τε	καὶ ἥττας καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν
[11, 75]	ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός	τε	καὶ λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ
[11, 135]	χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα ἀδοκήτως	τε	καὶ παρ´ ἐλπίδας ἁλούσης τῆς
[11, 30]	μείζονα βοὴν ἢ κτύπον χαλκοῦ	τε	καὶ πυρὸς τῶν μὲν φθειρομένων,
[11, 30]	αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα ἄλλοις τὰ μέγιστά	τε	καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ δύνασθαι
[11, 45]	εἰς λόγους αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ	τε	καὶ τοῖς ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης,
[11, 90]	Τρώων καὶ τῶν ἐπικούρων, ἄλλους	τε	καὶ τὸν Σαρπηδόνα τὸν τοῦ
[11, 45]	πολὺ τῆς Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως	τε	καὶ τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων
[11, 110]	καταλιπὼν Πάριν. (ὁ δ´ αὐτός	τε	καὶ τῶν Τρώων τὸ πλῆθος
[11, 55]	οὐ προέλεγε μάντις ὤν, ἥ	τε	Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ τούτοις
[11, 55]	τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ	τε	κόμη τό τε εἶδος, ὅτ´
[11, 50]	ἐπαγωγά, καὶ δῶρα ἐδίδου τῇ	τε	Λήδᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς
[11, 60]	Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς, ὅ	τε	Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν
[11, 135]	τις αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν· ἄλλως	τε	μετὰ ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων
[11, 55]	σφόδρα δοκῶν νοῦν ἔχειν, ἥ	τε	μήτηρ; πῶς δὲ εἰκὸς τὸν
[11, 85]	αὐτῶν οὐ δύναται ἀποστῆναι— τήν	τε	νύκτα ἐκείνην τὴν χαλεπὴν καὶ
[11, 140]	Πριάμου τε καὶ Ἕκτορος, Λέσβον	τε	οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν παρέντων καὶ
[11, 130]	περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον. αἵ	τε	οἴκοι συμφοραὶ καταλαβοῦσαι τοὺς ἀφικομένους
[11, 25]	ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς αὑτό, ἄλλως	τε	ὅταν ᾖ περὶ τῶν μεγίστων.
[11, 0]	παντὶ χαλεπώτερον τὸ μεταδιδάσκειν, ἄλλως	τε	ὅταν πολύν τινες χρόνον ὦσι
[11, 140]	δὴ τὴν ἀποικίαν στεῖλαι χρημάτων	τε	οὐ φεισάμενον καὶ πλῆθος ὁπόσον
[11, 120]	γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας	τε	οὔσης καὶ συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις
[11, 75]	κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος	τε	οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς ὢν ἔτι
[11, 75]	καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν	τε	οὕτως ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν
[11, 35]	δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί	τε	πᾶσι· Διὸς δ´ ἐτελείετο βουλή.
[11, 55]	ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ	τε	πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ ὢν ἀνόητος,
[11, 135]	ἐκ τῆς Τροίας ἔχων· ὅ	τε	πόλεμος συνεστήκει περὶ εἰδώλου τὰ
[11, 35]	γέροντος ἐν τῇ Ὀνούφι, ἄλλα	τε	πολλὰ τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς
[11, 70]	ἄλλων ἄριστον, ἔτι δὲ αὐτόν	τε	πολλῶν ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον
[11, 50]	ζήλου καὶ χαρᾶς· καὶ τόν	τε	Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ
[11, 115]	μηδὲν αὐτοῖς πλέον νικῶσιν. ὅ	τε	Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ τὴν
[11, 95]	τοῦ Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον, Αἰνείαν	τε	συστάντα αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον ἐπὶ
[11, 45]	καὶ ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες διά	τε	τὴν δόξαν τὴν περὶ τοῦ
[11, 135]	καὶ σημεῖά γε ἔστιν ἄλλα	τε	τῆς ἀφίξεως καὶ νομὸς ἀπ´
[11, 115]	ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν	τε	τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον ὄντα
[11, 150]	Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει, ὑπό	τε	τοῦ μεγέθους τῶν κακῶν πάνυ
[11, 110]	ἀνεχώρησεν εἰς τὴν πόλιν παρά	τε	τοὺς γονέας καὶ τὴν γυναῖκα,
[11, 115]	αὐτῶν τὸ φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας	τε	ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος
[11, 115]	ἠξίου δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς τά	τε	χρήματα διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα εἰς
[11, 115]	μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν	τε	χώραν διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι καὶ
[11, 115]	δὲ ἐν τῷ πέραν ἔμενον·	ἅτε	γὰρ οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντες κρατήσειν,
[11, 95]	διὰ τούτων ἁπάντων εὐάλωτος ὤν,	ἅτε	δεινῷ τὴν πολεμικὴν τέχνην· ὥστε
[11, 140]	στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν,	ἅτε	εἰρήνης καὶ φιλίας αὐτοῖς γενομένης,
[11, 90]	αὐτοὺς καὶ σβεσθῆναι τὸ πῦρ,	ἅτε	ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ
[11, 110]	ταύτην πορθουμένην. οἱ δὲ ὕστερον	ἅτε	ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος
[11, 130]	χρημάτων περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν,	ἅτε	καὶ αὐτῆς τῆς γῆς κρατοῦντας
[11, 35]	μηδὲ προθέσθαι ταῦτα τὴν ἀρχήν,	ἅτε	οὐ γενόμενα, προϊούσης δὲ τῆς
[11, 95]	πολὺ τῆς πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς,	ἅτε	οὐ ταμιευσάμενον ἐν τῷ ἀγῶνι,
[11, 40]	Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί	φατε	ὑπὸ τῆς Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον,
[11, 85]	ὅταν φῇ μήτε Ἰδομενέα μένειν	μήτε	Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς δύο Αἴαντας,
[11, 90]	καὶ μήτε τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος	μήτε	ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου μέγα, εἰ
[11, 55]	φυγεῖν, μήτε γονέων μήτε πατρίδος	μήτε	ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς μήτε τῆς
[11, 65]	θέλειν ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου	μήτε	ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας τῆς
[11, 65]	καὶ ταῦτα πεζῇ, ἕως θαλάττης	μήτε	ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι δὲ τοῦ
[11, 90]	ὑπὸ τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν	μήτε	αὐτὰς διαφυλάξαι τὰς ναῦς. (ποία
[11, 70]	κἀκείνῳ τῆς Ἀφροδίτης ὑποσχομένης, καὶ	μήτε	αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ τὸν
[11, 115]	καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν	μήτε	αὐτοὺς εἰς τὴν Ἀσίαν μήτε
[11, 55]	καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν,	μήτε	γονέων μήτε πατρίδος μήτε ἀνδρὸς
[11, 115]	μήτε αὐτοὺς εἰς τὴν Ἀσίαν	μήτε	ἐκείνους ἐπὶ τὸ Ἄργος. (μετὰ
[11, 35]	δὲ μηθὲν εἶναι νόσημα χαλεπώτερον	μήτε	ἑνὶ μήτε πολλοῖς ἢ ὅταν
[11, 65]	δὲ γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι, καὶ	μήτε	ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ ταῦτα πεζῇ,
[11, 65]	κακὰ πάσχοντας μὴ θέλειν ἐκδοῦναι	μήτε	ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν
[11, 85]	ὄνομα τοὺς ἀρίστους, ὅταν φῇ	μήτε	Ἰδομενέα μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε
[11, 135]	τὸ Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου	μήτε	νιφετὸς γίγνεται μήτε χειμών, ἀλλ´
[11, 55]	ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν, μήτε γονέων	μήτε	πατρίδος μήτε ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς
[11, 35]	εἶναι νόσημα χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ	μήτε	πολλοῖς ἢ ὅταν τις ἀμαθὴς
[11, 70]	ἦν δεινόν, εἰ Νέστωρ μὲν	μήτε	πρότερον μήτε ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´
[11, 105]	καὶ μήτε τῷ πατρὶ δεομένῳ	μήτε	τῇ μητρὶ πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα
[11, 10]	δωρεάν, καὶ μηδένα ποιήσασθαι λόγον	μήτε	τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης μήτε
[11, 55]	πατρίδος μήτε ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς	μήτε	τῆς παρὰ τοῖς Ἕλλησι φήμης
[11, 90]	ἔτεσιν εἰς χεῖρας ἐλθόντος, καὶ	μήτε	τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο
[11, 10]	μήτε τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης	μήτε	τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος αὐτήν,
[11, 60]	Μενελάου μήτε τῶν τοῦ Τυνδάρεω	μήτε	τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης, καὶ
[11, 85]	μήτε Ἰδομενέα μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα	μήτε	τοὺς δύο Αἴαντας, ἀλλὰ Νέστορα
[11, 120]	καὶ τῶν ἄλλων οἱ δυνατοὶ	μήτε	τοὺς Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν εἰς
[11, 120]	ἂν ἄρχῃ τὸ Πριάμου γένος,	μήτε	τοὺς Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ
[11, 70]	ἀπιέναι παρὰ τὸν αὑτῆς ἄνδρα	μήτε	τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην
[11, 105]	τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα αὐτὸν καὶ	μήτε	τῷ πατρὶ δεομένῳ μήτε τῇ
[11, 60]	καὶ μηδὲ ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ,	μήτε	τῶν τοῦ Μενελάου μήτε τῶν
[11, 60]	αὐτῷ, μήτε τῶν τοῦ Μενελάου	μήτε	τῶν τοῦ Τυνδάρεω μήτε τοὺς
[11, 90]	ποτε τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας ὡς	μήτε	ὑπὸ τῆς τάφρου μήτε ὑπὸ
[11, 90]	ὡς μήτε ὑπὸ τῆς τάφρου	μήτε	ὑπὸ τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν
[11, 70]	εἰ Νέστωρ μὲν μήτε πρότερον	μήτε	ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε
[11, 135]	πεμφθῆναι, ὅπου μήτε νιφετὸς γίγνεται	μήτε	χειμών, ἀλλ´ αἰθρία δι´ ἔτους
[11, 45]	τῆς Ἀσίας τινά, εἰ βούλοιτο,	εἴτε	τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως εἴτε τοῦ
[11, 45]	βούλοιτο, εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως	εἴτε	τοῦ Ἰνδῶν. ~τῶν μὲν γὰρ
[11, 130]	καὶ Νεοπτόλεμος εἴτε ὑπὸ Ἑλλήνων	εἴτε	ὑπὸ ἄλλων τινῶν· μετ´ οὐ
[11, 130]	ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ Νεοπτόλεμος	εἴτε	ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε ὑπὸ ἄλλων
[11, 125]	καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον.	~σκοπεῖτε	δὲ τἀναντία πῶς ἐστι γελοῖα,
[11, 105]	ὁτὲ μὲν ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν,	ὁτὲ	δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι καὶ διώκοντα
[11, 95]	κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ μὲν περιμένων,	ὁτὲ	δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ ἑώρα
[11, 80]	ὁτὲ μὲν Ἄρει παραβάλλων αὐτόν,	ὁτὲ	δὲ φλογὶ λέγων τὴν ἀλκὴν
[11, 80]	καὶ διώκοντος μέχρι τῶν νεῶν,	ὁτὲ	μὲν Ἄρει παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ
[11, 95]	αὐτοῦ, ἅμα δὲ κοπῶσαι βουλόμενος,	ὁτὲ	μὲν περιμένων, ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων·
[11, 105]	καὶ ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν διελθών,	ὁτὲ	μὲν ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν, ὁτὲ
[11, 85]	δὶς κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος μάτην,	ὁτὲ	μὲν τῇ μονομαχίᾳ, πάλιν δὲ
[11, 20]	καὶ γυναικὸς διαφερομένων καὶ λοιδορούντων	ἐνίοτε	ἀλλήλους. καὶ τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν
[11, 125]	ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες,	ἐνίοτε	δὲ οἰόμενοι διώκειν καὶ τοῖς
[11, 40]	λέγωσι, καὶ μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται	ἐνίοτε	περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ
[11, 25]	γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας ἢ παρθένους	{ἄλλοτε}	ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ τε
[11, 0]	τις αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ ἄν	ποτε	ἀνείλοντο. οὕτω δὲ τοῦτο ἰσχυρόν
[11, 20]	Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζειν,	ποτὲ	δὲ δωρίζειν, ποτὲ δὲ ἰάζειν,
[11, 20]	ὀνόμασι, καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζοντα	ποτὲ	δὲ δωρίζοντα, πάλιν δὲ ἰάζοντα
[11, 20]	μὲν αἰολίζειν, ποτὲ δὲ δωρίζειν,	ποτὲ	δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ διαστὶ
[11, 55]	ἐν οἷς ταῦτά φησιν· ὅς	ποτε	δεῦρ´ ἐλθὼν ἕνεχ´ ἵππων Λαομέδοντος
[11, 150]	τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι δέος μή	ποτε	ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα τῶν
[11, 135]	ἐπιφανέντων. τοῦτο δὲ οὐκ ἄν	ποτε	ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη
[11, 115]	πολὺ καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί	ποτε	μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν
[11, 20]	μιγνύειν τὰς τῶν Ἑλλήνων, καὶ	ποτὲ	μὲν αἰολίζειν, ποτὲ δὲ δωρίζειν,
[11, 20]	τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ	ποτὲ	μὲν αἰολίζοντα ποτὲ δὲ δωρίζοντα,
[11, 125]	ὄντος, καὶ οὕτως, εἰ τύχοι	ποτέ,	πέτεσθαι καὶ βαδίζειν ἐπὶ τῆς
[11, 120]	οἱ δυνατοὶ μήτε τοὺς Ἕλληνάς	ποτε	στρατεύσειν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἕως
[11, 90]	ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί	ποτε	τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας ὡς μήτε
[11, 75]	τεκμήριον δέ· οὐ γὰρ ἄν	ποτε	Τρωίλος ἔξω τοῦ τείχους ἐγυμνάζετο,
[11, 105]	οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής· μόλις	ποτὲ	τῶν Τρώων εἰς τὴν πόλιν
[11, 105]	τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον ἀνθρώπων ἀεί	ποτε	ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον, οὐ δυνάμενον
[11, 35]	τοὺς γὰρ τοιούτους τῶν ἀνθρώπων	μηδέποτε	δύνασθαι τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως
[11, 115]	καὶ παρὰ τοῖς Τρωσίν, εἰ	μηδέποτε	παύσονται τοῦ πολέμου μηδὲ ἔσται
[11, 60]	Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε	μήποτε	ἀντιποιήσηται τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι
[11, 95]	αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον,	ὁπότε	δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα
[11, 30]	γενέσθαι καλὴν (οὕτως καὶ παράδοξον;	ὁπότε	τὸν ποταμὸν αὐτῷ πεποίηκε μαχόμενον
[11, 145]	ἂν εἴπῃ τις παραδέχονται ῥᾳδίως·	ὁπότε	τὸν Σκιρίτην μὲν λόχον ὀνομάζουσι
[11, 80]	τοῖς ἄνω ἔπεσί φησι μηδὲν	πώποτε	ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν οὖν
[11, 145]	Σκιρίτην μὲν λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων	μηδεπώποτε	γενόμενον, ὥς φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον
[11, 50]	μὲν ἐρασθῆναί τινα γυναικός, ἣν	οὐπώποτε	εἶδεν· ἔπειτα καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν
[11, 145]	ἔπειτα ὠφέλειάν τινα εἶχε τοῖς	τότε	Ἕλλησιν, ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν
[11, 15]	ἀπάρχεσθαι, καὶ μᾶλλον οἴονται τοὺς	τότε	καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος
[11, 90]	τοῦ Ἀχιλλέως σθένος, οὐ δήπου	τότε	πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις δὲ
[11, 115]	δὲ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι	τότε	ὡς οὐ πρότερον. ὅ τε
[11, 90]	προτροπάδην φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς	ἑκάστοτε	ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορα
[11, 55]	λέγει γὰρ οὕτως· Δύσπαρι, εἶδος	ἄριστε,	γυναιμανές, ἠπεροπευτά, αἴθ´ ὄφελες ἄγονός
[11, 110]	περὶ τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν ἕτοιμον,	ὥστε	διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει μὲν
[11, 70]	ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ τῶν ἄλλων,	ὥστε	διέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους
[11, 95]	ἅτε δεινῷ τὴν πολεμικὴν τέχνην·	ὥστε	θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ κατὰ μέσον
[11, 105]	τοῦ Ἕκτορος καὶ μισοῦντας αὐτόν,	ὥστε	καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον
[11, 35]	εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες	ὥστε	καὶ ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη δὲ
[11, 125]	καὶ βαδίζειν ἐπὶ τῆς θαλάττης.	ὥστε	καὶ τὴν Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς
[11, 5]	ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς	ὥστε	μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι ἐπὶ
[11, 80]	ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν	ὥστε	οἴκτιστα ἀνελεῖν τὴν ἁπασῶν προσφιλεστάτην
[11, 100]	αὑτοῦ φανερόν ἐστι τοῖς προσέχουσιν·	ὥστε	οὐδενὶ ἄδηλον καὶ τῶν ὀλίγον
[11, 60]	τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε τὸ πρᾶγμα,	ὥστε	οὐκ ἦν ἱκανὸν αὐτῷ τὴν
[11, 115]	Ἀντιλόχου τε καὶ Αἴαντος τεθνηκότων·	ὥστε	πέμπουσι περὶ συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι
[11, 40]	γελοίως ἀπὸ τούτων διάκεισθε ὑμεῖς	ὥστε	ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ
[11, 0]	οὕτω δὲ τοῦτο ἰσχυρόν ἐστιν	ὥστε	πολλοὶ τὰ κακὰ μᾶλλον προσποιοῦνται
[11, 30]	καὶ φαῦλον κριτὴν τῶν πραγμάτων,	ὥστε	τὰ ἐλάττω καὶ ταπεινότερα αἱρεῖσθαι,
[11, 15]	τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως	ὥστε	τὰ ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς
[11, 120]	διὰ τούτου μὴ λανθάνειν αὐτούς·	ὥστε	τὸ λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων
[11, 60]	ἀδεῶς καὶ μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας	ἔπραττε	τὸ πρᾶγμα, ὥστε οὐκ ἦν
[11, 120]	τῆς εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ δὲ	συνέπραττε	προθύμως· ἤχθετο γὰρ ὅτι δι´
[11, 25]	δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως;	οὔτε	ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον
[11, 50]	τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης	οὔτε	Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι·
[11, 70]	ἢ τὸν πατέρα αὐτόν. ἀλλ´	οὔτε	αὐτὸς οὔτε οἱ παῖδες ἧκον
[11, 50]	ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος	οὔτε	Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ ὅτι
[11, 25]	τῶν τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν,	οὔτε	γυναῖκας ἢ παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας
[11, 50]	ἄλλοι μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες,	οὔτε	Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς,
[11, 5]	Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν τοῦ Ἀτρέως	οὔτε	ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ
[11, 5]	μύθους τῶν τραγῳδῶν, λέγων ὅτι	οὔτε	Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν τοῦ Ἀτρέως
[11, 30]	πρὸς τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς,	οὔτε	ἱερὰ πορθούμενα θεῶν οὔτε χρημάτων
[11, 30]	θεῶν οὔτε χρημάτων πλῆθος ἁρπαζόμενον	οὔτε	κατ´ ἄκρας ὅλην ἐμπιμπραμένην {τὴν}
[11, 70]	οὔτε οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες	οὔτε	Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο
[11, 30]	ἄκρας ὅλην ἐμπιμπραμένην {τὴν} πόλιν	οὔτε	μείζονα βοὴν ἢ κτύπον χαλκοῦ
[11, 70]	πατέρα αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς	οὔτε	οἱ παῖδες ἧκον οὐδὲ ἦν
[11, 5]	οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε τὸν Θυέστην	οὔτε	Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς μητρός.
