Discours, Par.
[11, 0]	χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ λέγοντα	ἅ	γε ἐν ἀρχῇ, εἴ τις
[11, 40]	ὅτι φιλήκοοί εἰσιν οἱ Ἕλληνες·	ἃ	δ´ ἂν ἀκούσωσιν ἡδέως τινὸς
[11, 30]	ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι τὴν ποίησιν	ἃ	ἐβούλετο κρύψαι ὅπως γέγονεν. (οὕτως
[11, 20]	σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια φαίνεται,	ἃ	ἐγώ φημι αὐτὸν ἐψεῦσθαι. τῷ
[11, 35]	καὶ τὸν τοῦ Ἕκτορος θάνατον,	ἃ	ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται ὑποθέμενος,
[11, 100]	τῶν ἵππων καὶ ἄοπλον γενέσθαι.	Ἃ	οὐδέ– ποτ´ ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς
[11, 30]	μὲν φθειρομένων, τῶν δὲ ῥιπτουμένων·	ἃ	τὸν Πρίαμον πεποίηκε λέγοντα ἐπ´
[11, 30]	λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον ὡς ἐσόμενα,	ἃ	τυχὸν αὐτῷ ὡς γιγνόμενα διελθεῖν,
[11, 5]	τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες καὶ τὴν	Σφίγγα	ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ χόλον Ἥρας
[11, 115]	πρότερον. ὅ τε γὰρ Μέμνων	μέγα	ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη καιρίως, τήν
[11, 90]	ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου	μέγα,	εἰ μή γε Τρωίλον παῖδα
[11, 120]	ἵππος ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη,	μέγα	ἔργον, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ
[11, 30]	τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ, τι εἴποι	μέγα	καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων
[11, 85]	ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ, τι εἴπῃ	μέγα	καὶ θαυμαστόν, ὥς γε οἶμαι
[11, 25]	μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ φωνῇ	μέγα	λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ
[11, 150]	τῶν πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ ὄντι	μέγα	ὄνειδος· ὁμοίως δὲ τὸν νοῦν
[11, 110]	καταλιπόντες καὶ τῶν ἄλλων οὐκ	ὀλίγα	κτημάτων. (ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ
[11, 80]	ἐστιν ἀποκρύψαι τὰ τοῦ Ἕκτορος	ἔργα	νικῶντος καὶ διώκοντος μέχρι τῶν
[11, 50]	ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν	ἐπαγωγά,	καὶ δῶρα ἐδίδου τῇ τε
[11, 65]	τοὺς Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι τὴν	Ἑλλάδα,	ἀκούοντα καὶ Πέλοπα τὸν αὑτοῦ
[11, 110]	ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν	Ἑλλάδα.	(διὰ τοῦτο οὖν ἀναγκαῖον ἦν
[11, 120]	γυναικῶν, τὸν δὲ εἰς τὴν	Ἑλλάδα	ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν καταγελάσαντα
[11, 40]	αὐτοὺς ἀξιομάχους πρὸς ἅπασαν τὴν	Ἑλλάδα,	καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν, εἰ
[11, 135]	μᾶλλον ἔφευγον ἢ εἰς τὴν	Ἑλλάδα	καὶ τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον
[11, 135]	χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς καὶ τὴν	Ἑλλάδα	κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ τοὺς
[11, 60]	ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ τὴν	Ἑλλάδα	καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν ἀρίστην γυναῖκα
[11, 135]	Ἕλενος εἰς μέσην ἀφικόμενος τὴν	Ἑλλάδα	Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ τῆς Ἠπείρου
[11, 140]	στρατιὰν ὡς ἐφ´ ἕτοιμον τὴν	Ἑλλάδα	πλεῦσαι καὶ κατασχεῖν ὅλην τὴν
[11, 120]	ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς ἐπὶ τὴν	Ἑλλάδα	στρατείας. εἰ δὲ δέοι τινα
[11, 145]	δὲ ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ τὴν	Ἑλλάδα	στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι περὶ
[11, 55]	δὲ τρόπον ἀφικόμενος εἰς τὴν	Ἑλλάδα	συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο
[11, 150]	μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν	Ἑλλάδα	τῶν ἐκ τῆς Ἀσίας τινές·
[11, 50]	καὶ δῶρα ἐδίδου τῇ τε	Λήδᾳ	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν,
[11, 90]	μέγα, εἰ μή γε Τρωίλον	παῖδα	ἔτι ὄντα τὴν ἡλικίαν ἑλόντος;
[11, 150]	τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ	παῖδα	οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ
[11, 20]	ὅ φησι τοὺς μὲν θεοὺς	χαλκίδα	καλεῖν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν,
[11, 20]	θεοὶ νομίζουσιν, οἷον ὅτι τὴν	χαλκίδα	κύμινδιν οἱ θεοὶ καλοῦσι· τόπον
[11, 60]	τὴν Ἑλένην· προσήκειν γὰρ αὐτὴν	Ἑλληνίδα	οὖσαν γαμηθῆναί τινι τῶν Ἑλλήνων.
[11, 0]	ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ.	(Οἶδα	μὲν ἔγωγε σχεδὸν ὅτι διδάσκειν
[11, 65]	ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν	ἐλπίδα	ἔχοντας τῆς σωτηρίας· τὴν δὲ
[11, 115]	πέραν ἔμενον· ἅτε γὰρ οὐδεμίαν	ἐλπίδα	ἔχοντες κρατήσειν, ἀλλ´ ὁμολογιῶν δεόμενοι,
[11, 50]	μὴ προσήκειν ὀνειδίζειν αὐτῷ τὴν	πατρίδα·	καὶ γὰρ αὐτοὺς εἶναι Φρύγας
[11, 50]	καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα καὶ τὴν	πατρίδα	καὶ πάντας τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι
[11, 65]	ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ τὴν	πατρίδα	καὶ τοὺς οἰκείους καὶ τὸν
[11, 35]	λέγει δὲ ἀρχόμενος, μῆνιν ἄειδε,	θεά,	Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί´
[11, 130]	τὸ πρᾶγμα καὶ τὸν Αἴγισθον	βασιλέα	ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν εἰ μετὰ
[11, 145]	νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας καὶ τὸν	βασιλέα	αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην, τὴν δὲ
[11, 145]	ὅτι δὲ εἰκὸς ἦν τὸν	βασιλέα	κελεῦσαι στρατεῦσαι τοῖς ἄνω ἔθνεσιν
[11, 90]	τοῦ Διὸς υἱὸν λεγόμενον εἶναι,	βασιλέα	Λυκίων· καὶ περὶ τὴν τοῦ
[11, 40]	γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα καὶ	βασιλέα	μέγιστον, τούτου δὲ καὶ Λήδας
[11, 145]	ἑλόντας τὰς πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ	βασιλέα.	ὁρμούντων δὲ αὐτῶν περὶ τὴν
[11, 150]	τοῖς ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ τὸν	βασιλέα	τῆς Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ
[11, 150]	γελοίως κύνα γενέσθαι· τὸν δὲ	βασιλέα	τῶν Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν κόρην
[11, 50]	Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ καὶ τὸν	Ἡρακλέα	φίλον ὄντα καὶ ξένον Λαομέδοντι.
[11, 105]	δὲ ὅ, τι ποιήσῃ τὸν	Ἀχιλλέα,	ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν ὑπὸ τῶν
[11, 105]	δὲ προάγει ἤδη τεθνηκότα τὸν	Ἀχιλλέα	καὶ ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ ὄντων
[11, 90]	δὲ καὶ μαχομένων πάλιν, τὸν	Ἀχιλλέα	κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν αὑτοῦ,
[11, 105]	τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ τὸν	Ἀχιλλέα,	μηδενὸς αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν, καὶ
[11, 105]	καὶ οὕτως δὴ γελοίως τὸν	Ἀχιλλέα	μόνον τρεπόμενον τοὺς Τρῶας, τῶν
[11, 110]	ὑπέμεινεν οἶμαι πάλαι τεθνηκότα τὸν	Ἀχιλλέα	ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας
[11, 105]	πόλεως, ἐξὸν εἰσελθεῖν, καὶ τὸν	Ἀχιλλέα,	τάχιστον ἀνθρώπων ἀεί ποτε ὑπ´
[11, 105]	τὴν δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ τὸν	Ἀχιλλέα	φαίνεται καθῃρηκώς, {καὶ} πολὺ χείρω
[11, 100]	Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη καὶ τὸν	Ἀχιλλέα	φοβεῖσθαι καὶ μὴ βούλεσθαι συμβαλεῖν
[11, 85]	τοὺς ἀρίστους, ὅταν φῇ μήτε	Ἰδομενέα	μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς
[11, 5]	περὶ τὸν Θυέστην καὶ τὸν	Ἀτρέα	καὶ τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι
[11, 70]	αὑτῶν δυνάμεως; οὐ γὰρ ἐπὶ	Θησέα	μὲν ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα
[11, 30]	κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ τὸν	Ὀδυσσέα	ἐποίησε διηγούμενον τοῖς περὶ τὸν
[11, 80]	τὸν δὲ Νέστορα καὶ τὸν	Ὀδυσσέα	κατασχεῖν μόλις μαντείαν τινὰ προβαλλομένους
[11, 15]	τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα γοῦν τὸν	Ὀδυσσέα	πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν μάλιστα ἐπῄνει,
[11, 20]	λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ τὸν	Ὀδυσσέα	πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ τοιοῦτο, μὴ
[11, 0]	ἂν ὦσι πεπεισμένοι πρότερον, ἢ	τἀγαθὰ	μετὰ χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ ἂν
[11, 110]	ταῦτα, καὶ ἐποίουν πέραν μένοντες.	κἀνταῦθα	τοῖς Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ μὲν
[11, 90]	καὶ τῶν νεῶν τινας ἐμπρησθείσας.	~ἐνταῦθα	γὰρ οὐκ ἔστιν Αἰνείας ὑπὸ
[11, 90]	ἔτι ὄντα τὴν ἡλικίαν ἑλόντος;	(ἐνταῦθα	δὲ γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν ἔτι
[11, 105]	πάντα συνέχεε. καὶ τοὺς θεοὺς	ἐνταῦθα	ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν ὁμολογῶν
[11, 35]	πᾶσι· Διὸς δ´ ἐτελείετο βουλή.	(ἐνταῦθά	φησι περὶ μόνης ἐρεῖν τῆς
[11, 0]	ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι τῶν τὰ	ὑποβολιμαῖα	παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι
[11, 110]	πολλάς, ὁρῶντες ὅτι καὶ τῇ	προτεραίᾳ	μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ φυγὴν
[11, 85]	ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι. (τῇ δ´	ὑστεραίᾳ	τῷ μὲν Ἀγμέμνονι χαρίζεταί τινα
[11, 70]	τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην	βίᾳ,	μέχρι ἁλῶναι τὴν πόλιν} τούτων
[11, 80]	εἶναι τὴν πόλιν φησὶ καὶ	Δία	ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα πασῶν τῶν
[11, 95]	αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι καὶ τὸν	Δία	βοηθεῖν αὑτῷ καὶ δεξιὰ σημεῖα
[11, 70]	τῆς βασιλείας καὶ τῆς ἀρχῆς	διὰ	γῆρας, Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ ἐξέστη.
[11, 10]	φήμην περιβόητος ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε,	διὰ	δὲ τὴν αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς
[11, 10]	μὲν οὐ θέλουσι τὰ δεινὰ	διὰ	δειλίαν, φοβούμενοι τούς τε θανάτους
[11, 70]	τῶν ἄλλων μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον	διὰ	μέγεθος τῆς ἀρχῆς καὶ ἀνδρείαν·
[11, 10]	ἣ τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ	διὰ	μὲν τὴν ἄδικον φήμην περιβόητος
[11, 135]	ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων ἢ στρατιᾶς	διὰ	μέσων τῶν πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης
[11, 55]	ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει τὴν πόλιν	διὰ	μικρὰν πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ ἵππων,
[11, 120]	συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς	διὰ	Πέλοπα. (περὶ δὲ τῶν χρημάτων
[11, 100]	δὲ τῆς τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται	διὰ	πρόρρησίν τινα μένειν αὐτόν, ὡς,
[11, 65]	ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ	διὰ	ταῦτα ὑπέμενον οἱ Τρῶες πολὺν
[11, 50]	γεγονυῖαν μητέρα, συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ.	διὰ	ταύτην γὰρ τὴν ἀλογίαν συνέπλασαν
[11, 100]	κατηγορῶν δειλίαν· καίτοι ἐξῆν αὐτῷ	διὰ	ταύτην τὴν πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα
[11, 45]	δὲ καὶ ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες	διά	τε τὴν δόξαν τὴν περὶ
[11, 10]	τε ἀληθεῖ βοηθῶν καὶ μάλιστα	διὰ	τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ
[11, 35]	τῶν ἐν ταῖς στήλαις γεγραμμένων	διὰ	τὴν ἀμαθίαν τε καὶ ἀμέλειαν
[11, 20]	ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ	διὰ	τὴν ἀπάτην καὶ τὴν ἧτταν
[11, 85]	δὲ ὅ, τι εἴπῃ ἀληθές,	διὰ	τὴν ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων
[11, 65]	κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι τῆς πόλεως	διὰ	τὴν ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας
[11, 10]	αὑτῆς πατρί, οὐχ ἧττον δὲ	διὰ	τὴν Ἥραν καὶ τὴν Ἀφροδίτην.
[11, 130]	Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς γυναικὸς ὑπεροφθεὶς	διὰ	τὴν ἧτταν, ὅ τε Αἴγισθος
[11, 115]	ὄντα καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον	διὰ	τὴν νόσον, καὶ τοιαύτας βοηθείας
[11, 120]	νῦν τοὺς πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι	διὰ	τὴν οἴκοι πενίαν. ταῦτα δὲ
[11, 65]	ἐκ τῆς αὐτῆς ὄντα χώρας,	διὰ	τὸ κῆδος τὸ Οἰνομάου τὴν
[11, 75]	εἴων τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ	διὰ	τὸ μὴ δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν.
[11, 75]	ἐθάρρουν προσιέναι πρὸς τὴν πόλιν	διὰ	τὸ πλῆθος καὶ τὴν ἀνδρείαν
[11, 60]	τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ	διὰ	τὸν γάμον. οὕτω δὴ καὶ
[11, 150]	Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι	διὰ	τὸν θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα,
[11, 135]	τὴν Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο	διὰ	τοὺς ὅρκους. ὅμως δὲ Ἕλενος
[11, 5]	ἂν ἀκούωσι μετὰ πολὺν χρόνον,	διὰ	τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν. εἰ μὲν
[11, 130]	Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη, καὶ	διὰ	τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ πλέον τοῦ
[11, 45]	ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας, καὶ	διὰ	τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν δὲ
[11, 130]	δ´ ὑποπτεύων τὰ πράγματα. καὶ	διὰ	τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς
[11, 25]	ὡς ἂν λάθοι μάλιστα, καὶ	διὰ	τοῦτο καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ
[11, 110]	παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα.	(διὰ	τοῦτο οὖν ἀναγκαῖον ἦν μένειν
[11, 100]	Τροίᾳ φανεροί εἰσιν οἱ τάφοι·	διὰ	τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη τάφον
[11, 120]	ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ πράγμασι	διὰ	τούτου μὴ λανθάνειν αὐτούς· ὥστε
[11, 95]	εἶναι· (καταφανὴς οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ	διὰ	τούτων ἁπάντων εὐάλωτος ὤν, ἅτε
[11, 5]	καὶ τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς	διὰ	χόλον Ἥρας καὶ τὸν Λάϊον
[11, 15]	τῶν θεῶν, ἀλλὰ καὶ οὓς	ἰδίᾳ	τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ
[11, 135]	ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ τις αὐτοὺς	εἴα	κατοικεῖν· ἄλλως τε μετὰ ποίας
[11, 20]	σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς	θεῖα	καὶ μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν
[11, 85]	τὸ πολὺ πάντες ὅσοι τῇ	ἀληθείᾳ	μάχονται. (ἀλλ´ οὐ περὶ τοῦ
[11, 110]	τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος ἐν τῇ	βοηθείᾳ	τῶν νεῶν, οἱ μὲν Τρῶες,
[11, 45]	καὶ ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ	βασιλεία·	τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη
[11, 25]	παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ	δουλείᾳ	τε καὶ αἰσχύνῃ, τὰς μὲν
[11, 135]	ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ κατέμεινεν. καὶ	σημεῖά	γε ἔστιν ἄλλα τε τῆς
[11, 95]	Δία βοηθεῖν αὑτῷ καὶ δεξιὰ	σημεῖα	φαίνειν, εἴ γε ἐβούλετο σῶσαι
[11, 20]	ἐμοῦ δεικνυμένων, ἀλλὰ σμικρὰ καὶ	ἀνθρώπεια	ψεύσματα πρὸς θεῖα καὶ μεγάλα.
[11, 145]	τὸν τύραννον. (καὶ τί δεῖ	τἀνθρώπεια	λέγειν, ὅπου τὸν μὲν Οὐρανὸν
[11, 130]	ἀπελθεῖν, ὧν καὶ Ὅμηρος ἐν	Ὀδυσσείᾳ	μέμνηται. τοὺς μὲν γὰρ εὖ
[11, 30]	γέγονεν. (οὕτως γὰρ καὶ ἐν	Ὀδυσσείᾳ	τὰ μὲν περὶ τὴν Ἰθάκην
[11, 10]	ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν πρὸς τὰ δύστηνα	μειράκια,	ὧν ἐμοὶ ἐλάττων λόγος ἐστὶν
[11, 75]	πάντων πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ	θεμέλια	τοῦ τείχους. ἔτι γὰρ καὶ
[11, 65]	ἀρχὴν οὐκ εἰκὸς αὐτὴν ἐν	ὁμιλίᾳ	γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ τὴν πατρίδα
[11, 110]	ἦν ἐμπεπρησμένον αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ	μία	ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ
[11, 125]	τοῦ οὐρανοῦ λαβόντα νικῆσαι τοὺς	μιᾷ	πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ διώκειν
[11, 115]	ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν οὖν	ἀθυμία	καὶ παρὰ τοῖς Τρωσίν, εἰ
[11, 35]	ταῦτα μέγιστα τῶν γενομένων καὶ	ἄξια	τῆς ποιήσεως, καὶ τὴν τοῦ
[11, 20]	σκοποῦσι πάνυ σμικρὰ καὶ ὀλίγου	ἄξια	φαίνεται, ἃ ἐγώ φημι αὐτὸν
[11, 95]	τὸν Δία βοηθεῖν αὑτῷ καὶ	δεξιὰ	σημεῖα φαίνειν, εἴ γε ἐβούλετο
[11, 125]	~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία πῶς ἐστι	γελοῖα,	ἀφελόντες τὴν δόξαν καὶ τὸ
[11, 90]	ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ καὶ	ὅμοια	γεγονόσι. μεθ´ ἣν ἧτταν οὐκέτι
[11, 90]	μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι τὰς ναῦς.	(ποία	γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις ἢ
[11, 15]	οὐδ´ ἂν τὰ τοιαῦτα λέγειν	ὁποῖα	ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι·
[11, 125]	καὶ πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν	Τροίᾳ	τελευτήσαντα, ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ
[11, 100]	ἄλλων ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων ἐν	Τροίᾳ	φανεροί εἰσιν οἱ τάφοι· διὰ
[11, 30]	τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ τὰ	νήπια	βρέφη πρὸς τῇ γῇ παιόμενα
[11, 45]	ὡς αὐτὸς ἑορακὼς εἴην ἐν	Ὀλυμπίᾳ	ἐν τῷ ὀπισθοδόμῳ τοῦ νεὼ
[11, 0]	καθάπερ οἶμαι τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα	παιδάρια	θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ
[11, 135]	νιφετὸς γίγνεται μήτε χειμών, ἀλλ´	αἰθρία	δι´ ἔτους καὶ πρᾷος ἀήρ·
[11, 35]	ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς δὲ	ἑλώρια	τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι·
[11, 140]	παρέντων καὶ ἄλλα οὐ μικρὰ	χωρία.	ὅστις δὲ μὴ πείθεται τούτοις
[11, 60]	γὰρ ἦν τῶν ἐν τῇ	Ἀσίᾳ	πραγμάτων ὡς μεγάλων καὶ πλούτου
[11, 150]	ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν ἥ τε	Ἀσία.	τὸ δὲ ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου
[11, 60]	καὶ συγγενεῖς πολλοὺς ἐν τῇ	Ἀσίᾳ	τοὺς ἀπὸ Πέλοπος, οἳ συμπράξουσιν
[11, 80]	αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ	συνουσίᾳ	τῇ πρὸς τὴν Ἑλένην, ὃ
[11, 145]	περὶ ἄλλων πολλῶν διαφέρονται καὶ	τἀναντία	δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς περὶ τοῦ
[11, 25]	ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει	τἀναντία	λέγων τοῖς οὖσι καὶ τὸ
[11, 40]	ὡς ψευσάμενον, αὖθις δὲ ἀναβλέψαι	τἀναντία	ποιήσαντα. καὶ ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν
[11, 125]	ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ	τἀναντία	πῶς ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες τὴν
[11, 90]	γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ ἐτόλμησε	τἀναντία	τοῖς γενομένοις ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ
[11, 10]	διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς πόλιν μηδὲ	ἐναντία	βούλεσθαι τῷ αὑτῆς πατρί, οὐχ
[11, 80]	τοῦ Αἴαντος καὶ τοῦ Ἕκτορος	μονομαχία	καὶ πάνυ εὐήθης ἡ διάλυσις,
[11, 85]	Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ μὲν τῇ	μονομαχίᾳ,	πάλιν δὲ τῷ λίθῳ, τὸν
[11, 5]	ὑπὲρ γὰρ τῶν ὑμετέρων προγόνων	ἐσπούδακα.	(προλέγω δὲ ὑμῖν ὅτι τοὺς
[11, 0]	ἰσχυρόν ἐστιν ὥστε πολλοὶ τὰ	κακὰ	μᾶλλον προσποιοῦνται καὶ ὁμολογοῦσι καθ´
[11, 120]	αὐτὴν οἱ Τρῶες ἐδόκουν πολλὰ	κακὰ	πάσχειν. καὶ ποιοῦνται τὰς διαλύσεις,
[11, 65]	(ὕστερον δὲ πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα	κακὰ	πάσχοντας μὴ θέλειν ἐκδοῦναι μήτε
[11, 30]	καὶ τὸν Κύκλωπα καὶ τὰ	φάρμακα	τῆς Κίρκης, ἔτι δὲ τὴν
[11, 70]	ἐστιν. ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον	δέκα	ἔτη διατρίβοντα καὶ συνάγοντα στρατιάν,
[11, 130]	ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ	δέκα	ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον.
[11, 70]	ἦλθον, ἀλλὰ τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον	δέκα	ἔτη συλλέγοντας τὴν δύναμιν. Ἴσως
[11, 135]	πόλεμος συνεστήκει περὶ εἰδώλου τὰ	δέκα	ἔτη. (σχεδὸν δὲ καὶ Ὅμηρος
[11, 65]	αὐτῷ τὸν πατέρα πλεῦσαι τοιαύτης	ἕνεκα	πράξεως, {καὶ ταῦτα, ὥς φασιν,
[11, 60]	οὐκ ἦν ἱκανὸν αὐτῷ τὴν	γυναῖκα	ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα
[11, 55]	γιγνόμενα; τοῦτο δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς	γυναῖκα	εἰς ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ
[11, 115]	κρείττων ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν καὶ	γυναῖκα	ἔλαβεν ἐκ τῆς Ἑλλάδος τῶν
[11, 150]	διὰ τὸν θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι	γυναῖκα,	ὅθεν ἔδοξε τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ
[11, 60]	Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν ἀρίστην	γυναῖκα	οἴχεσθαι εἰς τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν,
[11, 110]	τε τοὺς γονέας καὶ τὴν	γυναῖκα,	χαίρων τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ
[11, 0]	ἀληθῶν, εἰ μὴ δι´ ἡδονὴν	ἐνίκα;	χαλεποῦ δέ, ὡς ἔφην, ὄντος
[11, 20]	ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς θεῖα καὶ	μεγάλα.	ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν πόλεμον εἰπεῖν
[11, 105]	τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ καὶ	μεγάλα,	ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε τὸν τοῦ
[11, 35]	ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς εὖ	μάλα	γέροντος ἐν τῇ Ὀνούφι, ἄλλα
[11, 120]	Πέλοπα. (περὶ δὲ τῶν χρημάτων	κατεγέλα·	μὴ γὰρ εἶναι χρήματα τοῖς
[11, 5]	ἐν τῷ θεάτρῳ, καὶ τιθέασιν	ἆθλα	περὶ τούτων, ὃς ἂν οἰκτρότατα
[11, 100]	φησι συμβῆναι περὶ τὴν μάχην.	ἀλλὰ	γὰρ εἴ τις ἅπαντα ἐλέγχοι,
[11, 145]	Πέρσαι τῶν παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,	ἀλλὰ	Δαρεῖον μέν φασιν ἐπὶ Νάξον
[11, 120]	γὰρ οὐχ ἁπλῶς τὴν μνηστείαν,	ἀλλὰ	ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ πράγμασι
[11, 150]	τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος·	ἀλλὰ	καὶ ἀποδέξαιτο ἄν τις μέλλων
[11, 0]	μόνον γε ὑπὸ τῶν ἄλλων,	ἀλλὰ	καὶ αὐτοὶ ὑφ´ αὑτῶν. τὸ
[11, 20]	δὲ δωρίζειν, ποτὲ δὲ ἰάζειν,	ἀλλὰ	καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα δέ
[11, 120]	γὰρ εἶναι χρήματα τοῖς Ἕλλησιν,	ἀλλὰ	καὶ νῦν τοὺς πολλοὺς ἑκόντας
[11, 0]	καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι,	ἀλλὰ	καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ
[11, 15]	καὶ παρατυγχανόντων ἁπάντων τῶν θεῶν,	ἀλλὰ	καὶ οὓς ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται
[11, 100]	πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι	ἀλλὰ	καὶ περὶ τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν
[11, 55]	πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ ὢν ἀνόητος,	ἀλλὰ	καὶ σφόδρα δοκῶν νοῦν ἔχειν,
[11, 60]	ἱκανὸν αὐτῷ τὴν γυναῖκα ἀπαγαγεῖν,	ἀλλὰ	καὶ τὰ χρήματα προσεπέθετο— καὶ
[11, 125]	ἅπαξ οὐδὲ τῶν ἄλλων μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος
[11, 20]	μηδὲ τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι,
[11, 70]	ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς,	ἀλλὰ	καὶ τοῦτο ψεῦδός ἐστιν ὅτι
[11, 120]	φρονούντων, οὐ μόνον οἱ Ἕλληνες,	ἀλλὰ	καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ
[11, 125]	μάντεως οὔσης παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς,	ἀλλὰ	κομίσαι τοὺς πολεμίους δι´ αὑτῶν
[11, 100]	τάφον αὐτοῦ γενέσθαι καθ´ αὑτόν,	ἀλλὰ	μετὰ τοῦ Ἀχιλλέως τεθῆναι. {καὶ
[11, 45]	Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον,	ἀλλὰ	μὴ βοῦν γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν
[11, 130]	καὶ πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας,	ἀλλὰ	μὴ δέκα ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι
[11, 55]	παρὰ τοῖς Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν,	ἀλλὰ	μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας,
[11, 115]	οὐδὲν οὐδεὶς ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς·	ἀλλὰ	Νεοπτόλεμόν τε τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ
[11, 85]	Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς δύο Αἴαντας,	ἀλλὰ	Νέστορα μόνον ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ
[11, 20]	φράσας ἡμῖν ὅτι οὐ Σκάμανδρος	ἀλλὰ	Ξάνθος λέγοιτο παρὰ τοῖς θεοῖς,
[11, 20]	ποταμὸν εἰπὼν ὅτι οὐ Σκάμανδρος	ἀλλὰ	Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς, οὕτως
[11, 125]	διατεμεῖν, μηθὲν δὲ τούτων ποιήσαντες,	ἀλλὰ	πίνοντες καὶ καθεύδοντες, καὶ ταῦτα
[11, 50]	Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς,	ἀλλὰ	πολεμήσουσι· καὶ ὅτι κινδυνεύσει τοὺς
[11, 90]	οὐ μέντοι προτροπάδην φεύγειν αὐτούς,	ἀλλὰ	πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν
[11, 60]	κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ τούτων ἁρπαγῆς,	ἀλλὰ	πολὺ μᾶλλον γάμου σημεῖόν ἐστιν.
[11, 90]	οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον,	ἀλλὰ	πράγματα ἀληθῆ καὶ ὅμοια γεγονόσι.
[11, 20]	ἄπιστον τῶν ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων,	ἀλλὰ	σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς
[11, 130]	μὴ κατὰ ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας,	ἀλλὰ	στασιάσαι τὸ στράτευμα καὶ τοὺς
[11, 75]	καὶ μηδενὸς ἀποβαίνοντος ὧν ἤλπισαν,	ἀλλὰ	συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ
[11, 135]	κατὰ σπονδὰς κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν;	ἀλλὰ	τὸ γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν
[11, 115]	πρότερον τόπῳ παρὰ τὸν αἰγιαλόν,	ἀλλὰ	τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν
[11, 110]	ἡττημένοις οὐδὲ τοῖς κακῶς πράττουσιν,	ἀλλὰ	τοῖς νικῶσι καὶ τοῖς περιγενομένοις
[11, 30]	εἰς ᾅδου κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως,	ἀλλὰ	τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον τοῖς
[11, 150]	τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα τῶν ἀφανῶν,	ἀλλὰ	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ
[11, 105]	μαχόμενον· οὐκ ὄντων δὲ ὅπλων,	ἀλλὰ	τοῦ Ἕκτορος ἔχοντος· ἐν τούτῳ
[11, 60]	τὴν Ἑλένην, οὐκ ἂν ἐφρόντισαν,	ἀλλὰ	τοὐναντίον ἐφήδεσθαι ἔμελλον αὐτῷ· νῦν
[11, 5]	ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ τέκνα αὐτῶν,	ἀλλὰ	τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες καὶ τὴν
[11, 15]	θεῶν οὐ φανερῶς τἀληθῆ φησιν,	ἀλλὰ	τοὐναντίον οὕτως ὥστε τὰ ψευδῆ
[11, 70]	δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν ἦλθον,	ἀλλὰ	τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον δέκα ἔτη
[11, 85]	Αἰνείου, μηδὲ τούτου μηδὲν πράξαντος,	ἀλλὰ	τοὺς ἵππους μόνον λαβόντος, ὅπερ
[11, 130]	τοῖς νικῶσιν οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν,	ἀλλὰ	τούτους μὲν θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται,
[11, 80]	φαίνεται τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος,	ἀλλὰ	τρόπον τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ
[11, 85]	γε οἶμαι τὰ γενόμενα διηγούμενος·	ἀλλὰ	φεύγοντας μὲν προτροπάδην ἅπαντας καὶ
[11, 145]	ἴσασιν οἱ πολλοὶ τὸ ἀκριβές,	ἀλλὰ	φήμης ἀκούουσι μόνον, καὶ ταῦτα
[11, 10]	τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος αὐτήν,	ἀλλὰ	χαρίζεσθαι τοιοῦτον γάμον δι´ ὃν
[11, 100]	δυνάμενον βαστάσαι τὸ δόρυ τὰ	ἄλλα	ἐδίδου δῆλον ὅτι προσεοικότα τῷ
[11, 25]	ψευδομένοις ὡς τὸ πολύ γε,	ἄλλα	μέν τινα λέγειν τοῦ πράγματος
[11, 140]	οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν παρέντων καὶ	ἄλλα	οὐ μικρὰ χωρία. ὅστις δὲ
[11, 50]	ὄντα τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ	ἄλλα	πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ δῶρα
[11, 75]	παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ τὰ μὲν	ἄλλα	συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ δὲ τεῖχος
[11, 35]	μάλα γέροντος ἐν τῇ Ὀνούφι,	ἄλλα	τε πολλὰ τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος
[11, 135]	κατέμεινεν. καὶ σημεῖά γε ἔστιν	ἄλλα	τε τῆς ἀφίξεως καὶ νομὸς
[11, 30]	ὅπως ἐβούλετο καὶ μεθ´ ὅσου	τἄλλα	εἰώθει δείματος, ἐκπλήττων τε καὶ
[11, 25]	καὶ τὸ δεύτερον δεύτερον καὶ	τἄλλα	ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν μὲν τοῦτο
[11, 90]	μὲν τῶν ἀνθρώπων, ὅτι καὶ	τἄλλα	ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς
[11, 35]	ὑπ´ ὀλίγων, τῶν στηλῶν διαφθαρεισῶν,	πολλὰ	δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν
[11, 50]	τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα	πολλὰ	ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ δῶρα ἐδίδου
[11, 35]	τὸν ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι	πολλὰ	καὶ δεινὰ ἔπαθον καὶ πολλοὶ
[11, 120]	δι´ αὐτὴν οἱ Τρῶες ἐδόκουν	πολλὰ	κακὰ πάσχειν. καὶ ποιοῦνται τὰς
[11, 110]	εἰς τὴν Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων	πολλὰ	καταλιπόντες καὶ τῶν ἄλλων οὐκ
[11, 65]	Τρῶες πολὺν χρόνον πολεμούμενοι καὶ	πολλὰ	πάσχοντες, οὐχ ὅσα Ὅμηρός φησιν,
[11, 35]	ἐν τῇ Ὀνούφι, ἄλλα τε	πολλὰ	τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς οὐθὲν
[11, 60]	συναραμένων ἁπάντων. γενομένου δὲ τούτου	πολλὰ	χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ χώρας
[11, 95]	Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ τοῦ Ἀχιλλέως	ὅπλα	ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ τε καὶ
[11, 105]	Θέτιν ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα	ὅπλα·	καὶ οὕτως δὴ γελοίως τὸν
[11, 95]	Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ τοῦ Ἀχιλλέως	ὅπλα,	καὶ τοῦτον ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 125]	Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ ἐκείνου ληφθέντα	ὅπλα,	ὁ δὲ Πάτροκλος οὐ ταφείς.
[11, 125]	τοσαύτας μυριάδας, καὶ μετὰ τοῦτο	ὅπλα	οὐκ ἔχοντα, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[11, 95]	δύναμιν ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ καὶ τὰ	ὅπλα	τὰ αὑτοῦ καὶ τοὺς ἵππους,
[11, 95]	ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ τὰ	ὅπλα	φέρειν ἔτι δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν
[11, 95]	ἐνέκλινεν ὡς φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ,	ἅμα	δὲ κοπῶσαι βουλόμενος, ὁτὲ μὲν
[11, 110]	τῶν ἄλλων οὐκ ὀλίγα κτημάτων.	(ἅμα	δὲ τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου
[11, 95]	ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς Τρῶας,	ἅμα	δὲ τῷ Ἕκτορι μὴ μάχεσθαι;
[11, 50]	ἱκανὸν εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ	ἅμα	ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ συμφέροι τὸν
[11, 95]	πολὺ χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ	ἅμα	μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ
[11, 100]	ἂν λάβῃ τὰ δῶρα, καὶ	ἅμα	οὐδέπω τῆς ὀργῆς ἐπέπαυτο. (καὶ
[11, 50]	εἶναι τῆς αὑτοῦ θυγατρός· καὶ	ἅμα	φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας αὐτοῦ. καὶ
[11, 35]	πάντα πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν καὶ	ἅμα	χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς
[11, 125]	δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ	πρᾶγμα	καὶ βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν ἵππον
[11, 130]	οἵ τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ	πρᾶγμα	καὶ τὸν Αἴγισθον βασιλέα ἀποδείξαντες,
[11, 60]	μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε τὸ	πρᾶγμα,	ὥστε οὐκ ἦν ἱκανὸν αὐτῷ
[11, 145]	τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ τὸ	στρατήγημα	παρὰ πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ γοῦν
[11, 125]	τὸ τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ	ἀνάθημα	ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες,
[11, 120]	αὐτὸς εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς	ἀνάθημα	κάλλιστον καὶ μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ
[11, 45]	ὀπισθοδόμῳ τοῦ νεὼ τῆς Ἥρας	ὑπόμνημα	τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν τῇ
[11, 90]	γενέσθαι τῶν Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι	παραχρῆμα	ἀπὸ τῶν νεῶν αὐτοὺς καὶ
[11, 110]	δὲ ἦν μὴ ναῦς ποιησάμενοι	παραχρῆμα	ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα. (διὰ
[11, 140]	φρονήματος ὑπό τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων	παραχρῆμά	τε δυνηθῆναι καὶ εἰς αὖθις.
[11, 130]	μὴ διαφέρεσθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν	παραχρῆμα	τῆς εὐερ– γεσίας· τοῖς δὲ
[11, 145]	ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι γε ἐγράφη	παραχρῆμα	τῶν ἔργων. οὐ γὰρ ἴσασιν
[11, 60]	ἀπὸ Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν κατιόντων,	παραχρῆμα,	ὡς εἰκός, περιβοήτου γενομένης τῆς
[11, 20]	ὀνο μάζειν, τοὺς δὲ θεοὺς	Σῆμα	(Μυρίνης. περὶ δὲ τοῦ ποταμοῦ
[11, 20]	πρὸ τῆς πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον	σῆμα	Μυρίνης. (τὸ δὲ μῶλυ εἰπὼν
[11, 95]	ἐνδυσάμενος τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα	ἐπίσημα	ὄντα ἔκτεινέ τε καὶ ἐδίωκε
[11, 35]	νομίζουσι· τούτου δὲ μηθὲν εἶναι	νόσημα	χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ μήτε πολλοῖς
[11, 45]	καὶ τῆς κόμης ἕλκουσαν, καὶ	ἐπίγραμμα	ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ δὲ
[11, 20]	προστίθησι τὸ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις	ὄνομα·	καὶ τὸν ποταμὸν εἰπὼν ὅτι
[11, 85]	μὲν προτροπάδην ἅπαντας καὶ κατ´	ὄνομα	τοὺς ἀρίστους, ὅταν φῇ μήτε
[11, 15]	σχεδόν, ἔτι δὲ μοιχείας καὶ	δεσμὰ	καὶ διεγγυήσεις θεῶν, οὐ λέγω,
[11, 130]	ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι τὸ	πταῖσμα	καὶ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· (οὐ
[11, 115]	γὰρ εἶναι κρείττους καὶ τὸ	ἐπιτείχισμα	ἔφη κατὰ κράτος αἱρήσειν· μάλιστα
[11, 125]	δὲ τῷ ἵππῳ τῷ ξυλίνῳ	στράτευμα	ἀνθρώπων ἀποκρυφθέν. οἱ δὲ Τρῶες
[11, 80]	τῶν Ἑλλήνων, ὡς ἀπάξοντα τὸ	στράτευμα,	δῆλον ὅτι τοῦ πλήθους χαλεπῶς
[11, 130]	πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι τὸ	στράτευμα	καὶ τοὺς Ἀτρείδας, καὶ τοὺς
[11, 125]	{κρυφθῆναι μὲν ἐν τῷ ἵππῳ	στράτευμα	ὅλον, τῶν δὲ Τρώων μηθένα
[11, 120]	ὑπὸ τοῦ ἵππου. καὶ τὸ	στράτευμα	ᾤχετο ὑπόσπονδον τούτῳ τῷ τρόπῳ.
[11, 115]	ὅ τε γὰρ Μέμνων μέγα	ἀξίωμα	ἔχων ἐτρώθη καιρίως, τήν τε
[11, 95]	κἀκείνων ἁλόντων. (τὸ μὲν οὖν	σῶμα	μόλις διέσωσαν ἐπὶ τὰς ναῦς
[11, 20]	ὄντι ἀνθρώπινα ψεύσματα καὶ λίαν	πιθανὰ	πρὸς θείαν καὶ ἀμήχανον φύσιν.
[11, 125]	εἰς τὴν πόλιν· πρότερον δὲ	ἕνα	ἄνδρα πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι
[11, 125]	ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ διώκειν ἅπαντας	ἕνα	ὄντα. (αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον
[11, 55]	{τοῦτο δὲ} μηδὲ τῶν ἄλλων	μηδένα	αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους
[11, 130]	ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας καὶ	μηδένα	αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος δὲ τὸ
[11, 50]	τῶν ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν καὶ	μηδένα	αὐτοὺς κωλύειν τῆς Ἀσίας καὶ
[11, 60]	χρήματα προσεπέθετο— καὶ μηδὲ ἐπαναχθῆναι	μηδένα	αὐτῷ, μήτε τῶν τοῦ Μενελάου
[11, 95]	τὸν Ἕκτορα ἀκούων ὅτι φησὶ	μηδένα	αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι καὶ τὸν
[11, 55]	ἐννοῆσαι μηδὲ κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον	μηδένα	αὐτῶν; τίνα δὲ τρόπον ἀφικόμενος
[11, 105]	ὥσπερ ἐπὶ θέαν παρόντας καὶ	μηδένα	βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα πεπονθότας
[11, 65]	μισοῦντας· {πάντα ταῦτα δὲ γιγνόμενα	μηδένα	κωλῦσαι, καὶ μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν,
[11, 10]	καὶ ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν, καὶ	μηδένα	ποιήσασθαι λόγον μήτε τῆς Ἑλένης
[11, 150]	σφαγῆναι, καὶ μηδὲ τοῦτο εἰργάσθαι	μηδένα	τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν τοῦ
[11, 150]	τοῦ ἀγάλματος, καὶ τοῦτο πρᾶξαι	μηδένα	τῶν φαύλων μηδὲ τῶν ἀναξίων,
[11, 15]	οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς ἂν ἐκείνων	οὐδένα	ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ τοὺς
[11, 125]	στράτευμα ὅλον, τῶν δὲ Τρώων	μηθένα	αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ
[11, 15]	διεγγυήσεις θεῶν, οὐ λέγω, πρότερον	εἰρημένα	πολλοῖς. οὐδὲ γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν
[11, 20]	κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν ἐκάλει	λιμένα,	(Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα δέ μοι
[11, 75]	δὲ καταπλεύσαντες εἰς τὸν Ἀχαιῶν	λιμένα	νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον
[11, 40]	ὧν ἐδόκει μοι ἀληθῆ τὰ	λεγόμενα.	ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι
[11, 30]	νήπια βρέφη πρὸς τῇ γῇ	παιόμενα	ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ πορθούμενα θεῶν
[11, 30]	ἐσόμενα, ἃ τυχὸν αὐτῷ ὡς	γιγνόμενα	διελθεῖν, ὅπως ἐβούλετο καὶ μεθ´
[11, 65]	ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα ταῦτα δὲ	γιγνόμενα	μηδένα κωλῦσαι, καὶ μήτε ἐξιοῦσαν
[11, 55]	τὸν Μενέλαον πῶς ταῦτα ἔλαθε	γιγνόμενα;	τοῦτο δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα
[11, 80]	τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς ὡς	γενόμενα	διηγούμενος, ἀλλ´ Ἕκτορα ποιήσας ὀνειδίζοντα
[11, 85]	θαυμαστόν, ὥς γε οἶμαι τὰ	γενόμενα	διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας μὲν προτροπάδην
[11, 25]	ψεύδονται. οἱ δὲ βουλόμενοι τὰ	γενόμενα	ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως
[11, 0]	μὴ ἀνέχοισθε τὰ ὄντα καὶ	γενόμενα	λέγοντος, ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον
[11, 105]	τὴν Θέτιν ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου	γενόμενα	ὅπλα· καὶ οὕτως δὴ γελοίως
[11, 35]	ταῦτα τὴν ἀρχήν, ἅτε οὐ	γενόμενα,	προϊούσης δὲ τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ
[11, 150]	δικαίως· πόσῳ κρείττω ταῦτα μὴ	γενόμενα	τοῖς Ἕλλησιν ἢ Τροίαν ἁλῶναι;
[11, 85]	ὅτι ἀληθῆ λέγει καὶ τὰ	γενόμενα	ὑπ´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων προαγόμενος·
[11, 30]	πεποίηκε λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον ὡς	ἐσόμενα,	ἃ τυχὸν αὐτῷ ὡς γιγνόμενα
[11, 75]	τῶν φρουρίων ᾕρει τὰ κακῶς	φυλαττόμενα·	οὐδὲ γὰρ τῆς γῆς ἐπεκράτουν
[11, 30]	γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε ἱερὰ	πορθούμενα	θεῶν οὔτε χρημάτων πλῆθος ἁρπαζόμενον
[11, 125]	ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ	Ἀθηνᾷ	καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος ἐστὶ
[11, 120]	ἀνάθημα κάλλιστον καὶ μέγιστον τῇ	Ἀθηνᾷ	καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ
[11, 120]	καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ	Ἀθηνᾷ	τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο γὰρ φέρειν
[11, 70]	Θησέα μὲν ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα	Ἕλληνα	καὶ τῶν ἄλλων ἄριστον, ἔτι
[11, 145]	ὥσπερ καὶ προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον δὲ	Ἕλληνα	ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ πάντα τρόπον
[11, 10]	καὶ ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν πρὸς τὰ	δύστηνα	μειράκια, ὧν ἐμοὶ ἐλάττων λόγος
[11, 20]	δὲ ἐπέθηκε τὸν κολοφῶνα σχεδόν·	ἵνα	γὰρ μὴ ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει
[11, 55]	πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας κωλύειν;	ἵνα	δὲ εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν τῆς
[11, 125]	ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα,	ἵνα	δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα
[11, 105]	καὶ ἐπονείδιστον ἐν τοῖς Ἕλλησι.	(ἵνα	δὴ τοῦ Ἕκτορος τὴν δόξαν
[11, 145]	τοῖς ἄνω ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον,	ἵνα	μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ
[11, 10]	πάσχειν μὲν οὐ θέλουσι τὰ	δεινὰ	διὰ δειλίαν, φοβούμενοι τούς τε
[11, 35]	τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ καὶ	δεινὰ	ἔπαθον καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ
[11, 15]	σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν ὅσα δοκεῖ	δεινὰ	πεποιηκέναι περὶ θεῶν καὶ οὐ
[11, 145]	φασιν ὑστέραν γενέσθαι τὴν περὶ	Σαλαμῖνα	ναυμαχίαν τῆς ἐν Πλαταιαῖς μάχης,
[11, 20]	αὐτὸν ἐψεῦσθαι. τῷ γὰρ ὄντι	ἀνθρώπινα	ψεύσματα καὶ λίαν πιθανὰ πρὸς
[11, 80]	ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν, (τρόπον	τινὰ	ἄκων καὶ ἀναφέρων εἰς τιμὴν
[11, 55]	πάντων ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ ἄλλον	τινὰ	ἀπέδειξεν ἄρχοντα τῆς χώρας; (εἰ
[11, 85]	ὑστεραίᾳ τῷ μὲν Ἀγμέμνονι χαρίζεταί	τινα	ἀριστείαν ἀνόνητον καὶ τῷ Διομήδει
[11, 90]	αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν μέν	τινα	γενέσθαι τῶν Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι
[11, 50]	δυνατὸν εἶναι πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί	τινα	γυναικός, ἣν οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα
[11, 55]	κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν;	τίνα	δὲ τρόπον ἀφικόμενος εἰς τὴν
[11, 120]	Ἑλλάδα στρατείας. εἰ δὲ δέοι	τινα	δίκην γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς χάριν,
[11, 115]	οἱ Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν εἴ	τινα	ἐδύναντο ὠφέλειαν· τῶν μὲν γὰρ
[11, 45]	αὐτῷ λαβεῖν ἐκ τῆς Ἀσίας	τινά,	εἰ βούλοιτο, εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων
[11, 20]	γὰρ τῶν ἀνθρώπων εἰκὸς ἄλλον	τινὰ	εἰδέναι τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ
[11, 125]	τὴν Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς ἄν	τινα	εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο ἄκριτον
[11, 145]	περὶ τοὺς θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν	τινα	εἶχε τοῖς τότε Ἕλλησιν, ὅπως
[11, 70]	τὴν χώραν καὶ τῶν πολισμάτων	τινὰ	ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ
[11, 80]	ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον	τινὰ	ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ μή γε
[11, 135]	καὶ τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον	τινὰ	ἠγάπων καταλαβόντες τῆς Ἀσίας, ἀλλ´
[11, 105]	ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον	τινὰ	ἰλιγγιῶν περὶ τὸ ψεῦδος καὶ
[11, 115]	βεβαίως ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον	τινὰ	καὶ πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν
[11, 25]	τὸ πολύ γε, ἄλλα μέν	τινα	λέγειν τοῦ πράγματος καὶ διατρίβειν
[11, 145]	πλείους τῶν εἴκοσι, καὶ γενέσθαι	τινὰ	μάχην τοῖς ναύταις πρὸς τοὺς
[11, 100]	τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν	τινα	μένειν αὐτόν, ὡς, εἰ ἐξῄει,
[11, 45]	τυράννου καὶ τῶν ἀπὸ Ἰταλίας	τινὰ	μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι δὲ Ἱπποδάμειαν
[11, 10]	αὐτῶν γίγνεσθαι λόγον· ὁποῖον δέ	τινα,	οὐθὲν μέλει αὐτοῖς. ὅλως δὲ
[11, 150]	(τὸ μὲν γὰρ μὴ ἑλεῖν	τινα	πόλιν οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ γε
[11, 20]	οἱ θεοὶ καλοῦσι· τόπον δέ	τινα	πρὸ τῆς πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον
[11, 80]	τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις μαντείαν	τινὰ	προβαλλομένους καὶ ὀλίγον εἶναι χρόνον
[11, 105]	καὶ τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά	τινα	προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο πάνυ
[11, 125]	μὴ γενέσθαι τάφον. ἄλλον δέ	τινα	τῶν ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη πολεμοῦντα
[11, 115]	εἰς τὸν πόλεμον καὶ δίκην	τινὰ	ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο,
[11, 20]	γὰρ δὴ πείσειν γε ἐνόμιζέ	τινα	ὡς ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ τοῖς
[11, 5]	ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ	τέκνα	αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες
[11, 0]	ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου	γέγονα.	~καίτοι φασὶ μὲν οἱ πολλοὶ
[11, 90]	ἐπικούρων, ἄλλους τε καὶ τὸν	Σαρπηδόνα	τὸν τοῦ Διὸς υἱὸν λεγόμενον
[11, 115]	ἔχων ἐτρώθη καιρίως, τήν τε	Ἀμαζόνα	ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς
[11, 30]	ὅλην ἐμπιμπραμένην {τὴν} πόλιν οὔτε	μείζονα	βοὴν ἢ κτύπον χαλκοῦ τε
[11, 30]	οὖν ἐκ τούτων ὁμολογεῖν ἢ	ἀγνώμονα	Ὅμηρον καὶ φαῦλον κριτὴν τῶν
[11, 50]	Αἰθιόπων βασιλεύειν τὸν αὑτοῦ ἀνεψιὸν	Μέμνονα,	ἐκ Τιθωνοῦ ὄντα τοῦ Πριάμου
[11, 130]	δόξης καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν	Ἀγαμέμνονα	ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς Ἀσίας. (ὅ
[11, 80]	ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς φησι τὸν	Ἀγαμέμνονα	ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων, ὡς
[11, 85]	φῇ μήτε Ἰδομενέα μένειν μήτε	Ἀγαμέμνονα	μήτε τοὺς δύο Αἴαντας, ἀλλὰ
[11, 100]	πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα πρὸς τὸν	Ἀγαμέμνονα.	οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ περὶ
[11, 70]	ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα πῶς	Ἀγαμέμνονα	περιέμενον δέκα ἔτη διατρίβοντα καὶ
[11, 65]	μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ	Ἀγαμέμνονα	φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι
[11, 95]	ὢν μάχεσθαι, τὸν δὲ πολὺ	χείρονα	αὑτοῦ ἔπεμπε; καὶ ἅμα μὲν
[11, 145]	φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ καὶ	Ἀριστογείτονα	πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς
[11, 135]	τὰ δὲ τῶν Τρώων πολὺ	κρείττονα	καὶ ἐπικυδέστερα ἐγένετο. τοῦτο μὲν
[11, 80]	τοῦ Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι, τοσοῦτόν γε	κρείττονα	ὄντα, ὡς ἕλκειν αὐτὸν εἰς
[11, 95]	ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν πρὸς ἄνδρα	κρείττονα,	ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς ἀρίστους οὐδεὶς
[11, 150]	μεγέθους τῶν κακῶν πάνυ γελοίως	κύνα	γενέσθαι· τὸν δὲ βασιλέα τῶν
[11, 120]	τῶν τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς βασιλεύσας	συχνὰ	ἔτη καὶ πλεῖστα τῆς Ἀσίας
[11, 105]	ποιήσει καὶ τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων	{ἀγῶνά	τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο
[11, 75]	ὅτι πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ	Ποσειδῶνα	τοὺς ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ
[11, 75]	γενόμενον λέγειν, ὅτι πεποίηκεν ὕστερον	Ἀπόλλωνα	καὶ Ποσειδῶνα τοὺς ποταμοὺς ἐφιέντας
[11, 20]	γενέσθαι. (τούτοις δὲ ἐπέθηκε τὸν	κολοφῶνα	σχεδόν· ἵνα γὰρ μὴ ἀπορῶμεν
[11, 60]	ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ τῆς στρατείας·	δόξα	γὰρ ἦν τῶν ἐν τῇ
[11, 25]	καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ πάθη	παντοδαπὰ	καὶ συμφοράς, ἔτι δὲ ὃ
[11, 120]	τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς διὰ	Πέλοπα.	(περὶ δὲ τῶν χρημάτων κατεγέλα·
[11, 65]	κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ	Πέλοπα	τὸν αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ τῆς
[11, 30]	περὶ τὴν Σκύλλαν καὶ τὸν	Κύκλωπα	καὶ τὰ φάρμακα τῆς Κίρκης,
[11, 100]	κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ μή τις	ἄρα	καὶ τοῦ Πατρόκλου ζητῇ τάφον·
[11, 85]	Ἀχιλλέως, εἴ τι δύναιτο ἐκεῖνος	ἄρα	ὠφελῆσαι. (τῇ δ´ ὑστεραίᾳ τῷ
[11, 145]	κἀκείνους ἑλόντας τὰς πόλεις ἀφικέσθαι	παρὰ	βασιλέα. ὁρμούντων δὲ αὐτῶν περὶ
[11, 40]	ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι·	παρὰ	δὲ Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι μηδὲν
[11, 20]	οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο	παρὰ	θεοῦ τινος. (οὕτω πάνυ κατεφρόνει
[11, 145]	ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ τὸ στρατήγημα	παρὰ	πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς
[11, 20]	τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ	παρά	τε ἡμῖν καὶ παρ´ ἐκείνοις
[11, 110]	Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν πόλιν	παρά	τε τοὺς γονέας καὶ τὴν
[11, 20]	θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι τὸ	παρὰ	τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ τὸν
[11, 55]	ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς μήτε τῆς	παρὰ	τοῖς Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ
[11, 10]	τὴν αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ
[11, 145]	οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι τῶν	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον μέν
[11, 20]	οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο	παρὰ	τοῖς θεοῖς, αὐτὸς οὕτως ἤδη
[11, 20]	ἐνόμιζέ τινα ὡς ἐπίσταιτο τοὺς	παρὰ	τοῖς θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ}
[11, 20]	μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς	παρὰ	τοῖς θεοῖς γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ
[11, 145]	οὐδὲ ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη	παρὰ	τοῖς πρότερον· ἐπεί τοι καὶ
[11, 115]	διατοξευόμενος. (ἦν οὖν ἀθυμία καὶ	παρὰ	τοῖς Τρωσίν, εἰ μηδέποτε παύσονται
[11, 115]	οὐκ ἐν ᾧ πρότερον τόπῳ	παρὰ	τὸν αἰγιαλόν, ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν
[11, 70]	καὶ μήτε αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι	παρὰ	τὸν αὑτῆς ἄνδρα μήτε τοὺς
[11, 105]	βασιλέως εἰς τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν	παρὰ	τὸν Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου τῶν
[11, 150]	Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα	παρὰ	τὸν τοῦ Διὸς βωμόν, ἀφ´
[11, 15]	ἐπιορκεῖν φησι, καὶ τοῦτ´ αὐτῷ	παρὰ	τοῦ Ἑρμοῦ δεδόσθαι. περὶ δὲ
[11, 65]	ὅτι νόμῳ τοῦ Ἀλεξάνδρου λαβόντος	παρὰ	τοῦ πατρός, καὶ τῆς Ἑλένης
[11, 20]	ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην δὲ	παρά	του πυθέσθαι· περὶ αὑτοῦ δὲ
[11, 35]	θυγατρός. ἐγὼ οὖν ὡς ἐπυθόμην	παρὰ	τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς
[11, 20]	οὕτως Ὅμηρος ἡμῖν διαλέγεται, τὰ	παρὰ	τῶν θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ ἐπιστάμενος
[11, 140]	εἰς τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς	παρὰ	φίλους τε καὶ ἐνσπόνδους τοὺς
[11, 150]	εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ γε	ἄνδρα	ἀγαθὸν ὄντα τὴν ψυχὴν ὑπὸ
[11, 70]	ἐπὶ Θησέα μὲν ἦλθον εὐθύς,	ἄνδρα	Ἕλληνα καὶ τῶν ἄλλων ἄριστον,
[11, 40]	ἐν Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν	ἄνδρα	καὶ βασιλέα μέγιστον, τούτου δὲ
[11, 0]	λέγοντα, κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον	ἄνδρα	καὶ σοφόν, καὶ τοὺς παῖδας
[11, 50]	ἔπειτα καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν	ἄνδρα	καὶ τὴν πατρίδα καὶ πάντας
[11, 95]	οὕτως ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν πρὸς	ἄνδρα	κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς ἀρίστους
[11, 65]	καὶ τοὺς οἰκείους καὶ τὸν	ἄνδρα	μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν εἰς ἀνθρώπους
[11, 70]	ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ τὸν αὑτῆς	ἄνδρα	μήτε τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν
[11, 125]	τὴν πόλιν· πρότερον δὲ ἕνα	ἄνδρα	πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν
[11, 15]	ψέγω Ὅμηρον· κωλύει γὰρ οὐθὲν	ἄνδρα	σοφὸν πτωχεύειν οὐδὲ μαίνεσθαι δοκεῖν·
[11, 55]	προέλεγε μάντις ὤν, ἥ τε	Κασσάνδρα	θεοφορουμένη, πρὸς δὲ τούτοις ὁ
[11, 115]	ἐγεγόνει μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν,	σφόδρα	ἀνιαθεὶς καὶ φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ
[11, 20]	Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ τοῖς	σφόδρα	ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς
[11, 55]	οὐκ ὢν ἀνόητος, ἀλλὰ καὶ	σφόδρα	δοκῶν νοῦν ἔχειν, ἥ τε
[11, 5]	καὶ τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι	σφόδρα,	ἐάν τις ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους
[11, 90]	ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς περὶ τῶν	σφόδρα	παλαιῶν, ἔτι δὲ πρὸς τοὺς
[11, 120]	καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ	σφόδρα	χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι
[11, 30]	τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε	ἱερὰ	πορθούμενα θεῶν οὔτε χρημάτων πλῆθος
[11, 125]	λαβόντα νικῆσαι τοὺς μιᾷ πρότερον	ἡμέρᾳ	κρατοῦντας καὶ διώκειν ἅπαντας ἕνα
[11, 110]	ὀλίγα κτημάτων. (ἅμα δὲ τῇ	ἡμέρᾳ	φανεροῦ γενομένου τοῦ πράγματος, ὁ
[11, 45]	αὐτὸς οὖν προκρῖναι τὴν ἐκείνου	θυγατέρα,	ἐξὸν αὐτῷ λαβεῖν ἐκ τῆς
[11, 50]	Λαομέδοντα Τελαμῶνι δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ	θυγατέρα	Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν εἰς
[11, 135]	γήμας δὲ τὴν τοῦ βασιλέως	θυγατέρα	καὶ διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι τὰ
[11, 55]	οὐ γὰρ ἱκανὸν ἦν Πιτθέως	θυγατέρα	οὖσαν ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´
[11, 45]	ἀληθὲς λέγειν, ὅπου τὴν Κλεισθένους	θυγατέρα	τοῦ Σικυωνίων τυράννου καὶ τῶν
[11, 70]	προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν ἢ τὸν	πατέρα	αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς οὔτε
[11, 20]	τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν	πατέρα	καὶ δοῦναι τὸ φίλτρον αὐτῇ,
[11, 5]	ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε τὸν	πατέρα	Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε τῇ μητρὶ
[11, 65]	γυναικός, ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ τὸν	πατέρα	πλεῦσαι τοιαύτης ἕνεκα πράξεως, {καὶ
[11, 55]	ὁ Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν	πατέρα,	ὡς πάντων ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ
[11, 20]	οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ	ἡμετέρᾳ	οὐδὲ τὰ αὐτὰ ὀνόματα ἐφ´
[11, 20]	οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ	ἡμετέρᾳ	οὐδὲ τὰ αὐτὰ παρά τε
[11, 40]	λαβόντας· τὴν δὲ τοῦ Θησέως	μητέρα	αἰχμάλωτον ἄγειν, τιμωρουμένους αὐτόν· εἶναι
[11, 150]	πρότερον· Ἑκάβην δέ, δύστηνον τοσούτων	μητέρα	παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει,
[11, 65]	δὲ τοῦ στόλου τὴν Θησέως	μητέρα	πρεσβυτέραν καὶ δῆλον ὅτι μισοῦσαν
[11, 50]	ἔτι δὲ οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν	μητέρα,	συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ. διὰ ταύτην
[11, 55]	τὴν Αἴθραν τὴν τοῦ Θησέως	μητέρα	συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ
[11, 30]	πραγμάτων, ὥστε τὰ ἐλάττω καὶ	ταπεινότερα	αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα ἄλλοις τὰ μέγιστά
[11, 135]	τῶν Τρώων πολὺ κρείττονα καὶ	ἐπικυδέστερα	ἐγένετο. τοῦτο μὲν γὰρ Αἰνείας
[11, 150]	εἰπεῖν. ὅμως δὲ μείζω καὶ	δυσχερέστερα	ὀνείδη φημὶ τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν.
[11, 20]	~οἷον ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ	Ἥρᾳ	διὰ τὴν ἀπάτην καὶ τὴν
[11, 20]	ἧτταν τῶν Τρώων, καὶ πρότερον	Ἥρα	πρὸς τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι
[11, 150]	βασιλέα τῆς Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ	γήρᾳ	κατατρωθέντα παρὰ τὸν τοῦ Διὸς
[11, 50]	ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν εἰς Τροίαν	μνηστῆρα	{μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ καὶ
[11, 140]	φιλίαν παρέντων καὶ ἄλλα οὐ	μικρὰ	χωρία. ὅστις δὲ μὴ πείθεται
[11, 20]	τῶν ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων, ἀλλὰ	σμικρὰ	καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς θεῖα
[11, 20]	οὕτω μὲν γὰρ σκοποῦσι πάνυ	σμικρὰ	καὶ ὀλίγου ἄξια φαίνεται, ἃ
[11, 95]	ὁπότε δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα,	Ἀγήνορα	δὲ οὐ καταλαβόντα ὁρμήσαντα διώκειν·
[11, 140]	καὶ εἰς αὖθις. ὁρῶντα δὲ	Ἀντήνορα	Αἰνείαν στελλόμενον καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι
[11, 135]	περὶ τὸν Αἰνείαν καὶ τὸν	Ἀντήνορα	καὶ τὸν Ἕλενον, οὐ πανταχόσε
[11, 95]	ἥκοντος τοῦ δεινοῦ, καὶ τὸν	Ἕκτορα	ἀκούων ὅτι φησὶ μηδένα αὑτῷ
[11, 90]	χεῖρας ἐλθόντος, καὶ μήτε τὸν	Ἕκτορα	ἀποκτείναντος μήτε ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου
[11, 85]	τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν	Ἕκτορα	ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ τεῖχος τῶν
[11, 95]	ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν δὲ	Ἕκτορα	ἐν τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον ὄντα
[11, 105]	μάχῃ, οὐδὲ ὅπως ἀποκτείνῃ τὸν	Ἕκτορα	εὑρίσκων, τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ
[11, 50]	τόν τε Πρίαμον καὶ τὸν	Ἕκτορα	καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἥδεσθαι
[11, 110]	ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον καὶ τὸν	Ἕκτορα	καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω
[11, 75]	καὶ τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν	Ἕκτορα	καὶ τοὺς Τρῶας, καὶ μᾶλλον
[11, 125]	τὰ πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς δὲ	Ἕκτορα	μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου
[11, 110]	γὰρ εἶχον οἱ περὶ τὸν	Ἕκτορα	ναυτικὸν ἕτοιμον, ὥστε διαβαίνειν ἐπ´
[11, 95]	ἵππους διῶξαι μέν φησι τὸν	Ἕκτορα,	οὐ λαβεῖν δέ, κἀκείνων ἁλόντων.
[11, 105]	εἰς τὴν πόλιν φευγόντων, τὸν	Ἕκτορα	πεποίηκε πρὸ τοῦ τείχους ἀνδρειότατα
[11, 80]	αὐτὸς ὡς γενόμενα διηγούμενος, ἀλλ´	Ἕκτορα	ποιήσας ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην
[11, 95]	τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν, καὶ τὸν	Ἕκτορα	τῶν ὅπλων οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι
[11, 90]	τε ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ τὸν	Ἕκτορα	ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω τῆς τάφρου
[11, 55]	μήτηρ; πῶς δὲ εἰκὸς τὸν	Ἕκτορα	ὕστερον μὲν ὀνειδίζειν καὶ λοιδορεῖσθαι
[11, 140]	γενόμενον δυνατὸν γενέσθαι. ~τὸν δὲ	Ἕκτορά	φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί,
[11, 70]	οἷς ἧττον ἔμελε, τῆς δυνάμεως·	Κάστορα	δὲ καὶ Πολυδεύκην μόνους μὴ
[11, 80]	πρὸς τὰς ναῦς· τὸν δὲ	Νέστορα	καὶ τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις
[11, 85]	μήτε τοὺς δύο Αἴαντας, ἀλλὰ	Νέστορα	μόνον ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ τοῦτον
[11, 105]	αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν, καὶ τὰ	λύτρα	τοῦ Ἕκτορος. καὶ οὔτε τὴν
[11, 15]	οὐδέν φασιν ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ	μάρτυρα	οὐδεὶς ἂν ἐκείνων οὐδένα ποιήσαιτο
[11, 80]	νικῶντος, πέρας δὲ οὐδέν, καὶ	δῶρα	δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων. μετὰ
[11, 50]	ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ	δῶρα	ἐδίδου τῇ τε Λήδᾳ καὶ
[11, 100]	Ἀχαιούς, ἕως ἂν λάβῃ τὰ	δῶρα,	καὶ ἅμα οὐδέπω τῆς ὀργῆς
[11, 100]	ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς δὲ	ἑώρα	αὐτὸν οὐ δυνάμενον βαστάσαι τὸ
[11, 95]	ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ	ἑώρα	βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως ὑποστρέψας
[11, 90]	τῶν ἀνθρώπων, ὅτι καὶ τἄλλα	ἑώρα	πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς καὶ
[11, 95]	ὑπό τε Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος	{ἑώρα}	τετρωμένον, Αἰνείαν τε συστάντα αὐτῷ
[11, 100]	Ἰλίῳ. (τοῦτο δὲ ἐπεὶ ἀδύνατον	ἑώρα,	τῆς φήμης ἐπικρατούσης καὶ τοῦ
[11, 35]	προϊούσης δὲ τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ	ἑώρα	τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα πειθομένους,
[11, 25]	ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ	χώρᾳ	τιθέντες, ἀλλ´ ὡς ἂν λάθοι
[11, 135]	ἐποίησεν, εἰ ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη	κατοικήσασα	ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ
[11, 55]	χρόνῳ {οὕτω} πόλις ἁλοῦσα καὶ	ἐρημωθεῖσα	τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς μεγίστην
[11, 15]	παρίημι νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν	ὅσα	δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι περὶ θεῶν
[11, 120]	αὐτοῦ τελευτᾷ πάντων εὐδαιμονέστατος, πλὴν	ὅσα	λελύπητο περὶ τῶν παίδων τῶν
[11, 10]	δόξης φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν	ὅσα	μοι δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ
[11, 65]	πολεμούμενοι καὶ πολλὰ πάσχοντες, οὐχ	ὅσα	Ὅμηρός φησιν, ὅμως δὲ καὶ
[11, 50]	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν,	ὅσα	οὐδὲ ξύμπαντες οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο.
[11, 20]	ὡς εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ τοῦτο	ἀξιοῦσα.	οὐδὲ γὰρ τῶν ἀνθρώπων εἰκὸς
[11, 145]	πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς	ἤκουσα	Μήδου λέγοντος ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν
[11, 40]	οἶνος πίνειν μάτην. ὡς οὖν	ἤκουσα	παρ´ ἐκείνου, πειράσομαι εἰπεῖν, προστιθεὶς
[11, 35]	ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι Ἑλένη	συνοικοῦσα	Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα
[11, 55]	ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ {οὕτω} πόλις	ἁλοῦσα	καὶ ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν
[11, 20]	πρότερον Ἥρα πρὸς τὴν Ἀφροδίτην,	παρακαλοῦσα	φαρμάξαι τὸν πατέρα καὶ δοῦναι
[11, 135]	τῇ Ἑλλάδι καὶ τῷ Μενελάῳ	συνοῦσα.	(τὰ μὲν δὴ τῶν Ἑλλήνων
[11, 65]	καταλίποι αὑτούς. (καίτοι εἰ πρότερον	ἐρῶσα	τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς ἔτι
[11, 100]	οὐ δυνάμενον βαστάσαι τὸ δόρυ	τὰ	ἄλλα ἐδίδου δῆλον ὅτι προσεοικότα
[11, 20]	αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ	τὰ	αὐτὰ ὀνόματα ἐφ´ ἑκάστῳ λέγουσιν
[11, 20]	αὐτή ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ	τὰ	αὐτὰ παρά τε ἡμῖν καὶ
[11, 95]	ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ καὶ τὰ ὅπλα	τὰ	αὑτοῦ καὶ τοὺς ἵππους, ὡς
[11, 85]	καὶ θαυμαστόν, ὥς γε οἶμαι	τὰ	γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας μὲν
[11, 25]	τέχνης ψεύδονται. οἱ δὲ βουλόμενοι	τὰ	γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη ἕκαστον,
[11, 85]	ἐστιν ὅτι ἀληθῆ λέγει καὶ	τὰ	γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων
[11, 75]	χρόνον τὰ μὲν ἐποίουν κακῶς,	τὰ	δ´ ἔπασχον, καὶ μάχαι μὲν
[11, 130]	ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ μὲν αἰσχυνόμενος,	τὰ	δ´ ὑποπτεύων τὰ πράγματα. καὶ
[11, 115]	Ἀχαιοὺς τά τε χρήματα διαλῦσαι	τὰ	δαπανηθέντα εἰς τὸν πόλεμον καὶ
[11, 140]	Αἰνείαν, τὰ μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον,	τὰ	δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως
[11, 30]	θάνατον τῶν μνηστήρων αὐτὸς λέγει,	τὰ	δὲ μέγιστα τῶν ψευσμάτων οὐχ
[11, 35]	τὴν δ´ ἐν στήλαις τισί,	τὰ	δὲ μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´ ὀλίγων,
[11, 110]	ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον.	τὰ	δὲ πράγματα οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως
[11, 100]	ἀποθανόντος, οἴκαδε τὰ ὀστᾶ κομίσας·	τὰ	δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη
[11, 135]	τοῦτο ἦλθε δυστυχίας καὶ ταπεινότητος,	τὰ	δὲ τῶν Τρώων πολὺ κρείττονα
[11, 10]	δὲ πάσχειν μὲν οὐ θέλουσι	τὰ	δεινὰ διὰ δειλίαν, φοβούμενοι τούς
[11, 135]	τε πόλεμος συνεστήκει περὶ εἰδώλου	τὰ	δέκα ἔτη. (σχεδὸν δὲ καὶ
[11, 10]	ἀντιλέγοντα καὶ ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν πρὸς	τὰ	δύστηνα μειράκια, ὧν ἐμοὶ ἐλάττων
[11, 100]	τοὺς Ἀχαιούς, ἕως ἂν λάβῃ	τὰ	δῶρα, καὶ ἅμα οὐδέπω τῆς
[11, 125]	ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ	τὰ	ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα, ὁ δὲ
[11, 30]	φαῦλον κριτὴν τῶν πραγμάτων, ὥστε	τὰ	ἐλάττω καὶ ταπεινότερα αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα
[11, 15]	τοι καὶ ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ	τὰ	ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι δὲ τὸ
[11, 0]	τοὺς παῖδας εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς	τὰ	ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ
[11, 90]	πολλοὺς καὶ ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι	τὰ	ἔπη, καὶ ταῦτα βελτίω ποιῶν
[11, 75]	ὃ πάντων πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι	τὰ	θεμέλια τοῦ τείχους. ἔτι γὰρ
[11, 0]	τοῦτο ἰσχυρόν ἐστιν ὥστε πολλοὶ	τὰ	κακὰ μᾶλλον προσποιοῦνται καὶ ὁμολογοῦσι
[11, 75]	χώραν, καὶ τῶν φρουρίων ᾕρει	τὰ	κακῶς φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ τῆς
[11, 125]	προθέμενον εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν πόλεμον	τὰ	κάλλιστα καὶ μέγιστα τῶν γεγονότων
[11, 110]	ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες καὶ διήρπαζον	τὰ	καταλειφθέντα. τοῖς δὲ Ἀχαιοῖς ἐν
[11, 40]	ἐξ ὧν ἐδόκει μοι ἀληθῆ	τὰ	λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ
[11, 105]	μηδενὸς αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν, καὶ	τὰ	λύτρα τοῦ Ἕκτορος. καὶ οὔτε
[11, 25]	ἀκροατήν. εἰ δ´ αὖ ἐβούλετο	τὰ	μέγιστα καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ
[11, 30]	καὶ ταπεινότερα αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα ἄλλοις	τὰ	μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ
[11, 5]	ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ περὶ	τὰ	μέγιστα, τυχὸν ἂν εἰκότως ἤχθοντό
[11, 130]	Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν ἑκών,	τὰ	μὲν αἰσχυνόμενος, τὰ δ´ ὑποπτεύων
[11, 75]	αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ	τὰ	μὲν ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ
[11, 135]	Ἑλλάδι καὶ τῷ Μενελάῳ συνοῦσα.	(τὰ	μὲν δὴ τῶν Ἑλλήνων μετὰ
[11, 140]	ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν,	τὰ	μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ δὲ
[11, 75]	προσκεχώκασι. (τὸν δὲ λοιπὸν χρόνον	τὰ	μὲν ἐποίουν κακῶς, τὰ δ´
[11, 30]	(οὕτως γὰρ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ	τὰ	μὲν περὶ τὴν Ἰθάκην καὶ
[11, 30]	δείματος, ἐκπλήττων τε καὶ αὔξων	τὰ	μικρότατα. (εἰ δέ γε ἤθελεν
[11, 30]	καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ	τὰ	νήπια βρέφη πρὸς τῇ γῇ
[11, 0]	(ὥσπερ οἶμαι καὶ τοῖς νοσοῦσι	τὰ	ὄμματα τὸ μὲν φῶς ἀνιαρὸν
[11, 0]	ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ μὴ ἀνέχοισθε	τὰ	ὄντα καὶ γενόμενα λέγοντος, ὅτι
[11, 95]	τὴν δύναμιν ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ καὶ	τὰ	ὅπλα τὰ αὑτοῦ καὶ τοὺς
[11, 95]	αὐτὸς ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ	τὰ	ὅπλα φέρειν ἔτι δυνάμενον, καὶ
[11, 100]	ταφῆναι δι´ αὐτὸν ἀποθανόντος, οἴκαδε	τὰ	ὀστᾶ κομίσας· τὰ δὲ τοῦ
[11, 5]	Θηβαίους οἶμαι παθεῖν, εἴ τις	τὰ	παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι,
[11, 20]	δίγλωττοι καλούμενοι καὶ ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς	τὰ	παρ´ ἡμῶν, οὕτως Ὅμηρος ἡμῖν
[11, 20]	ἡμῶν, οὕτως Ὅμηρος ἡμῖν διαλέγεται,	τὰ	παρὰ τῶν θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ
[11, 80]	ἔχεσθαι τἀληθοῦς, εἰ μή γε	τὰ	περὶ τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς
[11, 25]	οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε οὖν	τὰ	περὶ τὴν ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης
[11, 105]	γοῦν προσέοικε τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις	τὰ	περὶ τὴν μάχην ἐκείνην. (εἰς
[11, 80]	πλείστης σπουδῆς· ἔτι δὲ καὶ	τὰ	περὶ τὴν μονομαχίαν. {οὐ γὰρ
[11, 30]	τῶν ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν,	τὰ	περὶ τὴν Σκύλλαν καὶ τὸν
[11, 35]	καὶ ταῦτα ἐν τοῖς νεωτάτοις	τὰ	περὶ τὴν Τροίαν· τὸν γὰρ
[11, 25]	παρρησίαν ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε	τὰ	περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως.
[11, 5]	μὴ ἂν ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι	τὰ	περὶ τὸν Θυέστην καὶ τὸν
[11, 30]	τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ καὶ	τὰ	περὶ τὸν ἵππον καὶ τὴν
[11, 90]	ἅπαν ἧκεν ἀναισχυντίας καὶ πάντα	τὰ	πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν
[11, 35]	Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι καὶ μεταστῆσαι	τὰ	πράγματα εἰς τοὐναντίον. λέγει δὲ
[11, 130]	μὲν αἰσχυνόμενος, τὰ δ´ ὑποπτεύων	τὰ	πράγματα. καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ
[11, 125]	στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον	τὰ	πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς δὲ Ἕκτορα
[11, 135]	τῶν ὕστερον ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι	τὰ	πράγματα. τὴν γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι
[11, 150]	εἶναι τῶν Ἑλλήνων πρῶτον μὲν	τὰ	πρόβατα καὶ τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν,
[11, 135]	πάντων ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν ἦν	τὰ	σώματα αὐτὰ διασῶσαι τοὺς ἰσχύοντας
[11, 55]	οὐ γάρ τοι χραίσμῃ κίθαρις	τά	τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ τε
[11, 115]	συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς	τά	τε χρήματα διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα
[11, 5]	ὡς ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι	τὰ	τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται
[11, 70]	ἧκον οὐδὲ ἦν αὐτοῖς βουλομένοις	τὰ	τῆς στρατείας. ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ
[11, 135]	θυγατέρα καὶ διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι	τὰ	τῆς στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ
[11, 20]	ἀνθρώπων εἰκὸς ἄλλον τινὰ εἰδέναι	τὰ	τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς διαφερομένων
[11, 15]	χάριν τῶν διδόντων, οὐδ´ ἂν	τὰ	τοιαῦτα λέγειν ὁποῖα ἔμελλεν ἐκείνοις
[11, 95]	ἐφείποντο· ὁ δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος	τὰ	τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα ὄντα
[11, 95]	ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα	τὰ	τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ τοῦτον
[11, 80]	οὐχ οἷός τέ ἐστιν ἀποκρύψαι	τὰ	τοῦ Ἕκτορος ἔργα νικῶντος καὶ
[11, 115]	Ἕκτορος. πολὺ δὲ φαυλότερον ἔσχε	τὰ	τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε καὶ
[11, 90]	ἔπη, καὶ ταῦτα βελτίω ποιῶν	τὰ	τῶν Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ τοὺς
[11, 0]	τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι τῶν	τὰ	ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον
[11, 30]	Σκύλλαν καὶ τὸν Κύκλωπα καὶ	τὰ	φάρμακα τῆς Κίρκης, ἔτι δὲ
[11, 0]	Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον	τὰ	χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ
[11, 60]	Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς καὶ	τὰ	χρήματα κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ τούτων
[11, 60]	τὴν γυναῖκα ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ καὶ	τὰ	χρήματα προσεπέθετο— καὶ μηδὲ ἐπαναχθῆναι
[11, 0]	ὅταν πολύν τινες χρόνον ὦσι	τὰ	ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον
[11, 40]	ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει	τὰ	ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ ὁ οἶνος
[11, 55]	ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος καὶ ὡς	τὰ	ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι γὰρ
[11, 145]	οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ ὅτι	τὰ	ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον·
[11, 15]	φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως ὥστε	τὰ	ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας,
[11, 30]	δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι	τὰ	ψευδῆ, μηδ´ ἐν τούτοις ἐπιδεικνύναι
[11, 0]	βλέπειν. ἢ πῶς ἂν ἴσχυε	τὰ	ψεύδη πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν,
[11, 145]	πρῶτον μὲν γὰρ πολὺ ἐλάττω	τὰ	ψεύσματά ἐστι τῶν περὶ τοὺς
[11, 150]	τῶν Ἑλλήνων πρῶτον μὲν τὰ	πρόβατα	καὶ τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον
[11, 115]	κρείττους καὶ τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη	κατὰ	κράτος αἱρήσειν· μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε
[11, 95]	τέχνην· ὥστε θαρρῶν ἀπήντησεν αὐτῷ	κατὰ	μέσον τὸ πεδίον. καὶ τὸ
[11, 45]	ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι	κατὰ	μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει
[11, 115]	παθόντες, ἀλλ´ ὅτι κρείττων ἐνομίσθη	κατὰ	μνηστείαν καὶ γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ
[11, 70]	τὴν ἀδελφήν, μάλιστα μὲν εἰ	κατὰ	πλοῦν ἕλοιεν· (εἰ δ´ οὖν,
[11, 135]	τῆς πόλεως, οὐχ ὥσπερ εἰώθασι	κατὰ	σπονδὰς κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν; ἀλλὰ
[11, 130]	τὴν Εὔβοιαν· ἔτι δὲ μὴ	κατὰ	ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι
[11, 40]	δὲ καὶ Λήδας δύο θυγατέρας	κατὰ	ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν
[11, 120]	γὰρ δεῖν Ἀλέξανδρον τοσούτων οὐσῶν	κατὰ	τὴν Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν δὲ
[11, 55]	ἔσχεν ὡς μεγίστην γενέσθαι τῶν	κατὰ	τὴν Ἀσίαν; πῶς δὲ ὁ
[11, 15]	οὐδὲ μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι	κατὰ	τὴν ἐκείνων δόξαν, ἣν ἔχουσι
[11, 115]	Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ	κατὰ	τὴν ὁδόν. συνέβη δὲ καὶ
[11, 75]	τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς ἄλλους	κατὰ	τὴν χώραν, καὶ τῶν φρουρίων
[11, 0]	οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας ἔχοντα	κατὰ	τῆς πόλεως, καὶ ταύτας οὐκ
[11, 145]	μόνον, καὶ ταῦτα οἱ γενόμενοι	κατὰ	τὸν χρόνον ἐκεῖνον· οἱ δὲ
[11, 140]	καὶ Ἕκτορος, Λέσβον τε οἰκῆσαι	κατὰ	φιλίαν παρέντων καὶ ἄλλα οὐ
[11, 25]	μὲν τοῦτο αἴτιον τοῦ μὴ	κατὰ	φύσιν ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως· ἕτερον
[11, 90]	ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ	πράγματα	ἀληθῆ καὶ ὅμοια γεγονόσι. μεθ´
[11, 90]	ἧκεν ἀναισχυντίας καὶ πάντα τὰ	πράγματα	ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν εἰς
[11, 35]	πάντα συγχέαι καὶ μεταστῆσαι τὰ	πράγματα	εἰς τοὐναντίον. λέγει δὲ ἀρχόμενος,
[11, 130]	αἰσχυνόμενος, τὰ δ´ ὑποπτεύων τὰ	πράγματα.	καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν
[11, 125]	μόνος περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον τὰ	πράγματα	μεταβαλών, αὐτὸς δὲ Ἕκτορα μὲν
[11, 85]	εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ	πράγματα,	ὃ πάσχουσιν ὡς τὸ πολὺ
[11, 110]	ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ δὲ	πράγματα	οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ
[11, 135]	ὕστερον ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι τὰ	πράγματα.	τὴν γὰρ Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι μὲν
[11, 115]	δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς τά τε	χρήματα	διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα εἰς τὸν
[11, 60]	ἁπάντων. γενομένου δὲ τούτου πολλὰ	χρήματα	διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ χώρας κρατήσειν
[11, 60]	ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς καὶ τὰ	χρήματα	κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ τούτων ἁρπαγῆς,
[11, 60]	γυναῖκα ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ καὶ τὰ	χρήματα	προσεπέθετο— καὶ μηδὲ ἐπαναχθῆναι μηδένα
[11, 120]	χρημάτων κατεγέλα· μὴ γὰρ εἶναι	χρήματα	τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ νῦν
[11, 5]	εἴ τις τὰ παρ´ αὐτοῖς	ἀτυχήματα	ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε τὸν
[11, 0]	οἶμαι καὶ τοῖς νοσοῦσι τὰ	ὄμματα	τὸ μὲν φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν,
[11, 20]	τε ἡμῖν καὶ παρ´ ἐκείνοις	ὀνόματα,	ἔπειτα ἐξηγούμενος περί τινων, ὅπως
[11, 20]	τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ	ὀνόματα	ἐφ´ ἑκάστῳ λέγουσιν ἅπερ καὶ
[11, 145]	μὲν γὰρ πολὺ ἐλάττω τὰ	ψεύσματά	ἐστι τῶν περὶ τοὺς θεούς·
[11, 20]	ἐψεῦσθαι. τῷ γὰρ ὄντι ἀνθρώπινα	ψεύσματα	καὶ λίαν πιθανὰ πρὸς θείαν
[11, 20]	δεικνυμένων, ἀλλὰ σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια	ψεύσματα	πρὸς θεῖα καὶ μεγάλα. ἐπιχειρήσας
[11, 30]	τροπάς τε καὶ ἥττας καὶ	τραύματα	{ἐπιθυμῶν ὅ, τι εἴποι μέγα
[11, 135]	ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν ἦν τὰ	σώματα	αὐτὰ διασῶσαι τοὺς ἰσχύοντας καὶ
[11, 85]	ἀληθές, διὰ τὴν ἀπορίαν εἰς	ἀδύνατα	ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ πράγματα, ὃ
[11, 30]	ἄλλοις τὰ μέγιστά τε καὶ	σπουδαιότατα,	ἢ μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ
[11, 105]	Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ τοῦ τείχους	ἀνδρειότατα	ὑπομένοντα αὐτὸν καὶ μήτε τῷ
[11, 30]	ἐκπλήττων τε καὶ αὔξων τὰ	μικρότατα.	(εἰ δέ γε ἤθελεν ἀνδρῶν
[11, 5]	ἆθλα περὶ τούτων, ὃς ἂν	οἰκτρότατα	εἴπῃ περὶ αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ·
[11, 80]	πρὸς τὴν Ἑλένην, ὃ πάντων	σαφέστατα	ἔδει ῥηθῆναι καὶ μετὰ πλείστης
[11, 0]	εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον τὰ	χαλεπώτατα	ψευσάμενον καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ
[11, 25]	αὖ ἐβούλετο τὰ μέγιστα καὶ	φοβερώτατα	εἰπεῖν καὶ πάθη παντοδαπὰ καὶ
[11, 60]	μὲν οὐ δυνατὸν ἐλθεῖν Ἑλένην	μετὰ	Ἀλεξάνδρου· γάμῳ δὲ παρ´ ἑκόντων
[11, 45]	καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι.	(Μετὰ	δὲ ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος τοὺς
[11, 80]	δῶρα δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων.	μετὰ	δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ λέγει,
[11, 145]	τοὺς αὐτόθεν ἐκ τοῦ τόπου.	(μετὰ	δὲ ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ τὴν
[11, 115]	μήτε ἐκείνους ἐπὶ τὸ Ἄργος.	(μετὰ	δὲ ταῦτα ὁ μὲν Ἕκτωρ
[11, 130]	ἀσθενεῖς ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον	μετὰ	Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ ἐβράδυνεν ἑκών,
[11, 50]	γὰρ αὐτὸν εἰς Τροίαν μνηστῆρα	{μετὰ	Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ καὶ τὸν
[11, 50]	γάμῳ, καὶ τὴν Ἑλένην ὑποδέχεσθαι	μετὰ	θυσιῶν καὶ εὐχῶν. (Σκόπει δέ,
[11, 110]	οὔσης. ἐν τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων	μετὰ	Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους
[11, 55]	ἀπόρθητον οὖσαν, οἱ δὲ Ἀχαιοὶ	μετὰ	νεῶν χιλίων καὶ διακοσίων ἐλθόντες
[11, 135]	ἰσχύοντας καὶ νέους, ἀλλ´ οὐ	μετὰ	παίδων, γυναικῶν καὶ γονέων καὶ
[11, 140]	πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα	μετὰ	πάσης προθυμίας. (λέγειν δὲ αὐτὸν
[11, 80]	πάντων σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι καὶ	μετὰ	πλείστης σπουδῆς· ἔτι δὲ καὶ
[11, 135]	αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν· ἄλλως τε	μετὰ	ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων ἢ
[11, 50]	τοὺς ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα	μετὰ	πολλοῦ ζήλου καὶ χαρᾶς· καὶ
[11, 45]	πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα δὲ	μετὰ	πολλοῦ πλούτου καὶ παρασκευῆς ὡς
[11, 5]	εἶναι, ὅτι δ´ ἂν ἀκούωσι	μετὰ	πολὺν χρόνον, διὰ τοῦτο ἄπιστον
[11, 135]	γὰρ Αἰνείας ὑπὸ Ἕκτορος πεμφθεὶς	μετὰ	στόλου καὶ δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν
[11, 25]	καὶ παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον, οἳ	μετὰ	τέχνης ψεύδονται. οἱ δὲ βουλόμενοι
[11, 115]	ὅ τε Πρίαμος ἄλλος ἐγεγόνει	μετὰ	τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα ἀνιαθεὶς
[11, 135]	καὶ αἰνίττεται, φήσας τὸν Μενέλαον	μετὰ	τὴν τελευτὴν ὑπὸ τῶν θεῶν
[11, 70]	(εἰ δ´ οὖν, ὡς πολεμήσοντες	μετὰ	τῆς αὑτῶν δυνάμεως; οὐ γὰρ
[11, 135]	(τὰ μὲν δὴ τῶν Ἑλλήνων	μετὰ	τὸν πόλεμον εἰς τοῦτο ἦλθε
[11, 130]	βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν εἰ	μετὰ	τοσαύτης δόξης καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον
[11, 60]	ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ	μετὰ	τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε τὸ πρᾶγμα,
[11, 100]	αὐτοῦ γενέσθαι καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ	μετὰ	τοῦ Ἀχιλλέως τεθῆναι. {καὶ Νέστωρ
[11, 75]	τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος	μετὰ	τοῦ Ἕκτορος τὸν μὲν ὄχλον
[11, 125]	φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας, καὶ	μετὰ	τοῦτο ὅπλα οὐκ ἔχοντα, ἐκ
[11, 90]	πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα ἀγωνίσασθαι	μετὰ	τῶν αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι
[11, 95]	Πάτροκλον εἶναί φησι τὸν ἐπεξελθόντα	μετὰ	τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ τοῦ
[11, 80]	αὐτὸν εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα	μετὰ	τῶν ὅπλων, (ἀλλ´ ἀπάγχειν ἔδει
[11, 95]	τῷ Διὶ ὑποστρέψαι τὸν Πάτροκλον	μετὰ	τῶν ὅπλων ἁπάντων καὶ τῶν
[11, 50]	οὖν ταῦτα ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο	μετὰ	τῶν παίδων. καὶ ἐδόκει αὐτοῖς
[11, 0]	ὦσι πεπεισμένοι πρότερον, ἢ τἀγαθὰ	μετὰ	χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ ἂν οὖν
[11, 70]	Ὅμηρος πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην·	ἔπειτα	αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν
[11, 35]	ἦν πω βεβουλευμένος ἀναστρέφειν ἅπαντα.	(ἔπειτα	βουλόμενος τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τῶν
[11, 15]	πάντα θωπεύοντες ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν.	ἔπειτα	δὲ εἰρήκασι τοὺς μὲν ὡς
[11, 105]	αὐτόν, ὥστε καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν.	ἔπειτα	Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ τείχους, μᾶλλον
[11, 150]	ἐπὶ χώραν μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν	ἔπειτα	εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν, οὐδέ γε
[11, 20]	ἡμῖν καὶ παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα,	ἔπειτα	ἐξηγούμενος περί τινων, ὅπως οἱ
[11, 85]	Διομήδην καὶ πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον,	ἔπειτα	εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς κεραυνῶν
[11, 95]	τῶν αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι βουλόμενος·	ἔπειτα	ηὔχετο τῷ Διὶ ὑποστρέψαι τὸν
[11, 50]	τινα γυναικός, ἣν οὐπώποτε εἶδεν·	ἔπειτα	καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα
[11, 80]	Πρίαμον καὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ.	ἔπειτα	ὀστράκου μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν
[11, 70]	ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον.	ἔπειτα	περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς τὴν χώραν
[11, 70]	ζώντων αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν.	ἔπειτα	πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα ἔτη
[11, 105]	δεομένῳ μήτε τῇ μητρὶ πειθόμενον,	ἔπειτα	φεύγοντα κύκλῳ τῆς πόλεως, ἐξὸν
[11, 145]	ἐστι τῶν περὶ τοὺς θεούς·	ἔπειτα	ὠφέλειάν τινα εἶχε τοῖς τότε
[11, 150]	ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς δὲ τούτοις	Ἀστυάνακτα	μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως
[11, 85]	οὐ δύναται ἀποστῆναι— τήν τε	νύκτα	ἐκείνην τὴν χαλεπὴν καὶ τὴν
[11, 85]	πάντα τὸν πόλεμον καὶ τὸν	Αἴαντα	ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ τῶν νεῶν
[11, 85]	φανερὸς ὅτι ψεύδεται· τὸν μὲν	Αἴαντα	δὶς κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος μάτην,
[11, 105]	τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ τὸν	Αἴαντα,	ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα ποιεῖν, φθονῶν
[11, 85]	Ὀδυσσεῖ {καὶ Εὐρυπύλῳ} καὶ τὸν	Αἴαντά	φησι μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς δὲ
[11, 20]	τὸ φίλτρον αὐτῇ, τὸν κεστὸν	ἱμάντα,	ὡς εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ τοῦτο
[11, 125]	ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν	ἀποκτείναντα	ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών. οἱ
[11, 5]	καὶ οὔτε τὸν πατέρα Οἰδίπουν	ἀποκτείναντα	οὔτε τῇ μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´
[11, 65]	καὶ τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον	πράξαντα.	(εἰ δὲ μή, τίς ἂν
[11, 95]	τις βουλεύσαιτο περὶ τῶν αὑτοῦ,	πάντα	ἀπολέσαι βουλόμενος· ἔπειτα ηὔχετο τῷ
[11, 15]	ὡς ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ ὅτι	πάντα	θωπεύοντες ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν. ἔπειτα
[11, 35]	ἐπεὶ ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως	πάντα	πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν καὶ ἅμα
[11, 40]	ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ ταὐτὰ	πάντα	ποιήσαντα περὶ Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς
[11, 35]	τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς Ἀτρείδαις	πάντα	συγχέαι καὶ μεταστῆσαι τὰ πράγματα
[11, 105]	ἅπαξ δὲ τολμήσας τοῦτο ψεύσασθαι	πάντα	συνέχεε. καὶ τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα
[11, 90]	εἰς ἅπαν ἧκεν ἀναισχυντίας καὶ	πάντα	τὰ πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ
[11, 80]	καὶ Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο	πάντα	τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς φησι
[11, 65]	αἰσχύνης ἐλθεῖν εἰς ἀνθρώπους μισοῦντας·	{πάντα	ταῦτα δὲ γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι,
[11, 85]	κατειλημένους καὶ περὶ τὰς σκηνὰς	πάντα	τὸν πόλεμον καὶ τὸν Αἴαντα
[11, 145]	δὲ Ἕλληνα ὄντα τοὺς ἑαυτοῦ	πάντα	τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο δὲ τὸ
[11, 100]	μάχην. ἀλλὰ γὰρ εἴ τις	ἅπαντα	ἐλέγχοι, πολὺ ἂν ἔργον εἴη.
[11, 35]	οὐκ ἦν πω βεβουλευμένος ἀναστρέφειν	ἅπαντα.	(ἔπειτα βουλόμενος τὴν αἰτίαν εἰπεῖν
[11, 20]	αὑτοῦ} λόγους. {ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι	ἅπαντα	καὶ τοὺς πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται
[11, 130]	δὲ ἡττημένοις καὶ κακῶς πράττουσιν	ἅπαντα	ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι δὲ
[11, 5]	Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς μητρός.	ἅπαντα	ταῦτα εἰ λέγοι τις, χαλεπῶς
[11, 75]	Ἕκτορος τὸν μὲν ὄχλον συνῆγεν	ἅπαντα	τὸν ἐκ τῆς χώρας εἰς
[11, 35]	ἀφικέσθαι παρ´ αὐτοὺς καὶ διηγήσασθαι	ἅπαντα	ὡς ἐγένετο. (δεομένου δέ μου
[11, 120]	Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν	καταγελάσαντα	τῶν ἀρίστων παρ´ αὐτοῖς, πλούτῳ
[11, 85]	καὶ τοῦτον ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον·	ἐπιβοηθήσαντα	δὲ τὸν Διομήδην καὶ πρὸς
[11, 5]	ἀναιρεθέντα καὶ τὸν Οἰδίπουν ταῦτα	ποιήσαντα	(καὶ παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ
[11, 40]	ψευσάμενον, αὖθις δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία	ποιήσαντα.	καὶ ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν ἧττον
[11, 145]	μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ	ποιήσαντα	καὶ φόρους ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν
[11, 40]	Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ ταὐτὰ πάντα	ποιήσαντα	περὶ Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς οἶμαι,
[11, 120]	τῶν ἀρίστων παρ´ αὐτοῖς, πλούτῳ	νικήσαντα·	συμβῆναι γὰρ οὐχ ἁπλῶς τὴν
[11, 95]	ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ οὐ καταλαβόντα	ὁρμήσαντα	διώκειν· καίτοι τούτῳ μάλιστα προεῖχεν
[11, 85]	ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ	ἀναχωρήσαντα	καὶ τῶν νεῶν τινας ἐμπρησθείσας.
[11, 95]	πλέον, ὁπότε δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς	ἀποχωρήσαντα,	Ἀγήνορα δὲ οὐ καταλαβόντα ὁρμήσαντα
[11, 130]	δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε,	κρατήσαντα	τῆς Ἀσίας. (ὅ τε Διομήδης
[11, 125]	πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν Τροίᾳ	τελευτήσαντα,	ἵνα δὴ μὴ ποιήσῃ τὸν
[11, 50]	τὴν Ἑλένην ἐκ τοῦ δικαίου,	πείσαντα	τοὺς γονεῖς αὐτῆς καὶ τοὺς
[11, 65]	Ἀσίας, καὶ Μενέλαον τῆς μνηστείας	ἀπελπίσαντα	βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι
[11, 145]	ταῦτα Ξέρξην ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα	στρατεύσαντα	Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας
[11, 5]	τῇ μητρὶ συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν	τυφλώσαντα	οὔτε τοὺς παῖδας αὐτοῦ πρὸ
[11, 95]	Παίονος {ἑώρα} τετρωμένον, Αἰνείαν τε	συστάντα	αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον,
[11, 140]	καὶ πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο	πέμψαντα	μετὰ πάσης προθυμίας. (λέγειν δὲ
[11, 150]	τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ ταῦτα	ἑστιαθέντα	ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ
[11, 5]	τὸν Λάϊον ὑπὸ τοῦ υἱέος	ἀναιρεθέντα	καὶ τὸν Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα
[11, 85]	ἀπὸ τῶν νεῶν καὶ τέλος	ἐκβληθέντα	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα
[11, 145]	τολμῶσι λέγειν καὶ πείθουσιν ὡς	ἐκτμηθέντα	ὑπὸ τοῦ Κρόνου, τὸν Κρόνον
[11, 115]	τά τε χρήματα διαλῦσαι τὰ	δαπανηθέντα	εἰς τὸν πόλεμον καὶ δίκην
[11, 105]	ὑπὸ τοῦ Μενελάου μικροῦ δεῖν	ζωγρηθέντα,	ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς
[11, 145]	ταῦτα δὲ ποιήσαντα καὶ φόρους	ἐπιθέντα	τοῖς Ἕλλησιν εἰς τὴν Ἀσίαν
[11, 125]	πολεμίων μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ	ὀργισθέντα	ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον
[11, 40]	ὑμεῖς ὥστε ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ	πεισθέντα	καὶ ταὐτὰ πάντα ποιήσαντα περὶ
[11, 125]	ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ ἐκείνου	ληφθέντα	ὅπλα, ὁ δὲ Πάτροκλος οὐ
[11, 110]	οἱ Τρῶες καὶ διήρπαζον τὰ	καταλειφθέντα.	τοῖς δὲ Ἀχαιοῖς ἐν τῷ
[11, 115]	κομιδῇ νέον ὄντα καὶ Φιλοκτήτην	ὑπεροφθέντα	πρότερον διὰ τὴν νόσον, καὶ
[11, 100]	διὰ ταύτην τὴν πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι	διενεχθέντα	πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι
[11, 95]	ἀγῶνι, καὶ ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ	κοπωθέντα	μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ
[11, 150]	τῆς Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ	κατατρωθέντα	παρὰ τὸν τοῦ Διὸς βωμόν,
[11, 150]	ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ	σωθέντα	ὑπ´ ἐκείνου πρότερον· Ἑκάβην δέ,
[11, 125]	πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν γενέσθαι γυμνὸν	ἐπιφανέντα	τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας,
[11, 85]	πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς	ἀποστραφέντα	φεύγειν, ὡς κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων
[11, 125]	κρατοῦντας καὶ διώκειν ἅπαντας ἕνα	ὄντα.	(αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον ὑπερέχοντα
[11, 95]	τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα	ὄντα	ἔκτεινέ τε καὶ ἐδίωκε μέχρι
[11, 0]	ἐμοῦ δὲ μὴ ἀνέχοισθε τὰ	ὄντα	καὶ γενόμενα λέγοντος, ὅτι πολλοῖς
[11, 50]	δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα φίλον	ὄντα	καὶ ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν
[11, 115]	τε τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον	ὄντα	καὶ Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ
[11, 95]	Ἕκτορα ἐν τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον	ὄντα	καιρὸν μάχης ξυνεῖναι, καὶ μέχρι
[11, 90]	μή γε Τρωίλον παῖδα ἔτι	ὄντα	τὴν ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ
[11, 150]	ἀπελθεῖν, οὐδέ γε ἄνδρα ἀγαθὸν	ὄντα	τὴν ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου
[11, 100]	τειχῶν. πάλιν δὲ εἰδὼς τάφον	ὄντα	τοῦ Ἕκτορος καὶ τιμώμενον αὐτὸν
[11, 50]	αὑτοῦ ἀνεψιὸν Μέμνονα, ἐκ Τιθωνοῦ	ὄντα	τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ ἄλλα
[11, 145]	καὶ προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον δὲ Ἕλληνα	ὄντα	τοὺς ἑαυτοῦ πάντα τρόπον ὠφελεῖν.
[11, 150]	τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν δὲ ἄριστον	ὄντα	τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τοῦ φαυλοτάτου
[11, 65]	αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ τῆς αὐτῆς	ὄντα	χώρας, διὰ τὸ κῆδος τὸ
[11, 80]	Ἀλεξάνδρου χρήσασθαι, τοσοῦτόν γε κρείττονα	ὄντα,	ὡς ἕλκειν αὐτὸν εἰς τοὺς
[11, 140]	Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ πατρός, καὶ	λαβόντα	ναῦς καὶ στρατιὰν ὡς ἐφ´
[11, 125]	οὐκ ἔχοντα, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	λαβόντα	νικῆσαι τοὺς μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ
[11, 95]	τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν Μυρμιδόνων,	ἀναλαβόντα	τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα, καὶ
[11, 95]	ἀσφαλῶς ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ οὐ	καταλαβόντα	ὁρμήσαντα διώκειν· καίτοι τούτῳ μάλιστα
[11, 70]	πῶς Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα ἔτη	διατρίβοντα	καὶ συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ
[11, 50]	καὶ τοὺς ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι	ἄγοντα	μετὰ πολλοῦ ζήλου καὶ χαρᾶς·
[11, 70]	περιέμενον δέκα ἔτη διατρίβοντα καὶ	συνάγοντα	στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς ἐδίωξαν
[11, 0]	θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον ἀφελέσθαι τἀληθῆ	λέγοντα	ἅ γε ἐν ἀρχῇ, εἴ
[11, 30]	ῥιπτουμένων· ἃ τὸν Πρίαμον πεποίηκε	λέγοντα	ἐπ´ ὀλίγον ὡς ἐσόμενα, ἃ
[11, 0]	καθ´ ὑμῶν ἢ ἐμὲ τἀληθῆ	λέγοντα,	κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα
[11, 80]	φησὶ καὶ Δία ἄντικρυς πεποίηκε	λέγοντα	πασῶν τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον
[11, 45]	καὶ τοῖς ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης,	λέγοντα	περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς Πριάμου
[11, 10]	σοφιστῶν ἀσεβεῖν με φήσουσιν Ὁμήρῳ	ἀντιλέγοντα	καὶ ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν πρὸς τὰ
[11, 140]	ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ καὶ Διομήδην	φεύγοντα	ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου
[11, 105]	μήτε τῇ μητρὶ πειθόμενον, ἔπειτα	φεύγοντα	κύκλῳ τῆς πόλεως, ἐξὸν εἰσελθεῖν,
[11, 50]	τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ γὰρ	Λαομέδοντα	Τελαμῶνι δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα
[11, 20]	ποτὲ δὲ δωρίζοντα, πάλιν δὲ	ἰάζοντα	διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα ἢ
[11, 80]	γενόμενα διηγούμενος, ἀλλ´ Ἕκτορα ποιήσας	ὀνειδίζοντα	Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην ὀδυρομένην πρὸς
[11, 20]	δὲ ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι	θετταλίζοντα	ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν
[11, 20]	χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ ποτὲ μὲν	αἰολίζοντα	ποτὲ δὲ δωρίζοντα, πάλιν δὲ
[11, 140]	μὲν ἐκείνῳ χαριζόμενον, τὰ δὲ	ἐλπίζοντα	μειζόνων τεύξεσθαι· οὕτως δὴ τὴν
[11, 20]	ποτὲ μὲν αἰολίζοντα ποτὲ δὲ	δωρίζοντα,	πάλιν δὲ ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ
[11, 20]	διαλέγεσθαι, {καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα ἢ	κρητίζοντα,	οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα,
[11, 5]	τὸν Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα (καὶ	παθόντα	τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον ἄλλου
[11, 45]	Ἑλλάδι καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης.	(ἐλθόντα	δὲ μετὰ πολλοῦ πλούτου καὶ
[11, 120]	τὸν δὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα	ἐλθόντα	μνηστεύειν καὶ ἀπελθεῖν καταγελάσαντα τῶν
[11, 105]	καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον	ἐξελθόντα	τοῦ τείχους, μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν
[11, 95]	τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί φησι τὸν	ἐπεξελθόντα	μετὰ τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ
[11, 100]	(καὶ τί ἦν ἐμποδὼν αὐτὸν	προελθόντα	ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο πάλιν μηνίειν;
[11, 30]	καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας	διεξιόντα	τὸν Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ δι´
[11, 65]	ἐγὼ λέγω. πολὺ γὰρ πιστότερον	ἑκόντα	Τυνδάρεων κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι τῆς
[11, 105]	ὁτὲ δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι καὶ	διώκοντα	αὐτόν· ἐξ ὧν ἁπάντων ἰδεῖν
[11, 145]	τὴν δὲ τῶν Ἀθηναίων πόλιν	ἑλόντα	κατασκάψαι, καὶ ὅσοι μὴ διέφυγον
[11, 105]	καὶ τὸν Αἴαντα, ὑφ´ ἑαυτοῦ	ἀποθανόντα	ποιεῖν, φθονῶν τῆς δόξης τῷ
[11, 105]	πεποίηκε πρὸ τοῦ τείχους ἀνδρειότατα	ὑπομένοντα	αὐτὸν καὶ μήτε τῷ πατρὶ
[11, 95]	ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως	διαβαίνοντα,	καὶ ὑπό τε Ἀστεροπαίου τοῦ
[11, 95]	ἄλλους παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο	κάμνοντα	ἤδη καὶ πολὺ τῆς πρότερον
[11, 95]	δὲ ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ ἑώρα	βραδύνοντα	καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως ὑποστρέψας αὐτὸς
[11, 80]	ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων, ὡς	ἀπάξοντα	τὸ στράτευμα, δῆλον ὅτι τοῦ
[11, 15]	πεποιηκέναι περὶ θεῶν καὶ οὐ	πρέποντα	ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι μόνον, ὅτι
[11, 5]	αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ	εἰπόντα	ὡς οὐ γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν
[11, 30]	τὰ ἐλάττω καὶ ταπεινότερα αἱρεῖσθαι,	καταλιπόντα	ἄλλοις τὰ μέγιστά τε καὶ
[11, 55]	περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο μὲν γὰρ	παρόντα	τὸν Μενέλαον πῶς ταῦτα ἔλαθε
[11, 45]	παρασκευῆς ὡς ἐπὶ μνηστείαν, καὶ	διαφέροντα	κάλλει, εἰς λόγους αὐτὸν καταστῆναι
[11, 45]	Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν ἔφη,	πιστεύοντα	τῇ δυνάμει τοῦ πατρός, σχεδόν
[11, 65]	Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα,	ἀκούοντα	καὶ Πέλοπα τὸν αὑτοῦ πρόγονον,
[11, 125]	καὶ μετὰ τοῦτο ὅπλα οὐκ	ἔχοντα,	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λαβόντα νικῆσαι
[11, 70]	γὰρ καὶ ταῦτα πολλὴν ἀπορίαν	ἔχοντα.	ἐπεὶ δ´ οὖν ἦλθον οἱ
[11, 0]	διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ κατάρας	ἔχοντα	κατὰ τῆς πόλεως, καὶ ταύτας
[11, 140]	συμφοράς. τὸν δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν	ἔχοντα	ὀλίγας ναῦς καὶ μέρος τι
[11, 120]	τῷ παιδὶ κατέλιπεν. ταῦτα δὲ	ἔχοντα	οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδεὶς
[11, 70]	Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς	ἔχοντα	συμμάχους· ἐπὶ δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ
[11, 125]	ὄντα. (αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον τοσοῦτον	ὑπερέχοντα	ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ πάντων κακίστου
[11, 70]	ἔτι δὲ αὐτόν τε πολλῶν	ἄρχοντα	καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ Πειρίθου
[11, 55]	ἀλλ´ οὐκ ἄλλον τινὰ ἀπέδειξεν	ἄρχοντα	τῆς χώρας; (εἰ δ´ ἦν
[11, 150]	ὁμοίως δὲ τὸν νοῦν ἔχειν	δοκοῦντα	καὶ σωφρονέστατον εἶναι τῶν Ἑλλήνων
[11, 15]	ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ	δοκοῦντα.	ὅτι δὲ τὸ ψεῦδος οὐκ
[11, 125]	δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα	δοκοῦντα	σεμνότατον καὶ πρᾳότατον εἶναι τῶν
[11, 140]	ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς δὲ τούτοις	ἐγκαλοῦντα	Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι
[11, 105]	ποταμῷ μαχόμενον αὐτόν, ὁτὲ δὲ	ἀπειλοῦντα	Ἀπόλλωνι καὶ διώκοντα αὐτόν· ἐξ
[11, 125]	τινα τῶν ἀρίστων τοσαῦτα ἔτη	πολεμοῦντα	ὑπὸ μὲν τῶν πολεμίων μηδενὸς
[11, 80]	ἕλκειν αὐτὸν εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς	ζῶντα	μετὰ τῶν ὅπλων, (ἀλλ´ ἀπάγχειν
[11, 140]	τε δυνηθῆναι καὶ εἰς αὖθις.	ὁρῶντα	δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον καὶ
[11, 140]	ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων, ἔτι δὲ	ὁρῶντα	τὸν Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ
[11, 105]	θάνατον. τέλος δὲ προάγει ἤδη	τεθνηκότα	τὸν Ἀχιλλέα καὶ ποιεῖ μαχόμενον·
[11, 110]	~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι πάλαι	τεθνηκότα	τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον,
[11, 95]	ἤδη καὶ πολὺ τῆς πρότερον	ὑφεικότα	ὁρμῆς, ἅτε οὐ ταμιευσάμενον ἐν
[11, 125]	τῆς Κασσάνδρας. (ταῦτα οὐκ ἐνυπνίοις	ἐοικότα	τῷ ὄντι καὶ ἀπιθάνοις ψεύσμασιν;
[11, 100]	τὰ ἄλλα ἐδίδου δῆλον ὅτι	προσεοικότα	τῷ δόρατι, καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο
[11, 105]	οὔτε τὴν τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως	θαυμαστὰ	καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε
[11, 25]	εἰ δ´ αὖ ἐβούλετο τὰ	μέγιστα	καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ πάθη
[11, 30]	ταπεινότερα αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα ἄλλοις τὰ	μέγιστά	τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ
[11, 5]	αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ περὶ τὰ	μέγιστα,	τυχὸν ἂν εἰκότως ἤχθοντό μοι
[11, 125]	Τρωικὸν πόλεμον τὰ κάλλιστα καὶ	μέγιστα	τῶν γεγονότων ἐᾶσαι καὶ μηδὲ
[11, 35]	καὶ ἄταφοι ἔμειναν, ὡς ταῦτα	μέγιστα	τῶν γενομένων καὶ ἄξια τῆς
[11, 30]	μνηστήρων αὐτὸς λέγει, τὰ δὲ	μέγιστα	τῶν ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν,
[11, 15]	οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν·	πλεῖστα	γοῦν τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον,
[11, 120]	αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ ἔτη καὶ	πλεῖστα	τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει,
[11, 95]	καὶ τοὺς ἵππους, ὡς ἂν	κάκιστά	τις βουλεύσαιτο περὶ τῶν αὑτοῦ,
[11, 130]	συμφοραὶ καταλαβοῦσαι τοὺς ἀφικομένους οὐχ	ἥκιστα	δηλοῦσι τὸ πταῖσμα καὶ τὴν
[11, 80]	τὸν ἥλιον πόλεων τὸ Ἴλιον	μάλιστα	ἀγαπῆσαι καὶ τὸν Πρίαμον καὶ
[11, 145]	Ἁρμόδιον δὲ καὶ Ἀριστογείτονα πάντων	μάλιστα	Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν
[11, 105]	ὡς ἐν ὀνείρατι μάχην διηγούμενος.	μάλιστα	γοῦν προσέοικε τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις
[11, 50]	γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην εὔνουν γενέσθαι.	μάλιστα	δ´ ἔπειθε λέγων {αὐτὸν} ὅτι
[11, 115]	ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ κράτος αἱρήσειν·	μάλιστα	δὲ ἐχαλέπαινε τῇ Ἀλεξάνδρου τελευτῇ.
[11, 5]	οἱ δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν,	{μάλιστα	δὲ οἶμαι τοὺς κακοδαίμονας σοφιστάς.
[11, 35]	ἀληθὲς περὶ τῶν πλείστων, καὶ	μάλιστα	δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου ὅτι
[11, 10]	τῷ τε ἀληθεῖ βοηθῶν καὶ	μάλιστα	διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ
[11, 25]	συμφοράς, ἔτι δὲ ὃ πάντων	μάλιστα	ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί μεῖζον
[11, 25]	ἀρχὴν αὐτῆς καὶ τὸ τέλος	μάλιστα	ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι τὴν
[11, 15]	τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν	μάλιστα	ἐπῄνει, τὸν δὲ Αὐτόλυκον καὶ
[11, 25]	τιθέντες, ἀλλ´ ὡς ἂν λάθοι	μάλιστα,	καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὅτι
[11, 25]	ἐπ´ αὐτοῖς, ὃ δ´ ἂν	μάλιστα	κρύψαι θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι λέγουσιν
[11, 70]	οὐκ εὐθὺς ἐδίωξαν τὴν ἀδελφήν,	μάλιστα	μὲν εἰ κατὰ πλοῦν ἕλοιεν·
[11, 100]	ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ Πατρόκλου;	μάλιστα	μὲν οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι
[11, 65]	καὶ ὁ Πρίαμος καὶ πάντων	μάλιστα	ὁ Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ τοῦ
[11, 15]	τὸ ψεῦδος οὐκ ὤκνει πάντων	μάλιστα	οὐδὲ αἰσχρὸν ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω·
[11, 95]	καταλαβόντα ὁρμήσαντα διώκειν· καίτοι τούτῳ	μάλιστα	προεῖχεν ὁ Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει
[11, 70]	Πολυδεύκην μόνους μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς	μάλιστα	ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ τὴν ἀλογίαν
[11, 90]	καὶ μαχομένων πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα	κάλλιστα	ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν αὑτοῦ, καὶ
[11, 125]	εἰπεῖν τὸν Τρωικὸν πόλεμον τὰ	κάλλιστα	καὶ μέγιστα τῶν γεγονότων ἐᾶσαι
[11, 80]	μεταπεσόντος, φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε	οἴκτιστα	ἀνελεῖν τὴν ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´
[11, 0]	ὀλίγων τῶν εἰδότων, ἐξαπατῶνται δὲ	τάχιστα	ὑπὸ πολλῶν τῶν οὐκ εἰδότων,
[11, 100]	κομίσας· τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως	ὀστᾶ	ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα
[11, 100]	δι´ αὐτὸν ἀποθανόντος, οἴκαδε τὰ	ὀστᾶ	κομίσας· τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 135]	ὅπου χαλεπὸν ἦν τὰ σώματα	αὐτὰ	διασῶσαι τοὺς ἰσχύοντας καὶ νέους,
[11, 90]	ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν εἰδότων	αὐτὰ	ἠφανισμένων καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων
[11, 20]	ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ	αὐτὰ	ὀνόματα ἐφ´ ἑκάστῳ λέγουσιν ἅπερ
[11, 25]	ἐπιταράττων· οὐ γὰρ ἐθάρρει πρὸς	αὐτὰ	οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει
[11, 20]	ἐστι τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ	αὐτὰ	παρά τε ἡμῖν καὶ παρ´
[11, 100]	ἐφοβεῖτο μὴ οὐ δύνηται φέρειν	αὐτά·	ὥσπερ οὖν καί φησι συμβῆναι
[11, 20]	εἰκὸς ἄλλον τινὰ εἰδέναι τὰ	τοιαῦτα,	ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς διαφερομένων καὶ
[11, 15]	τῶν διδόντων, οὐδ´ ἂν τὰ	τοιαῦτα	λέγειν ὁποῖα ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´
[11, 105]	καὶ μηδένα βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ,	τοιαῦτα	πεπονθότας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ
[11, 125]	ἄλλον δέ τινα τῶν ἀρίστων	τοσαῦτα	ἔτη πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν τῶν
[11, 65]	ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ πολεμουμένους καὶ	τοσαῦτα	κακὰ πάσχοντας μὴ θέλειν ἐκδοῦναι
[11, 135]	γονέων καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ	ταῦτα	ἀδοκήτως τε καὶ παρ´ ἐλπίδας
[11, 130]	ἡττημένοις καὶ κακῶς πράττουσιν ἅπαντα	ταῦτα	ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι δὲ τοὺς
[11, 90]	μέλλων διηγεῖσθαι τὰ ἔπη, καὶ	ταῦτα	βελτίω ποιῶν τὰ τῶν Ἑλλήνων,
[11, 125]	τὴν ἅλωσιν τῆς πόλεως διελθεῖν.	ταῦτα	γάρ ἐστιν ἐν τοῖς πεποιημένοις
[11, 85]	ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ βροντῇ	~ταῦτα	γὰρ οὐ βουλόμενος εἰπεῖν οὕτως
[11, 140]	μὴ μέρος λάβοι τῆς ἀρχῆς·	ταῦτα	γὰρ ὑποσχέσθαι τὸν Πρίαμον αὐτῷ
[11, 65]	οὖσαν γαμηθῆναί τινι τῶν Ἑλλήνων.	~ταῦτα	δὲ ἀκούσαντες οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν
[11, 65]	ἐλθεῖν εἰς ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα	ταῦτα	δὲ γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι, καὶ
[11, 120]	στρατεύεσθαι διὰ τὴν οἴκοι πενίαν.	ταῦτα	δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς
[11, 120]	ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ παιδὶ κατέλιπεν.	ταῦτα	δὲ ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς
[11, 20]	ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι.	ταῦτα	δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ δὴ
[11, 20]	ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας.	ταῦτα	δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ ἤδη
[11, 135]	πόλιν ᾤκισε τὴν μεγίστην πασῶν}	{ταῦτα	δὲ οὐκ εἰκὸς ἦν πρᾶξαι
[11, 145]	καὶ ὅσοι μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι.	ταῦτα	δὲ ποιήσαντα καὶ φόρους ἐπιθέντα
[11, 110]	οὐ μία ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου·	ταῦτα	δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν εἰς τὴν
[11, 60]	συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες τὸν Πρίαμον.	(ταῦτα	δὴ ἀκούοντες, οἱ μέν τινες
[11, 140]	ὅσον ἂν σώζηται τὸ γένος.	(ταῦτα	δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν
[11, 125]	αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι, καὶ	ταῦτα	δοκοῦντα σεμνότατον καὶ πρᾳότατον εἶναι
[11, 5]	αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς μητρός. ἅπαντα	ταῦτα	εἰ λέγοι τις, χαλεπῶς ἂν
[11, 55]	γὰρ παρόντα τὸν Μενέλαον πῶς	ταῦτα	ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο δὲ ἀπόντος
[11, 35]	τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ καὶ	ταῦτα	ἐν τοῖς νεωτάτοις τὰ περὶ
[11, 20]	ἅπερ καὶ ἡμεῖς. ἐνδείκνυται δὲ	ταῦτα	ἐπὶ ὀρνέου τινός, ὅ φησι
[11, 120]	τοσούτων κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ	ταῦτα	ἐπιγαμίας τε οὔσης καὶ συγγενείας
[11, 150]	τὸν τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν, καὶ	ταῦτα	ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
[11, 145]	ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν οὖν ψευδῆ	ταῦτά	ἐστιν οὐκ ἄδηλον, ὅτι δὲ
[11, 45]	ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ δὲ	ταῦτα,	ἔφη, φοβούμενος τοὺς Τυνδαρίδας ὁ
[11, 50]	Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς δὲ	ταῦτα	ἠγωνίζετο μὲν ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο
[11, 80]	ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων. μετὰ δὲ	ταῦτα	ἤδη τἀληθῆ λέγει, τὴν τῶν
[11, 40]	ἂν ἀκούσωσιν ἡδέως τινὸς λέγοντος,	ταῦτα	καὶ ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ τοῖς
[11, 5]	ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ	ταῦτα	καὶ αὐλούντων καὶ ᾀδόντων ἀνέχονται
[11, 110]	πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς δὲ ἔκριναν	ταῦτα,	καὶ ἐποίουν πέραν μένοντες. κἀνταῦθα
[11, 75]	οὐ τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ	ταῦτα	καὶ Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο
[11, 150]	ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ	ταῦτα	κοινῇ δόξαν τῷ στρατοπέδῳ καὶ
[11, 45]	οὖν ὅτι καὶ παρ´ ἡμῖν	ταῦτα	λέγεται, καὶ προσέτι ὡς αὐτὸς
[11, 40]	δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα. καὶ	ταῦτα	λέγοντες (οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ φασιν
[11, 150]	τούτοις, εἰ ᾔδειν ὅτι πείσω	ταῦτα	λέγων, ἴσως ἂν ἐβουλευσάμην εἰπεῖν.
[11, 60]	οὐδενὸς ὄντος ἀξίου παρ´ αὐτοῖς.	(ταῦτα	λέγων τὸν μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο
[11, 75]	ἔξω τοῦ τείχους ἐγυμνάζετο, καὶ	ταῦτα	μακρὰν ἀπὸ τῆς πόλεως, οὐδ´
[11, 125]	αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ	ταῦτα	μάντεως οὔσης παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς,
[11, 35]	ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι ἔμειναν, ὡς	ταῦτα	μέγιστα τῶν γενομένων καὶ ἄξια
[11, 85]	Ἀχαιῶν καὶ τὰς ναῦς. καὶ	ταῦτα	μὲν λέγων δῆλός ἐστιν ὅτι
[11, 65]	ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι.	(ταῦτα	μὲν οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε
[11, 150]	ἔδοξε τεθνηκέναι δικαίως· πόσῳ κρείττω	ταῦτα	μὴ γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ
[11, 15]	μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ	ταῦτα	μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς ἂν περί
[11, 60]	τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης, καὶ	ταῦτα	νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ,
[11, 145]	ἐκ τοῦ τόπου. (μετὰ δὲ	ταῦτα	Ξέρξην ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα
[11, 115]	ἐπὶ τὸ Ἄργος. (μετὰ δὲ	ταῦτα	ὁ μὲν Ἕκτωρ ἀντέλεγε· πολὺ
[11, 50]	καὶ ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν	ταῦτα	ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ τῶν
[11, 55]	(ἐξ ἀρχῆς δὲ πράττοντι συγχωρῆσαι	ταῦτα;	ὅ τε Ἕλενος πῶς οὐ
[11, 145]	ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι μόνον, καὶ	ταῦτα	οἱ γενόμενοι κατὰ τὸν χρόνον
[11, 95]	μέχρι τῆς θαλάττης, ὡς ὁμολογεῖ	ταῦτα	Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο
[11, 125]	ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς τῆς Κασσάνδρας.	(ταῦτα	οὐκ ἐνυπνίοις ἐοικότα τῷ ὄντι
[11, 35]	συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ	ταῦτα	οὕτως ἄγαν πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´
[11, 65]	καὶ μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ	ταῦτα	πεζῇ, ἕως θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν
[11, 5]	υἱέος ἀναιρεθέντα καὶ τὸν Οἰδίπουν	ταῦτα	ποιήσαντα (καὶ παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι,
[11, 70]	Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται γὰρ καὶ	ταῦτα	πολλὴν ἀπορίαν ἔχοντα. ἐπεὶ δ´
[11, 125]	ἀλλὰ πίνοντες καὶ καθεύδοντες, καὶ	ταῦτα	προειπούσης αὐτοῖς τῆς Κασσάνδρας. (ταῦτα
[11, 35]	~δοκεῖ δέ μοι μηδὲ προθέσθαι	ταῦτα	τὴν ἀρχήν, ἅτε οὐ γενόμενα,
[11, 65]	ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ	ταῦτα	ὑπέμενον οἱ Τρῶες πολὺν χρόνον
[11, 55]	ἀνεμνήσθην τῶν ἐπῶν, ἐν οἷς	ταῦτά	φησιν· ὅς ποτε δεῦρ´ ἐλθὼν
[11, 65]	πλεῦσαι τοιαύτης ἕνεκα πράξεως, {καὶ	ταῦτα,	ὥς φασιν, οὐ πάλαι τῆς
[11, 40]	ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα καὶ	ταὐτὰ	πάντα ποιήσαντα περὶ Ἑλένης, Στησίχορον,
[11, 115]	τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος τραυματίας	τελευτᾷ	κατὰ τὴν ὁδόν. συνέβη δὲ
[11, 120]	ἄριστος. (ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ	τελευτᾷ	πάντων εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα λελύπητο
[11, 55]	οὕτως· Δύσπαρι, εἶδος ἄριστε, γυναιμανές,	ἠπεροπευτά,	αἴθ´ ὄφελες ἄγονός τ´ ἔμεναι