Discours, Par.
[11, 110]	ἐπῆλθον ἐκ μὲν Αἰθιοπίας Μέμνων,	αἱ	δὲ Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ Πόντου
[11, 115]	τινες ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ τεῖχος,	αἱ	δὲ ἐν τῷ πέραν ἔμενον·
[11, 115]	αὐτοῦ καταλαβόντες. (τῶν δὲ νεῶν	αἱ	μέν τινες ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ
[11, 130]	ἔτη περιμείναντας διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον.	αἵ	τε οἴκοι συμφοραὶ καταλαβοῦσαι τοὺς
[11, 130]	ἐκείνην τὴν ξυμφοράν, οἱ δ´	Ἡρακλεῖδαι,	πρότερον ἀσθενεῖς ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι,
[11, 120]	καὶ ποιοῦνται τὰς διαλύσεις, καὶ	σπονδαὶ	γίγνονται τοῖς Τρωσὶ καὶ τοῖς
[11, 35]	Ἕλλησι καὶ τοῖς Ἀτρείδαις πάντα	συγχέαι	καὶ μεταστῆσαι τὰ πράγματα εἰς
[11, 120]	γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη τοὺς Τρῶας	συγχέαι	τὰς σπονδάς· ὤμοσάν τε ἀλλήλοις
[11, 150]	αὐτῷ σφαγῆναι, καὶ μηδὲ τοῦτο	εἰργάσθαι	μηδένα τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν
[11, 5]	ταῦτα ποιήσαντα (καὶ παθόντα τυφλὸν	ἀλᾶσθαι,	καὶ πρότερον ἄλλου βασιλέως αὐτῶν
[11, 30]	τε καὶ σπουδαιότατα, ἢ μὴ	δύνασθαι	αὐτόν, ὅπερ εἶπον, ἰσχυρίζεσθαι τὰ
[11, 75]	τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ	δύνασθαι	πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν δὲ καταπλεύσαντες
[11, 35]	γὰρ τοιούτους τῶν ἀνθρώπων μηδέποτε	δύνασθαι	τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ,
[11, 25]	πράγματος ψευδόμενος. (ἢ πόθεν μᾶλλον	ἄρξασθαι	ἔπρεπεν ἢ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ
[11, 25]	αἴτιον τοῦ μὴ κατὰ φύσιν	ἄρξασθαι	τῆς ποιήσεως· ἕτερον δέ, ὅτι
[11, 5]	ἐστί μοι χάριν εἰδέναι καὶ	ἀκροᾶσθαι	προθύμως· ὑπὲρ γὰρ τῶν ὑμετέρων
[11, 65]	ἕως θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι,	συνάρασθαι	δὲ τοῦ στόλου τὴν Θησέως
[11, 65]	κατασχεῖν, καὶ τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας	συνάρασθαι	τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας, ὅτι αὐτὸς
[11, 25]	φόνῳ κειμένους καὶ μὴ δυναμένας	ἀσπάσασθαι	μηδὲ καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας
[11, 0]	ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον	ἡγήσασθαι	Ὅμηρον τὰ χαλεπώτατα ψευσάμενον καθ´
[11, 35]	Μενέλαον ἀφικέσθαι παρ´ αὐτοὺς καὶ	διηγήσασθαι	ἅπαντα ὡς ἐγένετο. (δεομένου δέ
[11, 35]	ὡς ἐγένετο. (δεομένου δέ μου	διηγήσασθαι,	τὸ μὲν πρῶτον οὐκ ἐβούλετο,
[11, 145]	βούλομαι δὲ καὶ περὶ Ὁμήρου	ἀπολογήσασθαι,	ὡς οὐκ ἀνάξιον ὁμολογεῖν αὐτῷ
[11, 10]	ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν, καὶ μηδένα	ποιήσασθαι	λόγον μήτε τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς
[11, 80]	γὰρ ἦν τῷ τοῦ Ἀλεξάνδρου	χρήσασθαι,	τοσοῦτόν γε κρείττονα ὄντα, ὡς
[11, 140]	αὑτοῦ, προσήκειν δὲ μᾶλλον ἑτέραν	κτήσασθαι	γῆν· εἶναι γὰρ οὐκ ἀδύνατον
[11, 105]	τοῦ τείχους, μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν	παραλογίσασθαι	αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ τὸ
[11, 145]	κατασκάψαι, καὶ ὅσοι μὴ διέφυγον	ἀνδραποδίσασθαι.	ταῦτα δὲ ποιήσαντα καὶ φόρους
[11, 40]	καὶ πορθῆσαι τὴν πόλιν καὶ	κομίσασθαι	τὴν ἀδελφήν. τὰς μὲν οὖν
[11, 90]	μαχομένων πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα	ἀγωνίσασθαι	μετὰ τῶν αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς
[11, 120]	αὐτούς· ὥστε τὸ λοιπὸν ἠξίου	παύσασθαι,	τοσούτων κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ
[11, 105]	ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ τολμήσας τοῦτο	ψεύσασθαι	πάντα συνέχεε. καὶ τοὺς θεοὺς
[11, 15]	τὸν δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται	ψεύσασθαι	πρὸς χάριν τῶν διδόντων, οὐδ´
[11, 125]	ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ	ἀνίστασθαι	καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε
[11, 135]	γυναικῶν καὶ γονέων καὶ χρημάτων	ἀπανίστασθαι,	καὶ ταῦτα ἀδοκήτως τε καὶ
[11, 40]	μηδὲ εἶναι ποίησιν τὸ παράπαν·	ἐπίστασθαι	γὰρ ὅτι φάρμακον τοῦτο ἡδονῆς
[11, 125]	γενέσθαι γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ	τρέψασθαι	τοσαύτας μυριάδας, καὶ μετὰ τοῦτο
[11, 40]	πρὸς ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, καὶ	καταστρέψασθαι	ῥᾳδίως ἄν, εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον
[11, 80]	~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ	ἀποκρύψασθαι·	ἐν οἷς φησι τὸν Ἀγαμέμνονα
[11, 150]	γῆμαι διὰ τὸν θεόν, αὐτὸν	ἀγαγέσθαι	γυναῖκα, ὅθεν ἔδοξε τεθνηκέναι δικαίως·
[11, 40]	Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως	λέγεσθαι	μηδὲ εἶναι ποίησιν τὸ παράπαν·
[11, 20]	δὲ δωρίζοντα, πάλιν δὲ ἰάζοντα	διαλέγεσθαι,	{καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα,
[11, 125]	οἰόμενοι διώκειν καὶ τοῖς θεοῖς	διαλέγεσθαι	καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς
[11, 15]	θεῶν ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν αὐτοὺς	διαλέγεσθαι	πρὸς αὑτούς, καὶ οὐ μόνον
[11, 20]	δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ διαστὶ	διαλέγεσθαι.	ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ
[11, 50]	Ἕκτορα καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας	ἥδεσθαι	τῷ γάμῳ, καὶ τὴν Ἑλένην
[11, 60]	οὐκ ἂν ἐφρόντισαν, ἀλλὰ τοὐναντίον	ἐφήδεσθαι	ἔμελλον αὐτῷ· νῦν δὲ τὸν
[11, 20]	ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ	ψεύδεσθαι	ἢ (τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω
[11, 20]	ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ	ψεύδεσθαι	ἢ τῷ τἀληθῆ λέγειν. οὕτω
[11, 40]	ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι ἂν θέλωσι	ψεύδεσθαι	καί φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως
[11, 10]	Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος αὐτήν, ἀλλὰ	χαρίζεσθαι	τοιοῦτον γάμον δι´ ὃν αὐτός
[11, 30]	μὴ δύνασθαι αὐτόν, ὅπερ εἶπον,	ἰσχυρίζεσθαι	τὰ ψευδῆ, μηδ´ ἐν τούτοις
[11, 75]	Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι δεινότατος καὶ νυκτὸς	ἐπιθέσθαι.	(ὅθεν Αἰνείαν τε οὕτως ἐπελθὼν
[11, 130]	αὐτῶν· (οὐ πάνυ γὰρ εἰώθασιν	ἐπιτίθεσθαι	τοῖς νικῶσιν οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν,
[11, 35]	ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ μοι μηδὲ	προθέσθαι	ταῦτα τὴν ἀρχήν, ἅτε οὐ
[11, 55]	δὲ} μηδὲ τῶν ἄλλων μηδένα	αἰσθέσθαι	τὴν ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους κρύψαι,
[11, 130]	μὲν Ἀγαμέμνονι, τοὺς δὲ Μενελάῳ	προσθέσθαι,	τοὺς δὲ καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν,
[11, 20]	Καλυψοῦς, ἐκείνην δὲ παρά του	πυθέσθαι·	περὶ αὑτοῦ δὲ οὐδὲν τοιοῦτον
[11, 5]	παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ πολλοὺς	πυθέσθαι·	τούτων δὲ οἱ μέν τινες
[11, 50]	ἐν τοῖς Ἕλλησι. τὸν δὲ	ἄχθεσθαι	μέν, οὐκ ἔχειν δὲ ὅπως
[11, 5]	Ἀτρέα καὶ τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´	ἄχθεσθαι	σφόδρα, ἐάν τις ἐξελέγχῃ τοὺς
[11, 50]	αὐτῆς καὶ τοὺς ἀδελφούς, καὶ	ἀφικέσθαι	ἄγοντα μετὰ πολλοῦ ζήλου καὶ
[11, 45]	ἐκεῖνος ἔφη, καὶ τὴν Ἰὼ	ἀφικέσθαι	ἐκδοθεῖσαν εἰς Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ
[11, 45]	τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν Ἀλέξανδρον	ἀφικέσθαι	κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ
[11, 60]	εὔλογον ἦν τήν τε Αἴθραν	ἀφικέσθαι	μετ´ αὐτῆς καὶ τὰ χρήματα
[11, 35]	τὴν Τροίαν· τὸν γὰρ Μενέλαον	ἀφικέσθαι	παρ´ αὐτοὺς καὶ διηγήσασθαι ἅπαντα
[11, 145]	Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας τὰς πόλεις	ἀφικέσθαι	παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων δὲ αὐτῶν
[11, 70]	γὰρ εἰκὸς ἦν καὶ αὐτὸν	ἀφικέσθαι	τὸν Τυνδάρεων καὶ μηθὲν αὐτὸν
[11, 70]	δὲ καὶ Πολυδεύκην μόνους μὴ	ἀφικέσθαι,	τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ
[11, 140]	γένος. (ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος	ἑλέσθαι	τὸν Αἰνείαν, τὰ μὲν ἐκείνῳ
[11, 0]	ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων χαλεπὸν ὕστερον	ἀφελέσθαι	τἀληθῆ λέγοντα ἅ γε ἐν
[11, 0]	(οὐ γάρ ἐστι ῥᾴδιον τούτων	ἀφελέσθαι	τὴν δόξαν, οὐδ´ ἂν πάνυ
[11, 55]	ἄγονός τ´ ἔμεναι ἄγαμός τ´	ἀπολέσθαι.	οὐ γάρ τοι χραίσμῃ κίθαρις
[11, 130]	χειμῶνος ἤδη, καὶ διὰ τοῦτο	ἀπολέσθαι	τὸ πλέον τοῦ στόλου περὶ
[11, 100]	τιμᾶν καὶ μηδὲ αὐτὸς ἔτι	βούλεσθαι	ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς δὲ
[11, 100]	τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ μὴ	βούλεσθαι	συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω βουλευσάμενον
[11, 10]	τὴν αὑτῆς πόλιν μηδὲ ἐναντία	βούλεσθαι	τῷ αὑτῆς πατρί, οὐχ ἧττον
[11, 50]	γὰρ Διὸς εἶναι τὸν Πρίαμον·	πυνθάνεσθαι	δὲ κἀκείνους καὶ τὴν ἀδελφὴν
[11, 125]	ὅλον, τῶν δὲ Τρώων μηθένα	αἰσθάνεσθαι	τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ ταῦτα
[11, 10]	γὰρ ὡς πλεῖστον ὑπὲρ αὐτῶν	γίγνεσθαι	λόγον· ὁποῖον δέ τινα, οὐθὲν
[11, 120]	τιμὴν ἐκείνοις· καθ´ ἑαυτῶν δὲ	γίγνεσθαι	μαρτύριον ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ
[11, 75]	ὅπερ εἴωθεν ὡς τὸ πολὺ	γίγνεσθαι	τοῖς κακῶς πράττουσιν, οὐ τοῖς
[11, 90]	αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς	γίγνεσθαι.	~τὸν δὲ Ἕκτορα ἐν τούτῳ
[11, 100]	καὶ τῶν ἵππων καὶ ἄοπλον	γενέσθαι.	Ἃ οὐδέ– ποτ´ ἂν ἐποίησεν
[11, 140]	τεύξεσθαι· οὕτως δὴ τὴν ἀποικίαν	γενέσθαι	ἀπὸ ἰσχύος καὶ φρονήματος ὑπό
[11, 125]	ἕνα ἄνδρα πάντων ἡττωμένων ἱκανὸν	γενέσθαι	γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι
[11, 135]	τις τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν,	γενέσθαι	δὲ ἀφανῆ τῶν ἀδελφῶν ἐπιφανέντων.
[11, 100]	προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη τάφον αὐτοῦ	γενέσθαι	καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ μετὰ τοῦ
[11, 40]	αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς παιδὸς οὔσης	γενέσθαι	καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως βασιλέως
[11, 30]	τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τῆς Ἀμαζόνος	γενέσθαι	καλὴν (οὕτως καὶ παράδοξον; ὁπότε
[11, 65]	οὐκ εἰκὸς αὐτὴν ἐν ὁμιλίᾳ	γενέσθαι,	καταλιποῦσαν δὲ τὴν πατρίδα καὶ
[11, 50]	οὐδὲ γὰρ Ἀτρεῖ Θυέστην εὔνουν	γενέσθαι.	μάλιστα δ´ ἔπειθε λέγων {αὐτὸν}
[11, 140]	αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ	γενέσθαι	στόλον ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς δὲ
[11, 125]	δὲ ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων μὴ	γενέσθαι	τάφον. ἄλλον δέ τινα τῶν
[11, 145]	πολέμου, οἱ μέν φασιν ὑστέραν	γενέσθαι	τὴν περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς
[11, 65]	ἀπολλυμένων καὶ πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου	γενέσθαι	τῆς πόλεως διὰ τὴν ἐκείνου
[11, 145]	οὐ πλείους τῶν εἴκοσι, καὶ	γενέσθαι	τινὰ μάχην τοῖς ναύταις πρὸς
[11, 150]	τῶν κακῶν πάνυ γελοίως κύνα	γενέσθαι·	τὸν δὲ βασιλέα τῶν Ἑλλήνων
[11, 135]	ἐκλείπειν; ἀλλὰ τὸ γενόμενον δυνατὸν	γενέσθαι.	~τὸν δὲ Ἕκτορά φασιν, ὡς
[11, 120]	εἰ δὲ δέοι τινα δίκην	γενέσθαι	τοῦ εὐπρεποῦς χάριν, αὐτὸς εὑρεῖν.
[11, 20]	ὁ Ζεὺς τοῦ μὴ φανερὸς	γενέσθαι.	(τούτοις δὲ ἐπέθηκε τὸν κολοφῶνα
[11, 40]	λεγόμενα. ἔφη γὰρ ἐν Σπάρτῃ	γενέσθαι	Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα καὶ βασιλέα
[11, 55]	τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς μεγίστην	γενέσθαι	τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν; πῶς
[11, 90]	σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν μέν τινα	γενέσθαι	τῶν Τρώων καὶ ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα
[11, 90]	τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων	γενέσθαι	φόνον πολύν, οὐ μέντοι προτροπάδην
[11, 65]	οἱ Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες ἦσαν	περιγενέσθαι.	οἱ γὰρ ἄνθρωποι, ἐν οἷς
[11, 15]	οὐθὲν ἄνδρα σοφὸν πτωχεύειν οὐδὲ	μαίνεσθαι	δοκεῖν· ἀλλ´ ὅτι κατὰ τὴν
[11, 130]	τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι	φαίνεσθαι	τοὺς νενικηκότας καὶ μηδένα αὐτοῖς
[11, 65]	μὴ ἄρχειν πολέμου, κρείττους ὄντες,	ἀμύνεσθαι	δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ ταῦτα
[11, 95]	μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ	ἀμύνεσθαι	τοὺς Τρῶας, ἅμα δὲ τῷ
[11, 25]	καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὅτι	αἰσχύνεσθαι	ποιεῖ τὸ ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν
[11, 140]	χαριζόμενον, τὰ δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων	τεύξεσθαι·	οὕτως δὴ τὴν ἀποικίαν γενέσθαι
[11, 130]	ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν Μενέλαον μὴ	διαφέρεσθαι	πρὸς τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα τῆς
[11, 95]	καὶ νεαλὴς ὢν ἐμάχετο, μὴ	ξυμφέρεσθαι	αὐτῷ, μόνον δὲ τοὺς ἄλλους
[11, 65]	ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον	εὑρέσθαι	χρῆν· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς
[11, 110]	τοὺς Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς	ἀποδράσεσθαι	τῆς νυκτός· ὁ δὲ Ἕκτωρ
[11, 15]	ὁποῖα ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν	ἔσεσθαι·	τοὺς δὲ νῦν πτωχοὺς οὐδέν
[11, 60]	γεγονός, οἱ δέ τινες ἤλπιζον	ὠφεληθήσεσθαι	ἀπὸ τῆς στρατείας· δόξα γὰρ
[11, 125]	καὶ οὕτως, εἰ τύχοι ποτέ,	πέτεσθαι	καὶ βαδίζειν ἐπὶ τῆς θαλάττης.
[11, 130]	καὶ τῷ βασιλεῖ τὸ πλεῖστον	ὑποτάττεσθαι,	καὶ τὸν Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι
[11, 125]	νῦν μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ	σκυλεύεσθαι,	πάλιν δὲ ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι
[11, 35]	ἐν στήλαις τισί, τὰ δὲ	μνημονεύεσθαι	μόνον ὑπ´ ὀλίγων, τῶν στηλῶν
[11, 10]	τὰς ἀλγηδόνας· ὡς δὲ παθόντες	μνημονεύεσθαι	περὶ πολλοῦ ποιοῦνται. (ἐγὼ δὲ
[11, 120]	καὶ νῦν τοὺς πολλοὺς ἑκόντας	στρατεύεσθαι	διὰ τὴν οἴκοι πενίαν. ταῦτα
[11, 80]	ἔπεσί φησι μηδὲν πώποτε ἀληθὲς	μαντεύεσθαι.	μέχρι μὲν οὖν τούτων ἐφεξῆς
[11, 145]	ἀπὸ τοῦ ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ	πιστεύεσθαι	πολὺν χρόνον ὑπὸ ἀνθρώπων ἠλιθίων
[11, 125]	σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ ἀνίστασθαι καὶ	μάχεσθαι	γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι
[11, 95]	ἅμα δὲ τῷ Ἕκτορι μὴ	μάχεσθαι;	οὐδὲ γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ ἦν
[11, 95]	προελθόντι γε ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο	μάχεσθαι.	(οὕτως δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ Πατρόκλου
[11, 90]	οὐ δήπου τότε πρῶτον μέλλοντος	μάχεσθαι,	πολλάκις δὲ ἐν πολλοῖς τοῖς
[11, 85]	Εὐρυπύλῳ} καὶ τὸν Αἴαντά φησι	μάχεσθαι	προθύμως, εὐθὺς δὲ τοὺς Τρῶας
[11, 95]	τῇ σκηνῇ ἔμενεν ἄριστος ὢν	μάχεσθαι,	τὸν δὲ πολὺ χείρονα αὑτοῦ
[11, 90]	μεθ´ ἣν ἧτταν οὐκέτι ἦν	ἀναμάχεσθαι	δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε τοὺς
[11, 80]	καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον τινὰ	ἔχεσθαι	τἀληθοῦς, εἰ μή γε τὰ
[11, 15]	Ὁμήρου φύσει τὸ ψεῦδος οὐδὲ	ἀποδέχεσθαι	αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν· πλεῖστα γοῦν
[11, 50]	τῷ γάμῳ, καὶ τὴν Ἑλένην	ὑποδέχεσθαι	μετὰ θυσιῶν καὶ εὐχῶν. (Σκόπει
[11, 60]	καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν ἀρίστην γυναῖκα	οἴχεσθαι	εἰς τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς
[11, 15]	πτωχῷ, τοὺς δὲ ὡς μαινομένῳ	ἀπάρχεσθαι,	καὶ μᾶλλον οἴονται τοὺς τότε
[11, 140]	λάβοι τῆς ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ	ὑποσχέσθαι	τὸν Πρίαμον αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν
[11, 105]	αὐτὸν ὑπὸ τῶν Τρώων τινὸς	ἀνῃρῆσθαι·	οὐ γὰρ δὴ καὶ τοῦτον
[11, 60]	ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος	ἀφῃρῆσθαι	τοῦ γάμου. οὕτω δὲ τῆς
[11, 20]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς δαιμονίοις	χρῆσθαι	ὀνόμασι, καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζοντα
[11, 120]	σφόδρα χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ	ἐξηπατῆσθαι	πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία
[11, 100]	ἄντικρυς ἔφη καὶ τὸν Ἀχιλλέα	φοβεῖσθαι	καὶ μὴ βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ;
[11, 50]	τῆς αὑτοῦ θυγατρός· καὶ ἅμα	φοβεῖσθαι	τοὺς παῖδας αὐτοῦ. καὶ οὕτως
[11, 90]	τοὺς πολλοὺς καὶ ἰδιώτας μέλλων	διηγεῖσθαι	τὰ ἔπη, καὶ ταῦτα βελτίω
[11, 35]	τοῦ Ἕκτορος θάνατον, ἃ ἔμελλε	χαριεῖσθαι,	οὐ φαίνεται ὑποθέμενος, οὐδὲ ὅτι
[11, 55]	ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα εἰς ὁμιλίαν	ἀφικνεῖσθαι	ξένῳ ἀνδρὶ πῶς εἰκός {τοῦτο
[11, 5]	ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν κακὸν ἔχοντες	ἀγνοεῖσθαι.	(αὐτοὺς γὰρ οἶμαι τοὺς Ἀργείους
[11, 35]	στηλῶν διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ καὶ	ἀγνοεῖσθαι	τῶν ἐν ταῖς στήλαις γεγραμμένων
[11, 30]	ὥστε τὰ ἐλάττω καὶ ταπεινότερα	αἱρεῖσθαι,	καταλιπόντα ἄλλοις τὰ μέγιστά τε
[11, 55]	Ἕκτορα ὕστερον μὲν ὀνειδίζειν καὶ	λοιδορεῖσθαι	αὐτῷ περὶ τῆς ἁρπαγῆς, ὥς
[11, 150]	ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ καὶ τοιαύτας	χεῖσθαι	χοὰς τῷ τῆς θεᾶς υἱεῖ·
[11, 15]	τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ	δεδόσθαι.	περὶ δὲ θεῶν πάντες, ὡς
[11, 20]	φαίνεται, ἃ ἐγώ φημι αὐτὸν	ἐψεῦσθαι.	τῷ γὰρ ὄντι ἀνθρώπινα ψεύσματα
[11, 10]	δι´ ὃν αὐτός τε ἔμελλεν	ἀπόλλυσθαι	καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ
[11, 35]	δὲ πᾶσαν τὴν πρότερον ἱστορίαν	γεγράφθαι	παρ´ αὐτοῖς, τὴν μὲν ἐν
[11, 125]	ἀφελόντες τὴν δόξαν καὶ τὸ	προκατειλῆφθαι·	{κρυφθῆναι μὲν ἐν τῷ ἵππῳ
[11, 115]	θάνατον, τοῦ τε ἄλλου πλήθους	ἀπηλλάχθαι	βουλομένου, τὰς μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν·
[11, 75]	τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ καὶ	κλωπεῖαι	τῶν Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος τε
[11, 65]	τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν,	καὶ	Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας μὴ
[11, 120]	τε ἀλλήλοις ὅ τε Ἕκτωρ	καὶ	Ἀγαμέμνων καὶ τῶν ἄλλων οἱ
[11, 35]	τῶν στηλῶν διαφθαρεισῶν, πολλὰ δὲ	καὶ	ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν ταῖς στήλαις
[11, 10]	δέ γε Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν	καὶ	ἄδικον καὶ ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν,
[11, 5]	Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα καὶ αὐλούντων	καὶ	ᾀδόντων ἀνέχονται παρ´ αὑτοῖς ἐν
[11, 105]	φαίνεται καθῃρηκώς, {καὶ} πολὺ χείρω	καὶ	ἀδοξότερον αὐτοῦ ποιήσας τὸν θάνατον.
[11, 0]	μὲν γὰρ ἀληθὲς πικρόν ἐστι	καὶ	ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις, τὸ δὲ
[11, 30]	τὸν τοῦ Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου	καὶ	Αἴαντος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου;
[11, 115]	τὰ τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε	καὶ	Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι περὶ
[11, 135]	δὲ καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο	καὶ	αἰνίττεται, φήσας τὸν Μενέλαον μετὰ
[11, 25]	ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ τε	καὶ	αἰσχύνῃ, τὰς μὲν ἀνδρῶν, τὰς
[11, 20]	συνουσίας, ὡς αὐτὸς ἑωρακώς τε	καὶ	ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν,
[11, 40]	φασιν εἶναι τὴν Ὁμήρου ποίησιν	καὶ	ἀκούοντες τὸν μὲν Στησίχορον ἐν
[11, 5]	δίκαιόν ἐστί μοι χάριν εἰδέναι	καὶ	ἀκροᾶσθαι προθύμως· ὑπὲρ γὰρ τῶν
[11, 115]	καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους τε	καὶ	Ἀλέξανδρον, οὐδὲν ὑπ´ αὐτοῦ παθόντες,
[11, 115]	ἐκ τῆς νεὼς ναυμάχῳ δόρατι,	καὶ	Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν
[11, 40]	ἀκούσωσιν ἡδέως τινὸς λέγοντος, ταῦτα	καὶ	ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ τοῖς μὲν
[11, 140]	τε οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν παρέντων	καὶ	ἄλλα οὐ μικρὰ χωρία. ὅστις
[11, 50]	Τιθωνοῦ ὄντα τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ.	καὶ	ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά, καὶ
[11, 110]	Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ Πόντου βοηθοὶ	καὶ	ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας
[11, 75]	παῖς ὢν ἔτι καὶ Μήστωρ	καὶ	ἄλλοι πλείους. ἦν γὰρ ὁ
[11, 50]	Τυνδάρεως ἱκανὸν εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι·	καὶ	ἅμα ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ συμφέροι
[11, 95]	δὲ πολὺ χείρονα αὑτοῦ ἔπεμπε;	καὶ	ἅμα μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς
[11, 100]	ἕως ἂν λάβῃ τὰ δῶρα,	καὶ	ἅμα οὐδέπω τῆς ὀργῆς ἐπέπαυτο.
[11, 50]	γὰρ εἶναι τῆς αὑτοῦ θυγατρός·	καὶ	ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας αὐτοῦ.
[11, 35]	ῥᾳδίως πάντα πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν	καὶ	ἅμα χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι καὶ
[11, 35]	ὅτι ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ Ἕλληνες	καὶ	ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι·
[11, 35]	γεγραμμένων διὰ τὴν ἀμαθίαν τε	καὶ	ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ
[11, 20]	καὶ λίαν πιθανὰ πρὸς θείαν	καὶ	ἀμήχανον φύσιν. πέρας δὴ ἐπιτέθεικεν·
[11, 95]	ἅμα μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς	καὶ	ἀμύνεσθαι τοὺς Τρῶας, ἅμα δὲ
[11, 125]	καὶ τὸ τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός,	καὶ	ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ καὶ
[11, 55]	πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο	καὶ	ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες
[11, 80]	ὑπέσχετο ἐρεῖν, (τρόπον τινὰ ἄκων	καὶ	ἀναφέρων εἰς τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως.
[11, 90]	μέν τινα γενέσθαι τῶν Τρώων	καὶ	ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ τῶν νεῶν
[11, 85]	τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος	καὶ	ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν νεῶν τινας
[11, 115]	τε χώραν διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι	καὶ	ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους τε καὶ
[11, 55]	Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ	καὶ	ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν,
[11, 70]	Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος τῆς ἀρχῆς	καὶ	ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ ἦν χείρων
[11, 145]	τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν	καὶ	ἀνελόντας τὸν τύραννον. (καὶ τί
[11, 120]	τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα ἔργον,	καὶ	ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ Τρῶες πρὸς
[11, 20]	ὑπ´ ἐμοῦ δεικνυμένων, ἀλλὰ σμικρὰ	καὶ	ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς θεῖα καὶ
[11, 115]	Αἴας τε ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει	καὶ	Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ Μέμνονος πρὸ
[11, 30]	Ἀχιλλέως καὶ τὸν τοῦ Μέμνονος	καὶ	Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος καὶ αὐτοῦ
[11, 35]	ὡς ταῦτα μέγιστα τῶν γενομένων	καὶ	ἄξια τῆς ποιήσεως, καὶ τὴν
[11, 100]	ὀλίγου δὲ καὶ τῶν ἵππων	καὶ	ἄοπλον γενέσθαι. Ἃ οὐδέ– ποτ´
[11, 120]	εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν	καὶ	ἀπελθεῖν καταγελάσαντα τῶν ἀρίστων παρ´
[11, 80]	ὅτι τοῦ πλήθους χαλεπῶς φέροντος	καὶ	ἀπιέναι βουλομένου, καὶ τὸν ὄχλον
[11, 125]	οὐκ ἐνυπνίοις ἐοικότα τῷ ὄντι	καὶ	ἀπιθάνοις ψεύσμασιν; ἐν γὰρ τοῖς
[11, 105]	μέλει ἀληθείας. (πάνυ δὲ ἀσθενῶς	καὶ	ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν διελθών, ὁτὲ
[11, 95]	(οὕτως δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ Πατρόκλου	καὶ	ἀπιστῶν αὐτῷ, τὴν δύναμιν ἐπέτρεπεν
[11, 150]	μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ	καὶ	ἀποδέξαιτο ἄν τις μέλλων ἀποθνῄσκειν,
[11, 15]	θεοὺς καὶ στένοντας καὶ τιτρωσκομένους	καὶ	ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι δὲ μοιχείας
[11, 25]	ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ ψεῦδος	καὶ	ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς αὑτό, ἄλλως
[11, 115]	ὁ Μέμνων ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου,	καὶ	ἀποκομιζόμενος τραυματίας τελευτᾷ κατὰ τὴν
[11, 95]	ἀποφεύγων· ἐπεὶ δὲ ἑώρα βραδύνοντα	καὶ	ἀπολειπόμενον, οὕτως ὑποστρέψας αὐτὸς ἧκεν
[11, 15]	τἀληθὲς ὡς γέγονεν· ἐπεί τοι	καὶ	ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ
[11, 15]	τὸν Ὅμηρον ὑπὸ πενίας τε	καὶ	ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι·
[11, 115]	καὶ τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς	καὶ	ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες
[11, 145]	ὥς φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ	καὶ	Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν,
[11, 65]	ἂν ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου, πλείστων	καὶ	ἀρίστων τεθνηκότων. ἀλλ´ οὐ γὰρ
[11, 40]	ἔτι σμικρᾶς παιδὸς οὔσης γενέσθαι	καὶ	ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως βασιλέως ὄντος
[11, 145]	Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς περὶ Δᾶτιν	καὶ	Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας τὰς πόλεις
[11, 5]	καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος	καὶ	Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα καὶ αὐλούντων
[11, 125]	εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο ἄκριτον	καὶ	ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι
[11, 25]	οἱ δέ τινες αὐτῶν βατταρίζουσι	καὶ	ἀσαφῶς λέγουσιν· οἱ δὲ οὐχ
[11, 85]	τὴν ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα ἐμπίπτων	καὶ	ἀσεβῆ πράγματα, ὃ πάσχουσιν ὡς
[11, 90]	ἐξ ἐκείνων {ἔτι} ἀμαυρᾶς δὲ	καὶ	ἀσθενοῦς ἔτι φήμης ἀπολειπομένης, ὡς
[11, 10]	Ἀφροδίτην οὕτως αἰσχρὰν καὶ ἄδικον	καὶ	ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν, καὶ μηδένα
[11, 35]	δεινὰ ἔπαθον καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο	καὶ	ἄταφοι ἔμειναν, ὡς ταῦτα μέγιστα
[11, 130]	δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον ἀσθενεῖς ὄντες	καὶ	ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς
[11, 60]	ἀκούοντες, οἱ μέν τινες ὠργίζοντο	καὶ	ἀτιμίαν τῷ ὄντι ἐνόμιζον τῆς
[11, 5]	Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα	καὶ	αὐλούντων καὶ ᾀδόντων ἀνέχονται παρ´
[11, 30]	τἄλλα εἰώθει δείματος, ἐκπλήττων τε	καὶ	αὔξων τὰ μικρότατα. (εἰ δέ
[11, 130]	περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε	καὶ	αὐτῆς τῆς γῆς κρατοῦντας καὶ
[11, 0]	γε ὑπὸ τῶν ἄλλων, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοὶ ὑφ´ αὑτῶν. τὸ μὲν
[11, 80]	καὶ Ἑλένην ὀδυρομένην πρὸς Πρίαμον,	καὶ	αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον ἐν τῇ
[11, 70]	δύναμιν. Ἴσως γὰρ εἰκὸς ἦν	καὶ	αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων καὶ
[11, 140]	ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον	καὶ	αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ
[11, 50]	καὶ ξυγγενὴς εἶναι τῆς Ἑλένης	καὶ	αὐτός· ἀπὸ γὰρ Διὸς εἶναι
[11, 120]	περὶ τῶν παίδων τῶν τετελευτηκότων.	καὶ	αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ ἔτη καὶ
[11, 115]	πρὸ τοῦ πατρός· (ἐτρώθη δὲ	καὶ	αὐτὸς ὁ Μέμνων ὑπὸ τοῦ
[11, 30]	Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος	καὶ	αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς δὲ
[11, 125]	διώκειν καὶ τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι	καὶ	αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς δεινοῦ
[11, 75]	τοὺς ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ	καὶ	ἀφανίσαντας· ὃ πάντων πιθανώτατόν ἐστι,
[11, 50]	γονεῖς αὐτῆς καὶ τοὺς ἀδελφούς,	καὶ	ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ πολλοῦ ζήλου
[11, 125]	οὕτως, εἰ τύχοι ποτέ, πέτεσθαι	καὶ	βαδίζειν ἐπὶ τῆς θαλάττης. ὥστε
[11, 110]	πράγματος, ὁ μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει	καὶ	βαρέως ἔφερε καὶ τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 40]	Σπάρτῃ γενέσθαι Τυνδάρεων σοφὸν ἄνδρα	καὶ	βασιλέα μέγιστον, τούτου δὲ καὶ
[11, 135]	ἐπὶ τὴν τῶν κρατησάντων χώραν	καὶ	βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον
[11, 70]	ἑταῖρον καὶ Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς	καὶ	Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους· ἐπὶ δὲ
[11, 125]	Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ πρᾶγμα	καὶ	βουλευσάμενοι κατακαῦσαι τὸν ἵππον ἢ
[11, 85]	ἐστιν εὔνους μὲν ὢν ἐκείνοις	καὶ	βουλόμενος αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ ἔχων
[11, 25]	εἴ που καὶ μέμνηται, παρέργως	καὶ	βραχέως, καὶ δῆλός ἐστιν ἐπιταράττων·
[11, 80]	τοῦ Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ	καὶ	βροντῇ ~ταῦτα γὰρ οὐ βουλόμενος
[11, 50]	ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας μέχρι Αἰθιοπίας·	καὶ	γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν τὸν αὑτοῦ
[11, 50]	προσήκειν ὀνειδίζειν αὐτῷ τὴν πατρίδα·	καὶ	γὰρ αὐτοὺς εἶναι Φρύγας ἀπὸ
[11, 65]	Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον εὑρέσθαι χρῆν·	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοι ἀγαπητῶς ἂν ἀπηλλάγησαν
[11, 70]	Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω ζῶντος ἔτι.	(καὶ	γὰρ ἦν δεινόν, εἰ Νέστωρ
[11, 50]	Ἀσίας ἢ τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις.	καὶ	γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι δοῦναι τὴν
[11, 45]	δὲ ἔφασκε τῶν Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν,	καὶ	γὰρ προσήκειν ἕκαστος αὑτῷ τοῦ
[11, 140]	καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης ἐπάρξαι,	καὶ	γενέσθαι στόλον ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς
[11, 145]	Ἀττικήν, οὐ πλείους τῶν εἴκοσι,	καὶ	γενέσθαι τινὰ μάχην τοῖς ναύταις
[11, 0]	δὲ μὴ ἀνέχοισθε τὰ ὄντα	καὶ	γενόμενα λέγοντος, ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν
[11, 135]	Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν ἐκράτησε	καὶ	γῆς ἀρίστης τῆς περὶ τὸν
[11, 135]	ἀλλ´ οὐ μετὰ παίδων, γυναικῶν	καὶ	γονέων καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ
[11, 115]	ὅτι κρείττων ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν	καὶ	γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ τῆς Ἑλλάδος
[11, 20]	τινὰ εἰδέναι τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς	καὶ	γυναικὸς διαφερομένων καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε
[11, 105]	ὃν πεποίηκε τῶν Τρώων κάκιστον	καὶ	δειλότατον καὶ ὑπὸ τοῦ Μενελάου
[11, 35]	ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι πολλὰ	καὶ	δεινὰ ἔπαθον καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο
[11, 95]	καὶ τὸν Δία βοηθεῖν αὑτῷ	καὶ	δεξιὰ σημεῖα φαίνειν, εἴ γε
[11, 15]	ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι δὲ μοιχείας	καὶ	δεσμὰ καὶ διεγγυήσεις θεῶν, οὐ
[11, 65]	ἔτι ἐβούλετο μένειν, εἰ μὴ	καὶ	Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν; εἰκὸς
[11, 65]	φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος, κατεῖχον αὐτὴν	καὶ	Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς μέγιστον ἀγαθὸν
[11, 65]	στόλου τὴν Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν	καὶ	δῆλον ὅτι μισοῦσαν τὴν Ἑλένην·
[11, 25]	καὶ μέμνηται, παρέργως καὶ βραχέως,	καὶ	δῆλός ἐστιν ἐπιταράττων· οὐ γὰρ
[11, 80]	γ´ εἶναι τὴν πόλιν φησὶ	καὶ	Δία ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα πασῶν
[11, 65]	κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας.	καὶ	διὰ ταῦτα ὑπέμενον οἱ Τρῶες
[11, 130]	τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη,	καὶ	διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι τὸ πλέον
[11, 45]	Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς κηδεύσας,	καὶ	διὰ τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν· τὴν
[11, 130]	τὰ δ´ ὑποπτεύων τὰ πράγματα.	καὶ	διὰ τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν
[11, 25]	ἀλλ´ ὡς ἂν λάθοι μάλιστα,	καὶ	διὰ τοῦτο καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι
[11, 140]	ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης	καὶ	διαγνῶναι τὸ ψεῦδος ἀπὸ τοῦ
[11, 130]	τὴν ταχίστην· {τοὺς δὲ νικῶντας	καὶ	διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς δὲ κρατοῦντας
[11, 55]	δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν χιλίων	καὶ	διακοσίων ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν;
[11, 20]	δωρίζειν, ποτὲ δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ	καὶ	διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα δέ μοι
[11, 25]	μέν τινα λέγειν τοῦ πράγματος	καὶ	διατρίβειν ἐπ´ αὐτοῖς, ὃ δ´
[11, 45]	καὶ παρασκευῆς ὡς ἐπὶ μνηστείαν,	καὶ	διαφέροντα κάλλει, εἰς λόγους αὐτὸν
[11, 15]	ἔτι δὲ μοιχείας καὶ δεσμὰ	καὶ	διεγγυήσεις θεῶν, οὐ λέγω, πρότερον
[11, 55]	τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ	καὶ	διελέγετο καὶ τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν
[11, 35]	γὰρ Μενέλαον ἀφικέσθαι παρ´ αὐτοὺς	καὶ	διηγήσασθαι ἅπαντα ὡς ἐγένετο. (δεομένου
[11, 135]	δὲ τὴν τοῦ βασιλέως θυγατέρα	καὶ	διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι τὰ τῆς
[11, 110]	δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες	καὶ	διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα. τοῖς δὲ
[11, 115]	τὰ δαπανηθέντα εἰς τὸν πόλεμον	καὶ	δίκην τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν
[11, 140]	ὅλην τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω δὴ	καὶ	Διομήδην φεύγοντα ἐξ Ἄργους, ἐπειδὴ
[11, 110]	Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως	καὶ	Διομήδους βουλευ– σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν
[11, 125]	τοὺς μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας	καὶ	διώκειν ἅπαντας ἕνα ὄντα. (αὐτὸν
[11, 105]	αὐτόν, ὁτὲ δὲ ἀπειλοῦντα Ἀπόλλωνι	καὶ	διώκοντα αὐτόν· ἐξ ὧν ἁπάντων
[11, 80]	τὰ τοῦ Ἕκτορος ἔργα νικῶντος	καὶ	διώκοντος μέχρι τῶν νεῶν, ὁτὲ
[11, 20]	Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν πατέρα	καὶ	δοῦναι τὸ φίλτρον αὐτῇ, τὸν
[11, 130]	ἂν εἰ μετὰ τοσαύτης δόξης	καὶ	δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε,
[11, 135]	ὑπὸ Ἕκτορος πεμφθεὶς μετὰ στόλου	καὶ	δυνάμεως πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε τὴν
[11, 40]	ἡμεῖς ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν καὶ Ἑλένην,	καὶ	δύο ἄρρενας παῖδας διδύμους καλοὺς
[11, 150]	ἐβουλευσάμην εἰπεῖν. ὅμως δὲ μείζω	καὶ	δυσχερέστερα ὀνείδη φημὶ τῶν Ἑλλήνων
[11, 80]	Αἴαντος νικῶντος, πέρας δὲ οὐδέν,	καὶ	δῶρα δόντων ἀλλήλοις ὥσπερ φίλων.
[11, 50]	καὶ ἄλλα πολλὰ ἔλεγεν ἐπαγωγά,	καὶ	δῶρα ἐδίδου τῇ τε Λήδᾳ
[11, 55]	αὐτῷ δώσειν ὁ Λαομέδων ψεύσαιτο.	(καὶ	ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν ἐπῶν, ἐν
[11, 95]	ὅπλα ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ τε	καὶ	ἐδίωκε μέχρι τῆς θαλάττης, ὡς
[11, 50]	Τυνδάρεως ἐβουλεύετο μετὰ τῶν παίδων.	καὶ	ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ χεῖρον
[11, 140]	ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά τε δυνηθῆναι	καὶ	εἰς αὖθις. ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα
[11, 140]	Πρίαμον αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν πόλεμον	καὶ	ἐκβαλόντι τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω δὴ
[11, 140]	ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ Πριάμου τε	καὶ	Ἕκτορος, Λέσβον τε οἰκῆσαι κατὰ
[11, 40]	ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν	καὶ	Ἑλένην, καὶ δύο ἄρρενας παῖδας
[11, 80]	ἀλλ´ Ἕκτορα ποιήσας ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ	καὶ	Ἑλένην ὀδυρομένην πρὸς Πρίαμον, καὶ
[11, 30]	κρύψαι ὅπως γέγονεν. (οὕτως γὰρ	καὶ	ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ μὲν περὶ
[11, 25]	ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ ἰδεῖν ἔστι	καὶ	ἐν τοῖς δικαστηρίοις καὶ παρ´
[11, 140]	ἐλθεῖν ὡς παρὰ φίλους τε	καὶ	ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ Πριάμου τε
[11, 45]	Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι. ἧκον δὲ	καὶ	ἔξωθεν πολλοὶ μνηστῆρες διά τε
[11, 55]	δοκῶν φρονεῖν, ἀλλ´ ὕστερον ἠγανάκτουν	καὶ	ἐπέπληττον ἐπὶ πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´
[11, 45]	ἠπίστατο γὰρ ὅτι ξένος ὢν	καὶ	ἔπηλυς ἄρχοι τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο
[11, 20]	καλεῖν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν,	καὶ	ἐπὶ τόπου τινὸς πρὸ τῆς
[11, 45]	Αἴθρας καὶ τῆς κόμης ἕλκουσαν,	καὶ	ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις γράμμασι. (Μετὰ
[11, 125]	καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ	καὶ	ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος ἐστὶ τοὺς
[11, 120]	κάλλιστον καὶ μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ	καὶ	ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ
[11, 135]	δὲ τῶν Τρώων πολὺ κρείττονα	καὶ	ἐπικυδέστερα ἐγένετο. τοῦτο μὲν γὰρ
[11, 15]	μάλιστα ἐπῄνει, τὸν δὲ Αὐτόλυκον	καὶ	ἐπιορκεῖν φησι, καὶ τοῦτ´ αὐτῷ
[11, 10]	ἀσεβεῖν με φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα	καὶ	ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν πρὸς τὰ δύστηνα
[11, 110]	ἀπελθεῖν. ὡς δὲ ἔκριναν ταῦτα,	καὶ	ἐποίουν πέραν μένοντες. κἀνταῦθα τοῖς
[11, 105]	ἀεὶ πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν	καὶ	ἐπονείδιστον ἐν τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα
[11, 145]	Δαρεῖον μέν φασιν ἐπὶ Νάξον	καὶ	Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς περὶ Δᾶτιν
[11, 55]	ὀλίγῳ χρόνῳ {οὕτω} πόλις ἁλοῦσα	καὶ	ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν ὡς
[11, 20]	βαρβάροις διαλέγονται οἱ δίγλωττοι καλούμενοι	καὶ	ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς τὰ παρ´ ἡμῶν,
[11, 20]	Ὅμηρος καὶ οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει	καὶ	ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ
[11, 20]	Ὅμηρος καὶ οὐχ ἧττον ἐθάρρει	καὶ	ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι ἢ
[11, 85]	τῷ Διομήδει καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ	{καὶ	Εὐρυπύλῳ} καὶ τὸν Αἴαντά φησι
[11, 50]	τὴν Ἑλένην ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν	καὶ	εὐχῶν. (Σκόπει δέ, ἔφη, τὴν
[11, 65]	οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν λόγον·	καὶ	ἔφασαν γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν πολέμου
[11, 60]	ἀποτυχὼν καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο,	(καὶ	ἔφη προδοθῆναι ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ
[11, 60]	συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας τῆς Ἑλένης,	καὶ	ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ
[11, 90]	τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην δὲ	καὶ	ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός φησιν Ὅμηρος.
[11, 10]	ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ	καὶ	ἡ πόλις. (ἔτι δὲ οὐκ
[11, 80]	ἔδει τῷ ἱμάντι; ψευδὴς δὲ	καὶ	ἡ τοῦ Αἴαντος καὶ τοῦ
[11, 20]	ὀνόματα ἐφ´ ἑκάστῳ λέγουσιν ἅπερ	καὶ	ἡμεῖς. ἐνδείκνυται δὲ ταῦτα ἐπὶ
[11, 70]	δὲ αὐτόν τε πολλῶν ἄρχοντα	καὶ	Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ Πειρίθου καὶ
[11, 30]	θεῶν πρὸς ἀλλήλους, τροπάς τε	καὶ	ἥττας καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ,
[11, 25]	ὡς ἔφην, ἀνδρειότατος ὢν ὑποκατεκλίνετο	καὶ	ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει τἀναντία λέγων
[11, 120]	τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει,	καὶ	θάπτεται πρὸ τῆς πόλεως. τὴν
[11, 30]	{ἐπιθυμῶν ὅ, τι εἴποι μέγα	καὶ	θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων
[11, 85]	ἀπορεῖ ὅ, τι εἴπῃ μέγα	καὶ	θαυμαστόν, ὥς γε οἶμαι τὰ
[11, 90]	ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος	καὶ	θεοῦ ῥώμην ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς
[11, 70]	καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ Πειρίθου	καὶ	Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους·
[11, 90]	ἔτι δὲ πρὸς τοὺς πολλοὺς	καὶ	ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι τὰ ἔπη,
[11, 5]	παρ´ ἐκείνων δόξαν ἐφαινόμην ἀφανίζων	καὶ	καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ δίκαιόν ἐστί
[11, 125]	δὲ τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες	καὶ	καθεύδοντες, καὶ ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς
[11, 130]	εὐερ– γεσίας· τοῖς δὲ ἡττημένοις	καὶ	κακῶς πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη
[11, 85]	ἀλλὰ φεύγοντας μὲν προτροπάδην ἅπαντας	καὶ	κατ´ ὄνομα τοὺς ἀρίστους, ὅταν
[11, 115]	ἐνέδραις οὖν ὡς τὸ πολὺ	καὶ	καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί ποτε μάχης
[11, 40]	ἀξιομάχους πρὸς ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα,	καὶ	καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν, εἰ ἐβούλοντο.
[11, 140]	ἐφ´ ἕτοιμον τὴν Ἑλλάδα πλεῦσαι	καὶ	κατασχεῖν ὅλην τὴν ἔκσπονδον. (οὕτω
[11, 130]	πάντες ἐξέπεσον ἐκ τῆς Πελοποννήσου,	καὶ	κατελύθη τὸ τῶν Πελοπιδῶν γένος
[11, 75]	ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ δὲ	καὶ	κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος
[11, 40]	χώραν καὶ πορθῆσαι τὴν πόλιν	καὶ	κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν. τὰς μὲν
[11, 130]	ὅ τε Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ	καὶ	κρατήσας ῥᾳδίως, οἵ τε Ἀργεῖοι
[11, 5]	πολλοὶ τὸν χρόνον τῶν πραγμάτων	καὶ	κριτὴν ἄριστον εἶναι, ὅτι δ´
[11, 140]	ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ πατρός,	καὶ	λαβόντα ναῦς καὶ στρατιὰν ὡς
[11, 45]	οὕτως δὲ ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι	καὶ	λαμβάνειν γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων καὶ
[11, 125]	γάρ ἐστιν ἐν τοῖς πεποιημένοις	καὶ	λεγομένοις. ὁ μὲν Ἀχιλλεύς, προηττημένων
[11, 40]	καὶ βασιλέα μέγιστον, τούτου δὲ	καὶ	Λήδας δύο θυγατέρας κατὰ ταὐτὸ
[11, 20]	τῷ γὰρ ὄντι ἀνθρώπινα ψεύσματα	καὶ	λίαν πιθανὰ πρὸς θείαν καὶ
[11, 75]	τοῖς Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός τε	καὶ	λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ στάσις
[11, 55]	τὸν Ἕκτορα ὕστερον μὲν ὀνειδίζειν	καὶ	λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ τῆς ἁρπαγῆς,
[11, 20]	τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς διαφερομένων	καὶ	λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους. καὶ τὸν
[11, 0]	μανθάνουσι μὲν μόγις, ἐάν τι	καὶ	μάθωσι, παρ´ ὀλίγων τῶν εἰδότων,
[11, 35]	εἰδότων ἀληθὲς περὶ τῶν πλείστων,	καὶ	μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου
[11, 10]	ἐλέγχων, τῷ τε ἀληθεῖ βοηθῶν	καὶ	μάλιστα διὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως
[11, 15]	τοὺς δὲ ὡς μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι,	καὶ	μᾶλλον οἴονται τοὺς τότε καταγνῶναι
[11, 75]	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς Τρῶας,	καὶ	μᾶλλον ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο.
[11, 0]	χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον.	καὶ	μανθάνουσι μὲν μόγις, ἐάν τι
[11, 40]	πιστεύουσιν οἷς ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι,	καὶ	μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ
[11, 75]	ἐποίουν κακῶς, τὰ δ´ ἔπασχον,	καὶ	μάχαι μὲν οὐ πολλαὶ ἐγένοντο
[11, 95]	τετρωμένον, Αἰνείαν τε συστάντα αὐτῷ	καὶ	μαχεσάμενον ἐπὶ πλέον, ὁπότε δὲ
[11, 125]	καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ ἀνίστασθαι	καὶ	μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε δὲ
[11, 90]	αὐτός φησιν Ὅμηρος. συμπεσόντων δὲ	καὶ	μαχομένων πάλιν, τὸν Ἀχιλλέα κάλλιστα
[11, 10]	ὡς αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας,	καί	με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
[11, 20]	καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα πρὸς θεῖα	καὶ	μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ τὸν πόλεμον
[11, 105]	τὴν τῶν Ἀμαζόνων, οὕτως θαυμαστὰ	καὶ	μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε τὸν
[11, 40]	δύο ἄρρενας παῖδας διδύμους καλοὺς	καὶ	μεγάλους καὶ πολὺ τῶν Ἑλλήνων
[11, 125]	τὸν Τρωικὸν πόλεμον τὰ κάλλιστα	καὶ	μέγιστα τῶν γεγονότων ἐᾶσαι καὶ
[11, 120]	καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα κάλλιστον	καὶ	μέγιστον τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν,
[11, 30]	ὡς γιγνόμενα διελθεῖν, ὅπως ἐβούλετο	καὶ	μεθ´ ὅσου τἄλλα εἰώθει δείματος,
[11, 25]	οὐδὲν ἐρεῖν, ἀλλ´ εἴ που	καὶ	μέμνηται, παρέργως καὶ βραχέως, καὶ
[11, 65]	κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας,	καὶ	Μενέλαον τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως
[11, 110]	ὡς μηδὲ φυγὴν ἔτι εἶναι,	καὶ	μέρος οὐκ ὀλίγον ἦν ἐμπεπρησμένον
[11, 140]	ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας ναῦς	καὶ	μέρος τι παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς,
[11, 80]	ὃ πάντων σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι	καὶ	μετὰ πλείστης σπουδῆς· ἔτι δὲ
[11, 60]	Τροίαν, ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς	καὶ	μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε τὸ
[11, 125]	τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας μυριάδας,	καὶ	μετὰ τοῦτο ὅπλα οὐκ ἔχοντα,
[11, 35]	καὶ τοῖς Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι	καὶ	μεταστῆσαι τὰ πράγματα εἰς τοὐναντίον.
[11, 15]	(φρονῶν ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´ αἰνιττόμενος	καὶ	μεταφέρων. τί οὖν κωλύει καὶ
[11, 90]	πάντα τὰ πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε	καὶ	μετέστησεν εἰς τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν
[11, 95]	ἐμπειρότατον ὄντα καιρὸν μάχης ξυνεῖναι,	καὶ	μέχρι μὲν ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς
[11, 100]	ἔφη καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι	καὶ	μὴ βούλεσθαι συμβαλεῖν ἐκείνῳ; τοιγαροῦν
[11, 25]	φιλτάτους {ἄνδρας} ἐν φόνῳ κειμένους	καὶ	μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν
[11, 0]	χρόνον ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες	καὶ	μὴ μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ
[11, 100]	ἴσῳ τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν	καὶ	μηδὲ αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι ζῆν
[11, 60]	ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα προσεπέθετο—	καὶ	μηδὲ ἐπαναχθῆναι μηδένα αὐτῷ, μήτε
[11, 125]	καὶ μέγιστα τῶν γεγονότων ἐᾶσαι	καὶ	μηδὲ τὴν ἅλωσιν τῆς πόλεως
[11, 150]	γένος ἦν, ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι,	καὶ	μηδὲ τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα τῶν
[11, 140]	πλήθους εἰς τὴν πόλιν συνεληλυθότος	καὶ	μηδὲ τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων
[11, 25]	καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ τέλους	καὶ	μηδεὶς ἠλέει τοὺς Τρῶας ἐφ´
[11, 140]	ὡς ἄξιος μὲν εἴη βασιλεύειν	καὶ	μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν τῆς
[11, 110]	ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους	καὶ	μηδὲν προσδεχομένους κακόν, ἔτι δὲ
[11, 130]	δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας	καὶ	μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος δὲ
[11, 50]	καὶ τῶν ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν	καὶ	μηδένα αὐτοὺς κωλύειν τῆς Ἀσίας
[11, 105]	ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ θέαν παρόντας	καὶ	μηδένα βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα
[11, 10]	ἄδικον καὶ ἀσύμφορον δοῦναι δωρεάν,	καὶ	μηδένα ποιήσασθαι λόγον μήτε τῆς
[11, 75]	τῶν Ἀχαιῶν ἐν τῷ πολέμῳ	καὶ	μηδενὸς ἀποβαίνοντος ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ
[11, 125]	θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν	{καὶ}	μηδενὸς δεινοῦ ὄντος, καὶ οὕτως,
[11, 70]	καὶ αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν Τυνδάρεων	καὶ	μηθὲν αὐτὸν κωλῦσαι τὴν ἡλικίαν.
[11, 75]	οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς ὢν ἔτι	καὶ	Μήστωρ καὶ ἄλλοι πλείους. ἦν
[11, 70]	οἶμαι κἀκείνῳ τῆς Ἀφροδίτης ὑποσχομένης,	καὶ	μήτε αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ
[11, 65]	ταῦτα δὲ γιγνόμενα μηδένα κωλῦσαι,	καὶ	μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ ταῦτα
[11, 90]	ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς χεῖρας ἐλθόντος,	καὶ	μήτε τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος μήτε
[11, 105]	τοῦ τείχους ἀνδρειότατα ὑπομένοντα αὐτὸν	καὶ	μήτε τῷ πατρὶ δεομένῳ μήτε
[11, 105]	τοιαῦτα πεπονθότας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος	καὶ	μισοῦντας αὐτόν, ὥστε καὶ νεκρὸν
[11, 75]	Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς ἔλαθον ἀποβάντες,	καὶ	ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ τάφρον ὤρυξαν
[11, 95]	μέχρι μὲν ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς	καὶ	νεαλὴς ὢν ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι
[11, 105]	Ἕκτορος καὶ μισοῦντας αὐτόν, ὥστε	καὶ	νεκρὸν τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα
[11, 130]	ἔλαττον εὐδοκιμῶν ἐν τῷ πολέμῳ,	καὶ	Νεοπτόλεμος εἴτε ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε
[11, 135]	σώματα αὐτὰ διασῶσαι τοὺς ἰσχύοντας	καὶ	νέους, ἀλλ´ οὐ μετὰ παίδων,
[11, 100]	ἀλλὰ μετὰ τοῦ Ἀχιλλέως τεθῆναι.	{καὶ	Νέστωρ μὲν οὐκ ἠξίωσε μετ´
[11, 95]	οἱ γὰρ Τρῶες ἤδη θαρροῦντες	καὶ	νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον ἐφείποντο· ὁ
[11, 80]	Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ χαρίζεται χάριτας	καὶ	νίκην γελοίαν, ὡς τοῦ ξίφους
[11, 135]	ἔστιν ἄλλα τε τῆς ἀφίξεως	καὶ	νομὸς ἀπ´ αὐτοῦ καλούμενος, οὐκ
[11, 75]	γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι δεινότατος	καὶ	νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν τε
[11, 75]	θεμέλια τοῦ τείχους. ἔτι γὰρ	καὶ	νῦν οἱ ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν
[11, 120]	εἶναι χρήματα τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ	καὶ	νῦν τοὺς πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι
[11, 50]	καὶ τὸν Ἡρακλέα φίλον ὄντα	καὶ	ξένον Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν ταῦτα
[11, 50]	οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη δὲ	καὶ	ξυγγενὴς εἶναι τῆς Ἑλένης καὶ
[11, 65]	δὲ ἀκούσαντες οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν	καὶ	ὁ Πρίαμος καὶ πάντων μάλιστα
[11, 55]	πῶς οὐκ ἔφριττον οἱ Τρῶες	καὶ	ὁ Πρίαμος τὴν πρὸς τοὺς
[11, 145]	δεύτεροι καὶ τρίτοι τελέως ἄπειροι	καὶ	ὅ, τι ἂν εἴπῃ τις
[11, 110]	τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος	καὶ	Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους βουλευ– σάμενος
[11, 115]	πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ	καὶ	οἱ Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν εἴ
[11, 10]	ὃν αὐτός τε ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι	καὶ	οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ ἡ
[11, 15]	ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον	καὶ	οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ
[11, 0]	ἀλλὰ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν	καὶ	οἱ πάπποι καὶ σχεδὸν πάντες
[11, 0]	μὴ μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ	καὶ	οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ οἱ
[11, 80]	κατασχεῖν μόλις μαντείαν τινὰ προβαλλομένους	καὶ	ὀλίγον εἶναι χρόνον φάσκοντας, ὃν
[11, 20]	μὲν γὰρ σκοποῦσι πάνυ σμικρὰ	καὶ	ὀλίγου ἄξια φαίνεται, ἃ ἐγώ
[11, 130]	δὲ καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν, ὧν	καὶ	Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ μέμνηται. τοὺς
[11, 135]	τὰ δέκα ἔτη. (σχεδὸν δὲ	καὶ	Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο καὶ αἰνίττεται,
[11, 145]	ἵνα μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ	καὶ	Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον.
[11, 75]	τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα	καὶ	Ὅμηρος· ~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο πάντα
[11, 90]	οὐθὲν ἀπίθανον, ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ	καὶ	ὅμοια γεγονόσι. μεθ´ ἣν ἧτταν
[11, 0]	πολλοὶ τὰ κακὰ μᾶλλον προσποιοῦνται	καὶ	ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν, ἂν ὦσι
[11, 35]	ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες ὥστε	καὶ	ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη δὲ πᾶσαν
[11, 115]	συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης	καὶ	ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν μήτε
[11, 145]	τῶν Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι,	καὶ	ὅσοι μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα
[11, 95]	καὶ τῶν νεῶν ἤδη καιομένων	καὶ	ὅσον οὔπω ἐπ´ αὐτὸν ἥκοντος
[11, 25]	λάθοι μάλιστα, καὶ διὰ τοῦτο	καὶ	ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ ψεῦδος
[11, 45]	πλήθους καὶ τῆς ἄλλης δυνάμεως,	καὶ	ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ βασιλεία·
[11, 35]	πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος	καὶ	ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη
[11, 50]	Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι·	καὶ	ὅτι κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι
[11, 15]	ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν;	καὶ	ὅτι μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς
[11, 20]	ἔμπειρος τῆς τῶν θεῶν γλώττης,	καὶ	ὅτι οὐχ ἡ αὐτή ἐστι
[11, 15]	φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς,	καὶ	οὐ μόνον γε τοὺς ἐν
[11, 0]	ὑπὸ πολλῶν τῶν οὐκ εἰδότων,	καὶ	οὐ μόνον γε ὑπὸ τῶν
[11, 55]	οἳ πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως	καὶ	οὐ περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο μὲν
[11, 15]	δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι περὶ θεῶν	καὶ	οὐ πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι
[11, 45]	τι βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας ἁπάσης,	καὶ	οὐδὲ πολὺ τῆς Τροίας ἀπεχούσης,
[11, 130]	ἁρπαγὴν ἡ τῶν Κεφαλλήνων νεότης.	καὶ	οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν φίλων τῶν
[11, 20]	αὐτὸς ἑωρακώς τε καὶ ἀκηκοώς,	καὶ	οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε,
[11, 25]	ἂν ἀληθὲς λέγῃ τι, θαρρῶν	καὶ	οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε οὖν
[11, 20]	(οὕτω πάνυ κατεφρόνει τῶν ἀνθρώπων,	καὶ	οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν, εἰ δόξει
[11, 20]	ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες	καὶ	οὐθὲν βουλόμενοι λέγειν ἐφεξῆς· ἧττον
[11, 20]	ἦν πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος	καὶ	οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο
[11, 100]	δῆλον ὅτι προσεοικότα τῷ δόρατι,	καὶ	οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ οὐ δύνηται
[11, 15]	παρατυγχανόντων ἁπάντων τῶν θεῶν, ἀλλὰ	καὶ	οὓς ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις,
[11, 105]	καὶ τὰ λύτρα τοῦ Ἕκτορος.	καὶ	οὔτε τὴν τοῦ Μέμνονος βοήθειαν
[11, 5]	παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι,	καὶ	οὔτε τὸν πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα
[11, 60]	εἰκός, περιβοήτου γενομένης τῆς ἁρπαγῆς;	καὶ	οὕτω μὲν οὐ δυνατὸν ἐλθεῖν
[11, 10]	τοῦτο μανίας οἱ πολλοὶ ἐληλύθασι	καὶ	οὕτω πάνυ ὁ τῦφος αὐτῶν
[11, 105]	ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα·	καὶ	οὕτως δὴ γελοίως τὸν Ἀχιλλέα
[11, 50]	ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας αὐτοῦ.	καὶ	οὕτως δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν
[11, 125]	ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς δεινοῦ ὄντος,	καὶ	οὕτως, εἰ τύχοι ποτέ, πέτεσθαι
[11, 20]	ἀνθρώπων πρὸς τὸ ψεῦδος Ὅμηρος	καὶ	οὐχ ἧττον ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο
[11, 25]	τὰ μέγιστα καὶ φοβερώτατα εἰπεῖν	καὶ	πάθη παντοδαπὰ καὶ συμφοράς, ἔτι
[11, 5]	καὶ τὸν Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα	(καὶ	παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον
[11, 90]	ἀλλ´ εἰς ἅπαν ἧκεν ἀναισχυντίας	καὶ	πάντα τὰ πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε
[11, 50]	τὸν ἄνδρα καὶ τὴν πατρίδα	καὶ	πάντας τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι δὲ
[11, 130]	τινῶν· μετ´ οὐ πολὺ δὲ	καὶ	πάντες ἐξέπεσον ἐκ τῆς Πελοποννήσου,
[11, 125]	(ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος ἦν τάφος	καὶ	πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν Τροίᾳ
[11, 80]	λέγων τὴν ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι,	καὶ	πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων,
[11, 65]	Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ ὁ Πρίαμος	καὶ	πάντων μάλιστα ὁ Ἕκτωρ, ὅτι
[11, 80]	Αἴαντος καὶ τοῦ Ἕκτορος μονομαχία	καὶ	πάνυ εὐήθης ἡ διάλυσις, πάλιν
[11, 25]	ἔστι καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις	καὶ	παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον, οἳ μετὰ
[11, 20]	τὰ αὐτὰ παρά τε ἡμῖν	καὶ	παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα, ἔπειτα ἐξηγούμενος
[11, 135]	ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα ἀδοκήτως τε	καὶ	παρ´ ἐλπίδας ἁλούσης τῆς πόλεως,
[11, 5]	ὅτι τοὺς λόγους τούτους ἀνάγκη	καὶ	παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ πολλοὺς
[11, 45]	εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον οὖν ὅτι	καὶ	παρ´ ἡμῖν ταῦτα λέγεται, καὶ
[11, 115]	Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν οὖν ἀθυμία	καὶ	παρὰ τοῖς Τρωσίν, εἰ μηδέποτε
[11, 30]	τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν (οὕτως	καὶ	παράδοξον; ὁπότε τὸν ποταμὸν αὐτῷ
[11, 45]	(ἐλθόντα δὲ μετὰ πολλοῦ πλούτου	καὶ	παρασκευῆς ὡς ἐπὶ μνηστείαν, καὶ
[11, 15]	γε τοὺς ἐν κοινῷ γενομένους	καὶ	παρατυγχανόντων ἁπάντων τῶν θεῶν, ἀλλὰ
[11, 60]	ἁπάντων ἀπέφαινε καὶ τὸν Πρίαμον·	καὶ	παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ τὴν Τροίαν·
[11, 65]	{ἢ} τῶν ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων	καὶ	πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι τῆς
[11, 85]	Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας μεστός ἐστι	καὶ	πᾶσι φανερὸς ὅτι ψεύδεται· τὸν
[11, 145]	τὸν μὲν Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν	καὶ	πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ
[11, 70]	πολλῶν ἄρχοντα καὶ Ἡρακλέους ἑταῖρον	καὶ	Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς
[11, 115]	καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς ναῦς ἰταμώτερον	καὶ	πειρωμένην ἐμπρῆσαι, μαχόμενος ἐκ τῆς
[11, 50]	γυναικός, ἣν οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα	καὶ	πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα καὶ
[11, 65]	μὴ κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα	καὶ	Πέλοπα τὸν αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ
[11, 145]	παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί τοι	καὶ	περὶ ἄλλων πολλῶν διαφέρονται καὶ
[11, 145]	τὸ πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι δὲ	καὶ	περὶ Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι, ὡς οὐκ
[11, 85]	εἰς τὰς ναῦς ἤδη κατειλημένους	καὶ	περὶ τὰς σκηνὰς πάντα τὸν
[11, 90]	υἱὸν λεγόμενον εἶναι, βασιλέα Λυκίων·	καὶ	περὶ τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν
[11, 100]	τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι ἀλλὰ	καὶ	περὶ τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς
[11, 15]	καὶ μεταφέρων. τί οὖν κωλύει	καὶ	περὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν οὕτως
[11, 90]	ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς	καὶ	περὶ τῶν θεῶν, οὐκ ὄντων
[11, 15]	δόξαν, ἣν ἔχουσι περὶ Ὁμήρου	καὶ	περὶ τῶν τοιούτων, εἰκός ἐστι
[11, 115]	πάλιν διέπλευσαν εἰς τὴν Τροίαν,	καὶ	περιεβάλοντο τεῖχος ἕτερον πολὺ ἔλαττον,
[11, 20]	πάντες οἱ ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες	καὶ	περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν βουλόμενοι λέγειν
[11, 120]	καὶ αὐτὸς βασιλεύσας συχνὰ ἔτη	καὶ	πλεῖστα τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς
[11, 140]	στεῖλαι χρημάτων τε οὐ φεισάμενον	καὶ	πλῆθος ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα
[11, 60]	τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων ὡς μεγάλων	καὶ	πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ μὲν οὖν
[11, 105]	προάγει ἤδη τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα	καὶ	ποιεῖ μαχόμενον· οὐκ ὄντων δὲ
[11, 25]	τὸ τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι	καὶ	ποιῆσαι τὴν ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ
[11, 120]	Τρῶες ἐδόκουν πολλὰ κακὰ πάσχειν.	καὶ	ποιοῦνται τὰς διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ
[11, 135]	Αἰνείας δὲ πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε	καὶ	πόλιν ᾤκισε τὴν μεγίστην πασῶν}
[11, 65]	οἱ Τρῶες πολὺν χρόνον πολεμούμενοι	καὶ	πολλὰ πάσχοντες, οὐχ ὅσα Ὅμηρός
[11, 40]	καὶ τοῦ πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου	καὶ	πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως
[11, 130]	καὶ αὐτῆς τῆς γῆς κρατοῦντας	καὶ	πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας, ἀλλὰ
[11, 45]	ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι	καὶ	πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα δὲ
[11, 35]	ὅτι πολλὰ καὶ δεινὰ ἔπαθον	καὶ	πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι ἔμειναν,
[11, 55]	ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο,	καὶ	πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν μηδὲν
[11, 70]	Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι	καὶ	πολλοὶ τῶν ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν
[11, 75]	ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ	καὶ	πολλοὺς ἄλλους κατὰ τὴν χώραν,
[11, 90]	κάλλιστα ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν αὑτοῦ,	καὶ	πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων καὶ
[11, 40]	τὴν Ἑλένην ἐπὶ κάλλει περιβόητον	καὶ	πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς
[11, 5]	ἀνάγκη καὶ παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι	καὶ	πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων δὲ οἱ
[11, 65]	καὶ τῆς γῆς αὐτῶν φθειρομένης	καὶ	πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο
[11, 100]	λέγει τοῦ τε ἑταίρου στερηθῆναι	καὶ	πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου δὲ καὶ
[11, 75]	οἱ ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν τόπον	καὶ	πολὺ τῆς θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν
[11, 95]	ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη	καὶ	πολὺ τῆς πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς,
[11, 40]	παῖδας διδύμους καλοὺς καὶ μεγάλους	καὶ	πολὺ τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους. (εἶναι
[11, 105]	καὶ τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται καθῃρηκώς,	{καὶ}	πολὺ χείρω καὶ ἀδοξότερον αὐτοῦ
[11, 70]	ἔμελε, τῆς δυνάμεως· Κάστορα δὲ	καὶ	Πολυδεύκην μόνους μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς
[11, 40]	εἰς τὴν τοῦ Θησέως χώραν	καὶ	πορθῆσαι τὴν πόλιν καὶ κομίσασθαι
[11, 75]	λέγειν, ὅτι πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα	καὶ	Ποσειδῶνα τοὺς ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´
[11, 115]	τὸ πολὺ καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο.	καί	ποτε μάχης ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων
[11, 20]	γλώττας μιγνύειν τὰς τῶν Ἑλλήνων,	καὶ	ποτὲ μὲν αἰολίζειν, ποτὲ δὲ
[11, 20]	καὶ τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι,	καὶ	ποτὲ μὲν αἰολίζοντα ποτὲ δὲ
[11, 135]	χειμών, ἀλλ´ αἰθρία δι´ ἔτους	καὶ	πρᾷος ἀήρ· ὁ γὰρ ἐπὶ
[11, 125]	ἀποσφάξαι, καὶ ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον	καὶ	πρᾳότατον εἶναι τῶν συμμάχων. (τὸν
[11, 25]	οἷς ἔπασχον· {οὕτω γὰρ εὐνούστερον	(καὶ	προθυμότερον ἕξειν ἔμελλε τὸν ἀκροατήν.
[11, 115]	ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον τινὰ	καὶ	πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν γνώμην
[11, 135]	καλούμενος, οὐκ ἂν εἰ πεπλανημένος	καὶ	πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας δὲ
[11, 85]	ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα δὲ τὸν Διομήδην	καὶ	πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς
[11, 130]	διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς δὲ κρατοῦντας	καὶ	πρὸς τοῖς αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον
[11, 110]	τῷ Πάριδι κάμνοντι διαλλάξειαν αὑτοὺς	καὶ	πρὸς φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς
[11, 145]	τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας, ὥσπερ	καὶ	προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον δὲ Ἕλληνα ὄντα
[11, 100]	τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων}	καὶ	προσέτι αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν αὐτοῦ
[11, 45]	καὶ παρ´ ἡμῖν ταῦτα λέγεται,	καὶ	προσέτι ὡς αὐτὸς ἑορακὼς εἴην
[11, 0]	ἀνοήτοις, τὸ δὲ ψεῦδος γλυκὺ	καὶ	προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι καὶ τοῖς
[11, 5]	ποιήσαντα (καὶ παθόντα τυφλὸν ἀλᾶσθαι,	καὶ	πρότερον ἄλλου βασιλέως αὐτῶν καὶ
[11, 110]	νεῶν, οἱ μὲν Τρῶες, ὥσπερ	καὶ	πρότερον, ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς τῶν νεῶν,
[11, 20]	καὶ τὴν ἧτταν τῶν Τρώων,	καὶ	πρότερον Ἥρα πρὸς τὴν Ἀφροδίτην,
[11, 55]	τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες ὅτι	καὶ	πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο
[11, 70]	μὲν πρῶτον εἴργοντο τῆς γῆς,	καὶ	Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι
[11, 30]	βοὴν ἢ κτύπον χαλκοῦ τε	καὶ	πυρὸς τῶν μὲν φθειρομένων, τῶν
[11, 85]	διαβαινομένην καὶ τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον	καὶ	ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος τὰς
[11, 90]	παραχρῆμα ἀπὸ τῶν νεῶν αὐτοὺς	καὶ	σβεσθῆναι τὸ πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης
[11, 135]	Πελοπόννησον, ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ κατέμεινεν.	καὶ	σημεῖά γε ἔστιν ἄλλα τε
[11, 125]	ὁρῶσι, νῦν μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν	καὶ	σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ ἀνίστασθαι καὶ
[11, 0]	κἀκεῖνον μὲν ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα	καὶ	σοφόν, καὶ τοὺς παῖδας εὐθὺς
[11, 120]	πάσχειν. καὶ ποιοῦνται τὰς διαλύσεις,	καὶ	σπονδαὶ γίγνονται τοῖς Τρωσὶ καὶ
[11, 30]	καταλιπόντα ἄλλοις τὰ μέγιστά τε	καὶ	σπουδαιότατα, ἢ μὴ δύνασθαι αὐτόν,
[11, 50]	εἶναι μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου	καὶ	στάσεως ἐν τοῖς Ἕλλησι. τὸν
[11, 75]	τε καὶ λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε	καὶ	στάσις ἐγένετο τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ
[11, 15]	μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς	καὶ	στένοντας καὶ τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας
[11, 140]	τοῦ πατρός, καὶ λαβόντα ναῦς	καὶ	στρατιὰν ὡς ἐφ´ ἕτοιμον τὴν
[11, 120]	καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας τε οὔσης	καὶ	συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς
[11, 60]	ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ	καὶ	συγγενεῖς πολλοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ
[11, 60]	λέγων τὸν μὲν Τυνδάρεων παρῃτεῖτο	καὶ	συγγνώμην ἔχειν ἐκέλευε· παραλογισθῆναι γὰρ
[11, 95]	τὰ ὅπλα φέρειν ἔτι δυνάμενον,	καὶ	συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ τῶν ὅπλων
[11, 25]	φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ πάθη παντοδαπὰ	καὶ	συμφοράς, ἔτι δὲ ὃ πάντων
[11, 70]	Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα ἔτη διατρίβοντα	καὶ	συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ εὐθὺς
[11, 35]	τούτοις φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν	καὶ	συνέβη· τὴν δὲ ὕστερον μεταβολὴν
[11, 25]	πάντες οἱ τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες	καὶ	συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ τέλους καὶ
[11, 100]	προσέτι αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν αὐτοῦ	καὶ	συρῆναι μέχρι τῶν τειχῶν. πάλιν
[11, 55]	ἐπέτρεψεν οὐκ ὢν ἀνόητος, ἀλλὰ	καὶ	σφόδρα δοκῶν νοῦν ἔχειν, ἥ
[11, 0]	πατέρες αὐτῶν καὶ οἱ πάπποι	καὶ	σχεδὸν πάντες οἱ πρότερον. (οὐ
[11, 150]	ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ	καὶ	σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου πρότερον· Ἑκάβην
[11, 150]	δὲ τὸν νοῦν ἔχειν δοκοῦντα	καὶ	σωφρονέστατον εἶναι τῶν Ἑλλήνων πρῶτον
[11, 85]	δῆλός ἐστιν ὅτι ἀληθῆ λέγει	καὶ	τὰ γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν τῶν
[11, 125]	δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς	καὶ	τὰ ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα, ὁ
[11, 105]	Ἀχιλλέα, μηδενὸς αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν,	καὶ	τὰ λύτρα τοῦ Ἕκτορος. καὶ
[11, 95]	αὐτῷ, τὴν δύναμιν ἐπέτρεπεν ἐκείνῳ	καὶ	τὰ ὅπλα τὰ αὑτοῦ καὶ
[11, 80]	μετὰ πλείστης σπουδῆς· ἔτι δὲ	καὶ	τὰ περὶ τὴν μονομαχίαν. {οὐ
[11, 30]	περὶ τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ	καὶ	τὰ περὶ τὸν ἵππον καὶ
[11, 30]	τὴν Σκύλλαν καὶ τὸν Κύκλωπα	καὶ	τὰ φάρμακα τῆς Κίρκης, ἔτι
[11, 60]	τε Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´ αὐτῆς	καὶ	τὰ χρήματα κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ
[11, 60]	αὐτῷ τὴν γυναῖκα ἀπαγαγεῖν, ἀλλὰ	καὶ	τὰ χρήματα προσεπέθετο— καὶ μηδὲ
[11, 135]	εἰκὸς ἦν πρᾶξαι φυγάδας ἀνθρώπους	καὶ	ταῖς οἴκοθεν ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´
[11, 25]	πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον δεύτερον	καὶ	τἄλλα ἐφεξῆς ὁμοίως. ἓν μὲν
[11, 90]	καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν ἀνθρώπων, ὅτι	καὶ	τἄλλα ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους
[11, 145]	καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν διαφέρονται	καὶ	τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς περὶ
[11, 30]	τῶν πραγμάτων, ὥστε τὰ ἐλάττω	καὶ	ταπεινότερα αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα ἄλλοις τὰ
[11, 135]	πόλεμον εἰς τοῦτο ἦλθε δυστυχίας	καὶ	ταπεινότητος, τὰ δὲ τῶν Τρώων
[11, 10]	δειλίαν, φοβούμενοι τούς τε θανάτους	καὶ	τὰς ἀλγηδόνας· ὡς δὲ παθόντες
[11, 140]	τυχεῖν, διηγησάμενον τάς τε Ἀγαμέμνονος	καὶ	τὰς αὑτοῦ συμφοράς. τὸν δὲ
[11, 85]	νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως φύγοιεν,	καὶ	τὰς δεήσεις τὰς τοῦ Ἀχιλλέως,
[11, 85]	ἐπὶ τὸ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν	καὶ	τὰς ναῦς. καὶ ταῦτα μὲν
[11, 85]	καὶ τὴν τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν	καὶ	τὰς οἰμωγάς, ἔτι δὲ τὴν
[11, 125]	μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας σιωπῇ	καὶ	τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ τὸ
[11, 35]	ἐρεῖν τῆς τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος	καὶ	τὰς συμφορὰς καὶ τὸν ὄλεθρον
[11, 80]	τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ τροπὴν	καὶ	τὰς τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας καὶ
[11, 135]	καὶ γονέων καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι,	καὶ	ταῦτα ἀδοκήτως τε καὶ παρ´
[11, 90]	ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι τὰ ἔπη,	καὶ	ταῦτα βελτίω ποιῶν τὰ τῶν
[11, 125]	ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι,	καὶ	ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον καὶ πρᾳότατον
[11, 35]	ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων· εἶναι δὲ	καὶ	ταῦτα ἐν τοῖς νεωτάτοις τὰ
[11, 120]	παύσασθαι, τοσούτων κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις,	καὶ	ταῦτα ἐπιγαμίας τε οὔσης καὶ
[11, 150]	ἀλλὰ τὸν τοῦ Ἀχιλλέως υἱόν,	καὶ	ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ πατρὸς
[11, 5]	κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος·	καὶ	ταῦτα καὶ αὐλούντων καὶ ᾀδόντων
[11, 150]	ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ τείχους,	καὶ	ταῦτα κοινῇ δόξαν τῷ στρατοπέδῳ
[11, 40]	αὖθις δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα.	καὶ	ταῦτα λέγοντες (οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ
[11, 75]	Τρωίλος ἔξω τοῦ τείχους ἐγυμνάζετο,	καὶ	ταῦτα μακρὰν ἀπὸ τῆς πόλεως,
[11, 125]	μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι,	καὶ	ταῦτα μάντεως οὔσης παρ´ αὐτοῖς
[11, 85]	τῶν Ἀχαιῶν καὶ τὰς ναῦς.	καὶ	ταῦτα μὲν λέγων δῆλός ἐστιν
[11, 15]	ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς ἐντυγχάνοντας,	καὶ	ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς ἂν
[11, 60]	μήτε τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης,	καὶ	ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ
[11, 145]	ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι μόνον,	καὶ	ταῦτα οἱ γενόμενοι κατὰ τὸν
[11, 35]	Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου·	καὶ	ταῦτα οὕτως ἄγαν πεπεισμένοι εἰσὶν
[11, 65]	κωλῦσαι, καὶ μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν,	καὶ	ταῦτα πεζῇ, ἕως θαλάττης μήτε
[11, 70]	δὲ Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται γὰρ	καὶ	ταῦτα πολλὴν ἀπορίαν ἔχοντα. ἐπεὶ
[11, 125]	ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες καὶ καθεύδοντες,	καὶ	ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς τῆς Κασσάνδρας.
[11, 65]	πατέρα πλεῦσαι τοιαύτης ἕνεκα πράξεως,	{καὶ	ταῦτα, ὥς φασιν, οὐ πάλαι
[11, 40]	ὥστε ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα	καὶ	ταὐτὰ πάντα ποιήσαντα περὶ Ἑλένης,
[11, 0]	κατάρας ἔχοντα κατὰ τῆς πόλεως,	καὶ	ταύτας οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ
[11, 75]	ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο	καὶ	τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα
[11, 55]	συνῆν τῇ Ἑλένῃ καὶ διελέγετο	καὶ	τελευτῶν ἀνέπεισεν αὐτήν φυγεῖν, μήτε
[11, 85]	ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ τῶν νεῶν	καὶ	τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 110]	νεῶν τὰς πολλάς, ὁρῶντες ὅτι	καὶ	τῇ προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς
[11, 30]	ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων ἔτι	καὶ	τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν ἐκ
[11, 50]	τὸν Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους	καὶ	τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν Διὸς ὄντας.
[11, 120]	οὐχ ἥττω δεδράκασιν ἢ πεπόνθασιν,	καὶ	τὴν αἰτίαν ἐκείνοις ἀνετίθει τοῦ
[11, 30]	καὶ τὰ περὶ τὸν ἵππον	καὶ	τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίας διεξιόντα
[11, 75]	τὴν πόλιν διὰ τὸ πλῆθος	καὶ	τὴν ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν· ἀκροβολισμοὶ
[11, 60]	ἅπαντας, καὶ τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι,	καὶ	τὴν ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς
[11, 130]	οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι τὸ πταῖσμα	καὶ	τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· (οὐ πάνυ
[11, 10]	ἧττον δὲ διὰ τὴν Ἥραν	καὶ	τὴν Ἀφροδίτην. (δεινὸν γὰρ τὴν
[11, 85]	τι αὐτοῖς χαρίσηται τὸν Ἄρην	καὶ	τὴν Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ
[11, 110]	πόλιν παρά τε τοὺς γονέας	καὶ	τὴν γυναῖκα, χαίρων τοῖς πεπραγμένοις,
[11, 45]	δόξαν τὴν περὶ τοῦ κάλλους	καὶ	τὴν δύναμιν τῶν ἀδελφῶν καὶ
[11, 135]	ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ φασιν ὅτι	καὶ	τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον
[11, 35]	τῶν κακῶν, ἀφεὶς τὸν Ἀλέξανδρον	καὶ	τὴν Ἑλένην περὶ Χρύσου φλυαρεῖ
[11, 120]	μαρτύριον ὡς ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ	καὶ	τὴν Ἑλένην ὑπὲρ τῆς εἰρήνης
[11, 50]	ἄλλους ἅπαντας ἥδεσθαι τῷ γάμῳ,	καὶ	τὴν Ἑλένην ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν
[11, 135]	οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν αὐτοῖς	καὶ	τὴν Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο
[11, 60]	καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας,	καὶ	τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ τὴν
[11, 85]	τε νύκτα ἐκείνην τὴν χαλεπὴν	καὶ	τὴν ἐν τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν
[11, 135]	ἔφευγον ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα	καὶ	τὴν Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον τινὰ
[11, 20]	τῇ Ἥρᾳ διὰ τὴν ἀπάτην	καὶ	τὴν ἧτταν τῶν Τρώων, καὶ
[11, 45]	Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ ἐκεῖνος ἔφη,	καὶ	τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν εἰς
[11, 30]	πῶς δὲ τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν	καὶ	τὴν μάχην ἐκείνην τὴν λεγομένην
[11, 125]	βαδίζειν ἐπὶ τῆς θαλάττης. ὥστε	καὶ	τὴν Ὁμήρου ποίησιν ὀρθῶς ἄν
[11, 50]	καὶ πεῖσαι καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα	καὶ	τὴν πατρίδα καὶ πάντας τοὺς
[11, 5]	παρ´ Ἀργείοις ἐτόλμων ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ,	καὶ	τὴν ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ
[11, 105]	ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο πάνυ γελοίως,	καὶ	τὴν Πριάμου βασιλέως εἰς τὸ
[11, 20]	τοὺς πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται δὲ	καὶ	τὴν συνουσίαν τὴν τοῦ Διὸς
[11, 5]	αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται ἀκούοντες	καὶ	τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ
[11, 115]	ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο,	καὶ	τήν τε χώραν διέφθειραν πολλοῖς
[11, 85]	τὴν ἐν τῷ στρατοπέδῳ κατήφειαν	καὶ	τὴν τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ
[11, 35]	γενομένων καὶ ἄξια τῆς ποιήσεως,	καὶ	τὴν τοῦ Διὸς βουλὴν ἐν
[11, 45]	καὶ τῶν χρημάτων τοῦ πλήθους	καὶ	τῆς ἄλλης δυνάμεως, καὶ ὅτι
[11, 30]	ἐκείνην τὴν λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως	καὶ	τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν (οὕτως
[11, 70]	παρεχώρησε τοῖς υἱοῖς τῆς βασιλείας	καὶ	τῆς ἀρχῆς διὰ γῆρας, Τυνδάρεως
[11, 90]	νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης τὸ πλέον	καὶ	τῆς αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν
[11, 65]	ὅσα Ὅμηρός φησιν, ὅμως δὲ	καὶ	τῆς γῆς αὐτῶν φθειρομένης καὶ
[11, 125]	οὐδὲ τῶν ἄλλων μόνον, ἀλλὰ	καὶ	τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος
[11, 35]	τὴν Ἑλένην περὶ Χρύσου φλυαρεῖ	καὶ	τῆς ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ οὖν
[11, 65]	Ἀλεξάνδρου λαβόντος παρὰ τοῦ πατρός,	καὶ	τῆς Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν,
[11, 50]	μηδένα αὐτοὺς κωλύειν τῆς Ἀσίας	καὶ	τῆς Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς
[11, 135]	ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε	καὶ	τῆς Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας. καίτοι
[11, 45]	ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας	καὶ	τῆς κόμης ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα
[11, 90]	ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω τῆς τάφρου	καὶ	τῆς περὶ τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας,
[11, 5]	τυχὸν ἂν εἰκότως ἤχθοντό μοι	καὶ	τῆς πόλεως ἐξέβαλλον εἰ τὴν
[11, 5]	καὶ πρότερον ἄλλου βασιλέως αὐτῶν	καὶ	τῆς πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς
[11, 70]	ἐστιν ὅτι Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους	καὶ	τῆς Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω ζῶντος
[11, 25]	ἢ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος	καὶ	τῆς ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´
[11, 145]	πόλιν καὶ ἀνελόντας τὸν τύραννον.	(καὶ	τί δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου
[11, 100]	ἅμα οὐδέπω τῆς ὀργῆς ἐπέπαυτο.	(καὶ	τί ἦν ἐμποδὼν αὐτὸν προελθόντα
[11, 5]	παρ´ αὑτοῖς ἐν τῷ θεάτρῳ,	καὶ	τιθέασιν ἆθλα περὶ τούτων, ὃς
[11, 100]	εἰδὼς τάφον ὄντα τοῦ Ἕκτορος	καὶ	τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ τῶν πολιτῶν,
[11, 130]	ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ τε ἔξωθεν	καί	τινες τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ
[11, 15]	ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς καὶ στένοντας	καὶ	τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι
[11, 115]	τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ πατρὸς	καὶ	τὸ γῆρας τὸ αὑτοῦ λέγοντος
[11, 25]	οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον πρῶτον	καὶ	τὸ δεύτερον δεύτερον καὶ τἄλλα
[11, 105]	Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι αὐτόν, εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ,	καὶ	τὸ δόρυ κλέψαι τὸ τοῦ
[11, 120]	γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν ἐστι	καὶ	τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε
[11, 115]	ἀντέλεγε· πολὺ γὰρ εἶναι κρείττους	καὶ	τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ κράτος
[11, 25]	ᾔδει τἀναντία λέγων τοῖς οὖσι	καὶ	τὸ κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ πράγματος
[11, 95]	αὐτῷ κατὰ μέσον τὸ πεδίον.	καὶ	τὸ μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς
[11, 125]	σιωπῇ καὶ τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες	καὶ	τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ
[11, 85]	(τέλος δὲ τὴν τάφρον διαβαινομένην	καὶ	τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας
[11, 80]	καὶ τὰς τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας	καὶ	τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ
[11, 125]	ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες τὴν δόξαν	καὶ	τὸ προκατειλῆφθαι· {κρυφθῆναι μὲν ἐν
[11, 120]	τὴν πόλιν ὑπὸ τοῦ ἵππου.	καὶ	τὸ στράτευμα ᾤχετο ὑπόσπονδον τούτῳ
[11, 125]	ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος	καὶ	τὸ τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ
[11, 25]	δέ, ὅτι τὴν ἀρχὴν αὐτῆς	καὶ	τὸ τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι
[11, 70]	εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν. ἔτι δὲ	καὶ	τόδε πρὸς τοῖς εἰρημένοις. τοὺς
[11, 15]	καὶ οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν,	καὶ	τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν, ὅτι
[11, 115]	ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ τὴν νόσον,	καὶ	τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ
[11, 150]	δὲ παρθένον ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ	καὶ	τοιαύτας χεῖσθαι χοὰς τῷ τῆς
[11, 45]	λόγους αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε	καὶ	τοῖς ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης, λέγοντα
[11, 50]	δῶρα ἐδίδου τῇ τε Λήδᾳ	καὶ	τοῖς ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν, ὅσα
[11, 35]	καὶ ἅμα χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι	καὶ	τοῖς Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι καὶ
[11, 115]	κατὰ τὴν ὁδόν. συνέβη δὲ	καὶ	τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε ὡς
[11, 120]	καὶ σπονδαὶ γίγνονται τοῖς Τρωσὶ	καὶ	τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ καὶ
[11, 150]	ταῦτα κοινῇ δόξαν τῷ στρατοπέδῳ	καὶ	τοῖς βασιλεῦσι· Πολυξένην δὲ παρθένον
[11, 20]	τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ	καὶ	τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ
[11, 125]	ὄντες, ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι διώκειν	καὶ	τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς
[11, 40]	λέγοντος, ταῦτα καὶ ἀληθῆ νομίζουσι,	καὶ	τοῖς μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ,
[11, 0]	γλυκὺ καὶ προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι	καὶ	τοῖς νοσοῦσι τὰ ὄμματα τὸ
[11, 110]	κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς νικῶσι	καὶ	τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι
[11, 105]	ὅ, τι χρήσηται τῇ ποιήσει	καὶ	τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα
[11, 60]	Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν	καὶ	τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη
[11, 85]	τὰς σκηνὰς πάντα τὸν πόλεμον	καὶ	τὸν Αἴαντα ἄνωθεν μαχόμενον ἀπὸ
[11, 105]	δὴ καὶ τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ	καὶ	τὸν Αἴαντα, ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα
[11, 85]	καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ {καὶ Εὐρυπύλῳ}	καὶ	τὸν Αἴαντά φησι μάχεσθαι προθύμως,
[11, 130]	τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα	καὶ	τὸν Αἴγισθον βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ
[11, 45]	τοὺς πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις,	καὶ	τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ μνηστείαν
[11, 110]	Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ βαρέως ἔφερε	καὶ	τὸν Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει· τοὺς γὰρ
[11, 65]	ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς	καὶ	τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα.
[11, 65]	τὴν πατρίδα καὶ τοὺς οἰκείους	καὶ	τὸν ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν
[11, 135]	ἔφευγον οἱ περὶ τὸν Αἰνείαν	καὶ	τὸν Ἀντήνορα καὶ τὸν Ἕλενον,
[11, 105]	~τέως δὲ τὴν Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι	καὶ	τὸν Ἀπόλλω τοῦ διαμεῖναι τὸν
[11, 5]	γεγονέναι τὰ περὶ τὸν Θυέστην	καὶ	τὸν Ἀτρέα καὶ τοὺς Πελοπίδας,
[11, 105]	κύκλῳ τῆς πόλεως, ἐξὸν εἰσελθεῖν,	καὶ	τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον ἀνθρώπων ἀεί
[11, 105]	τοῦ Ἕκτορος τὴν δόξαν ἀφέλοιτο,	καὶ	τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται καθῃρηκώς, {καὶ}
[11, 100]	~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς ἔφη	καὶ	τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι καὶ μὴ
[11, 145]	Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας	καὶ	τὸν βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι Λεωνίδην,
[11, 95]	φησὶ μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι	καὶ	τὸν Δία βοηθεῖν αὑτῷ καὶ
[11, 95]	ἐπ´ αὐτὸν ἥκοντος τοῦ δεινοῦ,	καὶ	τὸν Ἕκτορα ἀκούων ὅτι φησὶ
[11, 85]	εὐθὺς δὲ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι	καὶ	τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ
[11, 50]	χαρᾶς· καὶ τόν τε Πρίαμον	καὶ	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς ἄλλους
[11, 110]	ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον	καὶ	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 95]	τοῦτον ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν,	καὶ	τὸν Ἕκτορα τῶν ὅπλων οὕτως
[11, 90]	καὶ τούς τε ἄλλους ἀποχωρεῖν	καὶ	τὸν Ἕκτορα ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω
[11, 135]	τὸν Αἰνείαν καὶ τὸν Ἀντήνορα	καὶ	τὸν Ἕλενον, οὐ πανταχόσε μᾶλλον
[11, 50]	μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν δὲ	καὶ	τὸν Ἡρακλέα φίλον ὄντα καὶ
[11, 30]	τὰ μὲν περὶ τὴν Ἰθάκην	καὶ	τὸν θάνατον τῶν μνηστήρων αὐτὸς
[11, 30]	εἰπεῖν, τὰ περὶ τὴν Σκύλλαν	καὶ	τὸν Κύκλωπα καὶ τὰ φάρμακα
[11, 5]	ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ χόλον Ἥρας	καὶ	τὸν Λάϊον ὑπὸ τοῦ υἱέος
[11, 80]	μάλιστα ἀγαπῆσαι καὶ τὸν Πρίαμον	καὶ	τὸν λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου
[11, 130]	τῷ βασιλεῖ τὸ πλεῖστον ὑποτάττεσθαι,	καὶ	τὸν Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι πρὸς
[11, 80]	τὰς ναῦς· τὸν δὲ Νέστορα	καὶ	τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις μαντείαν
[11, 20]	διαφερομένων καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους.	καὶ	τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον τὸ
[11, 5]	Λάϊον ὑπὸ τοῦ υἱέος ἀναιρεθέντα	καὶ	τὸν Οἰδίπουν ταῦτα ποιήσαντα (καὶ
[11, 35]	Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ τὰς συμφορὰς	καὶ	τὸν ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν, ὅτι
[11, 80]	χαλεπῶς φέροντος καὶ ἀπιέναι βουλομένου,	καὶ	τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς τὰς
[11, 20]	τὸ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα·	καὶ	τὸν ποταμὸν εἰπὼν ὅτι οὐ
[11, 60]	δὲ Ἀλέξανδρον αἴτιον ἁπάντων ἀπέφαινε	καὶ	τὸν Πρίαμον· καὶ παρεκάλει συστρατεύειν
[11, 80]	πόλεων τὸ Ἴλιον μάλιστα ἀγαπῆσαι	καὶ	τὸν Πρίαμον καὶ τὸν λαὸν
[11, 90]	καὶ τῶν ἐπικούρων, ἄλλους τε	καὶ	τὸν Σαρπηδόνα τὸν τοῦ Διὸς
[11, 50]	μετὰ πολλοῦ ζήλου καὶ χαρᾶς·	καὶ	τόν τε Πρίαμον καὶ τὸν
[11, 35]	δὲ ὕστερον μεταβολὴν τῶν πραγμάτων	καὶ	τὸν τοῦ Ἕκτορος θάνατον, ἃ
[11, 30]	πῶς ἀπέλιπε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως	καὶ	τὸν τοῦ Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου
[11, 65]	Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ πολεμουμένους	καὶ	τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας μὴ θέλειν
[11, 125]	τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος	καὶ	τοσοῦτον τὰ πράγματα μεταβαλών, αὐτὸς
[11, 80]	τοῦ τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου	καὶ	τοῦ Διὸς ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ
[11, 80]	δὲ καὶ ἡ τοῦ Αἴαντος	καὶ	τοῦ Ἕκτορος μονομαχία καὶ πάνυ
[11, 100]	(ὑφορώμενος δὲ μή τις ἄρα	καὶ	τοῦ Πατρόκλου ζητῇ τάφον· ὥσπερ
[11, 65]	τῆς Τροίας ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων	καὶ	τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος·
[11, 45]	καὶ τὴν δύναμιν τῶν ἀδελφῶν	καὶ	τοῦ πατρός. (ἐδόκει οὖν μοι
[11, 40]	παρ´ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀφίκοιτο	καὶ	τοῦ πράγματος οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ
[11, 30]	θαυμαστόν, ἔτι δὲ τοῦ Ἡφαίστου	καὶ	τοῦ Σκαμάνδρου μάχην καὶ τῶν
[11, 100]	ἀδύνατον ἑώρα, τῆς φήμης ἐπικρατούσης	καὶ	τοῦ τάφου δεικνυμένου, τό γε
[11, 110]	οἱ δὲ ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι	καὶ	τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες
[11, 100]	ὑφ´ Ἕκτορος αὐτὸν ἀποθανεῖν ἀφείλετο	καὶ	τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 50]	δικαίου, πείσαντα τοὺς γονεῖς αὐτῆς	καὶ	τοὺς ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα
[11, 50]	τε Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα	καὶ	τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἥδεσθαι τῷ
[11, 65]	τὸ Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν,	καὶ	τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ
[11, 60]	διὰ τὸν γάμον. οὕτω δὴ	καὶ	τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας
[11, 130]	ἅπαντας, ἀλλὰ στασιάσαι τὸ στράτευμα	καὶ	τοὺς Ἀτρείδας, καὶ τοὺς μὲν
[11, 85]	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος τὰς πύλας	καὶ	τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς τὰς ναῦς
[11, 110]	τὸν Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα	καὶ	τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω διεφθαρμένους
[11, 150]	Ἑλλήνων πρῶτον μὲν τὰ πρόβατα	καὶ	τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι
[11, 105]	τολμήσας τοῦτο ψεύσασθαι πάντα συνέχεε.	καὶ	τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους
[11, 95]	καὶ τὰ ὅπλα τὰ αὑτοῦ	καὶ	τοὺς ἵππους, ὡς ἂν κάκιστά
[11, 20]	Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην	καὶ	τοὺς λόγους οὓς εἶπε πρὸ
[11, 130]	τὸ στράτευμα καὶ τοὺς Ἀτρείδας,	καὶ	τοὺς μὲν Ἀγαμέμνονι, τοὺς δὲ
[11, 65]	γενέσθαι, καταλιποῦσαν δὲ τὴν πατρίδα	καὶ	τοὺς οἰκείους καὶ τὸν ἄνδρα
[11, 0]	ὑπολαβεῖν θεῖον ἄνδρα καὶ σοφόν,	καὶ	τοὺς παῖδας εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς
[11, 5]	τὸν Θυέστην καὶ τὸν Ἀτρέα	καὶ	τοὺς Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα,
[11, 45]	καὶ λαμβάνειν γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων	καὶ	τοὺς πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις,
[11, 20]	λόγους. {ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα	καὶ	τοὺς πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται δὲ
[11, 90]	ἅτε ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος τοῦ Ἀχιλλέως,	καὶ	τούς τε ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ
[11, 75]	τάφρον ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα	καὶ	τοὺς Τρῶας, καὶ μᾶλλον ὡς
[11, 15]	δὲ Αὐτόλυκον καὶ ἐπιορκεῖν φησι,	καὶ	τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ
[11, 125]	ὀρθῶς ἄν τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον,	καὶ	τοῦτο ἄκριτον καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον
[11, 45]	τοῦ πατρός. (ἐδόκει οὖν μοι	καὶ	τοῦτο ἀληθὲς λέγειν, ὅπου τὴν
[11, 120]	καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ	καὶ	τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ ψεῦδος,
[11, 95]	καὶ τῶν ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς	καὶ	τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς δὲ
[11, 105]	δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον,	καὶ	τοῦτο πάνυ γελοίως, καὶ τὴν
[11, 150]	τῆς Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος,	καὶ	τοῦτο πρᾶξαι μηδένα τῶν φαύλων
[11, 25]	ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ	καὶ	τοῦτο τοῖς ψευδομένοις ὡς τὸ
[11, 70]	πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ	καὶ	τοῦτο ψεῦδός ἐστιν ὅτι Μενέλαος
[11, 85]	ἀλλὰ Νέστορα μόνον ὑπ´ ἀνάγκης,	καὶ	τοῦτον ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα
[11, 100]	σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν ὁ Πάτροκλος	καὶ	τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ Ἀχιλλέως,
[11, 105]	τινὸς ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ δὴ	καὶ	τοῦτον ἔμελλεν, ὥσπερ καὶ τὸν
[11, 95]	ἀναλαβόντα τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα,	καὶ	τοῦτον ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος ἀποθανεῖν,
[11, 30]	ἀλλήλους, τροπάς τε καὶ ἥττας	καὶ	τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ, τι εἴποι
[11, 145]	χρόνον ἐκεῖνον· οἱ δὲ δεύτεροι	καὶ	τρίτοι τελέως ἄπειροι καὶ ὅ,
[11, 80]	λέγει, τὴν τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν	καὶ	τροπὴν καὶ τὰς τοῦ Ἕκτορος
[11, 75]	δὲ καὶ κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων·	καὶ	Τρωίλος τε οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς
[11, 130]	γὰρ εὖ πράττοντας ὁμονοεῖν εἰκὸς	καὶ	τῷ βασιλεῖ τὸ πλεῖστον ὑποτάττεσθαι,
[11, 85]	Ἀγμέμνονι χαρίζεταί τινα ἀριστείαν ἀνόνητον	καὶ	τῷ Διομήδει καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ
[11, 50]	Διὸς ὄντας. τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι	καὶ	τῷ Μενελάῳ μὴ προσήκειν ὀνειδίζειν
[11, 135]	κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι	καὶ	τῷ Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ μὲν
[11, 85]	ἀριστείαν ἀνόνητον καὶ τῷ Διομήδει	καὶ	τῷ Ὀδυσσεῖ {καὶ Εὐρυπύλῳ} καὶ
[11, 105]	τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ τὸ ψεῦδος	καὶ	τῷ ὄντι ὡς ἐν ὀνείρατι
[11, 100]	Πατρόκλου ζητῇ τάφον· ὥσπερ οἶμαι	καὶ	τῶν ἄλλων ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων
[11, 70]	μὲν ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα Ἕλληνα	καὶ	τῶν ἄλλων ἄριστον, ἔτι δὲ
[11, 30]	Ἡφαίστου καὶ τοῦ Σκαμάνδρου μάχην	καὶ	τῶν ἄλλων θεῶν πρὸς ἀλλήλους,
[11, 120]	ὅ τε Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων	καὶ	τῶν ἄλλων οἱ δυνατοὶ μήτε
[11, 110]	Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ καταλιπόντες	καὶ	τῶν ἄλλων οὐκ ὀλίγα κτημάτων.
[11, 45]	Κλεισθένους θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων τυράννου	καὶ	τῶν ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί
[11, 110]	ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος	καὶ	τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ
[11, 25]	δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν τέκνων	καὶ	τῶν γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας ἢ
[11, 50]	λοιπὸν δέ, εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν,	καὶ	τῶν ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν καὶ
[11, 10]	αὑτῆς εἴδους, εἰ μὴ ἀρέσει	καὶ	τῶν ἐν Ἴδῃ βουκόλων ἑνί,
[11, 90]	πολλαῖς, τῶν εἰδότων αὐτὰ ἠφανισμένων	καὶ	τῶν ἐξ ἐκείνων {ἔτι} ἀμαυρᾶς
[11, 90]	καὶ πολλοὺς ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων	καὶ	τῶν ἐπικούρων, ἄλλους τε καὶ
[11, 95]	Πάτροκλον μετὰ τῶν ὅπλων ἁπάντων	καὶ	τῶν ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως πέμπων
[11, 100]	καὶ πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου δὲ	καὶ	τῶν ἵππων καὶ ἄοπλον γενέσθαι.
[11, 130]	ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης	καὶ	τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ τῶν
[11, 95]	τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ στρατοπέδου ὄντος	καὶ	τῶν νεῶν ἤδη καιομένων καὶ
[11, 85]	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ ἀναχωρήσαντα	καὶ	τῶν νεῶν τινας ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα
[11, 100]	τοῖς προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον	καὶ	τῶν ὀλίγον νοῦν ἐχόντων ὅτι
[11, 95]	ἔτι δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε	καὶ	τῶν ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς καὶ
[11, 115]	τὸ γῆρας τὸ αὑτοῦ λέγοντος	καὶ	τῶν παίδων τὸν θάνατον, τοῦ
[11, 45]	τῆς Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως τε	καὶ	τῶν Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν
[11, 70]	περιπλέοντες ἀπέβαινον εἰς τὴν χώραν	καὶ	τῶν πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ
[11, 120]	οἱ Τρῶες πρὸς τὴν πόλιν	καὶ	τῶν πυλῶν οὐ δεχομένων, μέρος
[11, 110]	Πάριν. (ὁ δ´ αὐτός τε	καὶ	τῶν Τρώων τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν,
[11, 135]	τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι δέ μοι	καὶ	τῶν ὕστερον ποιητῶν τινες ὑποπτεῦσαι
[11, 75]	πολλοὺς ἄλλους κατὰ τὴν χώραν,	καὶ	τῶν φρουρίων ᾕρει τὰ κακῶς
[11, 45]	περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς Πριάμου	καὶ	τῶν χρημάτων τοῦ πλήθους καὶ
[11, 0]	ἀκούοντες. (οὐκ ἂν οὖν θαυμάσαιμι	καὶ	ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον
[11, 120]	οὐ μόνον οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ	καὶ	ὑμεῖς. ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα
[11, 95]	κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα,	καὶ	ὑπό τε Ἀστεροπαίου τοῦ Παίονος
[11, 105]	τῶν Τρώων κάκιστον καὶ δειλότατον	καὶ	ὑπὸ τοῦ Μενελάου μικροῦ δεῖν
[11, 95]	οὐ ταμιευσάμενον ἐν τῷ ἀγῶνι,	καὶ	ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος
[11, 60]	ἐφρόντιζε, τὸν Ἀλέξανδρον δὲ ἐφοβεῖτο	καὶ	ὑπώπτευε μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν ἐν
[11, 65]	Ἑλένην σῶσαι αὑτούς; οἱ δὲ	καὶ	ὕστερον, ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος,
[11, 40]	ὅ, τι ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι	καί	φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως δὲ
[11, 30]	τούτων ὁμολογεῖν ἢ ἀγνώμονα Ὅμηρον	καὶ	φαῦλον κριτὴν τῶν πραγμάτων, ὥστε
[11, 130]	ἐγγύθεν. ἅπαντες γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ	καὶ	φαύλως ἔπραττον οἱ τῆς στρατείας
[11, 130]	(ἔτι δὲ τοὺς μὲν φοβουμένους	καὶ	φεύγοντας ἐκ τῆς πολεμίας ἀπιέναι
[11, 110]	ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας	καὶ	φεύγοντας, οὐδὲ τὴν κρατήσασαν πόλιν,
[11, 100]	δύνηται φέρειν αὐτά· ὥσπερ οὖν	καί	φησι συμβῆναι περὶ τὴν μάχην.
[11, 140]	ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν, ἅτε εἰρήνης	καὶ	φιλίας αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί τε
[11, 115]	τὸν Ἀχιλλέως κομιδῇ νέον ὄντα	καὶ	Φιλοκτήτην ὑπεροφθέντα πρότερον διὰ τὴν
[11, 0]	ὁρᾶν, τὸ δὲ σκότος ἄλυπον	καὶ	φίλον, οὐκ ἐῶν βλέπειν. ἢ
[11, 25]	δ´ αὖ ἐβούλετο τὰ μέγιστα	καὶ	φοβερώτατα εἰπεῖν καὶ πάθη παντοδαπὰ
[11, 65]	ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν τῇ πόλει	καὶ	φοβούμενοι μὴ καταλίποι αὑτούς. (καίτοι
[11, 115]	τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα ἀνιαθεὶς	καὶ	φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος. πολὺ
[11, 130]	εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους μὲν θαυμάζουσι	καὶ	φοβοῦνται, τῶν δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν
[11, 110]	τινες κατ´ εὔνοιαν, οἱ δὲ	καὶ	φόβῳ τῆς δυνάμεως· οὐ γὰρ
[11, 145]	διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ ποιήσαντα	καὶ	φόρους ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν εἰς
[11, 140]	τὴν ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος	καὶ	φρονήματος ὑπό τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων
[11, 50]	ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ πολλοῦ ζήλου	καὶ	χαρᾶς· καὶ τόν τε Πρίαμον
[11, 135]	μετὰ παίδων, γυναικῶν καὶ γονέων	καὶ	χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα ἀδοκήτως
[11, 130]	αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων	καὶ	χρημάτων περιμένειν τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν,
[11, 60]	τούτου πολλὰ χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς	καὶ	χώρας κρατήσειν τῆς ἀρίστης. εἶναι
[11, 45]	προσήκειν· καὶ ὡς θεοφιλὴς εἴη	καὶ	ὡς ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο
[11, 45]	οὐκ ἐκείνῳ τὴν ἀρχὴν προσήκειν·	καὶ	ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς
[11, 55]	εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος	καὶ	ὡς τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται·
[11, 110]	Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι	πάλαι	τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν
[11, 65]	{καὶ ταῦτα, ὥς φασιν, οὐ	πάλαι	τῆς Τροίας ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων
[11, 140]	Ἀχαιούς· οὕτω δὴ τὴν ἀποικίαν	στεῖλαι	χρημάτων τε οὐ φεισάμενον καὶ
[11, 75]	ἔπασχον, καὶ μάχαι μὲν οὐ	πολλαὶ	ἐγένοντο ἐκ παρατάξεως· οὐ γὰρ
[11, 5]	τοὺς κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ δὲ	ἐπίσταμαι	σαφῶς ὅτι οὐδὲ ὑμῖν πρὸς
[11, 120]	κατέλιπεν. ταῦτα δὲ ἔχοντα οὕτως	ἐπίσταμαι	σαφῶς ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι
[11, 150]	τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε	γῆμαι	διὰ τὸν θεόν, αὐτὸν ἀγαγέσθαι
[11, 20]	πάλιν δὲ ἰάζοντα διαλέγεσθαι, {καθάπερ	οἶμαι	θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν
[11, 50]	πάντας τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι δὲ	οἶμαι	θυγατρίου γεγονυῖαν μητέρα, συνακολουθῆσαι ἀνδρὶ
[11, 0]	ψεῦδος γλυκὺ καὶ προσηνές. (ὥσπερ	οἶμαι	καὶ τοῖς νοσοῦσι τὰ ὄμματα
[11, 100]	τοῦ Πατρόκλου ζητῇ τάφον· ὥσπερ	οἶμαι	καὶ τῶν ἄλλων ἀριστέων τῶν
[11, 70]	λέγεται ἐρᾶν, Δηιφόβῳ συνεῖναι, καθάπερ	οἶμαι	κἀκείνῳ τῆς Ἀφροδίτης ὑποσχομένης, καὶ
[11, 5]	δὲ αὐτὸ τοῦτο κἂν Θηβαίους	οἶμαι	παθεῖν, εἴ τις τὰ παρ´
[11, 110]	τῆς Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν	οἶμαι	πάλαι τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα ποιεῖν
[11, 10]	πόλις. (ἔτι δὲ οὐκ ἄξιον	οἶμαι	παριδεῖν οὐδὲ τὸ τῆς Ἑλένης,
[11, 95]	οὐδὲ γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ ἦν	οἶμαι	προελθόντι γε ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο
[11, 85]	μέγα καὶ θαυμαστόν, ὥς γε	οἶμαι	τὰ γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας
[11, 5]	κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ	οἶμαι	τοὺς Ἀργείους μὴ ἂν ἐθέλειν
[11, 5]	τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ	οἶμαι	τοὺς κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ δὲ
[11, 40]	ποιήσαντα περὶ Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς	οἶμαι,	τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ τῆς Ἑλένης,
[11, 0]	ἂν πάνυ τις ἐξελέγχῃ. καθάπερ	οἶμαι	τῶν τὰ ὑποβολιμαῖα παιδάρια θρεψάντων
[11, 145]	εἴωθεν, ἄτοπον τὸ πεισθῆναί ἐστι.	βούλομαι	δὲ καὶ περὶ Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι,
[11, 15]	πρότερον εἰρημένα πολλοῖς. οὐδὲ γὰρ	βούλομαι	κατηγορεῖν Ὁμήρου, μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι
[11, 10]	οὐδὲ τῆς δόξης φθονῶν ἐκείνῳ,	πειράσομαι	δεικνύειν ὅσα μοι δοκεῖ ψευδῆ
[11, 40]	ὡς οὖν ἤκουσα παρ´ ἐκείνου,	πειράσομαι	εἰπεῖν, προστιθεὶς ἐξ ὧν ἐδόκει
[11, 15]	ὡς γέγονεν· ἐπεί τοι καὶ	ἀπολογήσομαι	περὶ (αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα.
[11, 40]	ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ τἀληθῆ	εἰδέναι	θέλοντες οὐδὲν δέονται μέτρων, ἀλλ´
[11, 5]	δὲ δίκαιόν ἐστί μοι χάριν	εἰδέναι	καὶ ἀκροᾶσθαι προθύμως· ὑπὲρ γὰρ
[11, 20]	τῶν ἀνθρώπων εἰκὸς ἄλλον τινὰ	εἰδέναι	τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς
[11, 80]	τοῦ πλήθους χαλεπῶς φέροντος καὶ	ἀπιέναι	βουλομένου, καὶ τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι
[11, 140]	συνεληλυθότος καὶ μηδὲ τῶν ἐπικούρων	ἀπιέναι	βουλομένων ἁπάντων, ἔτι δὲ ὁρῶντα
[11, 115]	ὥστε πέμπουσι περὶ συμβάσεων, φάσκοντες	ἀπιέναι	γενομένης εἰρήνης καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων
[11, 70]	ὑποσχομένης, καὶ μήτε αὐτὴν ἐθέλειν	ἀπιέναι	παρὰ τὸν αὑτῆς ἄνδρα μήτε
[11, 110]	διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει μὲν	ἀπιέναι	πᾶσι, πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος καὶ
[11, 130]	καὶ φεύγοντας ἐκ τῆς πολεμίας	ἀπιέναι	τὴν ταχίστην· {τοὺς δὲ νικῶντας
[11, 25]	ποιεῖ τὸ ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν	(προσιέναι	πρὸς αὑτό, ἄλλως τε ὅταν
[11, 75]	ἐκ παρατάξεως· οὐ γὰρ ἐθάρρουν	προσιέναι	πρὸς τὴν πόλιν διὰ τὸ
[11, 40]	τὰς μὲν οὖν ἄλλας γυναῖκας	ἀφιέναι	λαβόντας· τὴν δὲ τοῦ Θησέως
[11, 15]	ἀφεὶς οὖν ὅσα δοκεῖ δεινὰ	πεποιηκέναι	περὶ θεῶν καὶ οὐ πρέποντα
[11, 150]	αὐτὸν ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν ἔδοξε	τεθνηκέναι	δικαίως· πόσῳ κρείττω ταῦτα μὴ
[11, 15]	περὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν οὕτως	εἰρηκέναι;	ὅστις γὰρ περὶ θεῶν οὐ
[11, 10]	δεικνύειν ὅσα μοι δοκεῖ ψευδῆ	εἰρηκέναι	περὶ τῶν ἐνθάδε πραγμάτων, οὐκ
[11, 55]	ἠπεροπευτά, αἴθ´ ὄφελες ἄγονός τ´	ἔμεναι	ἄγαμός τ´ ἀπολέσθαι. οὐ γάρ
[11, 5]	Ἀργείους μὴ ἂν ἐθέλειν ἄλλως	γεγονέναι	τὰ περὶ τὸν Θυέστην καὶ
[11, 120]	ἀρίστων παρ´ αὐτοῖς, πλούτῳ νικήσαντα·	συμβῆναι	γὰρ οὐχ ἁπλῶς τὴν μνηστείαν,
[11, 100]	αὐτά· ὥσπερ οὖν καί φησι	συμβῆναι	περὶ τὴν μάχην. ἀλλὰ γὰρ
[11, 70]	καὶ Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος	ἀποβῆναι	καὶ πολλοὶ τῶν ἄλλων, ὥστε
[11, 140]	παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν	ἀπαλλαγῆναι	ἀπάτης καὶ διαγνῶναι τὸ ψεῦδος
[11, 150]	τὸ γένος ἦν, ἐπ´ αὐτῷ	σφαγῆναι,	καὶ μηδὲ τοῦτο εἰργάσθαι μηδένα
[11, 100]	τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως	ἀναιρεθῆναί	φησιν, {ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν
[11, 100]	αὑτόν, ἀλλὰ μετὰ τοῦ Ἀχιλλέως	τεθῆναι.	{καὶ Νέστωρ μὲν οὐκ ἠξίωσε
[11, 10]	ἀγκυλομήτης, ἔτι δὲ οὕτω χαλεπῶς	διατεθῆναι	πρὸς τὸν Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν
[11, 65]	ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα	φοβηθῆναι	τοὺς Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι τὴν
[11, 140]	εἰρήνης καὶ φιλίας αὐτοῖς γενομένης,	δεηθῆναί	τε βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον τάς
[11, 140]	ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου	δεηθῆναι	τοῦ πατρός, καὶ λαβόντα ναῦς
[11, 105]	δοθέντων, ~τέως δὲ τὴν Ἀφροδίτην	ἐπιμεληθῆναι	καὶ τὸν Ἀπόλλω τοῦ διαμεῖναι
[11, 90]	τάφρου μήτε ὑπὸ τοῦ ἐρύματος	ὠφεληθῆναι	μηθὲν μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι τὰς
[11, 60]	προσήκειν γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα οὖσαν	γαμηθῆναί	τινι τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ
[11, 130]	καὶ ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο	ἐνθυμηθῆναι	πρὸς τοῖς ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ
[11, 60]	αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ τὴν Ἑλλάδα	καταφρονηθῆναι,	καὶ τὴν ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι
[11, 140]	τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά τε	δυνηθῆναι	καὶ εἰς αὖθις. ὁρῶντα δὲ
[11, 80]	Ἑλένην, ὃ πάντων σαφέστατα ἔδει	ῥηθῆναι	καὶ μετὰ πλείστης σπουδῆς· ἔτι
[11, 5]	τούτους ἀνάγκη καὶ παρ´ ἑτέροις	ῥηθῆναι	καὶ πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων δὲ
[11, 100]	αὐτὸν λέγει τοῦ τε ἑταίρου	στερηθῆναι	καὶ πολλῶν ἑτέρων, ὀλίγου δὲ
[11, 150]	δύστηνον τοσούτων μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ	δοθῆναι	ἐπὶ ὕβρει, ὑπό τε τοῦ
[11, 100]	τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ τῶν πολιτῶν,	ἀποδοθῆναι	αὐτὸν λέγει κελεύσαντος τοῦ Διὸς
[11, 60]	τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο, (καὶ ἔφη	προδοθῆναι	ὑπ´ αὐτοῦ, ὅ τε Ἀγαμέμνων
[11, 145]	περὶ τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς	ἀποσκεδασθῆναι	πρὸς τὴν Ἀττικήν, οὐ πλείους
[11, 70]	οὐκοῦν τό γε ζώντων αὐτὴν	ἁρπασθῆναι	δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα πῶς Ἀγαμέμνονα
[11, 65]	εἰ μὴ καὶ Δηιφόβου αὐτὴν	ἐρασθῆναι	λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ ἦν πεῖσαι
[11, 65]	αὐτὸς ἕκαστος οὐκ ἔγημεν, ἢ	ἐρασθῆναι	μὲν Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει γυναικός,
[11, 65]	τῆς σωτηρίας· τὴν δὲ Ἑλένην	ἐρασθῆναι	μὲν ξένου ἀνδρός, ᾧ τὴν
[11, 50]	δοκεῖ δυνατὸν εἶναι πρῶτον μὲν	ἐρασθῆναί	τινα γυναικός, ἣν οὐπώποτε εἶδεν·
[11, 90]	ἀπὸ τῶν νεῶν αὐτοὺς καὶ	σβεσθῆναι	τὸ πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος
[11, 35]	Διὸς βουλὴν ἐν τούτοις φησὶ	τελεσθῆναι,	ὥσπερ οὖν καὶ συνέβη· τὴν
[11, 60]	παρῃτεῖτο καὶ συγγνώμην ἔχειν ἐκέλευε·	παραλογισθῆναι	γὰρ αὐτὸν ὑπὸ δώρων· τὸν
[11, 145]	καταλαβόντος, ὥσπερ εἴωθεν, ἄτοπον τὸ	πεισθῆναί	ἐστι. βούλομαι δὲ καὶ περὶ
[11, 100]	τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ προσέτι	αἰκισθῆναι	τὸν νεκρὸν αὐτοῦ καὶ συρῆναι
[11, 60]	μετ´ αὐτῆς καὶ τὰ χρήματα	κομισθῆναι.	οὐδὲν γὰρ τούτων ἁρπαγῆς, ἀλλὰ
[11, 60]	μνηστῆρας τῆς Ἑλένης, καὶ ἔφη	ὑβρισθῆναι	αὐτοὺς ἅπαντας, καὶ τὴν Ἑλλάδα
[11, 75]	ἀφανίσαντας· ὃ πάντων πιθανώτατόν ἐστι,	κατακλυσθῆναι	τὰ θεμέλια τοῦ τείχους. ἔτι
[11, 125]	φασιν, ἄλλου τε ἀποθανόντος ἄλλον	σκυλευθῆναι,	μόνῳ δὲ ἐκείνῳ τῶν ἡγεμόνων
[11, 135]	τὰ πράγματα. τὴν γὰρ Ἑλένην	ἐπιβουλευθῆναι	μὲν ὑπὸ Ὀρέστου λέγει τις
[11, 5]	τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους,	κατατοξευθῆναι	ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ
[11, 35]	ἀνθρώπων μηδέποτε δύνασθαι τῆς ἀγνοίας	ἀπολυθῆναι.	~οὕτως δέ, ἔφη, γελοίως ἀπὸ
[11, 135]	θεῶν εἰς τὸ Ἠλύσιον πεδίον	πεμφθῆναι,	ὅπου μήτε νιφετὸς γίγνεται μήτε
[11, 125]	τὴν δόξαν καὶ τὸ προκατειλῆφθαι·	{κρυφθῆναι	μὲν ἐν τῷ ἵππῳ στράτευμα
[11, 130]	τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας	ἀναχθῆναι	χειμῶνος ἤδη, καὶ διὰ τοῦτο
[11, 60]	τὰ χρήματα προσεπέθετο— καὶ μηδὲ	ἐπαναχθῆναι	μηδένα αὐτῷ, μήτε τῶν τοῦ
[11, 65]	μὲν οὖν μὴ ἄλλως νόμιζε	πραχθῆναι	ἢ ὡς ἐγὼ λέγω. πολὺ
[11, 40]	περὶ Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς οἶμαι,	τυφλωθῆναί	φατε ὑπὸ τῆς Ἑλένης, ὡς
[11, 85]	Ἄρην καὶ τὴν Ἀφροδίτην φησὶ	τρωθῆναι	ὑπὸ τοῦ Διομήδους. ἐν οἷς
[11, 150]	τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ τεμένει	φθαρῆναι	τῆς Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος,
[11, 130]	ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη περιμείναντας	διαφθαρῆναι	παρ´ ὀλίγον. αἵ τε οἴκοι
[11, 100]	αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν αὐτοῦ καὶ	συρῆναι	μέχρι τῶν τειχῶν. πάλιν δὲ
[11, 45]	διαφέροντα κάλλει, εἰς λόγους αὐτὸν	καταστῆναι	Τυνδάρεῴ τε καὶ τοῖς ἀδελφοῖς
[11, 85]	ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ δύναται	ἀποστῆναι—	τήν τε νύκτα ἐκείνην τὴν
[11, 100]	μὲν οὐκ ἠξίωσε μετ´ Ἀντιλόχου	ταφῆναι	δι´ αὐτὸν ἀποθανόντος, οἴκαδε τὰ
[11, 50]	(ἔφη γὰρ ὁ Τυνδάρεως ἱκανὸν	εἶναι	αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ ἅμα ἐδίδασκεν
[11, 90]	τὸν τοῦ Διὸς υἱὸν λεγόμενον	εἶναι,	βασιλέα Λυκίων· καὶ περὶ τὴν
[11, 40]	μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν, τιμωρουμένους αὐτόν·	εἶναι	γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους πρὸς ἅπασαν
[11, 140]	δὲ μᾶλλον ἑτέραν κτήσασθαι γῆν·	εἶναι	γὰρ οὐκ ἀδύνατον πάσης κρατῆσαι
[11, 60]	καὶ χώρας κρατήσειν τῆς ἀρίστης.	εἶναι	γὰρ τὴν μὲν πόλιν πλουσιωτάτην
[11, 35]	τε καὶ ἀμέλειαν τῶν ἐπιγιγνομένων·	εἶναι	δὲ καὶ ταῦτα ἐν τοῖς
[11, 40]	καὶ πολὺ τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους.	(εἶναι	δὲ τὴν Ἑλένην ἐπὶ κάλλει
[11, 15]	τοίνυν οὐδὲ τόδε νομίζουσιν, οὐκ	εἶναι	ἐν τῇ Ὁμήρου φύσει τὸ
[11, 5]	ψυχὰς ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι	εἶναι	ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ
[11, 110]	διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ φυγὴν ἔτι	εἶναι,	καὶ μέρος οὐκ ὀλίγον ἦν
[11, 80]	φλογὶ λέγων τὴν ἀλκὴν ὅμοιον	εἶναι,	καὶ πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν
[11, 95]	ὅτι φησὶ μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον	εἶναι	καὶ τὸν Δία βοηθεῖν αὑτῷ
[11, 95]	ὁ Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει τάχιστος	εἶναι·	(καταφανὴς οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ
[11, 115]	μὲν Ἕκτωρ ἀντέλεγε· πολὺ γὰρ	εἶναι	κρείττους καὶ τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη
[11, 50]	τῶν Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον οὖν	εἶναι	μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου καὶ
[11, 35]	ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου δὲ μηθὲν	εἶναι	νόσημα χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ μήτε
[11, 5]	τῶν πραγμάτων καὶ κριτὴν ἄριστον	εἶναι,	ὅτι δ´ ἂν ἀκούωσι μετὰ
[11, 40]	ἀπάτην. (τούτου δὲ αἴτιον ἔφη	εἶναι	ὅτι φιλήκοοί εἰσιν οἱ Ἕλληνες·
[11, 120]	ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ ψευδῆ πάντες	εἶναι,	πλὴν τῶν φρονούντων, οὐ μόνον
[11, 40]	ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ	εἶναι	ποίησιν τὸ παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ
[11, 50]	ἐδόκει αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ χεῖρον	εἶναι	προσλαβεῖν τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 50]	λόγου, εἴ σοι δοκεῖ δυνατὸν	εἶναι	πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί τινα γυναικός,
[11, 40]	λέγοντες (οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ φασιν	εἶναι	τὴν Ὁμήρου ποίησιν καὶ ἀκούοντες
[11, 80]	τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ γ´	εἶναι	τὴν πόλιν φησὶ καὶ Δία
[11, 50]	κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων· κύριον γὰρ	εἶναι	τῆς αὑτοῦ θυγατρός· καὶ ἅμα
[11, 50]	ἐδύναντο. ἔφη δὲ καὶ ξυγγενὴς	εἶναι	τῆς Ἑλένης καὶ αὐτός· ἀπὸ
[11, 145]	οἱ δὲ τῶν ἔργων τελευταῖον	εἶναι	τὸ ἐν Πλαταιαῖς· (καίτοι γε
[11, 45]	τὸν δὲ Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη	εἶναι·	τοῖς γὰρ Ἀγαμέμνονος παισίν, ἀλλ´
[11, 50]	καὶ αὐτός· ἀπὸ γὰρ Διὸς	εἶναι	τὸν Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ κἀκείνους
[11, 15]	τοιούτων, εἰκός ἐστι μηθὲν ὑγιὲς	εἶναι	(τῶν εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ. οὐ
[11, 150]	νοῦν ἔχειν δοκοῦντα καὶ σωφρονέστατον	εἶναι	τῶν Ἑλλήνων πρῶτον μὲν τὰ
[11, 10]	ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν	εἶναι	τῶν Κρόνου (παίδων, ὡς αὐτὸς
[11, 125]	ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον καὶ πρᾳότατον	εἶναι	τῶν συμμάχων. (τὸν δὲ ποιητὴν
[11, 95]	ἔχων ὅπως κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον	εἶναί	φησι τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν
[11, 50]	τὴν πατρίδα· καὶ γὰρ αὐτοὺς	εἶναι	Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ δὴ
[11, 120]	τῶν χρημάτων κατεγέλα· μὴ γὰρ	εἶναι	χρήματα τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ
[11, 80]	μαντείαν τινὰ προβαλλομένους καὶ ὀλίγον	εἶναι	χρόνον φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο αὐτῶν
[11, 105]	ἐπιμεληθῆναι καὶ τὸν Ἀπόλλω τοῦ	διαμεῖναι	τὸν νεκρόν. {οὐκ ἔχων δὲ
[11, 80]	χρόνον φάσκοντας, ὃν ἐδέοντο αὐτῶν	ὑπομεῖναι.	(τὸν δὲ μάντιν τούτων Ἀγαμέμνων
[11, 95]	παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον ὄντα καιρὸν μάχης	ξυνεῖναι,	καὶ μέχρι μὲν ἤκμαζεν ὁ
[11, 70]	τελευτήσαντος, οὗ λέγεται ἐρᾶν, Δηιφόβῳ	συνεῖναι,	καθάπερ οἶμαι κἀκείνῳ τῆς Ἀφροδίτης
[11, 40]	ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι καί φασιν	ἐξεῖναι	αὐτοῖς, ὅμως δὲ πιστεύουσιν οἷς
[11, 40]	ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις μὴ	ἐξεῖναι	μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι μηδὲ εἶναι
[11, 150]	λέγων, ὥς μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ	κτεῖναι,	ὃς ἐνθάδε τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν
[11, 105]	τῷ ἀνελόντι· τὸν Ἀλέξανδρόν φησιν	ἀποκτεῖναι	αὐτόν, ὃν πεποίηκε τῶν Τρώων
[11, 145]	Θερμοπύλας καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν	ἀποκτεῖναι	Λεωνίδην, τὴν δὲ τῶν Ἀθηναίων
[11, 150]	καὶ τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον	ἀποκτεῖναι	τοὺς βασιλέας, ὕστερον δὲ αὑτὸν
[11, 90]	μετὰ τῶν αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς	ἀποκτεῖναι	τῶν Τρώων καὶ τῶν ἐπικούρων,
[11, 110]	πολεμίους αὐτὸν ἐκ τῶν χειρῶν	ἀφεῖναι·	τὰς δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ
[11, 45]	τῶν ἐν ἀνθρώποις· αὐτὸς οὖν	προκρῖναι	τὴν ἐκείνου θυγατέρα, ἐξὸν αὐτῷ
[11, 45]	ἐλθεῖν. οὕτως δὲ ἔθους ὄντος	ἐκδιδόναι	καὶ λαμβάνειν γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων
[11, 5]	Ὁμήρῳ, καὶ τὴν ποίησιν αὐτοῦ	δεικνύναι	ψευδῆ περὶ τὰ μέγιστα, τυχὸν
[11, 30]	τὰ ψευδῆ, μηδ´ ἐν τούτοις	ἐπιδεικνύναι	τὴν ποίησιν ἃ ἐβούλετο κρύψαι
[11, 10]	αἰσχρὰν καὶ ἄδικον καὶ ἀσύμφορον	δοῦναι	δωρεάν, καὶ μηδένα ποιήσασθαι λόγον
[11, 50]	μετανάσταις. καὶ γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι	δοῦναι	τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Ἡσιόνην· ἐλθεῖν
[11, 20]	παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν πατέρα καὶ	δοῦναι	τὸ φίλτρον αὐτῇ, τὸν κεστὸν
[11, 140]	ὀλίγας ναῦς καὶ μέρος τι	παραδοῦναι	τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε
[11, 65]	τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας μὴ θέλειν	ἐκδοῦναι	μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος,
[11, 65]	γὰρ ἦν πεῖσαι τοὺς Τρῶας,	ἀποδοῦναι	αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας. εἰ δὲ
[11, 70]	αὑτῆς ἄνδρα μήτε τοὺς Τρῶας	ἀποδοῦναι	{τὴν Ἑλένην βίᾳ, μέχρι ἁλῶναι
[11, 0]	~ΤΡΩΙΚΟΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ ΜΗ	ΑΛΩΝΑΙ.	(Οἶδα μὲν ἔγωγε σχεδὸν ὅτι
[11, 150]	γενόμενα τοῖς Ἕλλησιν ἢ Τροίαν	ἁλῶναι;
[11, 85]	μόνον ὑπ´ ἀνάγκης, καὶ τοῦτον	ἁλῶναι	παρ´ ὀλίγον· ἐπιβοηθήσαντα δὲ τὸν
[11, 70]	ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην βίᾳ, μέχρι	ἁλῶναι	τὴν πόλιν} τούτων οὐθὲν εἰκὸς
[11, 120]	καθεῖλον· ὅθεν γελοίως ἐλέχθη τὸ	ἁλῶναι	τὴν πόλιν ὑπὸ τοῦ ἵππου.
[11, 140]	ἀδύνατος ὢν ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης καὶ	διαγνῶναι	τὸ ψεῦδος ἀπὸ τοῦ ἀληθοῦς.
[11, 15]	καὶ μᾶλλον οἴονται τοὺς τότε	καταγνῶναι	αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ λέγοντος ἢ
[11, 100]	οὐ γὰρ ἐβούλετο, φησί, ταχέως	ἀπαλλάξαι	τοῦ κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς, ἕως
[11, 90]	ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε αὐτὰς	διαφυλάξαι	τὰς ναῦς. (ποία γὰρ ἔτι
[11, 20]	Ἥρα πρὸς τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα	φαρμάξαι	τὸν πατέρα καὶ δοῦναι τὸ
[11, 150]	ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος, καὶ τοῦτο	πρᾶξαι	μηδένα τῶν φαύλων μηδὲ τῶν
[11, 135]	{ταῦτα δὲ οὐκ εἰκὸς ἦν	πρᾶξαι	φυγάδας ἀνθρώπους καὶ ταῖς οἴκοθεν
[11, 125]	μηδενὸς ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα	ἀποσφάξαι,	καὶ ταῦτα δοκοῦντα σεμνότατον καὶ
[11, 15]	βούλομαι κατηγορεῖν Ὁμήρου, μόνον δὲ	ἐπιδεῖξαι	τἀληθὲς ὡς γέγονεν· ἐπεί τοι
[11, 25]	οἱ δὲ βουλόμενοι τὰ γενόμενα	ἐπιδεῖξαι,	ὡς ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι,
[11, 140]	στελλόμενον καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι Εὐρώπης	ἐπάρξαι,	καὶ γενέσθαι στόλον ἄλλον τοιοῦτον.
[11, 95]	Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς δὲ ἵππους	διῶξαι	μέν φησι τὸν Ἕκτορα, οὐ
[11, 65]	πεζῇ, ἕως θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν	διῶξαι,	συνάρασθαι δὲ τοῦ στόλου τὴν
[11, 55]	Αἴθραν τὴν τοῦ Θησέως μητέρα	συναπᾶραι	αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν; οὐ γὰρ
[11, 10]	Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ ἀδίκως	διαφθεῖραι	τὴν αὑτῆς πόλιν μηδὲ ἐναντία
[11, 130]	παρ´ ὀλίγον. αἵ τε οἴκοι	συμφοραὶ	καταλαβοῦσαι τοὺς ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα
[11, 125]	κάλλιστα καὶ μέγιστα τῶν γεγονότων	ἐᾶσαι	καὶ μηδὲ τὴν ἅλωσιν τῆς
[11, 130]	κατὰ ταὐτὸ πλεῖν ἅπαντας, ἀλλὰ	στασιάσαι	τὸ στράτευμα καὶ τοὺς Ἀτρείδας,
[11, 100]	δὲ ἑώρα αὐτὸν οὐ δυνάμενον	βαστάσαι	τὸ δόρυ τὰ ἄλλα ἐδίδου
[11, 95]	βουλεύσαιτο περὶ τῶν αὑτοῦ, πάντα	ἀπολέσαι	βουλόμενος· ἔπειτα ηὔχετο τῷ Διὶ
[11, 40]	τὴν τοῦ Θησέως χώραν καὶ	πορθῆσαι	τὴν πόλιν καὶ κομίσασθαι τὴν
[11, 50]	δὲ οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν μητέρα,	συνακολουθῆσαι	ἀνδρὶ ἀλλοφύλῳ. διὰ ταύτην γὰρ
[11, 25]	τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ	ποιῆσαι	τὴν ἐναντίαν δόξαν ὑπὲρ αὐτῶν.
[11, 90]	δὴ ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς γενομένοις	ποιῆσαι·	(Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν
[11, 50]	καὶ ὅτι κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους	ποιῆσαι	τῶν Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον οὖν
[11, 145]	τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν	νικῆσαι	περὶ Θερμοπύλας καὶ τὸν βασιλέα
[11, 125]	ἔχοντα, ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λαβόντα	νικῆσαι	τοὺς μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας
[11, 140]	τε καὶ Ἕκτορος, Λέσβον τε	οἰκῆσαι	κατὰ φιλίαν παρέντων καὶ ἄλλα
[11, 85]	εἴ τι δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα	ὠφελῆσαι.	(τῇ δ´ ὑστεραίᾳ τῷ μὲν
[11, 80]	ἀπιέναι βουλομένου, καὶ τὸν ὄχλον	ὁρμῆσαι	πρὸς τὰς ναῦς· τὸν δὲ
[11, 140]	Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον καὶ αὐτὸν	ἐπιθυμῆσαι	Εὐρώπης ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι στόλον
[11, 70]	ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος	κοινωνῆσαι,	οἷς ἧττον ἔμελε, τῆς δυνάμεως·
[11, 55]	μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν μηδὲν τούτων	ἐννοῆσαι	μηδὲ κωλῦσαι τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα
[11, 80]	ἥλιον πόλεων τὸ Ἴλιον μάλιστα	ἀγαπῆσαι	καὶ τὸν Πρίαμον καὶ τὸν
[11, 115]	συνέβη δὲ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς	εὐημερῆσαι	τότε ὡς οὐ πρότερον. ὅ
[11, 115]	τὰς ναῦς ἰταμώτερον καὶ πειρωμένην	ἐμπρῆσαι,	μαχόμενος ἐκ τῆς νεὼς ναυμάχῳ
[11, 95]	δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ πάσας	ἐμπρῆσαι	τὰς ναῦς. τούτων δὲ οὕτως
[11, 90]	οὐκέτι ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ	θαρρῆσαί	ποτε τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας ὡς
[11, 90]	τινα γενέσθαι τῶν Τρώων καὶ	ἀναχωρῆσαι	παραχρῆμα ἀπὸ τῶν νεῶν αὐτοὺς
[11, 55]	μιγείης· (ἐξ ἀρχῆς δὲ πράττοντι	συγχωρῆσαι	ταῦτα; ὅ τε Ἕλενος πῶς
[11, 95]	τὸν Ἕκτορα τῶν ὅπλων οὕτως	κρατῆσαι.	(καίτοι πῶς ἂν ὁ Ἀχιλλεὺς
[11, 140]	εἶναι γὰρ οὐκ ἀδύνατον πάσης	κρατῆσαι	τῆς Εὐρώπης· τούτων δὲ οὕτως
[11, 85]	ψεύδεται· τὸν μὲν Αἴαντα δὶς	κρατῆσαι	τοῦ Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ μὲν
[11, 85]	προθύμως, εὐθὺς δὲ τοὺς Τρῶας	ἐπικρατῆσαι	καὶ τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ
[11, 35]	τοῖς Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι καὶ	μεταστῆσαι	τὰ πράγματα εἰς τοὐναντίον. λέγει
[11, 150]	τὴν ψυχὴν ὑπὸ ἀνδρὸς ὁμοίου	τελευτῆσαι	μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο ὄνειδος· ἀλλὰ
[11, 50]	ἣν οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα καὶ	πεῖσαι	καταλιποῦσαν τὸν ἄνδρα καὶ τὴν
[11, 65]	ἐρασθῆναι λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ ἦν	πεῖσαι	τοὺς Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους
[11, 105]	ῥηθέν· ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φησι	κομίσαι	τὴν Θέτιν ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου
[11, 125]	οὔσης παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς, ἀλλὰ	κομίσαι	τοὺς πολεμίους δι´ αὑτῶν εἰς
[11, 10]	μὲν τῷ Διὶ συνοῦσαν μὴ	νομίσαι	αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς
[11, 25]	καὶ τὸ τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν	(ἀφανίσαι	καὶ ποιῆσαι τὴν ἐναντίαν δόξαν
[11, 100]	μάλιστα μὲν οὖν ἐβούλετο Ὅμηρος	ἀφανίσαι	τὴν τοῦ Ἀχιλλέως τελευτὴν ὡς
[11, 35]	ἑνὸς ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ	ὀμόσαι	ἕκαστος. (ἔφη δὲ πᾶσαν τὴν
[11, 145]	λέγοντος ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ	Πέρσαι	τῶν παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ
[11, 125]	μὲν τὸ πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι	κατακαῦσαι	τὸν ἵππον ἢ διατεμεῖν, μηθὲν
[11, 65]	πολὺ γὰρ πιστότερον ἑκόντα Τυνδάρεων	κηδεῦσαι	τοῖς βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας, καὶ
[11, 145]	δὲ εἰκὸς ἦν τὸν βασιλέα	κελεῦσαι	στρατεῦσαι τοῖς ἄνω ἔθνεσιν οὐκ
[11, 140]	ὡς ἐφ´ ἕτοιμον τὴν Ἑλλάδα	πλεῦσαι	καὶ κατασχεῖν ὅλην τὴν ἔκσπονδον.
[11, 65]	ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ τὸν πατέρα	πλεῦσαι	τοιαύτης ἕνεκα πράξεως, {καὶ ταῦτα,
[11, 100]	αὐτῷ διὰ ταύτην τὴν πρόρρησιν	ἀποπλεῦσαι	διενεχθέντα πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ
[11, 75]	πλείους. ἦν γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς	ἐνεδρεῦσαι	δεινότατος καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν
[11, 145]	εἰκὸς ἦν τὸν βασιλέα κελεῦσαι	στρατεῦσαι	τοῖς ἄνω ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον,
[11, 40]	πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως	ὑποπτεῦσαι	δύνανται τὴν ἀπάτην. (τούτου δὲ
[11, 125]	Τρώων μηθένα αἰσθάνεσθαι τοῦτο μηδὲ	ὑποπτεῦσαι,	καὶ ταῦτα μάντεως οὔσης παρ´
[11, 135]	καὶ τῶν ὕστερον ποιητῶν τινες	ὑποπτεῦσαι	τὰ πράγματα. τὴν γὰρ Ἑλένην
[11, 45]	καὶ τῶν ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ	μνηστεῦσαί	φασιν· ἔτι δὲ Ἱπποδάμειαν τὴν
[11, 115]	τοὺς Ἀχαιοὺς τά τε χρήματα	διαλῦσαι	τὰ δαπανηθέντα εἰς τὸν πόλεμον
[11, 65]	{πάντα ταῦτα δὲ γιγνόμενα μηδένα	κωλῦσαι,	καὶ μήτε ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ
[11, 70]	τὸν Τυνδάρεων καὶ μηθὲν αὐτὸν	κωλῦσαι	τὴν ἡλικίαν. (οὐ γὰρ δὴ
[11, 55]	ἅλωσιν μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι μηδὲ	κωλῦσαι	τὸν Ἀλέξανδρον μηδένα αὐτῶν; τίνα
[11, 130]	ὀλίγον. αἵ τε οἴκοι συμφοραὶ	καταλαβοῦσαι	τοὺς ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι
[11, 20]	{ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους. {ἔφη γὰρ	ἀκοῦσαι	ἅπαντα καὶ τοὺς πολλοὺς ἔπεισε.
[11, 40]	μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς	ἀκοῦσαι.	(ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει τὰ
[11, 20]	ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους. ἔφη γὰρ	ἀκοῦσαι	τῆς Καλυψοῦς, ἐκείνην δὲ παρά
[11, 25]	ὃ πάντων μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει	ἀκοῦσαι,	τί μεῖζον ἢ δεινότερον εἶχεν
[11, 95]	ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς ἀρίστους οὐδεὶς	ὑπακοῦσαι	ἤθελεν, ~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἄντικρυς
[11, 95]	φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα δὲ	κοπῶσαι	βουλόμενος, ὁτὲ μὲν περιμένων, ὁτὲ
[11, 65]	παρανομίαν, ἐξὸν ἀποδόντας τὴν Ἑλένην	σῶσαι	αὑτούς; οἱ δὲ καὶ ὕστερον,
[11, 90]	ῥώμην ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο	σῶσαι	τοὺς ἀπολωλότας ἤδη; τὸ γὰρ
[11, 95]	σημεῖα φαίνειν, εἴ γε ἐβούλετο	σῶσαι	τοὺς Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν
[11, 135]	χαλεπὸν ἦν τὰ σώματα αὐτὰ	διασῶσαι	τοὺς ἰσχύοντας καὶ νέους, ἀλλ´
[11, 85]	ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ	δύναται	ἀποστῆναι— τήν τε νύκτα ἐκείνην
[11, 135]	ἔτη. (σχεδὸν δὲ καὶ Ὅμηρος	ἐπίσταται	τοῦτο καὶ αἰνίττεται, φήσας τὸν
[11, 70]	~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου τελευτήσαντος, οὗ	λέγεται	ἐρᾶν, Δηιφόβῳ συνεῖναι, καθάπερ οἶμαι
[11, 45]	ὅτι καὶ παρ´ ἡμῖν ταῦτα	λέγεται,	καὶ προσέτι ὡς αὐτὸς ἑορακὼς
[11, 20]	ὅπως ξυνίει τῶν θεῶν, οὕτως	διαλέγεται	ἡμῖν σχεδὸν ὡς ἔμπειρος τῆς
[11, 20]	παρ´ ἡμῶν, οὕτως Ὅμηρος ἡμῖν	διαλέγεται,	τὰ παρὰ τῶν θεῶν ἑρμηνεύων,
[11, 85]	ἐστι καὶ πᾶσι φανερὸς ὅτι	ψεύδεται·	τὸν μὲν Αἴαντα δὶς κρατῆσαι
[11, 85]	δ´ ὑστεραίᾳ τῷ μὲν Ἀγμέμνονι	χαρίζεταί	τινα ἀριστείαν ἀνόνητον καὶ τῷ
[11, 80]	Ἀλέξανδρον ὁ Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ	χαρίζεται	χάριτας καὶ νίκην γελοίαν, ὡς
[11, 140]	μικρὰ χωρία. ὅστις δὲ μὴ	πείθεται	τούτοις ὑπὸ τῆς παλαιᾶς δόξης,
[11, 135]	πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου μήτε νιφετὸς	γίγνεται	μήτε χειμών, ἀλλ´ αἰθρία δι´
[11, 20]	πάνυ σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια	φαίνεται,	ἃ ἐγώ φημι αὐτὸν ἐψεῦσθαι.
[11, 70]	γῆρας, Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ ἐξέστη.	φαίνεται	γὰρ καὶ ταῦτα πολλὴν ἀπορίαν
[11, 130]	ἔξωθεν καί τινες τῶν ἀναγκαίων.	φαίνεται	δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς γυναικὸς
[11, 105]	δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ τὸν Ἀχιλλέα	φαίνεται	καθῃρηκώς, {καὶ} πολὺ χείρω καὶ
[11, 20]	οὕτω γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν ἔτι	φαίνεται	παράδοξον οὐδὲ ἄπιστον τῶν ὑπ´
[11, 80]	οὖν τούτων ἐφεξῆς οὐ πάνυ	φαίνεται	τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν Ὅμηρος, ἀλλὰ
[11, 35]	θάνατον, ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ	φαίνεται	ὑποθέμενος, οὐδὲ ὅτι ὕστερον ἑάλω
[11, 120]	οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδεὶς	ἀποδέξεται,	φήσουσι δὲ ψευδῆ πάντες εἶναι,
[11, 120]	Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ	θάπτεται	πρὸ τῆς πόλεως. τὴν δὲ
[11, 100]	ξυνεὶς δὲ τῆς τοιαύτης ἀλογίας	αἰνίττεται	διὰ πρόρρησίν τινα μένειν αὐτόν,
[11, 135]	καὶ Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο καὶ	αἰνίττεται,	φήσας τὸν Μενέλαον μετὰ τὴν
[11, 55]	καὶ ὡς τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις	μάχεται·	λέγουσι γὰρ ὡς πρὸ ὀλίγων
[11, 140]	τῆς ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον ἂν	σώζηται	τὸ γένος. (ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος
[11, 150]	ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ γε Ἀχιλλεὺς	πεποίηται	λέγων, ὥς μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ
[11, 145]	Ἕλλησιν, ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν	γένηται	πόλεμος αὐτοῖς πρὸς τοὺς ἐκ
[11, 25]	ἐρεῖν, ἀλλ´ εἴ που καὶ	μέμνηται,	παρέργως καὶ βραχέως, καὶ δῆλός
[11, 130]	ὧν καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ	μέμνηται.	τοὺς μὲν γὰρ εὖ πράττοντας
[11, 100]	καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ οὐ	δύνηται	φέρειν αὐτά· ὥσπερ οὖν καί
[11, 20]	διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα δέ μοι	εἴρηται,	ὥσπερ δὴ ἔφην, οὐ κατηγορίας
[11, 20]	(Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα δέ μοι	εἴρηται,	ὥσπερ ἤδη ἔφην, οὐ κατηγορίας
[11, 20]	οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσι	χρῆται,	ὡς ἐξὸν αὐτῷ, μὴ μόνον
[11, 60]	δὲ ἐφοβεῖτο καὶ ὑπώπτευε μήποτε	ἀντιποιήσηται	τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πραγμάτων,
[11, 105]	λοιπόν, οὐκ ἔχων ὅ, τι	χρήσηται	τῇ ποιήσει καὶ τοῖς ψεύσμασι
[11, 85]	ἔχων δὲ ὅ, τι αὐτοῖς	χαρίσηται	τὸν Ἄρην καὶ τὴν Ἀφροδίτην
[11, 10]	ὃς ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν	ἡγεῖται	τὸν διαιτητήν, ἐὰν μὴ δικάσῃ
[11, 20]	ἅπαντα καὶ τοὺς πολλοὺς ἔπεισε.	διηγεῖται	δὲ καὶ τὴν συνουσίαν τὴν
[11, 40]	ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι	δύνανται	τὴν ἀπάτην. (τούτου δὲ αἴτιον
[11, 40]	ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ μάρτυρας αὐτοὺς	ἐπάγονται	ἐνίοτε περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ
[11, 15]	ἀλλὰ καὶ οὓς ἰδίᾳ τινὲς	διαλέγονται	ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος
[11, 20]	ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ τοῖς βαρβάροις	διαλέγονται	οἱ δίγλωττοι καλούμενοι καὶ ἑρμηνεύοντες
[11, 5]	τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον	ἥδονται	ἀκούοντες καὶ τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν
[11, 25]	ἄλλοις γιγνόμενον, οἳ μετὰ τέχνης	ψεύδονται.	οἱ δὲ βουλόμενοι τὰ γενόμενα
[11, 40]	οἱ τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν	δέονται	μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς ἁπλῶς
[11, 40]	ὥσπερ οὖν οἱ διψῶντες οὐδὲν	δέονται	οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος
[11, 15]	ὡς μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ μᾶλλον	οἴονται	τοὺς τότε καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν
[11, 120]	ποιοῦνται τὰς διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ	γίγνονται	τοῖς Τρωσὶ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς·
[11, 50]	ἔπειθε λέγων {αὐτὸν} ὅτι οὐκ	ἀνέξονται	οἱ ἄλλοι μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων
[11, 145]	τοι καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν	διαφέρονται	καὶ τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς
[11, 5]	ὅτι οὐδὲ ὑμῖν πρὸς ἡδονὴν	ἔσονται.	οἱ γὰρ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων
[11, 5]	τινες οὐ συνήσουσιν, οἱ δὲ	προσποιήσονται	καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ
[11, 115]	παρὰ τοῖς Τρωσίν, εἰ μηδέποτε	παύσονται	τοῦ πολέμου μηδὲ ἔσται μηδὲν
[11, 85]	πολὺ πάντες ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ	μάχονται.	(ἀλλ´ οὐ περὶ τοῦ Ἕκτορος
[11, 20]	μή, ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ πράγματος	ἐξελέγχονται.	~τοῦτο δὲ ἰδεῖν ἔστι καὶ
[11, 145]	ὅ, τι ἂν εἴπῃ τις	παραδέχονται	ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν Σκιρίτην μὲν
[11, 15]	τοὺς ἐπαίνους τοὺς παρ´ αὐτῶν	ἀποδέχονται	ὡς ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ ὅτι
[11, 5]	ταῦτα καὶ αὐλούντων καὶ ᾀδόντων	ἀνέχονται	παρ´ αὑτοῖς ἐν τῷ θεάτρῳ,
[11, 130]	ἀλλὰ τούτους μὲν θαυμάζουσι καὶ	φοβοῦνται,	τῶν δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν οἵ
[11, 15]	Ἑλλάδι· τὸν δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον	ἡγοῦνται	ψεύσασθαι πρὸς χάριν τῶν διδόντων,
[11, 10]	δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι περὶ πολλοῦ	ποιοῦνται.	(ἐγὼ δὲ οὔθ´ ὑμῖν χαριζόμενος
[11, 120]	ἐδόκουν πολλὰ κακὰ πάσχειν. καὶ	ποιοῦνται	τὰς διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ γίγνονται
[11, 0]	ὥστε πολλοὶ τὰ κακὰ μᾶλλον	προσποιοῦνται	καὶ ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν, ἂν
[11, 65]	γὰρ ἄνθρωποι, ἐν οἷς ἂν	ἀδικῶνται,	μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα
[11, 140]	ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων, ἀποροῦντας ὅποι	τράπωνται	δι´ ἀσθένειαν, εἰς τὴν Ἀσίαν
[11, 15]	ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ τοιαύτας ἀπολογίας	πειρῶνται	πορίζειν, ὅτι οὐ (φρονῶν ταῦτ´
[11, 150]	οὐδὲ ἔστι δέος μή ποτε	ἐπιστρατεύσωνται	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα τῶν ἐκ
[11, 0]	μάθωσι, παρ´ ὀλίγων τῶν εἰδότων,	ἐξαπατῶνται	δὲ τάχιστα ὑπὸ πολλῶν τῶν
[11, 115]	μηδέποτε παύσονται τοῦ πολέμου μηδὲ	ἔσται	μηδὲν αὐτοῖς πλέον νικῶσιν. ὅ
[11, 20]	ἑκάστῳ λέγουσιν ἅπερ καὶ ἡμεῖς.	ἐνδείκνυται	δὲ ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου τινός,
[11, 75]	κακῶς, τὰ δ´ ἔπασχον, καὶ	μάχαι	μὲν οὐ πολλαὶ ἐγένοντο ἐκ
[11, 145]	δὲ τῶν Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα	κατασκάψαι,	καὶ ὅσοι μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι.
[11, 40]	Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον, αὖθις δὲ	ἀναβλέψαι	τἀναντία ποιήσαντα. καὶ ταῦτα λέγοντες
[11, 105]	εἰκασθεῖσαν Δηιφόβῳ, καὶ τὸ δόρυ	κλέψαι	τὸ τοῦ Ἕκτορος ἐν τῇ
[11, 65]	μὲν Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει γυναικός,	ἐπιτρέψαι	δὲ αὐτῷ τὸν πατέρα πλεῦσαι
[11, 95]	βουλόμενος· ἔπειτα ηὔχετο τῷ Διὶ	ὑποστρέψαι	τὸν Πάτροκλον μετὰ τῶν ὅπλων
[11, 145]	φασιν ἐπὶ Νάξον καὶ Ἐρέτριαν	πέμψαι	τοὺς περὶ Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην,
[11, 25]	αὐτοῖς, ὃ δ´ ἂν μάλιστα	κρύψαι	θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ
[11, 30]	ἐπιδεικνύναι τὴν ποίησιν ἃ ἐβούλετο	κρύψαι	ὅπως γέγονεν. (οὕτως γὰρ καὶ
[11, 55]	αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους	κρύψαι,	προσέτι δὲ τὴν Αἴθραν τὴν
[11, 100]	Ἀχιλλέως, βουλόμενος τὸ κατ´ ἐκεῖνον	κρύψαι.	(ὑφορώμενος δὲ μή τις ἄρα
[11, 80]	δὲ οὐχ οἷός τέ ἐστιν	ἀποκρύψαι	τὰ τοῦ Ἕκτορος ἔργα νικῶντος
[11, 80]	Ἄρει παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ δὲ	φλογὶ	λέγων τὴν ἀλκὴν ὅμοιον εἶναι,
[11, 120]	Ἱλαστήριον Ἀχαιοὶ τῇ Ἀθηνᾷ τῇ	Ἰλιάδι.	τοῦτο γὰρ φέρειν μεγάλην τιμὴν
[11, 45]	Πελοπιδῶν ἤδη δυναστευόντων ἐν τῇ	Ἑλλάδι	καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα
[11, 135]	Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον ἐν τῇ	Ἑλλάδι	καὶ τῷ Μενελάῳ συνοῦσα. (τὰ
[11, 60]	μήποτε ἀντιποιήσηται τῶν ἐν τῇ	Ἑλλάδι	πραγμάτων, προσηκόντων αὐτῷ διὰ τὸν
[11, 15]	καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν τῇ	Ἑλλάδι·	τὸν δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται
[11, 35]	ἔθηκε, πολλὰς δ´ ἰφθίμους ψυχὰς	ἄϊδι	προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς δὲ ἑλώρια
[11, 120]	τὴν δὲ ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ	παιδὶ	κατέλιπεν. ταῦτα δὲ ἔχοντα οὕτως
[11, 110]	ἀρχὰς λῃστεύοντας, εἴ πως τῷ	Πάριδι	κάμνοντι διαλλάξειαν αὑτοὺς καὶ πρὸς
[11, 45]	λαβεῖν ἐκ τῆς Ἀσίας τινά,	εἰ	βούλοιτο, εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως
[11, 25]	προθυμότερον ἕξειν ἔμελλε τὸν ἀκροατήν.	εἰ	δ´ αὖ ἐβούλετο τὰ μέγιστα
[11, 55]	τινὰ ἀπέδειξεν ἄρχοντα τῆς χώρας;	(εἰ	δ´ ἦν οὕτως ὥς φασι,
[11, 70]	μὲν εἰ κατὰ πλοῦν ἕλοιεν·	(εἰ	δ´ οὖν, ὡς πολεμήσοντες μετὰ
[11, 30]	τε καὶ αὔξων τὰ μικρότατα.	(εἰ	δέ γε ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων
[11, 120]	τῆς ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατείας.	εἰ	δὲ δέοι τινα δίκην γενέσθαι
[11, 65]	Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας.	εἰ	δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς, διαλύσεις
[11, 100]	ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ ἀπόπληκτος ὤν·	εἰ	δὲ μή, πάντως ἂν αὐτὸν
[11, 65]	τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον πράξαντα.	(εἰ	δὲ μή, τίς ἂν ἠνέσχετο
[11, 20]	ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ κατάδηλοί εἰσιν·	εἰ	δὲ μή, ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ
[11, 55]	Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον.	~εἰ	δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη, πῶς
[11, 145]	οὐκ ἀδύνατον, ἵνα μὴ θορυβῶσιν.	εἰ	δὴ καὶ Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο,
[11, 20]	ἀνθρώπων, καὶ οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν,	εἰ	δόξει μηθὲν λέγειν ἀληθές. οὐ
[11, 40]	Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι ῥᾳδίως ἄν,	εἰ	ἐβούλοντο. ~εἶπον οὖν ὅτι καὶ
[11, 100]	πρόρρησίν τινα μένειν αὐτόν, ὡς,	εἰ	ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ
[11, 135]	δὲ οὐκ ἄν ποτε ἐποίησεν,	εἰ	ἐφαίνετο ἡ Ἑλένη κατοικήσασα ὕστερον
[11, 150]	ὀλίγου ἄξιον. πρὸς δὲ τούτοις,	εἰ	ᾔδειν ὅτι πείσω ταῦτα λέγων,
[11, 70]	ἐδίωξαν τὴν ἀδελφήν, μάλιστα μὲν	εἰ	κατὰ πλοῦν ἕλοιεν· (εἰ δ´
[11, 5]	ἐγένετο τῆς μητρός. ἅπαντα ταῦτα	εἰ	λέγοι τις, χαλεπῶς ἂν φέροιεν
[11, 60]	ὡς μεγάλων καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος.	εἰ	μὲν οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ
[11, 5]	χρόνον, διὰ τοῦτο ἄπιστον νομίζουσιν.	εἰ	μὲν οὖν παρ´ Ἀργείοις ἐτόλμων
[11, 130]	Αἴγισθον βασιλέα ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν	εἰ	μετὰ τοσαύτης δόξης καὶ δυνάμεως
[11, 10]	κριτὴν ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς εἴδους,	εἰ	μὴ ἀρέσει καὶ τῶν ἐν
[11, 80]	ἀλλὰ τρόπον τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς,	εἰ	μή γε τὰ περὶ τὴν
[11, 90]	μήτε ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου μέγα,	εἰ	μή γε Τρωίλον παῖδα ἔτι
[11, 0]	ψεύδη πολλάκις πλέον τῶν ἀληθῶν,	εἰ	μὴ δι´ ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ
[11, 65]	ἔμενεν, πῶς ἔτι ἐβούλετο μένειν,	εἰ	μὴ καὶ Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι
[11, 140]	ὁρῶντα τὸν Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον,	εἰ	μὴ μέρος λάβοι τῆς ἀρχῆς·
[11, 115]	ἀθυμία καὶ παρὰ τοῖς Τρωσίν,	εἰ	μηδέποτε παύσονται τοῦ πολέμου μηδὲ
[11, 70]	ἔτι. (καὶ γὰρ ἦν δεινόν,	εἰ	Νέστωρ μὲν μήτε πρότερον μήτε
[11, 135]	ἀπ´ αὐτοῦ καλούμενος, οὐκ ἂν	εἰ	πεπλανημένος καὶ πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο.
[11, 0]	θαυμάσαιμι καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς,	εἰ	πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον τὰ χαλεπώτατα
[11, 50]	Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν Ἀγαμέμνονι· λοιπὸν δέ,	εἰ	Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ τῶν ἐκεῖ
[11, 65]	φοβούμενοι μὴ καταλίποι αὑτούς. (καίτοι	εἰ	πρότερον ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν,
[11, 5]	μοι καὶ τῆς πόλεως ἐξέβαλλον	εἰ	τὴν παρ´ ἐκείνων δόξαν ἐφαινόμην
[11, 125]	μηδενὸς δεινοῦ ὄντος, καὶ οὕτως,	εἰ	τύχοι ποτέ, πέτεσθαι καὶ βαδίζειν
[11, 95]	αὑτῷ καὶ δεξιὰ σημεῖα φαίνειν,	εἴ	γε ἐβούλετο σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς,
[11, 25]	ὑπὲρ τούτων οὐδὲν ἐρεῖν, ἀλλ´	εἴ	που καὶ μέμνηται, παρέργως καὶ
[11, 110]	μένειν ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς λῃστεύοντας,	εἴ	πως τῷ Πάριδι κάμνοντι διαλλάξειαν
[11, 50]	τὴν εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου λόγου,	εἴ	σοι δοκεῖ δυνατὸν εἶναι πρῶτον
[11, 85]	τὰς δεήσεις τὰς τοῦ Ἀχιλλέως,	εἴ	τι δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι.
[11, 115]	καὶ οἱ Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν	εἴ	τινα ἐδύναντο ὠφέλειαν· τῶν μὲν
[11, 100]	περὶ τὴν μάχην. ἀλλὰ γὰρ	εἴ	τις ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ ἂν
[11, 0]	λέγοντα ἅ γε ἐν ἀρχῇ,	εἴ	τις αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ ἄν
[11, 135]	οἴκοθεν ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν,	εἴ	τις αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν· ἄλλως
[11, 5]	τοῦτο κἂν Θηβαίους οἶμαι παθεῖν,	εἴ	τις τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα
[11, 105]	μικροῦ δεῖν ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον	ἀεὶ	πεποίηκεν, ὡς μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ
[11, 105]	καὶ τὸν Ἀχιλλέα, τάχιστον ἀνθρώπων	ἀεί	ποτε ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενον, οὐ
[11, 75]	ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων	ἀεὶ	τοῖς Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός τε
[11, 105]	ποιήσας τὸν θάνατον. τέλος δὲ	προάγει	ἤδη τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα καὶ
[11, 55]	τῆς ἁρπαγῆς, ὥς φησιν Ὅμηρος·	λέγει	γὰρ οὕτως· Δύσπαρι, εἶδος ἄριστε,
[11, 35]	μεταστῆσαι τὰ πράγματα εἰς τοὐναντίον.	λέγει	δὲ ἀρχόμενος, μῆνιν ἄειδε, θεά,
[11, 85]	λέγων δῆλός ἐστιν ὅτι ἀληθῆ	λέγει	καὶ τὰ γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν
[11, 100]	ὑπὸ τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν	λέγει	κελεύσαντος τοῦ Διὸς λύτρων δοθέντων,
[11, 25]	τι, θαρρῶν καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος	λέγει.	οὔτε οὖν τὰ περὶ τὴν
[11, 30]	τὸν θάνατον τῶν μνηστήρων αὐτὸς	λέγει,	τὰ δὲ μέγιστα τῶν ψευσμάτων
[11, 80]	μετὰ δὲ ταῦτα ἤδη τἀληθῆ	λέγει,	τὴν τῶν Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ
[11, 135]	Ἑλένην ἐπιβουλευθῆναι μὲν ὑπὸ Ὀρέστου	λέγει	τις τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν,
[11, 100]	ἐκείνῳ; τοιγαροῦν οὕτω βουλευσάμενον αὐτὸν	λέγει	τοῦ τε ἑταίρου στερηθῆναι καὶ
[11, 75]	κακῶς πράττουσιν, οὐ τοῖς κρατοῦσιν.	ὁμολογεῖ	δὲ ταῦτα καὶ Ὅμηρος· ~οὐδὲ
[11, 95]	ἐδίωκε μέχρι τῆς θαλάττης, ὡς	ὁμολογεῖ	ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ δὲ ἐπιγενομένη
[11, 145]	ἀνελόντας τὸν τύραννον. (καὶ τί	δεῖ	τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου τὸν μὲν
[11, 105]	τι ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ	ἔδει	αὐτὸν ὑπὸ τῶν Τρώων τινὸς
[11, 80]	τὴν Ἑλένην, ὃ πάντων σαφέστατα	ἔδει	ῥηθῆναι καὶ μετὰ πλείστης σπουδῆς·
[11, 80]	μετὰ τῶν ὅπλων, (ἀλλ´ ἀπάγχειν	ἔδει	τῷ ἱμάντι; ψευδὴς δὲ καὶ
[11, 25]	ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο, ὅτι	ᾔδει	τἀναντία λέγων τοῖς οὖσι καὶ
[11, 85]	τινα ἀριστείαν ἀνόνητον καὶ τῷ	Διομήδει	καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ {καὶ Εὐρυπύλῳ}
[11, 25]	ὑπὲρ τοῦ τέλους καὶ μηδεὶς	ἠλέει	τοὺς Τρῶας ἐφ´ οἷς ἔπασχον·
[11, 20]	οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσιν	ὀνομάζει,	ὡς οὐ μόνον ἐξὸν αὐτῷ
[11, 100]	τινα μένειν αὐτόν, ὡς, εἰ	ἐξῄει,	πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν
[11, 10]	τῆς ποιήσεως ἐλέγχων, τῷ τε	ἀληθεῖ	βοηθῶν καὶ μάλιστα διὰ τὴν
[11, 130]	τῶν Κεφαλλήνων νεότης. καὶ οὐδεὶς	ἐβοήθει	τῶν φίλων τῶν Ὀδυσσέως οὐδὲ
[11, 40]	ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ ποίησις	ἀναπείθει	τὰ ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ ὁ
[11, 120]	πεπόνθασιν, καὶ τὴν αἰτίαν ἐκείνοις	ἀνετίθει	τοῦ πολέμου· μηδὲν γὰρ δεῖν
[11, 25]	δὲ ὃ πάντων μάλιστα ἕκαστος	ἐπόθει	ἀκοῦσαι, τί μεῖζον ἢ δεινότερον
[11, 30]	ἐβούλετο καὶ μεθ´ ὅσου τἄλλα	εἰώθει	δείματος, ἐκπλήττων τε καὶ αὔξων
[11, 20]	ἵνα γὰρ μὴ ἀπορῶμεν ὅπως	ξυνίει	τῶν θεῶν, οὕτως διαλέγεται ἡμῖν
[11, 105]	ἤδη τεθνηκότα τὸν Ἀχιλλέα καὶ	ποιεῖ	μαχόμενον· οὐκ ὄντων δὲ ὅπλων,
[11, 105]	συνέχεε. καὶ τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα	ποιεῖ	μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν ὁμολογῶν ὅτι
[11, 25]	διὰ τοῦτο καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι	ποιεῖ	τὸ ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι
[11, 145]	θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ Ὅμηρος	ἐποίει	τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως ἂν
[11, 150]	χεῖσθαι χοὰς τῷ τῆς θεᾶς	υἱεῖ·	Κασσάνδραν δέ, παναγῆ κόρην, ἱέρειαν
[11, 70]	Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι,	κἀκεῖ	θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες
[11, 30]	διηγούμενον τοῖς περὶ τὸν Ἀλκίνοον·	ἐκεῖ	δὲ καὶ τὰ περὶ τὸν
[11, 120]	μνηστείαν, ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς	ἐκεῖ	πράγμασι διὰ τούτου μὴ λανθάνειν
[11, 50]	εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν, καὶ τῶν	ἐκεῖ	πραγμάτων κρατεῖν καὶ μηδένα αὐτοὺς
[11, 80]	πάνυ εὐήθης ἡ διάλυσις, πάλιν	ἐκεῖ	τοῦ Αἴαντος νικῶντος, πέρας δὲ
[11, 55]	ὡς πρὸ ὀλίγων ἐτῶν Ἡρακλῆς	πεπορθήκει	τὴν πόλιν διὰ μικρὰν πρόφασιν,
[11, 135]	Τροίας ἔχων· ὅ τε πόλεμος	συνεστήκει	περὶ εἰδώλου τὰ δέκα ἔτη.
[11, 35]	ἐν ᾠδῇ δι´ ὀλίγων ἐπῶν.	~δοκεῖ	δέ μοι μηδὲ προθέσθαι ταῦτα
[11, 15]	νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν ὅσα	δοκεῖ	δεινὰ πεποιηκέναι περὶ θεῶν καὶ
[11, 50]	τοῦ ἐναντίου λόγου, εἴ σοι	δοκεῖ	δυνατὸν εἶναι πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί
[11, 10]	ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν ὅσα μοι	δοκεῖ	ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ τῶν ἐνθάδε
[11, 50]	ἐβουλεύετο μετὰ τῶν παίδων. καὶ	ἐδόκει	αὐτοῖς σκοποῦσιν οὐ χεῖρον εἶναι
[11, 110]	ἕτοιμον, ὥστε διαβαίνειν ἐπ´ αὐτούς·	ἐδόκει	μὲν ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ πλήθους
[11, 40]	πειράσομαι εἰπεῖν, προστιθεὶς ἐξ ὧν	ἐδόκει	μοι ἀληθῆ τὰ λεγόμενα. ἔφη
[11, 45]	τῶν ἀδελφῶν καὶ τοῦ πατρός.	(ἐδόκει	οὖν μοι καὶ τοῦτο ἀληθὲς
[11, 95]	μάλιστα προεῖχεν ὁ Ἀχιλλεὺς ὅτι	ἐδόκει	τάχιστος εἶναι· (καταφανὴς οὖν ἐγεγόνει
[11, 40]	θέλοντες οὐδὲν δέονται μέτρων, ἀλλ´	ἐξαρκεῖ	αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ
[11, 70]	τῆς γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός τε	ἀποθνῄσκει	βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ τῶν
[11, 115]	ἐξελεῖν, Αἴας τε ὑπὸ Ἕκτορος	ἀποθνήσκει	καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ Μέμνονος
[11, 120]	πλεῖστα τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς	ἀποθνῄσκει,	καὶ θάπτεται πρὸ τῆς πόλεως.
[11, 75]	Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος τε οὕτως	ἀποθνῄσκει	παῖς ὢν ἔτι καὶ Μήστωρ
[11, 115]	νεὼς ναυμάχῳ δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος	ἀποθνῄσκει	Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν οὖν ἀθυμία
[11, 60]	οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἄλλους	συγκαλεῖ	τοὺς μνηστῆρας τῆς Ἑλένης, καὶ
[11, 20]	ἢ κρητίζοντα, οἱονεὶ τὴν ἀγορὰν	ἐκάλει	λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα δέ
[11, 120]	δὲ γίγνεσθαι μαρτύριον ὡς ἡττημένων.	(παρεκάλει	δὲ καὶ τὴν Ἑλένην ὑπὲρ
[11, 60]	ἀπέφαινε καὶ τὸν Πρίαμον· καὶ	παρεκάλει	συστρατεύειν ἐπὶ τὴν Τροίαν· πολλὰς
[11, 110]	τοῖς δὲ Ἀχαιοῖς ἐν τῷ	ἀσφαλεῖ	βουλευομένοις· οὐ γὰρ εἶχον οἱ
[11, 105]	σχεδὸν ὁμολογῶν ὅτι οὐδὲν αὐτῷ	μέλει	ἀληθείας. (πάνυ δὲ ἀσθενῶς καὶ
[11, 10]	λόγον· ὁποῖον δέ τινα, οὐθὲν	μέλει	αὐτοῖς. ὅλως δὲ πάσχειν μὲν
[11, 130]	πράττοντας ὁμονοεῖν εἰκὸς καὶ τῷ	βασιλεῖ	τὸ πλεῖστον ὑποτάττεσθαι, καὶ τὸν
[11, 45]	ὡς ἐπὶ μνηστείαν, καὶ διαφέροντα	κάλλει,	εἰς λόγους αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ
[11, 40]	(εἶναι δὲ τὴν Ἑλένην ἐπὶ	κάλλει	περιβόητον καὶ πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς
[11, 105]	παρόντας καὶ μηδένα βοηθεῖν τῷ	Ἀχιλλεῖ,	τοιαῦτα πεπονθότας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος
[11, 65]	μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν τῇ	πόλει	καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι αὑτούς.
[11, 45]	κατὰ μνηστείαν ἔφη, πιστεύοντα τῇ	δυνάμει	τοῦ πατρός, σχεδόν τι βασιλεύοντος
[11, 150]	ἱέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ	τεμένει	φθαρῆναι τῆς Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ
[11, 15]	Ὀδυσσέα πεποίηκε ψευδόμενον, ὃν μάλιστα	ἐπῄνει,	τὸν δὲ Αὐτόλυκον καὶ ἐπιορκεῖν
[11, 25]	αὐτὰ οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως.	συμβαίνει	δὲ καὶ τοῦτο τοῖς ψευδομένοις
[11, 15]	ὅτι δὲ τὸ ψεῦδος οὐκ	ὤκνει	πάντων μάλιστα οὐδὲ αἰσχρὸν ἐνόμιζε,
[11, 15]	φημι μόνον, ὅτι λόγους οὐκ	ὤκνει	τῶν θεῶν ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν
[11, 95]	ἐδόκει τάχιστος εἶναι· (καταφανὴς οὖν	ἐγεγόνει	αὐτῷ διὰ τούτων ἁπάντων εὐάλωτος
[11, 115]	νικῶσιν. ὅ τε Πρίαμος ἄλλος	ἐγεγόνει	μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα
[11, 20]	{καθάπερ οἶμαι θετταλίζοντα ἢ κρητίζοντα,	οἱονεὶ	τὴν ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν
[11, 20]	παρὰ θεοῦ τινος. (οὕτω πάνυ	κατεφρόνει	τῶν ἀνθρώπων, καὶ οὐθὲν αὐτῷ
[11, 20]	καὶ οὐθὲν αὐτῷ ἔμελεν, εἰ	δόξει	μηθὲν λέγειν ἀληθές. οὐ γὰρ
[11, 65]	ἢ ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον ἧς	ἠγνόει	γυναικός, ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ τὸν
[11, 100]	ἀποθανόντος ἐν Ἰλίῳ. (τοῦτο δὲ	ἐπεὶ	ἀδύνατον ἑώρα, τῆς φήμης ἐπικρατούσης
[11, 85]	βουλόμενος εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς, ὅμως	ἐπεὶ	ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν οὐ
[11, 95]	μόνον δὲ τοὺς ἄλλους παρακαλεῖν·	ἐπεὶ	δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη καὶ
[11, 70]	καὶ ταῦτα πολλὴν ἀπορίαν ἔχοντα.	ἐπεὶ	δ´ οὖν ἦλθον οἱ Ἀχαιοί,
[11, 95]	μὲν περιμένων, ὁτὲ δὲ ἀποφεύγων·	ἐπεὶ	δὲ ἑώρα βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον,
[11, 60]	πολὺ μᾶλλον γάμου σημεῖόν ἐστιν.	ἐπεὶ	δέ, ὡς ἔφην, γαμήσας ὁ
[11, 105]	ὅ, τι ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα,	ἐπεὶ	ἔδει αὐτὸν ὑπὸ τῶν Τρώων
[11, 35]	γενόμενα, προϊούσης δὲ τῆς ποιήσεως,	ἐπεὶ	ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα
[11, 15]	δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς γέγονεν·	ἐπεί	τοι καὶ ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ
[11, 145]	ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον·	ἐπεί	τοι καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν
[11, 50]	ὑποδέχεσθαι μετὰ θυσιῶν καὶ εὐχῶν.	(Σκόπει	δέ, ἔφη, τὴν εὐήθειαν τοῦ
[11, 80]	μέχρι τῶν νεῶν, ὁτὲ μὲν	Ἄρει	παραβάλλων αὐτόν, ὁτὲ δὲ φλογὶ
[11, 35]	καὶ τὴν Ἑλένην περὶ Χρύσου	φλυαρεῖ	καὶ τῆς ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ
[11, 150]	μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι ἐπὶ	ὕβρει,	ὑπό τε τοῦ μεγέθους τῶν
[11, 75]	τὴν χώραν, καὶ τῶν φρουρίων	ᾕρει	τὰ κακῶς φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ
[11, 110]	βαρέως ἔφερε καὶ τὸν Ἀλέξανδρον	ἐλοιδόρει·	τοὺς γὰρ πολεμίους αὐτὸν ἐκ
[11, 85]	οὐ περὶ τοῦ Ἕκτορος ὁμοίως	ἀπορεῖ	ὅ, τι εἴπῃ μέγα καὶ
[11, 20]	ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐχ ἧττον	ἐθάρρει	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι
[11, 20]	ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐθὲν ἧττον	ἐθάρρει	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ ψεύδεσθαι
[11, 25]	δῆλός ἐστιν ἐπιταράττων· οὐ γὰρ	ἐθάρρει	πρὸς αὐτὰ οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν
[11, 50]	γὰρ μᾶλλον ἐπιβουλεύσειν· οὐδὲ γὰρ	Ἀτρεῖ	Θυέστην εὔνουν γενέσθαι. μάλιστα δ´
[11, 10]	τοῦ αὑτῆς εἴδους, εἰ μὴ	ἀρέσει	καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ βουκόλων
[11, 25]	συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ τῇ	ποιήσει	ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ
[11, 105]	ἔχων ὅ, τι χρήσηται τῇ	ποιήσει	καὶ τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά
[11, 150]	δέ, δύστηνον τοσούτων μητέρα παίδων,	Ὀδυσσεῖ	δοθῆναι ἐπὶ ὕβρει, ὑπό τε
[11, 85]	καὶ τῷ Διομήδει καὶ τῷ	Ὀδυσσεῖ	{καὶ Εὐρυπύλῳ} καὶ τὸν Αἴαντά
[11, 50]	Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ ὅτι	κινδυνεύσει	τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων
[11, 15]	οὐκ εἶναι ἐν τῇ Ὁμήρου	φύσει	τὸ ψεῦδος οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν
[11, 60]	στρατείας γενομένης, πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων	ἀπῄτει	τὴν Ἑλένην· προσήκειν γὰρ αὐτὴν
[11, 110]	τοῦ πράγματος, ὁ μὲν Ἕκτωρ	ἠγανάκτει	καὶ βαρέως ἔφερε καὶ τὸν
[11, 15]	γε ἐπὶ τούτοις ψέγω Ὅμηρον·	κωλύει	γὰρ οὐθὲν ἄνδρα σοφὸν πτωχεύειν
[11, 15]	αἰνιττόμενος καὶ μεταφέρων. τί οὖν	κωλύει	καὶ περὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν
[11, 90]	γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ	καταλήψει	τῶν νεῶν ὑπ´ ἀνάγκης τὸ
[11, 10]	(δεινὸν γὰρ τὴν μὲν τῷ	Διὶ	συνοῦσαν μὴ νομίσαι αὐτὸν κριτὴν
[11, 95]	ἀπολέσαι βουλόμενος· ἔπειτα ηὔχετο τῷ	Διὶ	ὑποστρέψαι τὸν Πάτροκλον μετὰ τῶν
[11, 15]	πότερον δὲ ὀρθῶς ἢ μὴ	παρίημι	νῦν σκοπεῖν. ἀφεὶς οὖν ὅσα
[11, 20]	ὀλίγου ἄξια φαίνεται, ἃ ἐγώ	φημι	αὐτὸν ἐψεῦσθαι. τῷ γὰρ ὄντι
[11, 15]	καὶ οὐ πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό	φημι	μόνον, ὅτι λόγους οὐκ ὤκνει
[11, 150]	δὲ μείζω καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη	φημὶ	τῶν Ἑλλήνων ἀφελεῖν. (τὸ μὲν
[11, 0]	χρόνον ἀκούοντες. (οὐκ ἂν οὖν	θαυμάσαιμι	καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ
[11, 35]	μηθὲν εἶναι νόσημα χαλεπώτερον μήτε	ἑνὶ	μήτε πολλοῖς ἢ ὅταν τις
[11, 10]	καὶ τῶν ἐν Ἴδῃ βουκόλων	ἑνί,	τὴν δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ κάλλους
[11, 100]	φανερόν ἐστι τοῖς προσέχουσιν· ὥστε	οὐδενὶ	ἄδηλον καὶ τῶν ὀλίγον νοῦν
[11, 60]	γὰρ αὐτὴν Ἑλληνίδα οὖσαν γαμηθῆναί	τινι	τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες
[11, 50]	αὐτῶν Διὸς ὄντας. τῷ δὲ	Ἀγαμέμνονι	καὶ τῷ Μενελάῳ μὴ προσήκειν
[11, 50]	Πελοπιδῶν οἰκίαν ἔχειν Κλυταιμνήστραν συνοικοῦσαν	Ἀγαμέμνονι·	λοιπὸν δέ, εἰ Πριάμῳ κηδεύσειαν,
[11, 130]	τοὺς Ἀτρείδας, καὶ τοὺς μὲν	Ἀγαμέμνονι,	τοὺς δὲ Μενελάῳ προσθέσθαι, τοὺς
[11, 85]	(τῇ δ´ ὑστεραίᾳ τῷ μὲν	Ἀγμέμνονι	χαρίζεταί τινα ἀριστείαν ἀνόνητον καὶ
[11, 95]	ἅτε οὐ ταμιευσάμενον ἐν τῷ	ἀγῶνι,	καὶ ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα
[11, 105]	μαχόμενον αὐτόν, ὁτὲ δὲ ἀπειλοῦντα	Ἀπόλλωνι	καὶ διώκοντα αὐτόν· ἐξ ὧν
[11, 50]	ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ γὰρ Λαομέδοντα	Τελαμῶνι	δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Ἡσιόνην·
[11, 95]	μόλις διέσωσαν ἐπὶ τὰς ναῦς	οἱ	Αἴαντες. οἱ γὰρ Τρῶες ἤδη
[11, 50]	λέγων {αὐτὸν} ὅτι οὐκ ἀνέξονται	οἱ	ἄλλοι μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες,
[11, 125]	γὰρ τοῖς ὅρῳ γεγραμμένοις ὀνείρασιν	οἱ	ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι, νῦν
[11, 75]	οὐδὲ γὰρ τῆς γῆς ἐπεκράτουν	οἱ	Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ μόνον τοῦ
[11, 115]	ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ καὶ	οἱ	Ἀχαιοὶ παρ´ αὑτῶν εἴ τινα
[11, 140]	δὲ Ἕκτορά φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν	οἱ	Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους εἰς τὴν
[11, 70]	ἔχοντα. ἐπεὶ δ´ οὖν ἦλθον	οἱ	Ἀχαιοί, τὸ μὲν πρῶτον εἴργοντο
[11, 65]	Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες ἦσαν περιγενέσθαι.	οἱ	γὰρ ἄνθρωποι, ἐν οἷς ἂν
[11, 5]	οὐδὲ ὑμῖν πρὸς ἡδονὴν ἔσονται.	οἱ	γὰρ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων οὕτως
[11, 95]	ἐπὶ τὰς ναῦς οἱ Αἴαντες.	οἱ	γὰρ Τρῶες ἤδη θαρροῦντες καὶ
[11, 145]	φήμης ἀκούουσι μόνον, καὶ ταῦτα	οἱ	γενόμενοι κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον·
[11, 10]	αὐτός τε ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ	οἱ	γονεῖς αὐτοῦ καὶ ἡ πόλις.
[11, 130]	γένος δι´ ἐκείνην τὴν ξυμφοράν,	οἱ	δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον ἀσθενεῖς ὄντες
[11, 55]	εἷλεν ἐκ πολλοῦ ἀπόρθητον οὖσαν,	οἱ	δὲ Ἀχαιοὶ μετὰ νεῶν χιλίων
[11, 125]	ἀποκτείναντα ἔνδοξον, αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών.	οἱ	δὲ Ἀχαιοὶ φεύγοντες μὲν ἐκ
[11, 25]	γιγνόμενον, οἳ μετὰ τέχνης ψεύδονται.	οἱ	δὲ βουλόμενοι τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι,
[11, 145]	γενόμενοι κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον·	οἱ	δὲ δεύτεροι καὶ τρίτοι τελέως
[11, 65]	ἀποδόντας τὴν Ἑλένην σῶσαι αὑτούς;	οἱ	δὲ καὶ ὕστερον, ὥς φασιν,
[11, 110]	οἱ μέν τινες κατ´ εὔνοιαν,	οἱ	δὲ καὶ φόβῳ τῆς δυνάμεως·
[11, 65]	τῆς Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν,	οἱ	δὲ οὕτως ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν
[11, 25]	αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς λέγουσιν·	οἱ	δὲ οὐχ ὡς αὐτοί τι
[11, 5]	οἱ μέν τινες οὐ συνήσουσιν,	οἱ	δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες
[11, 75]	μᾶλλον ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο.	(οἱ	δὲ τὰ μὲν ἄλλα συγχωροῦσιν
[11, 25]	ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν·	οἱ	δέ τινες αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ
[11, 5]	προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν,	οἱ	δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα
[11, 60]	ἐνόμιζον τῆς Ἑλλάδος τὸ γεγονός,	οἱ	δέ τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ
[11, 125]	τῷ ξυλίνῳ στράτευμα ἀνθρώπων ἀποκρυφθέν.	οἱ	δὲ Τρῶες ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ
[11, 145]	ναυμαχίαν τῆς ἐν Πλαταιαῖς μάχης,	οἱ	δὲ τῶν ἔργων τελευταῖον εἶναι
[11, 110]	τὴν κρατήσασαν πόλιν, ταύτην πορθουμένην.	οἱ	δὲ ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ
[11, 135]	τὰ τῆς στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος.	{οἱ	δέ φασιν ὅτι καὶ τὴν
[11, 20]	ὥσπερ (γὰρ τοῖς βαρβάροις διαλέγονται	οἱ	δίγλωττοι καλούμενοι καὶ ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς
[11, 40]	πρὸς τὴν ἀκοήν. ὥσπερ οὖν	οἱ	διψῶντες οὐδὲν δέονται οἴνου, ἀλλ´
[11, 120]	καὶ Ἀγαμέμνων καὶ τῶν ἄλλων	οἱ	δυνατοὶ μήτε τοὺς Ἕλληνάς ποτε
[11, 40]	ἔφη εἶναι ὅτι φιλήκοοί εἰσιν	οἱ	Ἕλληνες· ἃ δ´ ἂν ἀκούσωσιν
[11, 120]	πλὴν τῶν φρονούντων, οὐ μόνον	οἱ	Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς. ἡ
[11, 50]	τοῖς προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες	οἱ	Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη δὲ καὶ
[11, 35]	ἐβούλετο, λέγων ὅτι ἀλαζόνες εἰσὶν	οἱ	Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους
[11, 20]	οἷον ὅτι τὴν χαλκίδα κύμινδιν	οἱ	θεοὶ καλοῦσι· τόπον δέ τινα
[11, 20]	(τὸ δὲ μῶλυ εἰπὼν ὅπως	οἱ	θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι τὸ
[11, 20]	ἔπειτα ἐξηγούμενος περί τινων, ὅπως	οἱ	θεοὶ νομίζουσιν, οἷον ὅτι τὴν
[11, 110]	Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω διεφθαρμένους πάντας,	οἱ	μέν τινες κατ´ εὔνοιαν, οἱ
[11, 5]	καὶ πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων δὲ	οἱ	μέν τινες οὐ συνήσουσιν, οἱ
[11, 60]	τὸν Πρίαμον. (ταῦτα δὴ ἀκούοντες,	οἱ	μέν τινες ὠργίζοντο καὶ ἀτιμίαν
[11, 110]	ἐν τῇ βοηθείᾳ τῶν νεῶν,	οἱ	μὲν Τρῶες, ὥσπερ καὶ πρότερον,
[11, 145]	εὐθὺς περὶ τοῦ Περσικοῦ πολέμου,	οἱ	μέν φασιν ὑστέραν γενέσθαι τὴν
[11, 70]	αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς οὔτε	οἱ	παῖδες ἧκον οὐδὲ ἦν αὐτοῖς
[11, 15]	μηθὲν ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον καὶ	οἱ	πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ τοιαύτας
[11, 0]	καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ	οἱ	πάπποι καὶ σχεδὸν πάντες οἱ
[11, 0]	μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ	οἱ	πατέρες αὐτῶν καὶ οἱ πάπποι
[11, 135]	δέ, εἴπερ ἁλούσης Τροίας ἔφευγον	οἱ	περὶ τὸν Αἰνείαν καὶ τὸν
[11, 110]	ἀσφαλεῖ βουλευομένοις· οὐ γὰρ εἶχον	οἱ	περὶ τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν ἕτοιμον,
[11, 145]	Μήδου λέγοντος ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν	οἱ	Πέρσαι τῶν παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,
[11, 10]	αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο μανίας	οἱ	πολλοὶ ἐληλύθασι καὶ οὕτω πάνυ
[11, 145]	τῶν ἔργων. οὐ γὰρ ἴσασιν	οἱ	πολλοὶ τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης
[11, 5]	Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι φασὶ μὲν	οἱ	πολλοὶ τὸν χρόνον τῶν πραγμάτων
[11, 75]	τείχους. ἔτι γὰρ καὶ νῦν	οἱ	ποταμοὶ λιμνάζουσι τὸν τόπον καὶ
[11, 0]	οἱ πάπποι καὶ σχεδὸν πάντες	οἱ	πρότερον. (οὐ γάρ ἐστι ῥᾴδιον
[11, 40]	ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν, οὕτως	οἱ	τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν δέονται
[11, 100]	ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ φανεροί εἰσιν	οἱ	τάφοι· διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ
[11, 25]	πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες	οἱ	τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν
[11, 130]	ἦσαν ταπεινοὶ καὶ φαύλως ἔπραττον	οἱ	τῆς στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ
[11, 120]	ἤχθετο γὰρ ὅτι δι´ αὐτὴν	οἱ	Τρῶες ἐδόκουν πολλὰ κακὰ πάσχειν.
[11, 65]	τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες	οἱ	Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ ὁ Πρίαμος
[11, 110]	ἀφεῖναι· τὰς δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν	οἱ	Τρῶες καὶ διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα.
[11, 55]	ὥς φασι, πῶς οὐκ ἔφριττον	οἱ	Τρῶες καὶ ὁ Πρίαμος τὴν
[11, 65]	οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν τοῦ πολέμου	οἱ	Τρῶες, ὅθεν εὐέλπιδες ἦσαν περιγενέσθαι.
[11, 120]	τῶν ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν	οἱ	Τρῶες οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε.
[11, 65]	ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ ταῦτα ὑπέμενον	οἱ	Τρῶες πολὺν χρόνον πολεμούμενοι καὶ
[11, 120]	μέγα ἔργον, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν	οἱ	Τρῶες πρὸς τὴν πόλιν καὶ
[11, 25]	οὐδὲ τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν	οἱ	ψευδόμενοι, ὅταν ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν·
[11, 20]	ὅθεν ἔτυχεν· ὃ ποιοῦσι πάντες	οἱ	ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες
[11, 130]	ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ κρατήσας ῥᾳδίως,	οἵ	τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα
[11, 130]	φοβοῦνται, τῶν δὲ ἀποτυχόντων καταφρονοῦσιν	οἵ	τε ἔξωθεν καί τινες τῶν
[11, 25]	δικαστηρίοις καὶ παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον,	οἳ	μετὰ τέχνης ψεύδονται. οἱ δὲ
[11, 55]	μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας,	οἳ	πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως καὶ
[11, 60]	τῇ Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ Πέλοπος,	οἳ	συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες τὸν Πρίαμον.
[11, 140]	οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ μὴ μέρος	λάβοι	τῆς ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ ὑποσχέσθαι
[11, 5]	τῆς μητρός. ἅπαντα ταῦτα εἰ	λέγοι	τις, χαλεπῶς ἂν φέροιεν ὡς
[11, 120]	τὴν Ἑλλάδα στρατείας. εἰ δὲ	δέοι	τινα δίκην γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς
[11, 20]	ὅτι τὴν χαλκίδα κύμινδιν οἱ	θεοὶ	καλοῦσι· τόπον δέ τινα πρὸ
[11, 20]	δὲ μῶλυ εἰπὼν ὅπως οἱ	θεοὶ	λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι τὸ παρὰ
[11, 20]	ἐξηγούμενος περί τινων, ὅπως οἱ	θεοὶ	νομίζουσιν, οἷον ὅτι τὴν χαλκίδα
[11, 25]	χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´ ὡς ἂν	λάθοι	μάλιστα, καὶ διὰ τοῦτο καὶ
[11, 110]	δὲ Ἀμαζόνες ἐκ τοῦ Πόντου	βοηθοὶ	καὶ ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων, ὡς
[11, 145]	δὲ καὶ Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα	Ἀθηναῖοι	τιμῶσιν, ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν
[11, 75]	γὰρ τῆς γῆς ἐπεκράτουν οἱ	Ἀχαιοὶ	ἀλλ´ ἢ μόνον τοῦ στρατοπέδου.
[11, 55]	πολλοῦ ἀπόρθητον οὖσαν, οἱ δὲ	Ἀχαιοὶ	μετὰ νεῶν χιλίων καὶ διακοσίων
[11, 115]	βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ καὶ οἱ	Ἀχαιοὶ	παρ´ αὑτῶν εἴ τινα ἐδύναντο
[11, 140]	Ἕκτορά φασιν, ὡς ἀπέπλευσαν οἱ	Ἀχαιοί,	πολλοῦ πλήθους εἰς τὴν πόλιν
[11, 120]	τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψειν, Ἱλαστήριον	Ἀχαιοὶ	τῇ Ἀθηνᾷ τῇ Ἰλιάδι. τοῦτο
[11, 70]	ἐπεὶ δ´ οὖν ἦλθον οἱ	Ἀχαιοί,	τὸ μὲν πρῶτον εἴργοντο τῆς
[11, 125]	αὐτὸς αὑτὸν ἀνελών. οἱ δὲ	Ἀχαιοὶ	φεύγοντες μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 130]	καὶ κρατήσας ῥᾳδίως, οἵ τε	Ἀργεῖοι	καταλαβόντες τὸ πρᾶγμα καὶ τὸν
[11, 5]	οὔθ´ ὡς ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη	κατεσθίοι	τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον
[11, 120]	πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ τὴν	οἴκοι	πενίαν. ταῦτα δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων
[11, 130]	διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον. αἵ τε	οἴκοι	συμφοραὶ καταλαβοῦσαι τοὺς ἀφικομένους οὐχ
[11, 20]	βουλόμενοι λέγειν ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ	κατάδηλοί	εἰσιν· εἰ δὲ μή, ὑπ´
[11, 50]	{αὐτὸν} ὅτι οὐκ ἀνέξονται οἱ	ἄλλοι	μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε
[11, 75]	ὢν ἔτι καὶ Μήστωρ καὶ	ἄλλοι	πλείους. ἦν γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς
[11, 35]	πολλὰ καὶ δεινὰ ἔπαθον καὶ	πολλοὶ	ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι ἔμειναν, ὡς
[11, 10]	ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο μανίας οἱ	πολλοὶ	ἐληλύθασι καὶ οὕτω πάνυ ὁ
[11, 55]	ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ	πολλοὶ	μνημονεύοντες τὴν ἅλωσιν μηδὲν τούτων
[11, 45]	ὄντι. ἧκον δὲ καὶ ἔξωθεν	πολλοὶ	μνηστῆρες διά τε τὴν δόξαν
[11, 0]	δὲ τοῦτο ἰσχυρόν ἐστιν ὥστε	πολλοὶ	τὰ κακὰ μᾶλλον προσποιοῦνται καὶ
[11, 145]	ἔργων. οὐ γὰρ ἴσασιν οἱ	πολλοὶ	τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι
[11, 5]	γέγονα. ~καίτοι φασὶ μὲν οἱ	πολλοὶ	τὸν χρόνον τῶν πραγμάτων καὶ
[11, 70]	τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ	πολλοὶ	τῶν ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν εἰς
[11, 40]	εἰπεῖν, προστιθεὶς ἐξ ὧν ἐδόκει	μοι	ἀληθῆ τὰ λεγόμενα. ἔφη γὰρ
[11, 10]	φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν ὅσα	μοι	δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι περὶ τῶν
[11, 20]	καὶ διαστὶ διαλέγεσθαι. ταῦτα δέ	μοι	εἴρηται, ὥσπερ δὴ ἔφην, οὐ
[11, 20]	λιμένα, (Θετταλῶν ἀκούσας. ταῦτα δέ	μοι	εἴρηται, ὥσπερ ἤδη ἔφην, οὐ
[11, 5]	μέγιστα, τυχὸν ἂν εἰκότως ἤχθοντό	μοι	καὶ τῆς πόλεως ἐξέβαλλον εἰ
[11, 45]	καὶ τοῦ πατρός. (ἐδόκει οὖν	μοι	καὶ τοῦτο ἀληθὲς λέγειν, ὅπου
[11, 135]	τόπος τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι δέ	μοι	καὶ τῶν ὕστερον ποιητῶν τινες
[11, 35]	δι´ ὀλίγων ἐπῶν. ~δοκεῖ δέ	μοι	μηδὲ προθέσθαι ταῦτα τὴν ἀρχήν,
[11, 5]	καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ δίκαιόν ἐστί	μοι	χάριν εἰδέναι καὶ ἀκροᾶσθαι προθύμως·
[11, 75]	ἔτι γὰρ καὶ νῦν οἱ	ποταμοὶ	λιμνάζουσι τὸν τόπον καὶ πολὺ
[11, 15]	καὶ ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ τὰ	ἐμοὶ	δοκοῦντα. ὅτι δὲ τὸ ψεῦδος
[11, 10]	πρὸς τὰ δύστηνα μειράκια, ὧν	ἐμοὶ	ἐλάττων λόγος ἐστὶν ἢ πιθήκων.
[11, 75]	καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν·	ἀκροβολισμοὶ	δὲ καὶ κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων·
[11, 110]	κίνδυνος δὲ ἦν μὴ ναῦς	ποιησάμενοι	παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα.
[11, 125]	ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ πρᾶγμα καὶ	βουλευσάμενοι	κατακαῦσαι τὸν ἵππον ἢ διατεμεῖν,
[11, 25]	ἂν μάλιστα κρύψαι θέλωσιν, οὐ	προτιθέμενοι	λέγουσιν οὐδὲ προσέχοντι τῷ ἀκροατῇ,
[11, 0]	ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ	ἐξηπατημένοι,	ἀλλὰ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν
[11, 110]	πορθουμένην. οἱ δὲ ὕστερον ἅτε	ἐξηπατημένοι	καὶ τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη
[11, 25]	τῇ φωνῇ μέγα λέγουσιν οἱ	ψευδόμενοι,	ὅταν ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ
[11, 20]	ἔτυχεν· ὃ ποιοῦσι πάντες οἱ	ψευδόμενοι	σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες καὶ
[11, 115]	ἐλπίδα ἔχοντες κρατήσειν, ἀλλ´ ὁμολογιῶν	δεόμενοι,	καθάπερ εἶπον, οὐ βεβαίως ἐπολέμουν,
[11, 130]	Ἡρακλεῖδαι, πρότερον ἀσθενεῖς ὄντες καὶ	ἀτιμαζόμενοι,	κατῆλθον μετὰ Δωριέων. (Ὀδυσσεὺς δὲ
[11, 125]	μάχεσθαι γυμνοὶ ὄντες, ἐνίοτε δὲ	οἰόμενοι	διώκειν καὶ τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι
[11, 70]	τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς	ἀνελόμενοι,	κἀκεῖ θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα
[11, 20]	ἐμπλέκοντες καὶ περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν	βουλόμενοι	λέγειν ἐφεξῆς· ἧττον γὰρ κατάδηλοί
[11, 25]	μετὰ τέχνης ψεύδονται. οἱ δὲ	βουλόμενοι	τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη
[11, 145]	ἀκούουσι μόνον, καὶ ταῦτα οἱ	γενόμενοι	κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον· οἱ
[11, 65]	ἂν ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν	ἀμυνόμενοι.	(ταῦτα μὲν οὖν μὴ ἄλλως
[11, 75]	Τρῶας, καὶ μᾶλλον ὡς αὐτοὶ	πολιορκησόμενοι	παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ τὰ μὲν
[11, 5]	οὕτως ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ δόξης	διεφθαρμένοι	τὰς ψυχὰς ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι
[11, 35]	Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα οὕτως ἄγαν	πεπεισμένοι	εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες
[11, 0]	ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν, ἂν ὦσι	πεπεισμένοι	πρότερον, ἢ τἀγαθὰ μετὰ χρόνον
[11, 35]	χρωμένου ὅτι Τροίαν τέ εἰσι	πεπεισμένοι	ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ
[11, 65]	ἔχοντες ἐν τῇ πόλει καὶ	φοβούμενοι	μὴ καταλίποι αὑτούς. (καίτοι εἰ
[11, 75]	ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ τάφρον ὤρυξαν	φοβούμενοι	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς Τρῶας,
[11, 10]	θέλουσι τὰ δεινὰ διὰ δειλίαν,	φοβούμενοι	τούς τε θανάτους καὶ τὰς
[11, 20]	τοῖς βαρβάροις διαλέγονται οἱ δίγλωττοι	καλούμενοι	καὶ ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς τὰ παρ´
[11, 65]	ὑπέμενον οἱ Τρῶες πολὺν χρόνον	πολεμούμενοι	καὶ πολλὰ πάσχοντες, οὐχ ὅσα
[11, 5]	τις, χαλεπῶς ἂν φέροιεν ὡς	λοιδορούμενοι.	(τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο κἂν
[11, 5]	τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ	ἀποφαίνοι,	καὶ οὔτε τὸν πατέρα Οἰδίπουν
[11, 65]	πρότερον εὑρέσθαι χρῆν· καὶ γὰρ	ἐκεῖνοι	ἀγαπητῶς ἂν ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου,
[11, 70]	χείρων τὴν ψυχήν. οὔτε οὖν	ἐκεῖνοι	ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς,
[11, 40]	ὅμως δὲ πιστεύουσιν οἷς ἂν	ἐκεῖνοι	λέγωσι, καὶ μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται
[11, 130]	οὕτως ἐγγύθεν. ἅπαντες γὰρ ἦσαν	ταπεινοὶ	καὶ φαύλως ἔπραττον οἱ τῆς
[11, 125]	πάλιν δὲ ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι	γυμνοὶ	ὄντες, ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι διώκειν
[11, 40]	δὲ αἴτιον ἔφη εἶναι ὅτι	φιλήκοοί	εἰσιν οἱ Ἕλληνες· ἃ δ´
[11, 30]	καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ, τι	εἴποι	μέγα καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας
[11, 150]	συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως ἂν οὖν	εἴποι	τις ἀνήκοος, Οὐκ ὀρθῶς Ἕλληνας
[11, 65]	τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ	καταλίποι	αὑτούς. (καίτοι εἰ πρότερον ἐρῶσα
[11, 140]	τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων, ἀποροῦντας	ὅποι	τράπωνται δι´ ἀσθένειαν, εἰς τὴν
[11, 0]	οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ οἱ	πάπποι	καὶ σχεδὸν πάντες οἱ πρότερον.
[11, 65]	εὐέλπιδες ἦσαν περιγενέσθαι. οἱ γὰρ	ἄνθρωποι,	ἐν οἷς ἂν ἀδικῶνται, μέχρι
[11, 125]	τοῖς ὅρῳ γεγραμμένοις ὀνείρασιν οἱ	ἄνθρωποι	τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι, νῦν μὲν
[11, 100]	ἀριστέων τῶν ἀποθανόντων ἐν Τροίᾳ	φανεροί	εἰσιν οἱ τάφοι· διὰ τοῦτο
[11, 145]	τὸν χρόνον ἐκεῖνον· οἱ δὲ	δεύτεροι	καὶ τρίτοι τελέως ἄπειροι καὶ
[11, 50]	καὶ ἅμα ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ	συμφέροι	τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τυγχάνειν τῶν
[11, 145]	δὲ δεύτεροι καὶ τρίτοι τελέως	ἄπειροι	καὶ ὅ, τι ἂν εἴπῃ
[11, 50]	εὐήθειαν τοῦ ἐναντίου λόγου, εἴ	σοι	δοκεῖ δυνατὸν εἶναι πρῶτον μὲν
[11, 145]	Ἀθηναίων πόλιν ἑλόντα κατασκάψαι, καὶ	ὅσοι	μὴ διέφυγον ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ
[11, 85]	πάσχουσιν ὡς τὸ πολὺ πάντες	ὅσοι	τῇ ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´ οὐ
[11, 15]	ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς ὡς γέγονεν· ἐπεί	τοι	καὶ ἀπολογήσομαι περὶ (αὐτοῦ τὰ
[11, 145]	ἐλέχθη παρὰ τοῖς πρότερον· ἐπεί	τοι	καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν διαφέρονται
[11, 55]	ἄγαμός τ´ ἀπολέσθαι. οὐ γάρ	τοι	χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρ´
[11, 120]	Ἀγαμέμνων καὶ τῶν ἄλλων οἱ	δυνατοὶ	μήτε τοὺς Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν
[11, 55]	οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες ἀπώλοντο καὶ	ἀνάστατοι	ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ μνημονεύοντες τὴν
[11, 135]	τὴν ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´ ὧν	ἀνάστατοι	ἐγένοντο; πῶς δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες
[11, 35]	ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ Ἕλληνες καὶ	ἀμαθέστατοι	ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου
[11, 5]	τὰς ψυχὰς ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι	περιβόητοι	εἶναι ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν
[11, 25]	περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως.	καίτοι	γάρ, ὡς ἔφην, ἀνδρειότατος ὢν
[11, 145]	τελευταῖον εἶναι τὸ ἐν Πλαταιαῖς·	(καίτοι	γε ἐγράφη παραχρῆμα τῶν ἔργων.
[11, 65]	καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι αὑτούς.	(καίτοι	εἰ πρότερον ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου
[11, 100]	ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν δειλίαν·	καίτοι	ἐξῆν αὐτῷ διὰ ταύτην τὴν
[11, 80]	ἀναφέρων εἰς τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως.	{καίτοι	θεοφιλῆ γ´ εἶναι τὴν πόλιν
[11, 10]	Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν κρίσιν·	καίτοι	οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων ὃς ἂν
[11, 135]	καὶ τῆς Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας.	καίτοι	πότερον εἰκὸς ἦν τοὺς ἡττηθέντας
[11, 95]	Ἕκτορα τῶν ὅπλων οὕτως κρατῆσαι.	(καίτοι	πῶς ἂν ὁ Ἀχιλλεὺς ἐν
[11, 95]	δὲ οὐ καταλαβόντα ὁρμήσαντα διώκειν·	καίτοι	τούτῳ μάλιστα προεῖχεν ὁ Ἀχιλλεὺς
[11, 5]	πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου γέγονα.	~καίτοι	φασὶ μὲν οἱ πολλοὶ τὸν
[11, 145]	ἐκεῖνον· οἱ δὲ δεύτεροι καὶ	τρίτοι	τελέως ἄπειροι καὶ ὅ, τι
[11, 100]	διενεχθέντα πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ	μέντοι	ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ Πατρόκλου
[11, 90]	ἀποχωρούντων γενέσθαι φόνον πολύν, οὐ	μέντοι	προτροπάδην φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς
[11, 5]	πρὸς ἡδονὴν ἔσονται. οἱ γὰρ	πλεῖστοι	τῶν ἀνθρώπων οὕτως ἄγαν εἰσὶν
[11, 20]	(γὰρ τοῖς βαρβάροις διαλέγονται οἱ	δίγλωττοι	καλούμενοι καὶ ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς τὰ
[11, 65]	γιγνώσκειν ὅτι ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν·	αὐτοὶ	δὲ μὴ ἄρχειν πολέμου, κρείττους
[11, 0]	ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ μόνον	αὐτοὶ	ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ οἱ πατέρες
[11, 125]	ἦν ὕστατος τῶν Τρώων, ὡς	αὐτοὶ	λέγουσι, Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος
[11, 75]	τοὺς Τρῶας, καὶ μᾶλλον ὡς	αὐτοὶ	πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ τὰ
[11, 70]	τὰ τῆς στρατείας. ἑκόντες γὰρ	αὐτοὶ	τὴν Ἑλένην ἐξέδωκαν, προκρίναντες τῶν
[11, 25]	λέγουσιν· οἱ δὲ οὐχ ὡς	αὐτοί	τι εἰδότες, ἀλλ´ ὡς ἑτέρων
[11, 0]	ὑπὸ τῶν ἄλλων, ἀλλὰ καὶ	αὐτοὶ	ὑφ´ αὑτῶν. τὸ μὲν γὰρ
[11, 125]	πάντων κακίστου τὴν ψυχήν, ὡς	αὐτοί	φασιν, ἄλλου τε ἀποθανόντος ἄλλον
[11, 100]	ἐν Τροίᾳ φανεροί εἰσιν οἱ	τάφοι·	διὰ τοῦτο προκαταλαμβάνων οὐκ ἔφη
[11, 35]	ἔπαθον καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ	ἄταφοι	ἔμειναν, ὡς ταῦτα μέγιστα τῶν
[11, 100]	ἀλλὰ γὰρ εἴ τις ἅπαντα	ἐλέγχοι,	πολὺ ἂν ἔργον εἴη. τὸ
[11, 45]	ὅτι ξένος ὢν καὶ ἔπηλυς	ἄρχοι	τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς
[11, 125]	δεινοῦ ὄντος, καὶ οὕτως, εἰ	τύχοι	ποτέ, πέτεσθαι καὶ βαδίζειν ἐπὶ
[11, 70]	Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους·	ἐπὶ	δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν ἦλθον,
[11, 25]	ἢ παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας}	ἐπὶ	δουλείᾳ τε καὶ αἰσχύνῃ, τὰς
[11, 60]	δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης	ἐπὶ	θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς εἰκός,
[11, 105]	δὲ Ἀχαιοὺς ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ	ἐπὶ	θέαν παρόντας καὶ μηδένα βοηθεῖν
[11, 70]	τῆς αὑτῶν δυνάμεως; οὐ γὰρ	ἐπὶ	Θησέα μὲν ἦλθον εὐθύς, ἄνδρα
[11, 40]	ἀρίστους. (εἶναι δὲ τὴν Ἑλένην	ἐπὶ	κάλλει περιβόητον καὶ πολλοὺς μνηστῆρας
[11, 130]	τὰ πράγματα. καὶ διὰ τοῦτο	ἐπὶ	μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς Πηνελόπης καὶ
[11, 45]	πολλοῦ πλούτου καὶ παρασκευῆς ὡς	ἐπὶ	μνηστείαν, καὶ διαφέροντα κάλλει, εἰς
[11, 145]	Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον μέν φασιν	ἐπὶ	Νάξον καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς
[11, 20]	καὶ ἡμεῖς. ἐνδείκνυται δὲ ταῦτα	ἐπὶ	ὀρνέου τινός, ὅ φησι τοὺς
[11, 55]	ἀλλ´ ὕστερον ἠγανάκτουν καὶ ἐπέπληττον	ἐπὶ	πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας κωλύειν;
[11, 95]	τε συστάντα αὐτῷ καὶ μαχεσάμενον	ἐπὶ	πλέον, ὁπότε δὲ ἐβουλήθη ἀσφαλῶς
[11, 115]	τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν	ἐπὶ	τὰς ναῦς ἰταμώτερον καὶ πειρωμένην
[11, 95]	μὲν οὖν σῶμα μόλις διέσωσαν	ἐπὶ	τὰς ναῦς οἱ Αἴαντες. οἱ
[11, 150]	βασιλεῦσι· Πολυξένην δὲ παρθένον ἀποσφάττειν	ἐπὶ	τάφῳ καὶ τοιαύτας χεῖσθαι χοὰς
[11, 135]	καταλαβόντες τῆς Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς	ἐπὶ	τὴν ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´ ὧν
[11, 110]	μὴ ναῦς ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν	ἐπὶ	τὴν Ἑλλάδα. (διὰ τοῦτο οὖν
[11, 120]	δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς τῆς	ἐπὶ	τὴν Ἑλλάδα στρατείας. εἰ δὲ
[11, 145]	τόπου. (μετὰ δὲ ταῦτα Ξέρξην	ἐπὶ	τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν
[11, 150]	ἔστι δέος μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται	ἐπὶ	τὴν Ἑλλάδα τῶν ἐκ τῆς
[11, 60]	τὸν Πρίαμον· καὶ παρεκάλει συστρατεύειν	ἐπὶ	τὴν Τροίαν· πολλὰς γὰρ ἐλπίδας
[11, 135]	αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας	ἐπὶ	τὴν τῶν ἡττημένων; {πῶς δέ,
[11, 135]	εἰκὸς ἦν τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν	ἐπὶ	τὴν τῶν κρατησάντων χώραν καὶ
[11, 135]	καὶ πρᾷος ἀήρ· ὁ γὰρ	ἐπὶ	τῆς Αἰγύπτου τόπος τοιοῦτός ἐστιν.
[11, 125]	τύχοι ποτέ, πέτεσθαι καὶ βαδίζειν	ἐπὶ	τῆς θαλάττης. ὥστε καὶ τὴν
[11, 115]	εἰς τὴν Ἀσίαν μήτε ἐκείνους	ἐπὶ	τὸ Ἄργος. (μετὰ δὲ ταῦτα
[11, 85]	ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν	ἐπὶ	τὸ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν καὶ
[11, 120]	Ὅμηρος δὲ καὶ τοῦτο μετήνεγκεν	ἐπὶ	τὸ ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´
[11, 5]	ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι	ἐπὶ	τοῖς μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν
[11, 20]	τοὺς δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ	ἐπὶ	τόπου τινὸς πρὸ τῆς πόλεως,
[11, 110]	τὴν γυναῖκα, χαίρων τοῖς πεπραγμένοις,	ἐπὶ	τοῦ στρατεύματος καταλιπὼν Πάριν. (ὁ
[11, 25]	ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς μὲν	ἐπὶ	τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν καταφεύγοντας,
[11, 25]	μέγα λέγουσιν οἱ ψευδόμενοι, ὅταν	ἐπὶ	τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ δέ τινες
[11, 15]	ψευδομένου. οὐ μὴν ὅσον γε	ἐπὶ	τούτοις ψέγω Ὅμηρον· κωλύει γὰρ
[11, 20]	οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο	ἐπὶ	τῷ ψεύδεσθαι ἢ (τῷ τἀληθῆ
[11, 20]	οὐχ ἧττον ἐθάρρει καὶ ἐσεμνύνετο	ἐπὶ	τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ τἀληθῆ
[11, 150]	τοσούτων μητέρα παίδων, Ὀδυσσεῖ δοθῆναι	ἐπὶ	ὕβρει, ὑπό τε τοῦ μεγέθους
[11, 150]	ἄτοπον, οὐδέ γε τὸ στρατεύσαντας	ἐπὶ	χώραν μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα
[11, 55]	φησιν Ὅμηρος· λέγει γὰρ οὕτως·	Δύσπαρι,	εἶδος ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά, αἴθ´
[11, 50]	οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν μητέρα, συνακολουθῆσαι	ἀνδρὶ	ἀλλοφύλῳ. διὰ ταύτην γὰρ τὴν
[11, 55]	γυναῖκα εἰς ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ	ἀνδρὶ	πῶς εἰκός {τοῦτο δὲ} μηδὲ
[11, 145]	τοῖς πρότερον· ἐπεί τοι καὶ	περὶ	ἄλλων πολλῶν διαφέρονται καὶ τἀναντία
[11, 15]	γέγονεν· ἐπεί τοι καὶ ἀπολογήσομαι	περὶ	(αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι
[11, 20]	ἐκείνην δὲ παρά του πυθέσθαι·	περὶ	αὑτοῦ δὲ οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν
[11, 5]	τούτων, ὃς ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ	περὶ	αὐτῶν ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ
[11, 15]	ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς ἂν	περί	γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος
[11, 145]	Νάξον καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι τοὺς	περὶ	Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας
[11, 15]	αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ δεδόσθαι.	περὶ	δὲ θεῶν πάντες, ὡς ἔπος
[11, 20]	τοὺς δὲ θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης.	περὶ	δὲ τοῦ ποταμοῦ φράσας ἡμῖν
[11, 120]	(ταύτας γὰρ μόνας ἐξαιρέτους ἐποίουν·	περὶ	δὲ τῶν ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο
[11, 120]	Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς διὰ Πέλοπα.	(περὶ	δὲ τῶν χρημάτων κατεγέλα· μὴ
[11, 135]	ἔχων· ὅ τε πόλεμος συνεστήκει	περὶ	εἰδώλου τὰ δέκα ἔτη. (σχεδὸν
[11, 40]	πεισθέντα καὶ ταὐτὰ πάντα ποιήσαντα	περὶ	Ἑλένης, Στησίχορον, ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί
[11, 145]	Ἑλλάδα στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι	περὶ	Θερμοπύλας καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν
[11, 15]	οὖν ὅσα δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι	περὶ	θεῶν καὶ οὐ πρέποντα ἐκείνοις,
[11, 15]	αὐτὸν οὕτως εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ	περὶ	θεῶν οὐ φανερῶς τἀληθῆ φησιν,
[11, 35]	δ´ ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά φησι	περὶ	μόνης ἐρεῖν τῆς τοῦ Ἀχιλλέως
[11, 145]	πεισθῆναί ἐστι. βούλομαι δὲ καὶ	περὶ	Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι, ὡς οὐκ ἀνάξιον
[11, 15]	τὴν ἐκείνων δόξαν, ἣν ἔχουσι	περὶ	Ὁμήρου καὶ περὶ τῶν τοιούτων,
[11, 10]	ἀλγηδόνας· ὡς δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι	περὶ	πολλοῦ ποιοῦνται. (ἐγὼ δὲ οὔθ´
[11, 145]	μέν φασιν ὑστέραν γενέσθαι τὴν	περὶ	Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς ἐν Πλαταιαῖς
[11, 115]	καὶ Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι	περὶ	συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης
[11, 5]	τὴν ποίησιν αὐτοῦ δεικνύναι ψευδῆ	περὶ	τὰ μέγιστα, τυχὸν ἂν εἰκότως
[11, 85]	τὰς ναῦς ἤδη κατειλημένους καὶ	περὶ	τὰς σκηνὰς πάντα τὸν πόλεμον
[11, 80]	τἀληθοῦς, εἰ μή γε τὰ	περὶ	τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς ὡς
[11, 25]	ὑποστελλόμενος λέγει. οὔτε οὖν τὰ	περὶ	τὴν ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης Ὅμηρος
[11, 130]	ἀπολέσθαι τὸ πλέον τοῦ στόλου	περὶ	τὴν Εὔβοιαν· ἔτι δὲ μὴ
[11, 145]	παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων δὲ αὐτῶν	περὶ	τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι
[11, 30]	καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ μὲν	περὶ	τὴν Ἰθάκην καὶ τὸν θάνατον
[11, 100]	ὥσπερ οὖν καί φησι συμβῆναι	περὶ	τὴν μάχην. ἀλλὰ γὰρ εἴ
[11, 105]	προσέοικε τοῖς ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ	περὶ	τὴν μάχην ἐκείνην. (εἰς τοῦτο
[11, 80]	σπουδῆς· ἔτι δὲ καὶ τὰ	περὶ	τὴν μονομαχίαν. {οὐ γὰρ δυνάμενος
[11, 30]	ψευσμάτων οὐχ ὑπέμεινεν εἰπεῖν, τὰ	περὶ	τὴν Σκύλλαν καὶ τὸν Κύκλωπα
[11, 90]	λεγόμενον εἶναι, βασιλέα Λυκίων· καὶ	περὶ	τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν ἀποχωρούντων
[11, 35]	ταῦτα ἐν τοῖς νεωτάτοις τὰ	περὶ	τὴν Τροίαν· τὸν γὰρ Μενέλαον
[11, 25]	ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε τὰ	περὶ	τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως. καίτοι
[11, 55]	μὲν ὀνειδίζειν καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ	περὶ	τῆς ἁρπαγῆς, ὥς φησιν Ὅμηρος·
[11, 45]	τοῖς ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης, λέγοντα	περὶ	τῆς ἀρχῆς τῆς Πριάμου καὶ
[11, 50]	γὰρ τὴν ἀλογίαν συνέπλασαν τὸν	περὶ	τῆς Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ τούτων
[11, 120]	δὲ Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε	περὶ	τῆς εἰρήνης, παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς ὅτι
[11, 20]	παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα, ἔπειτα ἐξηγούμενος	περί	τινων, ὅπως οἱ θεοὶ νομίζουσιν,
[11, 90]	ἔξω τῆς τάφρου καὶ τῆς	περὶ	τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην δὲ
[11, 105]	Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν	περὶ	τὸ ψεῦδος καὶ τῷ ὄντι
[11, 135]	ἐκράτησε καὶ γῆς ἀρίστης τῆς	περὶ	τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ πάσης
[11, 135]	εἴπερ ἁλούσης Τροίας ἔφευγον οἱ	περὶ	τὸν Αἰνείαν καὶ τὸν Ἀντήνορα
[11, 30]	τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον τοῖς	περὶ	τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ καὶ
[11, 110]	βουλευομένοις· οὐ γὰρ εἶχον οἱ	περὶ	τὸν Ἕκτορα ναυτικὸν ἕτοιμον, ὥστε
[11, 5]	ἂν ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι τὰ	περὶ	τὸν Θυέστην καὶ τὸν Ἀτρέα
[11, 30]	Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ καὶ τὰ	περὶ	τὸν ἵππον καὶ τὴν ἅλωσιν
[11, 85]	τῇ ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´ οὐ	περὶ	τοῦ Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ,
[11, 45]	διά τε τὴν δόξαν τὴν	περὶ	τοῦ κάλλους καὶ τὴν δύναμιν
[11, 100]	Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ	περὶ	τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς
[11, 145]	καὶ τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον εὐθὺς	περὶ	τοῦ Περσικοῦ πολέμου, οἱ μέν
[11, 145]	ἐλάττω τὰ ψεύσματά ἐστι τῶν	περὶ	τοὺς θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν τινα
[11, 5]	τῷ θεάτρῳ, καὶ τιθέασιν ἆθλα	περὶ	τούτων, ὃς ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ
[11, 15]	μεταφέρων. τί οὖν κωλύει καὶ	περὶ	τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν οὕτως εἰρηκέναι;
[11, 95]	ὡς ἂν κάκιστά τις βουλεύσαιτο	περὶ	τῶν αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι βουλόμενος·
[11, 10]	ὅσα μοι δοκεῖ ψευδῆ εἰρηκέναι	περὶ	τῶν ἐνθάδε πραγμάτων, οὐκ ἄλλοθέν
[11, 90]	πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους αὐτοὺς καὶ	περὶ	τῶν θεῶν, οὐκ ὄντων δὲ
[11, 25]	αὑτό, ἄλλως τε ὅταν ᾖ	περὶ	τῶν μεγίστων. ὅθεν οὐδὲ τῇ
[11, 120]	πάντων εὐδαιμονέστατος, πλὴν ὅσα λελύπητο	περὶ	τῶν παίδων τῶν τετελευτηκότων. καὶ
[11, 35]	καταγελῶντος ὡς οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς	περὶ	τῶν πλείστων, καὶ μάλιστα δὴ
[11, 90]	ἔτι φήμης ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς	περὶ	τῶν σφόδρα παλαιῶν, ἔτι δὲ
[11, 15]	ἣν ἔχουσι περὶ Ὁμήρου καὶ	περὶ	τῶν τοιούτων, εἰκός ἐστι μηθὲν
[11, 35]	τὸν Ἀλέξανδρον καὶ τὴν Ἑλένην	περὶ	Χρύσου φλυαρεῖ καὶ τῆς ἐκείνου
[11, 40]	καὶ μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε	περὶ	ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις
[11, 95]	τοὺς Τρῶας, ἅμα δὲ τῷ	Ἕκτορι	μὴ μάχεσθαι; οὐδὲ γὰρ ἐπ´
[11, 105]	ὑπομένοντα αὐτὸν καὶ μήτε τῷ	πατρὶ	δεομένῳ μήτε τῇ μητρὶ πειθόμενον,
[11, 10]	μηδὲ ἐναντία βούλεσθαι τῷ αὑτῆς	πατρί,	οὐχ ἧττον δὲ διὰ τὴν
[11, 105]	τῷ πατρὶ δεομένῳ μήτε τῇ	μητρὶ	πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ τῆς
[11, 5]	πατέρα Οἰδίπουν ἀποκτείναντα οὔτε τῇ	μητρὶ	συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα οὔτε
[11, 50]	αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας	μέχρι	Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν
[11, 70]	Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην βίᾳ,	μέχρι	ἁλῶναι τὴν πόλιν} τούτων οὐθὲν
[11, 65]	ἄνθρωποι, ἐν οἷς ἂν ἀδικῶνται,	μέχρι	ἐσχάτου ὑπομένουσιν ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν
[11, 95]	ὄντα καιρὸν μάχης ξυνεῖναι, καὶ	μέχρι	μὲν ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ
[11, 80]	φησι μηδὲν πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι.	μέχρι	μὲν οὖν τούτων ἐφεξῆς οὐ
[11, 95]	ὄντα ἔκτεινέ τε καὶ ἐδίωκε	μέχρι	τῆς θαλάττης, ὡς ὁμολογεῖ ταῦτα
[11, 80]	Ἕκτορος ἔργα νικῶντος καὶ διώκοντος	μέχρι	τῶν νεῶν, ὁτὲ μὲν Ἄρει
[11, 100]	τὸν νεκρὸν αὐτοῦ καὶ συρῆναι	μέχρι	τῶν τειχῶν. πάλιν δὲ εἰδὼς
[11, 10]	~εἰς τοῦτο μανίας οἱ πολλοὶ	ἐληλύθασι	καὶ οὕτω πάνυ ὁ τῦφος
[11, 135]	ἁλούσης τῆς πόλεως, οὐχ ὥσπερ	εἰώθασι	κατὰ σπονδὰς κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν;
[11, 15]	ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν. ἔπειτα δὲ	εἰρήκασι	τοὺς μὲν ὡς πτωχῷ, τοὺς
[11, 75]	τόπον καὶ πολὺ τῆς θαλάττης	προσκεχώκασι.	(τὸν δὲ λοιπὸν χρόνον τὰ
[11, 120]	ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν τοῖς ἐκεῖ	πράγμασι	διὰ τούτου μὴ λανθάνειν αὐτούς·
[11, 45]	ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις	γράμμασι.	(Μετὰ δὲ ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος
[11, 20]	ἀλλὰ καὶ τοῖς δαιμονίοις χρῆσθαι	ὀνόμασι,	καὶ ποτὲ μὲν αἰολίζοντα ποτὲ
[11, 105]	χρήσηται τῇ ποιήσει καὶ τοῖς	ψεύσμασι	δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα προσθεὶς ἐπιτάφιον,
[11, 35]	ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε	πᾶσι·	Διὸς δ´ ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά
[11, 110]	ἐπ´ αὐτούς· ἐδόκει μὲν ἀπιέναι	πᾶσι,	πολλοῦ πλήθους ἀπολωλότος καὶ τῶν
[11, 85]	πολλῆς ἀπορίας μεστός ἐστι καὶ	πᾶσι	φανερὸς ὅτι ψεύδεται· τὸν μὲν
[11, 85]	ὑπὸ τοῦ Διομήδους. ἐν οἷς	ἅπασι	δῆλός ἐστιν εὔνους μὲν ὢν
[11, 130]	μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν δεινοὺς	ἅπασι	φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας καὶ μηδένα
[11, 55]	ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ	ἀνδράσι	παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε
[11, 15]	παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται ὡς ἀληθεῖς.	(ἴσασι	γὰρ ὅτι πάντα θωπεύοντες ὑπ´
[11, 5]	ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι	φασὶ	μὲν οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον
[11, 55]	(εἰ δ´ ἦν οὕτως ὥς	φασι,	πῶς οὐκ ἔφριττον οἱ Τρῶες
[11, 15]	ἢ πιθήκων. ~πρῶτον μὲν οὖν	φασι	τὸν Ὅμηρον ὑπὸ πενίας τε
[11, 80]	λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου μεταπεσόντος,	φασί,	τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα ἀνελεῖν
[11, 80]	τούτων Ἀγαμέμνων ἐν τοῖς ἄνω	ἔπεσί	φησι μηδὲν πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι.
[11, 20]	αὐτοῖς, οὕτως ἤδη ἐν τοῖς	ἔπεσι	χρῆται, ὡς ἐξὸν αὐτῷ, μὴ
[11, 115]	τήν τε χώραν διέφθειραν πολλοῖς	ἔτεσι	καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους τε
[11, 20]	ὅπως οἱ θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι	προστίθησι	τὸ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὄνομα·
[11, 55]	τό τε εἶδος, ὅτ´ ἐν	κονίῃσι	μιγείης· (ἐξ ἀρχῆς δὲ πράττοντι
[11, 105]	αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον ἐν τοῖς	Ἕλλησι.	(ἵνα δὴ τοῦ Ἕκτορος τὴν
[11, 35]	αὐτῶν καὶ ἅμα χαριζόμενος τοῖς	Ἕλλησι	καὶ τοῖς Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι
[11, 50]	πολέμου καὶ στάσεως ἐν τοῖς	Ἕλλησι.	τὸν δὲ ἄχθεσθαι μέν, οὐκ
[11, 55]	θυγατρὸς μήτε τῆς παρὰ τοῖς	Ἕλλησι	φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ τοὺς
[11, 145]	ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς	φησι	Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ καὶ Ἀριστογείτονα
[11, 80]	θεοφιλῆ γ´ εἶναι τὴν πόλιν	φησὶ	καὶ Δία ἄντικρυς πεποίηκε λέγοντα
[11, 15]	τὸν δὲ Αὐτόλυκον καὶ ἐπιορκεῖν	φησι,	καὶ τοῦτ´ αὐτῷ παρὰ τοῦ
[11, 105]	ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	φησι	κομίσαι τὴν Θέτιν ὑπὸ τοῦ
[11, 85]	{καὶ Εὐρυπύλῳ} καὶ τὸν Αἴαντά	φησι	μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς δὲ τοὺς
[11, 80]	Ἀγαμέμνων ἐν τοῖς ἄνω ἔπεσί	φησι	μηδὲν πώποτε ἀληθὲς μαντεύεσθαι. μέχρι
[11, 95]	καὶ τὸν Ἕκτορα ἀκούων ὅτι	φησὶ	μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι καὶ
[11, 35]	Διὸς δ´ ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά	φησι	περὶ μόνης ἐρεῖν τῆς τοῦ
[11, 100]	φέρειν αὐτά· ὥσπερ οὖν καί	φησι	συμβῆναι περὶ τὴν μάχην. ἀλλὰ
[11, 100]	Φοῖνιξ. ἀλλ´ οὐ γὰρ ἐβούλετο,	φησί,	ταχέως ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου τοὺς
[11, 35]	τοῦ Διὸς βουλὴν ἐν τούτοις	φησὶ	τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν καὶ συνέβη·
[11, 80]	πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν οἷς	φησι	τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν
[11, 95]	τοὺς δὲ ἵππους διῶξαι μέν	φησι	τὸν Ἕκτορα, οὐ λαβεῖν δέ,
[11, 95]	ὅπως κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί	φησι	τὸν ἐπεξελθόντα μετὰ τῶν Μυρμιδόνων,
[11, 20]	ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου τινός, ὅ	φησι	τοὺς μὲν θεοὺς χαλκίδα καλεῖν,
[11, 85]	τὸν Ἄρην καὶ τὴν Ἀφροδίτην	φησὶ	τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ Διομήδους. ἐν
[11, 35]	τούτῳ χρωμένου ὅτι Τροίαν τέ	εἰσι	πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος
[11, 35]	αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν	οἰωνοῖσί	τε πᾶσι· Διὸς δ´ ἐτελείετο
[11, 35]	ἱεροῖς, τὴν δ´ ἐν στήλαις	τισί,	τὰ δὲ μνημονεύεσθαι μόνον ὑπ´
[11, 145]	τὴν Ἀττικήν, οὐ πλείους τῶν	εἴκοσι,	καὶ γενέσθαι τινὰ μάχην τοῖς
[11, 90]	ἀλλὰ πράγματα ἀληθῆ καὶ ὅμοια	γεγονόσι.	μεθ´ ἣν ἧτταν οὐκέτι ἦν
[11, 50]	Σιπύλου. πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖς	βασιλεῦσι	κηδεύειν τῆς Ἀσίας ἢ τοῖς
[11, 150]	δόξαν τῷ στρατοπέδῳ καὶ τοῖς	βασιλεῦσι·	Πολυξένην δὲ παρθένον ἀποσφάττειν ἐπὶ
[11, 65]	πιστότερον ἑκόντα Τυνδάρεων κηδεῦσαι τοῖς	βασιλεῦσι	τῆς Ἀσίας, καὶ Μενέλαον τῆς
[11, 135]	βασιλέως θυγατέρα καὶ διηγήσατο τοῖς	ἱερεῦσι	τὰ τῆς στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος.
[11, 55]	ἵππων Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς σὺν	νηυσὶ	καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε
[11, 25]	ὅτι ᾔδει τἀναντία λέγων τοῖς	οὖσι	καὶ τὸ κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ
[11, 55]	ὡς τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται·	λέγουσι	γὰρ ὡς πρὸ ὀλίγων ἐτῶν
[11, 125]	ὕστατος τῶν Τρώων, ὡς αὐτοὶ	λέγουσι,	Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ
[11, 55]	Οὔκουν, εἶπεν, οὐδὲ τοῦτο ἀληθὲς	λέγουσι.	πῶς γὰρ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ
[11, 130]	κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς τοῖς ὁμολογουμένοις.	ὁμολογοῦσι	γὰρ ἅπαντες τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκ
[11, 0]	τὰ κακὰ μᾶλλον προσποιοῦνται καὶ	ὁμολογοῦσι	καθ´ αὑτῶν, ἂν ὦσι πεπεισμένοι
[11, 15]	θεῶν πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν,	ὁμολογοῦσι	μηθὲν ἀληθὲς λέγειν Ὅμηρον καὶ
[11, 75]	ἂν ἐγεώργουν τὴν Χερρόνησον, ὡς	ὁμολογοῦσι	πάντες, εἴπερ ἐκράτουν τῆς Τρῳάδος,
[11, 145]	ὁπότε τὸν Σκιρίτην μὲν λόχον	ὀνομάζουσι	Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς φησι
[11, 130]	τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους μὲν	θαυμάζουσι	καὶ φοβοῦνται, τῶν δὲ ἀποτυχόντων
[11, 75]	γὰρ καὶ νῦν οἱ ποταμοὶ	λιμνάζουσι	τὸν τόπον καὶ πολὺ τῆς
[11, 40]	τινὸς λέγοντος, ταῦτα καὶ ἀληθῆ	νομίζουσι,	καὶ τοῖς μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν
[11, 35]	καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς	νομίζουσι·	τούτου δὲ μηθὲν εἶναι νόσημα
[11, 25]	ἔλθωσιν· οἱ δέ τινες αὐτῶν	βατταρίζουσι	καὶ ἀσαφῶς λέγουσιν· οἱ δὲ
[11, 20]	ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν· ὃ	ποιοῦσι	πάντες οἱ ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες
[11, 135]	τῆς Αἰγύπτου τόπος τοιοῦτός ἐστιν.	δοκοῦσι	δέ μοι καὶ τῶν ὕστερον
[11, 20]	τὴν χαλκίδα κύμινδιν οἱ θεοὶ	καλοῦσι·	τόπον δέ τινα πρὸ τῆς
[11, 10]	ὅλως δὲ πάσχειν μὲν οὐ	θέλουσι	τὰ δεινὰ διὰ δειλίαν, φοβούμενοι
[11, 110]	καὶ τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων πάντες	ἐθέλουσι	βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ καὶ οἱ
[11, 130]	καταλαβοῦσαι τοὺς ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα	δηλοῦσι	τὸ πταῖσμα καὶ τὴν ἀσθένειαν
[11, 25]	ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως	ἀπαγγέλλουσι,	τὸ πρῶτον πρῶτον καὶ τὸ
[11, 10]	πάνυ ὁ τῦφος αὐτῶν κεκράτηκεν.	ἐπιθυμοῦσι	γὰρ ὡς πλεῖστον ὑπὲρ αὐτῶν
[11, 5]	διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ὥστε μᾶλλον	ἐπιθυμοῦσι	περιβόητοι εἶναι ἐπὶ τοῖς μεγίστοις
[11, 0]	ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον. καὶ	μανθάνουσι	μὲν μόγις, ἐάν τι καὶ
[11, 115]	τε καὶ Αἴαντος τεθνηκότων· ὥστε	πέμπουσι	περὶ συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης
[11, 20]	τἀληθῆ λέγειν. οὕτω μὲν γὰρ	σκοποῦσι	πάνυ σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια
[11, 50]	οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ	πολεμήσουσι·	καὶ ὅτι κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους
[11, 10]	με φήσουσιν Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ	ἐπιχειρήσουσι	διαβάλλειν πρὸς τὰ δύστηνα μειράκια,
[11, 120]	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται,	φήσουσι	δὲ ψευδῆ πάντες εἶναι, πλὴν
[11, 0]	προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι καὶ τοῖς	νοσοῦσι	τὰ ὄμματα τὸ μὲν φῶς
[11, 40]	αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ ὧν	ἀμφισβητοῦσι·	παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι
[11, 70]	ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ	θάπτουσι	τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον
[11, 145]	πολλοὶ τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ φήμης	ἀκούουσι	μόνον, καὶ ταῦτα οἱ γενόμενοι
[11, 15]	κατὰ τὴν ἐκείνων δόξαν, ἣν	ἔχουσι	περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ τῶν
[11, 0]	καὶ ὁμολογοῦσι καθ´ αὑτῶν, ἂν	ὦσι	πεπεισμένοι πρότερον, ἢ τἀγαθὰ μετὰ
[11, 0]	τε ὅταν πολύν τινες χρόνον	ὦσι	τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες καὶ μὴ
[11, 40]	δὲ πιστεύουσιν οἷς ἂν ἐκεῖνοι	λέγωσι,	καὶ μάρτυρας αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε
[11, 0]	μὲν μόγις, ἐάν τι καὶ	μάθωσι,	παρ´ ὀλίγων τῶν εἰδότων, ἐξαπατῶνται
[11, 110]	τοῖς κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς	νικῶσι	καὶ τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων πάντες
[11, 40]	ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι ἂν	θέλωσι	ψεύδεσθαι καί φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς,
[11, 145]	λέγειν, ὅπου τὸν μὲν Οὐρανὸν	τολμῶσι	λέγειν καὶ πείθουσιν ὡς ἐκτμηθέντα
[11, 125]	ὀνείρασιν οἱ ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις	ὁρῶσι,	νῦν μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν καὶ
[11, 120]	διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ γίγνονται τοῖς	Τρωσὶ	καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ
[11, 75]	ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς	Τρωσὶ	πλειόνων, λοιμός τε καὶ λιμὸς
[11, 5]	ἄριστον εἶναι, ὅτι δ´ ἂν	ἀκούωσι	μετὰ πολὺν χρόνον, διὰ τοῦτο
[11, 65]	Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς Πριαμίδας μὴ	κατάσχωσι	τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα καὶ Πέλοπα
[11, 145]	τρίτοι τελέως ἄπειροι καὶ ὅ,	τι	ἂν εἴπῃ τις παραδέχονται ῥᾳδίως·
[11, 40]	τοῖς μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ,	τι	ἂν θέλωσι ψεύδεσθαι καί φασιν
[11, 85]	ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ ἔχων δὲ ὅ,	τι	αὐτοῖς χαρίσηται τὸν Ἄρην καὶ
[11, 45]	τῇ δυνάμει τοῦ πατρός, σχεδόν	τι	βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας ἁπάσης, καὶ
[11, 145]	καὶ ἀνελόντας τὸν τύραννον. (καὶ	τί	δεῖ τἀνθρώπεια λέγειν, ὅπου τὸν
[11, 85]	δεήσεις τὰς τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ	τι	δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα ὠφελῆσαι. (τῇ
[11, 25]	οἱ δὲ οὐχ ὡς αὐτοί	τι	εἰδότες, ἀλλ´ ὡς ἑτέρων ἀκούσαντες.
[11, 85]	θαυμάζειν, οὐκ ἔχων δὲ ὅ,	τι	εἴπῃ ἀληθές, διὰ τὴν ἀπορίαν
[11, 85]	τοῦ Ἕκτορος ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ,	τι	εἴπῃ μέγα καὶ θαυμαστόν, ὥς
[11, 30]	ἥττας καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ,	τι	εἴποι μέγα καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ
[11, 100]	οὐδέπω τῆς ὀργῆς ἐπέπαυτο. (καὶ	τί	ἦν ἐμποδὼν αὐτὸν προελθόντα ἐφ´
[11, 25]	ὃς δ´ ἂν ἀληθὲς λέγῃ	τι,	θαρρῶν καὶ οὐδὲν ὑποστελλόμενος λέγει.
[11, 30]	πεποίηκε μαχόμενον ὑπὲρ τοῦ λέγειν	τι	θαυμαστόν, ἔτι δὲ τοῦ Ἡφαίστου
[11, 0]	καὶ μανθάνουσι μὲν μόγις, ἐάν	τι	καὶ μάθωσι, παρ´ ὀλίγων τῶν
[11, 25]	πάντων μάλιστα ἕκαστος ἐπόθει ἀκοῦσαι,	τί	μεῖζον ἢ δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν
[11, 15]	ἔλεγεν, ἀλλ´ αἰνιττόμενος καὶ μεταφέρων.	τί	οὖν κωλύει καὶ περὶ τῶν
[11, 140]	ἔχοντα ὀλίγας ναῦς καὶ μέρος	τι	παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν
[11, 105]	νεκρόν. {οὐκ ἔχων δὲ ὅ,	τι	ποιήσῃ τὸν Ἀχιλλέα, ἐπεὶ ἔδει
[11, 90]	γὰρ τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος πόσον	τι	πρὸς τὴν σύμπασαν ἦν στρατιάν;
[11, 120]	τῶν πυλῶν οὐ δεχομένων, μέρος	τι	τοῦ τείχους καθεῖλον· ὅθεν γελοίως
[11, 105]	τούτῳ γὰρ ἔλαθεν αὐτὸν ἕν	τι	τῶν ἀληθῶν ῥηθέν· ἐκ τοῦ
[11, 105]	ἀπεῖπε λοιπόν, οὐκ ἔχων ὅ,	τι	χρήσηται τῇ ποιήσει καὶ τοῖς
[11, 105]	καὶ τῷ ὄντι ὡς ἐν	ὀνείρατι	μάχην διηγούμενος. μάλιστα γοῦν προσέοικε
[11, 115]	μαχόμενος ἐκ τῆς νεὼς ναυμάχῳ	δόρατι,	καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος.
[11, 100]	ἐδίδου δῆλον ὅτι προσεοικότα τῷ	δόρατι,	καὶ οὐκ ἐφοβεῖτο μὴ οὐ
[11, 90]	ἠφανισμένων καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων	{ἔτι}	ἀμαυρᾶς δὲ καὶ ἀσθενοῦς ἔτι
[11, 100]	κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ αὐτὸς	ἔτι	βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος. {ὡς
[11, 75]	κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ τείχους.	ἔτι	γὰρ καὶ νῦν οἱ ποταμοὶ
[11, 70]	Ἕλληνα καὶ τῶν ἄλλων ἄριστον,	ἔτι	δὲ αὐτόν τε πολλῶν ἄρχοντα
[11, 45]	ἀπὸ Ἰταλίας τινὰ μνηστεῦσαί φασιν·	ἔτι	δὲ Ἱπποδάμειαν τὴν Οἰνομάου Πέλοψ
[11, 80]	ῥηθῆναι καὶ μετὰ πλείστης σπουδῆς·	ἔτι	δὲ καὶ τὰ περὶ τὴν
[11, 70]	τούτων οὐθὲν εἰκὸς οὐδὲ δυνατόν.	ἔτι	δὲ καὶ τόδε πρὸς τοῖς
[11, 130]	τοῦ στόλου περὶ τὴν Εὔβοιαν·	ἔτι	δὲ μὴ κατὰ ταὐτὸ πλεῖν
[11, 15]	καὶ τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν,	ἔτι	δὲ μοιχείας καὶ δεσμὰ καὶ
[11, 25]	καὶ πάθη παντοδαπὰ καὶ συμφοράς,	ἔτι	δὲ ὃ πάντων μάλιστα ἕκαστος
[11, 50]	πατρίδα καὶ πάντας τοὺς ἀναγκαίους,	ἔτι	δὲ οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν μητέρα,
[11, 140]	τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι βουλομένων ἁπάντων,	ἔτι	δὲ ὁρῶντα τὸν Αἰνείαν οὐκ
[11, 10]	γονεῖς αὐτοῦ καὶ ἡ πόλις.	(ἔτι	δὲ οὐκ ἄξιον οἶμαι παριδεῖν
[11, 10]	με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,	ἔτι	δὲ οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι πρὸς
[11, 110]	κεκοπωμένους καὶ μηδὲν προσδεχομένους κακόν,	ἔτι	δὲ παντελοῦς εὐπραγίας οὔσης. ἐν
[11, 90]	εἰκὸς περὶ τῶν σφόδρα παλαιῶν,	ἔτι	δὲ πρὸς τοὺς πολλοὺς καὶ
[11, 60]	νεῶν οὐσῶν ἐν τῇ Λακωνικῇ,	ἔτι	δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ Σπάρτης
[11, 30]	καὶ τὰ φάρμακα τῆς Κίρκης,	ἔτι	δὲ τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν
[11, 85]	Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ τὰς οἰμωγάς,	ἔτι	δὲ τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων
[11, 30]	ὑπὲρ τοῦ λέγειν τι θαυμαστόν,	ἔτι	δὲ τοῦ Ἡφαίστου καὶ τοῦ
[11, 130]	πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν.	(ἔτι	δὲ τοὺς μὲν φοβουμένους καὶ
[11, 95]	αὐτὸν οὐδὲ τὰ ὅπλα φέρειν	ἔτι	δυνάμενον, καὶ συμβαλὼν ἀπέκτεινε καὶ
[11, 65]	ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν, πῶς	ἔτι	ἐβούλετο μένειν, εἰ μὴ καὶ
[11, 110]	μικροῦ διεφθάρησαν, ὡς μηδὲ φυγὴν	ἔτι	εἶναι, καὶ μέρος οὐκ ὀλίγον
[11, 70]	τῆς Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω ζῶντος	ἔτι.	(καὶ γὰρ ἦν δεινόν, εἰ
[11, 75]	τε οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς ὢν	ἔτι	καὶ Μήστωρ καὶ ἄλλοι πλείους.
[11, 30]	θαυμαστόν} ὑπὸ ἀπορίας πραγμάτων τοσούτων	ἔτι	καὶ τηλικούτων ἀπολειπομένων. (ἀνάγκη οὖν
[11, 90]	εἰ μή γε Τρωίλον παῖδα	ἔτι	ὄντα τὴν ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα
[11, 115]	μὲν γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν οὐδεὶς	ἔτι	προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε
[11, 40]	περιβόητον καὶ πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς	ἔτι	σμικρᾶς παιδὸς οὔσης γενέσθαι καὶ
[11, 90]	(ἐνταῦθα δὲ γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν	ἔτι	τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς ἅπαν
[11, 90]	διαφυλάξαι τὰς ναῦς. (ποία γὰρ	ἔτι	τηλικαύτη δύναμις ἢ τίς οὕτως
[11, 150]	Ἕλληνας καθαιρεῖς. ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν	ἔτι	τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι δέος μή
[11, 20]	λέγειν. οὕτω γὰρ σκοποῦσιν οὐδὲν	ἔτι	φαίνεται παράδοξον οὐδὲ ἄπιστον τῶν
[11, 90]	{ἔτι} ἀμαυρᾶς δὲ καὶ ἀσθενοῦς	ἔτι	φήμης ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς περὶ
[11, 115]	γενομένης εἰρήνης καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων	μηκέτι	στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς εἰς τὴν
[11, 90]	ὅμοια γεγονόσι. μεθ´ ἣν ἧτταν	οὐκέτι	ἦν ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί
[11, 20]	εἰπὼν ὅπως οἱ θεοὶ λέγουσιν,	οὐκέτι	προστίθησι τὸ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις
[11, 100]	ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων} καὶ	προσέτι	αἰκισθῆναι τὸν νεκρὸν αὐτοῦ καὶ
[11, 55]	τὴν ἐπιβουλὴν ἢ αἰσθομένους κρύψαι,	προσέτι	δὲ τὴν Αἴθραν τὴν τοῦ
[11, 45]	παρ´ ἡμῖν ταῦτα λέγεται, καὶ	προσέτι	ὡς αὐτὸς ἑορακὼς εἴην ἐν
[11, 80]	ὅπλων, (ἀλλ´ ἀπάγχειν ἔδει τῷ	ἱμάντι;	ψευδὴς δὲ καὶ ἡ τοῦ
[11, 0]	ἔφην, ὄντος τοῦ διδάσκειν, τῷ	παντὶ	χαλεπώτερον τὸ μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε
[11, 140]	γὰρ ὑποσχέσθαι τὸν Πρίαμον αὐτῷ	διαπολεμήσαντι	τὸν πόλεμον καὶ ἐκβαλόντι τοὺς
[11, 50]	ὁ Τυνδάρεως ἱκανὸν εἶναι αὐτῷ	κηδεύσαντι·	καὶ ἅμα ἐδίδασκεν ὅτι οὐδὲ
[11, 20]	φημι αὐτὸν ἐψεῦσθαι. τῷ γὰρ	ὄντι	ἀνθρώπινα ψεύσματα καὶ λίαν πιθανὰ
[11, 60]	τινες ὠργίζοντο καὶ ἀτιμίαν τῷ	ὄντι	ἐνόμιζον τῆς Ἑλλάδος τὸ γεγονός,
[11, 45]	γένους μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ	ὄντι.	ἧκον δὲ καὶ ἔξωθεν πολλοὶ
[11, 125]	(ταῦτα οὐκ ἐνυπνίοις ἐοικότα τῷ	ὄντι	καὶ ἀπιθάνοις ψεύσμασιν; ἐν γὰρ
[11, 150]	φαυλοτάτου τῶν πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ	ὄντι	μέγα ὄνειδος· ὁμοίως δὲ τὸν
[11, 105]	περὶ τὸ ψεῦδος καὶ τῷ	ὄντι	ὡς ἐν ὀνείρατι μάχην διηγούμενος.
[11, 50]	Ἡρακλέα φίλον ὄντα καὶ ξένον	Λαομέδοντι.	(πρὸς οὖν ταῦτα ὁ Τυνδάρεως
[11, 95]	γὰρ ἐπ´ ἐκείνῳ ἦν οἶμαι	προελθόντι	γε ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο μάχεσθαι.
[11, 140]	αὐτῷ διαπολεμήσαντι τὸν πόλεμον καὶ	ἐκβαλόντι	τοὺς Ἀχαιούς· οὕτω δὴ τὴν
[11, 105]	ποιεῖν, φθονῶν τῆς δόξης τῷ	ἀνελόντι·	τὸν Ἀλέξανδρόν φησιν ἀποκτεῖναι αὐτόν,
[11, 110]	λῃστεύοντας, εἴ πως τῷ Πάριδι	κάμνοντι	διαλλάξειαν αὑτοὺς καὶ πρὸς φιλίαν
[11, 55]	κονίῃσι μιγείης· (ἐξ ἀρχῆς δὲ	πράττοντι	συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ τε Ἕλενος
[11, 25]	θέλωσιν, οὐ προτιθέμενοι λέγουσιν οὐδὲ	προσέχοντι	τῷ ἀκροατῇ, οὐδ´ ἐν τῇ
[11, 25]	μάλιστα, καὶ διὰ τοῦτο καὶ	ὅτι	αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ ψεῦδος καὶ
[11, 35]	μὲν πρῶτον οὐκ ἐβούλετο, λέγων	ὅτι	ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ Ἕλληνες καὶ
[11, 85]	ταῦτα μὲν λέγων δῆλός ἐστιν	ὅτι	ἀληθῆ λέγει καὶ τὰ γενόμενα
[11, 20]	ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´	ὅτι	ἀνδρειότατος ἀνθρώπων ἦν πρὸς τὸ
[11, 20]	ἔφην, οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´	ὅτι	ἀνδρειότατος ἦν ἀνθρώπων πρὸς τὸ
[11, 65]	ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας,	ὅτι	αὐτὸς ἕκαστος οὐκ ἔγημεν, ἢ
[11, 45]	καὶ τῆς ἄλλης δυνάμεως, καὶ	ὅτι	αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ βασιλεία· τὸν
[11, 5]	πραγμάτων καὶ κριτὴν ἄριστον εἶναι,	ὅτι	δ´ ἂν ἀκούωσι μετὰ πολὺν
[11, 145]	ψευδῆ ταῦτά ἐστιν οὐκ ἄδηλον,	ὅτι	δὲ εἰκὸς ἦν τὸν βασιλέα
[11, 15]	περὶ (αὐτοῦ τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα.	ὅτι	δὲ τὸ ψεῦδος οὐκ ὤκνει
[11, 120]	δὲ συνέπραττε προθύμως· ἤχθετο γὰρ	ὅτι	δι´ αὐτὴν οἱ Τρῶες ἐδόκουν
[11, 0]	ΑΛΩΝΑΙ. (Οἶδα μὲν ἔγωγε σχεδὸν	ὅτι	διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους ἅπαντας χαλεπόν
[11, 95]	τούτῳ μάλιστα προεῖχεν ὁ Ἀχιλλεὺς	ὅτι	ἐδόκει τάχιστος εἶναι· (καταφανὴς οὖν
[11, 35]	ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ	ὅτι	Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου·
[11, 65]	λέγειν λόγον· καὶ ἔφασαν γιγνώσκειν	ὅτι	ζητοῖεν πολέμου πρόφασιν· αὐτοὶ δὲ
[11, 25]	ἀνδρειότατος ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο,	ὅτι	ᾔδει τἀναντία λέγων τοῖς οὖσι
[11, 65]	φθειρομένης καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων,	ὅτι	ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ
[11, 45]	ἄν, εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον οὖν	ὅτι	καὶ παρ´ ἡμῖν ταῦτα λέγεται,
[11, 55]	πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες	ὅτι	καὶ πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον ἐξαμαρτόντες
[11, 90]	τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν ἀνθρώπων,	ὅτι	καὶ τἄλλα ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως
[11, 110]	τῶν νεῶν τὰς πολλάς, ὁρῶντες	ὅτι	καὶ τῇ προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν,
[11, 135]	οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ φασιν	ὅτι	καὶ τὴν Ἑλένην ἐκεῖθεν ἔλαβεν,
[11, 15]	πτωχεύειν οὐδὲ μαίνεσθαι δοκεῖν· ἀλλ´	ὅτι	κατὰ τὴν ἐκείνων δόξαν, ἣν
[11, 50]	οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ	ὅτι	κινδυνεύσει τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν
[11, 115]	οὐδὲν ὑπ´ αὐτοῦ παθόντες, ἀλλ´	ὅτι	κρείττων ἐνομίσθη κατὰ μνηστείαν καὶ
[11, 15]	πρέποντα ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι μόνον,	ὅτι	λόγους οὐκ ὤκνει τῶν θεῶν
[11, 145]	Ἕλλησιν εἰς τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν.	ὅτι	μὲν οὖν ψευδῆ ταῦτά ἐστιν
[11, 15]	ὀκνήσειεν ὁτιοῦν ψεῦδος εἰπεῖν; καὶ	ὅτι	μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς
[11, 70]	ἀλλὰ καὶ τοῦτο ψεῦδός ἐστιν	ὅτι	Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ τῆς
[11, 115]	πόλεμον καὶ δίκην τινὰ ὑποσχεῖν,	ὅτι	μηθὲν ἀδικηθέντες ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν
[11, 65]	Θησέως μητέρα πρεσβυτέραν καὶ δῆλον	ὅτι	μισοῦσαν τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ
[11, 65]	καὶ πάντων μάλιστα ὁ Ἕκτωρ,	ὅτι	νόμῳ τοῦ Ἀλεξάνδρου λαβόντος παρὰ
[11, 45]	Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ	ὅτι	ξένος ὢν καὶ ἔπηλυς ἄρχοι
[11, 20]	δὲ τοῦ ποταμοῦ φράσας ἡμῖν	ὅτι	οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο
[11, 20]	ὄνομα· καὶ τὸν ποταμὸν εἰπὼν	ὅτι	οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος ὀνομάζοιτο
[11, 15]	καὶ τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν,	ὅτι	οὐ (φρονῶν ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´
[11, 50]	αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ ἅμα ἐδίδασκεν	ὅτι	οὐδὲ συμφέροι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ
[11, 5]	σοφιστάς. ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι σαφῶς	ὅτι	οὐδὲ ὑμῖν πρὸς ἡδονὴν ἔσονται.
[11, 120]	δὲ ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς	ὅτι	οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ ψευδῆ
[11, 105]	ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν ὁμολογῶν	ὅτι	οὐδὲν αὐτῷ μέλει ἀληθείας. (πάνυ
[11, 145]	γοῦν ἀνδρὸς ἤκουσα Μήδου λέγοντος	ὅτι	οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι τῶν
[11, 50]	μάλιστα δ´ ἔπειθε λέγων {αὐτὸν}	ὅτι	οὐκ ἀνέξονται οἱ ἄλλοι μνηστῆρες
[11, 5]	τοὺς μύθους τῶν τραγῳδῶν, λέγων	ὅτι	οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν τοῦ
[11, 20]	τῆς τῶν θεῶν γλώττης, καὶ	ὅτι	οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ
[11, 20]	τὴν θείαν διάλεκτον· πρῶτον μὲν	ὅτι	οὐχ ἡ αὐτή ἐστι τῇ
[11, 120]	περὶ τῆς εἰρήνης, παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς	ὅτι	οὐχ ἥττω δεδράκασιν ἢ πεπόνθασιν,
[11, 15]	ἀποδέχονται ὡς ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ	ὅτι	πάντα θωπεύοντες ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν.
[11, 150]	πρὸς δὲ τούτοις, εἰ ᾔδειν	ὅτι	πείσω ταῦτα λέγων, ἴσως ἂν
[11, 75]	οὔ φασιν αὐτὸν γενόμενον λέγειν,	ὅτι	πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα
[11, 35]	καὶ τὸν ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν,	ὅτι	πολλὰ καὶ δεινὰ ἔπαθον καὶ
[11, 0]	τὰ ὄντα καὶ γενόμενα λέγοντος,	ὅτι	πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου γέγονα.
[11, 100]	δόρυ τὰ ἄλλα ἐδίδου δῆλον	ὅτι	προσεοικότα τῷ δόρατι, καὶ οὐκ
[11, 20]	αὑτοῦ δὲ οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκεν	ὅτι	πύθοιτο παρὰ θεοῦ τινος. (οὕτω
[11, 100]	καὶ τῶν ὀλίγον νοῦν ἐχόντων	ὅτι	σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν ὁ Πάτροκλος
[11, 145]	ἠλιθίων οὐδέν ἐστιν ἰσχυρὸν οὐδὲ	ὅτι	τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ τοῖς
[11, 70]	Ἑλένην· ἔπειτα αὐτὸς ἀπελογήσατο, εἰπὼν	ὅτι	τεθνήκεσαν πρότερον. οὐκοῦν τό γε
[11, 25]	ἄρξασθαι τῆς ποιήσεως· ἕτερον δέ,	ὅτι	τὴν ἀρχὴν αὐτῆς καὶ τὸ
[11, 20]	ὅπως οἱ θεοὶ νομίζουσιν, οἷον	ὅτι	τὴν χαλκίδα κύμινδιν οἱ θεοὶ
[11, 40]	ἐν τῇ ὕστερον ᾠδῇ λέγειν	ὅτι	τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ
[11, 80]	ὡς ἀπάξοντα τὸ στράτευμα, δῆλον	ὅτι	τοῦ πλήθους χαλεπῶς φέροντος καὶ
[11, 5]	προγόνων ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ ὑμῖν	ὅτι	τοὺς λόγους τούτους ἀνάγκη καὶ
[11, 35]	μάλιστα δὴ τεκμηρίῳ τούτῳ χρωμένου	ὅτι	Τροίαν τέ εἰσι πεπεισμένοι ὡς
[11, 55]	μικρὰν πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ ἵππων,	ὅτι	ὑποσχόμενος αὐτῷ δώσειν ὁ Λαομέδων
[11, 35]	χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται ὑποθέμενος, οὐδὲ	ὅτι	ὕστερον ἑάλω τὸ Ἴλιον· ἴσως
[11, 40]	ποίησιν τὸ παράπαν· ἐπίστασθαι γὰρ	ὅτι	φάρμακον τοῦτο ἡδονῆς ἐστι πρὸς
[11, 95]	δεινοῦ, καὶ τὸν Ἕκτορα ἀκούων	ὅτι	φησὶ μηδένα αὑτῷ ἀξιόμαχον εἶναι
[11, 40]	(τούτου δὲ αἴτιον ἔφη εἶναι	ὅτι	φιλήκοοί εἰσιν οἱ Ἕλληνες· ἃ
[11, 85]	μεστός ἐστι καὶ πᾶσι φανερὸς	ὅτι	ψεύδεται· τὸν μὲν Αἴαντα δὶς
[11, 20]	ποτὲ δὲ ἰάζειν, ἀλλὰ καὶ	διαστὶ	διαλέγεσθαι. ταῦτα δέ μοι εἴρηται,
[11, 145]	ὥσπερ εἴωθεν, ἄτοπον τὸ πεισθῆναί	ἐστι.	βούλομαι δὲ καὶ περὶ Ὁμήρου
[11, 125]	χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία πῶς	ἐστι	γελοῖα, ἀφελόντες τὴν δόξαν καὶ
[11, 0]	τὸ μὲν γὰρ ἀληθὲς πικρόν	ἐστι	καὶ ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις, τὸ
[11, 85]	τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας μεστός	ἐστι	καὶ πᾶσι φανερὸς ὅτι ψεύδεται·
[11, 120]	ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν	ἐστι	καὶ τὸ ἐξηπατῆσθαι πολὺν χρόνον.
[11, 75]	καὶ ἀφανίσαντας· ὃ πάντων πιθανώτατόν	ἐστι,	κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ τείχους.
[11, 15]	καὶ περὶ τῶν τοιούτων, εἰκός	ἐστι	μηθὲν ὑγιὲς εἶναι (τῶν εἰρημένων
[11, 5]	καὶ καθαιρῶν· ὑμᾶς δὲ δίκαιόν	ἐστί	μοι χάριν εἰδέναι καὶ ἀκροᾶσθαι
[11, 40]	γὰρ ὅτι φάρμακον τοῦτο ἡδονῆς	ἐστι	πρὸς τὴν ἀκοήν. ὥσπερ οὖν
[11, 0]	πάντες οἱ πρότερον. (οὐ γάρ	ἐστι	ῥᾴδιον τούτων ἀφελέσθαι τὴν δόξαν,
[11, 20]	καὶ ὅτι οὐχ ἡ αὐτή	ἐστι	τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ
[11, 20]	μὲν ὅτι οὐχ ἡ αὐτή	ἐστι	τῇ ἡμετέρᾳ οὐδὲ τὰ αὐτὰ
[11, 100]	γὰρ ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ φανερόν	ἐστι	τοῖς προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον
[11, 125]	Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος	ἐστὶ	τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν δὲ ἧττον
[11, 145]	γὰρ πολὺ ἐλάττω τὰ ψεύσματά	ἐστι	τῶν περὶ τοὺς θεούς· ἔπειτα
[11, 150]	οὐδὲν ἔστιν ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ	ἔστι	δέος μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ
[11, 25]	πράγματος ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ ἰδεῖν	ἔστι	καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις καὶ
[11, 105]	αὐτόν· ἐξ ὧν ἁπάντων ἰδεῖν	ἔστι	τὴν ἀπορίαν αὐτοῦ σχεδόν· οὐ
[11, 35]	εὖ μάλα γέροντος ἐν τῇ	Ὀνούφι,	ἄλλα τε πολλὰ τῶν Ἑλλήνων