Livre, Chap.
[9, 8]	οἱ ἐν τοῖς λόγοις τὰς	ἰδέας,	πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν τι
[9, 10]	οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο	ὀρθὰς	ἔχειν ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι
[9, 9]	καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς	σπουδαίας	(δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε
[9, 9]	ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς	ἐνεργείας	δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον
[9, 1]	ταύτης, ἐν τοῖς περὶ τῆς	ἐνεργείας	διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν
[9, 6]	κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ	ἐνεργείας	διορίσωμεν τί τέ ἐστιν ἡ
[9, 9]	ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ	ἐνεργείας	ἡ δύναμις, καὶ διὰ τοῦτο
[9, 6]	μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς δ'	ἐνεργείας.	Πᾶσα γὰρ κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία
[9, 1]	ᾗ ἄλλο· ἡ δ' ἕξις	ἀπαθείας	τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ
[9, 2]	ἡ δὲ ἰατρικὴ νόσου καὶ	ὑγιείας.	Αἴτιον δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν
[9, 1]	διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ	ἐντελεχείας,	καὶ πρῶτον περὶ δυνάμεως ἣ
[9, 8]	εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι	οἵας	λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς λόγοις
[9, 7]	Ὅρος δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ	διανοίας	ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει
[9, 7]	δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω	ἀνδριὰς	δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός)
[9, 3]	τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας	κατηγορίας,	οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι
[9, 1]	ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς	οὐσίας	(κατὰ γὰρ τὸν τῆς οὐσίας
[9, 8]	δὲ ἐν τοῖς περὶ τῆς	οὐσίας	λόγοις ὅτι πᾶν τὸ γιγνόμενον
[9, 1]	οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν τῆς	οὐσίας	λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό
[9, 1]	πάντα γὰρ ἕξει τὸν τῆς	οὐσίας	λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν τοῖς
[9, 10]	καὶ περὶ τὰς μὴ συνθετὰς	οὐσίας,	οὐ γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ
[9, 3]	οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι,	ἄλλας	δέ τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ
[9, 10]	λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ τὸ	ἡμᾶς	οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν εἶναι
[9, 2]	ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας	ἐπιστήμας	εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι
[9, 5]	ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι,	κἀκείνας	μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι
[9, 5]	μὲν ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν,	ἐκείνας	δ' οὐκ ἀνάγκη· αὗται μὲν
[9, 10]	εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς μὲν	τινὰς	δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ
[9, 3]	ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ	τινας	κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ
[9, 10]	ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ	τινὰς	μὲν τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ
[9, 3]	οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν	τέχνας	μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ λαβόντα,
[9, 3]	αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς	ἡμέρας,	καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον
[9, 6]	δὲ τῶν πράξεων ὧν ἔστι	πέρας	οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ
[9, 7]	ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ	ἑτέρας	ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ
[9, 8]	(ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ	ἑτέρας	ἕως τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος
[9, 1]	τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ	φθορᾶς	τῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ
[9, 6]	τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ τῆς	διαφορᾶς	(θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ ἐνέργεια
[9, 6]	δὴ τὰς μὲν κινήσεις λέγειν,	τὰς	δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις
[9, 5]	ἔχειν, ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ,	τὰς	δὲ μὴ τοιαύτας καὶ τὰς
[9, 9]	δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ	τὰς	ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν
[9, 5]	τὰς δὲ μὴ τοιαύτας καὶ	τὰς	ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη.
[9, 8]	λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς λόγοις	τὰς	ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν
[9, 5]	μαθήσει οἷον τῆς τῶν τεχνῶν,	τὰς	μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι
[9, 6]	ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ	τὰς	μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς δ'
[9, 5]	(εἶναι ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν,	τὰς	μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν
[9, 10]	συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ	τὰς	μὴ συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ
[9, 2]	ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ	τὰς	τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν
[9, 3]	ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον	τὰς	τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα
[9, 10]	δὲ καὶ περὶ τὰς μὴ	συνθετὰς	οὐσίας, οὐ γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι·
[9, 5]	τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη	προενεργήσαντας	ἔχειν, ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ,
[9, 2]	αὑτὰς τοῦ δὲ μὴ καθ'	αὑτάς·	καὶ γὰρ ὁ λόγος τοῦ
[9, 2]	εἶναι δὲ τοῦ μὲν καθ'	αὑτὰς	τοῦ δὲ μὴ καθ' αὑτάς·
[9, 5]	δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν	τοιαύτας	δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται
[9, 2]	μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς	τοιαύτας	ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων,
[9, 3]	τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς	τοιαύτας	ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ
[9, 5]	καὶ λόγῳ, τὰς δὲ μὴ	τοιαύτας	καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν
[9, 5]	μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι	ταύτας	δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν
[9, 4]	ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται	ἀληθὲς	εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν
[9, 10]	ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ	ἀληθὲς	ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό, οὕτως
[9, 10]	εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν	ἀληθὲς	ἢ ψεῦδος, τὸ μὲν θιγεῖν
[9, 10]	τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα ὂν	ἀληθὲς	ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ
[9, 10]	τὸ δὲ εἶναι ὡς τὸ	ἀληθές,	καὶ τὸ μὴ εἶναι τὸ
[9, 10]	ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ	ἀληθὲς	καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως ἔτι
[9, 10]	ἢ μὴ εἶναι καὶ τὸ	ἀληθὲς	καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ
[9, 10]	ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι τὸ	ἀληθὲς	λεγόμενον ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ
[9, 10]	ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν	ἀληθὲς	ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ
[9, 10]	τὸ μὲν θιγεῖν καὶ φάναι	ἀληθές	(οὐ γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ
[9, 10]	ἓν μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται,	ἀληθές,	τὸ (δ' εἰ μὴ σύγκειται,
[9, 10]	οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ	ἀληθὲς	τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ
[9, 1]	τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί	(τινές	εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην μίαν
[9, 8]	ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα	τινὲς	εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι
[9, 3]	καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ	τινες	οἵ φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί,
[9, 8]	διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα	ἐπιδείξαντες	οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ
[9, 10]	σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ	φάντες	τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ
[9, 8]	τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ	διδάσκοντες	ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος
[9, 1]	μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ'	εἰπόντες	περὶ ταύτης, ἐν τοῖς περὶ
[9, 9]	ἡ δύναμις, καὶ διὰ τοῦτο	ποιοῦντες	γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει ἡ
[9, 9]	δὲ καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ·	διαιροῦντες	γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ' ἦν
[9, 6]	τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ	ζητοῦντες	καὶ περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι
[9, 8]	θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ μὴ οἱ	μελετῶντες·	οὗτοι δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ'
[9, 10]	τὰ ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται	ψευδὴς	καὶ ἀληθὴς δόξα καὶ ὁ
[9, 10]	ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ	ἀληθὴς	δόξα καὶ ὁ λόγος ὁ
[9, 8]	ἄρα πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ	ἀνάγκης	ὄντων (καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ
[9, 4]	Τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ	ἀνάγκης	τὸ Β εἶναι, εἰ τὸ
[9, 8]	γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ τῆς	οἰκοδομικῆς	οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως
[9, 7]	ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ	ἰατρικῆς	ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ
[9, 7]	καὶ λευκόν (λέγεται δὲ τῆς	μουσικῆς	ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ ἀλλὰ
[9, 8]	ὅλως πάσης ἀρχῆς κινητικῆς ἢ	στατικῆς.	Καὶ γὰρ ἡ φύσις ἐν
[9, 1]	αὐτῷ τῷ πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς	παθητικῆς	ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο·
[9, 1]	ἢ ᾗ ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς	(μεταβλητικῆς.	Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι
[9, 8]	καὶ δυνάμεως καὶ πάσης ἀρχῆς	μεταβλητικῆς,	φανερόν. ~Ὅτι δὲ καὶ βελτίων
[9, 8]	ἄλλο, ἀλλ' ὅλως πάσης ἀρχῆς	κινητικῆς	ἢ στατικῆς. Καὶ γὰρ ἡ
[9, 6]	δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις	ἀτελής,	ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται
[9, 1]	μίαν λέγονται, ἥ ἐστιν ἀρχὴ	μεταβολῆς	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο.
[9, 1]	ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι ἀρχὴ	μεταβολῆς	παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ
[9, 6]	καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς	ὕλης	πρὸς τὴν ὕλην, καὶ τὸ
[9, 8]	μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς	ἐπιστήμης	ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ
[9, 8]	οὕτω γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται	Ἑρμῆς·	ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη
[9, 6]	δὲ περὶ τῆς κατὰ κίνησιν	λεγομένης	δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν
[9, 7]	λευκόν (λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς	ἐγγενομένης	ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν,
[9, 8]	δὲ δυνάμεως οὐ μόνον τῆς	ὡρισμένης	ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν
[9, 8]	ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ' ὅλως	πάσης	ἀρχῆς κινητικῆς ἢ στατικῆς. Καὶ
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια καὶ δυνάμεως καὶ	πάσης	ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι δὲ
[9, 8]	ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ αὐτό.	Πάσης	δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν
[9, 8]	οὐ (γὰρ περὶ τὴν δύναμιν	τῆς	ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς,
[9, 8]	δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι	τῆς	ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον
[9, 8]	ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ μὴ	τῆς	ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ
[9, 8]	δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα	τῆς	ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ
[9, 2]	κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ	τῆς	αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ
[9, 7]	μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη διὰ	τῆς	αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη
[9, 7]	ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ	τῆς	γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ ἐν
[9, 8]	λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν	τῆς	γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον
[9, 6]	πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ	τῆς	διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ
[9, 8]	τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος	τῆς	δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα	τῆς	δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον.
[9, 9]	γὰρ τῇ φύσει τὸ κακὸν	τῆς	δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν
[9, 9]	καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον	τῆς	δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ
[9, 1]	περὶ ταύτης, ἐν τοῖς περὶ	τῆς	ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ
[9, 1]	ἄλλο· ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας	τῆς	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς
[9, 8]	τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι	τῆς	ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ
[9, 3]	οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις	τῆς	ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ
[9, 6]	οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ	τῆς	κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται,
[9, 8]	ὥστε ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν	τῆς	κινήσεως· ἡ γὰρ οὐσία ὕλη
[9, 7]	μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται δὲ	τῆς	μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ
[9, 8]	δὲ γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ	τῆς	οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν)
[9, 1]	τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ	τῆς	οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν τῆς
[9, 8]	Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς περὶ	τῆς	οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν τὸ
[9, 1]	τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν	τῆς	οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα,
[9, 1]	λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει τὸν	τῆς	οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν
[9, 8]	γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ	τῆς	ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί
[9, 1]	ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ	τῆς	πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ'
[9, 9]	δὲ καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα	τῆς	σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ
[9, 8]	αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ	τῆς	τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως	τῆς	τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ
[9, 5]	αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει οἷον	τῆς	τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει
[9, 5]	αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει οἷον	τῆς	τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη
[9, 6]	ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ	τῆς	ὕλης πρὸς τὴν ὕλην, καὶ
[9, 1]	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς	τῆς	ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο
[9, 2]	ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ καὶ	τῆς	ψυχῆς ἐν τῷ λόγον ἔχοντι,
[9, 8]	Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ μόνον	τῆς	ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ
[9, 7]	μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν, καὶ οὐ	λευκότης	ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ
[9, 10]	ἡ τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ	τυφλότης	ἐστὶν ὡς ἂν εἰ τὸ
[9, 10]	ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ	τυφλότης·	ἡ μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν
[9, 2]	ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς	αὐτῆς	ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα·
[9, 8]	ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ τῆς	τοιαύτης	προτέρα ἐστὶν ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 6]	τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον.	Ταύτης	δὲ τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ
[9, 1]	κατὰ κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ	ταύτης,	ἐν τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας
[9, 1]	πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ τῆς	πρώτης	δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ' αὗται
[9, 7]	τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας	ἀρχῆς	δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω
[9, 7]	δ' ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ	ἀρχῆς	ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει·
[9, 9]	ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ	ἀρχῆς	(καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν
[9, 2]	ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς	ἀρχῆς	κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ
[9, 8]	ᾗ ἄλλο, ἀλλ' ὅλως πάσης	ἀρχῆς	κινητικῆς ἢ στατικῆς. Καὶ γὰρ
[9, 1]	ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο ὑπ'	ἀρχῆς	(μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ δυνάμεως καὶ πάσης	ἀρχῆς	μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι δὲ καὶ
[9, 7]	ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ	τύχης,	ἀλλ' ἔστι τι ὃ δυνατόν
[9, 2]	καὶ ἐν ψυχῇ καὶ τῆς	ψυχῆς	ἐν τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον
[9, 9]	μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο	ὀρθαῖς.	Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ
[9, 9]	φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα	εἰς	(ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ
[9, 8]	ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν	εἰς	τὸ εἶδος· ὅταν δέ γε
[9, 6]	οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ κινήσεις, καὶ	ἀτελεῖς	γε. Οὐ γὰρ ἅμα βαδίζει
[9, 5]	τὰ δὲ ἄλογα καὶ αἱ	δυνάμεις	ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν
[9, 5]	ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας	δυνάμεις	ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται τὸ
[9, 5]	λόγον δύναται κινεῖν καὶ αἱ	δυνάμεις	αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ δὲ
[9, 1]	δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται	δυνάμεις	ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί τινι
[9, 2]	τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι	δυνάμεις	εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν
[9, 8]	τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι	δυνάμεις,	ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς
[9, 1]	δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ' αὗται	δυνάμεις	λέγονται ἢ τοῦ μόνον ποιῆσαι
[9, 8]	γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ	δυνάμεις	τούτων. Ὅτι μὲν οὖν πρότερον
[9, 10]	διὰ τὸ σὲ εἶναι λευκὸν	ἡμεῖς	οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ
[9, 9]	καθόλου διὰ τί; Ἐὰν ἴσαι	τρεῖς,	ἥ τε βάσις δύο καὶ
[9, 6]	μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ	κινήσεις,	καὶ ἀτελεῖς γε. Οὐ γὰρ
[9, 6]	ἔζηκεν. Τούτων δὴ τὰς μὲν	κινήσεις	λέγειν, τὰς δ' ἐνεργείας. Πᾶσα
[9, 8]	αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ	φύσεις	(τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν
[9, 3]	ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται	πολλάκις	τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι
[9, 1]	καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα	δύναμις	ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ στέρησις λέγεται
[9, 8]	ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα	δύναμις	ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ
[9, 5]	ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ	δύναμις,	ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει.
[9, 1]	μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν ἐστὶ	δύναμις,	ἡ ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι
[9, 9]	ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ	δύναμις,	καὶ διὰ τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν
[9, 3]	ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι	δύναμις	καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι
[9, 1]	(ἐπὶ πλέον γάρ ἐστιν ἡ	δύναμις	καὶ ἡ ἐνέργεια τῶν μόνον
[9, 1]	μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ	δύναμις	καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν
[9, 8]	ἐνέργεια, καὶ τούτου χάριν ἡ	δύναμις	(λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν
[9, 8]	ἡ γὰρ οὐσία ὕλη καὶ	δύναμις	οὖσα, οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου.
[9, 2]	τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν	δύναμις,	ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί·
[9, 5]	γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς ἔστι	δύναμις	τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ' οὐ
[9, 1]	ὅτι ἔστι μὲν ὡς μία	δύναμις	(τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν (δυνατὸν
[9, 9]	καὶ ἅμα· ἡ αὐτὴ γὰρ	δύναμις	τοῦ ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν, καὶ
[9, 2]	τῷ αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη	δύναμις	τῷ λόγον ἔχειν, καὶ ἡ
[9, 6]	ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι ταῦτα	πρᾶξις	ἢ οὐ τελεία γε (οὐ
[9, 6]	ἐνυπάρχει τὸ τέλος καὶ ἡ	πρᾶξις.	Οἷον ὁρᾷ ἅμα καὶ φρονεῖ
[9, 1]	ἢ ᾗ ἄλλο· ἡ δ'	ἕξις	ἀπαθείας τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον
[9, 5]	πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν	οἷς	ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα·
[9, 3]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.	Οἷς	τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν
[9, 1]	ὥστε καὶ ἐν τοῖς τούτων	λόγοις	ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν προτέρων
[9, 1]	ὥσπερ εἴπομεν ἐν τοῖς πρώτοις	λόγοις)	ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ ὂν
[9, 8]	ἐν τοῖς περὶ τῆς οὐσίας	λόγοις	ὅτι πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται
[9, 8]	οἵας λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς	λόγοις	τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον
[9, 9]	τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς	ἀϊδίοις	οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε
[9, 1]	τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν	ἄλλοις·	τούτων δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως
[9, 6]	τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ	πολλοῖς	τῶν ὄντων, οἷον τῷ ὁρῶντι
[9, 1]	ἐν τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας	διορισμοῖς	δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν ἄλλων.
[9, 1]	γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς	ὅροις	ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος.
[9, 9]	ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ	τοῖς	ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν
[9, 2]	διὸ τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ	τοῖς	ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία·
[9, 2]	~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν ἐν	τοῖς	ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ
[9, 2]	ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ' ἐν	τοῖς	ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ καὶ
[9, 9]	δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν	τοῖς	ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις
[9, 8]	οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ ἐν	τοῖς	λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον
[9, 3]	ἡ κίνησις εἶναι, διὸ καὶ	τοῖς	μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ
[9, 1]	Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι	τοῖς	ὅροις ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως
[9, 7]	τι ἢ μὴ εἶναι· οἷον	τοῖς	πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ
[9, 8]	κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ' ἐν	τοῖς	περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν
[9, 1]	Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης, ἐν	τοῖς	περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν
[9, 8]	ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν	τοῖς	περὶ τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι
[9, 1]	οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν	τοῖς	πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται
[9, 1]	τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ ἐν	τοῖς	τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ
[9, 8]	δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον	τοῖς	φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον
[9, 2]	λόγον δυνατὰ τοῖς ἄνευ λόγου	δυνατοῖς	ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ γὰρ ἀρχῇ
[9, 8]	τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς	φθαρτοῖς,	ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον εἶναι
[9, 3]	τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν	αὐτοῖς.	Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει
[9, 8]	περὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως	αὐτοῖς,	οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις,
[9, 8]	ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν	αὐτοῖς	ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ
[9, 8]	(καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν	αὑτοῖς	ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ
[9, 1]	ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ	τούτοις	ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ
[9, 1]	λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν τοῖς	πρώτοις	λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ
[9, 2]	δ' αἱ μὲν ἐν τοῖς	ἀψύχοις	ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ'
[9, 2]	τοιαῦται, αἱ δ' ἐν τοῖς	ἐμψύχοις	καὶ ἐν ψυχῇ καὶ τῆς
[9, 9]	Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ τε	βάσις	δύο καὶ ἡ ἐκ μέσου
[9, 8]	ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ	ὅρασις	ἐν τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ
[9, 8]	ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ	ὅρασις,	καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην
[9, 10]	(οὐ γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ	φάσις)	τὸ δ' ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν
[9, 10]	φάναι ἀληθές (οὐ γὰρ ταὐτὸ	κατάφασις	(καὶ φάσις) τὸ δ' ἀγνοεῖν
[9, 8]	τοῦ τέλους δὲ ἕνεκα ἡ	γένεσις)	τέλος δ' ἡ ἐνέργεια, καὶ
[9, 6]	Πᾶσα γὰρ κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία	μάθησις	βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ κινήσεις,
[9, 6]	κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις βάδισις	οἰκοδόμησις·	(αὗται δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς
[9, 8]	τῆς δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ	οἰκοδόμησις	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα
[9, 8]	ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ τε	οἰκοδόμησις	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ
[9, 7]	ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ	κίνησις	ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς
[9, 6]	τὰς δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ	κίνησις	ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις·
[9, 8]	οὐθὲν ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ	κίνησις,	εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ'
[9, 3]	γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ	κίνησις	εἶναι, διὸ καὶ τοῖς μὴ
[9, 8]	τῶν ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ	κίνησις	ἐν τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ
[9, 6]	μὴ ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα ἡ	κίνησις,	οὐκ ἔστι ταῦτα πρᾶξις ἢ
[9, 6]	τόδε· τὰ μὲν γὰρ ὡς	κίνησις	πρὸς δύναμιν τὰ δ' ὡς
[9, 8]	αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ	κίνησις·	(ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι
[9, 8]	ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ ὧν	κίνησις	τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ
[9, 8]	αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ	κίνησις,	ὥστε ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν
[9, 9]	εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι ἡ	νόησις	ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ
[9, 1]	(ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία	στέρησίς	ἐστιν, ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ
[9, 2]	δηλοῖ τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ	στέρησις	(ἡ πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη
[9, 1]	πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ	στέρησις	λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ τὸ
[9, 8]	ἐστὶ τῶν μὲν ἔσχατον ἡ	χρῆσις	(οἷον ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ
[9, 7]	ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ	βάδισις	ἢ κίνησις ἀλλὰ βαδίζον ἢ
[9, 6]	γὰρ κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις	βάδισις	οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ κινήσεις, καὶ
[9, 8]	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ	ὕφανσις	ἐν τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ
[9, 8]	ἢ στατικῆς. Καὶ γὰρ ἡ	φύσις	ἐν ταὐτῷ γίγνεται· ἐν ταὐτῷ
[9, 8]	τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ	φύσις	ὁμοίως. Εἰ γὰρ μὴ οὕτω
[9, 8]	ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ	τίς	ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι
[9, 8]	ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά	τίς	ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ
[9, 8]	ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων	τις	τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ
[9, 10]	ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ, εἴ	τις	ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον
[9, 4]	διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον εἴ	τις	φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον μετρηθῆναι
[9, 10]	τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι	τις.	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι περὶ
[9, 2]	ψυχρότητα, ὁ δ' ἐπιστήμων (ἄμφω.	Λόγος	γάρ ἐστιν ἀμφοῖν μέν, οὐχ
[9, 8]	ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον.	Λόγος	δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα
[9, 2]	καὶ ὑγιείας. Αἴτιον δὲ ὅτι	λόγος	ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ
[9, 8]	δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς	λόγος	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ'
[9, 2]	ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ	λόγος	ὁ αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα
[9, 10]	καὶ ἀληθὴς δόξα καὶ ὁ	λόγος	ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ
[9, 1]	ὅροις ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως	λόγος.	Πάλιν δ' αὗται δυνάμεις λέγονται
[9, 2]	καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ ὁ	λόγος	τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ
[9, 8]	τῇ οὐσίᾳ πρότερα (οἷον ἀνὴρ	παιδὸς	καὶ ἄνθρωπος σπέρματος· τὸ μὲν
[9, 8]	ὅτι ἡ οὐσία καὶ τὸ	εἶδος	ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε δὴ
[9, 8]	ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς τὸ	εἶδος·	ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ,
[9, 1]	ὅσαι δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ	εἶδος,	πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι, καὶ
[9, 7]	ὅσα δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ'	εἶδός	τι καὶ τόδε τι τὸ
[9, 8]	μὲν γὰρ ἤδη ἔχει τὸ	εἶδος	τὸ δ' οὔ) καὶ ὅτι
[9, 10]	ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς ὁτὲ δὲ	ψεῦδος,	ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ
[9, 10]	μὴ εἶναι τὸ ὡς τὸ	ψεῦδος,	ἓν μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται,
[9, 4]	γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ τὸ	ψεῦδος	καὶ τὸ ἀδύνατον· τὸ γάρ
[9, 4]	τὸ γάρ σε ἑστάναι νῦν	ψεῦδος	μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα
[9, 10]	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ	ψεῦδος	ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ'
[9, 10]	καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ	ψεῦδος;	Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον, ὥστε
[9, 10]	τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ	ψεῦδος	οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ
[9, 10]	τὸ (δ' εἰ μὴ σύγκειται,	ψεῦδος·	τὸ δὲ ἕν, εἴπερ ὄν,
[9, 10]	ἔστι τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ	ψεῦδος,	τὸ μὲν θιγεῖν καὶ φάναι
[9, 10]	ἔστι τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ	ψεῦδος;	Τοῦτο γὰρ σκεπτέον τί λέγομεν.
[9, 10]	δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ	ψεῦδος,	τοῦτο δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων
[9, 7]	ἄνθρωπος καὶ (σῶμα καὶ ψυχή,	πάθος	δὲ τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν
[9, 8]	δὴ κίνησις, εἴ τίς ἐστιν	ἀΐδιος·	οὐδ' εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον,
[9, 8]	κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ	ἥλιος	καὶ ἄστρα καὶ ὅλος ὁ
[9, 2]	τοῦ δὲ τρόπον τινὰ κατὰ	συμβεβηκός·	ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ
[9, 10]	οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ	συμβεβηκός·	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τὰς
[9, 3]	γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό τε	ἑστηκὸς	ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον καθεδεῖται·
[9, 8]	ὄντος, οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου,	μουσικὸς	ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός τινος
[9, 8]	καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ	σοφιστικὸς	ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων
[9, 7]	ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται	χαλκός)	Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν εἶναι
[9, 10]	σε λευκὸν εἶναι εἶ σὺ	λευκός,	ἀλλὰ διὰ τὸ σὲ εἶναι
[9, 1]	τὸ μὴ ἔχον καὶ τὸ	πεφυκὸς	ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως
[9, 3]	τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον ὄψιν,	πεφυκὸς	δὲ καὶ ὅτε πέφυκε καὶ
[9, 6]	οὐ τελεία γε (οὐ γὰρ	τέλος)	ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ τέλος
[9, 6]	πράξεων ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία	τέλος	ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ τέλος,
[9, 8]	διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ	τέλος	ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις ὁμοίως.
[9, 8]	ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ	τέλος	(ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα,
[9, 8]	τέλους δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις)	τέλος	δ' ἡ ἐνέργεια, καὶ τούτου
[9, 8]	ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις τὸ	τέλος,	διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα
[9, 8]	ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν	τέλος,	ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος τῆς
[9, 8]	ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ ἔργον	τέλος,	ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον,
[9, 6]	τέλος) ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ	τέλος	καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ
[9, 9]	καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ	τέλος	καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον
[9, 6]	τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ	τέλος,	οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία
[9, 8]	μὲν τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον	τέλος	τῆς δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ
[9, 8]	γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς·	ἄδηλος	γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη εἰ
[9, 8]	ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ	ὅλος	ὁ οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν
[9, 3]	ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ'	οἰκοδόμος	ἔσται ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ (τὸ
[9, 8]	καὶ ἄστρα καὶ ὅλος ὁ	οὐρανός,	καὶ οὐ φοβερὸν μή ποτε
[9, 2]	αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι μία	ἑνός,	οἷον τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν
[9, 5]	αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι μία	ἑνὸς	ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων,
[9, 7]	δυνάμει ὄντος, ὅταν βουληθέντος γίγνηται	μηθενὸς	κωλύοντος τῶν ἐκτός, ἐκεῖ δ'
[9, 5]	ποιεῖν οὐ δυνήσεται (τὸ γὰρ	μηθενὸς	τῶν ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν
[9, 7]	ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα	μηθενὸς	τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι'
[9, 4]	οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ	λογιζόμενος	τὸ ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν
[9, 10]	ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ διῃρημένον	οἰόμενος	διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι,
[9, 8]	εἰ ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ	κἀκεῖνος.	Τὸ γὰρ ἔργον τέλος, ἡ
[9, 7]	δ' ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ	πύρινος,	τὸ πῦρ ὕλη πρώτη οὐ
[9, 10]	οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ	τινος	γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα δή
[9, 8]	ἔκ τινος τι καὶ ὑπό	τινος,	καὶ τοῦτο τῷ εἴδει τὸ
[9, 8]	μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός	τινος	πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ
[9, 8]	πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ	τινος	τι καὶ ὑπό τινος, καὶ
[9, 8]	γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ	(Παύσωνος	ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ
[9, 7]	μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης ὁ	ἄνθρωπος	ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ
[9, 8]	ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον	ἄνθρωπος	ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ,
[9, 7]	ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει	ἄνθρωπος;	Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν
[9, 8]	ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν ἐστιν	ἄνθρωπος	καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ
[9, 7]	οἷον τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον	ἄνθρωπος	καὶ (σῶμα καὶ ψυχή, πάθος
[9, 8]	πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ	ἄνθρωπος	σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ ἤδη
[9, 7]	καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει.	Ὅρος	δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας
[9, 6]	πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ	ἐγρηγορὸς	πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ
[9, 6]	τὰ μὲν γὰρ ὡς κίνησις	πρὸς	δύναμιν τὰ δ' ὡς οὐσία
[9, 1]	οὐ μὴν χρησιμωτάτη γέ ἐστι	πρὸς	ὃ βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ πλέον
[9, 1]	οὖν τοῦ πρώτως ὄντος καὶ	πρὸς	ὃ πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι
[9, 1]	πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι, καὶ	πρὸς	πρώτην μίαν λέγονται, ἥ ἐστιν
[9, 2]	ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει	πρὸς	ταὐτὸ συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ
[9, 8]	κατὰ τὸ ἔργον καὶ συντείνει	πρὸς	τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ
[9, 3]	δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ	πρὸς	τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ
[9, 6]	τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης	πρὸς	τὴν ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον
[9, 6]	δύναμιν τὰ δ' ὡς οὐσία	πρός	τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ
[9, 6]	τὴν ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον	πρὸς	τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ τῆς
[9, 1]	ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι δὲ	πρὸς	τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί
[9, 6]	τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς	πρὸς	τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν
[9, 6]	τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν	πρὸς	τὸ μῦον μὲν ὄψιν δὲ
[9, 6]	συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν	πρὸς	τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς
[9, 6]	τοῦτο, τόδ' ἐν τῷδε ἢ	πρὸς	τόδε· τὰ μὲν γὰρ ὡς
[9, 6]	ὡς τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ	πρὸς	τοῦτο, τόδ' ἐν τῷδε ἢ
[9, 3]	οὐ γὰρ δὴ τοῦ γε	πράγματος	φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ ἔστιν) ὅταν
[9, 8]	(οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος	σπέρματος·	τὸ μὲν γὰρ ἤδη ἔχει
[9, 6]	καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν	δυνατὸς	ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ.
[9, 8]	δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ	σῖτος	καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω·
[9, 7]	βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν	ἐκτός,	ἐκεῖ δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ,
[9, 6]	βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ δεῖ	παντὸς	ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ
[9, 7]	ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος, ὅταν	βουληθέντος	γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν ἐκτός,
[9, 3]	γὰρ δὴ τοῦ γε πράγματος	φθαρέντος,	ἀεὶ γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται,
[9, 4]	οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ Α	ὄντος	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β. Ἐὰν
[9, 4]	καὶ εἰ τοῦ Α δυνατοῦ	ὄντος	ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν εἶναι,
[9, 4]	καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ Α	ὄντος	ἀνάγκη τὸ Β εἶναι, καὶ
[9, 1]	πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ	ὄντος	ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς οὐσίας
[9, 8]	ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει	ὄντος	(γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ
[9, 4]	τὸ Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ	ὄντος	εἶναι τοῦ Α καὶ τὸ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν οὖν τοῦ πρώτως	ὄντος	καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ
[9, 8]	μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη	ὄντος	κατ' ἐνέργειαν καὶ τοῦ σίτου
[9, 8]	τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ	ὄντος,	οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς
[9, 7]	ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει	ὄντος,	ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος
[9, 7]	ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν	ἐμποδίζοντος	ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ
[9, 5]	ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ	παρόντος	τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ ἔχοντος
[9, 5]	(τὸ γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω	κωλύοντος	προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι δεῖ· τὴν
[9, 7]	ὄντος, ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς	κωλύοντος	τῶν ἐκτός, ἐκεῖ δ' ἐν
[9, 10]	ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ οὕτως	ἔχοντος.
[9, 5]	παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ	ἔχοντος	ποιεῖν· εἰ δὲ μή, ποιεῖν
[9, 2]	ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς (τοῦ	ὑπάρχοντος	μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς
[9, 8]	ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ ἀεὶ	κινοῦντος	πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ κυριωτέρως·
[9, 8]	ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ	κινοῦντός	τινος πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν
[9, 8]	καὶ τοῦ σίτου καὶ τοῦ	ὁρῶντος	πρότερον τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη
[9, 2]	ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος ὁ	αὐτὸς	δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν
[9, 10]	δόξα καὶ ὁ λόγος ὁ	αὐτός,	καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν
[9, 8]	τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ'	αὐτὸς	λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 8]	οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς	ἔλεγχος	ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων τις
[9, 9]	τὴν πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν	εὐθὺς	δῆλον διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ
[9, 3]	ἕξει τὴν τέχνην, πάλιν δ'	εὐθὺς	οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ τὰ
[9, 8]	γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ	τέλους	δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος
[9, 10]	οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται	ὡς	ἀεὶ οὕτως ἔχοντος.
[9, 1]	ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ	ὡς	ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ ἐν
[9, 2]	πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν	ὡς	ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς (τοῦ
[9, 10]	ἡ μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν	ὡς	ἂν εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως
[9, 5]	μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν	ὡς	δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ
[9, 5]	ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν	ὡς	δύναται ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ
[9, 6]	ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν	ὡς	(ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει.
[9, 5]	δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει	ὡς	ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι
[9, 4]	οὐδὲ τὰ Α Β ἕξει	ὡς	ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ Α
[9, 5]	οὗ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ	ὡς	ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ
[9, 4]	τὸ Α καὶ ὅτε καὶ	ὡς	ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε
[9, 6]	πρὸς τόδε· τὰ μὲν γὰρ	ὡς	κίνησις πρὸς δύναμιν τὰ δ'
[9, 1]	Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι μὲν	ὡς	μία δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ
[9, 8]	ἔστι μὲν ὥς, ἔστι δὲ	ὡς	οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν οὖν
[9, 6]	κίνησις πρὸς δύναμιν τὰ δ'	ὡς	οὐσία πρός τινα ὕλην. Ἄλλως
[9, 10]	ἢ μή) τὸ δὲ εἶναι	ὡς	τὸ ἀληθές, καὶ τὸ μὴ
[9, 7]	κίνησις ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον,	ὡς	τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν
[9, 6]	καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι	ὡς	τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν,
[9, 10]	καὶ τὸ μὴ εἶναι τὸ	ὡς	τὸ ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν,
[9, 2]	ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ'	ὡς	(τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη
[9, 6]	ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον,	ὡς	τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ πρὸς
[9, 8]	οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι μὲν	ὥς,	ἔστι δὲ ὡς οὔ. Τῷ
[9, 8]	προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας	ἕως	τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως.
[9, 6]	περὶ τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης	δυνάμεως	εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί
[9, 8]	ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος τῆς	δυνάμεώς	ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν
[9, 8]	λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια	δυνάμεώς	ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ
[9, 9]	βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας	(δυνάμεως	ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε δῆλον.
[9, 1]	(καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ	δυνάμεως	ἣ λέγεται μὲν μάλιστα κυρίως,
[9, 1]	τὸ ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ	δυνάμεως	(καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ
[9, 8]	οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ	δυνάμεως	καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν.
[9, 8]	ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια	δυνάμεως,	καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα τῆς	δυνάμεως	κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον. Ἀλλὰ
[9, 1]	τοῖς ὅροις ὁ τῆς πρώτης	δυνάμεως	λόγος. Πάλιν δ' αὗται δυνάμεις
[9, 8]	ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ	δυνάμεως	οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ
[9, 9]	τῇ φύσει τὸ κακὸν τῆς	δυνάμεως.	Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς
[9, 9]	τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς	δυνάμεως·	τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω
[9, 3]	Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον	δυνάμεως,	τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται
[9, 8]	(γὰρ περὶ τὴν δύναμιν τῆς	ἀντιφάσεως	αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ
[9, 8]	ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς	ἀντιφάσεώς	εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ
[9, 8]	τῷ παρεῖναι καὶ μὴ τῆς	ἀντιφάσεως	ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα
[9, 8]	ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς	ἀντιφάσεώς	ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ μὴ
[9, 7]	ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς	γενέσεως.	Καὶ ὅσων δὴ ἐν αὐτῷ
[9, 2]	καὶ ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει	κινήσεως	ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς
[9, 2]	λόγον ἔχειν, καὶ ἡ ψυχὴ	κινήσεως	ἔχει ἀρχήν, τὸ μὲν ὑγιεινὸν
[9, 8]	ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς	κινήσεως·	ἡ γὰρ οὐσία ὕλη καὶ
[9, 8]	(δῆλον δ' ἐν τοῖς περὶ	κινήσεως	τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη
[9, 8]	στῇ, ὃ φοβοῦνται οἱ περὶ	φύσεως.	Οὐδὲ κάμνει τοῦτο δρῶντα· οὐ
[9, 8]	προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν τῆς	γνώσεως)	τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον ὧδε·
[9, 8]	(παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ τῆς	ὄψεως)	ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί τι
[9, 8]	μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον	ὄψεως	ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται
[9, 10]	γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι	ἀληθῶς	σε λευκὸν εἶναι εἶ σὺ
[9, 7]	ὕλη καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ	ὀρθῶς	δὴ συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι
[9, 6]	Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα	ὁμοίως	ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς
[9, 9]	εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι	ὁμοίως	ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα
[9, 7]	μηθὲν κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ·	ὁμοίως	δὲ δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ
[9, 2]	γάρ ἐστιν ἀμφοῖν μέν, οὐχ	ὁμοίως	δέ, καὶ ἐν ψυχῇ ἣ
[9, 3]	ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ·	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
[9, 3]	τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν)	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 3]	δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι δέ,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 1]	τὸ δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων)
[9, 8]	ἡ ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 8]	τότε ἐν τῷ εἴδει ἐστίν.	Ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 8]	μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν,	ὁμοίως	δὲ καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν
[9, 8]	ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν,	ὁμοίως	δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι
[9, 10]	ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός·	ὁμοίως	δὲ καὶ περὶ τὰς μὴ
[9, 8]	τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις	ὁμοίως.	Εἰ γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται,
[9, 3]	μὴ εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι,	ὁμοίως.	(Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα,
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος	ὁμοίως	ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων.
[9, 3]	λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ	ὁμοίως·	οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν
[9, 1]	δυνάμεως ἣ λέγεται μὲν μάλιστα	κυρίως,	οὐ μὴν χρησιμωτάτη γέ ἐστι
[9, 5]	προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν ὀρέγηται	κυρίως,	τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς δύναται
[9, 10]	συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ	ἐναντίως	(ἔχων ἢ τὰ πράγματα, πότ'
[9, 1]	ἢ τοῦ παθεῖν ἢ τοῦ	καλῶς,	ὥστε καὶ ἐν τοῖς τούτων
[9, 1]	πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί, οἷον	παντελῶς,	ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων
[9, 6]	ὡς οὐσία πρός τινα ὕλην.	Ἄλλως	δὲ καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ
[9, 10]	ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα	ἄλλως	ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν
[9, 3]	οὔτε θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε	ὅλως	αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων·
[9, 1]	πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ	ὅλως	ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ	ὅλως	ἡ κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ)
[9, 8]	γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ τοῦ	ὅλως	κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ'
[9, 10]	ὡς ἂν εἰ τὸ νοητικὸν	ὅλως	μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ
[9, 8]	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ'	ὅλως	πάσης ἀρχῆς κινητικῆς ἢ στατικῆς.
[9, 6]	Ταῦτα μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ	ἁπλῶς	ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ μὲν γὰρ
[9, 8]	κατὰ τὸ ποσὸν ἢ ποιόν·	ἁπλῶς	δὲ τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν
[9, 8]	οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων	ἁπλῶς	δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι
[9, 8]	ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ	ἁπλῶς	ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται
[9, 6]	ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ	ἁπλῶς	ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ
[9, 8]	τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν	ἁπλῶς	(κατά τι δὲ οὐδὲν κωλύει,
[9, 7]	κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη,	ἁπλῶς	μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ
[9, 7]	ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει	ἁπλῶς	τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ
[9, 7]	κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς μὲν τοῦ	ἁπλῶς	τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ ξύλον.
[9, 8]	οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν)	ὅμως	οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν τέλος,
[9, 1]	ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι μὲν	ὁμωνύμως	λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ
[9, 5]	δ' οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων	πῶς,	ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ τὰ
[9, 1]	καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ εἶναι)	πως	ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι δὲ
[9, 5]	τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ	πὼς	καὶ ὅσα ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι
[9, 3]	τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει	πῶς	λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ
[9, 1]	ἐν τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί	πως	οἱ τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι.
[9, 8]	ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ'	ὅπως	ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ
[9, 6]	ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ	ἑτέρως,	διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων
[9, 8]	κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ	κυριωτέρως·	τὰ μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα
[9, 8]	ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς ἐπιστήμης	ἴσως.	Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ γε
[9, 7]	γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ τότε	ἴσως;	Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς
[9, 5]	τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ' οὐ	πάντως	ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν οἷς
[9, 2]	καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν οὐχ	ὡσαύτως,	καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι
[9, 7]	οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	ὡσαύτως	ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς
[9, 7]	ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ μὴ	(οὕτως	ἀλλ' εἶδός τι καὶ τόδε
[9, 4]	δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ	οὕτως	εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν
[9, 4]	τὸ Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ	οὕτως	εἶχον ὥστε τοῦ Α ὄντος
[9, 10]	τὸ δὲ ἕν, εἴπερ ὄν,	οὕτως	ἐστίν, εἰ δὲ μὴ οὕτως,
[9, 6]	(αὐτό, αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ	οὕτως	ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα
[9, 5]	ἐναντία, οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ	οὕτως	ἔχει αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ'
[9, 10]	ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ	οὕτως	ἔχοντος.
[9, 4]	εἶναι τὸ Β. Ἐὰν δὴ	οὕτως	ἐχόντων (τῶν Α Β μὴ
[9, 7]	γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ εἰ	οὕτως	μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ
[9, 4]	μὴ ᾖ δυνατὸν τὸ Β	οὕτως,	οὐδὲ τὰ Α Β ἕξει
[9, 10]	ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό,	οὕτως	οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι
[9, 10]	οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ μὴ	οὕτως,	οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς
[9, 5]	ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν ἐστὶν	οὕτως	ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς
[9, 6]	τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ	οὕτως	ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ
[9, 8]	ἕως τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος	πρώτως.	Ἀλλὰ μὴν καὶ κυριωτέρως· τὰ
[9, 8]	ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι τὸ	πρώτως	δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν οὖν τοῦ	πρώτως	ὄντος καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι
[9, 1]	ἄλλων. Ὅτι μὲν οὖν λέγεται	(πολλαχῶς	ἡ δύναμις καὶ τὸ δύνασθαι,
[9, 1]	ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ στέρησις λέγεται	πολλαχῶς·	καὶ γὰρ τὸ μὴ ἔχον
[9, 8]	~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον διώρισται	ποσαχῶς	λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια