Discours, Par.
[11, 145]	δὲ αὐτῶν περὶ τὴν Εὔβοιαν	ὀλίγας	ναῦς ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν Ἀττικήν,
[11, 140]	τὸν δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα	ὀλίγας	ναῦς καὶ μέρος τι παραδοῦναι
[11, 50]	πατρίδα· καὶ γὰρ αὐτοὺς εἶναι	Φρύγας	ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ δὴ κρεῖττον
[11, 85]	τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ τὰς	οἰμωγάς,	ἔτι δὲ τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν
[11, 135]	δὲ οὐκ εἰκὸς ἦν πρᾶξαι	φυγάδας	ἀνθρώπους καὶ ταῖς οἴκοθεν ξυμφοραῖς
[11, 125]	ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι τοσαύτας	μυριάδας,	καὶ μετὰ τοῦτο ὅπλα οὐκ
[11, 40]	βασιλέα μέγιστον, τούτου δὲ καὶ	Λήδας	δύο θυγατέρας κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ
[11, 5]	τῆς πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς	παῖδας,	ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ
[11, 50]	θυγατρός· καὶ ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς	παῖδας	αὐτοῦ. καὶ οὕτως δὴ λαβεῖν
[11, 5]	οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα οὔτε τοὺς	παῖδας	αὐτοῦ πρὸ τοῦ τείχους ἀποθανόντας
[11, 40]	καὶ Ἑλένην, καὶ δύο ἄρρενας	παῖδας	διδύμους καλοὺς καὶ μεγάλους καὶ
[11, 0]	ἄνδρα καὶ σοφόν, καὶ τοὺς	παῖδας	εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ ἔπη
[11, 5]	ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ	παῖδας	οὐδὲ κατακόψας εἱστίασε τὸν Θυέστην
[11, 130]	στασιάσαι τὸ στράτευμα καὶ τοὺς	Ἀτρείδας,	καὶ τοὺς μὲν Ἀγαμέμνονι, τοὺς
[11, 70]	οὐκ ἂν ἦλθον, ἀλλὰ τοὺς	Ἀτρείδας	περιέμενον δέκα ἔτη συλλέγοντας τὴν
[11, 25]	γυναῖκας ἢ παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας	{βασιλίδας}	ἐπὶ δουλείᾳ τε καὶ αἰσχύνῃ,
[11, 120]	τὸ Πριάμου γένος, μήτε τοὺς	Πριαμίδας	εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ
[11, 65]	ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς	Πριαμίδας	μὴ κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα, ἀκούοντα
[11, 135]	ταῦτα ἀδοκήτως τε καὶ παρ´	ἐλπίδας	ἁλούσης τῆς πόλεως, οὐχ ὥσπερ
[11, 60]	ἐπὶ τὴν Τροίαν· πολλὰς γὰρ	ἐλπίδας	ἔχειν αἱρήσειν αὐτὴν συναραμένων ἁπάντων.
[11, 140]	Εὐρώπης· τούτων δὲ οὕτως γενομένων	ἐλπίδας	ἔχειν τοὺς ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν
[11, 5]	καὶ τὸν Ἀτρέα καὶ τοὺς	Πελοπίδας,	ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν τις
[11, 45]	δὲ ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος τοὺς	Τυνδαρίδας	ὁ Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ ὅτι
[11, 135]	πόλεως, οὐχ ὥσπερ εἰώθασι κατὰ	σπονδὰς	κατ´ ὀλίγον ἐκλείπειν; ἀλλὰ τὸ
[11, 120]	ἔφη τοὺς Τρῶας συγχέαι τὰς	σπονδάς·	ὤμοσάν τε ἀλλήλοις ὅ τε
[11, 150]	τοιαύτας χεῖσθαι χοὰς τῷ τῆς	θεᾶς	υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ, παναγῆ κόρην,
[11, 50]	προσλαβεῖν τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας	βασιλέας.	τὴν μὲν γὰρ Πελοπιδῶν οἰκίαν
[11, 150]	βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς	βασιλέας,	ὕστερον δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων
[11, 110]	τὴν πόλιν παρά τε τοὺς	γονέας	καὶ τὴν γυναῖκα, χαίρων τοῖς
[11, 115]	βιαζομένων αὐτῶν τὸ φρούριον ἐξελεῖν,	Αἴας	τε ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ
[11, 140]	μὴ πείθεται τούτοις ὑπὸ τῆς	παλαιᾶς	δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν ἀπαλλαγῆναι
[11, 110]	προσδεχομένους κακόν, ἔτι δὲ παντελοῦς	εὐπραγίας	οὔσης. ἐν τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων
[11, 100]	μηνίειν; ξυνεὶς δὲ τῆς τοιαύτης	ἀλογίας	αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν τινα μένειν
[11, 15]	πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ τοιαύτας	ἀπολογίας	πειρῶνται πορίζειν, ὅτι οὐ (φρονῶν
[11, 105]	ὁμολογῶν ὅτι οὐδὲν αὐτῷ μέλει	ἀληθείας.	(πάνυ δὲ ἀσθενῶς καὶ ἀπιθάνως
[11, 115]	διὰ τὴν νόσον, καὶ τοιαύτας	βοηθείας	οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους. ὧν
[11, 140]	φιλίας αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί τε	βοηθείας	τυχεῖν, διηγησάμενον τάς τε Ἀγαμέμνονος
[11, 70]	Ἰλίου παρεχώρησε τοῖς υἱοῖς τῆς	βασιλείας	καὶ τῆς ἀρχῆς διὰ γῆρας,
[11, 120]	ταῦτα ἐπιγαμίας τε οὔσης καὶ	συγγενείας	τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς διὰ
[11, 135]	ἀρίστης τῆς περὶ τὸν Ἀδρίαν·	Αἰνείας	δὲ πάσης Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ
[11, 90]	ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ ἔστιν	Αἰνείας	ὑπὸ Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης
[11, 135]	ἐπικυδέστερα ἐγένετο. τοῦτο μὲν γὰρ	Αἰνείας	ὑπὸ Ἕκτορος πεμφθεὶς μετὰ στόλου
[11, 60]	τοῦ γάμου. οὕτω δὲ τῆς	στρατείας	γενομένης, πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει
[11, 60]	τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ τῆς	στρατείας·	δόξα γὰρ ἦν τῶν ἐν
[11, 120]	αὐτοὺς τῆς ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα	στρατείας.	εἰ δὲ δέοι τινα δίκην
[11, 70]	ἦν αὐτοῖς βουλομένοις τὰ τῆς	στρατείας.	ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ τὴν Ἑλένην
[11, 130]	καὶ φαύλως ἔπραττον οἱ τῆς	στρατείας	μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν δεινοὺς
[11, 135]	διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι τὰ τῆς	στρατείας	οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ φασιν
[11, 65]	τῆς Ἀσίας, καὶ Μενέλαον τῆς	μνηστείας	ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα
[11, 60]	ὅ τε Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς	μνηστείας	ἀποτυχὼν καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾐτιᾶτο,
[11, 80]	τροπὴν καὶ τὰς τοῦ Ἕκτορος	ἀριστείας	καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων,
[11, 15]	καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι δὲ	μοιχείας	καὶ δεσμὰ καὶ διεγγυήσεις θεῶν,
[11, 135]	τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ πάσης	Ἰταλίας	ἐβασίλευσε καὶ πόλιν ᾤκισε τὴν
[11, 45]	Σικυωνίων τυράννου καὶ τῶν ἀπὸ	Ἰταλίας	τινὰ μνηστεῦσαί φασιν· ἔτι δὲ
[11, 135]	ἐβασίλευσε καὶ τῆς Ἠπείρου πλησίον	Θετταλίας.	καίτοι πότερον εἰκὸς ἦν τοὺς
[11, 140]	πρὸς αὐτόν, ἅτε εἰρήνης καὶ	φιλίας	αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί τε βοηθείας
[11, 120]	κακῶν γεγονότων ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα	ἐπιγαμίας	τε οὔσης καὶ συγγενείας τοῖς
[11, 130]	φοβουμένους καὶ φεύγοντας ἐκ τῆς	πολεμίας	ἀπιέναι τὴν ταχίστην· {τοὺς δὲ
[11, 140]	αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ πάσης	προθυμίας.	(λέγειν δὲ αὐτὸν ὡς ἄξιος
[11, 10]	οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν. ~εἰς τοῦτο	μανίας	οἱ πολλοὶ ἐληλύθασι καὶ οὕτω
[11, 15]	οὖν φασι τὸν Ὅμηρον ὑπὸ	πενίας	τε καὶ ἀπορίας προσαιτεῖν ἐν
[11, 45]	ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ πολλῆς	ἐπιμιξίας	γενομένης. (ἐλθόντα δὲ μετὰ πολλοῦ
[11, 35]	τῶν ἀνθρώπων μηδέποτε δύνασθαι τῆς	ἀγνοίας	ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ, ἔφη, γελοίως
[11, 135]	εἴα κατοικεῖν· ἄλλως τε μετὰ	ποίας	ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων ἢ στρατιᾶς
[11, 65]	ὥς φασιν, οὐ πάλαι τῆς	Τροίας	ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ τοῦ
[11, 45]	ἁπάσης, καὶ οὐδὲ πολὺ τῆς	Τροίας	ἀπεχούσης, ἄλλως τε καὶ τῶν
[11, 30]	ἵππον καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς	Τροίας	διεξιόντα τὸν Δημόδοκον ἐν ᾠδῇ
[11, 135]	ἡττημένων; {πῶς δέ, εἴπερ ἁλούσης	Τροίας	ἔφευγον οἱ περὶ τὸν Αἰνείαν
[11, 135]	δὲ ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ τῆς	Τροίας	ἔχων· ὅ τε πόλεμος συνεστήκει
[11, 50]	ἔλεγεν αὐτὸς ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ	Τροίας	μέχρι Αἰθιοπίας· καὶ γὰρ Αἰθιόπων
[11, 105]	θάνατον οὔτε τὴν ἅλωσιν τῆς	Τροίας.	~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι πάλαι
[11, 50]	ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας μέχρι	Αἰθιοπίας·	καὶ γὰρ Αἰθιόπων βασιλεύειν τὸν
[11, 110]	τοῖς Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ μὲν	Αἰθιοπίας	Μέμνων, αἱ δὲ Ἀμαζόνες ἐκ
[11, 90]	τὸ πλέον καὶ τῆς αὑτοῦ	σωτηρίας	ἕνεκεν, τροπὴν μέν τινα γενέσθαι
[11, 65]	ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας τῆς	σωτηρίας·	τὴν δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι μὲν
[11, 20]	εἴρηται, ὥσπερ δὴ ἔφην, οὐ	κατηγορίας	ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἀνθρώπων
[11, 20]	εἴρηται, ὥσπερ ἤδη ἔφην, οὐ	κατηγορίας	ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἦν
[11, 85]	δὲ αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς	ἀπορίας	μεστός ἐστι καὶ πᾶσι φανερὸς
[11, 30]	εἴποι μέγα καὶ θαυμαστόν} ὑπὸ	ἀπορίας	πραγμάτων τοσούτων ἔτι καὶ τηλικούτων
[11, 15]	Ὅμηρον ὑπὸ πενίας τε καὶ	ἀπορίας	προσαιτεῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι· τὸν
[11, 90]	καὶ τῆς περὶ τὸ στρατόπεδον	στενοχωρίας,	(σχέδην δὲ καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ
[11, 135]	τόπον τινὰ ἠγάπων καταλαβόντες τῆς	Ἀσίας,	ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ τὴν ἐκείνων
[11, 130]	ἅπαντες τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκ τῆς	Ἀσίας	ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη, καὶ διὰ
[11, 45]	πατρός, σχεδόν τι βασιλεύοντος τῆς	Ἀσίας	ἁπάσης, καὶ οὐδὲ πολὺ τῆς
[11, 45]	Οἰνομάου Πέλοψ ἔγημεν ἐκ τῆς	Ἀσίας	ἀφικόμενος, Θησεὺς δὲ ἀπὸ τοῦ
[11, 50]	εἶναι προσλαβεῖν τοὺς ἐκ τῆς	Ἀσίας	βασιλέας. τὴν μὲν γὰρ Πελοπιδῶν
[11, 150]	(Πρίαμον δὲ τὸν βασιλέα τῆς	Ἀσίας	ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα παρὰ
[11, 50]	κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς	Ἀσίας	ἢ τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ
[11, 65]	Τυνδάρεων κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι τῆς	Ἀσίας,	καὶ Μενέλαον τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα
[11, 50]	καὶ μηδένα αὐτοὺς κωλύειν τῆς	Ἀσίας	καὶ τῆς Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης.
[11, 120]	συχνὰ ἔτη καὶ πλεῖστα τῆς	Ἀσίας	καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται
[11, 130]	τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα τῆς	Ἀσίας.	(ὅ τε Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν,
[11, 125]	Ἀχαιοὶ φεύγοντες μὲν ἐκ τῆς	Ἀσίας	σιωπῇ καὶ τὰς σκηνὰς κατακαύσαντες
[11, 45]	ἐξὸν αὐτῷ λαβεῖν ἐκ τῆς	Ἀσίας	τινά, εἰ βούλοιτο, εἴτε τοῦ
[11, 150]	τὴν Ἑλλάδα τῶν ἐκ τῆς	Ἀσίας	τινές· ἥ τε γὰρ Ἑλλὰς
[11, 145]	αὐτοῖς πρὸς τοὺς ἐκ τῆς	Ἀσίας,	ὥσπερ καὶ προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον δὲ
[11, 130]	τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα τῆς εὐερ–	γεσίας·	τοῖς δὲ ἡττημένοις καὶ κακῶς
[11, 20]	λόγους οὓς εἶπε πρὸ τῆς	συνουσίας,	ὡς αὐτὸς ἑωρακώς τε καὶ
[11, 60]	Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ μετὰ τοσαύτης	ἐξουσίας	ἔπραττε τὸ πρᾶγμα, ὥστε οὐκ
[11, 115]	ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ ἀποκομιζόμενος	τραυματίας	τελευτᾷ κατὰ τὴν ὁδόν. συνέβη
[11, 135]	ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους χρημάτων ἢ	στρατιᾶς	διὰ μέσων τῶν πολεμίων φεύγοντας,
[11, 140]	καὶ μέρος τι παραδοῦναι τῆς	στρατιᾶς,	ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε τὴν χώραν.
[11, 125]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς ἑαυτοῦ	στρατιᾶς,	μόνος περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον τὰ
[11, 90]	ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς ἅπαν ἧκεν	ἀναισχυντίας	καὶ πάντα τὰ πράγματα ἁπλῶς
[11, 55]	ἐπέπληττον ἐπὶ πεπραγμένοις, ἐξὸν ἀφ´	ἑστίας	κωλύειν; ἵνα δὲ εἰδῇς τὴν
[11, 55]	Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ´	ἀγυιάς.	Οὔκουν, εἶπεν, οὐδὲ τοῦτο ἀληθὲς
[11, 135]	τὸν πόλεμον εἰς τοῦτο ἦλθε	δυστυχίας	καὶ ταπεινότητος, τὰ δὲ τῶν
[11, 40]	ἀδελφήν. τὰς μὲν οὖν ἄλλας	γυναῖκας	ἀφιέναι λαβόντας· τὴν δὲ τοῦ
[11, 25]	τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν, οὔτε	γυναῖκας	ἢ παρθένους {ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας}
[11, 45]	ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι καὶ λαμβάνειν	γυναῖκας	παρ´ ἀλλήλων καὶ τοὺς πλεῖστον
[11, 20]	οὐ μόνον ἐξὸν αὐτῷ τὰς	ἄλλας	γλώττας μιγνύειν τὰς τῶν Ἑλλήνων,
[11, 40]	τὴν ἀδελφήν. τὰς μὲν οὖν	ἄλλας	γυναῖκας ἀφιέναι λαβόντας· τὴν δὲ
[11, 150]	Ἀσίας τινές· ἥ τε γὰρ	Ἑλλὰς	ὑφ´ ἑτέροις ἐστὶν ἥ τε
[11, 60]	παρεκάλει συστρατεύειν ἐπὶ τὴν Τροίαν·	πολλὰς	γὰρ ἐλπίδας ἔχειν αἱρήσειν αὐτὴν
[11, 35]	ἣ μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´ ἔθηκε,	πολλὰς	δ´ ἰφθίμους ψυχὰς ἄϊδι προΐαψεν
[11, 90]	μέντοι προτροπάδην φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ	πολλὰς	ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι. ~τὸν δὲ
[11, 110]	σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν νεῶν τὰς	πολλάς,	ὁρῶντες ὅτι καὶ τῇ προτεραίᾳ
[11, 85]	ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος τὰς	πύλας	καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς τὰς
[11, 145]	στρατεύσαντα Λακεδαιμονίους μὲν νικῆσαι περὶ	Θερμοπύλας	καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν ἀποκτεῖναι
[11, 40]	τοῦ Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ παρ´	ἡμᾶς	εἰς Αἴγυπτον ἀφίκοιτο καὶ τοῦ
[11, 135]	πεπλανημένος καὶ πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο.	γήμας	δὲ τὴν τοῦ βασιλέως θυγατέρα
[11, 0]	(οὐκ ἂν οὖν θαυμάσαιμι καὶ	ὑμᾶς,	ἄνδρες Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι
[11, 5]	δόξαν ἐφαινόμην ἀφανίζων καὶ καθαιρῶν·	ὑμᾶς	δὲ δίκαιόν ἐστί μοι χάριν
[11, 80]	ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον ὁ Μενέλαος,	κενὰς	αὐτῷ χαρίζεται χάριτας καὶ νίκην
[11, 25]	ἐν φόνῳ κειμένους καὶ μὴ	δυναμένας	ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς,
[11, 25]	οὔτε γυναῖκας ἢ παρθένους {ἄλλοτε}	ἀγομένας	{βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ τε καὶ
[11, 85]	καὶ τὸ ναύσταθμον πολιορκούμενον καὶ	ῥηγνυμένας	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος τὰς πύλας
[11, 25]	δὲ πατέρων, τὰς δὲ ἀδελφῶν	ἀποσπωμένας,	τὰς δέ τινας αὐτῶν τῶν
[11, 40]	Κλυταιμνήστραν καὶ Ἑλένην, καὶ δύο	ἄρρενας	παῖδας διδύμους καλοὺς καὶ μεγάλους
[11, 150]	ἐν τῷ τεμένει φθαρῆναι τῆς	Ἀθηνᾶς,	ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος, καὶ τοῦτο
[11, 110]	τῶν χειρῶν ἀφεῖναι· τὰς δὲ	σκηνὰς	ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες καὶ διήρπαζον
[11, 125]	τῆς Ἀσίας σιωπῇ καὶ τὰς	σκηνὰς	κατακαύσαντες καὶ τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν
[11, 85]	ἤδη κατειλημένους καὶ περὶ τὰς	σκηνὰς	πάντα τὸν πόλεμον καὶ τὸν
[11, 55]	ὁ Πρίαμος τὴν πρὸς τοὺς	Ἕλληνας	ἔχθραν, εἰδότες ὅτι καὶ πρότερον
[11, 150]	εἴποι τις ἀνήκοος, Οὐκ ὀρθῶς	Ἕλληνας	καθαιρεῖς. ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν ἔτι
[11, 120]	ἄλλων οἱ δυνατοὶ μήτε τοὺς	Ἕλληνάς	ποτε στρατεύσειν εἰς τὴν Ἀσίαν,
[11, 55]	Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν ὁ Ἡρακλῆς,	ἀποκτείνας	αὐτοῦ τὸν πατέρα, ὡς πάντων
[11, 125]	μεταβαλών, αὐτὸς δὲ Ἕκτορα μὲν	ἀποκτείνας,	ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς
[11, 25]	δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς δέ	τινας	αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν
[11, 85]	καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν νεῶν	τινας	ἐμπρησθείσας. ~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ ἔστιν
[11, 40]	ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ	τινας	ὡς ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ
[11, 10]	τούς τε θανάτους καὶ τὰς	ἀλγηδόνας·	ὡς δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι περὶ
[11, 120]	Φθίαν ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ	μόνας	ἐξαιρέτους ἐποίουν· περὶ δὲ τῶν
[11, 65]	Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ τοὺς ἄλλους	ἡγεμόνας	συνάρασθαι τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας, ὅτι
[11, 5]	ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ οἶμαι τοὺς	κακοδαίμονας	σοφιστάς. ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι σαφῶς
[11, 20]	μὴ μόνον τὰς τῶν Ἑλλήνων	φωνὰς	μιγνύειν, μηδὲ τοῖς σφόδρα ἀρχαίοις
[11, 150]	ἐπὶ τάφῳ καὶ τοιαύτας χεῖσθαι	χοὰς	τῷ τῆς θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν
[11, 30]	τῶν ἄλλων θεῶν πρὸς ἀλλήλους,	τροπάς	τε καὶ ἥττας καὶ τραύματα
[11, 0]	ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο ἢ	κατάρας	ἔχοντα κατὰ τῆς πόλεως, καὶ
[11, 50]	ἄγοντα μετὰ πολλοῦ ζήλου καὶ	χαρᾶς·	καὶ τόν τε Πρίαμον καὶ
[11, 115]	χώραν διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι καὶ	ἄνδρας	ἀγαθοὺς ἄλλους τε καὶ Ἀλέξανδρον,
[11, 25]	ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν τοὺς φιλτάτους	{ἄνδρας}	ἐν φόνῳ κειμένους καὶ μὴ
[11, 125]	καὶ ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς τῆς	Κασσάνδρας.	(ταῦτα οὐκ ἐνυπνίοις ἐοικότα τῷ
[11, 80]	πάλιν ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος νικῶντος,	πέρας	δὲ οὐδέν, καὶ δῶρα δόντων
[11, 20]	πρὸς θείαν καὶ ἀμήχανον φύσιν.	πέρας	δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ τοῖς
[11, 40]	τούτου δὲ καὶ Λήδας δύο	θυγατέρας	κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ ἡμεῖς ὀνομάζομεν,
[11, 140]	ἔχειν τοὺς ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν	ἑκατέρας	τῆς ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον ἂν
[11, 115]	καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί ποτε μάχης	ἰσχυροτέρας	γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν τὸ φρούριον
[11, 5]	Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς διὰ χόλον	Ἥρας	καὶ τὸν Λάϊον ὑπὸ τοῦ
[11, 45]	τῷ ὀπισθοδόμῳ τοῦ νεὼ τῆς	Ἥρας	ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν
[11, 115]	δὲ τοῦ πατρὸς καὶ τὸ	γῆρας	τὸ αὑτοῦ λέγοντος καὶ τῶν
[11, 70]	βασιλείας καὶ τῆς ἀρχῆς διὰ	γῆρας,	Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται
[11, 40]	ἐπὶ κάλλει περιβόητον καὶ πολλοὺς	μνηστῆρας	αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς παιδὸς οὔσης
[11, 60]	καὶ τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς	μνηστῆρας	τῆς Ἑλένης, καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι
[11, 45]	Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ τῆς	Αἴθρας	καὶ τῆς κόμης ἕλκουσαν, καὶ
[11, 90]	πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς	χεῖρας	ἐλθόντος, καὶ μήτε τὸν Ἕκτορα
[11, 30]	χρημάτων πλῆθος ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´	ἄκρας	ὅλην ἐμπιμπραμένην {τὴν} πόλιν οὔτε
[11, 75]	εἰς τὸ ἄστυ, τὰς δὲ	μικρὰς	πόλεις εἴων τὰς πρὸς τῇ
[11, 40]	καὶ πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι	σμικρᾶς	παιδὸς οὔσης γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν
[11, 25]	εἰπεῖν καὶ πάθη παντοδαπὰ καὶ	συμφοράς,	ἔτι δὲ ὃ πάντων μάλιστα
[11, 35]	τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ τὰς	συμφορὰς	καὶ τὸν ὄλεθρον τῶν Ἀχαιῶν,
[11, 140]	τε Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς αὑτοῦ	συμφοράς.	τὸν δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα
[11, 90]	καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων {ἔτι}	ἀμαυρᾶς	δὲ καὶ ἀσθενοῦς ἔτι φήμης
[11, 40]	οἷς ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ	μάρτυρας	αὐτοὺς ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ ὧν
[11, 65]	πρόγονον, ἐκ τῆς αὐτῆς ὄντα	χώρας,	διὰ τὸ κῆδος τὸ Οἰνομάου
[11, 55]	ἄλλον τινὰ ἀπέδειξεν ἄρχοντα τῆς	χώρας;	(εἰ δ´ ἦν οὕτως ὥς
[11, 75]	συνῆγεν ἅπαντα τὸν ἐκ τῆς	χώρας	εἰς τὸ ἄστυ, τὰς δὲ
[11, 60]	πολλὰ χρήματα διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ	χώρας	κρατήσειν τῆς ἀρίστης. εἶναι γὰρ
[11, 95]	νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ	πάσας	ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς. τούτων δὲ
[11, 20]	(Μυρίνης. περὶ δὲ τοῦ ποταμοῦ	φράσας	ἡμῖν ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ
[11, 10]	(παίδων, ὡς αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε	ποιήσας,	καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος
[11, 80]	ὡς γενόμενα διηγούμενος, ἀλλ´ Ἕκτορα	ποιήσας	ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην ὀδυρομένην
[11, 105]	πολὺ χείρω καὶ ἀδοξότερον αὐτοῦ	ποιήσας	τὸν θάνατον. τέλος δὲ προάγει
[11, 60]	ἐστιν. ἐπεὶ δέ, ὡς ἔφην,	γαμήσας	ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς,
[11, 105]	παρόντος, ἁπάντων ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ	τολμήσας	τοῦτο ψεύσασθαι πάντα συνέχεε. καὶ
[11, 35]	τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα πειθομένους,	καταφρονήσας	αὐτῶν καὶ ἅμα χαριζόμενος τοῖς
[11, 20]	ψεύσματα πρὸς θεῖα καὶ μεγάλα.	ἐπιχειρήσας	γὰρ τὸν πόλεμον εἰπεῖν τὸν
[11, 130]	τε Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ	κρατήσας	ῥᾳδίως, οἵ τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες
[11, 135]	Ὅμηρος ἐπίσταται τοῦτο καὶ αἰνίττεται,	φήσας	τὸν Μενέλαον μετὰ τὴν τελευτὴν
[11, 85]	ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν νεῶν τινας	ἐμπρησθείσας.	~ἐνταῦθα γὰρ οὐκ ἔστιν Αἰνείας
[11, 100]	αὐτὸν ἀποθανόντος, οἴκαδε τὰ ὀστᾶ	κομίσας·	τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ
[11, 45]	τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν αὐτοὺς	κηδεύσας,	καὶ διὰ τοῦτο ἔγημε Κλυταιμνήστραν·
[11, 120]	παίδων τῶν τετελευτηκότων. καὶ αὐτὸς	βασιλεύσας	συχνὰ ἔτη καὶ πλεῖστα τῆς
[11, 20]	τὴν ἀγορὰν ἐκάλει λιμένα, (Θετταλῶν	ἀκούσας.	ταῦτα δέ μοι εἴρηται, ὥσπερ
[11, 30]	ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν τοὺς ὀφθαλμούς,	~ὁρώσας	δὲ τὰ νήπια βρέφη πρὸς
[11, 25]	δέ τινας αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων,	ὁρώσας	μὲν τοὺς φιλτάτους {ἄνδρας} ἐν
[11, 10]	φοβούμενοι τούς τε θανάτους καὶ	τὰς	ἀλγηδόνας· ὡς δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι
[11, 20]	ὡς οὐ μόνον ἐξὸν αὐτῷ	τὰς	ἄλλας γλώττας μιγνύειν τὰς τῶν
[11, 140]	διηγησάμενον τάς τε Ἀγαμέμνονος καὶ	τὰς	αὑτοῦ συμφοράς. τὸν δὲ ἀναλαβεῖν
[11, 25]	μὲν ἀνδρῶν, τὰς δὲ πατέρων,	τὰς	δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας, τὰς δέ
[11, 75]	τῆς χώρας εἰς τὸ ἄστυ,	τὰς	δὲ μικρὰς πόλεις εἴων τὰς
[11, 25]	καὶ αἰσχύνῃ, τὰς μὲν ἀνδρῶν,	τὰς	δὲ πατέρων, τὰς δὲ ἀδελφῶν
[11, 110]	αὐτὸν ἐκ τῶν χειρῶν ἀφεῖναι·	τὰς	δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ Τρῶες
[11, 25]	πατέρων, τὰς δὲ ἀδελφῶν ἀποσπωμένας,	τὰς	δέ τινας αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων,
[11, 85]	ἐκκλησίαν βουλευομένων ὅπως φύγοιεν, καὶ	τὰς	δεήσεις τὰς τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ
[11, 120]	πολλὰ κακὰ πάσχειν. καὶ ποιοῦνται	τὰς	διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ γίγνονται τοῖς
[11, 25]	ἐπὶ δουλείᾳ τε καὶ αἰσχύνῃ,	τὰς	μὲν ἀνδρῶν, τὰς δὲ πατέρων,
[11, 115]	τε ἄλλου πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου,	τὰς	μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ
[11, 40]	πόλιν καὶ κομίσασθαι τὴν ἀδελφήν.	τὰς	μὲν οὖν ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι
[11, 85]	πύλας καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς	τὰς	ναῦς ἤδη κατειλημένους καὶ περὶ
[11, 115]	Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ	τὰς	ναῦς ἰταμώτερον καὶ πειρωμένην ἐμπρῆσαι,
[11, 85]	τὸ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν καὶ	τὰς	ναῦς. καὶ ταῦτα μὲν λέγων
[11, 95]	οὖν σῶμα μόλις διέσωσαν ἐπὶ	τὰς	ναῦς οἱ Αἴαντες. οἱ γὰρ
[11, 90]	ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι	τὰς	ναῦς. (ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη
[11, 80]	καὶ τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς	τὰς	ναῦς· τὸν δὲ Νέστορα καὶ
[11, 95]	ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι	τὰς	ναῦς. τούτων δὲ οὕτως γενομένων,
[11, 85]	τὴν τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔκπληξιν καὶ	τὰς	οἰμωγάς, ἔτι δὲ τὴν νυκτερινὴν
[11, 145]	Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας	τὰς	πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων
[11, 110]	σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν νεῶν	τὰς	πολλάς, ὁρῶντες ὅτι καὶ τῇ
[11, 75]	τὰς δὲ μικρὰς πόλεις εἴων	τὰς	πρὸς τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ
[11, 85]	καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος	τὰς	πύλας καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς
[11, 125]	ἐκ τῆς Ἀσίας σιωπῇ καὶ	τὰς	σκηνὰς κατακαύσαντες καὶ τὸ ναύσταθμον
[11, 85]	ναῦς ἤδη κατειλημένους καὶ περὶ	τὰς	σκηνὰς πάντα τὸν πόλεμον καὶ
[11, 120]	ἀλλ´ ἔφη τοὺς Τρῶας συγχέαι	τὰς	σπονδάς· ὤμοσάν τε ἀλλήλοις ὅ
[11, 35]	τῆς τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ	τὰς	συμφορὰς καὶ τὸν ὄλεθρον τῶν
[11, 140]	δεηθῆναί τε βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον	τάς	τε Ἀγαμέμνονος καὶ τὰς αὑτοῦ
[11, 85]	ὅπως φύγοιεν, καὶ τὰς δεήσεις	τὰς	τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ τι δύναιτο
[11, 80]	Ἀχαιῶν ἧτταν καὶ τροπὴν καὶ	τὰς	τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας καὶ τὸ
[11, 20]	αὐτῷ τὰς ἄλλας γλώττας μιγνύειν	τὰς	τῶν Ἑλλήνων, καὶ ποτὲ μὲν
[11, 20]	ὡς ἐξὸν αὐτῷ, μὴ μόνον	τὰς	τῶν Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ
[11, 5]	ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι	τὰς	ψυχὰς ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι
[11, 80]	ὁ Μενέλαος, κενὰς αὐτῷ χαρίζεται	χάριτας	καὶ νίκην γελοίαν, ὡς τοῦ
[11, 85]	μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε τοὺς δύο	Αἴαντας,	ἀλλὰ Νέστορα μόνον ὑπ´ ἀνάγκης,
[11, 130]	ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη	περιμείναντας	διαφθαρῆναι παρ´ ὀλίγον. αἵ τε
[11, 110]	τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω διεφθαρμένους	πάντας,	οἱ μέν τινες κατ´ εὔνοιαν,
[11, 50]	ἄνδρα καὶ τὴν πατρίδα καὶ	πάντας	τοὺς ἀναγκαίους, ἔτι δὲ οἶμαι
[11, 130]	δὲ μὴ κατὰ ταὐτὸ πλεῖν	ἅπαντας,	ἀλλὰ στασιάσαι τὸ στράτευμα καὶ
[11, 70]	τοῖς εἰρημένοις. τοὺς μὲν ἄλλους	ἅπαντας	Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς
[11, 125]	πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ διώκειν	ἅπαντας	ἕνα ὄντα. (αὐτὸν δὲ ἐκεῖνον
[11, 50]	τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς ἄλλους	ἅπαντας	ἥδεσθαι τῷ γάμῳ, καὶ τὴν
[11, 85]	διηγούμενος· ἀλλὰ φεύγοντας μὲν προτροπάδην	ἅπαντας	καὶ κατ´ ὄνομα τοὺς ἀρίστους,
[11, 60]	Ἑλένης, καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς	ἅπαντας,	καὶ τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι, καὶ
[11, 0]	σχεδὸν ὅτι διδάσκειν μὲν ἀνθρώπους	ἅπαντας	χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ ῥᾴδιον.
[11, 105]	καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ Ἀχαιοὺς ὁρᾶν	ἅπαντας	ὥσπερ ἐπὶ θέαν παρόντας καὶ
[11, 135]	παρ´ αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον τοὺς	κρατήσαντας	ἐπὶ τὴν τῶν ἡττημένων; {πῶς
[11, 75]	ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ καὶ	ἀφανίσαντας·	ὃ πάντων πιθανώτατόν ἐστι, κατακλυσθῆναι
[11, 150]	οὐδὲν ἄτοπον, οὐδέ γε τὸ	στρατεύσαντας	ἐπὶ χώραν μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν
[11, 145]	πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν, ὡς	ἐλευθερώσαντας	τὴν πόλιν καὶ ἀνελόντας τὸν
[11, 150]	ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν	ῥίψαντας	ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ ταῦτα
[11, 135]	καίτοι πότερον εἰκὸς ἦν τοὺς	ἡττηθέντας	ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν τῶν κρατησάντων
[11, 110]	πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας τοὺς	ἡττηθέντας	καὶ φεύγοντας, οὐδὲ τὴν κρατήσασαν
[11, 75]	Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα τοὺς ποταμοὺς	ἐφιέντας	ἐπ´ αὐτὸ καὶ ἀφανίσαντας· ὃ
[11, 65]	τοὺς Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους	ὄντας.	εἰ δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς,
[11, 50]	καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν Διὸς	ὄντας.	τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι καὶ τῷ
[11, 40]	μὲν οὖν ἄλλας γυναῖκας ἀφιέναι	λαβόντας·	τὴν δὲ τοῦ Θησέως μητέρα
[11, 70]	τοὺς Ἀτρείδας περιέμενον δέκα ἔτη	συλλέγοντας	τὴν δύναμιν. Ἴσως γὰρ εἰκὸς
[11, 130]	δὲ τοὺς μὲν φοβουμένους καὶ	φεύγοντας	ἐκ τῆς πολεμίας ἀπιέναι τὴν
[11, 135]	στρατιᾶς διὰ μέσων τῶν πολεμίων	φεύγοντας,	ἐμπεπρησμένης τῆς πόλεως, πάντων ἀπολωλότων,
[11, 85]	οἶμαι τὰ γενόμενα διηγούμενος· ἀλλὰ	φεύγοντας	μὲν προτροπάδην ἅπαντας καὶ κατ´
[11, 110]	οὐδὲ νικῶντας τοὺς ἡττηθέντας καὶ	φεύγοντας,	οὐδὲ τὴν κρατήσασαν πόλιν, ταύτην
[11, 25]	ἐπὶ τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν	καταφεύγοντας,	τοὺς δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν
[11, 65]	διὰ τὴν ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν	ἀποδόντας	τὴν Ἑλένην σῶσαι αὑτούς; οἱ
[11, 55]	ἀλλὰ μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν	περιόντας,	οἳ πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο Θησέως
[11, 120]	ἀλλὰ καὶ νῦν τοὺς πολλοὺς	ἑκόντας	στρατεύεσθαι διὰ τὴν οἴκοι πενίαν.
[11, 80]	προβαλλομένους καὶ ὀλίγον εἶναι χρόνον	φάσκοντας,	ὃν ἐδέοντο αὐτῶν ὑπομεῖναι. (τὸν
[11, 25]	τῆς ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους πλείους	ἀποθνήσκοντας	οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς μὲν ἐπὶ
[11, 15]	καὶ στένοντας καὶ τιτρωσκομένους καὶ	ἀποθνῄσκοντας	σχεδόν, ἔτι δὲ μοιχείας καὶ
[11, 90]	τῶν Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ τοὺς	γιγνώσκοντας	ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ ἐτόλμησε τἀναντία
[11, 145]	περὶ Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους	ἑλόντας	τὰς πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα.
[11, 145]	ὡς ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν καὶ	ἀνελόντας	τὸν τύραννον. (καὶ τί δεῖ
[11, 5]	παῖδας αὐτοῦ πρὸ τοῦ τείχους	ἀποθανόντας	ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς ἡ
[11, 15]	τὰ ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν τοὺς	ἐντυγχάνοντας,	καὶ ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος, πῶς
[11, 130]	{τοὺς δὲ νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν	μένοντας·	τοὺς δὲ κρατοῦντας καὶ πρὸς
[11, 15]	πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς θεοὺς καὶ	στένοντας	καὶ τιτρωσκομένους καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν,
[11, 105]	ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ θέαν	παρόντας	καὶ μηδένα βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ,
[11, 140]	(ὕστερον δὲ τῶν Ἀχαιῶν τοὺς	ἐκπεσόντας	ὑπὸ Δωριέων, ἀποροῦντας ὅποι τράπωνται
[11, 130]	μέμνηται. τοὺς μὲν γὰρ εὖ	πράττοντας	ὁμονοεῖν εἰκὸς καὶ τῷ βασιλεῖ
[11, 110]	ἦν μένειν ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς	λῃστεύοντας,	εἴ πως τῷ Πάριδι κάμνοντι
[11, 135]	τὰ σώματα αὐτὰ διασῶσαι τοὺς	ἰσχύοντας	καὶ νέους, ἀλλ´ οὐ μετὰ
[11, 130]	κρατοῦντας καὶ πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν	ἔχοντας,	ἀλλὰ μὴ δέκα ἔτη περιμείναντας
[11, 45]	ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς Διοσκόρους	ἔχοντας	τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ
[11, 65]	Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα	ἔχοντας	τῆς σωτηρίας· τὴν δὲ Ἑλένην
[11, 130]	κρατοῦντας καὶ πρὸς τοῖς αὑτῶν	ἔχοντας	τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων
[11, 45]	παρ´ ἀλλήλων καὶ τοὺς πλεῖστον	ἀπέχοντας	τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 65]	δὲ πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα κακὰ	πάσχοντας	μὴ θέλειν ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος
[11, 15]	εἰπεῖν; καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν	ἀλγοῦντας	τοὺς θεοὺς καὶ στένοντας καὶ
[11, 65]	ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ πολέμου,	μνησικακοῦντας,	ὅτι αὐτὸς ἕκαστος οὐκ ἔγημεν,
[11, 65]	πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο	ἀδικοῦντας	τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 65]	πολέμου, κρείττους ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ	ἐπιχειροῦντας.	καὶ διὰ ταῦτα ὑπέμενον οἱ
[11, 140]	Ἀχαιῶν τοὺς ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων,	ἀποροῦντας	ὅποι τράπωνται δι´ ἀσθένειαν, εἰς
[11, 105]	πεπονθότας ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ	μισοῦντας	αὐτόν, ὥστε καὶ νεκρὸν τιτρώσκειν.
[11, 65]	μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν εἰς ἀνθρώπους	μισοῦντας·	{πάντα ταῦτα δὲ γιγνόμενα μηδένα
[11, 125]	νικῆσαι τοὺς μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ	κρατοῦντας	καὶ διώκειν ἅπαντας ἕνα ὄντα.
[11, 130]	ἅτε καὶ αὐτῆς τῆς γῆς	κρατοῦντας	καὶ πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν ἔχοντας,
[11, 130]	καὶ διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς δὲ	κρατοῦντας	καὶ πρὸς τοῖς αὑτῶν ἔχοντας
[11, 110]	καὶ ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων, ὡς	εὐτυχοῦντας	ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον καὶ τὸν
[11, 130]	ἀπιέναι τὴν ταχίστην· {τοὺς δὲ	νικῶντας	καὶ διακινδυνεύειν μένοντας· τοὺς δὲ
[11, 110]	Ἀχιλλέα ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ	νικῶντας	τοὺς ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας, οὐδὲ
[11, 105]	μηδένα βοηθεῖν τῷ Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα	πεπονθότας	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ μισοῦντας
[11, 130]	ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς	νενικηκότας	καὶ μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος
[11, 90]	οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε τοὺς οὕτως	ἀπειρηκότας	ὡς μήτε ὑπὸ τῆς τάφρου
[11, 90]	ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι τοὺς	ἀπολωλότας	ἤδη; τὸ γὰρ τῶν Μυρμιδόνων
[11, 5]	{μάλιστα δὲ οἶμαι τοὺς κακοδαίμονας	σοφιστάς.	ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι
[11, 30]	πρὸς ἀλλήλους, τροπάς τε καὶ	ἥττας	καὶ τραύματα {ἐπιθυμῶν ὅ, τι
[11, 20]	μόνον ἐξὸν αὐτῷ τὰς ἄλλας	γλώττας	μιγνύειν τὰς τῶν Ἑλλήνων, καὶ
[11, 90]	τοῦ ἐρύματος ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε	αὐτὰς	διαφυλάξαι τὰς ναῦς. (ποία γὰρ
[11, 15]	οἱ πάνυ ἐπαινοῦντες αὐτόν, καὶ	τοιαύτας	ἀπολογίας πειρῶνται πορίζειν, ὅτι οὐ
[11, 115]	πρότερον διὰ τὴν νόσον, καὶ	τοιαύτας	βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ ἀπόρους.
[11, 125]	ὅρῳ γεγραμμένοις ὀνείρασιν οἱ ἄνθρωποι	τοιαύτας	ὄψεις ὁρῶσι, νῦν μὲν δοκοῦντες
[11, 150]	παρθένον ἀποσφάττειν ἐπὶ τάφῳ καὶ	τοιαύτας	χεῖσθαι χοὰς τῷ τῆς θεᾶς
[11, 125]	γυμνὸν ἐπιφανέντα τῇ φωνῇ τρέψασθαι	τοσαύτας	μυριάδας, καὶ μετὰ τοῦτο ὅπλα
[11, 120]	Ἰθάκην ἢ Φθίαν ἢ Εὔβοιαν.	(ταύτας	γὰρ μόνας ἐξαιρέτους ἐποίουν· περὶ
[11, 0]	ἔχοντα κατὰ τῆς πόλεως, καὶ	ταύτας	οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ δὲ μὴ
[11, 90]	δὲ πρὸς τοὺς πολλοὺς καὶ	ἰδιώτας	μέλλων διηγεῖσθαι τὰ ἔπη, καὶ
[11, 90]	φεύγειν αὐτούς, ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε	ὑποστροφὰς	γίγνεσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορα ἐν
[11, 110]	ἀναγκαῖον ἦν μένειν ὥσπερ κατ´	ἀρχὰς	λῃστεύοντας, εἴ πως τῷ Πάριδι
[11, 35]	ἄλγε´ ἔθηκε, πολλὰς δ´ ἰφθίμους	ψυχὰς	ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς δὲ
[11, 5]	εἰσὶν ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι τὰς	ψυχὰς	ὥστε μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι
[11, 95]	ἑώρα βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως	ὑποστρέψας	αὐτὸς ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ
[11, 60]	οὕτω δὲ τῆς στρατείας γενομένης,	πέμψας	ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει τὴν Ἑλένην·
[11, 5]	τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ	κατακόψας	εἱστίασε τὸν Θυέστην οὔτε Ὀρέστης
[11, 95]	ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς	Τρῶας,	ἅμα δὲ τῷ Ἕκτορι μὴ
[11, 65]	εἰκὸς γὰρ ἦν πεῖσαι τοὺς	Τρῶας,	ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας. εἰ
[11, 70]	τὸν αὑτῆς ἄνδρα μήτε τοὺς	Τρῶας	ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην βίᾳ, μέχρι
[11, 85]	μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς δὲ τοὺς	Τρῶας	ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν
[11, 25]	τέλους καὶ μηδεὶς ἠλέει τοὺς	Τρῶας	ἐφ´ οἷς ἔπασχον· {οὕτω γὰρ
[11, 75]	φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς	Τρῶας,	καὶ μᾶλλον ὡς αὐτοὶ πολιορκησόμενοι
[11, 20]	γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς πρὸς τοὺς	Τρῶας,	οὐκ εὐθὺς ἤρξατο ἀπὸ τῆς
[11, 120]	εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη τοὺς	Τρῶας	συγχέαι τὰς σπονδάς· ὤμοσάν τε
[11, 105]	τὸν Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον τοὺς	Τρῶας,	τῶν δὲ ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ
[11, 145]	γὰρ ἴσασιν οἱ πολλοὶ τὸ	ἀκριβές,	ἀλλὰ φήμης ἀκούουσι μόνον, καὶ
[11, 0]	γὰρ ἀληθὲς πικρόν ἐστι καὶ	ἀηδὲς	τοῖς ἀνοήτοις, τὸ δὲ ψεῦδος
[11, 70]	ἀλλ´ οὔτε αὐτὸς οὔτε οἱ	παῖδες	ἧκον οὐδὲ ἦν αὐτοῖς βουλομένοις
[11, 65]	τοῦ πολέμου οἱ Τρῶες, ὅθεν	εὐέλπιδες	ἦσαν περιγενέσθαι. οἱ γὰρ ἄνθρωποι,
[11, 85]	ἔχων δὲ ὅ, τι εἴπῃ	ἀληθές,	διὰ τὴν ἀπορίαν εἰς ἀδύνατα
[11, 15]	ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν	ἀληθὲς	λέγειν Ὅμηρον καὶ οἱ πάνυ
[11, 45]	(ἐδόκει οὖν μοι καὶ τοῦτο	ἀληθὲς	λέγειν, ὅπου τὴν Κλεισθένους θυγατέρα
[11, 25]	ἑτέρων ἀκούσαντες. ὃς δ´ ἂν	ἀληθὲς	λέγῃ τι, θαρρῶν καὶ οὐδὲν
[11, 55]	ἀγυιάς. Οὔκουν, εἶπεν, οὐδὲ τοῦτο	ἀληθὲς	λέγουσι. πῶς γὰρ ἐν ὀλίγῳ
[11, 80]	ἄνω ἔπεσί φησι μηδὲν πώποτε	ἀληθὲς	μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν οὖν τούτων
[11, 20]	ἔμελεν, εἰ δόξει μηθὲν λέγειν	ἀληθές.	οὐ γὰρ δὴ πείσειν γε
[11, 150]	ἥ τε Ἀσία. τὸ δὲ	ἀληθὲς	οὐκ ὀλίγου ἄξιον. πρὸς δὲ
[11, 35]	Ἑλλήνων καταγελῶντος ὡς οὐθὲν εἰδότων	ἀληθὲς	περὶ τῶν πλείστων, καὶ μάλιστα
[11, 0]	ὑφ´ αὑτῶν. τὸ μὲν γὰρ	ἀληθὲς	πικρόν ἐστι καὶ ἀηδὲς τοῖς
[11, 65]	τεθνηκότων. ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν	ἀληθὲς	τὸ τῆς ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον
[11, 90]	οὐδὲ συγγραφέων, παρ´ οἷς ἐλέγετο	τἀληθές,	ἀλλ´ αὐτὸς πρῶτος ἐπιθέμενος ὑπὲρ
[11, 95]	γενομένων, οὐκ ἔχων ὅπως κρύψῃ	τἀληθές,	Πάτροκλον εἶναί φησι τὸν ἐπεξελθόντα
[11, 15]	κατηγορεῖν Ὁμήρου, μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι	τἀληθὲς	ὡς γέγονεν· ἐπεί τοι καὶ
[11, 15]	τῶν τοιούτων, εἰκός ἐστι μηθὲν	ὑγιὲς	εἶναι (τῶν εἰρημένων ὑπ´ αὐτοῦ.
[11, 15]	δὲ νῦν πτωχοὺς οὐδέν φασιν	ὑγιὲς	λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα οὐδεὶς ἂν
[11, 55]	εἶδος ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά, αἴθ´	ὄφελες	ἄγονός τ´ ἔμεναι ἄγαμός τ´
[11, 55]	γὰρ οὕτως· Δύσπαρι, εἶδος ἄριστε,	γυναιμανές,	ἠπεροπευτά, αἴθ´ ὄφελες ἄγονός τ´
[11, 40]	εἶναι ὅτι φιλήκοοί εἰσιν οἱ	Ἕλληνες·	ἃ δ´ ἂν ἀκούσωσιν ἡδέως
[11, 120]	τῶν φρονούντων, οὐ μόνον οἱ	Ἕλληνες,	ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς. ἡ γὰρ
[11, 50]	προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες οἱ	Ἕλληνες	ἐδύναντο. ἔφη δὲ καὶ ξυγγενὴς
[11, 35]	λέγων ὅτι ἀλαζόνες εἰσὶν οἱ	Ἕλληνες	καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς
[11, 0]	τὸ δὲ ψεῦδος γλυκὺ καὶ	προσηνές.	(ὥσπερ οἶμαι καὶ τοῖς νοσοῦσι
[11, 25]	ἐπὶ τοῦτο ἔλθωσιν· οἱ δέ	τινες	αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ ἀσαφῶς λέγουσιν·
[11, 15]	θεῶν, ἀλλὰ καὶ οὓς ἰδίᾳ	τινὲς	διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ Ζεὺς
[11, 5]	οὐ καταφρονοῦντες αὐτῶν, οἱ δέ	τινες	ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ οἶμαι
[11, 150]	Ἑλλάδα τῶν ἐκ τῆς Ἀσίας	τινές·	ἥ τε γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´
[11, 60]	Ἑλλάδος τὸ γεγονός, οἱ δέ	τινες	ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ τῆς στρατείας·
[11, 110]	οὔπω διεφθαρμένους πάντας, οἱ μέν	τινες	κατ´ εὔνοιαν, οἱ δὲ καὶ
[11, 5]	πυθέσθαι· τούτων δὲ οἱ μέν	τινες	οὐ συνήσουσιν, οἱ δὲ προσποιήσονται
[11, 130]	καταφρονοῦσιν οἵ τε ἔξωθεν καί	τινες	τῶν ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων
[11, 10]	ὑπὲρ τηλικούτων ὄντος τοῦ λόγου	τινὲς	τῶν σοφιστῶν ἀσεβεῖν με φήσουσιν
[11, 135]	μοι καὶ τῶν ὕστερον ποιητῶν	τινες	ὑποπτεῦσαι τὰ πράγματα. τὴν γὰρ
[11, 115]	(τῶν δὲ νεῶν αἱ μέν	τινες	ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ τεῖχος, αἱ
[11, 0]	μεταδιδάσκειν, ἄλλως τε ὅταν πολύν	τινες	χρόνον ὦσι τὰ ψευδῆ ἀκηκοότες
[11, 60]	(ταῦτα δὴ ἀκούοντες, οἱ μέν	τινες	ὠργίζοντο καὶ ἀτιμίαν τῷ ὄντι
[11, 35]	πρῶτον οὐκ ἐβούλετο, λέγων ὅτι	ἀλαζόνες	εἰσὶν οἱ Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι
[11, 110]	μὲν Αἰθιοπίας Μέμνων, αἱ δὲ	Ἀμαζόνες	ἐκ τοῦ Πόντου βοηθοὶ καὶ
[11, 0]	ἂν οὖν θαυμάσαιμι καὶ ὑμᾶς,	ἄνδρες	Ἰλιεῖς, εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον
[11, 0]	αὐτοὶ ἐξηπατημένοι, ἀλλὰ καὶ οἱ	πατέρες	αὐτῶν καὶ οἱ πάπποι καὶ
[11, 45]	ἧκον δὲ καὶ ἔξωθεν πολλοὶ	μνηστῆρες	διά τε τὴν δόξαν τὴν
[11, 50]	ὅτι οὐκ ἀνέξονται οἱ ἄλλοι	μνηστῆρες	τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης
[11, 75]	τὸν Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς ἔλαθον	ἀποβάντες,	καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο καὶ τάφρον
[11, 95]	διέσωσαν ἐπὶ τὰς ναῦς οἱ	Αἴαντες.	οἱ γὰρ Τρῶες ἤδη θαρροῦντες
[11, 70]	γὰρ αὐτοὶ τὴν Ἑλένην ἐξέδωκαν,	προκρίναντες	τῶν ἄλλων μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 110]	διαλλάξειαν αὑτοὺς καὶ πρὸς φιλίαν	πράξαντες	ἀπελθεῖν. ὡς δὲ ἔκριναν ταῦτα,
[11, 130]	πρᾶγμα καὶ τὸν Αἴγισθον βασιλέα	ἀποδείξαντες,	οὐκ ἂν εἰ μετὰ τοσαύτης
[11, 110]	νικῶσι καὶ τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων	πάντες	ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο δὲ καὶ
[11, 120]	οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ ψευδῆ	πάντες	εἶναι, πλὴν τῶν φρονούντων, οὐ
[11, 75]	ἐγεώργουν τὴν Χερρόνησον, ὡς ὁμολογοῦσι	πάντες,	εἴπερ ἐκράτουν τῆς Τρῳάδος, οὐδ´
[11, 130]	μετ´ οὐ πολὺ δὲ καὶ	πάντες	ἐξέπεσον ἐκ τῆς Πελοποννήσου, καὶ
[11, 125]	δὲ Αἴαντος ἦν τάφος καὶ	πάντες	ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν Τροίᾳ τελευτήσαντα,
[11, 0]	καὶ οἱ πάπποι καὶ σχεδὸν	πάντες	οἱ πρότερον. (οὐ γάρ ἐστι
[11, 25]	ὁ πόλεμος, ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν	πάντες	οἱ τῇ ποιήσει ἐντυγχάνοντες καὶ
[11, 20]	ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν· ὃ ποιοῦσι	πάντες	οἱ ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ
[11, 85]	ὃ πάσχουσιν ὡς τὸ πολὺ	πάντες	ὅσοι τῇ ἀληθείᾳ μάχονται. (ἀλλ´
[11, 15]	Ἑρμοῦ δεδόσθαι. περὶ δὲ θεῶν	πάντες,	ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν
[11, 60]	νῦν δὲ τὸν Ἀλέξανδρον ἐμίσουν	ἅπαντες,	αὐτὸς ἕκαστος ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι τοῦ
[11, 130]	Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ οὕτως ἐγγύθεν.	ἅπαντες	γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ καὶ φαύλως
[11, 135]	ἀνάστατοι ἐγένοντο; πῶς δὲ ἐβασίλευσαν	ἅπαντες	οὐ σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων;
[11, 130]	πρὸς τοῖς ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ	ἅπαντες	τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας
[11, 50]	ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ	ξύμπαντες	οἱ Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη δὲ
[11, 125]	ἢ διατεμεῖν, μηθὲν δὲ τούτων	ποιήσαντες,	ἀλλὰ πίνοντες καὶ καθεύδοντες, καὶ
[11, 110]	ναῦς ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ	ποιήσαντες	ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον, τῶν
[11, 125]	Ἀσίας σιωπῇ καὶ τὰς σκηνὰς	κατακαύσαντες	καὶ τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ
[11, 75]	δύνασθαι πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν δὲ	καταπλεύσαντες	εἰς τὸν Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς
[11, 115]	καὶ ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων μικρὸν	ἀναπνεύσαντες	πάλιν διέπλευσαν εἰς τὴν Τροίαν,
[11, 125]	ἀνθρώπων ἀποκρυφθέν. οἱ δὲ Τρῶες	ὑποπτεύσαντες	μὲν τὸ πρᾶγμα καὶ βουλευσάμενοι
[11, 65]	τινι τῶν Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ	ἀκούσαντες	οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ ὁ
[11, 25]	τι εἰδότες, ἀλλ´ ὡς ἑτέρων	ἀκούσαντες.	ὃς δ´ ἂν ἀληθὲς λέγῃ
[11, 125]	ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ καὶ	ἐπιγράψαντες,	ὡς ἔθος ἐστὶ τοὺς ἡττημένους,
[11, 125]	τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα	ἀναθέντες	τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς
[11, 115]	δίκην τινὰ ὑποσχεῖν, ὅτι μηθὲν	ἀδικηθέντες	ἐστρατεύσαντο, καὶ τήν τε χώραν
[11, 35]	πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς ἀνδρὸς	ἐξαπατηθέντες	ὥστε καὶ ὀμόσαι ἕκαστος. (ἔφη
[11, 25]	οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ	τιθέντες,	ἀλλ´ ὡς ἂν λάθοι μάλιστα,
[11, 65]	δὲ μὴ ἄρχειν πολέμου, κρείττους	ὄντες,	ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ διὰ
[11, 125]	δὲ ἀνίστασθαι καὶ μάχεσθαι γυμνοὶ	ὄντες,	ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι διώκειν καὶ
[11, 130]	οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον ἀσθενεῖς	ὄντες	καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ Δωριέων.
[11, 35]	εἰσὶν οἱ Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι	ὄντες	πολυμαθεστάτους ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου δὲ
[11, 135]	Εὐρώπην, οὐδὲ τόπον τινὰ ἠγάπων	καταλαβόντες	τῆς Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ
[11, 130]	κρατήσας ῥᾳδίως, οἵ τε Ἀργεῖοι	καταλαβόντες	τὸ πρᾶγμα καὶ τὸν Αἴγισθον
[11, 115]	αἰγιαλόν, ἀλλὰ τὸ ὑψηλὸν αὐτοῦ	καταλαβόντες.	(τῶν δὲ νεῶν αἱ μέν
[11, 40]	ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα. καὶ ταῦτα	λέγοντες	(οὐδὲν ἧττον ἀληθῆ φασιν εἶναι
[11, 125]	αὑτὸν ἀνελών. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ	φεύγοντες	μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας σιωπῇ
[11, 125]	τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ πίνοντες καὶ	καθεύδοντες,	καὶ ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς τῆς
[11, 70]	κἀκεῖ θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα	περιπλέοντες	ἀπέβαινον εἰς τὴν χώραν καὶ
[11, 95]	Τρῶες ἤδη θαρροῦντες καὶ νικᾶν	νομίζοντες,	μαλακώτερον ἐφείποντο· ὁ δὲ Ἕκτωρ
[11, 115]	καὶ Ἀλέξανδρον, οὐδὲν ὑπ´ αὐτοῦ	παθόντες,	ἀλλ´ ὅτι κρείττων ἐνομίσθη κατὰ
[11, 10]	καὶ τὰς ἀλγηδόνας· ὡς δὲ	παθόντες	μνημονεύεσθαι περὶ πολλοῦ ποιοῦνται. (ἐγὼ
[11, 55]	μετὰ νεῶν χιλίων καὶ διακοσίων	ἐλθόντες	οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ πῶς
[11, 70]	αὐτοῖς βουλομένοις τὰ τῆς στρατείας.	ἑκόντες	γὰρ αὐτοὶ τὴν Ἑλένην ἐξέδωκαν,
[11, 20]	οἱ ψευδόμενοι σχεδόν, ἐμπλέκοντες καὶ	περιπλέκοντες	καὶ οὐθὲν βουλόμενοι λέγειν ἐφεξῆς·
[11, 20]	ποιοῦσι πάντες οἱ ψευδόμενοι σχεδόν,	ἐμπλέκοντες	καὶ περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν βουλόμενοι
[11, 115]	τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι περὶ συμβάσεων,	φάσκοντες	ἀπιέναι γενομένης εἰρήνης καὶ ὅρκων
[11, 125]	οὐδὲν δὲ ἧττον τὴν Τροίαν	ἑλόντες,	ἐν δὲ τῷ ἵππῳ τῷ
[11, 40]	πιεῖν, οὕτως οἱ τἀληθῆ εἰδέναι	θέλοντες	οὐδὲν δέονται μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ
[11, 125]	δὲ τἀναντία πῶς ἐστι γελοῖα,	ἀφελόντες	τὴν δόξαν καὶ τὸ προκατειλῆφθαι·
[11, 25]	ἂν πάντες οἱ τῇ ποιήσει	ἐντυγχάνοντες	καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ τέλους
[11, 110]	ἔκριναν ταῦτα, καὶ ἐποίουν πέραν	μένοντες.	κἀνταῦθα τοῖς Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ
[11, 125]	μηθὲν δὲ τούτων ποιήσαντες, ἀλλὰ	πίνοντες	καὶ καθεύδοντες, καὶ ταῦτα προειπούσης
[11, 110]	ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς τῶν νεῶν, ὡς	φυλάξοντες	τοὺς Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς
[11, 110]	τὴν Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ	καταλιπόντες	καὶ τῶν ἄλλων οὐκ ὀλίγα
[11, 70]	ἕλοιεν· (εἰ δ´ οὖν, ὡς	πολεμήσοντες	μετὰ τῆς αὑτῶν δυνάμεως; οὐ
[11, 70]	ψυχήν. οὔτε οὖν ἐκεῖνοι ἀφίκοντο	πολεμήσοντες	οὔτε Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ καὶ
[11, 55]	ὅτι καὶ πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον	ἐξαμαρτόντες	ἀπώλοντο καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ
[11, 20]	διαλέγονται οἱ δίγλωττοι καλούμενοι καὶ	ἑρμηνεύοντες	αὐτοῖς τὰ παρ´ ἡμῶν, οὕτως
[11, 55]	καὶ ἀνάστατοι ἐγένοντο, καὶ πολλοὶ	μνημονεύοντες	τὴν ἅλωσιν μηδὲν τούτων ἐννοῆσαι
[11, 15]	ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ ὅτι πάντα	θωπεύοντες	ὑπ´ ἀνάγκης λέγουσιν. ἔπειτα δὲ
[11, 60]	οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ τοῦ Μενελάου	μνηστεύοντες	τὴν Ἑλένην, οὐκ ἂν ἐφρόντισαν,
[11, 5]	τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἥδονται	ἀκούοντες	καὶ τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν αὐτοῖς
[11, 60]	μισοῦντες τὸν Πρίαμον. (ταῦτα δὴ	ἀκούοντες,	οἱ μέν τινες ὠργίζοντο καὶ
[11, 0]	πρότερον, ἢ τἀγαθὰ μετὰ χρόνον	ἀκούοντες.	(οὐκ ἂν οὖν θαυμάσαιμι καὶ
[11, 40]	εἶναι τὴν Ὁμήρου ποίησιν καὶ	ἀκούοντες	τὸν μὲν Στησίχορον ἐν τῇ
[11, 5]	μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν κακὸν	ἔχοντες	ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ οἶμαι τοὺς
[11, 65]	Δηιφόβῳ συνῴκιζον, ὡς μέγιστον ἀγαθὸν	ἔχοντες	ἐν τῇ πόλει καὶ φοβούμενοι
[11, 115]	πρὸς ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν γνώμην	ἔχοντες.	ἐνέδραις οὖν ὡς τὸ πολὺ
[11, 115]	ἔμενον· ἅτε γὰρ οὐδεμίαν ἐλπίδα	ἔχοντες	κρατήσειν, ἀλλ´ ὁμολογιῶν δεόμενοι, καθάπερ
[11, 65]	πολὺν χρόνον πολεμούμενοι καὶ πολλὰ	πάσχοντες,	οὐχ ὅσα Ὅμηρός φησιν, ὅμως
[11, 130]	φαύλως ἔπραττον οἱ τῆς στρατείας	μετασχόντες.	τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι
[11, 50]	οἱ ἄλλοι μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων	ἀποτυχόντες,	οὔτε Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε
[11, 125]	τοιαύτας ὄψεις ὁρῶσι, νῦν μὲν	δοκοῦντες	ἀποθνῄσκειν καὶ σκυλεύεσθαι, πάλιν δὲ
[11, 15]	λέγειν Ὅμηρον καὶ οἱ πάνυ	ἐπαινοῦντες	αὐτόν, καὶ τοιαύτας ἀπολογίας πειρῶνται
[11, 5]	οἱ δὲ προσποιήσονται καταφρονεῖν, οὐ	καταφρονοῦντες	αὐτῶν, οἱ δέ τινες ἐπιχειρήσουσιν
[11, 110]	καὶ τοῦ ψεύδους ἰσχύοντος ἤδη	θαρροῦντες	ἔγραφον. τὰ δὲ πράγματα οὕτως
[11, 95]	Αἴαντες. οἱ γὰρ Τρῶες ἤδη	θαρροῦντες	καὶ νικᾶν νομίζοντες, μαλακώτερον ἐφείποντο·
[11, 60]	ἀπὸ Πέλοπος, οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ,	μισοῦντες	τὸν Πρίαμον. (ταῦτα δὴ ἀκούοντες,
[11, 110]	καθείλκυσαν τῶν νεῶν τὰς πολλάς,	ὁρῶντες	ὅτι καὶ τῇ προτεραίᾳ μικροῦ
[11, 40]	τὴν ἀκοήν. ὥσπερ οὖν οἱ	διψῶντες	οὐδὲν δέονται οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη
[11, 25]	δὲ οὐχ ὡς αὐτοί τι	εἰδότες,	ἀλλ´ ὡς ἑτέρων ἀκούσαντες. ὃς
[11, 55]	τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν,	εἰδότες	ὅτι καὶ πρότερον οὐδὲν τηλικοῦτον
[11, 0]	τινες χρόνον ὦσι τὰ ψευδῆ	ἀκηκοότες	καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ ἐξηπατημένοι,
[11, 125]	ἐνύπνιον, καὶ τοῦτο ἄκριτον καὶ	ἀσαφές.	~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς
[11, 120]	γὰρ ὅτι δι´ αὐτὴν οἱ	Τρῶες	ἐδόκουν πολλὰ κακὰ πάσχειν. καὶ
[11, 65]	Ἑλλήνων. ~ταῦτα δὲ ἀκούσαντες οἱ	Τρῶες	ἠγανάκτουν καὶ ὁ Πρίαμος καὶ
[11, 95]	ναῦς οἱ Αἴαντες. οἱ γὰρ	Τρῶες	ἤδη θαρροῦντες καὶ νικᾶν νομίζοντες,
[11, 110]	τὰς δὲ σκηνὰς ἐνέπρησαν οἱ	Τρῶες	καὶ διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα. τοῖς
[11, 55]	φασι, πῶς οὐκ ἔφριττον οἱ	Τρῶες	καὶ ὁ Πρίαμος τὴν πρὸς
[11, 65]	παρέσχον αἰτίαν τοῦ πολέμου οἱ	Τρῶες,	ὅθεν εὐέλπιδες ἦσαν περιγενέσθαι. οἱ
[11, 120]	ἄλλων οὐκ ἐβούλοντο ὀμνύειν οἱ	Τρῶες	οὐδὲ τοῖς Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων
[11, 65]	καὶ διὰ ταῦτα ὑπέμενον οἱ	Τρῶες	πολὺν χρόνον πολεμούμενοι καὶ πολλὰ
[11, 120]	ἔργον, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ	Τρῶες	πρὸς τὴν πόλιν καὶ τῶν
[11, 125]	στράτευμα ἀνθρώπων ἀποκρυφθέν. οἱ δὲ	Τρῶες	ὑποπτεύσαντες μὲν τὸ πρᾶγμα καὶ
[11, 110]	βοηθείᾳ τῶν νεῶν, οἱ μὲν	Τρῶες,	ὥσπερ καὶ πρότερον, ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς
[11, 65]	ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον	ἧς	ἠγνόει γυναικός, ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ
[11, 135]	Ἀντήνωρ δὲ Ἑνετῶν ἐκράτησε καὶ	γῆς	ἀρίστης τῆς περὶ τὸν Ἀδρίαν·
[11, 65]	φησιν, ὅμως δὲ καὶ τῆς	γῆς	αὐτῶν φθειρομένης καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων
[11, 75]	κακῶς φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ τῆς	γῆς	ἐπεκράτουν οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´ ἢ
[11, 70]	τὸ μὲν πρῶτον εἴργοντο τῆς	γῆς,	καὶ Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος
[11, 130]	ὥραν, ἅτε καὶ αὐτῆς τῆς	γῆς	κρατοῦντας καὶ πολλὴν ἁπάντων ἀφθονίαν
[11, 60]	χρήματα κομισθῆναι. οὐδὲν γὰρ τούτων	ἁρπαγῆς,	ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον γάμου σημεῖόν
[11, 45]	νεὼ τῆς Ἥρας ὑπόμνημα τῆς	ἁρπαγῆς	ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ
[11, 60]	ὡς εἰκός, περιβοήτου γενομένης τῆς	ἁρπαγῆς;	καὶ οὕτω μὲν οὐ δυνατὸν
[11, 65]	γὰρ ἦν ἀληθὲς τὸ τῆς	ἁρπαγῆς	οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν τοῦ πολέμου
[11, 55]	καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ τῆς	ἁρπαγῆς,	ὥς φησιν Ὅμηρος· λέγει γὰρ
[11, 100]	δῶρα, καὶ ἅμα οὐδέπω τῆς	ὀργῆς	ἐπέπαυτο. (καὶ τί ἦν ἐμποδὼν
[11, 105]	τοῖς ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ	ἀηδής·	μόλις ποτὲ τῶν Τρώων εἰς
[11, 130]	κρατήσαντα τῆς Ἀσίας. (ὅ τε	Διομήδης	ἐξέπεσεν οἴκοθεν, οὐθενὸς ἔλαττον εὐδοκιμῶν
[11, 50]	μνηστῆρες τῶν Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε	Διομήδης	οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ
[11, 145]	Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον, ὥς φησι	Θουκυδίδης,	Ἁρμόδιον δὲ καὶ Ἀριστογείτονα πάντων
[11, 55]	ἀφ´ ἑστίας κωλύειν; ἵνα δὲ	εἰδῇς	τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος καὶ
[11, 80]	(ἀλλ´ ἀπάγχειν ἔδει τῷ ἱμάντι;	ψευδὴς	δὲ καὶ ἡ τοῦ Αἴαντος
[11, 80]	ἔδει ῥηθῆναι καὶ μετὰ πλείστης	σπουδῆς·	ἔτι δὲ καὶ τὰ περὶ
[11, 35]	μήτε πολλοῖς ἢ ὅταν τις	ἀμαθὴς	ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς
[11, 80]	τοῦ Ἕκτορος μονομαχία καὶ πάνυ	εὐήθης	ἡ διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ τοῦ
[11, 55]	τε εἶδος, ὅτ´ ἐν κονίῃσι	μιγείης·	(ἐξ ἀρχῆς δὲ πράττοντι συγχωρῆσαι
[11, 55]	ἐλθὼν ἕνεχ´ ἵππων Λαομέδοντος ἓξ	οἴῃς	σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισιν
[11, 85]	Αἴαντας, ἀλλὰ Νέστορα μόνον ὑπ´	ἀνάγκης,	καὶ τοῦτον ἁλῶναι παρ´ ὀλίγον·
[11, 15]	γὰρ ὅτι πάντα θωπεύοντες ὑπ´	ἀνάγκης	λέγουσιν. ἔπειτα δὲ εἰρήκασι τοὺς
[11, 90]	τῇ καταλήψει τῶν νεῶν ὑπ´	ἀνάγκης	τὸ πλέον καὶ τῆς αὑτοῦ
[11, 30]	Κύκλωπα καὶ τὰ φάρμακα τῆς	Κίρκης,	ἔτι δὲ τὴν εἰς ᾅδου
[11, 95]	μὲν ἤκμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ	νεαλὴς	ὢν ἐμάχετο, μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ,
[11, 45]	τὴν ἀρχὴν προσήκειν· καὶ ὡς	θεοφιλὴς	εἴη καὶ ὡς ἡ Ἀφροδίτη
[11, 55]	τὸν Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν ὁ	Ἡρακλῆς,	ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν πατέρα, ὡς
[11, 55]	γὰρ ὡς πρὸ ὀλίγων ἐτῶν	Ἡρακλῆς	πεπορθήκει τὴν πόλιν διὰ μικρὰν
[11, 55]	Ἀσίαν; πῶς δὲ ὁ μὲν	Ἡρακλῆς	σὺν ἓξ ναυσὶν εἷλεν ἐκ
[11, 45]	χρημάτων τοῦ πλήθους καὶ τῆς	ἄλλης	δυνάμεως, καὶ ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο
[11, 85]	ὅταν δὲ αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς,	πολλῆς	ἀπορίας μεστός ἐστι καὶ πᾶσι
[11, 45]	δυναστευόντων ἐν τῇ Ἑλλάδι καὶ	πολλῆς	ἐπιμιξίας γενομένης. (ἐλθόντα δὲ μετὰ
[11, 135]	πεμφθεὶς μετὰ στόλου καὶ δυνάμεως	πολλῆς	Ἰταλίαν κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν
[11, 145]	οἱ πολλοὶ τὸ ἀκριβές, ἀλλὰ	φήμης	ἀκούουσι μόνον, καὶ ταῦτα οἱ
[11, 90]	ἀμαυρᾶς δὲ καὶ ἀσθενοῦς ἔτι	φήμης	ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς περὶ τῶν
[11, 100]	δὲ ἐπεὶ ἀδύνατον ἑώρα, τῆς	φήμης	ἐπικρατούσης καὶ τοῦ τάφου δεικνυμένου,
[11, 55]	μήτε τῆς παρὰ τοῖς Ἕλλησι	φήμης	φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς
[11, 45]	κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ τῆς	κόμης	ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον ἀρχαίοις
[11, 95]	καὶ πολὺ τῆς πρότερον ὑφεικότα	ὁρμῆς,	ἅτε οὐ ταμιευσάμενον ἐν τῷ
[11, 135]	κατοικεῖν· ἄλλως τε μετὰ ποίας	ἀφορμῆς	ἀφικομένους χρημάτων ἢ στρατιᾶς διὰ
[11, 95]	Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει τάχιστος εἶναι·	(καταφανὴς	οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ τούτων
[11, 50]	Ἕλληνες ἐδύναντο. ἔφη δὲ καὶ	ξυγγενὴς	εἶναι τῆς Ἑλένης καὶ αὐτός·
[11, 10]	μηδένα ποιήσασθαι λόγον μήτε τῆς	Ἑλένης	ἀδελφῆς οὔσης μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου
[11, 65]	παρὰ τοῦ πατρός, καὶ τῆς	Ἑλένης	βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ δὲ
[11, 40]	Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν ἀδελφοὺς τῆς	Ἑλένης	εὐθέως ἐλθεῖν εἰς τὴν τοῦ
[11, 10]	οἶμαι παριδεῖν οὐδὲ τὸ τῆς	Ἑλένης,	ἣ τοῦ Διὸς λεγομένη θυγάτηρ
[11, 50]	δὲ καὶ ξυγγενὴς εἶναι τῆς	Ἑλένης	καὶ αὐτός· ἀπὸ γὰρ Διὸς
[11, 60]	ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας τῆς	Ἑλένης,	καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς ἅπαντας,
[11, 60]	Τυνδάρεω μήτε τοὺς ἀδελφοὺς τῆς	Ἑλένης,	καὶ ταῦτα νεῶν οὐσῶν ἐν
[11, 45]	τε καὶ τοῖς ἀδελφοῖς τῆς	Ἑλένης,	λέγοντα περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς
[11, 25]	τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν τῆς	Ἑλένης	Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ τοῦ εὐθέος
[11, 40]	καὶ ταὐτὰ πάντα ποιήσαντα περὶ	Ἑλένης,	Στησίχορον, ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε
[11, 40]	οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ τῆς	Ἑλένης,	ὡς ψευσάμενον, αὖθις δὲ ἀναβλέψαι
[11, 65]	τοῦ πατρός, καὶ τῆς Ἑλένης	βουλομένης	ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ δὲ οὕτως
[11, 115]	ἐχρῶντο. καί ποτε μάχης ἰσχυροτέρας	γενομένης,	βιαζομένων αὐτῶν τὸ φρούριον ἐξελεῖν,
[11, 140]	ἅτε εἰρήνης καὶ φιλίας αὐτοῖς	γενομένης,	δεηθῆναί τε βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον
[11, 115]	πέμπουσι περὶ συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι	γενομένης	εἰρήνης καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι
[11, 45]	τῇ Ἑλλάδι καὶ πολλῆς ἐπιμιξίας	γενομένης.	(ἐλθόντα δὲ μετὰ πολλοῦ πλούτου
[11, 60]	γάμου. οὕτω δὲ τῆς στρατείας	γενομένης,	πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων ἀπῄτει τὴν
[11, 60]	κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς εἰκός, περιβοήτου	γενομένης	τῆς ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω μὲν
[11, 90]	δὲ καὶ ἀσθενοῦς ἔτι φήμης	ἀπολειπομένης,	ὡς εἰκὸς περὶ τῶν σφόδρα
[11, 65]	δὲ καὶ τῆς γῆς αὐτῶν	φθειρομένης	καὶ πολλῶν ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι
[11, 70]	καθάπερ οἶμαι κἀκείνῳ τῆς Ἀφροδίτης	ὑποσχομένης,	καὶ μήτε αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι
[11, 135]	διὰ μέσων τῶν πολεμίων φεύγοντας,	ἐμπεπρησμένης	τῆς πόλεως, πάντων ἀπολωλότων, ὅπου
[11, 115]	περὶ συμβάσεων, φάσκοντες ἀπιέναι γενομένης	εἰρήνης	καὶ ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν
[11, 140]	ἐπύθετο, ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν, ἅτε	εἰρήνης	καὶ φιλίας αὐτοῖς γενομένης, δεηθῆναί
[11, 120]	οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε περὶ τῆς	εἰρήνης,	παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ ἥττω
[11, 120]	καὶ τὴν Ἑλένην ὑπὲρ τῆς	εἰρήνης	συλλαμβάνειν. ἡ δὲ συνέπραττε προθύμως·
[11, 45]	τῆς Ἥρας ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς	ἐκείνης	ἐν τῇ ξυλίνῃ κιβωτῷ τῇ
[11, 90]	καὶ σβεσθῆναι τὸ πῦρ, ἅτε	ἐξαπίνης	ἐπιπεσόντος τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ τούς
[11, 20]	μάζειν, τοὺς δὲ θεοὺς Σῆμα	(Μυρίνης.	περὶ δὲ τοῦ ποταμοῦ φράσας
[11, 20]	τῆς πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα	Μυρίνης.	(τὸ δὲ μῶλυ εἰπὼν ὅπως
[11, 40]	ἐπίστασθαι γὰρ ὅτι φάρμακον τοῦτο	ἡδονῆς	ἐστι πρὸς τὴν ἀκοήν. ὥσπερ
[11, 35]	ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά φησι περὶ	μόνης	ἐρεῖν τῆς τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος
[11, 65]	οἰκείους καὶ τὸν ἄνδρα μετ´	αἰσχύνης	ἐλθεῖν εἰς ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα
[11, 25]	παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον, οἳ μετὰ	τέχνης	ψεύδονται. οἱ δὲ βουλόμενοι τὰ
[11, 20]	περιπλέκοντες καὶ οὐθὲν βουλόμενοι λέγειν	ἐφεξῆς·	ἧττον γὰρ κατάδηλοί εἰσιν· εἰ
[11, 25]	τὸ δεύτερον δεύτερον καὶ τἄλλα	ἐφεξῆς	ὁμοίως. ἓν μὲν τοῦτο αἴτιον
[11, 80]	μαντεύεσθαι. μέχρι μὲν οὖν τούτων	ἐφεξῆς	οὐ πάνυ φαίνεται τῶν ἀνθρώπων
[11, 5]	ἀνθρώπων οὕτως ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ	δόξης	διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ὥστε μᾶλλον
[11, 140]	πείθεται τούτοις ὑπὸ τῆς παλαιᾶς	δόξης,	ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης
[11, 130]	οὐκ ἂν εἰ μετὰ τοσαύτης	δόξης	καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα
[11, 105]	ἑαυτοῦ ἀποθανόντα ποιεῖν, φθονῶν τῆς	δόξης	τῷ ἀνελόντι· τὸν Ἀλέξανδρόν φησιν
[11, 10]	οὔθ´ Ὁμήρῳ διαφερόμενος οὐδὲ τῆς	δόξης	φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν ὅσα
[11, 130]	τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν τῆς	Πηνελόπης	καὶ τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ
[11, 50]	κωλύειν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς	Εὐρώπης	ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς δὲ ταῦτα
[11, 140]	Αἰνείαν στελλόμενον καὶ αὐτὸν ἐπιθυμῆσαι	Εὐρώπης	ἐπάρξαι, καὶ γενέσθαι στόλον ἄλλον
[11, 135]	κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν τῆς	Εὐρώπης·	τοῦτο δὲ Ἕλενος εἰς μέσην
[11, 140]	οὐκ ἀδύνατον πάσης κρατῆσαι τῆς	Εὐρώπης·	τούτων δὲ οὕτως γενομένων ἐλπίδας
[11, 90]	Αἰνείας ὑπὸ Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ	Ἄρης	ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο
[11, 135]	περὶ τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ	πάσης	Ἰταλίας ἐβασίλευσε καὶ πόλιν ᾤκισε
[11, 65]	τῶν ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ	πάσης	κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι τῆς πόλεως
[11, 140]	γῆν· εἶναι γὰρ οὐκ ἀδύνατον	πάσης	κρατῆσαι τῆς Εὐρώπης· τούτων δὲ
[11, 140]	ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ	πάσης	προθυμίας. (λέγειν δὲ αὐτὸν ὡς
[11, 45]	σχεδόν τι βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας	ἁπάσης,	καὶ οὐδὲ πολὺ τῆς Τροίας
[11, 50]	Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης ἄρχειν	ἁπάσης.	πρὸς δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν
[11, 40]	μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς παιδὸς	οὔσης	γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως
[11, 110]	κακόν, ἔτι δὲ παντελοῦς εὐπραγίας	οὔσης.	ἐν τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ
[11, 120]	ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας τε	οὔσης	καὶ συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς
[11, 10]	λόγον μήτε τῆς Ἑλένης ἀδελφῆς	οὔσης	μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ προκρίναντος
[11, 125]	μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ ταῦτα μάντεως	οὔσης	παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς, ἀλλὰ κομίσαι
[11, 35]	τὴν ἀρχήν, ἅτε οὐ γενόμενα,	προϊούσης	δὲ τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα
[11, 135]	ἀδοκήτως τε καὶ παρ´ ἐλπίδας	ἁλούσης	τῆς πόλεως, οὐχ ὥσπερ εἰώθασι
[11, 135]	τῶν ἡττημένων; {πῶς δέ, εἴπερ	ἁλούσης	Τροίας ἔφευγον οἱ περὶ τὸν
[11, 65]	φασιν, οὐ πάλαι τῆς Τροίας	ἁλούσης	ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ τοῦ πατρὸς
[11, 125]	πίνοντες καὶ καθεύδοντες, καὶ ταῦτα	προειπούσης	αὐτοῖς τῆς Κασσάνδρας. (ταῦτα οὐκ
[11, 100]	ἐπεὶ ἀδύνατον ἑώρα, τῆς φήμης	ἐπικρατούσης	καὶ τοῦ τάφου δεικνυμένου, τό
[11, 65]	ἄλλων πολιτῶν ἀπολλυμένων καὶ πάσης	κινδυνευούσης	ἀναστάτου γενέσθαι τῆς πόλεως διὰ
[11, 45]	καὶ οὐδὲ πολὺ τῆς Τροίας	ἀπεχούσης,	ἄλλως τε καὶ τῶν Πελοπιδῶν
[11, 35]	τοιούτους τῶν ἀνθρώπων μηδέποτε δύνασθαι	τῆς	ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ, ἔφη,
[11, 150]	Ἀπόλλωνος, ἐν τῷ τεμένει φθαρῆναι	τῆς	Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ ἀγάλματος, καὶ
[11, 135]	πρᾷος ἀήρ· ὁ γὰρ ἐπὶ	τῆς	Αἰγύπτου τόπος τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι
[11, 45]	τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ κεφαλῇ	τῆς	Αἴθρας καὶ τῆς κόμης ἕλκουσαν,
[11, 45]	τῶν χρημάτων τοῦ πλήθους καὶ	τῆς	ἄλλης δυνάμεως, καὶ ὅτι αὑτοῦ
[11, 25]	μεῖζον ἢ δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν	τῆς	ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας
[11, 25]	ἐπ´ αὐτοῖς οὔτε τὰ περὶ	τῆς	ἁλώσεως τῆς πόλεως. καίτοι γάρ,
[11, 30]	τὴν λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως καὶ	τῆς	Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν (οὕτως καὶ
[11, 60]	διαρπάσειν αὐτοὺς καὶ χώρας κρατήσειν	τῆς	ἀρίστης. εἶναι γὰρ τὴν μὲν
[11, 45]	τοῦ νεὼ τῆς Ἥρας ὑπόμνημα	τῆς	ἁρπαγῆς ἐκείνης ἐν τῇ ξυλίνῃ
[11, 60]	παραχρῆμα, ὡς εἰκός, περιβοήτου γενομένης	τῆς	ἁρπαγῆς; καὶ οὕτω μὲν οὐ
[11, 65]	οὐ γὰρ ἦν ἀληθὲς τὸ	τῆς	ἁρπαγῆς οὐδὲ παρέσχον αἰτίαν τοῦ
[11, 55]	ὀνειδίζειν καὶ λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ	τῆς	ἁρπαγῆς, ὥς φησιν Ὅμηρος· λέγει
[11, 20]	Τρῶας, οὐκ εὐθὺς ἤρξατο ἀπὸ	τῆς	ἀρχῆς, ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν· ὃ
[11, 70]	τοῖς υἱοῖς τῆς βασιλείας καὶ	τῆς	ἀρχῆς διὰ γῆρας, Τυνδάρεως δὲ
[11, 70]	μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος	τῆς	ἀρχῆς καὶ ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ
[11, 140]	ἀνεχόμενον, εἰ μὴ μέρος λάβοι	τῆς	ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ ὑποσχέσθαι τὸν
[11, 45]	ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης, λέγοντα περὶ	τῆς	ἀρχῆς τῆς Πριάμου καὶ τῶν
[11, 135]	οὐδὲ τόπον τινὰ ἠγάπων καταλαβόντες	τῆς	Ἀσίας, ἀλλ´ εὐθὺς ἐπὶ τὴν
[11, 130]	γὰρ ἅπαντες τοὺς Ἀχαιοὺς ἐκ	τῆς	Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος ἤδη, καὶ
[11, 45]	τοῦ πατρός, σχεδόν τι βασιλεύοντος	τῆς	Ἀσίας ἁπάσης, καὶ οὐδὲ πολὺ
[11, 45]	τὴν Οἰνομάου Πέλοψ ἔγημεν ἐκ	τῆς	Ἀσίας ἀφικόμενος, Θησεὺς δὲ ἀπὸ
[11, 50]	χεῖρον εἶναι προσλαβεῖν τοὺς ἐκ	τῆς	Ἀσίας βασιλέας. τὴν μὲν γὰρ
[11, 150]	ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ τὸν βασιλέα	τῆς	Ἀσίας ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ κατατρωθέντα
[11, 50]	δὴ κρεῖττον τοῖς βασιλεῦσι κηδεύειν	τῆς	Ἀσίας ἢ τοῖς ἐκεῖθεν μετανάσταις.
[11, 65]	ἑκόντα Τυνδάρεων κηδεῦσαι τοῖς βασιλεῦσι	τῆς	Ἀσίας, καὶ Μενέλαον τῆς μνηστείας
[11, 50]	κρατεῖν καὶ μηδένα αὐτοὺς κωλύειν	τῆς	Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης ἄρχειν
[11, 120]	βασιλεύσας συχνὰ ἔτη καὶ πλεῖστα	τῆς	Ἀσίας καταστρεψάμενος γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ
[11, 130]	ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα	τῆς	Ἀσίας. (ὅ τε Διομήδης ἐξέπεσεν
[11, 125]	δὲ Ἀχαιοὶ φεύγοντες μὲν ἐκ	τῆς	Ἀσίας σιωπῇ καὶ τὰς σκηνὰς
[11, 45]	θυγατέρα, ἐξὸν αὐτῷ λαβεῖν ἐκ	τῆς	Ἀσίας τινά, εἰ βούλοιτο, εἴτε
[11, 150]	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα τῶν ἐκ	τῆς	Ἀσίας τινές· ἥ τε γὰρ
[11, 145]	πόλεμος αὐτοῖς πρὸς τοὺς ἐκ	τῆς	Ἀσίας, ὥσπερ καὶ προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον
[11, 65]	Πέλοπα τὸν αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ	τῆς	αὐτῆς ὄντα χώρας, διὰ τὸ
[11, 50]	τὸν Τυνδάρεων· κύριον γὰρ εἶναι	τῆς	αὑτοῦ θυγατρός· καὶ ἅμα φοβεῖσθαι
[11, 140]	καὶ μηδὲν καταδεεστέραν ἀρχὴν ἔχειν	τῆς	αὑτοῦ, προσήκειν δὲ μᾶλλον ἑτέραν
[11, 90]	ὑπ´ ἀνάγκης τὸ πλέον καὶ	τῆς	αὑτοῦ σωτηρίας ἕνεκεν, τροπὴν μέν
[11, 70]	δ´ οὖν, ὡς πολεμήσοντες μετὰ	τῆς	αὑτῶν δυνάμεως; οὐ γὰρ ἐπὶ
[11, 135]	σημεῖά γε ἔστιν ἄλλα τε	τῆς	ἀφίξεως καὶ νομὸς ἀπ´ αὐτοῦ
[11, 50]	τὴν ἀλογίαν συνέπλασαν τὸν περὶ	τῆς	Ἀφροδίτης μῦθον πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον.
[11, 70]	Δηιφόβῳ συνεῖναι, καθάπερ οἶμαι κἀκείνῳ	τῆς	Ἀφροδίτης ὑποσχομένης, καὶ μήτε αὐτὴν
[11, 70]	ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε τοῖς υἱοῖς	τῆς	βασιλείας καὶ τῆς ἀρχῆς διὰ
[11, 65]	Ὅμηρός φησιν, ὅμως δὲ καὶ	τῆς	γῆς αὐτῶν φθειρομένης καὶ πολλῶν
[11, 75]	τὰ κακῶς φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ	τῆς	γῆς ἐπεκράτουν οἱ Ἀχαιοὶ ἀλλ´
[11, 70]	Ἀχαιοί, τὸ μὲν πρῶτον εἴργοντο	τῆς	γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει
[11, 130]	ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε καὶ αὐτῆς	τῆς	γῆς κρατοῦντας καὶ πολλὴν ἁπάντων
[11, 130]	ἀναγκαίων. φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ	τῆς	γυναικὸς ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν ἧτταν,
[11, 105]	ὑφ´ ἑαυτοῦ ἀποθανόντα ποιεῖν, φθονῶν	τῆς	δόξης τῷ ἀνελόντι· τὸν Ἀλέξανδρόν
[11, 10]	χαριζόμενος οὔθ´ Ὁμήρῳ διαφερόμενος οὐδὲ	τῆς	δόξης φθονῶν ἐκείνῳ, πειράσομαι δεικνύειν
[11, 70]	Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον ἔμελε,	τῆς	δυνάμεως· Κάστορα δὲ καὶ Πολυδεύκην
[11, 110]	εὔνοιαν, οἱ δὲ καὶ φόβῳ	τῆς	δυνάμεως· οὐ γὰρ τοῖς ἡττημένοις
[11, 125]	τῶν ἄλλων μόνον, ἀλλὰ καὶ	τῆς	ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος περιγενόμενος καὶ
[11, 120]	Ὀδυσσεύς, οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε περὶ	τῆς	εἰρήνης, παρῃτεῖτο, ἐπιδεικνὺς ὅτι οὐχ
[11, 120]	δὲ καὶ τὴν Ἑλένην ὑπὲρ	τῆς	εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ δὲ συνέπραττε
[11, 35]	Ἑλένην περὶ Χρύσου φλυαρεῖ καὶ	τῆς	ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ οὖν ὡς
[11, 10]	καὶ μηδένα ποιήσασθαι λόγον μήτε	τῆς	Ἑλένης ἀδελφῆς οὔσης μήτε τοῦ
[11, 65]	λαβόντος παρὰ τοῦ πατρός, καὶ	τῆς	Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ
[11, 40]	ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν ἀδελφοὺς	τῆς	Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν εἰς τὴν
[11, 10]	ἄξιον οἶμαι παριδεῖν οὐδὲ τὸ	τῆς	Ἑλένης, ἣ τοῦ Διὸς λεγομένη
[11, 50]	ἔφη δὲ καὶ ξυγγενὴς εἶναι	τῆς	Ἑλένης καὶ αὐτός· ἀπὸ γὰρ
[11, 60]	τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας	τῆς	Ἑλένης, καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι αὐτοὺς
[11, 60]	τοῦ Τυνδάρεω μήτε τοὺς ἀδελφοὺς	τῆς	Ἑλένης, καὶ ταῦτα νεῶν οὐσῶν
[11, 45]	Τυνδάρεῴ τε καὶ τοῖς ἀδελφοῖς	τῆς	Ἑλένης, λέγοντα περὶ τῆς ἀρχῆς
[11, 25]	οὖν τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν	τῆς	Ἑλένης Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ τοῦ
[11, 40]	ὡς οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ	τῆς	Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον, αὖθις δὲ
[11, 60]	καὶ ἀτιμίαν τῷ ὄντι ἐνόμιζον	τῆς	Ἑλλάδος τὸ γεγονός, οἱ δέ
[11, 115]	μνηστείαν καὶ γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ	τῆς	Ἑλλάδος τῶν κυρίων διδόντων. ~ὁ
[11, 145]	γενέσθαι τὴν περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν	τῆς	ἐν Πλαταιαῖς μάχης, οἱ δὲ
[11, 120]	ταῦτα δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων αὐτοὺς	τῆς	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατείας. εἰ
[11, 130]	διαφέρεσθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα	τῆς	εὐερ– γεσίας· τοῖς δὲ ἡττημένοις
[11, 50]	αὐτοὺς κωλύειν τῆς Ἀσίας καὶ	τῆς	Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης. πρὸς δὲ
[11, 135]	Ἰταλίαν κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην χώραν	τῆς	Εὐρώπης· τοῦτο δὲ Ἕλενος εἰς
[11, 140]	γὰρ οὐκ ἀδύνατον πάσης κρατῆσαι	τῆς	Εὐρώπης· τούτων δὲ οὕτως γενομένων
[11, 55]	ἵνα δὲ εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν	τῆς	ἠλιθιότητος καὶ ὡς τὰ ψευδῆ
[11, 140]	τοὺς ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν ἑκατέρας	τῆς	ἠπείρου, ἐφ´ ὅσον ἂν σώζηται
[11, 135]	τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ	τῆς	Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας. καίτοι πότερον
[11, 45]	ἐν τῷ ὀπισθοδόμῳ τοῦ νεὼ	τῆς	Ἥρας ὑπόμνημα τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης
[11, 75]	λιμνάζουσι τὸν τόπον καὶ πολὺ	τῆς	θαλάττης προσκεχώκασι. (τὸν δὲ λοιπὸν
[11, 95]	ἔκτεινέ τε καὶ ἐδίωκε μέχρι	τῆς	θαλάττης, ὡς ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος.
[11, 125]	ποτέ, πέτεσθαι καὶ βαδίζειν ἐπὶ	τῆς	θαλάττης. ὥστε καὶ τὴν Ὁμήρου
[11, 150]	καὶ τοιαύτας χεῖσθαι χοὰς τῷ	τῆς	θεᾶς υἱεῖ· Κασσάνδραν δέ, παναγῆ
[11, 20]	αὑτοῦ λόγους. ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι	τῆς	Καλυψοῦς, ἐκείνην δὲ παρά του
[11, 125]	καθεύδοντες, καὶ ταῦτα προειπούσης αὐτοῖς	τῆς	Κασσάνδρας. (ταῦτα οὐκ ἐνυπνίοις ἐοικότα
[11, 30]	τὸν Κύκλωπα καὶ τὰ φάρμακα	τῆς	Κίρκης, ἔτι δὲ τὴν εἰς
[11, 45]	τῇ κεφαλῇ τῆς Αἴθρας καὶ	τῆς	κόμης ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον
[11, 5]	Θυέστην οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο	τῆς	μητρός. ἅπαντα ταῦτα εἰ λέγοι
[11, 100]	περὶ τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς	τῆς	μητρός, ὅν φησιν ἐν ἴσῳ
[11, 65]	βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας, καὶ Μενέλαον	τῆς	μνηστείας ἀπελπίσαντα βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ
[11, 60]	αὐτῆς, ὅ τε Μενέλαος ἠνιᾶτο	τῆς	μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ τὸν ἀδελφὸν
[11, 115]	καὶ πειρωμένην ἐμπρῆσαι, μαχόμενος ἐκ	τῆς	νεὼς ναυμάχῳ δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος
[11, 110]	Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι	τῆς	νυκτός· ὁ δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν
[11, 100]	τὰ δῶρα, καὶ ἅμα οὐδέπω	τῆς	ὀργῆς ἐπέπαυτο. (καὶ τί ἦν
[11, 140]	δὲ μὴ πείθεται τούτοις ὑπὸ	τῆς	παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν
[11, 55]	μήτε ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς μήτε	τῆς	παρὰ τοῖς Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν,
[11, 130]	δὲ καὶ πάντες ἐξέπεσον ἐκ	τῆς	Πελοποννήσου, καὶ κατελύθη τὸ τῶν
[11, 90]	αὑτὸν ἔξω τῆς τάφρου καὶ	τῆς	περὶ τὸ στρατόπεδον στενοχωρίας, (σχέδην
[11, 135]	Ἑνετῶν ἐκράτησε καὶ γῆς ἀρίστης	τῆς	περὶ τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας δὲ
[11, 130]	διὰ τοῦτο ἐπὶ μνηστείαν ἐτράπησαν	τῆς	Πηνελόπης καὶ τῶν κτημάτων ἁρπαγὴν
[11, 10]	ἄλλοθέν ποθεν, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς	τῆς	ποιήσεως ἐλέγχων, τῷ τε ἀληθεῖ
[11, 35]	ἅτε οὐ γενόμενα, προϊούσης δὲ	τῆς	ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους
[11, 25]	τοῦ μὴ κατὰ φύσιν ἄρξασθαι	τῆς	ποιήσεως· ἕτερον δέ, ὅτι τὴν
[11, 35]	μέγιστα τῶν γενομένων καὶ ἄξια	τῆς	ποιήσεως, καὶ τὴν τοῦ Διὸς
[11, 130]	μὲν φοβουμένους καὶ φεύγοντας ἐκ	τῆς	πολεμίας ἀπιέναι τὴν ταχίστην· {τοὺς
[11, 20]	καλοῦσι· τόπον δέ τινα πρὸ	τῆς	πόλεως, Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης.
[11, 65]	καὶ πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι	τῆς	πόλεως διὰ τὴν ἐκείνου παρανομίαν,
[11, 125]	ἐᾶσαι καὶ μηδὲ τὴν ἅλωσιν	τῆς	πόλεως διελθεῖν. ταῦτα γάρ ἐστιν
[11, 5]	ἂν εἰκότως ἤχθοντό μοι καὶ	τῆς	πόλεως ἐξέβαλλον εἰ τὴν παρ´
[11, 105]	μητρὶ πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ	τῆς	πόλεως, ἐξὸν εἰσελθεῖν, καὶ τὸν
[11, 0]	ἄλλο ἢ κατάρας ἔχοντα κατὰ	τῆς	πόλεως, καὶ ταύτας οὐκ ἀληθεῖς,
[11, 25]	οὔτε τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως	τῆς	πόλεως. καίτοι γάρ, ὡς ἔφην,
[11, 5]	πρότερον ἄλλου βασιλέως αὐτῶν καὶ	τῆς	πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας,
[11, 20]	καὶ ἐπὶ τόπου τινὸς πρὸ	τῆς	πόλεως, ὃν τοὺς μὲν ἀνθρώπους
[11, 75]	ἐγυμνάζετο, καὶ ταῦτα μακρὰν ἀπὸ	τῆς	πόλεως, οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν τὴν
[11, 135]	τε καὶ παρ´ ἐλπίδας ἁλούσης	τῆς	πόλεως, οὐχ ὥσπερ εἰώθασι κατὰ
[11, 135]	μέσων τῶν πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης	τῆς	πόλεως, πάντων ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν
[11, 120]	γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται πρὸ	τῆς	πόλεως. τὴν δὲ ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ
[11, 45]	Ἑλένης, λέγοντα περὶ τῆς ἀρχῆς	τῆς	Πριάμου καὶ τῶν χρημάτων τοῦ
[11, 95]	ᾐσθάνετο κάμνοντα ἤδη καὶ πολὺ	τῆς	πρότερον ὑφεικότα ὁρμῆς, ἅτε οὐ
[11, 70]	ὅτι Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ	τῆς	Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω ζῶντος ἔτι.
[11, 60]	ἀφῃρῆσθαι τοῦ γάμου. οὕτω δὲ	τῆς	στρατείας γενομένης, πέμψας ὁ Ἀγαμέμνων
[11, 60]	δέ τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι ἀπὸ	τῆς	στρατείας· δόξα γὰρ ἦν τῶν
[11, 70]	οὐδὲ ἦν αὐτοῖς βουλομένοις τὰ	τῆς	στρατείας. ἑκόντες γὰρ αὐτοὶ τὴν
[11, 130]	ταπεινοὶ καὶ φαύλως ἔπραττον οἱ	τῆς	στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν
[11, 135]	καὶ διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι τὰ	τῆς	στρατείας οὐθὲν ἀποκρυπτόμενος. {οἱ δέ
[11, 140]	ναῦς καὶ μέρος τι παραδοῦναι	τῆς	στρατιᾶς, ἐπειδὴ πᾶσαν ἔσχε τὴν
[11, 20]	τοὺς λόγους οὓς εἶπε πρὸ	τῆς	συνουσίας, ὡς αὐτὸς ἑωρακώς τε
[11, 65]	μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας	τῆς	σωτηρίας· τὴν δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι
[11, 90]	τὸν Ἕκτορα ὑπάγειν αὑτὸν ἔξω	τῆς	τάφρου καὶ τῆς περὶ τὸ
[11, 90]	οὕτως ἀπειρηκότας ὡς μήτε ὑπὸ	τῆς	τάφρου μήτε ὑπὸ τοῦ ἐρύματος
[11, 100]	ἐβούλετο πάλιν μηνίειν; ξυνεὶς δὲ	τῆς	τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν
[11, 35]	(ἐνταῦθά φησι περὶ μόνης ἐρεῖν	τῆς	τοῦ Ἀχιλλέως μήνιδος καὶ τὰς
[11, 65]	ταῦτα, ὥς φασιν, οὐ πάλαι	τῆς	Τροίας ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ
[11, 45]	Ἀσίας ἁπάσης, καὶ οὐδὲ πολὺ	τῆς	Τροίας ἀπεχούσης, ἄλλως τε καὶ
[11, 30]	τὸν ἵππον καὶ τὴν ἅλωσιν	τῆς	Τροίας διεξιόντα τὸν Δημόδοκον ἐν
[11, 135]	τέως δὲ ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ	τῆς	Τροίας ἔχων· ὅ τε πόλεμος
[11, 105]	Ἀχιλλέως θάνατον οὔτε τὴν ἅλωσιν	τῆς	Τροίας. ~οὐδὲ γὰρ ὑπέμεινεν οἶμαι
[11, 75]	ὡς ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ ἐκράτουν	τῆς	Τρῳάδος, οὐδ´ ἂν ἐκ Λήμνου
[11, 20]	διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν ὡς ἔμπειρος	τῆς	τῶν θεῶν γλώττης, καὶ ὅτι
[11, 25]	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος καὶ	τῆς	ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν
[11, 100]	(τοῦτο δὲ ἐπεὶ ἀδύνατον ἑώρα,	τῆς	φήμης ἐπικρατούσης καὶ τοῦ τάφου
[11, 55]	οὐκ ἄλλον τινὰ ἀπέδειξεν ἄρχοντα	τῆς	χώρας; (εἰ δ´ ἦν οὕτως
[11, 75]	ὄχλον συνῆγεν ἅπαντα τὸν ἐκ	τῆς	χώρας εἰς τὸ ἄστυ, τὰς
[11, 140]	δόξης, ἐπιστάσθω ἀδύνατος ὢν ἀπαλλαγῆναι	ἀπάτης	καὶ διαγνῶναι τὸ ψεῦδος ἀπὸ
[11, 10]	καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος	ἀγκυλομήτης,	ἔτι δὲ οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι
[11, 90]	γὰρ οὐκ ἔστιν Αἰνείας ὑπὸ	Ἀφροδίτης	ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς
[11, 55]	χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρ´	Ἀφροδίτης	ἥ τε κόμη τό τε
[11, 50]	ἀλογίαν συνέπλασαν τὸν περὶ τῆς	Ἀφροδίτης	μῦθον πολὺ τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ
[11, 70]	συνεῖναι, καθάπερ οἶμαι κἀκείνῳ τῆς	Ἀφροδίτης	ὑποσχομένης, καὶ μήτε αὐτὴν ἐθέλειν
[11, 130]	κτημάτων ἁρπαγὴν ἡ τῶν Κεφαλλήνων	νεότης.	καὶ οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν φίλων
[11, 70]	Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ τῆς	Σπάρτης	ἐβασίλευε Τυνδάρεω ζῶντος ἔτι. (καὶ
[11, 60]	ἔτι δὲ πρότερον πεζῇ ἀπὸ	Σπάρτης	ἐπὶ θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς
[11, 5]	κατακόψας εἱστίασε τὸν Θυέστην οὔτε	Ὀρέστης	αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς μητρός. ἅπαντα
[11, 5]	τῶν τραγῳδῶν, λέγων ὅτι οὔτε	Θυέστης	ἐμοίχευσε τὴν τοῦ Ἀτρέως οὔτε
[11, 80]	σαφέστατα ἔδει ῥηθῆναι καὶ μετὰ	πλείστης	σπουδῆς· ἔτι δὲ καὶ τὰ
[11, 60]	αὐτοὺς καὶ χώρας κρατήσειν τῆς	ἀρίστης.	εἶναι γὰρ τὴν μὲν πόλιν
[11, 135]	δὲ Ἑνετῶν ἐκράτησε καὶ γῆς	ἀρίστης	τῆς περὶ τὸν Ἀδρίαν· Αἰνείας
[11, 65]	αὐτήν, καὶ ταῦτα πεζῇ, ἕως	θαλάττης	μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι δὲ
[11, 75]	τὸν τόπον καὶ πολὺ τῆς	θαλάττης	προσκεχώκασι. (τὸν δὲ λοιπὸν χρόνον
[11, 95]	τε καὶ ἐδίωκε μέχρι τῆς	θαλάττης,	ὡς ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ
[11, 125]	πέτεσθαι καὶ βαδίζειν ἐπὶ τῆς	θαλάττης.	ὥστε καὶ τὴν Ὁμήρου ποίησιν
[11, 20]	ὡς ἔμπειρος τῆς τῶν θεῶν	γλώττης,	καὶ ὅτι οὐχ ἡ αὐτή
[11, 135]	ὅμως δὲ Ἕλενος οὐκ ὀλίγον	αὐτῆς	ἀπετέμετο, τὴν Ἤπειρον· Ἀντήνωρ δὲ
[11, 40]	κάλλει περιβόητον καὶ πολλοὺς μνηστῆρας	αὐτῆς	ἔτι σμικρᾶς παιδὸς οὔσης γενέσθαι
[11, 60]	τήν τε Αἴθραν ἀφικέσθαι μετ´	αὐτῆς	καὶ τὰ χρήματα κομισθῆναι. οὐδὲν
[11, 25]	ἕτερον δέ, ὅτι τὴν ἀρχὴν	αὐτῆς	καὶ τὸ τέλος μάλιστα ἐπεβούλευσεν
[11, 50]	τοῦ δικαίου, πείσαντα τοὺς γονεῖς	αὐτῆς	καὶ τοὺς ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι
[11, 60]	γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη μετ´	αὐτῆς,	ὅ τε Μενέλαος ἠνιᾶτο τῆς
[11, 65]	τὸν αὑτοῦ πρόγονον, ἐκ τῆς	αὐτῆς	ὄντα χώρας, διὰ τὸ κῆδος
[11, 130]	τὴν ἀσφαλεστάτην ὥραν, ἅτε καὶ	αὐτῆς	τῆς γῆς κρατοῦντας καὶ πολλὴν
[11, 10]	οὐκ ἄλλοθέν ποθεν, ἀλλ´ ἐξ	αὐτῆς	τῆς ποιήσεως ἐλέγχων, τῷ τε
[11, 70]	αὐτὴν ἐθέλειν ἀπιέναι παρὰ τὸν	αὑτῆς	ἄνδρα μήτε τοὺς Τρῶας ἀποδοῦναι
[11, 10]	νομίσαι αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν τοῦ	αὑτῆς	εἴδους, εἰ μὴ ἀρέσει καὶ
[11, 10]	αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ δὲ τὴν	αὑτῆς	ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη παρὰ τοῖς
[11, 10]	πόλιν μηδὲ ἐναντία βούλεσθαι τῷ	αὑτῆς	πατρί, οὐχ ἧττον δὲ διὰ
[11, 10]	μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν	αὑτῆς	πόλιν μηδὲ ἐναντία βούλεσθαι τῷ
[11, 100]	πάλιν μηνίειν; ξυνεὶς δὲ τῆς	τοιαύτης	ἀλογίας αἰνίττεται διὰ πρόρρησίν τινα
[11, 65]	δὲ αὐτῷ τὸν πατέρα πλεῦσαι	τοιαύτης	ἕνεκα πράξεως, {καὶ ταῦτα, ὥς
[11, 130]	ἀποδείξαντες, οὐκ ἂν εἰ μετὰ	τοσαύτης	δόξης καὶ δυνάμεως ἀφικόμενον τὸν
[11, 60]	δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς καὶ μετὰ	τοσαύτης	ἐξουσίας ἔπραττε τὸ πρᾶγμα, ὥστε
[11, 45]	δὲ μετὰ πολλοῦ πλούτου καὶ	παρασκευῆς	ὡς ἐπὶ μνηστείαν, καὶ διαφέροντα
[11, 10]	ποιήσασθαι λόγον μήτε τῆς Ἑλένης	ἀδελφῆς	οὔσης μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ
[11, 60]	ἁπασῶν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ	τρυφῆς	διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ καὶ συγγενεῖς
[11, 115]	καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο. καί ποτε	μάχης	ἰσχυροτέρας γενομένης, βιαζομένων αὐτῶν τὸ
[11, 95]	τούτῳ παραφυλάττειν, ἐμπειρότατον ὄντα καιρὸν	μάχης	ξυνεῖναι, καὶ μέχρι μὲν ἤκμαζεν
[11, 145]	Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς ἐν Πλαταιαῖς	μάχης,	οἱ δὲ τῶν ἔργων τελευταῖον
[11, 20]	οὐκ εὐθὺς ἤρξατο ἀπὸ τῆς	ἀρχῆς,	ἀλλ´ ὅθεν ἔτυχεν· ὃ ποιοῦσι
[11, 55]	ὅτ´ ἐν κονίῃσι μιγείης· (ἐξ	ἀρχῆς	δὲ πράττοντι συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ
[11, 70]	υἱοῖς τῆς βασιλείας καὶ τῆς	ἀρχῆς	διὰ γῆρας, Τυνδάρεως δὲ Μενελάῳ
[11, 70]	τὸν Ἀλέξανδρον διὰ μέγεθος τῆς	ἀρχῆς	καὶ ἀνδρείαν· οὐδενὸς γὰρ ἦν
[11, 0]	καὶ τοὺς παῖδας εὐθὺς ἐξ	ἀρχῆς	τὰ ἔπη διδάσκειν οὐθὲν ἄλλο
[11, 140]	εἰ μὴ μέρος λάβοι τῆς	ἀρχῆς·	ταῦτα γὰρ ὑποσχέσθαι τὸν Πρίαμον
[11, 45]	τῆς Ἑλένης, λέγοντα περὶ τῆς	ἀρχῆς	τῆς Πριάμου καὶ τῶν χρημάτων
[11, 120]	ὀμνύειν οἱ Τρῶες οὐδὲ τοῖς	Ἀτρείδαις	ἔμελε. τούτων δὲ ὀμοσθέντων, ὅ
[11, 35]	χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς	Ἀτρείδαις	πάντα συγχέαι καὶ μεταστῆσαι τὰ
[11, 120]	τε οὔσης καὶ συγγενείας τοῖς	Ἀτρείδαις	πρὸς αὐτοὺς διὰ Πέλοπα. (περὶ
[11, 90]	πρῶτος ἐπιθέμενος ὑπὲρ τούτων γράφειν,	γενεαῖς	δὲ ὕστερον ξυνθεὶς πολλαῖς, τῶν
[11, 145]	ἔργων τελευταῖον εἶναι τὸ ἐν	Πλαταιαῖς·	(καίτοι γε ἐγράφη παραχρῆμα τῶν
[11, 145]	περὶ Σαλαμῖνα ναυμαχίαν τῆς ἐν	Πλαταιαῖς	μάχης, οἱ δὲ τῶν ἔργων
[11, 35]	καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν ταῖς	στήλαις	γεγραμμένων διὰ τὴν ἀμαθίαν τε
[11, 35]	τοῖς ἱεροῖς, τὴν δ´ ἐν	στήλαις	τισί, τὰ δὲ μνημονεύεσθαι μόνον
[11, 90]	γράφειν, γενεαῖς δὲ ὕστερον ξυνθεὶς	πολλαῖς,	τῶν εἰδότων αὐτὰ ἠφανισμένων καὶ
[11, 115]	οὖν ὡς τὸ πολὺ καὶ	καταδρομαῖς	ἐχρῶντο. καί ποτε μάχης ἰσχυροτέρας
[11, 75]	καὶ Τρωίλος τε οὕτως ἀποθνῄσκει	παῖς	ὢν ἔτι καὶ Μήστωρ καὶ
[11, 115]	ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν γνώμην ἔχοντες.	ἐνέδραις	οὖν ὡς τὸ πολὺ καὶ
[11, 135]	φυγάδας ἀνθρώπους καὶ ταῖς οἴκοθεν	ξυμφοραῖς	καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ τις
[11, 135]	ἦν πρᾶξαι φυγάδας ἀνθρώπους καὶ	ταῖς	οἴκοθεν ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν,
[11, 35]	δὲ καὶ ἀγνοεῖσθαι τῶν ἐν	ταῖς	στήλαις γεγραμμένων διὰ τὴν ἀμαθίαν
[11, 40]	ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ τοῖς μὲν	ποιηταῖς	ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι ἂν θέλωσι
[11, 50]	τῆς Ἀσίας ἢ τοῖς ἐκεῖθεν	μετανάσταις.	καὶ γὰρ Λαομέδοντα Τελαμῶνι δοῦναι
[11, 145]	καὶ γενέσθαι τινὰ μάχην τοῖς	ναύταις	πρὸς τοὺς αὐτόθεν ἐκ τοῦ
[11, 0]	δὲ ῥᾴδιον. καὶ μανθάνουσι μὲν	μόγις,	ἐάν τι καὶ μάθωσι, παρ´
[11, 85]	ὅτι ψεύδεται· τὸν μὲν Αἴαντα	δὶς	κρατῆσαι τοῦ Ἕκτορος μάτην, ὁτὲ
[11, 30]	τῆς Κίρκης, ἔτι δὲ τὴν	εἰς	ᾅδου κατάβασιν τοῦ Ὀδυσσέως, ἀλλὰ
[11, 85]	εἴπῃ ἀληθές, διὰ τὴν ἀπορίαν	εἰς	ἀδύνατα ἐμπίπτων καὶ ἀσεβῆ πράγματα,
[11, 45]	καὶ τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι ἐκδοθεῖσαν	εἰς	Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ βοῦν γενομένην
[11, 40]	Ἀλεξάνδρου, δεῦρο δὲ παρ´ ἡμᾶς	εἰς	Αἴγυπτον ἀφίκοιτο καὶ τοῦ πράγματος
[11, 65]	τὸν ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν	εἰς	ἀνθρώπους μισοῦντας· {πάντα ταῦτα δὲ
[11, 90]	οὐδὲν ἔτι τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´	εἰς	ἅπαν ἧκεν ἀναισχυντίας καὶ πάντα
[11, 125]	Ἀχιλλεύς, προηττημένων τῶν Ἀχαιῶν οὐκ	εἰς	ἅπαξ οὐδὲ τῶν ἄλλων μόνον,
[11, 140]	εὐτυχούντων παραχρῆμά τε δυνηθῆναι καὶ	εἰς	αὖθις. ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν
[11, 45]	ἐπὶ μνηστείαν, καὶ διαφέροντα κάλλει,	εἰς	λόγους αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε
[11, 135]	τῆς Εὐρώπης· τοῦτο δὲ Ἕλενος	εἰς	μέσην ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν
[11, 55]	τοῦτο δὲ ἀπόντος ἀνδρὸς γυναῖκα	εἰς	ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ πῶς
[11, 135]	δὲ τὸ παράπαν οὐχ ἧκεν	εἰς	Πελοπόννησον, ἀλλ´ ἐν Αἰγύπτῳ κατέμεινεν.
[11, 120]	Πριάμου γένος, μήτε τοὺς Πριαμίδας	εἰς	Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν ἢ Κρήτην
[11, 85]	τὰς πύλας καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς	εἰς	τὰς ναῦς ἤδη κατειλημένους καὶ
[11, 145]	καὶ φόρους ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν	εἰς	τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν. ὅτι μὲν
[11, 140]	ἀποροῦντας ὅποι τράπωνται δι´ ἀσθένειαν,	εἰς	τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς παρὰ
[11, 120]	μήτε τοὺς Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν	εἰς	τὴν Ἀσίαν, ἕως ἂν ἄρχῃ
[11, 115]	ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν μήτε αὐτοὺς	εἰς	τὴν Ἀσίαν μήτε ἐκείνους ἐπὶ
[11, 120]	τὴν Ἀσίαν γυναικῶν, τὸν δὲ	εἰς	τὴν Ἑλλάδα ἐλθόντα μνηστεύειν καὶ
[11, 135]	οὐ πανταχόσε μᾶλλον ἔφευγον ἢ	εἰς	τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπην,
[11, 55]	αὐτῶν; τίνα δὲ τρόπον ἀφικόμενος	εἰς	τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ Ἑλένῃ
[11, 110]	νυκτός· ὁ δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν	εἰς	τὴν πόλιν παρά τε τοὺς
[11, 125]	κομίσαι τοὺς πολεμίους δι´ αὑτῶν	εἰς	τὴν πόλιν· πρότερον δὲ ἕνα
[11, 140]	ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους	εἰς	τὴν πόλιν συνεληλυθότος καὶ μηδὲ
[11, 105]	ἀηδής· μόλις ποτὲ τῶν Τρώων	εἰς	τὴν πόλιν φευγόντων, τὸν Ἕκτορα
[11, 40]	ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν	εἰς	τὴν τοῦ Θησέως χώραν καὶ
[11, 115]	ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν διέπλευσαν	εἰς	τὴν Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο τεῖχος
[11, 110]	Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ ποιήσαντες ἀπέπλευσαν	εἰς	τὴν Χερρόνησον, τῶν αἰχμαλώτων πολλὰ
[11, 70]	πολλοὶ τῶν ἄλλων, ὥστε διέπλευσαν	εἰς	τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς νεκροὺς
[11, 70]	τὸν Πρωτεσίλαον. ἔπειτα περιπλέοντες ἀπέβαινον	εἰς	τὴν χώραν καὶ τῶν πολισμάτων
[11, 80]	(τρόπον τινὰ ἄκων καὶ ἀναφέρων	εἰς	τιμὴν τοῦ Ἀχιλλέως. {καίτοι θεοφιλῆ
[11, 75]	ἅπαντα τὸν ἐκ τῆς χώρας	εἰς	τὸ ἄστυ, τὰς δὲ μικρὰς
[11, 135]	τὴν τελευτὴν ὑπὸ τῶν θεῶν	εἰς	τὸ Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου
[11, 105]	γελοίως, καὶ τὴν Πριάμου βασιλέως	εἰς	τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ τὸν
[11, 75]	πανταχοῦ βοηθεῖν. πάλιν δὲ καταπλεύσαντες	εἰς	τὸν Ἀχαιῶν λιμένα νυκτὸς ἔλαθον
[11, 115]	τε χρήματα διαλῦσαι τὰ δαπανηθέντα	εἰς	τὸν πόλεμον καὶ δίκην τινὰ
[11, 90]	πράγματα ἁπλῶς ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν	εἰς	τοὐναντίον, καταπεφρονηκὼς μὲν τῶν ἀνθρώπων,
[11, 35]	συγχέαι καὶ μεταστῆσαι τὰ πράγματα	εἰς	τοὐναντίον. λέγει δὲ ἀρχόμενος, μῆνιν
[11, 80]	κρείττονα ὄντα, ὡς ἕλκειν αὐτὸν	εἰς	τοὺς Ἀχαιοὺς ζῶντα μετὰ τῶν
[11, 60]	καὶ τὴν ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι	εἰς	τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς οὐδενὸς
[11, 105]	τὰ περὶ τὴν μάχην ἐκείνην.	(εἰς	τοῦτο δὲ προελθὼν ἀπεῖπε λοιπόν,
[11, 135]	τῶν Ἑλλήνων μετὰ τὸν πόλεμον	εἰς	τοῦτο ἦλθε δυστυχίας καὶ ταπεινότητος,
[11, 10]	οὐ γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν.	~εἰς	τοῦτο μανίας οἱ πολλοὶ ἐληλύθασι
[11, 50]	θυγατέρα Ἡσιόνην· ἐλθεῖν γὰρ αὐτὸν	εἰς	Τροίαν μνηστῆρα {μετὰ Ἡρακλέους} ἄγειν
[11, 60]	Σπάρτῃ δουλεύειν, ~ἀλλ´ ᾑρεῖτο ἀκολουθεῖν	εἰς	Τροίαν, ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀδεῶς
[11, 90]	ἐν πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν	εἰς	χεῖρας ἐλθόντος, καὶ μήτε τὸν
[11, 25]	συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ τέλους καὶ	μηδεὶς	ἠλέει τοὺς Τρῶας ἐφ´ οἷς
[11, 70]	ἐκεῖνοι ἀφίκοντο πολεμήσοντες οὔτε Λακεδαιμονίων	οὐδείς,	ἀλλὰ καὶ τοῦτο ψεῦδός ἐστιν
[11, 15]	φασιν ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ μάρτυρα	οὐδεὶς	ἂν ἐκείνων οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ
[11, 120]	ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι	οὐδεὶς	ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ ψευδῆ πάντες
[11, 45]	Ἑλένην ἐμνήστευε μὲν τῷ ἀδελφῷ,	οὐδεὶς	δὲ ἔφασκε τῶν Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν,
[11, 130]	ἡ τῶν Κεφαλλήνων νεότης. καὶ	οὐδεὶς	ἐβοήθει τῶν φίλων τῶν Ὀδυσσέως
[11, 115]	τῶν μὲν γὰρ ἔξωθεν οὐδὲν	οὐδεὶς	ἔτι προσεῖχεν αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν
[11, 150]	ἱερὰν κόρην τοῦ Ἀπόλλωνος, ἣν	οὐδεὶς	ἐτόλμησε γῆμαι διὰ τὸν θεόν,
[11, 95]	κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς ἀρίστους	οὐδεὶς	ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων
[11, 115]	μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα	ἀνιαθεὶς	καὶ φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος.
[11, 0]	τῆς πόλεως, καὶ ταύτας οὐκ	ἀληθεῖς,	ἐμοῦ δὲ μὴ ἀνέχοισθε τὰ
[11, 15]	τοὺς παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται ὡς	ἀληθεῖς.	(ἴσασι γὰρ ὅτι πάντα θωπεύοντες
[11, 40]	ἤκουσα παρ´ ἐκείνου, πειράσομαι εἰπεῖν,	προστιθεὶς	ἐξ ὧν ἐδόκει μοι ἀληθῆ
[11, 90]	τούτων γράφειν, γενεαῖς δὲ ὕστερον	ξυνθεὶς	πολλαῖς, τῶν εἰδότων αὐτὰ ἠφανισμένων
[11, 55]	τὴν πόλιν διὰ μικρὰν πρόφασιν,	ὀργισθεὶς	ὑπὲρ ἵππων, ὅτι ὑποσχόμενος αὐτῷ
[11, 105]	τοῖς ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα	προσθεὶς	ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο πάνυ γελοίως,
[11, 135]	μὲν γὰρ Αἰνείας ὑπὸ Ἕκτορος	πεμφθεὶς	μετὰ στόλου καὶ δυνάμεως πολλῆς
[11, 130]	δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς γυναικὸς	ὑπεροφθεὶς	διὰ τὴν ἧτταν, ὅ τε
[11, 0]	οὖν θαυμάσαιμι καὶ ὑμᾶς, ἄνδρες	Ἰλιεῖς,	εἰ πιστότερον ἡγήσασθαι Ὅμηρον τὰ
[11, 145]	καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους ἑλόντας τὰς	πόλεις	ἀφικέσθαι παρὰ βασιλέα. ὁρμούντων δὲ
[11, 75]	τὸ ἄστυ, τὰς δὲ μικρὰς	πόλεις	εἴων τὰς πρὸς τῇ θαλάττῃ
[11, 20]	ἐφ´ ἑκάστῳ λέγουσιν ἅπερ καὶ	ἡμεῖς.	ἐνδείκνυται δὲ ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου
[11, 40]	δύο θυγατέρας κατὰ ταὐτὸ ὥσπερ	ἡμεῖς	ὀνομάζομεν, Κλυταιμνήστραν καὶ Ἑλένην, καὶ
[11, 120]	μόνον οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ	ὑμεῖς.	ἡ γὰρ διαβολὴ σφόδρα χαλεπόν
[11, 40]	ἔφη, γελοίως ἀπὸ τούτων διάκεισθε	ὑμεῖς	ὥστε ποιητὴν ἕτερον Ὁμήρῳ πεισθέντα
[11, 90]	καὶ θεοῦ ῥώμην ἔχων, ὃς	ἐπιφανεὶς	ἐδύνατο σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας ἤδη;
[11, 60]	τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ καὶ	συγγενεῖς	πολλοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ τοὺς
[11, 115]	νόσον, καὶ τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν	ἀσθενεῖς	καὶ ἀπόρους. ὧν ἀφικομένων μικρὸν
[11, 130]	ξυμφοράν, οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι, πρότερον	ἀσθενεῖς	ὄντες καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ
[11, 50]	ἐκ τοῦ δικαίου, πείσαντα τοὺς	γονεῖς	αὐτῆς καὶ τοὺς ἀδελφούς, καὶ
[11, 10]	τε ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ	γονεῖς	αὐτοῦ καὶ ἡ πόλις. (ἔτι
[11, 100]	ἐφ´ ὅσον ἐβούλετο πάλιν μηνίειν;	ξυνεὶς	δὲ τῆς τοιαύτης ἀλογίας αἰνίττεται
[11, 150]	τις ἀνήκοος, Οὐκ ὀρθῶς Ἕλληνας	καθαιρεῖς.	ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν ἔτι τοιοῦτον,
[11, 85]	βουλευομένων ὅπως φύγοιεν, καὶ τὰς	δεήσεις	τὰς τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ τι
[11, 15]	δὲ μοιχείας καὶ δεσμὰ καὶ	διεγγυήσεις	θεῶν, οὐ λέγω, πρότερον εἰρημένα
[11, 120]	κακὰ πάσχειν. καὶ ποιοῦνται τὰς	διαλύσεις,	καὶ σπονδαὶ γίγνονται τοῖς Τρωσὶ
[11, 65]	εἰ δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς Ἀχαιούς,	διαλύσεις	πρότερον εὑρέσθαι χρῆν· καὶ γὰρ
[11, 115]	πλήθους ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς μὲν	διαλύσεις	συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 15]	ἢ μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν.	ἀφεὶς	οὖν ὅσα δοκεῖ δεινὰ πεποιηκέναι
[11, 35]	τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τῶν κακῶν,	ἀφεὶς	τὸν Ἀλέξανδρον καὶ τὴν Ἑλένην
[11, 125]	ὅπλα, ὁ δὲ Πάτροκλος οὐ	ταφείς.	(ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος ἦν τάφος
[11, 125]	γεγραμμένοις ὀνείρασιν οἱ ἄνθρωποι τοιαύτας	ὄψεις	ὁρῶσι, νῦν μὲν δοκοῦντες ἀποθνῄσκειν
[11, 40]	ὑπὸ τῆς Ἑλένης, ὡς ψευσάμενον,	αὖθις	δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία ποιήσαντα. καὶ
[11, 140]	παραχρῆμά τε δυνηθῆναι καὶ εἰς	αὖθις.	ὁρῶντα δὲ Ἀντήνορα Αἰνείαν στελλόμενον
[11, 90]	δήπου τότε πρῶτον μέλλοντος μάχεσθαι,	πολλάκις	δὲ ἐν πολλοῖς τοῖς ἔμπροσθεν
[11, 0]	πῶς ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη	πολλάκις	πλέον τῶν ἀληθῶν, εἰ μὴ
[11, 95]	ἁλόντων. (τὸ μὲν οὖν σῶμα	μόλις	διέσωσαν ἐπὶ τὰς ναῦς οἱ
[11, 80]	Νέστορα καὶ τὸν Ὀδυσσέα κατασχεῖν	μόλις	μαντείαν τινὰ προβαλλομένους καὶ ὀλίγον
[11, 105]	ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής·	μόλις	ποτὲ τῶν Τρώων εἰς τὴν
[11, 55]	γὰρ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ {οὕτω}	πόλις	ἁλοῦσα καὶ ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν
[11, 10]	οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ ἡ	πόλις.	(ἔτι δὲ οὐκ ἄξιον οἶμαι
[11, 90]	ναῦς. (ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη	δύναμις	ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος
[11, 65]	περιγενέσθαι. οἱ γὰρ ἄνθρωποι, ἐν	οἷς	ἂν ἀδικῶνται, μέχρι ἐσχάτου ὑπομένουσιν
[11, 40]	ἐξεῖναι αὐτοῖς, ὅμως δὲ πιστεύουσιν	οἷς	ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ μάρτυρας
[11, 85]	τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ Διομήδους. ἐν	οἷς	ἅπασι δῆλός ἐστιν εὔνους μὲν
[11, 90]	ἑτέρων ποιητῶν οὐδὲ συγγραφέων, παρ´	οἷς	ἐλέγετο τἀληθές, ἀλλ´ αὐτὸς πρῶτος
[11, 25]	μηδεὶς ἠλέει τοὺς Τρῶας ἐφ´	οἷς	ἔπασχον· {οὕτω γὰρ εὐνούστερον (καὶ
[11, 70]	ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι,	οἷς	ἧττον ἔμελε, τῆς δυνάμεως· Κάστορα
[11, 55]	ἐγὼ ἀνεμνήσθην τῶν ἐπῶν, ἐν	οἷς	ταῦτά φησιν· ὅς ποτε δεῦρ´
[11, 80]	ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ ἀποκρύψασθαι· ἐν	οἷς	φησι τὸν Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν
[11, 20]	ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο παρὰ τοῖς	θεοῖς,	αὐτὸς οὕτως ἤδη ἐν τοῖς
[11, 20]	ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ τοῖς	θεοῖς	γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους. ἔφη
[11, 20]	ὡς ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ τοῖς	θεοῖς	γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους. {ἔφη
[11, 125]	δὲ οἰόμενοι διώκειν καὶ τοῖς	θεοῖς	διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ}
[11, 50]	ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ τοῖς	δικαίοις.	(ἔφη γὰρ ὁ Τυνδάρεως ἱκανὸν
[11, 35]	Πηληιάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί´	Ἀχαιοῖς	ἄλγε´ ἔθηκε, πολλὰς δ´ ἰφθίμους
[11, 110]	διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα. τοῖς δὲ	Ἀχαιοῖς	ἐν τῷ ἀσφαλεῖ βουλευομένοις· οὐ
[11, 115]	ὁδόν. συνέβη δὲ καὶ τοῖς	Ἀχαιοῖς	εὐημερῆσαι τότε ὡς οὐ πρότερον.
[11, 120]	γίγνονται τοῖς Τρωσὶ καὶ τοῖς	Ἀχαιοῖς·	Ὅμηρος δὲ καὶ τοῦτο μετήνεγκεν
[11, 20]	πόλεμον εἰπεῖν τὸν γενόμενον τοῖς	Ἀχαιοῖς	πρὸς τοὺς Τρῶας, οὐκ εὐθὺς
[11, 45]	κόμης ἕλκουσαν, καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγεγραμμένον	ἀρχαίοις	γράμμασι. (Μετὰ δὲ ταῦτα, ἔφη,
[11, 20]	φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ τοῖς σφόδρα	ἀρχαίοις	μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς δαιμονίοις
[11, 5]	νομίζουσιν. εἰ μὲν οὖν παρ´	Ἀργείοις	ἐτόλμων ἀντιλέγειν Ὁμήρῳ, καὶ τὴν
[11, 20]	ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς	δαιμονίοις	χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ ποτὲ μὲν
[11, 125]	αὐτοῖς τῆς Κασσάνδρας. (ταῦτα οὐκ	ἐνυπνίοις	ἐοικότα τῷ ὄντι καὶ ἀπιθάνοις
[11, 105]	μάλιστα γοῦν προσέοικε τοῖς ἀτόποις	ἐνυπνίοις	τὰ περὶ τὴν μάχην ἐκείνην.
[11, 25]	ἰδεῖν ἔστι καὶ ἐν τοῖς	δικαστηρίοις	καὶ παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον, οἳ
[11, 40]	περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι· παρὰ δὲ	Αἰγυπτίοις	μὴ ἐξεῖναι μηδὲν ἐμμέτρως λέγεσθαι
[11, 70]	ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε τοῖς	υἱοῖς	τῆς βασιλείας καὶ τῆς ἀρχῆς
[11, 55]	ἠλιθιότητος καὶ ὡς τὰ ψευδῆ	ἀλλήλοις	μάχεται· λέγουσι γὰρ ὡς πρὸ
[11, 120]	συγχέαι τὰς σπονδάς· ὤμοσάν τε	ἀλλήλοις	ὅ τε Ἕκτωρ καὶ Ἀγαμέμνων
[11, 15]	καὶ οὓς ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται	ἀλλήλοις,	~οἷον ὁ Ζεὺς τεθυμωμένος τῇ
[11, 105]	τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους	ἀλλήλοις,	σχεδὸν ὁμολογῶν ὅτι οὐδὲν αὐτῷ
[11, 80]	δὲ οὐδέν, καὶ δῶρα δόντων	ἀλλήλοις	ὥσπερ φίλων. μετὰ δὲ ταῦτα
[11, 25]	ἐν τοῖς δικαστηρίοις καὶ παρ´	ἄλλοις	γιγνόμενον, οἳ μετὰ τέχνης ψεύδονται.
[11, 30]	ἐλάττω καὶ ταπεινότερα αἱρεῖσθαι, καταλιπόντα	ἄλλοις	τὰ μέγιστά τε καὶ σπουδαιότατα,
[11, 50]	τῇ τε Λήδᾳ καὶ τοῖς	ἄλλοις	τοῖς προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες
[11, 145]	(τοῦτο δὲ τὸ στρατήγημα παρὰ	πολλοῖς	ἐστιν. ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς ἤκουσα
[11, 115]	καὶ τήν τε χώραν διέφθειραν	πολλοῖς	ἔτεσι καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς ἄλλους
[11, 0]	ὄντα καὶ γενόμενα λέγοντος, ὅτι	πολλοῖς	ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου γέγονα. ~καίτοι
[11, 35]	νόσημα χαλεπώτερον μήτε ἑνὶ μήτε	πολλοῖς	ἢ ὅταν τις ἀμαθὴς ὢν
[11, 15]	θεῶν, οὐ λέγω, πρότερον εἰρημένα	πολλοῖς.	οὐδὲ γὰρ βούλομαι κατηγορεῖν Ὁμήρου,
[11, 90]	μέλλοντος μάχεσθαι, πολλάκις δὲ ἐν	πολλοῖς	τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς χεῖρας
[11, 125]	ἐνυπνίοις ἐοικότα τῷ ὄντι καὶ	ἀπιθάνοις	ψεύσμασιν; ἐν γὰρ τοῖς ὅρῳ
[11, 55]	ὕστερον ἠγανάκτουν καὶ ἐπέπληττον ἐπὶ	πεπραγμένοις,	ἐξὸν ἀφ´ ἑστίας κωλύειν; ἵνα
[11, 110]	καὶ τὴν γυναῖκα, χαίρων τοῖς	πεπραγμένοις,	ἐπὶ τοῦ στρατεύματος καταλιπὼν Πάριν.
[11, 125]	ταῦτα γάρ ἐστιν ἐν τοῖς	πεποιημένοις	καὶ λεγομένοις. ὁ μὲν Ἀχιλλεύς,
[11, 70]	δὲ καὶ τόδε πρὸς τοῖς	εἰρημένοις.	τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς
[11, 130]	τῆς εὐερ– γεσίας· τοῖς δὲ	ἡττημένοις	καὶ κακῶς πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα
[11, 110]	τῆς δυνάμεως· οὐ γὰρ τοῖς	ἡττημένοις	οὐδὲ τοῖς κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ
[11, 125]	ψεύσμασιν; ἐν γὰρ τοῖς ὅρῳ	γεγραμμένοις	ὀνείρασιν οἱ ἄνθρωποι τοιαύτας ὄψεις
[11, 125]	ἐστιν ἐν τοῖς πεποιημένοις καὶ	λεγομένοις.	ὁ μὲν Ἀχιλλεύς, προηττημένων τῶν
[11, 25]	συμβαίνει δὲ καὶ τοῦτο τοῖς	ψευδομένοις	ὡς τὸ πολύ γε, ἄλλα
[11, 70]	παῖδες ἧκον οὐδὲ ἦν αὐτοῖς	βουλομένοις	τὰ τῆς στρατείας. ἑκόντες γὰρ
[11, 90]	οὕτως δὴ ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς	γενομένοις	ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως ἐπιβοηθήσαντος
[11, 110]	ἀλλὰ τοῖς νικῶσι καὶ τοῖς	περιγενομένοις	ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν. ~μετεπέμψαντο
[11, 110]	δὲ Ἀχαιοῖς ἐν τῷ ἀσφαλεῖ	βουλευομένοις·	οὐ γὰρ εἶχον οἱ περὶ
[11, 130]	δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς τοῖς	ὁμολογουμένοις.	ὁμολογοῦσι γὰρ ἅπαντες τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 120]	ἢ πεπόνθασιν, καὶ τὴν αἰτίαν	ἐκείνοις	ἀνετίθει τοῦ πολέμου· μηδὲν γὰρ
[11, 120]	τοῦτο γὰρ φέρειν μεγάλην τιμὴν	ἐκείνοις·	καθ´ ἑαυτῶν δὲ γίγνεσθαι μαρτύριον
[11, 15]	τὰ τοιαῦτα λέγειν ὁποῖα ἔμελλεν	ἐκείνοις	καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι· τοὺς δὲ
[11, 85]	δῆλός ἐστιν εὔνους μὲν ὢν	ἐκείνοις	καὶ βουλόμενος αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ
[11, 20]	παρά τε ἡμῖν καὶ παρ´	ἐκείνοις	ὀνόματα, ἔπειτα ἐξηγούμενος περί τινων,
[11, 15]	περὶ θεῶν καὶ οὐ πρέποντα	ἐκείνοις,	τοσοῦτό φημι μόνον, ὅτι λόγους
[11, 105]	διηγούμενος. μάλιστα γοῦν προσέοικε τοῖς	ἀτόποις	ἐνυπνίοις τὰ περὶ τὴν μάχην
[11, 45]	τὸν ἄριστον γάμον τῶν ἐν	ἀνθρώποις·	αὐτὸς οὖν προκρῖναι τὴν ἐκείνου
[11, 20]	οὐκέτι προστίθησι τὸ παρὰ τοῖς	ἀνθρώποις	ὄνομα· καὶ τὸν ποταμὸν εἰπὼν
[11, 20]	δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ τοῖς	βαρβάροις	διαλέγονται οἱ δίγλωττοι καλούμενοι καὶ
[11, 35]	αὐτοῖς, τὴν μὲν ἐν τοῖς	ἱεροῖς,	τὴν δ´ ἐν στήλαις τισί,
[11, 150]	ἥ τε γὰρ Ἑλλὰς ὑφ´	ἑτέροις	ἐστὶν ἥ τε Ἀσία. τὸ
[11, 5]	λόγους τούτους ἀνάγκη καὶ παρ´	ἑτέροις	ῥηθῆναι καὶ πολλοὺς πυθέσθαι· τούτων
[11, 120]	ἠξίου παύσασθαι, τοσούτων κακῶν γεγονότων	ἀμφοτέροις,	καὶ ταῦτα ἐπιγαμίας τε οὔσης
[11, 45]	αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε καὶ	τοῖς	ἀδελφοῖς τῆς Ἑλένης, λέγοντα περὶ
[11, 105]	σχεδόν· οὐ γάρ ἐστιν ἐν	τοῖς	ἀληθέσιν οὕτως ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής·
[11, 50]	ἐδίδου τῇ τε Λήδᾳ καὶ	τοῖς	ἄλλοις τοῖς προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ
[11, 20]	λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι τὸ παρὰ	τοῖς	ἀνθρώποις ὄνομα· καὶ τὸν ποταμὸν
[11, 0]	ἀληθὲς πικρόν ἐστι καὶ ἀηδὲς	τοῖς	ἀνοήτοις, τὸ δὲ ψεῦδος γλυκὺ
[11, 145]	ἦν τὸν βασιλέα κελεῦσαι στρατεῦσαι	τοῖς	ἄνω ἔθνεσιν οὐκ ἀδύνατον, ἵνα
[11, 80]	δὲ μάντιν τούτων Ἀγαμέμνων ἐν	τοῖς	ἄνω ἔπεσί φησι μηδὲν πώποτε
[11, 150]	ἀναξίων, ἀλλ´ ὅσπερ ἦν ἐν	τοῖς	ἀρίστοις· (Πρίαμον δὲ τὸν βασιλέα
[11, 105]	μάχην διηγούμενος. μάλιστα γοῦν προσέοικε	τοῖς	ἀτόποις ἐνυπνίοις τὰ περὶ τὴν
[11, 120]	ἐβούλοντο ὀμνύειν οἱ Τρῶες οὐδὲ	τοῖς	Ἀτρείδαις ἔμελε. τούτων δὲ ὀμοσθέντων,
[11, 35]	ἅμα χαριζόμενος τοῖς Ἕλλησι καὶ	τοῖς	Ἀτρείδαις πάντα συγχέαι καὶ μεταστῆσαι
[11, 120]	ἐπιγαμίας τε οὔσης καὶ συγγενείας	τοῖς	Ἀτρείδαις πρὸς αὐτοὺς διὰ Πέλοπα.
[11, 130]	τοὺς δὲ κρατοῦντας καὶ πρὸς	τοῖς	αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων
[11, 115]	τὴν ὁδόν. συνέβη δὲ καὶ	τοῖς	Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε ὡς οὐ
[11, 120]	σπονδαὶ γίγνονται τοῖς Τρωσὶ καὶ	τοῖς	Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος δὲ καὶ τοῦτο
[11, 20]	τὸν πόλεμον εἰπεῖν τὸν γενόμενον	τοῖς	Ἀχαιοῖς πρὸς τοὺς Τρῶας, οὐκ
[11, 20]	πέρας δὴ ἐπιτέθεικεν· ὥσπερ (γὰρ	τοῖς	βαρβάροις διαλέγονται οἱ δίγλωττοι καλούμενοι
[11, 50]	ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ δὴ κρεῖττον	τοῖς	βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς Ἀσίας ἢ
[11, 150]	κοινῇ δόξαν τῷ στρατοπέδῳ καὶ	τοῖς	βασιλεῦσι· Πολυξένην δὲ παρθένον ἀποσφάττειν
[11, 65]	γὰρ πιστότερον ἑκόντα Τυνδάρεων κηδεῦσαι	τοῖς	βασιλεῦσι τῆς Ἀσίας, καὶ Μενέλαον
[11, 45]	δὲ Μενέλαον ἰδιώτην ἔφη εἶναι·	τοῖς	γὰρ Ἀγαμέμνονος παισίν, ἀλλ´ οὐκ
[11, 90]	ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ ἐτόλμησε τἀναντία	τοῖς	γενομένοις ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως
[11, 20]	σφόδρα ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ καὶ	τοῖς	δαιμονίοις χρῆσθαι ὀνόμασι, καὶ ποτὲ
[11, 110]	Τρῶες καὶ διήρπαζον τὰ καταλειφθέντα.	τοῖς	δὲ Ἀχαιοῖς ἐν τῷ ἀσφαλεῖ
[11, 130]	ἀδελφὸν παραχρῆμα τῆς εὐερ– γεσίας·	τοῖς	δὲ ἡττημένοις καὶ κακῶς πράττουσιν
[11, 50]	μὲν ὁ Ἀγαμέμνων, ἡττᾶτο δὲ	τοῖς	δικαίοις. (ἔφη γὰρ ὁ Τυνδάρεως
[11, 25]	δὲ ἰδεῖν ἔστι καὶ ἐν	τοῖς	δικαστηρίοις καὶ παρ´ ἄλλοις γιγνόμενον,
[11, 70]	ἔτι δὲ καὶ τόδε πρὸς	τοῖς	εἰρημένοις. τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας
[11, 120]	τὴν μνηστείαν, ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν	τοῖς	ἐκεῖ πράγμασι διὰ τούτου μὴ
[11, 50]	βασιλεῦσι κηδεύειν τῆς Ἀσίας ἢ	τοῖς	ἐκεῖθεν μετανάσταις. καὶ γὰρ Λαομέδοντα
[11, 105]	μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον ἐν	τοῖς	Ἕλλησι. (ἵνα δὴ τοῦ Ἕκτορος
[11, 35]	καταφρονήσας αὐτῶν καὶ ἅμα χαριζόμενος	τοῖς	Ἕλλησι καὶ τοῖς Ἀτρείδαις πάντα
[11, 50]	ἀρχὴν πολέμου καὶ στάσεως ἐν	τοῖς	Ἕλλησι. τὸν δὲ ἄχθεσθαι μέν,
[11, 55]	ἢ θυγατρὸς μήτε τῆς παρὰ	τοῖς	Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ
[11, 10]	αὑτῆς ἰσχὺν θεὸς ἐνομίσθη παρὰ	τοῖς	Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ τηλικούτων
[11, 145]	ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι τῶν παρὰ	τοῖς	Ἕλλησιν, ἀλλὰ Δαρεῖον μέν φασιν
[11, 120]	κατεγέλα· μὴ γὰρ εἶναι χρήματα	τοῖς	Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ νῦν τοὺς
[11, 145]	δὲ ποιήσαντα καὶ φόρους ἐπιθέντα	τοῖς	Ἕλλησιν εἰς τὴν Ἀσίαν ἀπελθεῖν.
[11, 150]	πόσῳ κρείττω ταῦτα μὴ γενόμενα	τοῖς	Ἕλλησιν ἢ Τροίαν ἁλῶναι;
[11, 90]	μάχεσθαι, πολλάκις δὲ ἐν πολλοῖς	τοῖς	ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς χεῖρας ἐλθόντος,
[11, 45]	ἀλλήλων καὶ τοὺς πλεῖστον ἀπέχοντας	τοῖς	ἐνδοξοτάτοις, καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι
[11, 20]	παρ´ αὐτοῖς, οὕτως ἤδη ἐν	τοῖς	ἔπεσι χρῆται, ὡς ἐξὸν αὐτῷ,
[11, 20]	θεοῖς, αὐτὸς οὕτως ἤδη ἐν	τοῖς	ἔπεσιν ὀνομάζει, ὡς οὐ μόνον
[11, 130]	εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς νικῶσιν οὐδὲ	τοῖς	εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ τούτους μὲν θαυμάζουσι
[11, 110]	φόβῳ τῆς δυνάμεως· οὐ γὰρ	τοῖς	ἡττημένοις οὐδὲ τοῖς κακῶς πράττουσιν,
[11, 20]	Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο παρὰ	τοῖς	θεοῖς, αὐτὸς οὕτως ἤδη ἐν
[11, 20]	δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος τοὺς παρὰ	τοῖς	θεοῖς γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους.
[11, 20]	τινα ὡς ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ	τοῖς	θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους.
[11, 125]	ἐνίοτε δὲ οἰόμενοι διώκειν καὶ	τοῖς	θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν
[11, 135]	τοῦ βασιλέως θυγατέρα καὶ διηγήσατο	τοῖς	ἱερεῦσι τὰ τῆς στρατείας οὐθὲν
[11, 35]	παρ´ αὐτοῖς, τὴν μὲν ἐν	τοῖς	ἱεροῖς, τὴν δ´ ἐν στήλαις
[11, 110]	οὐ γὰρ τοῖς ἡττημένοις οὐδὲ	τοῖς	κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς νικῶσι
[11, 75]	εἴωθεν ὡς τὸ πολὺ γίγνεσθαι	τοῖς	κακῶς πράττουσιν, οὐ τοῖς κρατοῦσιν.
[11, 75]	γίγνεσθαι τοῖς κακῶς πράττουσιν, οὐ	τοῖς	κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα καὶ
[11, 5]	μᾶλλον ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι ἐπὶ	τοῖς	μεγίστοις ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν κακὸν
[11, 40]	ταῦτα καὶ ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ	τοῖς	μὲν ποιηταῖς ἐπιτρέπουσιν ὅ, τι
[11, 145]	εἴκοσι, καὶ γενέσθαι τινὰ μάχην	τοῖς	ναύταις πρὸς τοὺς αὐτόθεν ἐκ
[11, 35]	εἶναι δὲ καὶ ταῦτα ἐν	τοῖς	νεωτάτοις τὰ περὶ τὴν Τροίαν·
[11, 110]	οὐδὲ τοῖς κακῶς πράττουσιν, ἀλλὰ	τοῖς	νικῶσι καὶ τοῖς περιγενομένοις ἁπάντων
[11, 130]	(οὐ πάνυ γὰρ εἰώθασιν ἐπιτίθεσθαι	τοῖς	νικῶσιν οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ
[11, 0]	καὶ προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι καὶ	τοῖς	νοσοῦσι τὰ ὄμματα τὸ μὲν
[11, 130]	~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι πρὸς	τοῖς	ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ ἅπαντες τοὺς
[11, 125]	καὶ ἀπιθάνοις ψεύσμασιν; ἐν γὰρ	τοῖς	ὅρῳ γεγραμμένοις ὀνείρασιν οἱ ἄνθρωποι
[11, 25]	ἡττᾶτο, ὅτι ᾔδει τἀναντία λέγων	τοῖς	οὖσι καὶ τὸ κεφάλαιον αὐτὸ
[11, 125]	διελθεῖν. ταῦτα γάρ ἐστιν ἐν	τοῖς	πεποιημένοις καὶ λεγομένοις. ὁ μὲν
[11, 110]	γονέας καὶ τὴν γυναῖκα, χαίρων	τοῖς	πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ στρατεύματος καταλιπὼν
[11, 30]	ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον	τοῖς	περὶ τὸν Ἀλκίνοον· ἐκεῖ δὲ
[11, 110]	πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς νικῶσι καὶ	τοῖς	περιγενομένοις ἁπάντων πάντες ἐθέλουσι βοηθεῖν.
[11, 100]	ψεῦδος ἐξ αὑτοῦ φανερόν ἐστι	τοῖς	προσέχουσιν· ὥστε οὐδενὶ ἄδηλον καὶ
[11, 50]	τε Λήδᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις	τοῖς	προσήκουσιν, ὅσα οὐδὲ ξύμπαντες οἱ
[11, 145]	ὅτι τὰ ψευδῆ ἐλέχθη παρὰ	τοῖς	πρότερον· ἐπεί τοι καὶ περὶ
[11, 20]	τῶν Ἑλλήνων φωνὰς μιγνύειν, μηδὲ	τοῖς	σφόδρα ἀρχαίοις μόνον, ἀλλὰ καὶ
[11, 145]	θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν τινα εἶχε	τοῖς	τότε Ἕλλησιν, ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν,
[11, 100]	δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ὀστᾶ ἀνεμίχθη	τοῖς	τοῦ Πατρόκλου; μάλιστα μὲν οὖν
[11, 120]	τὰς διαλύσεις, καὶ σπονδαὶ γίγνονται	τοῖς	Τρωσὶ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς· Ὅμηρος
[11, 75]	ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων ἀεὶ	τοῖς	Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός τε καὶ
[11, 115]	(ἦν οὖν ἀθυμία καὶ παρὰ	τοῖς	Τρωσίν, εἰ μηδέποτε παύσονται τοῦ
[11, 110]	καὶ ἐποίουν πέραν μένοντες. κἀνταῦθα	τοῖς	Τρωσὶν ἐπῆλθον ἐκ μὲν Αἰθιοπίας
[11, 70]	ὕστερον ἐλθὼν ἀπ´ Ἰλίου παρεχώρησε	τοῖς	υἱοῖς τῆς βασιλείας καὶ τῆς
[11, 25]	ἑτοίμως. συμβαίνει δὲ καὶ τοῦτο	τοῖς	ψευδομένοις ὡς τὸ πολύ γε,
[11, 105]	τι χρήσηται τῇ ποιήσει καὶ	τοῖς	ψεύσμασι δυσχεραίνων {ἀγῶνά τινα προσθεὶς
[11, 45]	καὶ τοὺς πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς	ἐνδοξοτάτοις,	καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἀφικέσθαι κατὰ
[11, 35]	δὲ καὶ ταῦτα ἐν τοῖς	νεωτάτοις	τὰ περὶ τὴν Τροίαν· τὸν
[11, 0]	πικρόν ἐστι καὶ ἀηδὲς τοῖς	ἀνοήτοις,	τὸ δὲ ψεῦδος γλυκὺ καὶ
[11, 5]	ἐπιθυμοῦσι περιβόητοι εἶναι ἐπὶ τοῖς	μεγίστοις	ἀτυχήμασιν ἢ μηδὲν κακὸν ἔχοντες
[11, 150]	ἀλλ´ ὅσπερ ἦν ἐν τοῖς	ἀρίστοις·	(Πρίαμον δὲ τὸν βασιλέα τῆς
[11, 115]	ἔξωθεν οὐδὲν οὐδεὶς ἔτι προσεῖχεν	αὐτοῖς·	ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε τὸν Ἀχιλλέως
[11, 40]	οὐδὲν δέονται μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ	αὐτοῖς	ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ ποίησις
[11, 5]	παθεῖν, εἴ τις τὰ παρ´	αὐτοῖς	ἀτυχήματα ψευδῆ ἀποφαίνοι, καὶ οὔτε
[11, 125]	καὶ ταῦτα μάντεως οὔσης παρ´	αὐτοῖς	ἀψευδοῦς, ἀλλὰ κομίσαι τοὺς πολεμίους
[11, 70]	οἱ παῖδες ἧκον οὐδὲ ἦν	αὐτοῖς	βουλομένοις τὰ τῆς στρατείας. ἑκόντες
[11, 140]	αὐτόν, ἅτε εἰρήνης καὶ φιλίας	αὐτοῖς	γενομένης, δεηθῆναί τε βοηθείας τυχεῖν,
[11, 5]	ἀκούοντες καὶ τὴν Σφίγγα ἐπιπεμφθεῖσαν	αὐτοῖς	διὰ χόλον Ἥρας καὶ τὸν
[11, 130]	φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας καὶ μηδένα	αὐτοῖς	ἐπιχειρεῖν. ~Μενέλαος δὲ τὸ παράπαν
[11, 0]	γε ἐν ἀρχῇ, εἴ τις	αὐτοῖς	ἔφρασεν, οὐκ ἄν ποτε ἀνείλοντο.
[11, 135]	κρατησάντων χώραν καὶ βασιλεύειν παρ´	αὐτοῖς	ἢ τοὐναντίον τοὺς κρατήσαντας ἐπὶ
[11, 135]	σμικρῶν οὐδὲ ἀνωνύμων χωρίων; {ἐξὸν	αὐτοῖς	καὶ τὴν Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´
[11, 75]	ἂν ἐκ Λήμνου οἶνος ἐκομίζετο	αὐτοῖς.	(κακῶς δὲ φερομένων τῶν Ἀχαιῶν
[11, 25]	τοῦ πράγματος καὶ διατρίβειν ἐπ´	αὐτοῖς,	ὃ δ´ ἂν μάλιστα κρύψαι
[11, 10]	ὁποῖον δέ τινα, οὐθὲν μέλει	αὐτοῖς.	ὅλως δὲ πάσχειν μὲν οὐ
[11, 40]	θέλωσι ψεύδεσθαι καί φασιν ἐξεῖναι	αὐτοῖς,	ὅμως δὲ πιστεύουσιν οἷς ἂν
[11, 25]	εὐθέος οὐδὲ παρρησίαν ἄγων ἐπ´	αὐτοῖς	οὔτε τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως
[11, 20]	Σκάμανδρος ἀλλὰ Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´	αὐτοῖς,	οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσι
[11, 115]	τοῦ πολέμου μηδὲ ἔσται μηδὲν	αὐτοῖς	πλέον νικῶσιν. ὅ τε Πρίαμος
[11, 120]	ἀπελθεῖν καταγελάσαντα τῶν ἀρίστων παρ´	αὐτοῖς,	πλούτῳ νικήσαντα· συμβῆναι γὰρ οὐχ
[11, 145]	μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται πόλεμος	αὐτοῖς	πρὸς τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας,
[11, 150]	τὸ στρατεύσαντας ἐπὶ χώραν μηδὲν	αὐτοῖς	προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην ποιησαμένους ἀπελθεῖν,
[11, 50]	μετὰ τῶν παίδων. καὶ ἐδόκει	αὐτοῖς	σκοποῦσιν οὐ χεῖρον εἶναι προσλαβεῖν
[11, 20]	οἱ δίγλωττοι καλούμενοι καὶ ἑρμηνεύοντες	αὐτοῖς	τὰ παρ´ ἡμῶν, οὕτως Ὅμηρος
[11, 60]	ὡς οὐδενὸς ὄντος ἀξίου παρ´	αὐτοῖς.	(ταῦτα λέγων τὸν μὲν Τυνδάρεων
[11, 35]	τὴν πρότερον ἱστορίαν γεγράφθαι παρ´	αὐτοῖς,	τὴν μὲν ἐν τοῖς ἱεροῖς,
[11, 125]	καὶ καθεύδοντες, καὶ ταῦτα προειπούσης	αὐτοῖς	τῆς Κασσάνδρας. (ταῦτα οὐκ ἐνυπνίοις
[11, 40]	οὐδὲν δέονται οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη	αὐτοῖς	ὕδατος πιεῖν, οὕτως οἱ τἀληθῆ
[11, 85]	(οὐκ ἔχων δὲ ὅ, τι	αὐτοῖς	χαρίσηται τὸν Ἄρην καὶ τὴν
[11, 5]	αὐλούντων καὶ ᾀδόντων ἀνέχονται παρ´	αὑτοῖς	ἐν τῷ θεάτρῳ, καὶ τιθέασιν
[11, 150]	ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον. (πρὸς δὲ	τούτοις	Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα
[11, 20]	Ζεὺς τοῦ μὴ φανερὸς γενέσθαι.	(τούτοις	δὲ ἐπέθηκε τὸν κολοφῶνα σχεδόν·
[11, 140]	στόλον ἄλλον τοιοῦτον. πρὸς δὲ	τούτοις	ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου
[11, 150]	οὐκ ὀλίγου ἄξιον. πρὸς δὲ	τούτοις,	εἰ ᾔδειν ὅτι πείσω ταῦτα
[11, 30]	ἰσχυρίζεσθαι τὰ ψευδῆ, μηδ´ ἐν	τούτοις	ἐπιδεικνύναι τὴν ποίησιν ἃ ἐβούλετο
[11, 55]	τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη, πρὸς δὲ	τούτοις	ὁ Ἀντήνωρ δοκῶν φρονεῖν, ἀλλ´
[11, 140]	χωρία. ὅστις δὲ μὴ πείθεται	τούτοις	ὑπὸ τῆς παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω
[11, 35]	τὴν τοῦ Διὸς βουλὴν ἐν	τούτοις	φησὶ τελεσθῆναι, ὥσπερ οὖν καὶ
[11, 15]	οὐ μὴν ὅσον γε ἐπὶ	τούτοις	ψέγω Ὅμηρον· κωλύει γὰρ οὐθὲν
[11, 45]	καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε καὶ τοῖς	ἀδελφοῖς	τῆς Ἑλένης, λέγοντα περὶ τῆς
[11, 55]	ἀπολέσθαι. οὐ γάρ τοι χραίσμῃ	κίθαρις	τά τε δῶρ´ Ἀφροδίτης ἥ
[11, 75]	καὶ λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ	στάσις	ἐγένετο τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν
[11, 40]	αὐτοῖς ἁπλῶς ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ	ποίησις	ἀναπείθει τὰ ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ
[11, 80]	μονομαχία καὶ πάνυ εὐήθης ἡ	διάλυσις,	πάλιν ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος νικῶντος,
[11, 35]	ἑνὶ μήτε πολλοῖς ἢ ὅταν	τις	ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ.
[11, 65]	ἄτοπον πράξαντα. (εἰ δὲ μή,	τίς	ἂν ἠνέσχετο αὐτῶν ἢ τῶν
[11, 150]	ἄξιον. ~ἴσως ἂν οὖν εἴποι	τις	ἀνήκοος, Οὐκ ὀρθῶς Ἕλληνας καθαιρεῖς.
[11, 100]	τὴν μάχην. ἀλλὰ γὰρ εἴ	τις	ἅπαντα ἐλέγχοι, πολὺ ἂν ἔργον
[11, 100]	ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος δὲ μή	τις	ἄρα καὶ τοῦ Πατρόκλου ζητῇ
[11, 0]	ἅ γε ἐν ἀρχῇ, εἴ	τις	αὐτοῖς ἔφρασεν, οὐκ ἄν ποτε
[11, 135]	ξυμφοραῖς καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ	τις	αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν· ἄλλως τε
[11, 95]	τοὺς ἵππους, ὡς ἂν κάκιστά	τις	βουλεύσαιτο περὶ τῶν αὑτοῦ, πάντα
[11, 0]	τὴν δόξαν, οὐδ´ ἂν πάνυ	τις	ἐξελέγχῃ. καθάπερ οἶμαι τῶν τὰ
[11, 5]	Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν	τις	ἐξελέγχῃ τοὺς μύθους τῶν τραγῳδῶν,
[11, 150]	ὄνειδος· ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο ἄν	τις	μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ γε
[11, 90]	γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις ἢ	τίς	οὕτως ἀνὴρ ἄμαχος καὶ θεοῦ
[11, 145]	καὶ ὅ, τι ἂν εἴπῃ	τις	παραδέχονται ῥᾳδίως· ὁπότε τὸν Σκιρίτην
[11, 5]	κἂν Θηβαίους οἶμαι παθεῖν, εἴ	τις	τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀτυχήματα ψευδῆ
[11, 135]	ἐπιβουλευθῆναι μὲν ὑπὸ Ὀρέστου λέγει	τις	τῶν τραγῳδοποιῶν εὐθὺς ἐλθοῦσαν, γενέσθαι
[11, 5]	μητρός. ἅπαντα ταῦτα εἰ λέγοι	τις,	χαλεπῶς ἂν φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι.
[11, 55]	τε Ἕλενος πῶς οὐ προέλεγε	μάντις	ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη,
[11, 15]	τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν οὕτως εἰρηκέναι;	ὅστις	γὰρ περὶ θεῶν οὐ φανερῶς
[11, 140]	καὶ ἄλλα οὐ μικρὰ χωρία.	ὅστις	δὲ μὴ πείθεται τούτοις ὑπὸ
[11, 55]	ἐπῶν, ἐν οἷς ταῦτά φησιν·	ὅς	ποτε δεῦρ´ ἐλθὼν ἕνεχ´ ἵππων
[11, 10]	κρίσιν· καίτοι οὐδὲ τῶν ἀνθρώπων	ὃς	ἂν ἐπιτρέψῃ δίαιταν, ἐχθρὸν ἡγεῖται
[11, 5]	καὶ τιθέασιν ἆθλα περὶ τούτων,	ὃς	ἂν οἰκτρότατα εἴπῃ περὶ αὐτῶν
[11, 25]	εἰδότες, ἀλλ´ ὡς ἑτέρων ἀκούσαντες.	ὃς	δ´ ἂν ἀληθὲς λέγῃ τι,
[11, 150]	ὥς μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ κτεῖναι,	ὃς	ἐνθάδε τέτραφ´ ἄριστος. (τὸν δὲ
[11, 90]	ἄμαχος καὶ θεοῦ ῥώμην ἔχων,	ὃς	ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι τοὺς ἀπολωλότας
[11, 120]	Ἑλένην ὁ Ἕκτωρ συνῴκισε Δηιφόβῳ,	ὃς	ἦν μετ´ ἐκεῖνον τῶν ἀδελφῶν
[11, 125]	ἀποκτείνας, ὑπὸ δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων,	ὃς	ἦν ὕστατος τῶν Τρώων, ὡς
[11, 100]	ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἀναιρεθῆναί φησιν,	{ὃς	τοσοῦτον ὑπερεῖχε τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων}
[11, 135]	νενικηκότας καὶ μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν.	~Μενέλαος	δὲ τὸ παράπαν οὐχ ἧκεν
[11, 70]	καὶ τοῦτο ψεῦδός ἐστιν ὅτι	Μενέλαος	ἦγε Λακεδαιμονίους καὶ τῆς Σπάρτης
[11, 60]	ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς, ὅ τε	Μενέλαος	ἠνιᾶτο τῆς μνηστείας ἀποτυχὼν καὶ
[11, 80]	ὡς ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον ὁ	Μενέλαος,	κενὰς αὐτῷ χαρίζεται χάριτας καὶ
[11, 70]	πρῶτον εἴργοντο τῆς γῆς, καὶ	Πρωτεσίλαός	τε ἀποθνῄσκει βιαζόμενος ἀποβῆναι καὶ
[11, 135]	ἀλλ´ αἰθρία δι´ ἔτους καὶ	πρᾷος	ἀήρ· ὁ γὰρ ἐπὶ τῆς
[11, 10]	δύστηνα μειράκια, ὧν ἐμοὶ ἐλάττων	λόγος	ἐστὶν ἢ πιθήκων. ~πρῶτον μὲν
[11, 115]	Ἀσίαν μήτε ἐκείνους ἐπὶ τὸ	Ἄργος.	(μετὰ δὲ ταῦτα ὁ μὲν
[11, 60]	ἀτιμίαν τῷ ὄντι ἐνόμιζον τῆς	Ἑλλάδος	τὸ γεγονός, οἱ δέ τινες
[11, 115]	καὶ γυναῖκα ἔλαβεν ἐκ τῆς	Ἑλλάδος	τῶν κυρίων διδόντων. ~ὁ δὲ
[11, 75]	ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ ἐκράτουν τῆς	Τρῳάδος,	οὐδ´ ἂν ἐκ Λήμνου οἶνος
[11, 65]	αὐτῆς ὄντα χώρας, διὰ τὸ	κῆδος	τὸ Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν,
[11, 40]	πολλοὺς μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς	παιδὸς	οὔσης γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ
[11, 55]	Ὅμηρος· λέγει γὰρ οὕτως· Δύσπαρι,	εἶδος	ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά, αἴθ´ ὄφελες
[11, 55]	ἥ τε κόμη τό τε	εἶδος,	ὅτ´ ἐν κονίῃσι μιγείης· (ἐξ
[11, 150]	ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο	ὄνειδος·	ἀλλὰ καὶ ἀποδέξαιτο ἄν τις
[11, 150]	πολεμίων ἀποθανεῖν τῷ ὄντι μέγα	ὄνειδος·	ὁμοίως δὲ τὸν νοῦν ἔχειν
[11, 5]	γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ	Ἀρτέμιδος·	καὶ ταῦτα καὶ αὐλούντων καὶ
[11, 35]	μόνης ἐρεῖν τῆς τοῦ Ἀχιλλέως	μήνιδος	καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὸν
[11, 55]	αὐτήν φυγεῖν, μήτε γονέων μήτε	πατρίδος	μήτε ἀνδρὸς ἢ θυγατρὸς μήτε
[11, 140]	ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης καὶ διαγνῶναι τὸ	ψεῦδος	ἀπὸ τοῦ ἀληθοῦς. ~τὸ γὰρ
[11, 0]	ἀηδὲς τοῖς ἀνοήτοις, τὸ δὲ	ψεῦδος	γλυκὺ καὶ προσηνές. (ὥσπερ οἶμαι
[11, 120]	καὶ τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ	ψεῦδος,	εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη τοὺς
[11, 15]	περί γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν ὁτιοῦν	ψεῦδος	εἰπεῖν; καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν
[11, 100]	ἂν ἔργον εἴη. τὸ γὰρ	ψεῦδος	ἐξ αὑτοῦ φανερόν ἐστι τοῖς
[11, 70]	Λακεδαιμονίων οὐδείς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο	ψεῦδός	ἐστιν ὅτι Μενέλαος ἦγε Λακεδαιμονίους
[11, 25]	καὶ ὅτι αἰσχύνεσθαι ποιεῖ τὸ	ψεῦδος	καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς αὑτό,
[11, 105]	τρόπον τινὰ ἰλιγγιῶν περὶ τὸ	ψεῦδος	καὶ τῷ ὄντι ὡς ἐν
[11, 20]	ἀνδρειότατος ἀνθρώπων ἦν πρὸς τὸ	ψεῦδος	Ὅμηρος καὶ οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει
[11, 20]	ἀνδρειότατος ἦν ἀνθρώπων πρὸς τὸ	ψεῦδος	Ὅμηρος καὶ οὐχ ἧττον ἐθάρρει
[11, 15]	ἐν τῇ Ὁμήρου φύσει τὸ	ψεῦδος	οὐδὲ ἀποδέχεσθαι αὐτὸν τοιοῦτον οὐδέν·
[11, 15]	ἐμοὶ δοκοῦντα. ὅτι δὲ τὸ	ψεῦδος	οὐκ ὤκνει πάντων μάλιστα οὐδὲ
[11, 150]	ἔστιν ἔτι τοιοῦτον, οὐδὲ ἔστι	δέος	μή ποτε ἐπιστρατεύσωνται ἐπὶ τὴν
[11, 10]	διὰ δὲ τὴν αὑτῆς ἰσχὺν	θεὸς	ἐνομίσθη παρὰ τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´
[11, 25]	Ἑλένης Ὅμηρος εἴρηκεν ἐκ τοῦ	εὐθέος	οὐδὲ παρρησίαν ἄγων ἐπ´ αὐτοῖς
[11, 25]	τέλος ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ τοῦ	εὐθέος,	οὐδὲ ὑπέσχετο ὑπὲρ τούτων οὐδὲν
[11, 5]	καὶ τὸν Λάϊον ὑπὸ τοῦ	υἱέος	ἀναιρεθέντα καὶ τὸν Οἰδίπουν ταῦτα
[11, 35]	ἀρχόμενος, μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω	Ἀχιλῆος	οὐλομένην, ἣ μυρί´ Ἀχαιοῖς ἄλγε´
[11, 125]	τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς	ἔθος	ἐστὶ τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν δὲ
[11, 70]	ἄλλων μνηστήρων τὸν Ἀλέξανδρον διὰ	μέγεθος	τῆς ἀρχῆς καὶ ἀνδρείαν· οὐδενὸς
[11, 130]	πρὸς τοῖς αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον	πλῆθος	αἰχμαλώτων καὶ χρημάτων περιμένειν τὴν
[11, 30]	ἱερὰ πορθούμενα θεῶν οὔτε χρημάτων	πλῆθος	ἁρπαζόμενον οὔτε κατ´ ἄκρας ὅλην
[11, 110]	τε καὶ τῶν Τρώων τὸ	πλῆθος	ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους
[11, 110]	τοῦ Πόντου βοηθοὶ καὶ ἄλλο	πλῆθος	ἐπικούρων, ὡς εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν
[11, 75]	πρὸς τὴν πόλιν διὰ τὸ	πλῆθος	καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν ἔνδοθεν·
[11, 140]	χρημάτων τε οὐ φεισάμενον καὶ	πλῆθος	ὁπόσον αὐτὸς ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ
[11, 90]	ἤδη; τὸ γὰρ τῶν Μυρμιδόνων	πλῆθος	πόσον τι πρὸς τὴν σύμπασαν
[11, 80]	τοῦ Ἕκτορος ἀριστείας καὶ τὸ	πλῆθος	τῶν ἀπολλυμένων, ὥσπερ ὑπέσχετο ἐρεῖν,
[11, 20]	ἡμῖν ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ	Ξάνθος	λέγοιτο παρὰ τοῖς θεοῖς, αὐτὸς
[11, 20]	εἰπὼν ὅτι οὐ Σκάμανδρος ἀλλὰ	Ξάνθος	ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς, οὕτως ἤδη
[11, 130]	διὰ τὴν ἧτταν, ὅ τε	Αἴγισθος	ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ κρατήσας ῥᾳδίως,
[11, 120]	καὶ πλεῖστα τῆς Ἀσίας καταστρεψάμενος	γηραιὸς	ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται πρὸ τῆς
[11, 80]	Ἀπόλλωνος αὐτῷ παρισταμένου καὶ τοῦ	Διὸς	ἄνωθεν ἐπισημαίνοντος ἀνέμῳ καὶ βροντῇ
[11, 35]	τῆς ποιήσεως, καὶ τὴν τοῦ	Διὸς	βουλὴν ἐν τούτοις φησὶ τελεσθῆναι,
[11, 150]	γήρᾳ κατατρωθέντα παρὰ τὸν τοῦ	Διὸς	βωμόν, ἀφ´ οὗ τὸ γένος
[11, 35]	τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι·	Διὸς	δ´ ἐτελείετο βουλή. (ἐνταῦθά φησι
[11, 50]	Ἑλένης καὶ αὐτός· ἀπὸ γὰρ	Διὸς	εἶναι τὸν Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ
[11, 10]	τὸ τῆς Ἑλένης, ἣ τοῦ	Διὸς	λεγομένη θυγάτηρ διὰ μὲν τὴν
[11, 100]	ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει κελεύσαντος τοῦ	Διὸς	λύτρων δοθέντων, ~τέως δὲ τὴν
[11, 50]	κἀκείνους καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν	Διὸς	ὄντας. τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι καὶ
[11, 20]	καὶ τὴν συνουσίαν τὴν τοῦ	Διὸς	πρὸς τὴν Ἥραν ἐν τῇ
[11, 145]	τὸν Κρόνον δὲ ὑπὸ τοῦ	Διός;	τοῦ γὰρ πρώτου καταλαβόντος, ὥσπερ
[11, 90]	καὶ τὸν Σαρπηδόνα τὸν τοῦ	Διὸς	υἱὸν λεγόμενον εἶναι, βασιλέα Λυκίων·
[11, 140]	προθυμίας. (λέγειν δὲ αὐτὸν ὡς	ἄξιος	μὲν εἴη βασιλεύειν καὶ μηδὲν
[11, 80]	εἴπερ ἥμαρτεν. ὅμως δὲ οὐχ	οἷός	τέ ἐστιν ἀποκρύψαι τὰ τοῦ
[11, 20]	εἰδέναι τὰ τοιαῦτα, ἀνδρὸς καὶ	γυναικὸς	διαφερομένων καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε ἀλλήλους.
[11, 65]	ἐρασθῆναι μὲν Ἀλέξανδρον ἧς ἠγνόει	γυναικός,	ἐπιτρέψαι δὲ αὐτῷ τὸν πατέρα
[11, 50]	εἶναι πρῶτον μὲν ἐρασθῆναί τινα	γυναικός,	ἣν οὐπώποτε εἶδεν· ἔπειτα καὶ
[11, 130]	φαίνεται δὲ Ἀγαμέμνων ὑπὸ τῆς	γυναικὸς	ὑπεροφθεὶς διὰ τὴν ἧτταν, ὅ
[11, 20]	ἀξιοῦσα. οὐδὲ γὰρ τῶν ἀνθρώπων	εἰκὸς	ἄλλον τινὰ εἰδέναι τὰ τοιαῦτα,
[11, 65]	ἀνδρός, ᾧ τὴν ἀρχὴν οὐκ	εἰκὸς	αὐτὴν ἐν ὁμιλίᾳ γενέσθαι, καταλιποῦσαν
[11, 65]	καὶ Δηιφόβου αὐτὴν ἐρασθῆναι λέγουσιν;	εἰκὸς	γὰρ ἦν πεῖσαι τοὺς Τρῶας,
[11, 20]	αὐτῇ, τὸν κεστὸν ἱμάντα, ὡς	εἰκός,	ἐν ἀπορρήτῳ τοῦτο ἀξιοῦσα. οὐδὲ
[11, 15]	Ὁμήρου καὶ περὶ τῶν τοιούτων,	εἰκός	ἐστι μηθὲν ὑγιὲς εἶναι (τῶν
[11, 70]	συλλέγοντας τὴν δύναμιν. Ἴσως γὰρ	εἰκὸς	ἦν καὶ αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν
[11, 110]	Τρώων τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς	εἰκὸς	ἦν κεκοπωμένους καὶ μηδὲν προσδεχομένους
[11, 135]	μεγίστην πασῶν} {ταῦτα δὲ οὐκ	εἰκὸς	ἦν πρᾶξαι φυγάδας ἀνθρώπους καὶ
[11, 145]	ἐστιν οὐκ ἄδηλον, ὅτι δὲ	εἰκὸς	ἦν τὸν βασιλέα κελεῦσαι στρατεῦσαι
[11, 135]	Ἠπείρου πλησίον Θετταλίας. καίτοι πότερον	εἰκὸς	ἦν τοὺς ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ
[11, 130]	μὲν γὰρ εὖ πράττοντας ὁμονοεῖν	εἰκὸς	καὶ τῷ βασιλεῖ τὸ πλεῖστον
[11, 70]	ἁλῶναι τὴν πόλιν} τούτων οὐθὲν	εἰκὸς	οὐδὲ δυνατόν. ἔτι δὲ καὶ
[11, 90]	ἀσθενοῦς ἔτι φήμης ἀπολειπομένης, ὡς	εἰκὸς	περὶ τῶν σφόδρα παλαιῶν, ἔτι
[11, 60]	ἐπὶ θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα, ὡς	εἰκός,	περιβοήτου γενομένης τῆς ἁρπαγῆς; καὶ
[11, 55]	ἥ τε μήτηρ; πῶς δὲ	εἰκὸς	τὸν Ἕκτορα ὕστερον μὲν ὀνειδίζειν
[11, 55]	ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ πῶς	εἰκός	{τοῦτο δὲ} μηδὲ τῶν ἄλλων
[11, 70]	δὴ Νέστορος παλαιότερος ἦν οὐδὲ	Φοίνικος,	οὐδὲ μᾶλλον ἐκείνους προσῆκον ἦν
[11, 0]		~ΤΡΩΙΚΟΣ	ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΛΙΟΝ ΜΗ ΑΛΩΝΑΙ.
[11, 125]	Ἕκτορος καὶ τὸ τεῖχος αὐτῶν	ἑαλωκός,	καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ
[11, 105]	ἀδοξότερον αὐτοῦ ποιήσας τὸν θάνατον.	τέλος	δὲ προάγει ἤδη τεθνηκότα τὸν
[11, 85]	ὡς κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων αὐτόν·	(τέλος	δὲ τὴν τάφρον διαβαινομένην καὶ
[11, 85]	μαχόμενον ἀπὸ τῶν νεῶν καὶ	τέλος	ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ
[11, 25]	οὔτε τὴν ἀρχὴν οὔτε τὸ	τέλος	ἐτόλμησεν εἰπεῖν ἐκ τοῦ εὐθέος,
[11, 25]	τὴν ἀρχὴν αὐτῆς καὶ τὸ	τέλος	μάλιστα ἐπεβούλευσεν (ἀφανίσαι καὶ ποιῆσαι
[11, 25]	μέμνηται, παρέργως καὶ βραχέως, καὶ	δῆλός	ἐστιν ἐπιταράττων· οὐ γὰρ ἐθάρρει
[11, 85]	τοῦ Διομήδους. ἐν οἷς ἅπασι	δῆλός	ἐστιν εὔνους μὲν ὢν ἐκείνοις
[11, 85]	ναῦς. καὶ ταῦτα μὲν λέγων	δῆλός	ἐστιν ὅτι ἀληθῆ λέγει καὶ
[11, 75]	δέ· οὐ γὰρ ἄν ποτε	Τρωίλος	ἔξω τοῦ τείχους ἐγυμνάζετο, καὶ
[11, 75]	καὶ κλωπεῖαι τῶν Ἑλλήνων· καὶ	Τρωίλος	τε οὕτως ἀποθνῄσκει παῖς ὢν
[11, 100]	ὅτι σχεδὸν ὑπόβλητός ἐστιν ὁ	Πάτροκλος	καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ
[11, 125]	ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα, ὁ δὲ	Πάτροκλος	οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος
[11, 115]	πλέον νικῶσιν. ὅ τε Πρίαμος	ἄλλος	ἐγεγόνει μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν,
[11, 55]	αἴθ´ ὄφελες ἄγονός τ´ ἔμεναι	ἄγαμός	τ´ ἀπολέσθαι. οὐ γάρ τοι
[11, 115]	αὐτοῖς πλέον νικῶσιν. ὅ τε	Πρίαμος	ἄλλος ἐγεγόνει μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου
[11, 65]	οἱ Τρῶες ἠγανάκτουν καὶ ὁ	Πρίαμος	καὶ πάντων μάλιστα ὁ Ἕκτωρ,
[11, 55]	ἔφριττον οἱ Τρῶες καὶ ὁ	Πρίαμος	τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν,
[11, 145]	ὅπως μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται	πόλεμος	αὐτοῖς πρὸς τοὺς ἐκ τῆς
[11, 25]	Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν συνέστη ὁ	πόλεμος,	ἐπειδὴ συνωργίζοντο ἂν πάντες οἱ
[11, 135]	τῆς Τροίας ἔχων· ὅ τε	πόλεμος	συνεστήκει περὶ εἰδώλου τὰ δέκα
[11, 130]	εὐδοκιμῶν ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ	Νεοπτόλεμος	εἴτε ὑπὸ Ἑλλήνων εἴτε ὑπὸ
[11, 115]	καιρίως, τήν τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε	Νεοπτόλεμος	καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς ναῦς ἰταμώτερον
[11, 75]	Τρωσὶ πλειόνων, λοιμός τε καὶ	λιμὸς	αὐτοὺς ἐπίεζε καὶ στάσις ἐγένετο
[11, 75]	ἐπιρρεόντων ἀεὶ τοῖς Τρωσὶ πλειόνων,	λοιμός	τε καὶ λιμὸς αὐτοὺς ἐπίεζε
[11, 135]	ἄλλα τε τῆς ἀφίξεως καὶ	νομὸς	ἀπ´ αὐτοῦ καλούμενος, οὐκ ἂν
[11, 105]	ἐστιν ἐν τοῖς ἀληθέσιν οὕτως	ἀπίθανος	οὐδὲ ἀηδής· μόλις ποτὲ τῶν
[11, 80]	ἀνελεῖν τὴν ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´	ἑνὸς	ἀνδρὸς ἁμαρτίαν, εἴπερ ἥμαρτεν. ὅμως
[11, 35]	οὕτως ἄγαν πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´	ἑνὸς	ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ ὀμόσαι
[11, 35]	παρὰ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων	ἑνὸς	εὖ μάλα γέροντος ἐν τῇ
[11, 130]	καὶ κατελύθη τὸ τῶν Πελοπιδῶν	γένος	δι´ ἐκείνην τὴν ξυμφοράν, οἱ
[11, 150]	Διὸς βωμόν, ἀφ´ οὗ τὸ	γένος	ἦν, ἐπ´ αὐτῷ σφαγῆναι, καὶ
[11, 120]	ἕως ἂν ἄρχῃ τὸ Πριάμου	γένος,	μήτε τοὺς Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον
[11, 140]	ἐφ´ ὅσον ἂν σώζηται τὸ	γένος.	(ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος Ἕκτορος ἑλέσθαι
[11, 105]	στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ τὸν Ἀχιλλέα,	μηδενὸς	αἰσθομένου τῶν Ἀχαιῶν, καὶ τὰ
[11, 75]	Ἀχαιῶν ἐν τῷ πολέμῳ καὶ	μηδενὸς	ἀποβαίνοντος ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων
[11, 125]	πολεμοῦντα ὑπὸ μὲν τῶν πολεμίων	μηδενὸς	ἀποθανεῖν· αὑτὸν δὲ ὀργισθέντα ἀποσφάξαι,
[11, 80]	πάντων αὐτὸν ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων,	μηδενὸς	δὲ ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν, τοῦ
[11, 125]	διαλέγεσθαι καὶ αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ}	μηδενὸς	δεινοῦ ὄντος, καὶ οὕτως, εἰ
[11, 70]	μέγεθος τῆς ἀρχῆς καὶ ἀνδρείαν·	οὐδενὸς	γὰρ ἦν χείρων τὴν ψυχήν.
[11, 60]	εἰς τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς	οὐδενὸς	ὄντος ἀξίου παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα
[11, 15]	ἂν ἐκείνων οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ	οὐδενός,	οὐδὲ τοὺς ἐπαίνους τοὺς παρ´
[11, 105]	τῶν δὲ ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ	οὐδενὸς	παρόντος, ἁπάντων ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ
[11, 90]	στρατιάν; ἢ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως	σθένος,	οὐ δήπου τότε πρῶτον μέλλοντος
[11, 130]	(ὅ τε Διομήδης ἐξέπεσεν οἴκοθεν,	οὐθενὸς	ἔλαττον εὐδοκιμῶν ἐν τῷ πολέμῳ,
[11, 135]	χώραν τῆς Εὐρώπης· τοῦτο δὲ	Ἕλενος	εἰς μέσην ἀφικόμενος τὴν Ἑλλάδα
[11, 135]	διὰ τοὺς ὅρκους. ὅμως δὲ	Ἕλενος	οὐκ ὀλίγον αὐτῆς ἀπετέμετο, τὴν
[11, 55]	πράττοντι συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ τε	Ἕλενος	πῶς οὐ προέλεγε μάντις ὤν,
[11, 80]	περὶ τὴν μονομαχίαν. {οὐ γὰρ	δυνάμενος	εἰπεῖν ὡς ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον
[11, 50]	ἄλλων ἁπάντων ἔλεγεν αὐτὸς ἄρχειν	ἀρξάμενος	ἀπὸ Τροίας μέχρι Αἰθιοπίας· καὶ
[11, 85]	ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν,	ἀρξάμενος	αὐτῶν οὐ δύναται ἀποστῆναι— τήν
[11, 110]	καὶ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους βουλευ–	σάμενος	σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν νεῶν τὰς
[11, 95]	μαλακώτερον ἐφείποντο· ὁ δὲ Ἕκτωρ	ἐνδυσάμενος	τὰ τοῦ Ἀχιλλέως ὅπλα ἐπίσημα
[11, 20]	παρὰ τῶν θεῶν ἑρμηνεύων, ὥσπερ	ἐπιστάμενος	τὴν θείαν διάλεκτον· πρῶτον μὲν
[11, 120]	ἔτη καὶ πλεῖστα τῆς Ἀσίας	καταστρεψάμενος	γηραιὸς ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται πρὸ
[11, 130]	τὴν ἧτταν, ὅ τε Αἴγισθος	ἐπιθέμενος	αὐτῷ καὶ κρατήσας ῥᾳδίως, οἵ
[11, 90]	ἐλέγετο τἀληθές, ἀλλ´ αὐτὸς πρῶτος	ἐπιθέμενος	ὑπὲρ τούτων γράφειν, γενεαῖς δὲ
[11, 35]	ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ φαίνεται	ὑποθέμενος,	οὐδὲ ὅτι ὕστερον ἑάλω τὸ
[11, 135]	αὐτοῦ καλούμενος, οὐκ ἂν εἰ	πεπλανημένος	καὶ πρὸς ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας
[11, 85]	γενόμενα ὑπ´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων	προαγόμενος·	ὅταν δὲ αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς,
[11, 25]	τὸ κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ πράγματος	ψευδόμενος.	(ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι ἔπρεπεν
[11, 70]	γῆς, καὶ Πρωτεσίλαός τε ἀποθνῄσκει	βιαζόμενος	ἀποβῆναι καὶ πολλοὶ τῶν ἄλλων,
[11, 90]	οὐκ ἔστιν Αἰνείας ὑπὸ Ἀφροδίτης	ἁρπαζόμενος	οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς τιτρωσκόμενος
[11, 115]	Μέμνων ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου, καὶ	ἀποκομιζόμενος	τραυματίας τελευτᾷ κατὰ τὴν ὁδόν.
[11, 10]	ποιοῦνται. (ἐγὼ δὲ οὔθ´ ὑμῖν	χαριζόμενος	οὔθ´ Ὁμήρῳ διαφερόμενος οὐδὲ τῆς
[11, 35]	πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν καὶ ἅμα	χαριζόμενος	τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς Ἀτρείδαις
[11, 55]	μηδένα αὐτῶν; τίνα δὲ τρόπον	ἀφικόμενος	εἰς τὴν Ἑλλάδα συνῆν τῇ
[11, 45]	Πέλοψ ἔγημεν ἐκ τῆς Ἀσίας	ἀφικόμενος,	Θησεὺς δὲ ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος
[11, 135]	τοῦτο δὲ Ἕλενος εἰς μέσην	ἀφικόμενος	τὴν Ἑλλάδα Μολοττῶν ἐβασίλευσε καὶ
[11, 90]	ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ ἀνδρὸς	τιτρωσκόμενος	οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν ἀπίθανον,
[11, 25]	λέγῃ τι, θαρρῶν καὶ οὐδὲν	ὑποστελλόμενος	λέγει. οὔτε οὖν τὰ περὶ
[11, 85]	εὔνους μὲν ὢν ἐκείνοις καὶ	βουλόμενος	αὐτοὺς θαυμάζειν, οὐκ ἔχων δὲ
[11, 85]	καὶ βροντῇ ~ταῦτα γὰρ οὐ	βουλόμενος	εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ
[11, 95]	περὶ τῶν αὑτοῦ, πάντα ἀπολέσαι	βουλόμενος·	ἔπειτα ηὔχετο τῷ Διὶ ὑποστρέψαι
[11, 95]	ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα δὲ κοπῶσαι	βουλόμενος,	ὁτὲ μὲν περιμένων, ὁτὲ δὲ
[11, 35]	πω βεβουλευμένος ἀναστρέφειν ἅπαντα. (ἔπειτα	βουλόμενος	τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τῶν κακῶν,
[11, 100]	τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ Ἀχιλλέως,	βουλόμενος	τὸ κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι. (ὑφορώμενος
[11, 90]	τὴν ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ	γενόμενος	Ὅμηρος οὐδὲν ἔτι τἀληθοῦς ἐφρόντισεν,
[11, 125]	καὶ τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς, μόνος	περιγενόμενος	καὶ τοσοῦτον τὰ πράγματα μεταβαλών,
[11, 130]	δὲ ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ μὲν	αἰσχυνόμενος,	τὰ δ´ ὑποπτεύων τὰ πράγματα.
[11, 10]	οὔθ´ ὑμῖν χαριζόμενος οὔθ´ Ὁμήρῳ	διαφερόμενος	οὐδὲ τῆς δόξης φθονῶν ἐκείνῳ,
[11, 135]	ἱερεῦσι τὰ τῆς στρατείας οὐθὲν	ἀποκρυπτόμενος.	{οἱ δέ φασιν ὅτι καὶ
[11, 15]	οὐ (φρονῶν ταῦτ´ ἔλεγεν, ἀλλ´	αἰνιττόμενος	καὶ μεταφέρων. τί οὖν κωλύει
[11, 125]	αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος,	σκυλευόμενος	ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ ἐκείνου
[11, 115]	δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ	διατοξευόμενος.	(ἦν οὖν ἀθυμία καὶ παρὰ
[11, 115]	ναῦς ἰταμώτερον καὶ πειρωμένην ἐμπρῆσαι,	μαχόμενος	ἐκ τῆς νεὼς ναυμάχῳ δόρατι,
[11, 35]	πράγματα εἰς τοὐναντίον. λέγει δὲ	ἀρχόμενος,	μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος
[11, 55]	πρόφασιν, ὀργισθεὶς ὑπὲρ ἵππων, ὅτι	ὑποσχόμενος	αὐτῷ δώσειν ὁ Λαομέδων ψεύσαιτο.
[11, 35]	ἴσως γὰρ οὐκ ἦν πω	βεβουλευμένος	ἀναστρέφειν ἅπαντα. (ἔπειτα βουλόμενος τὴν
[11, 45]	γράμμασι. (Μετὰ δὲ ταῦτα, ἔφη,	φοβούμενος	τοὺς Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο
[11, 115]	Ἀλεξάνδρου τελευτήν, σφόδρα ἀνιαθεὶς καὶ	φοβούμενος	ὑπὲρ τοῦ Ἕκτορος. πολὺ δὲ
[11, 60]	Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς ἕκαστος	ἡγούμενος	ἀφῃρῆσθαι τοῦ γάμου. οὕτω δὲ
[11, 80]	ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς ὡς γενόμενα	διηγούμενος,	ἀλλ´ Ἕκτορα ποιήσας ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ
[11, 85]	ὥς γε οἶμαι τὰ γενόμενα	διηγούμενος·	ἀλλὰ φεύγοντας μὲν προτροπάδην ἅπαντας
[11, 105]	ὄντι ὡς ἐν ὀνείρατι μάχην	διηγούμενος.	μάλιστα γοῦν προσέοικε τοῖς ἀτόποις
[11, 20]	τὸ τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν	διηγούμενος	τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους
[11, 20]	καὶ παρ´ ἐκείνοις ὀνόματα, ἔπειτα	ἐξηγούμενος	περί τινων, ὅπως οἱ θεοὶ
[11, 135]	ἀφίξεως καὶ νομὸς ἀπ´ αὐτοῦ	καλούμενος,	οὐκ ἂν εἰ πεπλανημένος καὶ
[11, 15]	τοὺς ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα μηδὲν	ὠφελούμενος,	πῶς ἂν περί γε ἀνθρώπων
[11, 20]	διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ Ζεὺς	τεθυμωμένος	τῇ Ἥρᾳ διὰ τὴν ἀπάτην
[11, 95]	μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν ὡς φεύγων,	ἀποπειρώμενος	αὐτοῦ, ἅμα δὲ κοπῶσαι βουλόμενος,
[11, 100]	βουλόμενος τὸ κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι.	(ὑφορώμενος	δὲ μή τις ἄρα καὶ
[11, 45]	ὁ Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ ὅτι	ξένος	ὢν καὶ ἔπηλυς ἄρχοι τῶν
[11, 5]	ἐμοίχευσε τὴν τοῦ Ἀτρέως οὔτε	ἐκεῖνος	ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας
[11, 85]	τοῦ Ἀχιλλέως, εἴ τι δύναιτο	ἐκεῖνος	ἄρα ὠφελῆσαι. (τῇ δ´ ὑστεραίᾳ
[11, 45]	μίαν τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς δὲ	ἐκεῖνος	ἔφη, καὶ τὴν Ἰὼ ἀφικέσθαι
[11, 75]	Τρῳάδος, οὐδ´ ἂν ἐκ Λήμνου	οἶνος	ἐκομίζετο αὐτοῖς. (κακῶς δὲ φερομένων
[11, 40]	τὰ ψευδῆ ἀκούειν ὥσπερ ὁ	οἶνος	πίνειν μάτην. ὡς οὖν ἤκουσα
[11, 105]	ἔδει αὐτὸν ὑπὸ τῶν Τρώων	τινὸς	ἀνῃρῆσθαι· οὐ γὰρ δὴ καὶ
[11, 40]	ἃ δ´ ἂν ἀκούσωσιν ἡδέως	τινὸς	λέγοντος, ταῦτα καὶ ἀληθῆ νομίζουσι,
[11, 20]	ἐνδείκνυται δὲ ταῦτα ἐπὶ ὀρνέου	τινός,	ὅ φησι τοὺς μὲν θεοὺς
[11, 20]	εἴρηκεν ὅτι πύθοιτο παρὰ θεοῦ	τινος.	(οὕτω πάνυ κατεφρόνει τῶν ἀνθρώπων,
[11, 20]	ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ ἐπὶ τόπου	τινὸς	πρὸ τῆς πόλεως, ὃν τοὺς
[11, 55]	ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά, αἴθ´ ὄφελες	ἄγονός	τ´ ἔμεναι ἄγαμός τ´ ἀπολέσθαι.
[11, 60]	ὄντι ἐνόμιζον τῆς Ἑλλάδος τὸ	γεγονός,	οἱ δέ τινες ἤλπιζον ὠφεληθήσεσθαι
[11, 30]	λεγομένην τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τῆς	Ἀμαζόνος	γενέσθαι καλὴν (οὕτως καὶ παράδοξον;
[11, 95]	καὶ ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα	μείζονος	ἐρρυηκότος ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ ὑπό
[11, 95]	καὶ ὑπό τε Ἀστεροπαίου τοῦ	Παίονος	{ἑώρα} τετρωμένον, Αἰνείαν τε συστάντα
[11, 5]	αὐτῶν καὶ τῆς πόλεως οἰκιστοῦ,	Ἀμφίονος,	τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους,
[11, 125]	ἀλλὰ καὶ τῆς ἑαυτοῦ στρατιᾶς,	μόνος	περιγενόμενος καὶ τοσοῦτον τὰ πράγματα
[11, 105]	Ἕκτορος. καὶ οὔτε τὴν τοῦ	Μέμνονος	βοήθειαν οὔτε τὴν τῶν Ἀμαζόνων,
[11, 30]	τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τὸν τοῦ	Μέμνονος	καὶ Ἀντιλόχου καὶ Αἴαντος καὶ
[11, 115]	ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ	Μέμνονος	πρὸ τοῦ πατρός· (ἐτρώθη δὲ
[11, 85]	στρατοπέδῳ κατήφειαν καὶ τὴν τοῦ	Ἀγαμέμνονος	ἔκπληξιν καὶ τὰς οἰμωγάς, ἔτι
[11, 35]	εἰσι πεπεισμένοι ὡς ἁλοῦσαν ὑπὸ	Ἀγαμέμνονος	καὶ ὅτι Ἑλένη συνοικοῦσα Μενελάῳ
[11, 140]	βοηθείας τυχεῖν, διηγησάμενον τάς τε	Ἀγαμέμνονος	καὶ τὰς αὑτοῦ συμφοράς. τὸν
[11, 45]	ἰδιώτην ἔφη εἶναι· τοῖς γὰρ	Ἀγαμέμνονος	παισίν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνῳ τὴν
[11, 10]	ποιήσας, καί με πρεσβυτάτην τέκετο	Κρόνος	ἀγκυλομήτης, ἔτι δὲ οὕτω χαλεπῶς
[11, 110]	ἀπολωλότος καὶ τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν·	κίνδυνος	δὲ ἦν μὴ ναῦς ποιησάμενοι
[11, 80]	ἁπλῶς ὑπομένοντος αὐτόν, τοῦ τε	Ἀπόλλωνος	αὐτῷ παρισταμένου καὶ τοῦ Διὸς
[11, 150]	δέ, παναγῆ κόρην, ἱέρειαν τοῦ	Ἀπόλλωνος,	ἐν τῷ τεμένει φθαρῆναι τῆς
[11, 150]	Ἑλλήνων τὴν ἱερὰν κόρην τοῦ	Ἀπόλλωνος,	ἣν οὐδεὶς ἐτόλμησε γῆμαι διὰ
[11, 5]	ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ	Ἀπόλλωνος	καὶ Ἀρτέμιδος· καὶ ταῦτα καὶ
[11, 130]	Ἀχαιοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι	χειμῶνος	ἤδη, καὶ διὰ τοῦτο ἀπολέσθαι
[11, 150]	~ἴσως ἂν οὖν εἴποι τις	ἀνήκοος,	Οὐκ ὀρθῶς Ἕλληνας καθαιρεῖς. ἀλλ´
[11, 15]	περὶ δὲ θεῶν πάντες, ὡς	ἔπος	εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς λέγειν
[11, 60]	ἐν τῇ Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ	Πέλοπος,	οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ, μισοῦντες τὸν
[11, 135]	ὁ γὰρ ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου	τόπος	τοιοῦτός ἐστιν. δοκοῦσι δέ μοι
[11, 120]	τούτων δὲ ὀμοσθέντων, ὅ τε	ἵππος	ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐτελέσθη, μέγα
[11, 150]	(πρὸς δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν	ἀνδρὸς	ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως ὠμῶς ἀνελεῖν
[11, 80]	τὴν ἁπασῶν προσφιλεστάτην δι´ ἑνὸς	ἀνδρὸς	ἁμαρτίαν, εἴπερ ἥμαρτεν. ὅμως δὲ
[11, 55]	ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο δὲ ἀπόντος	ἀνδρὸς	γυναῖκα εἰς ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ
[11, 35]	ἄγαν πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς	ἀνδρὸς	ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ ὀμόσαι ἕκαστος.
[11, 55]	μήτε γονέων μήτε πατρίδος μήτε	ἀνδρὸς	ἢ θυγατρὸς μήτε τῆς παρὰ
[11, 145]	παρὰ πολλοῖς ἐστιν. ἐγὼ γοῦν	ἀνδρὸς	ἤκουσα Μήδου λέγοντος ὅτι οὐδὲν
[11, 20]	ἄλλον τινὰ εἰδέναι τὰ τοιαῦτα,	ἀνδρὸς	καὶ γυναικὸς διαφερομένων καὶ λοιδορούντων
[11, 150]	ἀγαθὸν ὄντα τὴν ψυχὴν ὑπὸ	ἀνδρὸς	ὁμοίου τελευτῆσαι μαχόμενον, οὐδὲ τοῦτο
[11, 90]	Ἀφροδίτης ἁρπαζόμενος οὐδὲ Ἄρης ὑπὸ	ἀνδρὸς	τιτρωσκόμενος οὐδὲ ἄλλο τοιοῦτον οὐθὲν
[11, 65]	δὲ Ἑλένην ἐρασθῆναι μὲν ξένου	ἀνδρός,	ᾧ τὴν ἀρχὴν οὐκ εἰκὸς
[11, 20]	ποταμοῦ φράσας ἡμῖν ὅτι οὐ	Σκάμανδρος	ἀλλὰ Ξάνθος λέγοιτο παρὰ τοῖς
[11, 20]	τὸν ποταμὸν εἰπὼν ὅτι οὐ	Σκάμανδρος	ἀλλὰ Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς,
[11, 60]	ἀκολουθεῖν εἰς Τροίαν, ὁ δὲ	Ἀλέξανδρος	ἀδεῶς καὶ μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας
[11, 60]	δέ, ὡς ἔφην, γαμήσας ὁ	Ἀλέξανδρος	ἀπηλλάγη μετ´ αὐτῆς, ὅ τε
[11, 115]	τῆς νεὼς ναυμάχῳ δόρατι, καὶ	Ἀλέξανδρος	ἀποθνῄσκει Φιλοκτήτῃ διατοξευόμενος. (ἦν οὖν
[11, 55]	τούτων ἀποπληκτότερον. ~εἰ δὲ ὁ	Ἀλέξανδρος	ἐνεθυμήθη, πῶς ὅ τε πατὴρ
[11, 75]	πολισμάτων τινὰ ἐπόρθουν. ~ὁ δὲ	Ἀλέξανδρος	μετὰ τοῦ Ἕκτορος τὸν μὲν
[11, 140]	Αἰνείαν οὐκ ἀνεχόμενον, εἰ μὴ	μέρος	λάβοι τῆς ἀρχῆς· ταῦτα γὰρ
[11, 110]	μηδὲ φυγὴν ἔτι εἶναι, καὶ	μέρος	οὐκ ὀλίγον ἦν ἐμπεπρησμένον αὐτῶν,
[11, 140]	αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας ναῦς καὶ	μέρος	τι παραδοῦναι τῆς στρατιᾶς, ἐπειδὴ
[11, 120]	καὶ τῶν πυλῶν οὐ δεχομένων,	μέρος	τι τοῦ τείχους καθεῖλον· ὅθεν
[11, 20]	περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς τοῦ μὴ	φανερὸς	γενέσθαι. (τούτοις δὲ ἐπέθηκε τὸν
[11, 85]	ἀπορίας μεστός ἐστι καὶ πᾶσι	φανερὸς	ὅτι ψεύδεται· τὸν μὲν Αἴαντα
[11, 70]	ἡλικίαν. (οὐ γὰρ δὴ Νέστορος	παλαιότερος	ἦν οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον
[11, 80]	πάνυ φαίνεται τῶν ἀνθρώπων καταφρονῶν	Ὅμηρος,	ἀλλὰ τρόπον τινὰ ἔχεσθαι τἀληθοῦς,
[11, 10]	τῶν Κρόνου (παίδων, ὡς αὐτὸς	Ὅμηρος	ἀπήγγειλε ποιήσας, καί με πρεσβυτάτην
[11, 100]	Πατρόκλου; μάλιστα μὲν οὖν ἐβούλετο	Ὅμηρος	ἀφανίσαι τὴν τοῦ Ἀχιλλέως τελευτὴν
[11, 120]	τοῖς Τρωσὶ καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς·	Ὅμηρος	δὲ καὶ τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ
[11, 95]	ὅπλων ἐκράτησεν, ὡς καὶ τοῦτο	Ὅμηρος	εἴρηκε. τοὺς δὲ ἵππους διῶξαι
[11, 25]	περὶ τὴν ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης	Ὅμηρος	εἴρηκεν ἐκ τοῦ εὐθέος οὐδὲ
[11, 130]	καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν, ὧν καὶ	Ὅμηρος	ἐν Ὀδυσσείᾳ μέμνηται. τοὺς μὲν
[11, 135]	δέκα ἔτη. (σχεδὸν δὲ καὶ	Ὅμηρος	ἐπίσταται τοῦτο καὶ αἰνίττεται, φήσας
[11, 145]	μὴ θορυβῶσιν. εἰ δὴ καὶ	Ὅμηρος	ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον. ~ἴσως
[11, 20]	αὐτοῖς τὰ παρ´ ἡμῶν, οὕτως	Ὅμηρος	ἡμῖν διαλέγεται, τὰ παρὰ τῶν
[11, 20]	ἀνθρώπων ἦν πρὸς τὸ ψεῦδος	Ὅμηρος	καὶ οὐθὲν ἧττον ἐθάρρει καὶ
[11, 20]	ἦν ἀνθρώπων πρὸς τὸ ψεῦδος	Ὅμηρος	καὶ οὐχ ἧττον ἐθάρρει καὶ
[11, 70]	μὲν ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν	Ὅμηρος	κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον ἔμελε, τῆς
[11, 55]	περὶ τῆς ἁρπαγῆς, ὥς φησιν	Ὅμηρος·	λέγει γὰρ οὕτως· Δύσπαρι, εἶδος
[11, 95]	τῆς θαλάττης, ὡς ὁμολογεῖ ταῦτα	Ὅμηρος.	νὺξ δὲ ἐπιγενομένη ἀφείλετο μὴ
[11, 75]	κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ δὲ ταῦτα καὶ	Ὅμηρος·	~οὐδὲ γὰρ ἐδύνατο πάντα τἀληθῆ
[11, 90]	ἡλικίαν ἑλόντος; (ἐνταῦθα δὲ γενόμενος	Ὅμηρος	οὐδὲν ἔτι τἀληθοῦς ἐφρόντισεν, ἀλλ´
[11, 70]	(ταύτην δὲ τὴν ἀλογίαν κρύπτων	Ὅμηρος	πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην· ἔπειτα
[11, 90]	καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ αὐτός φησιν	Ὅμηρος.	συμπεσόντων δὲ καὶ μαχομένων πάλιν,
[11, 100]	ὁ Πάτροκλος καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν	Ὅμηρος	τοῦ Ἀχιλλέως, βουλόμενος τὸ κατ´
[11, 65]	καὶ πολλὰ πάσχοντες, οὐχ ὅσα	Ὅμηρός	φησιν, ὅμως δὲ καὶ τῆς
[11, 20]	οὕτως διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν ὡς	ἔμπειρος	τῆς τῶν θεῶν γλώττης, καὶ
[11, 95]	ὅπλα, καὶ τοῦτον ὑπὸ τοῦ	Ἕκτορος	ἀποθανεῖν, καὶ τὸν Ἕκτορα τῶν
[11, 115]	φρούριον ἐξελεῖν, Αἴας τε ὑπὸ	Ἕκτορος	ἀποθνήσκει καὶ Ἀντίλοχος ὑπὸ τοῦ
[11, 80]	καὶ τροπὴν καὶ τὰς τοῦ	Ἕκτορος	ἀριστείας καὶ τὸ πλῆθος τῶν
[11, 100]	τάφου δεικνυμένου, τό γε ὑφ´	Ἕκτορος	αὐτὸν ἀποθανεῖν ἀφείλετο καὶ τοὐναντίον
[11, 140]	τὸ γένος. (ταῦτα δὴ ἀξιοῦντος	Ἕκτορος	ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν, τὰ μὲν
[11, 110]	οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ	Ἕκτορος	ἐν τῇ βοηθείᾳ τῶν νεῶν,
[11, 105]	τὸ δόρυ κλέψαι τὸ τοῦ	Ἕκτορος	ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ ὅπως
[11, 80]	τέ ἐστιν ἀποκρύψαι τὰ τοῦ	Ἕκτορος	ἔργα νικῶντος καὶ διώκοντος μέχρι
[11, 105]	ὄντων δὲ ὅπλων, ἀλλὰ τοῦ	Ἕκτορος	ἔχοντος· ἐν τούτῳ γὰρ ἔλαθεν
[11, 35]	τῶν πραγμάτων καὶ τὸν τοῦ	Ἕκτορος	θάνατον, ἃ ἔμελλε χαριεῖσθαι, οὐ
[11, 85]	καὶ τέλος ἐκβληθέντα ὑπὸ τοῦ	Ἕκτορος	καὶ ἀναχωρήσαντα καὶ τῶν νεῶν
[11, 105]	Ἀχιλλεῖ, τοιαῦτα πεπονθότας ὑπὸ τοῦ	Ἕκτορος	καὶ μισοῦντας αὐτόν, ὥστε καὶ
[11, 105]	Ἀχαιῶν, καὶ τὰ λύτρα τοῦ	Ἕκτορος.	καὶ οὔτε τὴν τοῦ Μέμνονος
[11, 100]	δὲ εἰδὼς τάφον ὄντα τοῦ	Ἕκτορος	καὶ τιμώμενον αὐτὸν ὑπὸ τῶν
[11, 125]	τὸ ναύσταθμον ἁφθὲν ὑπὸ τοῦ	Ἕκτορος	καὶ τὸ τεῖχος αὐτῶν ἑαλωκός,
[11, 140]	τοὺς ἀπὸ Πριάμου τε καὶ	Ἕκτορος,	Λέσβον τε οἰκῆσαι κατὰ φιλίαν
[11, 85]	μὲν Αἴαντα δὶς κρατῆσαι τοῦ	Ἕκτορος	μάτην, ὁτὲ μὲν τῇ μονομαχίᾳ,
[11, 80]	ἡ τοῦ Αἴαντος καὶ τοῦ	Ἕκτορος	μονομαχία καὶ πάνυ εὐήθης ἡ
[11, 85]	μάχονται. (ἀλλ´ οὐ περὶ τοῦ	Ἕκτορος	ὁμοίως ἀπορεῖ ὅ, τι εἴπῃ
[11, 135]	τοῦτο μὲν γὰρ Αἰνείας ὑπὸ	Ἕκτορος	πεμφθεὶς μετὰ στόλου καὶ δυνάμεως
[11, 115]	ἀνιαθεὶς καὶ φοβούμενος ὑπὲρ τοῦ	Ἕκτορος.	πολὺ δὲ φαυλότερον ἔσχε τὰ
[11, 85]	πολιορκούμενον καὶ ῥηγνυμένας ὑπὸ τοῦ	Ἕκτορος	τὰς πύλας καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 105]	τοῖς Ἕλλησι. (ἵνα δὴ τοῦ	Ἕκτορος	τὴν δόξαν ἀφέλοιτο, καὶ τὸν
[11, 75]	~ὁ δὲ Ἀλέξανδρος μετὰ τοῦ	Ἕκτορος	τὸν μὲν ὄχλον συνῆγεν ἅπαντα
[11, 110]	ἐν τούτῳ δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ	Νέστορος	καὶ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους βουλευ–
[11, 70]	τὴν ἡλικίαν. (οὐ γὰρ δὴ	Νέστορος	παλαιότερος ἦν οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ
[11, 30]	μάχην καὶ τῶν ἄλλων θεῶν	πρὸς	ἀλλήλους, τροπάς τε καὶ ἥττας
[11, 95]	ἑταίρων, οὕτως ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν	πρὸς	ἄνδρα κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς
[11, 40]	αὐτόν· εἶναι γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους	πρὸς	ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι
[11, 115]	ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον τινὰ καὶ	πρὸς	ἀπόπλουν μᾶλλον τὴν γνώμην ἔχοντες.
[11, 25]	ἐστιν ἐπιταράττων· οὐ γὰρ ἐθάρρει	πρὸς	αὐτὰ οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν ἑτοίμως.
[11, 25]	τὸ ψεῦδος καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι	πρὸς	αὑτό, ἄλλως τε ὅταν ᾖ
[11, 140]	τὸν Αἰνείου στόλον ἐπύθετο, ἐλθεῖν	πρὸς	αὐτόν, ἅτε εἰρήνης καὶ φιλίας
[11, 120]	οὔσης καὶ συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις	πρὸς	αὐτοὺς διὰ Πέλοπα. (περὶ δὲ
[11, 15]	ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι	πρὸς	αὑτούς, καὶ οὐ μόνον γε
[11, 50]	καὶ τῆς Εὐρώπης ἄρχειν ἁπάσης.	πρὸς	δὲ ταῦτα ἠγωνίζετο μὲν ὁ
[11, 150]	αὑτὸν ἀνελεῖν ὅπλων ἕνεκεν αἴσχιστον.	(πρὸς	δὲ τούτοις Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς
[11, 140]	καὶ γενέσθαι στόλον ἄλλον τοιοῦτον.	πρὸς	δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον ὡς
[11, 150]	δὲ ἀληθὲς οὐκ ὀλίγου ἄξιον.	πρὸς	δὲ τούτοις, εἰ ᾔδειν ὅτι
[11, 55]	ὤν, ἥ τε Κασσάνδρα θεοφορουμένη,	πρὸς	δὲ τούτοις ὁ Ἀντήνωρ δοκῶν
[11, 5]	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδὲ ὑμῖν	πρὸς	ἡδονὴν ἔσονται. οἱ γὰρ πλεῖστοι
[11, 20]	ἀλλὰ σμικρὰ καὶ ἀνθρώπεια ψεύσματα	πρὸς	θεῖα καὶ μεγάλα. ἐπιχειρήσας γὰρ
[11, 20]	ἀνθρώπινα ψεύσματα καὶ λίαν πιθανὰ	πρὸς	θείαν καὶ ἀμήχανον φύσιν. πέρας
[11, 135]	οὐκ ἂν εἰ πεπλανημένος καὶ	πρὸς	ὀλίγον ἀφίκετο. γήμας δὲ τὴν
[11, 85]	ἐπιβοηθήσαντα δὲ τὸν Διομήδην καὶ	πρὸς	ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα
[11, 50]	φίλον ὄντα καὶ ξένον Λαομέδοντι.	(πρὸς	οὖν ταῦτα ὁ Τυνδάρεως ἐβουλεύετο
[11, 80]	ὀνειδίζοντα Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἑλένην ὀδυρομένην	πρὸς	Πρίαμον, καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρον μεμνημένον
[11, 10]	Ὁμήρῳ ἀντιλέγοντα καὶ ἐπιχειρήσουσι διαβάλλειν	πρὸς	τὰ δύστηνα μειράκια, ὧν ἐμοὶ
[11, 80]	βουλομένου, καὶ τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι	πρὸς	τὰς ναῦς· τὸν δὲ Νέστορα
[11, 30]	~ὁρώσας δὲ τὰ νήπια βρέφη	πρὸς	τῇ γῇ παιόμενα ὠμῶς, οὔτε
[11, 75]	δὲ μικρὰς πόλεις εἴων τὰς	πρὸς	τῇ θαλάττῃ διὰ τὸ μὴ
[11, 40]	ὅτι φάρμακον τοῦτο ἡδονῆς ἐστι	πρὸς	τὴν ἀκοήν. ὥσπερ οὖν οἱ
[11, 145]	τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας ναῦς ἀποσκεδασθῆναι	πρὸς	τὴν Ἀττικήν, οὐ πλείους τῶν
[11, 20]	τῶν Τρώων, καὶ πρότερον Ἥρα	πρὸς	τὴν Ἀφροδίτην, παρακαλοῦσα φαρμάξαι τὸν
[11, 80]	μεμνημένον ἐν τῇ συνουσίᾳ τῇ	πρὸς	τὴν Ἑλένην, ὃ πάντων σαφέστατα
[11, 20]	τὴν συνουσίαν τὴν τοῦ Διὸς	πρὸς	τὴν Ἥραν ἐν τῇ Ἴδῃ
[11, 75]	παρατάξεως· οὐ γὰρ ἐθάρρουν προσιέναι	πρὸς	τὴν πόλιν διὰ τὸ πλῆθος
[11, 120]	καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν οἱ Τρῶες	πρὸς	τὴν πόλιν καὶ τῶν πυλῶν
[11, 90]	τῶν Μυρμιδόνων πλῆθος πόσον τι	πρὸς	τὴν σύμπασαν ἦν στρατιάν; ἢ
[11, 20]	ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἀνθρώπων ἦν	πρὸς	τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐθὲν
[11, 20]	ἀλλ´ ὅτι ἀνδρειότατος ἦν ἀνθρώπων	πρὸς	τὸ ψεῦδος Ὅμηρος καὶ οὐχ
[11, 130]	μένοντας· τοὺς δὲ κρατοῦντας καὶ	πρὸς	τοῖς αὑτῶν ἔχοντας τοσοῦτον πλῆθος
[11, 70]	δυνατόν. ἔτι δὲ καὶ τόδε	πρὸς	τοῖς εἰρημένοις. τοὺς μὲν ἄλλους
[11, 130]	ἀσαφές. ~ἄξιον δὲ κἀκεῖνο ἐνθυμηθῆναι	πρὸς	τοῖς ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ ἅπαντες
[11, 100]	ταύτην τὴν πρόρρησιν ἀποπλεῦσαι διενεχθέντα	πρὸς	τὸν Ἀγαμέμνονα. οὐ μέντοι ἀλλὰ
[11, 130]	καὶ τὸν Μενέλαον μὴ διαφέρεσθαι	πρὸς	τὸν ἀδελφὸν παραχρῆμα τῆς εὐερ–
[11, 10]	ἔτι δὲ οὕτω χαλεπῶς διατεθῆναι	πρὸς	τὸν Πάριν, αὐτὴν ἐπιτρέψασαν τὴν
[11, 145]	γενέσθαι τινὰ μάχην τοῖς ναύταις	πρὸς	τοὺς αὐτόθεν ἐκ τοῦ τόπου.
[11, 145]	θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται πόλεμος αὐτοῖς	πρὸς	τοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας, ὥσπερ
[11, 55]	Τρῶες καὶ ὁ Πρίαμος τὴν	πρὸς	τοὺς Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες ὅτι
[11, 90]	τῶν σφόδρα παλαιῶν, ἔτι δὲ	πρὸς	τοὺς πολλοὺς καὶ ἰδιώτας μέλλων
[11, 20]	εἰπεῖν τὸν γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς	πρὸς	τοὺς Τρῶας, οὐκ εὐθὺς ἤρξατο
[11, 110]	Πάριδι κάμνοντι διαλλάξειαν αὑτοὺς καὶ	πρὸς	φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν. ὡς δὲ
[11, 15]	δὲ τοιοῦτον ἀδύνατον ἡγοῦνται ψεύσασθαι	πρὸς	χάριν τῶν διδόντων, οὐδ´ ἂν
[11, 35]	Χρύσου φλυαρεῖ καὶ τῆς ἐκείνου	θυγατρός.	ἐγὼ οὖν ὡς ἐπυθόμην παρὰ
[11, 50]	κύριον γὰρ εἶναι τῆς αὑτοῦ	θυγατρός·	καὶ ἅμα φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας
[11, 55]	μήτε πατρίδος μήτε ἀνδρὸς ἢ	θυγατρὸς	μήτε τῆς παρὰ τοῖς Ἕλλησι
[11, 150]	καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ τοῦ	πατρὸς	αὐτοῦ καὶ σωθέντα ὑπ´ ἐκείνου
[11, 65]	ἁλούσης ὑπὸ Ἑλλήνων καὶ τοῦ	πατρὸς	αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ
[11, 45]	δύναμιν τῶν ἀδελφῶν καὶ τοῦ	πατρός.	(ἐδόκει οὖν μοι καὶ τοῦτο
[11, 115]	ὑπὸ τοῦ Μέμνονος πρὸ τοῦ	πατρός·	(ἐτρώθη δὲ καὶ αὐτὸς ὁ
[11, 140]	ὡς ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ	πατρός,	καὶ λαβόντα ναῦς καὶ στρατιὰν
[11, 65]	τοῦ Ἀλεξάνδρου λαβόντος παρὰ τοῦ	πατρός,	καὶ τῆς Ἑλένης βουλομένης ἐκείνῳ
[11, 115]	Ἀλεξάνδρου τελευτῇ. δεομένου δὲ τοῦ	πατρὸς	καὶ τὸ γῆρας τὸ αὑτοῦ
[11, 45]	ἔφη, πιστεύοντα τῇ δυνάμει τοῦ	πατρός,	σχεδόν τι βασιλεύοντος τῆς Ἀσίας
[11, 5]	οὔτε Ὀρέστης αὐτόχειρ ἐγένετο τῆς	μητρός.	ἅπαντα ταῦτα εἰ λέγοι τις,
[11, 100]	τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν ἀκηκοὼς τῆς	μητρός,	ὅν φησιν ἐν ἴσῳ τῇ
[11, 30]	ἢ κτύπον χαλκοῦ τε καὶ	πυρὸς	τῶν μὲν φθειρομένων, τῶν δὲ
[11, 40]	δέονται οἴνου, ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς	ὕδατος	πιεῖν, οὕτως οἱ τἀληθῆ εἰδέναι
[11, 20]	δὲ μή, ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ	πράγματος	ἐξελέγχονται. ~τοῦτο δὲ ἰδεῖν ἔστι
[11, 25]	ἄλλα μέν τινα λέγειν τοῦ	πράγματος	καὶ διατρίβειν ἐπ´ αὐτοῖς, ὃ
[11, 110]	τῇ ἡμέρᾳ φανεροῦ γενομένου τοῦ	πράγματος,	ὁ μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ
[11, 40]	εἰς Αἴγυπτον ἀφίκοιτο καὶ τοῦ	πράγματος	οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν ἄγνοιαν
[11, 25]	καὶ τὸ κεφάλαιον αὐτὸ τοῦ	πράγματος	ψευδόμενος. (ἢ πόθεν μᾶλλον ἄρξασθαι
[11, 25]	ἔπρεπεν ἢ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ	ἀδικήματος	καὶ τῆς ὕβρεως τοῦ Ἀλεξάνδρου,
[11, 140]	ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ ἰσχύος καὶ	φρονήματος	ὑπό τε ἀνθρώπων εὐτυχούντων παραχρῆμά
[11, 30]	καὶ μεθ´ ὅσου τἄλλα εἰώθει	δείματος,	ἐκπλήττων τε καὶ αὔξων τὰ
[11, 150]	φθαρῆναι τῆς Ἀθηνᾶς, ἐχομένην τοῦ	ἀγάλματος,	καὶ τοῦτο πρᾶξαι μηδένα τῶν
[11, 110]	χαίρων τοῖς πεπραγμένοις, ἐπὶ τοῦ	στρατεύματος	καταλιπὼν Πάριν. (ὁ δ´ αὐτός
[11, 90]	τῆς τάφρου μήτε ὑπὸ τοῦ	ἐρύματος	ὠφεληθῆναι μηθὲν μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι
[11, 140]	ὑπὸ τῆς παλαιᾶς δόξης, ἐπιστάσθω	ἀδύνατος	ὢν ἀπαλλαγῆναι ἀπάτης καὶ διαγνῶναι
[11, 115]	καὶ τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ	κράτος	αἱρήσειν· μάλιστα δὲ ἐχαλέπαινε τῇ
[11, 20]	οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι	ἀνδρειότατος	ἀνθρώπων ἦν πρὸς τὸ ψεῦδος
[11, 20]	οὐ κατηγορίας ἕνεκεν, ἀλλ´ ὅτι	ἀνδρειότατος	ἦν ἀνθρώπων πρὸς τὸ ψεῦδος
[11, 25]	πόλεως. καίτοι γάρ, ὡς ἔφην,	ἀνδρειότατος	ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ ἡττᾶτο, ὅτι
[11, 75]	ἦν γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι	δεινότατος	καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν
[11, 120]	δὲ πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ πάντων	εὐδαιμονέστατος,	πλὴν ὅσα λελύπητο περὶ τῶν
[11, 125]	δὲ Ἀλεξάνδρου ἀποθνῄσκων, ὃς ἦν	ὕστατος	τῶν Τρώων, ὡς αὐτοὶ λέγουσι,
[11, 135]	Ἠλύσιον πεδίον πεμφθῆναι, ὅπου μήτε	νιφετὸς	γίγνεται μήτε χειμών, ἀλλ´ αἰθρία
[11, 100]	ὀλίγον νοῦν ἐχόντων ὅτι σχεδὸν	ὑπόβλητός	ἐστιν ὁ Πάτροκλος καὶ τοῦτον
[11, 10]	διὰ μὲν τὴν ἄδικον φήμην	περιβόητος	ἐπ´ αἰσχύνῃ γέγονε, διὰ δὲ
[11, 55]	τε πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ ὢν	ἀνόητος,	ἀλλὰ καὶ σφόδρα δοκῶν νοῦν
[11, 55]	δὲ εἰδῇς τὴν ὑπερβολὴν τῆς	ἠλιθιότητος	καὶ ὡς τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις
[11, 135]	εἰς τοῦτο ἦλθε δυστυχίας καὶ	ταπεινότητος,	τὰ δὲ τῶν Τρώων πολὺ
[11, 100]	ποτ´ ἂν ἐποίησεν Ἀχιλλεὺς μὴ	ἀπόπληκτος	ὤν· εἰ δὲ μή, πάντως
[11, 75]	καταπλεύσαντες εἰς τὸν Ἀχαιῶν λιμένα	νυκτὸς	ἔλαθον ἀποβάντες, καὶ ναύσταθμον περιεβάλοντο
[11, 75]	ὁ Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι δεινότατος καὶ	νυκτὸς	ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν τε οὕτως
[11, 110]	ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι τῆς	νυκτός·	ὁ δὲ Ἕκτωρ ἀνεχώρησεν εἰς
[11, 125]	Πάτροκλος οὐ ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ	Αἴαντος	ἦν τάφος καὶ πάντες ᾔδεσαν
[11, 30]	τοῦ Μέμνονος καὶ Ἀντιλόχου καὶ	Αἴαντος	καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου; πῶς
[11, 80]	ψευδὴς δὲ καὶ ἡ τοῦ	Αἴαντος	καὶ τοῦ Ἕκτορος μονομαχία καὶ
[11, 80]	ἡ διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ τοῦ	Αἴαντος	νικῶντος, πέρας δὲ οὐδέν, καὶ
[11, 115]	τῶν Ἀχαιῶν Ἀντιλόχου τε καὶ	Αἴαντος	τεθνηκότων· ὥστε πέμπουσι περὶ συμβάσεων,
[11, 90]	ἐλθόντος, καὶ μήτε τὸν Ἕκτορα	ἀποκτείναντος	μήτε ἄλλο μηθὲν εἰργασμένου μέγα,
[11, 10]	οὔσης μήτε τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ	προκρίναντος	αὐτήν, ἀλλὰ χαρίζεσθαι τοιοῦτον γάμον
[11, 85]	τοῦ Αἰνείου, μηδὲ τούτου μηδὲν	πράξαντος,	ἀλλὰ τοὺς ἵππους μόνον λαβόντος,
[11, 90]	γενομένοις ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ Ἀχιλλέως	ἐπιβοηθήσαντος	ἐν τῇ καταλήψει τῶν νεῶν
[11, 70]	τὴν Ἑλένην· ~ὕστερον δὲ Ἀλεξάνδρου	τελευτήσαντος,	οὗ λέγεται ἐρᾶν, Δηιφόβῳ συνεῖναι,
[11, 110]	δὲ πράγματα οὕτως ἔσχεν. (Ἀχιλλέως	τελευτήσαντος	ὑπὸ Ἕκτορος ἐν τῇ βοηθείᾳ
[11, 100]	τῶν πολιτῶν, ἀποδοθῆναι αὐτὸν λέγει	κελεύσαντος	τοῦ Διὸς λύτρων δοθέντων, ~τέως
[11, 80]	νίκην γελοίαν, ὡς τοῦ ξίφους	καταχθέντος.	οὐ γὰρ ἦν τῷ τοῦ
[11, 40]	καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως βασιλέως	ὄντος	Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν ἀδελφοὺς τῆς
[11, 60]	τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς οὐδενὸς	ὄντος	ἀξίου παρ´ αὐτοῖς. (ταῦτα λέγων
[11, 45]	οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως δὲ ἔθους	ὄντος	ἐκδιδόναι καὶ λαμβάνειν γυναῖκας παρ´
[11, 125]	αὑτοὺς ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς δεινοῦ	ὄντος,	καὶ οὕτως, εἰ τύχοι ποτέ,
[11, 95]	ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ στρατοπέδου	ὄντος	καὶ τῶν νεῶν ἤδη καιομένων
[11, 0]	ἐνίκα; χαλεποῦ δέ, ὡς ἔφην,	ὄντος	τοῦ διδάσκειν, τῷ παντὶ χαλεπώτερον
[11, 10]	Ἕλλησιν. ἀλλ´ ὅμως ὑπὲρ τηλικούτων	ὄντος	τοῦ λόγου τινὲς τῶν σοφιστῶν
[11, 85]	πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς ἵππους μόνον	λαβόντος,	ὅπερ ἦν ἀνεξέλεγκτον. (οὐκ ἔχων
[11, 65]	Ἕκτωρ, ὅτι νόμῳ τοῦ Ἀλεξάνδρου	λαβόντος	παρὰ τοῦ πατρός, καὶ τῆς
[11, 145]	τοῦ Διός; τοῦ γὰρ πρώτου	καταλαβόντος,	ὥσπερ εἴωθεν, ἄτοπον τὸ πεισθῆναί
[11, 15]	τότε καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ	λέγοντος	ἢ ψευδομένου. οὐ μὴν ὅσον
[11, 115]	καὶ τὸ γῆρας τὸ αὑτοῦ	λέγοντος	καὶ τῶν παίδων τὸν θάνατον,
[11, 145]	ἐγὼ γοῦν ἀνδρὸς ἤκουσα Μήδου	λέγοντος	ὅτι οὐδὲν ὁμολογοῦσιν οἱ Πέρσαι
[11, 0]	ἀνέχοισθε τὰ ὄντα καὶ γενόμενα	λέγοντος,	ὅτι πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον Ὁμήρου
[11, 40]	δ´ ἂν ἀκούσωσιν ἡδέως τινὸς	λέγοντος,	ταῦτα καὶ ἀληθῆ νομίζουσι, καὶ
[11, 65]	Ἑλλήνων καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ	Λαομέδοντος	ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ πολεμουμένους καὶ
[11, 55]	ποτε δεῦρ´ ἐλθὼν ἕνεχ´ ἵππων	Λαομέδοντος	ἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ
[11, 45]	ἀφικόμενος, Θησεὺς δὲ ἀπὸ τοῦ	Θερμώδοντος	ποταμοῦ μίαν τῶν Ἀμαζόνων· (ὡς
[11, 90]	τοῖς ἔμπροσθεν ἔτεσιν εἰς χεῖρας	ἐλθόντος,	καὶ μήτε τὸν Ἕκτορα ἀποκτείναντος
[11, 95]	καὶ ὅσον οὔπω ἐπ´ αὐτὸν	ἥκοντος	τοῦ δεινοῦ, καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 80]	τοῦ Ἕκτορος ἔργα νικῶντος καὶ	διώκοντος	μέχρι τῶν νεῶν, ὁτὲ μὲν
[11, 90]	παῖδα ἔτι ὄντα τὴν ἡλικίαν	ἑλόντος;	(ἐνταῦθα δὲ γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν
[11, 60]	πραγμάτων ὡς μεγάλων καὶ πλούτου	ὑπερβάλλοντος.	εἰ μὲν οὖν ἡττήθησαν ὑπὸ
[11, 90]	σθένος, οὐ δήπου τότε πρῶτον	μέλλοντος	μάχεσθαι, πολλάκις δὲ ἐν πολλοῖς
[11, 125]	ὡς αὐτοί φασιν, ἄλλου τε	ἀποθανόντος	ἄλλον σκυλευθῆναι, μόνῳ δὲ ἐκείνῳ
[11, 100]	τοῦ Ἀχιλλέως τελευτὴν ὡς οὐκ	ἀποθανόντος	ἐν Ἰλίῳ. (τοῦτο δὲ ἐπεὶ
[11, 65]	καὶ ὕστερον, ὥς φασιν, Ἀλεξάνδρου	ἀποθανόντος,	κατεῖχον αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον,
[11, 100]	μετ´ Ἀντιλόχου ταφῆναι δι´ αὐτὸν	ἀποθανόντος,	οἴκαδε τὰ ὀστᾶ κομίσας· τὰ
[11, 65]	ἐκδοῦναι μήτε ζῶντος Ἀλεξάνδρου μήτε	ἀποθανόντος,	οὐδεμίαν ἐλπίδα ἔχοντας τῆς σωτηρίας·
[11, 125]	ὡς αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου δὲ	ἀποθανόντος,	σκυλευόμενος ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ τὰ
[11, 65]	καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Λαομέδοντος	ἀποθανόντος·	(ὕστερον δὲ πολεμουμένους καὶ τοσαῦτα
[11, 100]	αὐτὸς ἔτι βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου	ἀποθανόντος.	{ὡς δὲ ἑώρα αὐτὸν οὐ
[11, 80]	τῶν ἀρίστων, μηδενὸς δὲ ἁπλῶς	ὑπομένοντος	αὐτόν, τοῦ τε Ἀπόλλωνος αὐτῷ
[11, 75]	ἐν τῷ πολέμῳ καὶ μηδενὸς	ἀποβαίνοντος	ὧν ἤλπισαν, ἀλλὰ συμμάχων ἐπιρρεόντων
[11, 80]	παρισταμένου καὶ τοῦ Διὸς ἄνωθεν	ἐπισημαίνοντος	ἀνέμῳ καὶ βροντῇ ~ταῦτα γὰρ
[11, 55]	ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο δὲ	ἀπόντος	ἀνδρὸς γυναῖκα εἰς ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι
[11, 105]	δὲ ἄλλων Ἀχαιῶν, ὥσπερ οὐδενὸς	παρόντος,	ἁπάντων ἐπελάθετο· ἅπαξ δὲ τολμήσας
[11, 35]	Αἰγύπτῳ ἱερέων ἑνὸς εὖ μάλα	γέροντος	ἐν τῇ Ὀνούφι, ἄλλα τε
[11, 80]	δῆλον ὅτι τοῦ πλήθους χαλεπῶς	φέροντος	καὶ ἀπιέναι βουλομένου, καὶ τὸν
[11, 80]	τὸν λαὸν αὐτοῦ. ἔπειτα ὀστράκου	μεταπεσόντος,	φασί, τοσοῦτον μετέβαλεν ὥστε οἴκτιστα
[11, 90]	σβεσθῆναι τὸ πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης	ἐπιπεσόντος	τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ τούς τε
[11, 45]	δυνάμει τοῦ πατρός, σχεδόν τι	βασιλεύοντος	τῆς Ἀσίας ἁπάσης, καὶ οὐδὲ
[11, 110]	ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ ψεύδους	ἰσχύοντος	ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ δὲ
[11, 105]	δὲ ὅπλων, ἀλλὰ τοῦ Ἕκτορος	ἔχοντος·	ἐν τούτῳ γὰρ ἔλαθεν αὐτὸν
[11, 40]	οὕτως ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν ἄγνοιαν	ἔχοντος,	οὐδὲ οὕτως ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν
[11, 140]	σώζηται τὸ γένος. (ταῦτα δὴ	ἀξιοῦντος	Ἕκτορος ἑλέσθαι τὸν Αἰνείαν, τὰ
[11, 65]	πάσχοντας μὴ θέλειν ἐκδοῦναι μήτε	ζῶντος	Ἀλεξάνδρου μήτε ἀποθανόντος, οὐδεμίαν ἐλπίδα
[11, 70]	καὶ τῆς Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω	ζῶντος	ἔτι. (καὶ γὰρ ἦν δεινόν,
[11, 80]	ἀποκρύψαι τὰ τοῦ Ἕκτορος ἔργα	νικῶντος	καὶ διώκοντος μέχρι τῶν νεῶν,
[11, 80]	διάλυσις, πάλιν ἐκεῖ τοῦ Αἴαντος	νικῶντος,	πέρας δὲ οὐδέν, καὶ δῶρα
[11, 35]	ἄλλα τε πολλὰ τῶν Ἑλλήνων	καταγελῶντος	ὡς οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς περὶ
[11, 140]	πολλοῦ πλήθους εἰς τὴν πόλιν	συνεληλυθότος	καὶ μηδὲ τῶν ἐπικούρων ἀπιέναι
[11, 95]	ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος	ἐρρυηκότος	ἀπείρως διαβαίνοντα, καὶ ὑπό τε
[11, 0]	φῶς ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ δὲ	σκότος	ἄλυπον καὶ φίλον, οὐκ ἐῶν
[11, 110]	μὲν ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ πλήθους	ἀπολωλότος	καὶ τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν· κίνδυνος
[11, 45]	Ἑλλήνων ἐπιτρέψειν, καὶ γὰρ προσήκειν	ἕκαστος	αὑτῷ τοῦ γένους μᾶλλον ἢ
[11, 25]	ἔτι δὲ ὃ πάντων μάλιστα	ἕκαστος	ἐπόθει ἀκοῦσαι, τί μεῖζον ἢ
[11, 35]	ἀνδρὸς ἐξαπατηθέντες ὥστε καὶ ὀμόσαι	ἕκαστος.	(ἔφη δὲ πᾶσαν τὴν πρότερον
[11, 60]	τὸν Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες, αὐτὸς	ἕκαστος	ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι τοῦ γάμου. οὕτω
[11, 65]	τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας, ὅτι αὐτὸς	ἕκαστος	οὐκ ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι μὲν
[11, 85]	αὔξῃ τοὺς Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας	μεστός	ἐστι καὶ πᾶσι φανερὸς ὅτι
[11, 120]	ἦν μετ´ ἐκεῖνον τῶν ἀδελφῶν	ἄριστος.	(ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ τελευτᾷ
[11, 150]	Ἕκτωρ κτεῖναι, ὃς ἐνθάδε τέτραφ´	ἄριστος.	(τὸν δὲ ἄριστον ὄντα τῶν
[11, 95]	μὲν ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν	ἄριστος	ὢν μάχεσθαι, τὸν δὲ πολὺ
[11, 95]	προεῖχεν ὁ Ἀχιλλεὺς ὅτι ἐδόκει	τάχιστος	εἶναι· (καταφανὴς οὖν ἐγεγόνει αὐτῷ
[11, 70]	πεποίηκε θαυμάζουσαν τὴν Ἑλένην· ἔπειτα	αὐτὸς	ἀπελογήσατο, εἰπὼν ὅτι τεθνήκεσαν πρότερον.
[11, 50]	ξυγγενὴς εἶναι τῆς Ἑλένης καὶ	αὐτός·	ἀπὸ γὰρ Διὸς εἶναι τὸν
[11, 50]	μὲν γὰρ ἄλλων ἁπάντων ἔλεγεν	αὐτὸς	ἄρχειν ἀρξάμενος ἀπὸ Τροίας μέχρι
[11, 125]	μὴ ποιήσῃ τὸν ἀποκτείναντα ἔνδοξον,	αὐτὸς	αὑτὸν ἀνελών. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ
[11, 120]	τῶν παίδων τῶν τετελευτηκότων. καὶ	αὐτὸς	βασιλεύσας συχνὰ ἔτη καὶ πλεῖστα
[11, 125]	καὶ τοσοῦτον τὰ πράγματα μεταβαλών,	αὐτὸς	δὲ Ἕκτορα μὲν ἀποκτείνας, ὑπὸ
[11, 140]	οὐ φεισάμενον καὶ πλῆθος ὁπόσον	αὐτὸς	ἐβούλετο πέμψαντα μετὰ πάσης προθυμίας.
[11, 60]	δὲ τὸν Ἀλέξανδρον ἐμίσουν ἅπαντες,	αὐτὸς	ἕκαστος ἡγούμενος ἀφῃρῆσθαι τοῦ γάμου.
[11, 65]	συνάρασθαι τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας, ὅτι	αὐτὸς	ἕκαστος οὐκ ἔγημεν, ἢ ἐρασθῆναι
[11, 45]	ταῦτα λέγεται, καὶ προσέτι ὡς	αὐτὸς	ἑορακὼς εἴην ἐν Ὀλυμπίᾳ ἐν
[11, 100]	ἑαυτοῦ κεφαλῇ τιμᾶν καὶ μηδὲ	αὐτὸς	ἔτι βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος.
[11, 120]	δίκην γενέσθαι τοῦ εὐπρεποῦς χάριν,	αὐτὸς	εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ αὐτοὺς ἀνάθημα
[11, 20]	εἶπε πρὸ τῆς συνουσίας, ὡς	αὐτὸς	ἑωρακώς τε καὶ ἀκηκοώς, καὶ
[11, 95]	βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον, οὕτως ὑποστρέψας	αὐτὸς	ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν οὐδὲ τὰ
[11, 30]	καὶ τὸν θάνατον τῶν μνηστήρων	αὐτὸς	λέγει, τὰ δὲ μέγιστα τῶν
[11, 95]	γε ἐβούλετο σῶσαι τοὺς Ἀχαιούς,	αὐτὸς	μὲν ἐν τῇ σκηνῇ ἔμενεν
[11, 115]	τοῦ πατρός· (ἐτρώθη δὲ καὶ	αὐτὸς	ὁ Μέμνων ὑπὸ τοῦ Ἀντιλόχου,
[11, 10]	εἶναι τῶν Κρόνου (παίδων, ὡς	αὐτὸς	Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας, καί με
[11, 45]	ἄριστον γάμον τῶν ἐν ἀνθρώποις·	αὐτὸς	οὖν προκρῖναι τὴν ἐκείνου θυγατέρα,
[11, 70]	τὸν πατέρα αὐτόν. ἀλλ´ οὔτε	αὐτὸς	οὔτε οἱ παῖδες ἧκον οὐδὲ
[11, 20]	Ξάνθος λέγοιτο παρὰ τοῖς θεοῖς,	αὐτὸς	οὕτως ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσιν
[11, 90]	παρ´ οἷς ἐλέγετο τἀληθές, ἀλλ´	αὐτὸς	πρῶτος ἐπιθέμενος ὑπὲρ τούτων γράφειν,
[11, 10]	χαρίζεσθαι τοιοῦτον γάμον δι´ ὃν	αὐτός	τε ἔμελλεν ἀπόλλυσθαι καὶ οἱ
[11, 110]	στρατεύματος καταλιπὼν Πάριν. (ὁ δ´	αὐτός	τε καὶ τῶν Τρώων τὸ
[11, 90]	(σχέδην δὲ καὶ ἐφιστάμενον, ὥσπερ	αὐτός	φησιν Ὅμηρος. συμπεσόντων δὲ καὶ
[11, 80]	τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ	αὐτὸς	ὡς γενόμενα διηγούμενος, ἀλλ´ Ἕκτορα
[11, 120]	κυρίων διδόντων. ~ὁ δὲ Ὀδυσσεύς,	οὗτος	γὰρ ἐπρέσβευε περὶ τῆς εἰρήνης,
[11, 135]	γὰρ ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου τόπος	τοιοῦτός	ἐστιν. δοκοῦσι δέ μοι καὶ
[11, 95]	ἐγεγόνει αὐτῷ διὰ τούτων ἁπάντων	εὐάλωτος	ὤν, ἅτε δεινῷ τὴν πολεμικὴν
[11, 90]	οἷς ἐλέγετο τἀληθές, ἀλλ´ αὐτὸς	πρῶτος	ἐπιθέμενος ὑπὲρ τούτων γράφειν, γενεαῖς
[11, 140]	δὴ τὴν ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ	ἰσχύος	καὶ φρονήματος ὑπό τε ἀνθρώπων
[11, 125]	ταφείς. (ἐπειδὴ δὲ Αἴαντος ἦν	τάφος	καὶ πάντες ᾔδεσαν αὐτὸν ἐν
[11, 20]	αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς ἔοικε, τὸ	νέφος,	ὃ περιεκάλυψεν ὁ Ζεὺς τοῦ
[11, 10]	ἐληλύθασι καὶ οὕτω πάνυ ὁ	τῦφος	αὐτῶν κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι γὰρ ὡς
[11, 90]	δύναμις ἢ τίς οὕτως ἀνὴρ	ἄμαχος	καὶ θεοῦ ῥώμην ἔχων, ὃς
[11, 115]	μέν τινες ὑφώρμουν ὑπὸ τὸ	τεῖχος,	αἱ δὲ ἐν τῷ πέραν
[11, 125]	ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος καὶ τὸ	τεῖχος	αὐτῶν ἑαλωκός, καὶ ἀνάθημα ἀναθέντες
[11, 115]	εἰς τὴν Τροίαν, καὶ περιεβάλοντο	τεῖχος	ἕτερον πολὺ ἔλαττον, οὐκ ἐν
[11, 75]	ἄλλα συγχωροῦσιν Ὁμήρῳ, τὸ δὲ	τεῖχος	οὔ φασιν αὐτὸν γενόμενον λέγειν,
[11, 85]	τὸν Ἕκτορα ἐλαύνειν ἐπὶ τὸ	τεῖχος	τῶν Ἀχαιῶν καὶ τὰς ναῦς.
[11, 50]	Ἑλλήνων ἀποτυχόντες, οὔτε Διομήδης οὔτε	Ἀντίλοχος	οὔτε Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ
[11, 115]	τε ὑπὸ Ἕκτορος ἀποθνήσκει καὶ	Ἀντίλοχος	ὑπὸ τοῦ Μέμνονος πρὸ τοῦ
[11, 145]	αὐτῶν περὶ τὴν Εὔβοιαν ὀλίγας	ναῦς	ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν Ἀττικήν, οὐ
[11, 110]	ἐμπεπρησμένον αὐτῶν, ἀλλ´ οὐ μία	ναῦς	ἡ Πρωτεσιλάου· ταῦτα δὲ ποιήσαντες
[11, 85]	καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς εἰς τὰς	ναῦς	ἤδη κατειλημένους καὶ περὶ τὰς
[11, 115]	ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος καταδραμοῦσαν ἐπὶ τὰς	ναῦς	ἰταμώτερον καὶ πειρωμένην ἐμπρῆσαι, μαχόμενος
[11, 140]	δὲ ἀναλαβεῖν αὐτὸν ἔχοντα ὀλίγας	ναῦς	καὶ μέρος τι παραδοῦναι τῆς
[11, 140]	δεηθῆναι τοῦ πατρός, καὶ λαβόντα	ναῦς	καὶ στρατιὰν ὡς ἐφ´ ἕτοιμον
[11, 85]	τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν καὶ τὰς	ναῦς.	καὶ ταῦτα μὲν λέγων δῆλός
[11, 95]	σῶμα μόλις διέσωσαν ἐπὶ τὰς	ναῦς	οἱ Αἴαντες. οἱ γὰρ Τρῶες
[11, 90]	μηθὲν μήτε αὐτὰς διαφυλάξαι τὰς	ναῦς.	(ποία γὰρ ἔτι τηλικαύτη δύναμις
[11, 110]	ἀνδρῶν· κίνδυνος δὲ ἦν μὴ	ναῦς	ποιησάμενοι παραχρῆμα ἐπιπλεύσωσιν ἐπὶ τὴν
[11, 80]	τὸν ὄχλον ὁρμῆσαι πρὸς τὰς	ναῦς·	τὸν δὲ Νέστορα καὶ τὸν
[11, 95]	ἀφείλετο μὴ πάσας ἐμπρῆσαι τὰς	ναῦς.	τούτων δὲ οὕτως γενομένων, οὐκ
[11, 110]	Τρῶες, ὥσπερ καὶ πρότερον, ἐπηυλίσθησαν	ἐγγὺς	τῶν νεῶν, ὡς φυλάξοντες τοὺς
[11, 20]	τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον ὁ	Ζεὺς	τεθυμωμένος τῇ Ἥρᾳ διὰ τὴν
[11, 20]	τὸ νέφος, ὃ περιεκάλυψεν ὁ	Ζεὺς	τοῦ μὴ φανερὸς γενέσθαι. (τούτοις
[11, 50]	οὔτε Διομήδης οὔτε Ἀντίλοχος οὔτε	Ἀχιλλεύς,	ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ ὅτι κινδυνεύσει
[11, 95]	κρατῆσαι. (καίτοι πῶς ἂν ὁ	Ἀχιλλεὺς	ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ τοῦ στρατοπέδου
[11, 75]	ἄλλοι πλείους. ἦν γὰρ ὁ	Ἀχιλλεὺς	ἐνεδρεῦσαι δεινότατος καὶ νυκτὸς ἐπιθέσθαι.
[11, 95]	καὶ μέχρι μὲν ἤκμαζεν ὁ	Ἀχιλλεὺς	καὶ νεαλὴς ὢν ἐμάχετο, μὴ
[11, 125]	Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος, σκυλευόμενος ὁ	Ἀχιλλεὺς	καὶ τὰ ἐκείνου ληφθέντα ὅπλα,
[11, 100]	Ἃ οὐδέ– ποτ´ ἂν ἐποίησεν	Ἀχιλλεὺς	μὴ ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ
[11, 95]	καίτοι τούτῳ μάλιστα προεῖχεν ὁ	Ἀχιλλεὺς	ὅτι ἐδόκει τάχιστος εἶναι· (καταφανὴς
[11, 150]	μέλλων ἀποθνῄσκειν, ὥσπερ ὅ γε	Ἀχιλλεὺς	πεποίηται λέγων, ὥς μ´ ὄφελ´
[11, 125]	πεποιημένοις καὶ λεγομένοις. ὁ μὲν	Ἀχιλλεύς,	προηττημένων τῶν Ἀχαιῶν οὐκ εἰς
[11, 45]	ἔγημεν ἐκ τῆς Ἀσίας ἀφικόμενος,	Θησεὺς	δὲ ἀπὸ τοῦ Θερμώδοντος ποταμοῦ
[11, 130]	καὶ ἀτιμαζόμενοι, κατῆλθον μετὰ Δωριέων.	(Ὀδυσσεὺς	δὲ ἐβράδυνεν ἑκών, τὰ μὲν
[11, 120]	τῶν κυρίων διδόντων. ~ὁ δὲ	Ὀδυσσεύς,	οὗτος γὰρ ἐπρέσβευε περὶ τῆς
[11, 70]	γὰρ ἐπὶ Θησέα μὲν ἦλθον	εὐθύς,	ἄνδρα Ἕλληνα καὶ τῶν ἄλλων
[11, 85]	καὶ πρὸς ὀλίγον θρασυνόμενον, ἔπειτα	εὐθὺς	ἀποστραφέντα φεύγειν, ὡς κεραυνῶν δῆθεν
[11, 85]	τὸν Αἴαντά φησι μάχεσθαι προθύμως,	εὐθὺς	δὲ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ
[11, 70]	καὶ συνάγοντα στρατιάν, ἀλλ´ οὐκ	εὐθὺς	ἐδίωξαν τὴν ἀδελφήν, μάλιστα μὲν
[11, 135]	Ὀρέστου λέγει τις τῶν τραγῳδοποιῶν	εὐθὺς	ἐλθοῦσαν, γενέσθαι δὲ ἀφανῆ τῶν
[11, 0]	καὶ σοφόν, καὶ τοὺς παῖδας	εὐθὺς	ἐξ ἀρχῆς τὰ ἔπη διδάσκειν
[11, 135]	ἠγάπων καταλαβόντες τῆς Ἀσίας, ἀλλ´	εὐθὺς	ἐπὶ τὴν ἐκείνων ἔπλεον ὑφ´
[11, 20]	Ἀχαιοῖς πρὸς τοὺς Τρῶας, οὐκ	εὐθὺς	ἤρξατο ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ´
[11, 145]	διαφέρονται καὶ τἀναντία δοξάζουσιν. οἷον	εὐθὺς	περὶ τοῦ Περσικοῦ πολέμου, οἱ
[11, 45]	γὰρ ὅτι ξένος ὢν καὶ	ἔπηλυς	ἄρχοι τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν
[11, 120]	ἐπρέσβευε περὶ τῆς εἰρήνης, παρῃτεῖτο,	ἐπιδεικνὺς	ὅτι οὐχ ἥττω δεδράκασιν ἢ
[11, 15]	οὐκ ὤκνει τῶν θεῶν ἀπαγγέλλειν,	οὕς	φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς,
[11, 20]	Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς λόγους	οὓς	εἶπε πρὸ τῆς συνουσίας, ὡς
[11, 15]	ἁπάντων τῶν θεῶν, ἀλλὰ καὶ	οὓς	ἰδίᾳ τινὲς διαλέγονται ἀλλήλοις, ~οἷον
[11, 150]	μὲν τὰ πρόβατα καὶ τοὺς	βοῦς	ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς βασιλέας,
[11, 45]	μνηστείαν, καὶ διαφέροντα κάλλει, εἰς	λόγους	αὐτὸν καταστῆναι Τυνδάρεῴ τε καὶ
[11, 20]	τοῖς θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ αὑτοῦ}	λόγους.	{ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ
[11, 20]	τοῖς θεοῖς γενομένους ὑπὲρ αὑτοῦ	λόγους.	ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τῆς Καλυψοῦς,
[11, 15]	ἐκείνοις, τοσοῦτό φημι μόνον, ὅτι	λόγους	οὐκ ὤκνει τῶν θεῶν ἀπαγγέλλειν,
[11, 20]	τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ τοὺς	λόγους	οὓς εἶπε πρὸ τῆς συνουσίας,
[11, 5]	(προλέγω δὲ ὑμῖν ὅτι τοὺς	λόγους	τούτους ἀνάγκη καὶ παρ´ ἑτέροις
[11, 140]	δὴ καὶ Διομήδην φεύγοντα ἐξ	Ἄργους,	ἐπειδὴ τὸν Αἰνείου στόλον ἐπύθετο,
[11, 110]	μετὰ Νέστορος καὶ Ὀδυσσέως καὶ	Διομήδους	βουλευ– σάμενος σιωπῇ καθείλκυσαν τῶν
[11, 85]	Ἀφροδίτην φησὶ τρωθῆναι ὑπὸ τοῦ	Διομήδους.	ἐν οἷς ἅπασι δῆλός ἐστιν
[11, 10]	αὐτὸν κριτὴν ἱκανὸν τοῦ αὑτῆς	εἴδους,	εἰ μὴ ἀρέσει καὶ τῶν
[11, 140]	ὡς παρὰ φίλους τε καὶ	ἐνσπόνδους	τοὺς ἀπὸ Πριάμου τε καὶ
[11, 70]	ὥστε διέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον,	ὑποσπόνδους	τοὺς νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι
[11, 110]	ὕστερον ἅτε ἐξηπατημένοι καὶ τοῦ	ψεύδους	ἰσχύοντος ἤδη θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ
[11, 125]	ταῦτα μάντεως οὔσης παρ´ αὐτοῖς	ἀψευδοῦς,	ἀλλὰ κομίσαι τοὺς πολεμίους δι´
[11, 105]	ψεύσασθαι πάντα συνέχεε. καὶ τοὺς	θεοὺς	ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις, σχεδὸν
[11, 145]	ψεύσματά ἐστι τῶν περὶ τοὺς	θεούς·	ἔπειτα ὠφέλειάν τινα εἶχε τοῖς
[11, 15]	ὅτι μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας τοὺς	θεοὺς	καὶ στένοντας καὶ τιτρωσκομένους καὶ
[11, 20]	Βατίειαν ὀνο μάζειν, τοὺς δὲ	θεοὺς	Σῆμα (Μυρίνης. περὶ δὲ τοῦ
[11, 20]	τινός, ὅ φησι τοὺς μὲν	θεοὺς	χαλκίδα καλεῖν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους
[11, 50]	αὐτὸν εἰς Τροίαν μνηστῆρα {μετὰ	Ἡρακλέους}	ἄγειν δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα
[11, 70]	αὐτόν τε πολλῶν ἄρχοντα καὶ	Ἡρακλέους	ἑταῖρον καὶ Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς
[11, 135]	αὐτὰ διασῶσαι τοὺς ἰσχύοντας καὶ	νέους,	ἀλλ´ οὐ μετὰ παίδων, γυναικῶν
[11, 115]	διέφθειραν πολλοῖς ἔτεσι καὶ ἄνδρας	ἀγαθοὺς	ἄλλους τε καὶ Ἀλέξανδρον, οὐδὲν
[11, 45]	οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως δὲ	ἔθους	ὄντος ἐκδιδόναι καὶ λαμβάνειν γυναῖκας
[11, 150]	ἐπὶ ὕβρει, ὑπό τε τοῦ	μεγέθους	τῶν κακῶν πάνυ γελοίως κύνα
[11, 140]	διαγνῶναι τὸ ψεῦδος ἀπὸ τοῦ	ἀληθοῦς.	~τὸ γὰρ πιστεύεσθαι πολὺν χρόνον
[11, 80]	Ὅμηρος, ἀλλὰ τρόπον τινὰ ἔχεσθαι	τἀληθοῦς,	εἰ μή γε τὰ περὶ
[11, 90]	δὲ γενόμενος Ὅμηρος οὐδὲν ἔτι	τἀληθοῦς	ἐφρόντισεν, ἀλλ´ εἰς ἅπαν ἧκεν
[11, 115]	τὸν θάνατον, τοῦ τε ἄλλου	πλήθους	ἀπηλλάχθαι βουλομένου, τὰς μὲν διαλύσεις
[11, 110]	ἐδόκει μὲν ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ	πλήθους	ἀπολωλότος καὶ τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν·
[11, 140]	ὡς ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ	πλήθους	εἰς τὴν πόλιν συνεληλυθότος καὶ
[11, 45]	Πριάμου καὶ τῶν χρημάτων τοῦ	πλήθους	καὶ τῆς ἄλλης δυνάμεως, καὶ
[11, 80]	τὸ στράτευμα, δῆλον ὅτι τοῦ	πλήθους	χαλεπῶς φέροντος καὶ ἀπιέναι βουλομένου,
[11, 5]	σφόδρα, ἐάν τις ἐξελέγχῃ τοὺς	μύθους	τῶν τραγῳδῶν, λέγων ὅτι οὔτε
[11, 5]	(τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο κἂν	Θηβαίους	οἶμαι παθεῖν, εἴ τις τὰ
[11, 50]	τὴν πατρίδα καὶ πάντας τοὺς	ἀναγκαίους,	ἔτι δὲ οἶμαι θυγατρίου γεγονυῖαν
[11, 95]	εἴ γε ἐβούλετο σῶσαι τοὺς	Ἀχαιούς,	αὐτὸς μὲν ἐν τῇ σκηνῇ
[11, 65]	ὄντας. εἰ δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς	Ἀχαιούς,	διαλύσεις πρότερον εὑρέσθαι χρῆν· καὶ
[11, 85]	Ἕκτορος τὰς πύλας καὶ τοὺς	Ἀχαιοὺς	εἰς τὰς ναῦς ἤδη κατειλημένους
[11, 130]	ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ ἅπαντες τοὺς	Ἀχαιοὺς	ἐκ τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι χειμῶνος
[11, 100]	ταχέως ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου τοὺς	Ἀχαιούς,	ἕως ἂν λάβῃ τὰ δῶρα,
[11, 80]	ὡς ἕλκειν αὐτὸν εἰς τοὺς	Ἀχαιοὺς	ζῶντα μετὰ τῶν ὅπλων, (ἀλλ´
[11, 65]	ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας τοὺς	Ἀχαιοὺς	καὶ τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν ἄτοπον
[11, 105]	οὐ δυνάμενον καταλαβεῖν. (τοὺς δὲ	Ἀχαιοὺς	ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ ἐπὶ θέαν
[11, 110]	καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς	Ἀχαιοὺς	ὅσον οὔπω διεφθαρμένους πάντας, οἱ
[11, 140]	τὸν πόλεμον καὶ ἐκβαλόντι τοὺς	Ἀχαιούς·	οὕτω δὴ τὴν ἀποικίαν στεῖλαι
[11, 85]	προαγόμενος· ὅταν δὲ αὔξῃ τοὺς	Ἀχαιούς,	πολλῆς ἀπορίας μεστός ἐστι καὶ
[11, 115]	διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ τοὺς	Ἀχαιοὺς	τά τε χρήματα διαλῦσαι τὰ
[11, 110]	τῶν νεῶν, ὡς φυλάξοντες τοὺς	Ἀχαιούς·	ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι τῆς
[11, 70]	εἰρημένοις. τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας	Ἀχαιούς	φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον
[11, 5]	ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ οἶμαι τοὺς	Ἀργείους	μὴ ἂν ἐθέλειν ἄλλως γεγονέναι
[11, 65]	δὲ τὴν πατρίδα καὶ τοὺς	οἰκείους	καὶ τὸν ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης
[11, 25]	εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως; οὔτε ἀνθρώπους	πλείους	ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς μὲν
[11, 75]	ἔτι καὶ Μήστωρ καὶ ἄλλοι	πλείους.	ἦν γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐνεδρεῦσαι
[11, 145]	ἀποσκεδασθῆναι πρὸς τὴν Ἀττικήν, οὐ	πλείους	τῶν εἴκοσι, καὶ γενέσθαι τινὰ
[11, 110]	τὸν Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει· τοὺς γὰρ	πολεμίους	αὐτὸν ἐκ τῶν χειρῶν ἀφεῖναι·
[11, 125]	αὐτοῖς ἀψευδοῦς, ἀλλὰ κομίσαι τοὺς	πολεμίους	δι´ αὑτῶν εἰς τὴν πόλιν·
[11, 50]	τοὺς δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων	πολεμίους.	(κρεῖττον οὖν εἶναι μὴ καταλιπεῖν
[11, 70]	ψεῦδός ἐστιν ὅτι Μενέλαος ἦγε	Λακεδαιμονίους	καὶ τῆς Σπάρτης ἐβασίλευε Τυνδάρεω
[11, 145]	Ξέρξην ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντα	Λακεδαιμονίους	μὲν νικῆσαι περὶ Θερμοπύλας καὶ
[11, 135]	κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ τοὺς	ὅρκους.	ὅμως δὲ Ἕλενος οὐκ ὀλίγον
[11, 40]	ἄρρενας παῖδας διδύμους καλοὺς καὶ	μεγάλους	καὶ πολὺ τῶν Ἑλλήνων ἀρίστους.
[11, 40]	καὶ δύο ἄρρενας παῖδας διδύμους	καλοὺς	καὶ μεγάλους καὶ πολὺ τῶν
[11, 70]	Ἡρακλέους ἑταῖρον καὶ Πειρίθου καὶ	Θετταλοὺς	καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα συμμάχους· ἐπὶ
[11, 25]	ἐντυγχάνοντες καὶ συνεφιλονίκουν ὑπὲρ τοῦ	τέλους	καὶ μηδεὶς ἠλέει τοὺς Τρῶας
[11, 110]	μηδὲν προσδεχομένους κακόν, ἔτι δὲ	παντελοῦς	εὐπραγίας οὔσης. ἐν τούτῳ δὴ
[11, 20]	γυναικὸς διαφερομένων καὶ λοιδορούντων ἐνίοτε	ἀλλήλους.	καὶ τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκεν ἐπανορθούμενον
[11, 30]	καὶ τῶν ἄλλων θεῶν πρὸς	ἀλλήλους,	τροπάς τε καὶ ἥττας καὶ
[11, 140]	τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν ὡς παρὰ	φίλους	τε καὶ ἐνσπόνδους τοὺς ἀπὸ
[11, 70]	πρὸς τοῖς εἰρημένοις. τοὺς μὲν	ἄλλους	ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν Ὅμηρος κοινωνῆσαι,
[11, 50]	καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ τοὺς	ἄλλους	ἅπαντας ἥδεσθαι τῷ γάμῳ, καὶ
[11, 90]	τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ τούς τε	ἄλλους	ἀποχωρεῖν καὶ τὸν Ἕκτορα ὑπάγειν
[11, 40]	οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε,	ἄλλους	δέ τινας ὡς ἁρπασθείη μὲν
[11, 65]	τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ τοὺς	ἄλλους	ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ πολέμου, μνησικακοῦντας,
[11, 75]	ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ πολλοὺς	ἄλλους	κατὰ τὴν χώραν, καὶ τῶν
[11, 95]	ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον δὲ τοὺς	ἄλλους	παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο κάμνοντα
[11, 60]	γάμον. οὕτω δὴ καὶ τοὺς	ἄλλους	συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας τῆς Ἑλένης,
[11, 115]	πολλοῖς ἔτεσι καὶ ἄνδρας ἀγαθοὺς	ἄλλους	τε καὶ Ἀλέξανδρον, οὐδὲν ὑπ´
[11, 90]	τῶν Τρώων καὶ τῶν ἐπικούρων,	ἄλλους	τε καὶ τὸν Σαρπηδόνα τὸν
[11, 10]	ἑνί, τὴν δὲ ἀρχὴν ὑπὲρ	κάλλους	ἐρίζειν τῇ Ἀφροδίτῃ, πρεσβυτάτην φάσκουσαν
[11, 45]	τὴν δόξαν τὴν περὶ τοῦ	κάλλους	καὶ τὴν δύναμιν τῶν ἀδελφῶν
[11, 75]	ἀπέκτεινεν ἐν τῇ Ἴδῃ καὶ	πολλοὺς	ἄλλους κατὰ τὴν χώραν, καὶ
[11, 90]	ἀγωνίσασθαι μετὰ τῶν αὑτοῦ, καὶ	πολλοὺς	ἀποκτεῖναι τῶν Τρώων καὶ τῶν
[11, 120]	Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ νῦν τοὺς	πολλοὺς	ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ τὴν οἴκοι
[11, 60]	διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ καὶ συγγενεῖς	πολλοὺς	ἐν τῇ Ἀσίᾳ τοὺς ἀπὸ
[11, 20]	γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ τοὺς	πολλοὺς	ἔπεισε. διηγεῖται δὲ καὶ τὴν
[11, 90]	παλαιῶν, ἔτι δὲ πρὸς τοὺς	πολλοὺς	καὶ ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι τὰ
[11, 40]	Ἑλένην ἐπὶ κάλλει περιβόητον καὶ	πολλοὺς	μνηστῆρας αὐτῆς ἔτι σμικρᾶς παιδὸς
[11, 5]	καὶ παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι καὶ	πολλοὺς	πυθέσθαι· τούτων δὲ οἱ μέν
[11, 75]	ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα τοὺς	ποταμοὺς	ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ καὶ ἀφανίσαντας·
[11, 35]	Ἀχαιοῖς ἄλγε´ ἔθηκε, πολλὰς δ´	ἰφθίμους	ψυχὰς ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων· αὐτοὺς
[11, 65]	πεῖσαι τοὺς Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν	ἑτοίμους	ὄντας. εἰ δὲ ἐφοβεῖτο τοὺς
[11, 25]	δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν τοὺς	ὀφθαλμούς,	~ὁρώσας δὲ τὰ νήπια βρέφη
[11, 40]	Ἑλένην, καὶ δύο ἄρρενας παῖδας	διδύμους	καλοὺς καὶ μεγάλους καὶ πολὺ
[11, 25]	οἰκτρότερον τοὺς μὲν ἐπὶ τοὺς	βωμοὺς	τῶν θεῶν καταφεύγοντας, τοὺς δὲ
[11, 45]	γὰρ προσήκειν ἕκαστος αὑτῷ τοῦ	γένους	μᾶλλον ἢ Μενελάῳ, Πελοπίδῃ ὄντι.
[11, 25]	τῶν γυναικῶν, οὔτε γυναῖκας ἢ	παρθένους	{ἄλλοτε} ἀγομένας {βασιλίδας} ἐπὶ δουλείᾳ
[11, 90]	ἐκείνων {ἔτι} ἀμαυρᾶς δὲ καὶ	ἀσθενοῦς	ἔτι φήμης ἀπολειπομένης, ὡς εἰκὸς
[11, 45]	τοῦτο ἀληθὲς λέγειν, ὅπου τὴν	Κλεισθένους	θυγατέρα τοῦ Σικυωνίων τυράννου καὶ
[11, 150]	μηδὲν αὐτοῖς προσήκουσαν ἔπειτα εἰρήνην	ποιησαμένους	ἀπελθεῖν, οὐδέ γε ἄνδρα ἀγαθὸν
[11, 135]	ἀνθρώπους καὶ ταῖς οἴκοθεν ξυμφοραῖς	καταβεβλημένους,	ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ τις αὐτοὺς
[11, 85]	Ἀχαιοὺς εἰς τὰς ναῦς ἤδη	κατειλημένους	καὶ περὶ τὰς σκηνὰς πάντα
[11, 125]	ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος ἐστὶ τοὺς	ἡττημένους,	οὐδὲν δὲ ἧττον τὴν Τροίαν
[11, 25]	τοὺς φιλτάτους {ἄνδρας} ἐν φόνῳ	κειμένους	καὶ μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ
[11, 90]	καὶ τἄλλα ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως	πειθομένους	αὐτοὺς καὶ περὶ τῶν θεῶν,
[11, 35]	ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα	πειθομένους,	καταφρονήσας αὐτῶν καὶ ἅμα χαριζόμενος
[11, 55]	μηδένα αἰσθέσθαι τὴν ἐπιβουλὴν ἢ	αἰσθομένους	κρύψαι, προσέτι δὲ τὴν Αἴθραν
[11, 130]	τε οἴκοι συμφοραὶ καταλαβοῦσαι τοὺς	ἀφικομένους	οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι τὸ πταῖσμα
[11, 135]	ἄλλως τε μετὰ ποίας ἀφορμῆς	ἀφικομένους	χρημάτων ἢ στρατιᾶς διὰ μέσων
[11, 15]	τοὺς θεοὺς καὶ στένοντας καὶ	τιτρωσκομένους	καὶ ἀποθνῄσκοντας σχεδόν, ἔτι δὲ
[11, 80]	Ὀδυσσέα κατασχεῖν μόλις μαντείαν τινὰ	προβαλλομένους	καὶ ὀλίγον εἶναι χρόνον φάσκοντας,
[11, 15]	μόνον γε τοὺς ἐν κοινῷ	γενομένους	καὶ παρατυγχανόντων ἁπάντων τῶν θεῶν,
[11, 5]	Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους	γενομένους,	κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρτέμιδος·
[11, 20]	διηγούμενος τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς	γενομένους	ὑπὲρ αὑτοῦ λόγους. ἔφη γὰρ
[11, 20]	ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς	γενομένους	{ὑπὲρ αὑτοῦ} λόγους. {ἔφη γὰρ
[11, 25]	τῶν θεῶν καταφεύγοντας, τοὺς δὲ	ἀμυνομένους	ὑπὲρ τῶν τέκνων καὶ τῶν
[11, 105]	καὶ τοὺς θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ	μαχομένους	ἀλλήλοις, σχεδὸν ὁμολογῶν ὅτι οὐδὲν
[11, 110]	εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους καὶ μηδὲν	προσδεχομένους	κακόν, ἔτι δὲ παντελοῦς εὐπραγίας
[11, 60]	τοὺς δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς	διεφθαρμένους·	ἔχειν δὲ καὶ συγγενεῖς πολλοὺς
[11, 110]	καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω	διεφθαρμένους	πάντας, οἱ μέν τινες κατ´
[11, 70]	μόνους μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα	ὑβρισμένους.	(ταύτην δὲ τὴν ἀλογίαν κρύπτων
[11, 130]	συμβαίνειν. (ἔτι δὲ τοὺς μὲν	φοβουμένους	καὶ φεύγοντας ἐκ τῆς πολεμίας
[11, 65]	αὐτοῦ Λαομέδοντος ἀποθανόντος· (ὕστερον δὲ	πολεμουμένους	καὶ τοσαῦτα κακὰ πάσχοντας μὴ
[11, 40]	τοῦ Θησέως μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν,	τιμωρουμένους	αὐτόν· εἶναι γὰρ αὐτοὺς ἀξιομάχους
[11, 110]	πλῆθος ἐκάθευδεν, ὡς εἰκὸς ἦν	κεκοπωμένους	καὶ μηδὲν προσδεχομένους κακόν, ἔτι
[11, 15]	ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ τοὺς	ἐπαίνους	τοὺς παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται ὡς
[11, 130]	στρατείας μετασχόντες. τοὐναντίον δὲ ἐχρῆν	δεινοὺς	ἅπασι φαίνεσθαι τοὺς νενικηκότας καὶ
[11, 145]	τοὺς περὶ Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην,	κἀκείνους	ἑλόντας τὰς πόλεις ἀφικέσθαι παρὰ
[11, 50]	εἶναι τὸν Πρίαμον· πυνθάνεσθαι δὲ	κἀκείνους	καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν Διὸς
[11, 115]	αὐτοὺς εἰς τὴν Ἀσίαν μήτε	ἐκείνους	ἐπὶ τὸ Ἄργος. (μετὰ δὲ
[11, 70]	ἦν οὐδὲ Φοίνικος, οὐδὲ μᾶλλον	ἐκείνους	προσῆκον ἦν ἀγανακτεῖν ἢ τὸν
[11, 70]	δυνάμεως· Κάστορα δὲ καὶ Πολυδεύκην	μόνους	μὴ ἀφικέσθαι, τοὺς μάλιστα ὑβρισμένους.
[11, 85]	ἐν οἷς ἅπασι δῆλός ἐστιν	εὔνους	μὲν ὢν ἐκείνοις καὶ βουλόμενος
[11, 120]	δέοι τινα δίκην γενέσθαι τοῦ	εὐπρεποῦς	χάριν, αὐτὸς εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ
[11, 95]	τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς δὲ	ἵππους	διῶξαι μέν φησι τὸν Ἕκτορα,
[11, 85]	τούτου μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ τοὺς	ἵππους	μόνον λαβόντος, ὅπερ ἦν ἀνεξέλεγκτον.
[11, 95]	ὅπλα τὰ αὑτοῦ καὶ τοὺς	ἵππους,	ὡς ἂν κάκιστά τις βουλεύσαιτο
[11, 0]	ἔγωγε σχεδὸν ὅτι διδάσκειν μὲν	ἀνθρώπους	ἅπαντας χαλεπόν ἐστιν, ἐξαπατᾶν δὲ
[11, 20]	τῆς πόλεως, ὃν τοὺς μὲν	ἀνθρώπους	Βατίειαν ὀνο μάζειν, τοὺς δὲ
[11, 135]	οὐκ εἰκὸς ἦν πρᾶξαι φυγάδας	ἀνθρώπους	καὶ ταῖς οἴκοθεν ξυμφοραῖς καταβεβλημένους,
[11, 20]	θεοὺς χαλκίδα καλεῖν, τοὺς δὲ	ἀνθρώπους	κύμινδιν, καὶ ἐπὶ τόπου τινὸς
[11, 65]	ἄνδρα μετ´ αἰσχύνης ἐλθεῖν εἰς	ἀνθρώπους	μισοῦντας· {πάντα ταῦτα δὲ γιγνόμενα
[11, 25]	εἶχεν εἰπεῖν τῆς ἁλώσεως; οὔτε	ἀνθρώπους	πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς
[11, 35]	τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα τοὺς	ἀνθρώπους	ῥᾳδίως πάντα πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν
[11, 60]	πόλιν πλουσιωτάτην ἁπασῶν, τοὺς δὲ	ἀνθρώπους	ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους· ἔχειν δὲ
[11, 60]	ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς τοὺς	βαρβάρους	ἐκδοθεῖσαν, ὡς οὐδενὸς ὄντος ἀξίου
[11, 70]	εἰς τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους τοὺς	νεκροὺς	ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι τὸν Πρωτεσίλαον.
[11, 45]	τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου, τοὺς	Διοσκόρους	ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν τῇ
[11, 115]	τοιαύτας βοηθείας οἴκοθεν ἀσθενεῖς καὶ	ἀπόρους.	ὧν ἀφικομένων μικρὸν ἀναπνεύσαντες πάλιν
[11, 145]	ἀνδραποδίσασθαι. ταῦτα δὲ ποιήσαντα καὶ	φόρους	ἐπιθέντα τοῖς Ἕλλησιν εἰς τὴν
[11, 50]	πείσαντα τοὺς γονεῖς αὐτῆς καὶ	τοὺς	ἀδελφούς, καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ
[11, 60]	μήτε τῶν τοῦ Τυνδάρεω μήτε	τοὺς	ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης, καὶ ταῦτα
[11, 55]	Ἕλλησι φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ	τοὺς	ἀδελφοὺς φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ πρότερον
[11, 50]	Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ	τοὺς	ἄλλους ἅπαντας ἥδεσθαι τῷ γάμῳ,
[11, 65]	Οἰνομάου τὴν Πελοπόννησον κατασχεῖν, καὶ	τοὺς	ἄλλους ἡγεμόνας συνάρασθαι τοῦ πολέμου,
[11, 95]	μὴ ξυμφέρεσθαι αὐτῷ, μόνον δὲ	τοὺς	ἄλλους παρακαλεῖν· ἐπεὶ δ´ ᾐσθάνετο
[11, 60]	τὸν γάμον. οὕτω δὴ καὶ	τοὺς	ἄλλους συγκαλεῖ τοὺς μνηστῆρας τῆς
[11, 50]	καὶ τὴν πατρίδα καὶ πάντας	τοὺς	ἀναγκαίους, ἔτι δὲ οἶμαι θυγατρίου
[11, 35]	δὲ τῆς ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα	τοὺς	ἀνθρώπους ῥᾳδίως πάντα πειθομένους, καταφρονήσας
[11, 140]	δὲ οὕτως γενομένων ἐλπίδας ἔχειν	τοὺς	ἀπ´ αὐτῶν ἄρχειν ἑκατέρας τῆς
[11, 60]	συγγενεῖς πολλοὺς ἐν τῇ Ἀσίᾳ	τοὺς	ἀπὸ Πέλοπος, οἳ συμπράξουσιν αὐτῷ,
[11, 140]	παρὰ φίλους τε καὶ ἐνσπόνδους	τοὺς	ἀπὸ Πριάμου τε καὶ Ἕκτορος,
[11, 90]	ἔχων, ὃς ἐπιφανεὶς ἐδύνατο σῶσαι	τοὺς	ἀπολωλότας ἤδη; τὸ γὰρ τῶν
[11, 5]	ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι. (αὐτοὺς γὰρ οἶμαι	τοὺς	Ἀργείους μὴ ἂν ἐθέλειν ἄλλως
[11, 85]	προτροπάδην ἅπαντας καὶ κατ´ ὄνομα	τοὺς	ἀρίστους, ὅταν φῇ μήτε Ἰδομενέα
[11, 95]	πρὸς ἄνδρα κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ	τοὺς	ἀρίστους οὐδεὶς ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ
[11, 130]	ἀλλὰ στασιάσαι τὸ στράτευμα καὶ	τοὺς	Ἀτρείδας, καὶ τοὺς μὲν Ἀγαμέμνονι,
[11, 70]	Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν ἦλθον, ἀλλὰ	τοὺς	Ἀτρείδας περιέμενον δέκα ἔτη συλλέγοντας
[11, 145]	τινὰ μάχην τοῖς ναύταις πρὸς	τοὺς	αὐτόθεν ἐκ τοῦ τόπου. (μετὰ
[11, 130]	αἵ τε οἴκοι συμφοραὶ καταλαβοῦσαι	τοὺς	ἀφικομένους οὐχ ἥκιστα δηλοῦσι τὸ
[11, 95]	φαίνειν, εἴ γε ἐβούλετο σῶσαι	τοὺς	Ἀχαιούς, αὐτὸς μὲν ἐν τῇ
[11, 65]	ἑτοίμους ὄντας. εἰ δὲ ἐφοβεῖτο	τοὺς	Ἀχαιούς, διαλύσεις πρότερον εὑρέσθαι χρῆν·
[11, 85]	τοῦ Ἕκτορος τὰς πύλας καὶ	τοὺς	Ἀχαιοὺς εἰς τὰς ναῦς ἤδη
[11, 130]	τοῖς ὁμολογουμένοις. ὁμολογοῦσι γὰρ ἅπαντες	τοὺς	Ἀχαιοὺς ἐκ τῆς Ἀσίας ἀναχθῆναι
[11, 100]	φησί, ταχέως ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου	τοὺς	Ἀχαιούς, ἕως ἂν λάβῃ τὰ
[11, 80]	ὄντα, ὡς ἕλκειν αὐτὸν εἰς	τοὺς	Ἀχαιοὺς ζῶντα μετὰ τῶν ὅπλων,
[11, 65]	ἀποθνῃσκόντων ἀνθρώπων, ὅτι ἠπίσταντο ἀδικοῦντας	τοὺς	Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀλέξανδρον οὐθὲν
[11, 110]	Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα καὶ	τοὺς	Ἀχαιοὺς ὅσον οὔπω διεφθαρμένους πάντας,
[11, 140]	διαπολεμήσαντι τὸν πόλεμον καὶ ἐκβαλόντι	τοὺς	Ἀχαιούς· οὕτω δὴ τὴν ἀποικίαν
[11, 85]	πραγμάτων προαγόμενος· ὅταν δὲ αὔξῃ	τοὺς	Ἀχαιούς, πολλῆς ἀπορίας μεστός ἐστι
[11, 115]	μὲν διαλύσεις συνεχώρησεν· ἠξίου δὲ	τοὺς	Ἀχαιοὺς τά τε χρήματα διαλῦσαι
[11, 110]	ἐγγὺς τῶν νεῶν, ὡς φυλάξοντες	τοὺς	Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ αὐτοὺς ἀποδράσεσθαι
[11, 60]	τὴν ἀρίστην γυναῖκα οἴχεσθαι εἰς	τοὺς	βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν, ὡς οὐδενὸς ὄντος
[11, 150]	τοὺς βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι	τοὺς	βασιλέας, ὕστερον δὲ αὑτὸν ἀνελεῖν
[11, 150]	πρῶτον μὲν τὰ πρόβατα καὶ	τοὺς	βοῦς ἀποσφάττειν, βουλόμενον ἀποκτεῖναι τοὺς
[11, 25]	οὐδὲ οἰκτρότερον τοὺς μὲν ἐπὶ	τοὺς	βωμοὺς τῶν θεῶν καταφεύγοντας, τοὺς
[11, 110]	ἔφερε καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει·	τοὺς	γὰρ πολεμίους αὐτὸν ἐκ τῶν
[11, 35]	ἀμαθὴς ὢν σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ.	τοὺς	γὰρ τοιούτους τῶν ἀνθρώπων μηδέποτε
[11, 90]	τὰ τῶν Ἑλλήνων, ὡς μηδὲ	τοὺς	γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως δὴ ἐτόλμησε
[11, 110]	εἰς τὴν πόλιν παρά τε	τοὺς	γονέας καὶ τὴν γυναῖκα, χαίρων
[11, 50]	Ἑλένην ἐκ τοῦ δικαίου, πείσαντα	τοὺς	γονεῖς αὐτῆς καὶ τοὺς ἀδελφούς,
[11, 25]	τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν καταφεύγοντας,	τοὺς	δὲ ἀμυνομένους ὑπὲρ τῶν τέκνων
[11, 20]	τοὺς μὲν θεοὺς χαλκίδα καλεῖν,	τοὺς	δὲ ἀνθρώπους κύμινδιν, καὶ ἐπὶ
[11, 60]	τὴν μὲν πόλιν πλουσιωτάτην ἁπασῶν,	τοὺς	δὲ ἀνθρώπους ὑπὸ τρυφῆς διεφθαρμένους·
[11, 105]	αὐτοῦ λεγόμενον, οὐ δυνάμενον καταλαβεῖν.	(τοὺς	δὲ Ἀχαιοὺς ὁρᾶν ἅπαντας ὥσπερ
[11, 20]	μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο μάζειν,	τοὺς	δὲ θεοὺς Σῆμα (Μυρίνης. περὶ
[11, 95]	ὡς καὶ τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε.	τοὺς	δὲ ἵππους διῶξαι μέν φησι
[11, 130]	Ἀγαμέμνονι, τοὺς δὲ Μενελάῳ προσθέσθαι,	τοὺς	δὲ καθ´ αὑτοὺς ἀπελθεῖν, ὧν
[11, 130]	δὲ νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν μένοντας·	τοὺς	δὲ κρατοῦντας καὶ πρὸς τοῖς
[11, 130]	Ἀτρείδας, καὶ τοὺς μὲν Ἀγαμέμνονι,	τοὺς	δὲ Μενελάῳ προσθέσθαι, τοὺς δὲ
[11, 130]	τῆς πολεμίας ἀπιέναι τὴν ταχίστην·	{τοὺς	δὲ νικῶντας καὶ διακινδυνεύειν μένοντας·
[11, 15]	ἔμελλεν ἐκείνοις καθ´ ἡδονὴν ἔσεσθαι·	τοὺς	δὲ νῦν πτωχοὺς οὐδέν φασιν
[11, 15]	εἰρήκασι τοὺς μὲν ὡς πτωχῷ,	τοὺς	δὲ ὡς μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ
[11, 45]	κιβωτῷ τῇ ἀνατεθείσῃ ὑπὸ Κυψέλου,	τοὺς	Διοσκόρους ἔχοντας τὴν Ἑλένην ἐπιβεβηκυῖαν
[11, 50]	ἀλλὰ πολεμήσουσι· καὶ ὅτι κινδυνεύσει	τοὺς	δυνατωτάτους ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων πολεμίους.
[11, 85]	Ἰδομενέα μένειν μήτε Ἀγαμέμνονα μήτε	τοὺς	δύο Αἴαντας, ἀλλὰ Νέστορα μόνον
[11, 145]	προσεδοκᾶτο. ἀνεμέσητον δὲ Ἕλληνα ὄντα	τοὺς	ἑαυτοῦ πάντα τρόπον ὠφελεῖν. (τοῦτο
[11, 50]	σκοποῦσιν οὐ χεῖρον εἶναι προσλαβεῖν	τοὺς	ἐκ τῆς Ἀσίας βασιλέας. τὴν
[11, 145]	ἐὰν γένηται πόλεμος αὐτοῖς πρὸς	τοὺς	ἐκ τῆς Ἀσίας, ὥσπερ καὶ
[11, 140]	χώραν. (ὕστερον δὲ τῶν Ἀχαιῶν	τοὺς	ἐκπεσόντας ὑπὸ Δωριέων, ἀποροῦντας ὅποι
[11, 55]	καὶ ὁ Πρίαμος τὴν πρὸς	τοὺς	Ἕλληνας ἔχθραν, εἰδότες ὅτι καὶ
[11, 120]	τῶν ἄλλων οἱ δυνατοὶ μήτε	τοὺς	Ἕλληνάς ποτε στρατεύσειν εἰς τὴν
[11, 15]	αὑτούς, καὶ οὐ μόνον γε	τοὺς	ἐν κοινῷ γενομένους καὶ παρατυγχανόντων
[11, 15]	ὥστε τὰ ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν	τοὺς	ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος,
[11, 15]	οὐδένα ποιήσαιτο ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ	τοὺς	ἐπαίνους τοὺς παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται
[11, 135]	Θετταλίας. καίτοι πότερον εἰκὸς ἦν	τοὺς	ἡττηθέντας ἐπιπλεῖν ἐπὶ τὴν τῶν
[11, 110]	ποιεῖν πάλιν ἀναιρούμενον, οὐδὲ νικῶντας	τοὺς	ἡττηθέντας καὶ φεύγοντας, οὐδὲ τὴν
[11, 125]	καὶ ἐπιγράψαντες, ὡς ἔθος ἐστὶ	τοὺς	ἡττημένους, οὐδὲν δὲ ἧττον τὴν
[11, 105]	τοῦτο ψεύσασθαι πάντα συνέχεε. καὶ	τοὺς	θεοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ μαχομένους ἀλλήλοις,
[11, 145]	τὰ ψεύσματά ἐστι τῶν περὶ	τοὺς	θεούς· ἔπειτα ὠφέλειάν τινα εἶχε
[11, 15]	καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν ἀλγοῦντας	τοὺς	θεοὺς καὶ στένοντας καὶ τιτρωσκομένους
[11, 85]	μηδὲ τούτου μηδὲν πράξαντος, ἀλλὰ	τοὺς	ἵππους μόνον λαβόντος, ὅπερ ἦν
[11, 95]	τὰ ὅπλα τὰ αὑτοῦ καὶ	τοὺς	ἵππους, ὡς ἂν κάκιστά τις
[11, 135]	ἦν τὰ σώματα αὐτὰ διασῶσαι	τοὺς	ἰσχύοντας καὶ νέους, ἀλλ´ οὐ
[11, 5]	ἐπιχειρήσουσιν ἐξελέγχειν, {μάλιστα δὲ οἶμαι	τοὺς	κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι
[11, 135]	βασιλεύειν παρ´ αὐτοῖς ἢ τοὐναντίον	τοὺς	κρατήσαντας ἐπὶ τὴν τῶν ἡττημένων;
[11, 20]	ἐν τῇ Ἴδῃ γενομένην καὶ	τοὺς	λόγους οὓς εἶπε πρὸ τῆς
[11, 5]	ἐσπούδακα. (προλέγω δὲ ὑμῖν ὅτι	τοὺς	λόγους τούτους ἀνάγκη καὶ παρ´
[11, 70]	καὶ Πολυδεύκην μόνους μὴ ἀφικέσθαι,	τοὺς	μάλιστα ὑβρισμένους. (ταύτην δὲ τὴν
[11, 130]	στράτευμα καὶ τοὺς Ἀτρείδας, καὶ	τοὺς	μὲν Ἀγαμέμνονι, τοὺς δὲ Μενελάῳ
[11, 70]	καὶ τόδε πρὸς τοῖς εἰρημένοις.	τοὺς	μὲν ἄλλους ἅπαντας Ἀχαιούς φησιν
[11, 20]	τινὸς πρὸ τῆς πόλεως, ὃν	τοὺς	μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν ὀνο μάζειν,
[11, 130]	καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ μέμνηται.	τοὺς	μὲν γὰρ εὖ πράττοντας ὁμονοεῖν
[11, 25]	ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ οἰκτρότερον	τοὺς	μὲν ἐπὶ τοὺς βωμοὺς τῶν
[11, 20]	ἐπὶ ὀρνέου τινός, ὅ φησι	τοὺς	μὲν θεοὺς χαλκίδα καλεῖν, τοὺς
[11, 130]	ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν. (ἔτι δὲ	τοὺς	μὲν φοβουμένους καὶ φεύγοντας ἐκ
[11, 15]	ἀνάγκης λέγουσιν. ἔπειτα δὲ εἰρήκασι	τοὺς	μὲν ὡς πτωχῷ, τοὺς δὲ
[11, 125]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λαβόντα νικῆσαι	τοὺς	μιᾷ πρότερον ἡμέρᾳ κρατοῦντας καὶ
[11, 60]	δὴ καὶ τοὺς ἄλλους συγκαλεῖ	τοὺς	μνηστῆρας τῆς Ἑλένης, καὶ ἔφη
[11, 5]	ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν τις ἐξελέγχῃ	τοὺς	μύθους τῶν τραγῳδῶν, λέγων ὅτι
[11, 70]	διέπλευσαν εἰς τὴν Χερρόνησον, ὑποσπόνδους	τοὺς	νεκροὺς ἀνελόμενοι, κἀκεῖ θάπτουσι τὸν
[11, 130]	δὲ ἐχρῆν δεινοὺς ἅπασι φαίνεσθαι	τοὺς	νενικηκότας καὶ μηδένα αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν.
[11, 65]	καταλιποῦσαν δὲ τὴν πατρίδα καὶ	τοὺς	οἰκείους καὶ τὸν ἄνδρα μετ´
[11, 135]	Ἑλλάδα κατασχεῖν; ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ	τοὺς	ὅρκους. ὅμως δὲ Ἕλενος οὐκ
[11, 40]	ὑπὸ Θησέως βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν.	τοὺς	οὖν ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης εὐθέως
[11, 90]	ἀναμάχεσθαι δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε	τοὺς	οὕτως ἀπειρηκότας ὡς μήτε ὑπὸ
[11, 25]	μὴ δυναμένας ἀσπάσασθαι μηδὲ καθελεῖν	τοὺς	ὀφθαλμούς, ~ὁρώσας δὲ τὰ νήπια
[11, 5]	καὶ τῆς πόλεως οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος,	τοὺς	παῖδας, ἀνθρώπων καλλίστους γενομένους, κατατοξευθῆναι
[11, 50]	αὑτοῦ θυγατρός· καὶ ἅμα φοβεῖσθαι	τοὺς	παῖδας αὐτοῦ. καὶ οὕτως δὴ
[11, 5]	συγγενόμενον οὔθ´ ἑαυτὸν τυφλώσαντα οὔτε	τοὺς	παῖδας αὐτοῦ πρὸ τοῦ τείχους
[11, 0]	θεῖον ἄνδρα καὶ σοφόν, καὶ	τοὺς	παῖδας εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ
[11, 15]	ὑπὲρ οὐδενός, οὐδὲ τοὺς ἐπαίνους	τοὺς	παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται ὡς ἀληθεῖς.
[11, 20]	γε ἐνόμιζέ τινα ὡς ἐπίσταιτο	τοὺς	παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους {ὑπὲρ
[11, 20]	τοιοῦτο, μὴ δόξῃ ἀλαζὼν διηγούμενος	τοὺς	παρὰ τοῖς θεοῖς γενομένους ὑπὲρ
[11, 5]	Θυέστην καὶ τὸν Ἀτρέα καὶ	τοὺς	Πελοπίδας, ἀλλ´ ἄχθεσθαι σφόδρα, ἐάν
[11, 145]	ἐπὶ Νάξον καὶ Ἐρέτριαν πέμψαι	τοὺς	περὶ Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην, κἀκείνους
[11, 45]	λαμβάνειν γυναῖκας παρ´ ἀλλήλων καὶ	τοὺς	πλεῖστον ἀπέχοντας τοῖς ἐνδοξοτάτοις, καὶ
[11, 125]	παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς, ἀλλὰ κομίσαι	τοὺς	πολεμίους δι´ αὑτῶν εἰς τὴν
[11, 120]	τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ νῦν	τοὺς	πολλοὺς ἑκόντας στρατεύεσθαι διὰ τὴν
[11, 20]	{ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι ἅπαντα καὶ	τοὺς	πολλοὺς ἔπεισε. διηγεῖται δὲ καὶ
[11, 90]	σφόδρα παλαιῶν, ἔτι δὲ πρὸς	τοὺς	πολλοὺς καὶ ἰδιώτας μέλλων διηγεῖσθαι
[11, 75]	πεποίηκεν ὕστερον Ἀπόλλωνα καὶ Ποσειδῶνα	τοὺς	ποταμοὺς ἐφιέντας ἐπ´ αὐτὸ καὶ
[11, 120]	ἄρχῃ τὸ Πριάμου γένος, μήτε	τοὺς	Πριαμίδας εἰς Πελοπόννησον ἢ Βοιωτίαν
[11, 65]	βαρέως ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι	τοὺς	Πριαμίδας μὴ κατάσχωσι τὴν Ἑλλάδα,
[11, 90]	ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ	τούς	τε ἄλλους ἀποχωρεῖν καὶ τὸν
[11, 10]	τὰ δεινὰ διὰ δειλίαν, φοβούμενοι	τούς	τε θανάτους καὶ τὰς ἀλγηδόνας·
[11, 15]	μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ μᾶλλον οἴονται	τοὺς	τότε καταγνῶναι αὐτοῦ μανίαν τἀληθῆ
[11, 5]	τοῦ Ἀτρέως οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε	τοὺς	τοῦ ἀδελφοῦ παῖδας οὐδὲ κατακόψας
[11, 95]	παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν ἰσχυρῶς καὶ ἀμύνεσθαι	τοὺς	Τρῶας, ἅμα δὲ τῷ Ἕκτορι
[11, 65]	λέγουσιν; εἰκὸς γὰρ ἦν πεῖσαι	τοὺς	Τρῶας, ἀποδοῦναι αὐτὴν ἑτοίμους ὄντας.
[11, 70]	παρὰ τὸν αὑτῆς ἄνδρα μήτε	τοὺς	Τρῶας ἀποδοῦναι {τὴν Ἑλένην βίᾳ,
[11, 85]	φησι μάχεσθαι προθύμως, εὐθὺς δὲ	τοὺς	Τρῶας ἐπικρατῆσαι καὶ τὸν Ἕκτορα
[11, 25]	τοῦ τέλους καὶ μηδεὶς ἠλέει	τοὺς	Τρῶας ἐφ´ οἷς ἔπασχον· {οὕτω
[11, 75]	ὤρυξαν φοβούμενοι τὸν Ἕκτορα καὶ	τοὺς	Τρῶας, καὶ μᾶλλον ὡς αὐτοὶ
[11, 20]	τὸν γενόμενον τοῖς Ἀχαιοῖς πρὸς	τοὺς	Τρῶας, οὐκ εὐθὺς ἤρξατο ἀπὸ
[11, 120]	ψεῦδος, εἰδὼς γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη	τοὺς	Τρῶας συγχέαι τὰς σπονδάς· ὤμοσάν
[11, 105]	γελοίως τὸν Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον	τοὺς	Τρῶας, τῶν δὲ ἄλλων Ἀχαιῶν,
[11, 45]	(Μετὰ δὲ ταῦτα, ἔφη, φοβούμενος	τοὺς	Τυνδαρίδας ὁ Ἀγαμέμνων· ἠπίστατο γὰρ
[11, 25]	αὐτῶν τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν	τοὺς	φιλτάτους {ἄνδρας} ἐν φόνῳ κειμένους
[11, 10]	διὰ δειλίαν, φοβούμενοι τούς τε	θανάτους	καὶ τὰς ἀλγηδόνας· ὡς δὲ
[11, 25]	τῶν ἀγαλμάτων, ὁρώσας μὲν τοὺς	φιλτάτους	{ἄνδρας} ἐν φόνῳ κειμένους καὶ
[11, 35]	οἱ Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες	πολυμαθεστάτους	ἑαυτοὺς νομίζουσι· τούτου δὲ μηθὲν
[11, 50]	πολεμήσουσι· καὶ ὅτι κινδυνεύσει τοὺς	δυνατωτάτους	ποιῆσαι τῶν Ἑλλήνων πολεμίους. (κρεῖττον
[11, 135]	μήτε χειμών, ἀλλ´ αἰθρία δι´	ἔτους	καὶ πρᾷος ἀήρ· ὁ γὰρ
[11, 120]	ἢ Εὔβοιαν. (ταύτας γὰρ μόνας	ἐξαιρέτους	ἐποίουν· περὶ δὲ τῶν ἄλλων
[11, 5]	οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων	καλλίστους	γενομένους, κατατοξευθῆναι ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ
[11, 40]	μεγάλους καὶ πολὺ τῶν Ἑλλήνων	ἀρίστους.	(εἶναι δὲ τὴν Ἑλένην ἐπὶ
[11, 85]	ἅπαντας καὶ κατ´ ὄνομα τοὺς	ἀρίστους,	ὅταν φῇ μήτε Ἰδομενέα μένειν
[11, 95]	ἄνδρα κρείττονα, ᾧ προκαλουμένῳ τοὺς	ἀρίστους	οὐδεὶς ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ δὲ
[11, 115]	Ἕκτωρ ἀντέλεγε· πολὺ γὰρ εἶναι	κρείττους	καὶ τὸ ἐπιτείχισμα ἔφη κατὰ
[11, 65]	αὐτοὶ δὲ μὴ ἄρχειν πολέμου,	κρείττους	ὄντες, ἀμύνεσθαι δὲ ἐπιχειροῦντας. καὶ
[11, 90]	πολύν, οὐ μέντοι προτροπάδην φεύγειν	αὐτούς,	ἀλλὰ πολλὰς ἑκάστοτε ὑποστροφὰς γίγνεσθαι.
[11, 120]	χάριν, αὐτὸς εὑρεῖν. καταλείψειν γὰρ	αὐτοὺς	ἀνάθημα κάλλιστον καὶ μέγιστον τῇ
[11, 40]	ἄγειν, τιμωρουμένους αὐτόν· εἶναι γὰρ	αὐτοὺς	ἀξιομάχους πρὸς ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα,
[11, 60]	τῆς Ἑλένης, καὶ ἔφη ὑβρισθῆναι	αὐτοὺς	ἅπαντας, καὶ τὴν Ἑλλάδα καταφρονηθῆναι,
[11, 110]	φυλάξοντες τοὺς Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ	αὐτοὺς	ἀποδράσεσθαι τῆς νυκτός· ὁ δὲ
[11, 5]	ἢ μηδὲν κακὸν ἔχοντες ἀγνοεῖσθαι.	(αὐτοὺς	γὰρ οἶμαι τοὺς Ἀργείους μὴ
[11, 35]	ἰφθίμους ψυχὰς ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων·	αὐτοὺς	δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί
[11, 120]	καὶ συγγενείας τοῖς Ἀτρείδαις πρὸς	αὐτοὺς	διὰ Πέλοπα. (περὶ δὲ τῶν
[11, 15]	τῶν θεῶν ἀπαγγέλλειν, οὕς φησιν	αὐτοὺς	διαλέγεσθαι πρὸς αὑτούς, καὶ οὐ
[11, 110]	ναυτικὸν ἕτοιμον, ὥστε διαβαίνειν ἐπ´	αὐτούς·	ἐδόκει μὲν ἀπιέναι πᾶσι, πολλοῦ
[11, 135]	καταβεβλημένους, ἀλλ´ ἀγαπᾶν, εἴ τις	αὐτοὺς	εἴα κατοικεῖν· ἄλλως τε μετὰ
[11, 50]	αὐτῷ τὴν πατρίδα· καὶ γὰρ	αὐτοὺς	εἶναι Φρύγας ἀπὸ Σιπύλου. πολὺ
[11, 115]	ὅρκων ὀμοσθέντων μηκέτι στρατεύσειν μήτε	αὐτοὺς	εἰς τὴν Ἀσίαν μήτε ἐκείνους
[11, 40]	ἂν ἐκεῖνοι λέγωσι, καὶ μάρτυρας	αὐτοὺς	ἐπάγονται ἐνίοτε περὶ ὧν ἀμφισβητοῦσι·
[11, 75]	πλειόνων, λοιμός τε καὶ λιμὸς	αὐτοὺς	ἐπίεζε καὶ στάσις ἐγένετο τῶν
[11, 85]	μὲν ὢν ἐκείνοις καὶ βουλόμενος	αὐτοὺς	θαυμάζειν, οὐκ ἔχων δὲ ὅ,
[11, 35]	τὸν γὰρ Μενέλαον ἀφικέσθαι παρ´	αὐτοὺς	καὶ διηγήσασθαι ἅπαντα ὡς ἐγένετο.
[11, 90]	τἄλλα ἑώρα πάνυ ῥᾳδίως πειθομένους	αὐτοὺς	καὶ περὶ τῶν θεῶν, οὐκ
[11, 90]	ἀναχωρῆσαι παραχρῆμα ἀπὸ τῶν νεῶν	αὐτοὺς	καὶ σβεσθῆναι τὸ πῦρ, ἅτε
[11, 60]	δὲ τούτου πολλὰ χρήματα διαρπάσειν	αὐτοὺς	καὶ χώρας κρατήσειν τῆς ἀρίστης.
[11, 45]	ἄρχοι τῶν Ἀργείων· ἐβούλετο προσλαβεῖν	αὐτοὺς	κηδεύσας, καὶ διὰ τοῦτο ἔγημε
[11, 50]	ἐκεῖ πραγμάτων κρατεῖν καὶ μηδένα	αὐτοὺς	κωλύειν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς
[11, 120]	πενίαν. ταῦτα δὲ ἔλεγεν ἀποτρέπων	αὐτοὺς	τῆς ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατείας.
[11, 120]	πράγμασι διὰ τούτου μὴ λανθάνειν	αὐτούς·	ὥστε τὸ λοιπὸν ἠξίου παύσασθαι,
[11, 130]	Μενελάῳ προσθέσθαι, τοὺς δὲ καθ´	αὑτοὺς	ἀπελθεῖν, ὧν καὶ Ὅμηρος ἐν
[11, 125]	καὶ τοῖς θεοῖς διαλέγεσθαι καὶ	αὑτοὺς	ἀποσφάττειν {καὶ} μηδενὸς δεινοῦ ὄντος,
[11, 15]	οὕς φησιν αὐτοὺς διαλέγεσθαι πρὸς	αὑτούς,	καὶ οὐ μόνον γε τοὺς
[11, 110]	πως τῷ Πάριδι κάμνοντι διαλλάξειαν	αὑτοὺς	καὶ πρὸς φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν.
[11, 65]	πόλει καὶ φοβούμενοι μὴ καταλίποι	αὑτούς.	(καίτοι εἰ πρότερον ἐρῶσα τοῦ
[11, 65]	ἐξὸν ἀποδόντας τὴν Ἑλένην σῶσαι	αὑτούς;	οἱ δὲ καὶ ὕστερον, ὥς
[11, 35]	Ἕλληνες καὶ ἀμαθέστατοι ὄντες πολυμαθεστάτους	ἑαυτοὺς	νομίζουσι· τούτου δὲ μηθὲν εἶναι
[11, 35]	σοφώτατον ἑαυτὸν νομίζῃ. τοὺς γὰρ	τοιούτους	τῶν ἀνθρώπων μηδέποτε δύνασθαι τῆς
[11, 5]	δὲ ὑμῖν ὅτι τοὺς λόγους	τούτους	ἀνάγκη καὶ παρ´ ἑτέροις ῥηθῆναι
[11, 130]	νικῶσιν οὐδὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν, ἀλλὰ	τούτους	μὲν θαυμάζουσι καὶ φοβοῦνται, τῶν
[11, 70]	καὶ Πειρίθου καὶ Θετταλοὺς καὶ	Βοιωτοὺς	ἔχοντα συμμάχους· ἐπὶ δὲ Ἀλέξανδρον
[11, 80]	καὶ νίκην γελοίαν, ὡς τοῦ	ξίφους	καταχθέντος. οὐ γὰρ ἦν τῷ
[11, 50]	τοὺς γονεῖς αὐτῆς καὶ τοὺς	ἀδελφούς,	καὶ ἀφικέσθαι ἄγοντα μετὰ πολλοῦ
[11, 40]	βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν	ἀδελφοὺς	τῆς Ἑλένης εὐθέως ἐλθεῖν εἰς
[11, 60]	τῶν τοῦ Τυνδάρεω μήτε τοὺς	ἀδελφοὺς	τῆς Ἑλένης, καὶ ταῦτα νεῶν
[11, 55]	φήμης φροντίσασαν, ἀλλὰ μηδὲ τοὺς	ἀδελφοὺς	φοβηθεῖσαν περιόντας, οἳ πρότερον αὐτὴν
[11, 70]	καὶ Θετταλοὺς καὶ Βοιωτοὺς ἔχοντα	συμμάχους·	ἐπὶ δὲ Ἀλέξανδρον οὐκ ἂν
[11, 40]	τιμωρουμένους αὐτόν· εἶναι γὰρ αὐτοὺς	ἀξιομάχους	πρὸς ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, καὶ
[11, 105]	τὸν Ἕκτορα πεποίηκε πρὸ τοῦ	τείχους	ἀνδρειότατα ὑπομένοντα αὐτὸν καὶ μήτε
[11, 5]	τοὺς παῖδας αὐτοῦ πρὸ τοῦ	τείχους	ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´ ὡς
[11, 75]	ἄν ποτε Τρωίλος ἔξω τοῦ	τείχους	ἐγυμνάζετο, καὶ ταῦτα μακρὰν ἀπὸ
[11, 75]	ἐστι, κατακλυσθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ	τείχους.	ἔτι γὰρ καὶ νῦν οἱ
[11, 120]	οὐ δεχομένων, μέρος τι τοῦ	τείχους	καθεῖλον· ὅθεν γελοίως ἐλέχθη τὸ
[11, 150]	ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ	τείχους,	καὶ ταῦτα κοινῇ δόξαν τῷ
[11, 105]	τιτρώσκειν. ἔπειτα Δηίφοβον ἐξελθόντα τοῦ	τείχους,	μᾶλλον δὲ Ἀθηνᾶν παραλογίσασθαι αὐτόν,
[11, 15]	ἡδονὴν ἔσεσθαι· τοὺς δὲ νῦν	πτωχοὺς	οὐδέν φασιν ὑγιὲς λέγειν, οὐδὲ
[11, 20]	λόγους. ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τῆς	Καλυψοῦς,	ἐκείνην δὲ παρά του πυθέσθαι·
[11, 100]	ὡς, εἰ ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον,	ἄντικρυς	αὐτοῦ κατηγορῶν δειλίαν· καίτοι ἐξῆν
[11, 100]	ὑπακοῦσαι ἤθελεν, ~ὁ δὲ Ἀγαμέμνων	ἄντικρυς	ἔφη καὶ τὸν Ἀχιλλέα φοβεῖσθαι
[11, 80]	τὴν πόλιν φησὶ καὶ Δία	ἄντικρυς	πεποίηκε λέγοντα πασῶν τῶν ὑπὸ
[11, 15]	ἐπαίνους τοὺς παρ´ αὐτῶν ἀποδέχονται	ὡς	ἀληθεῖς. (ἴσασι γὰρ ὅτι πάντα
[11, 35]	ὅτι Τροίαν τέ εἰσι πεπεισμένοι	ὡς	ἁλοῦσαν ὑπὸ Ἀγαμέμνονος καὶ ὅτι
[11, 95]	τὰ αὑτοῦ καὶ τοὺς ἵππους,	ὡς	ἂν κάκιστά τις βουλεύσαιτο περὶ
[11, 25]	τῇ αὑτοῦ χώρᾳ τιθέντες, ἀλλ´	ὡς	ἂν λάθοι μάλιστα, καὶ διὰ
[11, 140]	πάσης προθυμίας. (λέγειν δὲ αὐτὸν	ὡς	ἄξιος μὲν εἴη βασιλεύειν καὶ
[11, 80]	Ἀγαμέμνονα ἐκκλησίαν συναγαγεῖν τῶν Ἑλλήνων,	ὡς	ἀπάξοντα τὸ στράτευμα, δῆλον ὅτι
[11, 80]	μονομαχίαν. {οὐ γὰρ δυνάμενος εἰπεῖν	ὡς	ἀπέκτεινε τὸν Ἀλέξανδρον ὁ Μενέλαος,
[11, 140]	γενέσθαι. ~τὸν δὲ Ἕκτορά φασιν,	ὡς	ἀπέπλευσαν οἱ Ἀχαιοί, πολλοῦ πλήθους
[11, 40]	Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλους δέ τινας	ὡς	ἁρπασθείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ τοῦ
[11, 125]	ὃς ἦν ὕστατος τῶν Τρώων,	ὡς	αὐτοὶ λέγουσι, Πατρόκλου δὲ ἀποθανόντος,
[11, 75]	καὶ τοὺς Τρῶας, καὶ μᾶλλον	ὡς	αὐτοὶ πολιορκησόμενοι παρεσκευάζοντο. (οἱ δὲ
[11, 25]	ἀσαφῶς λέγουσιν· οἱ δὲ οὐχ	ὡς	αὐτοί τι εἰδότες, ἀλλ´ ὡς
[11, 125]	τοῦ πάντων κακίστου τὴν ψυχήν,	ὡς	αὐτοί φασιν, ἄλλου τε ἀποθανόντος
[11, 45]	ἡμῖν ταῦτα λέγεται, καὶ προσέτι	ὡς	αὐτὸς ἑορακὼς εἴην ἐν Ὀλυμπίᾳ
[11, 20]	οὓς εἶπε πρὸ τῆς συνουσίας,	ὡς	αὐτὸς ἑωρακώς τε καὶ ἀκηκοώς,
[11, 10]	φάσκουσαν εἶναι τῶν Κρόνου (παίδων,	ὡς	αὐτὸς Ὅμηρος ἀπήγγειλε ποιήσας, καί
[11, 15]	Ὁμήρου, μόνον δὲ ἐπιδεῖξαι τἀληθὲς	ὡς	γέγονεν· ἐπεί τοι καὶ ἀπολογήσομαι
[11, 80]	περὶ τὴν ἁρπαγὴν {οὐκ αὐτὸς	ὡς	γενόμενα διηγούμενος, ἀλλ´ Ἕκτορα ποιήσας
[11, 30]	ὡς ἐσόμενα, ἃ τυχὸν αὐτῷ	ὡς	γιγνόμενα διελθεῖν, ὅπως ἐβούλετο καὶ
[11, 45]	Θερμώδοντος ποταμοῦ μίαν τῶν Ἀμαζόνων·	(ὡς	δὲ ἐκεῖνος ἔφη, καὶ τὴν
[11, 110]	καὶ πρὸς φιλίαν πράξαντες ἀπελθεῖν.	ὡς	δὲ ἔκριναν ταῦτα, καὶ ἐποίουν
[11, 100]	ἔτι βούλεσθαι ζῆν ἐκείνου ἀποθανόντος.	{ὡς	δὲ ἑώρα αὐτὸν οὐ δυνάμενον
[11, 10]	τε θανάτους καὶ τὰς ἀλγηδόνας·	ὡς	δὲ παθόντες μνημονεύεσθαι περὶ πολλοῦ
[11, 35]	παρ´ αὐτοὺς καὶ διηγήσασθαι ἅπαντα	ὡς	ἐγένετο. (δεομένου δέ μου διηγήσασθαι,
[11, 65]	μὴ ἄλλως νόμιζε πραχθῆναι ἢ	ὡς	ἐγὼ λέγω. πολὺ γὰρ πιστότερον
[11, 125]	ἀναθέντες τῇ Ἀθηνᾷ καὶ ἐπιγράψαντες,	ὡς	ἔθος ἐστὶ τοὺς ἡττημένους, οὐδὲν
[11, 100]	διὰ πρόρρησίν τινα μένειν αὐτόν,	ὡς,	εἰ ἐξῄει, πάντως ἀποθανούμενον, ἄντικρυς
[11, 20]	φίλτρον αὐτῇ, τὸν κεστὸν ἱμάντα,	ὡς	εἰκός, ἐν ἀπορρήτῳ τοῦτο ἀξιοῦσα.
[11, 110]	τῶν Τρώων τὸ πλῆθος ἐκάθευδεν,	ὡς	εἰκὸς ἦν κεκοπωμένους καὶ μηδὲν
[11, 90]	καὶ ἀσθενοῦς ἔτι φήμης ἀπολειπομένης,	ὡς	εἰκὸς περὶ τῶν σφόδρα παλαιῶν,
[11, 60]	Σπάρτης ἐπὶ θάλατταν κατιόντων, παραχρῆμα,	ὡς	εἰκός, περιβοήτου γενομένης τῆς ἁρπαγῆς;
[11, 145]	Οὐρανὸν τολμῶσι λέγειν καὶ πείθουσιν	ὡς	ἐκτμηθέντα ὑπὸ τοῦ Κρόνου, τὸν
[11, 140]	πρὸς δὲ τούτοις ἐγκαλοῦντα Ἕλενον	ὡς	ἐλαττούμενον Δηιφόβου δεηθῆναι τοῦ πατρός,
[11, 145]	Ἀριστογείτονα πάντων μάλιστα Ἀθηναῖοι τιμῶσιν,	ὡς	ἐλευθερώσαντας τὴν πόλιν καὶ ἀνελόντας
[11, 80]	χρήσασθαι, τοσοῦτόν γε κρείττονα ὄντα,	ὡς	ἕλκειν αὐτὸν εἰς τοὺς Ἀχαιοὺς
[11, 20]	θεῶν, οὕτως διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν	ὡς	ἔμπειρος τῆς τῶν θεῶν γλώττης,
[11, 105]	τὸ ψεῦδος καὶ τῷ ὄντι	ὡς	ἐν ὀνείρατι μάχην διηγούμενος. μάλιστα
[11, 20]	ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσι χρῆται,	ὡς	ἐξὸν αὐτῷ, μὴ μόνον τὰς
[11, 20]	ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν,	ὡς	ἔοικε, τὸ νέφος, ὃ περιεκάλυψεν
[11, 45]	μετὰ πολλοῦ πλούτου καὶ παρασκευῆς	ὡς	ἐπὶ μνηστείαν, καὶ διαφέροντα κάλλει,
[11, 20]	δὴ πείσειν γε ἐνόμιζέ τινα	ὡς	ἐπίσταιτο τοὺς παρὰ τοῖς θεοῖς
[11, 15]	δεδόσθαι. περὶ δὲ θεῶν πάντες,	ὡς	ἔπος εἰπεῖν, ὁμολογοῦσι μηθὲν ἀληθὲς
[11, 35]	τῆς ἐκείνου θυγατρός. ἐγὼ οὖν	ὡς	ἐπυθόμην παρὰ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ
[11, 30]	Πρίαμον πεποίηκε λέγοντα ἐπ´ ὀλίγον	ὡς	ἐσόμενα, ἃ τυχὸν αὐτῷ ὡς
[11, 25]	ὡς αὐτοί τι εἰδότες, ἀλλ´	ὡς	ἑτέρων ἀκούσαντες. ὃς δ´ ἂν
[11, 110]	βοηθοὶ καὶ ἄλλο πλῆθος ἐπικούρων,	ὡς	εὐτυχοῦντας ἐπυνθάνοντο τὸν Πρίαμον καὶ
[11, 140]	καὶ λαβόντα ναῦς καὶ στρατιὰν	ὡς	ἐφ´ ἕτοιμον τὴν Ἑλλάδα πλεῦσαι
[11, 25]	ἁλώσεως τῆς πόλεως. καίτοι γάρ,	ὡς	ἔφην, ἀνδρειότατος ὢν ὑποκατεκλίνετο καὶ
[11, 60]	γάμου σημεῖόν ἐστιν. ἐπεὶ δέ,	ὡς	ἔφην, γαμήσας ὁ Ἀλέξανδρος ἀπηλλάγη
[11, 0]	δι´ ἡδονὴν ἐνίκα; χαλεποῦ δέ,	ὡς	ἔφην, ὄντος τοῦ διδάσκειν, τῷ
[11, 45]	καὶ ὡς θεοφιλὴς εἴη καὶ	ὡς	ἡ Ἀφροδίτη αὐτῷ ὑπόσχοιτο τὸν
[11, 5]	τείχους ἀποθανόντας ὑπ´ ἀλλήλων, οὔθ´	ὡς	ἡ Σφὶγξ ἀφικομένη κατεσθίοι τὰ
[11, 120]	καθ´ ἑαυτῶν δὲ γίγνεσθαι μαρτύριον	ὡς	ἡττημένων. (παρεκάλει δὲ καὶ τὴν
[11, 45]	ἐκείνῳ τὴν ἀρχὴν προσήκειν· καὶ	ὡς	θεοφιλὴς εἴη καὶ ὡς ἡ
[11, 95]	ἀπέκτεινε καὶ τῶν ὅπλων ἐκράτησεν,	ὡς	καὶ τοῦτο Ὅμηρος εἴρηκε. τοὺς
[11, 85]	θρασυνόμενον, ἔπειτα εὐθὺς ἀποστραφέντα φεύγειν,	ὡς	κεραυνῶν δῆθεν εἰργόντων αὐτόν· (τέλος
[11, 5]	λέγοι τις, χαλεπῶς ἂν φέροιεν	ὡς	λοιδορούμενοι. (τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο
[11, 15]	μὲν ὡς πτωχῷ, τοὺς δὲ	ὡς	μαινομένῳ ἀπάρχεσθαι, καὶ μᾶλλον οἴονται
[11, 105]	ζωγρηθέντα, ὃν λοιδορούμενον ἀεὶ πεποίηκεν,	ὡς	μαλθακὸν αἰχμητὴν καὶ ἐπονείδιστον ἐν
[11, 60]	τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ πραγμάτων	ὡς	μεγάλων καὶ πλούτου ὑπερβάλλοντος. εἰ
[11, 55]	καὶ ἐρημωθεῖσα τοσαύτην ἐπίδοσιν ἔσχεν	ὡς	μεγίστην γενέσθαι τῶν κατὰ τὴν
[11, 65]	κατεῖχον αὐτὴν καὶ Δηιφόβῳ συνῴκιζον,	ὡς	μέγιστον ἀγαθὸν ἔχοντες ἐν τῇ
[11, 90]	βελτίω ποιῶν τὰ τῶν Ἑλλήνων,	ὡς	μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν. οὕτως
[11, 110]	καὶ τῇ προτεραίᾳ μικροῦ διεφθάρησαν,	ὡς	μηδὲ φυγὴν ἔτι εἶναι, καὶ
[11, 90]	θαρρῆσαί ποτε τοὺς οὕτως ἀπειρηκότας	ὡς	μήτε ὑπὸ τῆς τάφρου μήτε
[11, 25]	δὲ βουλόμενοι τὰ γενόμενα ἐπιδεῖξαι,	ὡς	ξυνέβη ἕκαστον, οὕτως ἀπαγγέλλουσι, τὸ
[11, 40]	πάντα ποιήσαντα περὶ Ἑλένης, Στησίχορον,	ὡς	οἶμαι, τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ τῆς
[11, 95]	καὶ ἐδίωκε μέχρι τῆς θαλάττης,	ὡς	ὁμολογεῖ ταῦτα Ὅμηρος. νὺξ δὲ
[11, 75]	οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν τὴν Χερρόνησον,	ὡς	ὁμολογοῦσι πάντες, εἴπερ ἐκράτουν τῆς
[11, 5]	ἢ αὐλήσῃ· τὸν δὲ εἰπόντα	ὡς	οὐ γέγονεν οὐδὲν αὐτῶν ἐκβάλλουσιν.
[11, 20]	ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει,	ὡς	οὐ μόνον ἐξὸν αὐτῷ τὰς
[11, 115]	καὶ τοῖς Ἀχαιοῖς εὐημερῆσαι τότε	ὡς	οὐ πρότερον. ὅ τε γὰρ
[11, 60]	οἴχεσθαι εἰς τοὺς βαρβάρους ἐκδοθεῖσαν,	ὡς	οὐδενὸς ὄντος ἀξίου παρ´ αὐτοῖς.
[11, 35]	τε πολλὰ τῶν Ἑλλήνων καταγελῶντος	ὡς	οὐθὲν εἰδότων ἀληθὲς περὶ τῶν
[11, 145]	δὲ καὶ περὶ Ὁμήρου ἀπολογήσασθαι,	ὡς	οὐκ ἀνάξιον ὁμολογεῖν αὐτῷ ψευδομένῳ.
[11, 100]	ἀφανίσαι τὴν τοῦ Ἀχιλλέως τελευτὴν	ὡς	οὐκ ἀποθανόντος ἐν Ἰλίῳ. (τοῦτο
[11, 40]	ὥσπερ ὁ οἶνος πίνειν μάτην.	ὡς	οὖν ἤκουσα παρ´ ἐκείνου, πειράσομαι
[11, 55]	Ἡρακλῆς, ἀποκτείνας αὐτοῦ τὸν πατέρα,	ὡς	πάντων ἐχθρότατον, ἀλλ´ οὐκ ἄλλον
[11, 140]	ἀσθένειαν, εἰς τὴν Ἀσίαν ἐλθεῖν	ὡς	παρὰ φίλους τε καὶ ἐνσπόνδους
[11, 10]	τῦφος αὐτῶν κεκράτηκεν. ἐπιθυμοῦσι γὰρ	ὡς	πλεῖστον ὑπὲρ αὐτῶν γίγνεσθαι λόγον·
[11, 70]	πλοῦν ἕλοιεν· (εἰ δ´ οὖν,	ὡς	πολεμήσοντες μετὰ τῆς αὑτῶν δυνάμεως;
[11, 55]	ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι γὰρ	ὡς	πρὸ ὀλίγων ἐτῶν Ἡρακλῆς πεπορθήκει
[11, 15]	ἔπειτα δὲ εἰρήκασι τοὺς μὲν	ὡς	πτωχῷ, τοὺς δὲ ὡς μαινομένῳ
[11, 55]	τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἠλιθιότητος καὶ	ὡς	τὰ ψευδῆ ἀλλήλοις μάχεται· λέγουσι
[11, 35]	πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἄταφοι ἔμειναν,	ὡς	ταῦτα μέγιστα τῶν γενομένων καὶ
[11, 25]	δὲ καὶ τοῦτο τοῖς ψευδομένοις	ὡς	τὸ πολύ γε, ἄλλα μέν
[11, 75]	ἐγένετο τῶν ἡγεμόνων, ὅπερ εἴωθεν	ὡς	τὸ πολὺ γίγνεσθαι τοῖς κακῶς
[11, 115]	τὴν γνώμην ἔχοντες. ἐνέδραις οὖν	ὡς	τὸ πολὺ καὶ καταδρομαῖς ἐχρῶντο.
[11, 85]	καὶ ἀσεβῆ πράγματα, ὃ πάσχουσιν	ὡς	τὸ πολὺ πάντες ὅσοι τῇ
[11, 80]	χαρίζεται χάριτας καὶ νίκην γελοίαν,	ὡς	τοῦ ξίφους καταχθέντος. οὐ γὰρ
[11, 95]	καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐνέκλινεν	ὡς	φεύγων, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ, ἅμα δὲ
[11, 110]	πρότερον, ἐπηυλίσθησαν ἐγγὺς τῶν νεῶν,	ὡς	φυλάξοντες τοὺς Ἀχαιούς· ὑπώπτευον γὰρ
[11, 40]	τυφλωθῆναί φατε ὑπὸ τῆς Ἑλένης,	ὡς	ψευσάμενον, αὖθις δὲ ἀναβλέψαι τἀναντία
[11, 85]	τι εἴπῃ μέγα καὶ θαυμαστόν,	ὥς	γε οἶμαι τὰ γενόμενα διηγούμενος·
[11, 150]	ὅ γε Ἀχιλλεὺς πεποίηται λέγων,	ὥς	μ´ ὄφελ´ Ἕκτωρ κτεῖναι, ὃς
[11, 55]	χώρας; (εἰ δ´ ἦν οὕτως	ὥς	φασι, πῶς οὐκ ἔφριττον οἱ
[11, 65]	αὑτούς; οἱ δὲ καὶ ὕστερον,	ὥς	φασιν, Ἀλεξάνδρου ἀποθανόντος, κατεῖχον αὐτὴν
[11, 65]	τοιαύτης ἕνεκα πράξεως, {καὶ ταῦτα,	ὥς	φασιν, οὐ πάλαι τῆς Τροίας
[11, 145]	λόχον ὀνομάζουσι Λακεδαιμονίων μηδεπώποτε γενόμενον,	ὥς	φησι Θουκυδίδης, Ἁρμόδιον δὲ καὶ
[11, 55]	λοιδορεῖσθαι αὐτῷ περὶ τῆς ἁρπαγῆς,	ὥς	φησιν Ὅμηρος· λέγει γὰρ οὕτως·
[11, 85]	γὰρ οὐ βουλόμενος εἰπεῖν οὕτως	ἐναργῶς,	ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος
[11, 25]	ἀλλ´ εἴ που καὶ μέμνηται,	παρέργως	καὶ βραχέως, καὶ δῆλός ἐστιν
[11, 120]	τοῦτο μετήνεγκεν ἐπὶ τὸ ψεῦδος,	εἰδὼς	γενόμενον· ἀλλ´ ἔφη τοὺς Τρῶας
[11, 100]	μέχρι τῶν τειχῶν. πάλιν δὲ	εἰδὼς	τάφον ὄντα τοῦ Ἕκτορος καὶ
[11, 120]	ποτε στρατεύσειν εἰς τὴν Ἀσίαν,	ἕως	ἂν ἄρχῃ τὸ Πριάμου γένος,
[11, 100]	ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς,	ἕως	ἂν λάβῃ τὰ δῶρα, καὶ
[11, 65]	ἐξιοῦσαν αὐτήν, καὶ ταῦτα πεζῇ,	ἕως	θαλάττης μήτε ἀποπλεύσασαν διῶξαι, συνάρασθαι
[11, 60]	εἰς Τροίαν, ὁ δὲ Ἀλέξανδρος	ἀδεῶς	καὶ μετὰ τοσαύτης ἐξουσίας ἔπραττε
[11, 40]	Ἕλληνες· ἃ δ´ ἂν ἀκούσωσιν	ἡδέως	τινὸς λέγοντος, ταῦτα καὶ ἀληθῆ
[11, 55]	οὖσαν; οὐ γὰρ ἱκανὸν ἦν	Πιτθέως	θυγατέρα οὖσαν ἐν Σπάρτῃ δουλεύειν,
[11, 40]	τοὺς οὖν ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης	εὐθέως	ἐλθεῖν εἰς τὴν τοῦ Θησέως
[11, 145]	οἱ δὲ δεύτεροι καὶ τρίτοι	τελέως	ἄπειροι καὶ ὅ, τι ἂν
[11, 5]	τυφλὸν ἀλᾶσθαι, καὶ πρότερον ἄλλου	βασιλέως	αὐτῶν καὶ τῆς πόλεως οἰκιστοῦ,
[11, 105]	πάνυ γελοίως, καὶ τὴν Πριάμου	βασιλέως	εἰς τὸ στρατόπεδον ἄφιξιν παρὰ
[11, 45]	εἰ βούλοιτο, εἴτε τοῦ Αἰγυπτίων	βασιλέως	εἴτε τοῦ Ἰνδῶν. ~τῶν μὲν
[11, 135]	ἀφίκετο. γήμας δὲ τὴν τοῦ	βασιλέως	θυγατέρα καὶ διηγήσατο τοῖς ἱερεῦσι
[11, 40]	γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ Θησέως	βασιλέως	ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν ἀδελφοὺς
[11, 100]	καὶ τοὐναντίον ἐκεῖνον ὑπὸ τοῦ	Ἀχιλλέως	ἀναιρεθῆναί φησιν, {ὃς τοσοῦτον ὑπερεῖχε
[11, 100]	καὶ τοῦτον ἀντήλλαξεν Ὅμηρος τοῦ	Ἀχιλλέως,	βουλόμενος τὸ κατ´ ἐκεῖνον κρύψαι.
[11, 85]	καὶ τὰς δεήσεις τὰς τοῦ	Ἀχιλλέως,	εἴ τι δύναιτο ἐκεῖνος ἄρα
[11, 90]	τοῖς γενομένοις ποιῆσαι· (Τοῦ γὰρ	Ἀχιλλέως	ἐπιβοηθήσαντος ἐν τῇ καταλήψει τῶν
[11, 105]	ἐτόλμησεν εἰπεῖν, οὔτε τὸν τοῦ	Ἀχιλλέως	θάνατον οὔτε τὴν ἅλωσιν τῆς
[11, 30]	μάχην ἐκείνην τὴν λεγομένην τοῦ	Ἀχιλλέως	καὶ τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν
[11, 30]	θάνατον, πῶς ἀπέλιπε τὸν τοῦ	Ἀχιλλέως	καὶ τὸν τοῦ Μέμνονος καὶ
[11, 90]	πῦρ, ἅτε ἐξαπίνης ἐπιπεσόντος τοῦ	Ἀχιλλέως,	καὶ τούς τε ἄλλους ἀποχωρεῖν
[11, 80]	καὶ ἀναφέρων εἰς τιμὴν τοῦ	Ἀχιλλέως.	{καίτοι θεοφιλῆ γ´ εἶναι τὴν
[11, 115]	αὐτοῖς· ἀλλὰ Νεοπτόλεμόν τε τὸν	Ἀχιλλέως	κομιδῇ νέον ὄντα καὶ Φιλοκτήτην
[11, 35]	περὶ μόνης ἐρεῖν τῆς τοῦ	Ἀχιλλέως	μήνιδος καὶ τὰς συμφορὰς καὶ
[11, 95]	δὲ Ἕκτωρ ἐνδυσάμενος τὰ τοῦ	Ἀχιλλέως	ὅπλα ἐπίσημα ὄντα ἔκτεινέ τε
[11, 95]	τῶν Μυρμιδόνων, ἀναλαβόντα τὰ τοῦ	Ἀχιλλέως	ὅπλα, καὶ τοῦτον ὑπὸ τοῦ
[11, 100]	ὀστᾶ κομίσας· τὰ δὲ τοῦ	Ἀχιλλέως	ὀστᾶ ἀνεμίχθη τοῖς τοῦ Πατρόκλου;
[11, 90]	ἦν στρατιάν; ἢ τὸ τοῦ	Ἀχιλλέως	σθένος, οὐ δήπου τότε πρῶτον
[11, 100]	καθ´ αὑτόν, ἀλλὰ μετὰ τοῦ	Ἀχιλλέως	τεθῆναι. {καὶ Νέστωρ μὲν οὐκ
[11, 100]	ἐβούλετο Ὅμηρος ἀφανίσαι τὴν τοῦ	Ἀχιλλέως	τελευτὴν ὡς οὐκ ἀποθανόντος ἐν
[11, 110]	τὰ δὲ πράγματα οὕτως ἔσχεν.	(Ἀχιλλέως	τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος ἐν τῇ
[11, 150]	τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ τὸν τοῦ	Ἀχιλλέως	υἱόν, καὶ ταῦτα ἑστιαθέντα ὑπὸ
[11, 20]	τόπον δέ τινα πρὸ τῆς	πόλεως,	Βατίειαν ὀνομαζόμενον σῆμα Μυρίνης. (τὸ
[11, 65]	πάσης κινδυνευούσης ἀναστάτου γενέσθαι τῆς	πόλεως	διὰ τὴν ἐκείνου παρανομίαν, ἐξὸν
[11, 125]	καὶ μηδὲ τὴν ἅλωσιν τῆς	πόλεως	διελθεῖν. ταῦτα γάρ ἐστιν ἐν
[11, 5]	εἰκότως ἤχθοντό μοι καὶ τῆς	πόλεως	ἐξέβαλλον εἰ τὴν παρ´ ἐκείνων
[11, 105]	πειθόμενον, ἔπειτα φεύγοντα κύκλῳ τῆς	πόλεως,	ἐξὸν εἰσελθεῖν, καὶ τὸν Ἀχιλλέα,
[11, 0]	ἢ κατάρας ἔχοντα κατὰ τῆς	πόλεως,	καὶ ταύτας οὐκ ἀληθεῖς, ἐμοῦ
[11, 25]	τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς	πόλεως.	καίτοι γάρ, ὡς ἔφην, ἀνδρειότατος
[11, 5]	ἄλλου βασιλέως αὐτῶν καὶ τῆς	πόλεως	οἰκιστοῦ, Ἀμφίονος, τοὺς παῖδας, ἀνθρώπων
[11, 20]	ἐπὶ τόπου τινὸς πρὸ τῆς	πόλεως,	ὃν τοὺς μὲν ἀνθρώπους Βατίειαν
[11, 75]	καὶ ταῦτα μακρὰν ἀπὸ τῆς	πόλεως,	οὐδ´ ἂν ἐγεώργουν τὴν Χερρόνησον,
[11, 135]	καὶ παρ´ ἐλπίδας ἁλούσης τῆς	πόλεως,	οὐχ ὥσπερ εἰώθασι κατὰ σπονδὰς
[11, 135]	τῶν πολεμίων φεύγοντας, ἐμπεπρησμένης τῆς	πόλεως,	πάντων ἀπολωλότων, ὅπου χαλεπὸν ἦν
[11, 120]	ἀποθνῄσκει, καὶ θάπτεται πρὸ τῆς	πόλεως.	τὴν δὲ ἀρχὴν Σκαμανδρίῳ τῷ
[11, 130]	εἰ μετὰ τοσαύτης δόξης καὶ	δυνάμεως	ἀφικόμενον τὸν Ἀγαμέμνονα ἀπέκτεινε, κρατήσαντα
[11, 45]	τοῦ πλήθους καὶ τῆς ἄλλης	δυνάμεως,	καὶ ὅτι αὑτοῦ γίγνοιτο ἡ
[11, 70]	κοινωνῆσαι, οἷς ἧττον ἔμελε, τῆς	δυνάμεως·	Κάστορα δὲ καὶ Πολυδεύκην μόνους
[11, 70]	ὡς πολεμήσοντες μετὰ τῆς αὑτῶν	δυνάμεως;	οὐ γὰρ ἐπὶ Θησέα μὲν
[11, 110]	οἱ δὲ καὶ φόβῳ τῆς	δυνάμεως·	οὐ γὰρ τοῖς ἡττημένοις οὐδὲ
[11, 135]	Ἕκτορος πεμφθεὶς μετὰ στόλου καὶ	δυνάμεως	πολλῆς Ἰταλίαν κατέσχε τὴν εὐδαιμονεστάτην
[11, 115]	πειρωμένην ἐμπρῆσαι, μαχόμενος ἐκ τῆς	νεὼς	ναυμάχῳ δόρατι, καὶ Ἀλέξανδρος ἀποθνῄσκει
[11, 65]	τὸν πατέρα πλεῦσαι τοιαύτης ἕνεκα	πράξεως,	{καὶ ταῦτα, ὥς φασιν, οὐ
[11, 75]	μὲν οὐ πολλαὶ ἐγένοντο ἐκ	παρατάξεως·	οὐ γὰρ ἐθάρρουν προσιέναι πρὸς
[11, 135]	γε ἔστιν ἄλλα τε τῆς	ἀφίξεως	καὶ νομὸς ἀπ´ αὐτοῦ καλούμενος,
[11, 65]	καὶ Μενέλαον τῆς μνηστείας ἀπελπίσαντα	βαρέως	ἐνεγκεῖν, καὶ Ἀγαμέμνονα φοβηθῆναι τοὺς
[11, 110]	ὁ μὲν Ἕκτωρ ἠγανάκτει καὶ	βαρέως	ἔφερε καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἐλοιδόρει·
[11, 70]	καὶ τῆς ἀρχῆς διὰ γῆρας,	Τυνδάρεως	δὲ Μενελάῳ ἐξέστη. φαίνεται γὰρ
[11, 50]	Λαομέδοντι. (πρὸς οὖν ταῦτα ὁ	Τυνδάρεως	ἐβουλεύετο μετὰ τῶν παίδων. καὶ
[11, 50]	τοῖς δικαίοις. (ἔφη γὰρ ὁ	Τυνδάρεως	ἱκανὸν εἶναι αὐτῷ κηδεύσαντι· καὶ
[11, 25]	αὐτοῦ τοῦ ἀδικήματος καὶ τῆς	ὕβρεως	τοῦ Ἀλεξάνδρου, δι´ ἣν συνέστη
[11, 5]	οὔτε Θυέστης ἐμοίχευσε τὴν τοῦ	Ἀτρέως	οὔτε ἐκεῖνος ἀπέκτεινε τοὺς τοῦ
[11, 50]	μὴ καταλιπεῖν ἀρχὴν πολέμου καὶ	στάσεως	ἐν τοῖς Ἕλλησι. τὸν δὲ
[11, 40]	οὔσης γενέσθαι καὶ ἁρπαγὴν ὑπὸ	Θησέως	βασιλέως ὄντος Ἀθηνῶν. τοὺς οὖν
[11, 55]	περιόντας, οἳ πρότερον αὐτὴν ἀφείλοντο	Θησέως	καὶ οὐ περιεῖδον ἁρπασθεῖσαν; (τοῦτο
[11, 40]	ἀφιέναι λαβόντας· τὴν δὲ τοῦ	Θησέως	μητέρα αἰχμάλωτον ἄγειν, τιμωρουμένους αὐτόν·
[11, 65]	συνάρασθαι δὲ τοῦ στόλου τὴν	Θησέως	μητέρα πρεσβυτέραν καὶ δῆλον ὅτι
[11, 55]	δὲ τὴν Αἴθραν τὴν τοῦ	Θησέως	μητέρα συναπᾶραι αὐτῇ αἰχμάλωτον οὖσαν;
[11, 40]	εὐθέως ἐλθεῖν εἰς τὴν τοῦ	Θησέως	χώραν καὶ πορθῆσαι τὴν πόλιν
[11, 10]	ποθεν, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς	ποιήσεως	ἐλέγχων, τῷ τε ἀληθεῖ βοηθῶν
[11, 35]	οὐ γενόμενα, προϊούσης δὲ τῆς	ποιήσεως,	ἐπεὶ ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους ῥᾳδίως
[11, 25]	μὴ κατὰ φύσιν ἄρξασθαι τῆς	ποιήσεως·	ἕτερον δέ, ὅτι τὴν ἀρχὴν
[11, 35]	τῶν γενομένων καὶ ἄξια τῆς	ποιήσεως,	καὶ τὴν τοῦ Διὸς βουλὴν
[11, 30]	τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν τοῦ	Ὀδυσσέως,	ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα ἐποίησε διηγούμενον
[11, 110]	δὴ Ἀγαμέμνων μετὰ Νέστορος καὶ	Ὀδυσσέως	καὶ Διομήδους βουλευ– σάμενος σιωπῇ
[11, 130]	οὐδεὶς ἐβοήθει τῶν φίλων τῶν	Ὀδυσσέως	οὐδὲ Νέστωρ οὕτως ἐγγύθεν. ἅπαντες
[11, 25]	ἢ δεινότερον εἶχεν εἰπεῖν τῆς	ἁλώσεως;	οὔτε ἀνθρώπους πλείους ἀποθνήσκοντας οὐδὲ
[11, 25]	αὐτοῖς οὔτε τὰ περὶ τῆς	ἁλώσεως	τῆς πόλεως. καίτοι γάρ, ὡς
[11, 135]	ἐκεῖθεν ἔλαβεν, λόγον ἁπάντων ἀπιστότατον·	τέως	δὲ ἐλάνθανεν εἴδωλον ἐκ τῆς
[11, 105]	κελεύσαντος τοῦ Διὸς λύτρων δοθέντων,	~τέως	δὲ τὴν Ἀφροδίτην ἐπιμεληθῆναι καὶ
[11, 125]	τοῦτο μηδὲ ὑποπτεῦσαι, καὶ ταῦτα	μάντεως	οὔσης παρ´ αὐτοῖς ἀψευδοῦς, ἀλλὰ
[11, 25]	που καὶ μέμνηται, παρέργως καὶ	βραχέως,	καὶ δῆλός ἐστιν ἐπιταράττων· οὐ
[11, 100]	ἀλλ´ οὐ γὰρ ἐβούλετο, φησί,	ταχέως	ἀπαλλάξαι τοῦ κινδύνου τοὺς Ἀχαιούς,
[11, 125]	ὥστε καὶ τὴν Ὁμήρου ποίησιν	ὀρθῶς	ἄν τινα εἰπεῖν ἐνύπνιον, καὶ
[11, 150]	οὖν εἴποι τις ἀνήκοος, Οὐκ	ὀρθῶς	Ἕλληνας καθαιρεῖς. ἀλλ´ οὐδὲν ἔστιν
[11, 15]	ἐνόμιζε, τοῦτο λέγω· πότερον δὲ	ὀρθῶς	ἢ μὴ παρίημι νῦν σκοπεῖν.
[11, 115]	ὁμολογιῶν δεόμενοι, καθάπερ εἶπον, οὐ	βεβαίως	ἐπολέμουν, ἀλλ´ ἀμφιβόλως τρόπον τινὰ
[11, 150]	ἀγαγέσθαι γυναῖκα, ὅθεν ἔδοξε τεθνηκέναι	δικαίως·	πόσῳ κρείττω ταῦτα μὴ γενόμενα
[11, 40]	ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, καὶ καταστρέψασθαι	ῥᾳδίως	ἄν, εἰ ἐβούλοντο. ~εἶπον οὖν
[11, 130]	Αἴγισθος ἐπιθέμενος αὐτῷ καὶ κρατήσας	ῥᾳδίως,	οἵ τε Ἀργεῖοι καταλαβόντες τὸ
[11, 145]	τι ἂν εἴπῃ τις παραδέχονται	ῥᾳδίως·	ὁπότε τὸν Σκιρίτην μὲν λόχον
[11, 35]	ποιήσεως, ἐπεὶ ἑώρα τοὺς ἀνθρώπους	ῥᾳδίως	πάντα πειθομένους, καταφρονήσας αὐτῶν καὶ
[11, 90]	ὅτι καὶ τἄλλα ἑώρα πάνυ	ῥᾳδίως	πειθομένους αὐτοὺς καὶ περὶ τῶν
[11, 40]	ἀγνοίας ἀπολυθῆναι. ~οὕτως δέ, ἔφη,	γελοίως	ἀπὸ τούτων διάκεισθε ὑμεῖς ὥστε
[11, 120]	τι τοῦ τείχους καθεῖλον· ὅθεν	γελοίως	ἐλέχθη τὸ ἁλῶναι τὴν πόλιν
[11, 105]	προσθεὶς ἐπιτάφιον, καὶ τοῦτο πάνυ	γελοίως,	καὶ τὴν Πριάμου βασιλέως εἰς
[11, 150]	τοῦ μεγέθους τῶν κακῶν πάνυ	γελοίως	κύνα γενέσθαι· τὸν δὲ βασιλέα
[11, 105]	γενόμενα ὅπλα· καὶ οὕτως δὴ	γελοίως	τὸν Ἀχιλλέα μόνον τρεπόμενον τοὺς
[11, 85]	(ἀλλ´ οὐ περὶ τοῦ Ἕκτορος	ὁμοίως	ἀπορεῖ ὅ, τι εἴπῃ μέγα
[11, 150]	ἀποθανεῖν τῷ ὄντι μέγα ὄνειδος·	ὁμοίως	δὲ τὸν νοῦν ἔχειν δοκοῦντα
[11, 25]	δεύτερον δεύτερον καὶ τἄλλα ἐφεξῆς	ὁμοίως.	ἓν μὲν τοῦτο αἴτιον τοῦ
[11, 115]	Μέμνων μέγα ἀξίωμα ἔχων ἐτρώθη	καιρίως,	τήν τε Ἀμαζόνα ἀπέκτεινε Νεοπτόλεμος
[11, 75]	ἐκ Λήμνου οἶνος ἐκομίζετο αὐτοῖς.	(κακῶς	δὲ φερομένων τῶν Ἀχαιῶν ἐν
[11, 110]	γὰρ τοῖς ἡττημένοις οὐδὲ τοῖς	κακῶς	πράττουσιν, ἀλλὰ τοῖς νικῶσι καὶ
[11, 130]	γεσίας· τοῖς δὲ ἡττημένοις καὶ	κακῶς	πράττουσιν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγκη συμβαίνειν.
[11, 75]	ὡς τὸ πολὺ γίγνεσθαι τοῖς	κακῶς	πράττουσιν, οὐ τοῖς κρατοῦσιν. ὁμολογεῖ
[11, 75]	λοιπὸν χρόνον τὰ μὲν ἐποίουν	κακῶς,	τὰ δ´ ἔπασχον, καὶ μάχαι
[11, 75]	καὶ τῶν φρουρίων ᾕρει τὰ	κακῶς	φυλαττόμενα· οὐδὲ γὰρ τῆς γῆς
[11, 45]	λέγεται, καὶ προσέτι ὡς αὐτὸς	ἑορακὼς	εἴην ἐν Ὀλυμπίᾳ ἐν τῷ
[11, 20]	πρὸ τῆς συνουσίας, ὡς αὐτὸς	ἑωρακώς	τε καὶ ἀκηκοώς, καὶ οὐδὲν
[11, 90]	ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν εἰς τοὐναντίον,	καταπεφρονηκὼς	μὲν τῶν ἀνθρώπων, ὅτι καὶ
[11, 105]	ἀφέλοιτο, καὶ τὸν Ἀχιλλέα φαίνεται	καθῃρηκώς,	{καὶ} πολὺ χείρω καὶ ἀδοξότερον
[11, 10]	τὴν Ἀθηνᾶν, ὅπως μὴ δοκῇ	ἀδίκως	διαφθεῖραι τὴν αὑτῆς πόλιν μηδὲ
[11, 95]	ἐπὶ πλέον, ὁπότε δὲ ἐβουλήθη	ἀσφαλῶς	ἀποχωρήσαντα, Ἀγήνορα δὲ οὐ καταλαβόντα
[11, 5]	τοὺς Ἀργείους μὴ ἂν ἐθέλειν	ἄλλως	γεγονέναι τὰ περὶ τὸν Θυέστην
[11, 65]	ἀμυνόμενοι. (ταῦτα μὲν οὖν μὴ	ἄλλως	νόμιζε πραχθῆναι ἢ ὡς ἐγὼ
[11, 45]	οὐδὲ πολὺ τῆς Τροίας ἀπεχούσης,	ἄλλως	τε καὶ τῶν Πελοπιδῶν ἤδη
[11, 135]	εἴ τις αὐτοὺς εἴα κατοικεῖν·	ἄλλως	τε μετὰ ποίας ἀφορμῆς ἀφικομένους
[11, 25]	καὶ ἀποκνεῖν (προσιέναι πρὸς αὑτό,	ἄλλως	τε ὅταν ᾖ περὶ τῶν
[11, 0]	τῷ παντὶ χαλεπώτερον τὸ μεταδιδάσκειν,	ἄλλως	τε ὅταν πολύν τινες χρόνον
[11, 10]	δέ τινα, οὐθὲν μέλει αὐτοῖς.	ὅλως	δὲ πάσχειν μὲν οὐ θέλουσι
[11, 115]	εἶπον, οὐ βεβαίως ἐπολέμουν, ἀλλ´	ἀμφιβόλως	τρόπον τινὰ καὶ πρὸς ἀπόπλουν
[11, 40]	δέονται μέτρων, ἀλλ´ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς	ἁπλῶς	ἀκοῦσαι. (ἡ δὲ ποίησις ἀναπείθει
[11, 90]	ἀναισχυντίας καὶ πάντα τὰ πράγματα	ἁπλῶς	ἀνέτρεψε καὶ μετέστησεν εἰς τοὐναντίον,
[11, 120]	πλούτῳ νικήσαντα· συμβῆναι γὰρ οὐχ	ἁπλῶς	τὴν μνηστείαν, ἀλλὰ ἐπιβουλεύειν αὐτὸν
[11, 80]	ἐκπεπληγμένων τῶν ἀρίστων, μηδενὸς δὲ	ἁπλῶς	ὑπομένοντος αὐτόν, τοῦ τε Ἀπόλλωνος
[11, 130]	ἅπαντες γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ καὶ	φαύλως	ἔπραττον οἱ τῆς στρατείας μετασχόντες.
[11, 25]	πρὸς αὐτὰ οὐδὲ ἐδύνατο εἰπεῖν	ἑτοίμως.	συμβαίνει δὲ καὶ τοῦτο τοῖς
[11, 135]	ἀλλ´ ἀπείχοντο διὰ τοὺς ὅρκους.	ὅμως	δὲ Ἕλενος οὐκ ὀλίγον αὐτῆς
[11, 65]	πάσχοντες, οὐχ ὅσα Ὅμηρός φησιν,	ὅμως	δὲ καὶ τῆς γῆς αὐτῶν
[11, 150]	λέγων, ἴσως ἂν ἐβουλευσάμην εἰπεῖν.	ὅμως	δὲ μείζω καὶ δυσχερέστερα ὀνείδη
[11, 80]	ἑνὸς ἀνδρὸς ἁμαρτίαν, εἴπερ ἥμαρτεν.	ὅμως	δὲ οὐχ οἷός τέ ἐστιν
[11, 40]	ψεύδεσθαι καί φασιν ἐξεῖναι αὐτοῖς,	ὅμως	δὲ πιστεύουσιν οἷς ἂν ἐκεῖνοι
[11, 85]	οὐ βουλόμενος εἰπεῖν οὕτως ἐναργῶς,	ὅμως	ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν, ἀρξάμενος αὐτῶν
[11, 10]	ἐνομίσθη παρὰ τοῖς Ἕλλησιν. ἀλλ´	ὅμως	ὑπὲρ τηλικούτων ὄντος τοῦ λόγου
[11, 85]	καὶ τὸν Αἴαντά φησι μάχεσθαι	προθύμως,	εὐθὺς δὲ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῆσαι
[11, 120]	εἰρήνης συλλαμβάνειν. ἡ δὲ συνέπραττε	προθύμως·	ἤχθετο γὰρ ὅτι δι´ αὐτὴν
[11, 5]	μοι χάριν εἰδέναι καὶ ἀκροᾶσθαι	προθύμως·	ὑπὲρ γὰρ τῶν ὑμετέρων προγόνων
[11, 150]	μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα οὕτως	ὠμῶς	ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ τείχους,
[11, 30]	βρέφη πρὸς τῇ γῇ παιόμενα	ὠμῶς,	οὔτε ἱερὰ πορθούμενα θεῶν οὔτε
[11, 105]	ἀληθείας. (πάνυ δὲ ἀσθενῶς καὶ	ἀπιθάνως	τὴν ἀριστείαν διελθών, ὁτὲ μὲν
[11, 105]	αὐτῷ μέλει ἀληθείας. (πάνυ δὲ	ἀσθενῶς	καὶ ἀπιθάνως τὴν ἀριστείαν διελθών,
[11, 20]	ὡς αὐτὸς ἑωρακώς τε καὶ	ἀκηκοώς,	καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐκώλυσεν, ὡς
[11, 100]	καὶ περὶ τοῦ Πατρόκλου ἐτύγχανεν	ἀκηκοὼς	τῆς μητρός, ὅν φησιν ἐν
[11, 70]	αὐτὴν ἁρπασθῆναι δῆλόν ἐστιν. ἔπειτα	πῶς	Ἀγαμέμνονα περιέμενον δέκα ἔτη διατρίβοντα
[11, 0]	φίλον, οὐκ ἐῶν βλέπειν. ἢ	πῶς	ἂν ἴσχυε τὰ ψεύδη πολλάκις
[11, 95]	τῶν ὅπλων οὕτως κρατῆσαι. (καίτοι	πῶς	ἂν ὁ Ἀχιλλεὺς ἐν τοσούτῳ
[11, 15]	ἐντυγχάνοντας, καὶ ταῦτα μηδὲν ὠφελούμενος,	πῶς	ἂν περί γε ἀνθρώπων ὀκνήσειεν
[11, 30]	ἤθελεν ἀνδρῶν ἐπισήμων εἰπεῖν θάνατον,	πῶς	ἀπέλιπε τὸν τοῦ Ἀχιλλέως καὶ
[11, 55]	εἶπεν, οὐδὲ τοῦτο ἀληθὲς λέγουσι.	πῶς	γὰρ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ {οὕτω}
[11, 135]	ἔπλεον ὑφ´ ὧν ἀνάστατοι ἐγένοντο;	πῶς	δὲ ἐβασίλευσαν ἅπαντες οὐ σμικρῶν
[11, 55]	νοῦν ἔχειν, ἥ τε μήτηρ;	πῶς	δὲ εἰκὸς τὸν Ἕκτορα ὕστερον
[11, 135]	κρατήσαντας ἐπὶ τὴν τῶν ἡττημένων;	{πῶς	δέ, εἴπερ ἁλούσης Τροίας ἔφευγον
[11, 55]	γενέσθαι τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν;	πῶς	δὲ ὁ μὲν Ἡρακλῆς σὺν
[11, 30]	Αἴαντος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου;	πῶς	δὲ τὴν Ἀμαζόνων στρατείαν καὶ
[11, 55]	εἰς ὁμιλίαν ἀφικνεῖσθαι ξένῳ ἀνδρὶ	πῶς	εἰκός {τοῦτο δὲ} μηδὲ τῶν
[11, 125]	πολὺν χρόνον. ~σκοπεῖτε δὲ τἀναντία	πῶς	ἐστι γελοῖα, ἀφελόντες τὴν δόξαν
[11, 65]	πρότερον ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμενεν,	πῶς	ἔτι ἐβούλετο μένειν, εἰ μὴ
[11, 55]	~εἰ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεθυμήθη,	πῶς	ὅ τε πατὴρ ἐπέτρεψεν οὐκ
[11, 55]	συγχωρῆσαι ταῦτα; ὅ τε Ἕλενος	πῶς	οὐ προέλεγε μάντις ὤν, ἥ
[11, 55]	δ´ ἦν οὕτως ὥς φασι,	πῶς	οὐκ ἔφριττον οἱ Τρῶες καὶ
[11, 55]	μὲν γὰρ παρόντα τὸν Μενέλαον	πῶς	ταῦτα ἔλαθε γιγνόμενα; τοῦτο δὲ
[11, 55]	ἐλθόντες οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν; ἢ	πῶς	τὸν Πρίαμον εἴασε βασιλεύειν ὁ
[11, 110]	ὥσπερ κατ´ ἀρχὰς λῃστεύοντας, εἴ	πως	τῷ Πάριδι κάμνοντι διαλλάξειαν αὑτοὺς
[11, 5]	ἅπαντα ταῦτα εἰ λέγοι τις,	χαλεπῶς	ἂν φέροιεν ὡς λοιδορούμενοι. (τὸ
[11, 10]	Κρόνος ἀγκυλομήτης, ἔτι δὲ οὕτω	χαλεπῶς	διατεθῆναι πρὸς τὸν Πάριν, αὐτὴν
[11, 80]	στράτευμα, δῆλον ὅτι τοῦ πλήθους	χαλεπῶς	φέροντος καὶ ἀπιέναι βουλομένου, καὶ
[11, 105]	Ἕκτορος ἐν τῇ μάχῃ, οὐδὲ	ὅπως	ἀποκτείνῃ τὸν Ἕκτορα εὑρίσκων, τρόπον
[11, 30]	τὴν ποίησιν ἃ ἐβούλετο κρύψαι	ὅπως	γέγονεν. (οὕτως γὰρ καὶ ἐν
[11, 30]	τυχὸν αὐτῷ ὡς γιγνόμενα διελθεῖν,	ὅπως	ἐβούλετο καὶ μεθ´ ὅσου τἄλλα
[11, 95]	δὲ οὕτως γενομένων, οὐκ ἔχων	ὅπως	κρύψῃ τἀληθές, Πάτροκλον εἶναί φησι
[11, 50]	ἄχθεσθαι μέν, οὐκ ἔχειν δὲ	ὅπως	κωλύσῃ τὸν Τυνδάρεων· κύριον γὰρ
[11, 10]	καὶ μάλιστα διὰ τὴν Ἀθηνᾶν,	ὅπως	μὴ δοκῇ ἀδίκως διαφθεῖραι τὴν
[11, 145]	τινα εἶχε τοῖς τότε Ἕλλησιν,	ὅπως	μὴ θορυβηθῶσιν, ἐὰν γένηται πόλεμος
[11, 20]	σχεδόν· ἵνα γὰρ μὴ ἀπορῶμεν	ὅπως	ξυνίει τῶν θεῶν, οὕτως διαλέγεται
[11, 20]	Μυρίνης. (τὸ δὲ μῶλυ εἰπὼν	ὅπως	οἱ θεοὶ λέγουσιν, οὐκέτι προστίθησι
[11, 20]	ὀνόματα, ἔπειτα ἐξηγούμενος περί τινων,	ὅπως	οἱ θεοὶ νομίζουσιν, οἷον ὅτι
[11, 85]	δὲ τὴν νυκτερινὴν ἐκκλησίαν βουλευομένων	ὅπως	φύγοιεν, καὶ τὰς δεήσεις τὰς
[11, 15]	ὅστις γὰρ περὶ θεῶν οὐ	φανερῶς	τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὕτως
[11, 95]	τοῦ ποταμοῦ κοπωθέντα μείζονος ἐρρυηκότος	ἀπείρως	διαβαίνοντα, καὶ ὑπό τε Ἀστεροπαίου
[11, 40]	δὲ Αἰγυπτίοις μὴ ἐξεῖναι μηδὲν	ἐμμέτρως	λέγεσθαι μηδὲ εἶναι ποίησιν τὸ
[11, 95]	καὶ ἅμα μὲν παρήγγελλεν ἐμπεσεῖν	ἰσχυρῶς	καὶ ἀμύνεσθαι τοὺς Τρῶας, ἅμα
[11, 150]	ᾔδειν ὅτι πείσω ταῦτα λέγων,	ἴσως	ἂν ἐβουλευσάμην εἰπεῖν. ὅμως δὲ
[11, 150]	Ὅμηρος ἐποίει τοῦτο, συγγιγνώσκειν ἄξιον.	~ἴσως	ἂν οὖν εἴποι τις ἀνήκοος,
[11, 70]	δέκα ἔτη συλλέγοντας τὴν δύναμιν.	Ἴσως	γὰρ εἰκὸς ἦν καὶ αὐτὸν
[11, 35]	ὅτι ὕστερον ἑάλω τὸ Ἴλιον·	ἴσως	γὰρ οὐκ ἦν πω βεβουλευμένος
[11, 135]	καὶ χρημάτων ἀπανίστασθαι, καὶ ταῦτα	ἀδοκήτως	τε καὶ παρ´ ἐλπίδας ἁλούσης
[11, 95]	ἁπάντων καὶ τῶν ἑταίρων, οὕτως	ἀνοήτως	πέμπων αὐτὸν πρὸς ἄνδρα κρείττονα,
[11, 65]	εὑρέσθαι χρῆν· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι	ἀγαπητῶς	ἂν ἀπηλλάγησαν τοῦ πολέμου, πλείστων
[11, 100]	ἀπόπληκτος ὤν· εἰ δὲ μή,	πάντως	ἂν αὐτὸν ἐκώλυσε Φοῖνιξ. ἀλλ´
[11, 100]	μένειν αὐτόν, ὡς, εἰ ἐξῄει,	πάντως	ἀποθανούμενον, ἄντικρυς αὐτοῦ κατηγορῶν δειλίαν·
[11, 5]	περὶ τὰ μέγιστα, τυχὸν ἂν	εἰκότως	ἤχθοντό μοι καὶ τῆς πόλεως
[11, 5]	οἱ γὰρ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων	οὕτως	ἄγαν εἰσὶν ὑπὸ δόξης διεφθαρμένοι
[11, 35]	Μενελάῳ ἠράσθη Ἀλεξάνδρου· καὶ ταῦτα	οὕτως	ἄγαν πεπεισμένοι εἰσὶν ὑφ´ ἑνὸς
[11, 10]	ἑαυτόν· τὴν δέ γε Ἀφροδίτην	οὕτως	αἰσχρὰν καὶ ἄδικον καὶ ἀσύμφορον
[11, 40]	Αἴγυπτον ἀφίκοιτο καὶ τοῦ πράγματος	οὕτως	ἀμφισβητουμένου καὶ πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος,
[11, 65]	βουλομένης ἐκείνῳ συνοικεῖν, οἱ δὲ	οὕτως	ἀναίσχυντον ἐτόλμων λέγειν λόγον· καὶ
[11, 90]	ἔτι τηλικαύτη δύναμις ἢ τίς	οὕτως	ἀνὴρ ἄμαχος καὶ θεοῦ ῥώμην
[11, 95]	ὅπλων ἁπάντων καὶ τῶν ἑταίρων,	οὕτως	ἀνοήτως πέμπων αὐτὸν πρὸς ἄνδρα
[11, 25]	γενόμενα ἐπιδεῖξαι, ὡς ξυνέβη ἕκαστον,	οὕτως	ἀπαγγέλλουσι, τὸ πρῶτον πρῶτον καὶ
[11, 90]	δυνατὸν οὐδὲ θαρρῆσαί ποτε τοὺς	οὕτως	ἀπειρηκότας ὡς μήτε ὑπὸ τῆς
[11, 105]	γάρ ἐστιν ἐν τοῖς ἀληθέσιν	οὕτως	ἀπίθανος οὐδὲ ἀηδής· μόλις ποτὲ
[11, 75]	τῶν Ἑλλήνων· καὶ Τρωίλος τε	οὕτως	ἀποθνῄσκει παῖς ὢν ἔτι καὶ
[11, 30]	ἃ ἐβούλετο κρύψαι ὅπως γέγονεν.	(οὕτως	γὰρ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ
[11, 140]	κρατῆσαι τῆς Εὐρώπης· τούτων δὲ	οὕτως	γενομένων ἐλπίδας ἔχειν τοὺς ἀπ´
[11, 95]	ἐμπρῆσαι τὰς ναῦς. τούτων δὲ	οὕτως	γενομένων, οὐκ ἔχων ὅπως κρύψῃ
[11, 45]	βοῦν γενομένην οὕτως οἰστρήσασαν ἐλθεῖν.	οὕτως	δὲ ἔθους ὄντος ἐκδιδόναι καὶ
[11, 40]	μηδέποτε δύνασθαι τῆς ἀγνοίας ἀπολυθῆναι.	~οὕτως	δέ, ἔφη, γελοίως ἀπὸ τούτων
[11, 95]	γε ἅπαξ ὅτῳ ἐβούλετο μάχεσθαι.	(οὕτως	δὲ ὑποκαταφρονῶν τοῦ Πατρόκλου καὶ
[11, 105]	τοῦ Ἡφαίστου γενόμενα ὅπλα· καὶ	οὕτως	δὴ γελοίως τὸν Ἀχιλλέα μόνον
[11, 90]	ὡς μηδὲ τοὺς γιγνώσκοντας ἐξελέγχειν.	οὕτως	δὴ ἐτόλμησε τἀναντία τοῖς γενομένοις
[11, 50]	φοβεῖσθαι τοὺς παῖδας αὐτοῦ. καὶ	οὕτως	δὴ λαβεῖν Ἀλέξανδρον τὴν Ἑλένην
[11, 140]	τὰ δὲ ἐλπίζοντα μειζόνων τεύξεσθαι·	οὕτως	δὴ τὴν ἀποικίαν γενέσθαι ἀπὸ
[11, 20]	ἀπορῶμεν ὅπως ξυνίει τῶν θεῶν,	οὕτως	διαλέγεται ἡμῖν σχεδὸν ὡς ἔμπειρος
[11, 55]	ὥς φησιν Ὅμηρος· λέγει γὰρ	οὕτως·	Δύσπαρι, εἶδος ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά,
[11, 130]	φίλων τῶν Ὀδυσσέως οὐδὲ Νέστωρ	οὕτως	ἐγγύθεν. ἅπαντες γὰρ ἦσαν ταπεινοὶ
[11, 125]	{καὶ} μηδενὸς δεινοῦ ὄντος, καὶ	οὕτως,	εἰ τύχοι ποτέ, πέτεσθαι καὶ
[11, 15]	καὶ περὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτὸν	οὕτως	εἰρηκέναι; ὅστις γὰρ περὶ θεῶν
[11, 85]	~ταῦτα γὰρ οὐ βουλόμενος εἰπεῖν	οὕτως	ἐναργῶς, ὅμως ἐπεὶ ἀληθῆ ἦν,
[11, 75]	νυκτὸς ἐπιθέσθαι. (ὅθεν Αἰνείαν τε	οὕτως	ἐπελθὼν ὀλίγου ἀπέκτεινεν ἐν τῇ
[11, 120]	παιδὶ κατέλιπεν. ταῦτα δὲ ἔχοντα	οὕτως	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται,
[11, 110]	θαρροῦντες ἔγραφον. τὰ δὲ πράγματα	οὕτως	ἔσχεν. (Ἀχιλλέως τελευτήσαντος ὑπὸ Ἕκτορος
[11, 20]	ἀλλὰ Ξάνθος ὀνομάζοιτο παρ´ αὐτοῖς,	οὕτως	ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσι χρῆται,
[11, 20]	λέγοιτο παρὰ τοῖς θεοῖς, αὐτὸς	οὕτως	ἤδη ἐν τοῖς ἔπεσιν ὀνομάζει,
[11, 105]	βοήθειαν οὔτε τὴν τῶν Ἀμαζόνων,	οὕτως	θαυμαστὰ καὶ μεγάλα, ἐτόλμησεν εἰπεῖν,
[11, 30]	καὶ τῆς Ἀμαζόνος γενέσθαι καλὴν	(οὕτως	καὶ παράδοξον; ὁπότε τὸν ποταμὸν
[11, 95]	καὶ τὸν Ἕκτορα τῶν ὅπλων	οὕτως	κρατῆσαι. (καίτοι πῶς ἂν ὁ
[11, 40]	ἀλλ´ ἀπόχρη αὐτοῖς ὕδατος πιεῖν,	οὕτως	οἱ τἀληθῆ εἰδέναι θέλοντες οὐδὲν
[11, 45]	Αἴγυπτον, ἀλλὰ μὴ βοῦν γενομένην	οὕτως	οἰστρήσασαν ἐλθεῖν. οὕτως δὲ ἔθους
[11, 20]	ἑρμηνεύοντες αὐτοῖς τὰ παρ´ ἡμῶν,	οὕτως	Ὅμηρος ἡμῖν διαλέγεται, τὰ παρὰ
[11, 40]	καὶ πολλὴν ἄγνοιαν ἔχοντος, οὐδὲ	οὕτως	ὑποπτεῦσαι δύνανται τὴν ἀπάτην. (τούτου
[11, 95]	δὲ ἑώρα βραδύνοντα καὶ ἀπολειπόμενον,	οὕτως	ὑποστρέψας αὐτὸς ἧκεν ἐπ´ αὐτὸν
[11, 150]	Ἀστυάνακτα μὲν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παῖδα	οὕτως	ὠμῶς ἀνελεῖν ῥίψαντας ἀπὸ τοῦ
[11, 55]	τῆς χώρας; (εἰ δ´ ἦν	οὕτως	ὥς φασι, πῶς οὐκ ἔφριττον
[11, 15]	φανερῶς τἀληθῆ φησιν, ἀλλὰ τοὐναντίον	οὕτως	ὥστε τὰ ψευδῆ μᾶλλον ὑπολαμβάνειν
[11, 0]	νοσοῦσι τὰ ὄμματα τὸ μὲν	φῶς	ἀνιαρὸν ὁρᾶν, τὸ δὲ σκότος
[11, 5]	κακοδαίμονας σοφιστάς. ἐγὼ δὲ ἐπίσταμαι	σαφῶς	ὅτι οὐδὲ ὑμῖν πρὸς ἡδονὴν
[11, 120]	ταῦτα δὲ ἔχοντα οὕτως ἐπίσταμαι	σαφῶς	ὅτι οὐδεὶς ἀποδέξεται, φήσουσι δὲ
[11, 25]	δέ τινες αὐτῶν βατταρίζουσι καὶ	ἀσαφῶς	λέγουσιν· οἱ δὲ οὐχ ὡς