[11, 70]	γὰρ ἦν χείρων τὴν ψυχήν.	οὔτε	οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε
[11, 25]	θαρρῶν καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει.	οὔτε	οὖν τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν
[11, 25]	οὐδὲ παρρησίαν ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς	οὔτε	τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς
[11, 5]	οὔτε τὸν πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα	οὔτε	τῇ μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν
[11, 105]	οὔτε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον	οὔτε	τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας. ~οὐδὲ
[11, 25]	ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν. ὅθεν	οὔτε	τὴν ἀρχὴν οὔτε τὸ τέλος
[11, 105]	τὰ λύτρα τοῦ Ἕκτορος. καὶ	οὔτε	τὴν τοῦ Μέμνονος βοήθειαν οὔτε
[11, 105]	οὔτε τὴν τοῦ Μέμνονος βοήθειαν	οὔτε	τὴν τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ
[11, 25]	αὐτῶν. ὅθεν οὔτε τὴν ἀρχὴν	οὔτε	τὸ τέλος ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ
[11, 5]	αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ	οὔτε	τὸν πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε
[11, 105]	θαυμαστὰ καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν,	οὔτε	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε
[11, 5]	μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα	οὔτε	τοὺς παῖδας αὐτοῦ πρὸ τοῦ
[11, 30]	ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ πορθούμενα θεῶν	οὔτε	χρημάτων πλῆθος ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´
[11, 120]	~ὁ δὲ Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ	ἐπρέσβευε	περὶ τῆς εἰρήνης, παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς
[11, 60]	Τυνδάρεων παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην ἔχειν	ἐκέλευε·	παραλογισθῆναι γὰρ αὐτὸν ὑπὸ δώρων·
[11, 70]	ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ τῆς Σπάρτης	ἐβασίλευε	Τυνδάρεω ζῶντος ἔτι. (καὶ γὰρ
[11, 60]	τὸν Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο καὶ	ὑπώπτευε	μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν ἐν τῇ
[11, 45]	ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ Ἑλένην	ἐμνήστευε	μὲν τῷ ἀδελφῷ, οὐδεὶς δὲ
[11, 0]	ἐῶν βλέπειν. ἢ πῶς ἂν	ἴσχυε	τὰ ψεύδη πολλάκις πλέον τῶν
[11, 145]	τοὺς θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν τινα	εἶχε	τοῖς τότε Ἕλλησιν, ὅπως μὴ
[11, 100]	Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς τοσοῦτον	ὑπερεῖχε	τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ προσέτι
[11, 115]	τοῦ Ἕκτορος. πολὺ δὲ φαυλότερον	ἔσχε	τὰ τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε
[11, 140]	παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν	ἔσχε	τὴν χώραν. (ὕστερον δὲ τῶν
[11, 135]	στόλου καὶ δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν	κατέσχε	τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς Εὐρώπης·
[11, 35]	προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς δὲ ἑλώρια	τεῦχε	κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς
[11, 90]	καὶ πάντα τὰ πράγματα ἁπλῶς	ἀνέτρεψε	καὶ μετέστησεν εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς