Livre, Chap.
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι τὸ	Α	ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ Β.
[9, 4]	τὸ Β οὕτως, οὐδὲ τὰ	Α	Β ἕξει ὡς ἐτέθη· καὶ
[9, 4]	Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων (τῶν	Α	Β μὴ ᾖ δυνατὸν τὸ
[9, 4]	Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ	Α	δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ τεθείη
[9, 4]	ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ τὸ	Α	δυνατόν, καὶ τὸ Β ἔσται
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ	Α	δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α
[9, 4]	τὸ Β εἶναι, εἰ τὸ	Α	δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ
[9, 4]	ὡς ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ	Α	δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη τὸ Β
[9, 4]	τὸ Β, ἀνάγκη καὶ τὸ	Α	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ
[9, 4]	τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ	Α	καὶ ὅτε καὶ ὡς ἦν
[9, 4]	καὶ δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ	Α	καὶ τὸ Β ἀνάγκη εἶναι
[9, 4]	εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ	Α	ὄντος ἀνάγκη εἶναι τὸ Β.
[9, 4]	δῆλον καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ	Α	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β εἶναι,
[9, 4]	εἴη εἶναι, εἰ τεθείη τὸ	Α,	οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ
[9, 8]	τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν,	ἃ	δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ
[9, 5]	αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ δὲ	ἄλογα	καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας
[9, 4]	ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ καὶ	ὑποθοίμεθα	εἶναι ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ
[9, 6]	καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ ὃ	βουλόμεθα	λέγειν, καὶ οὐ δεῖ παντὸς
[9, 1]	χρησιμωτάτη γέ ἐστι πρὸς ὃ	βουλόμεθα	νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ ἐστιν
[9, 8]	οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν τέλος,	ἔνθα	δὲ μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς
[9, 8]	τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον	ἔνθα	μὲν τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον
[9, 1]	ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ	βίᾳ,	ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ'
[9, 1]	μὲν γὰρ ἐν τῷ πάσχοντι	(διὰ	γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ ἀρχήν,
[9, 7]	καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη	διὰ	τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον,
[9, 9]	ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει.	Διὰ	τί δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον;
[9, 9]	τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου	διὰ	τί; Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ
[9, 9]	ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον	διὰ	τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου
[9, 10]	σκεπτέον τί λέγομεν. Οὐ γὰρ	διὰ	τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε
[9, 10]	εἶναι εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ	διὰ	τὸ σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς
[9, 8]	γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ	διὰ	τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι
[9, 9]	ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ	διὰ	τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ
[9, 8]	καὶ κυριωτέρως· τὰ μὲν γὰρ	ἀΐδια	πρότερα τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν,
[9, 8]	ὕλη καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ	ἐνέργεια,	αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ
[9, 8]	κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ πού)	ἐνεργείᾳ	ἄρα πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ
[9, 6]	διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ	ἐνέργεια	ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν.
[9, 9]	ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα	ἐνέργεια	βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν,	ἐνεργείᾳ	δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων πρότερα
[9, 6]	δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ	ἐνεργείᾳ.	Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν καθ'
[9, 9]	Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ διαγράμματα	ἐνεργείᾳ·	διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ'
[9, 8]	ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον	ἐνέργεια	δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως
[9, 8]	φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ	ἐνέργεια	δυνάμεως, καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ
[9, 9]	τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ	ἐνέργεια,	ἐκ τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ
[9, 8]	τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ	ἐνέργεια	ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον
[9, 8]	πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα	ἐνεργείᾳ	ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ
[9, 6]	οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς	(ἐνεργείᾳ	ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει. Τὸ
[9, 3]	τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ ὄντα	ἐνεργείᾳ	ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ
[9, 8]	ἡ οὐσία καὶ τὸ εἶδος	ἐνέργειά	ἐστιν. Κατά τε δὴ τοῦτον
[9, 8]	εἴπομεν, τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει	ἐνέργεια	ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς
[9, 3]	λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ	ἐνέργεια	ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ
[9, 8]	τὸ εἶδος· ὅταν δέ γε	ἐνεργείᾳ	ᾖ, τότε ἐν τῷ εἴδει
[9, 9]	γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει ἡ	ἐνέργεια	ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ
[9, 8]	τινος πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν	ἐνεργείᾳ	ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν
[9, 8]	Ὅτι μὲν οὖν πρότερον ἡ	ἐνέργεια	καὶ δυνάμεως καὶ πάσης ἀρχῆς
[9, 8]	τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ	ἐνέργεια	καὶ λόγῳ καὶ τῇ οὐσίᾳ·
[9, 8]	ταύτῃ γε δῆλον ὅτι ἡ	ἐνέργεια	καὶ οὕτω προτέρα τῆς δυνάμεως
[9, 6]	διορίσωμεν τί τέ ἐστιν ἡ	ἐνέργεια	καὶ ποῖόν τι. Καὶ γὰρ
[9, 8]	ἡ γένεσις) τέλος δ' ἡ	ἐνέργεια,	καὶ τούτου χάριν ἡ δύναμις
[9, 8]	τὸ ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα	ἐνέργεια	λέγεται κατὰ τὸ ἔργον καὶ
[9, 3]	κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ	ἐνέργεια	μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι, διὸ
[9, 8]	ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ	ἐνέργεια	(οἷον ἡ ὅρασις ἐν τῷ
[9, 8]	τοῦ δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ	ἐνεργείᾳ	ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον
[9, 8]	(γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ	ἐνεργείᾳ	ὄντος, οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου,
[9, 10]	ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι εἰσὶν	ἐνεργείᾳ,	οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν
[9, 6]	δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται δὲ	ἐνεργείᾳ	οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ
[9, 3]	τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ	ἐνέργεια	οὗ λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν,
[9, 6]	ὅσα τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ	ἐνεργείᾳ	πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον τῷ
[9, 6]	δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν	ἐνεργείᾳ	τί τέ ἐστι καὶ ποῖον,
[9, 8]	γὰρ ἔργον τέλος, ἡ δὲ	ἐνέργεια	τὸ ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα
[9, 6]	περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ	ἐνέργεια	τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ
[9, 3]	γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ	ἐνέργεια	τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν
[9, 3]	ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται	ἐνεργείᾳ.	(Τῶν γὰρ μὴ ὄντων ἔνια
[9, 1]	ἐστιν ἡ δύναμις καὶ ἡ	ἐνέργεια	τῶν μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν.
[9, 9]	αἴτιον δὲ ὅτι ἡ νόησις	ἐνέργεια·	ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις,
[9, 6]	ἔστι ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ	τελεία	γε (οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ'
[9, 7]	δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας	ἐντελεχείᾳ	γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος,
[9, 3]	οὐκ ἔστι δέ, ὅτι οὐκ	ἐντελεχείᾳ	ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι τὸ
[9, 7]	αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ	οἰκία·	εἰ μηθὲν κωλύει τῶν ἐν
[9, 7]	ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει	οἰκία·	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως
[9, 8]	ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι τῇ	οἰκίᾳ.	(Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν τί
[9, 8]	τι (οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς	οἰκία	παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν
[9, 2]	ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία·	μιᾷ	γὰρ ἀρχῇ περιέχεται, τῷ λόγῳ.
[9, 1]	οὖν ὅτι ἔστι μὲν ὡς	μία	δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν
[9, 2]	αἱ αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι	μία	ἑνός, οἷον τὸ θερμὸν τοῦ
[9, 5]	ἀνάγκη· αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι	μία	ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν
[9, 1]	κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα δύναμις	ἀδυναμίᾳ.	Ἡ δὲ στέρησις λέγεται πολλαχῶς·
[9, 1]	καὶ οὐκ ἄλλο. Καὶ ἡ	ἀδυναμία	καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ
[9, 6]	τῶν πράξεων ὧν ἔστι πέρας	οὐδεμία	τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ
[9, 5]	τῶν ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων	ἔνια)	διὸ οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται
[9, 3]	ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ ὄντων	ἔνια	δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ,
[9, 8]	τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ	εὐδαιμονία·	(ζωὴ γὰρ ποιά τίς ἐστιν)
[9, 10]	οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ	οἵα	ἡ τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ
[9, 10]	οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ	ἄγνοια,	οὐχ οἵα ἡ τυφλότης· ἡ
[9, 8]	καὶ ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ	ποιά	τίς ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι
[9, 1]	ὁμοιότητί τινι λέγονται, καθάπερ ἐν	γεωμετρίᾳ	καὶ δυνατὰ καὶ ἀδύνατα λέγομεν
[9, 8]	ἐν τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ	θεωρία	ἐν τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ
[9, 6]	τέλος, οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ	ἰσχνασία	(αὐτό, αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ
[9, 6]	ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις ἀτελής,	ἰσχνασία	μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ
[9, 8]	καὶ χρόνον. Ἀλλὰ μὴν καὶ	οὐσίᾳ	γε, πρῶτον μὲν ὅτι τὰ
[9, 8]	λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ	οὐσίᾳ	ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ εἴπομεν,
[9, 8]	ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ	οὐσία	καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν.
[9, 7]	μὲν οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον	οὐσία·	ὅσα δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ'
[9, 6]	πρὸς δύναμιν τὰ δ' ὡς	οὐσία	πρός τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ
[9, 8]	(ὕστερα τῷ εἴδει καὶ τῇ	οὐσίᾳ	πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ
[9, 8]	μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ	οὐσίᾳ	τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν
[9, 8]	συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ	οὐσία	ὕλη καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ
[9, 7]	κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ	οὐσία	ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ τῇ	οὐσίᾳ·	χρόνῳ δ' ἔστι μὲν ὥς,
[9, 8]	καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ ἐνέργεια,	αἰτία	τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα
[9, 9]	καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι	τἀναντία	ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία
[9, 9]	τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω	τἀναντία.	Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι
[9, 2]	τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ	τἀναντία·	μιᾷ γὰρ ἀρχῇ περιέχεται, τῷ
[9, 9]	δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν	τἀναντία,	οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν
[9, 10]	δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ	τἀναντία,	(τὸ δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς
[9, 10]	ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται	τἀναντία,	τὸ μὲν εἶναί ἐστι τὸ
[9, 9]	τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ'	ἐναντία	ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας
[9, 5]	ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ τὰ	ἐναντία,	οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως
[9, 2]	ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ	ἐναντία	οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ αὐτῷ,
[9, 1]	ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει	ἐναντία	στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ αὐτοῦ
[9, 5]	ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ	ἐναντία·	τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα
[9, 8]	οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ	ἕνεκα	ἡ γένεσις) τέλος δ' ἡ
[9, 6]	ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν	ἕνεκα	ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι ταῦτα
[9, 8]	τέλος (ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ	ἕνεκα,	τοῦ τέλους δὲ ἕνεκα ἡ
[9, 10]	ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη,	ἀλλὰ	ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ τυφλότης·
[9, 7]	λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις	ἀλλὰ	βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς τὸ
[9, 7]	ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ	ἀλλὰ	γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ εἰ
[9, 6]	ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν,	ἀλλὰ	γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν
[9, 10]	λευκὸν εἶναι εἶ σὺ λευκός,	ἀλλὰ	διὰ τὸ σὲ εἶναι λευκὸν
[9, 8]	ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει.	(Ἀλλὰ	διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί
[9, 7]	γῆ εἰ οὕτως μὴ ἄλλο	ἀλλὰ	ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς
[9, 6]	ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ,	ἀλλὰ	ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ
[9, 6]	ἢ ἁπλῶς ἢ τρόπον τινά,	ἀλλὰ	(καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ
[9, 6]	οὐ δεῖ παντὸς ὅρον ζητεῖν	ἀλλὰ	καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι
[9, 7]	καὶ οὐ λευκότης ὁ ἄνθρωπος	ἀλλὰ	λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις
[9, 7]	ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ,	ἀλλὰ	μᾶλλον ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα,
[9, 8]	τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως.	Ἀλλὰ	μὴν καὶ κυριωτέρως· τὰ μὲν
[9, 8]	δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον.	Ἀλλὰ	μὴν καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον
[9, 3]	Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.	Ἀλλὰ	μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν
[9, 7]	μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ	ἀλλὰ	μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης ὁ
[9, 7]	οἷον τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον	ἀλλὰ	ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ
[9, 7]	κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ	ἀλλὰ	ξύλινον· τοῦτο γὰρ δυνάμει κιβώτιον
[9, 10]	μὴ εἶναι τὸ μὴ συγκεῖσθαι	ἀλλὰ	πλείω εἶναι· περὶ μὲν οὖν
[9, 7]	ὁ δ' ἀὴρ μὴ πῦρ	ἀλλὰ	πύρινος, τὸ πῦρ ὕλη πρώτη
[9, 10]	δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν)	ἀλλὰ	τὶ μὲν τὶ δ' οὔ,
[9, 10]	ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ μή·	ἀλλὰ	τὸ τί ἐστι ζητεῖται περὶ
[9, 3]	μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν,	ἀλλὰ	τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως
[9, 8]	καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω·	ἀλλὰ	τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα
[9, 6]	ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος	ἀλλὰ	τῶν περὶ τὸ τέλος, οἷον
[9, 5]	ποτὲ καὶ πὼς καὶ ὅσα	ἄλλα	ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ,
[9, 3]	ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ	ἄλλα	ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ
[9, 1]	τὸν τῆς οὐσίας λόγον λέγεται	τἆλλα	(ὄντα, τό τε ποσὸν καὶ
[9, 1]	ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν καὶ	τἆλλα	τὰ οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ
[9, 9]	ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία	ἅμα	ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ
[9, 9]	ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ	ἅμα	ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ
[9, 6]	καὶ ἀτελεῖς γε. Οὐ γὰρ	ἅμα	βαδίζει καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ
[9, 5]	προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ' ἐὰν	ἅμα	βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο
[9, 8]	οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ	ἅμα	γίγνεται καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ.
[9, 4]	ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ.	Ἅμα	δὲ δῆλον καὶ ὅτι, εἰ
[9, 6]	τι. Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν	ἅμα	δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ
[9, 9]	ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ	ἅμα·	ἡ αὐτὴ γὰρ δύναμις τοῦ
[9, 6]	εὖ ζῇ καὶ εὖ ἔζηκεν	ἅμα,	καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ
[9, 6]	καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ	ἅμα	καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ καὶ
[9, 5]	τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ	ἅμα	ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν
[9, 5]	ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε	ἅμα	ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ
[9, 8]	Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις	ἅμα	τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ μὲν
[9, 6]	κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ	ἅμα	τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ
[9, 9]	Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία	ἅμα	ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία ἅμα
[9, 2]	λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ τὸ	πρᾶγμα	καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν οὐχ
[9, 6]	δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ	πρᾶγμα	μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν δυνάμει·
[9, 9]	οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε	ἁμάρτημα	οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ
[9, 8]	ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ καὶ	τοὔνομα	ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ ἔργον
[9, 3]	ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια	τοὔνομα,	ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη,
[9, 7]	ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν ἤδη γένηται	σπέρμα,	καὶ οὐδὲ τότε ἴσως; Ὥσπερ
[9, 8]	χρόνῳ ἡ ὕλη καὶ τὸ	σπέρμα	καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ δυνάμει
[9, 7]	ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ	σπέρμα	οὔπω (δεῖ γὰρ (ἐν ἄλλῳ
[9, 7]	πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ	(σῶμα	καὶ ψυχή, πάθος δὲ τὸ
[9, 10]	δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ	ἕνα	οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι
[9, 10]	οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι	μηθένα,	ἢ τινὰς μὲν τινὰς δ'
[9, 9]	γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ' ἦν	διῃρημένα,	φανερὰ ἂν ἦν· νῦν δ'
[9, 9]	τὰ δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν	ἀγόμενα	εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι ἡ
[9, 1]	ποιὸν καὶ τἆλλα τὰ οὕτω	λεγόμενα·	πάντα γὰρ ἕξει τὸν τῆς
[9, 10]	εἶναι· περὶ μὲν οὖν τὰ	ἐνδεχόμενα	ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ
[9, 3]	ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ ὄντα,	(κινούμενα	δὲ οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι
[9, 8]	ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν	ἵνα	θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ μὴ οἱ
[9, 8]	ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ τὴν θεωρητικὴν	ἵνα	θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν ἵνα
[9, 8]	ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν	ἵνα	οἰκοδομῶσι καὶ τὴν θεωρητικὴν ἵνα
[9, 8]	ἡ δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ γὰρ	ἵνα	ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα
[9, 6]	ἄλλου ἢ ἁπλῶς ἢ τρόπον	τινά,	ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες
[9, 1]	πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ ἔχειν	τινὰ	ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ τὴν
[9, 10]	οὐ γὰρ ἔτι τινὰ μὲν	τινὰ	δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει
[9, 2]	καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ τρόπον	τινὰ	κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ
[9, 10]	οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι	τινὰ	μὲν τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται,
[9, 1]	εἶναι καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν	τινα,	πάσχει τὸ πάσχον, καὶ ἄλλο
[9, 6]	τὰ δ' ὡς οὐσία πρός	τινα	ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ τὸ
[9, 6]	ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ	ἐπιστήμονα	καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν
[9, 10]	αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς	δόξα	καὶ ὁ λόγος ὁ αὐτός,
[9, 3]	τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα	ἄτοπα	οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ
[9, 4]	πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον	ἄρα.	Ἂν ἄρα ᾖ τὸ Α
[9, 8]	πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ	ἄρα	δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι
[9, 8]	καὶ μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ	ἄρα	δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ μὴ
[9, 9]	ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ	ἄρα	ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ
[9, 5]	ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη	ἄρα	ἕτερόν τι εἶναι τὸ κύριον·
[9, 4]	καὶ τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν	ἄρα	ᾖ τὸ Α δυνατόν, καὶ
[9, 9]	δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον	ἄρα	ὅτι οὐκ ἔστι τὸ κακὸν
[9, 9]	τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ	ἄρα	οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς
[9, 8]	οἷον ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ	ἄρα	πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης
[9, 8]	ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ	ἄρα	τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ
[9, 4]	τὸ Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν	ἄρα	τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ
[9, 8]	δὲ τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν	ἄρα	τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν
[9, 9]	ὅτι οὐκ ἔστι τὸ κακὸν	παρὰ	τὰ πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ
[9, 8]	ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται	(παρὰ	ταύτην ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως)
[9, 8]	μὴ ἔστιν ἄλλο τι ἔργον	(παρὰ	τὴν ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει
[9, 8]	(οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία	παρὰ	τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον
[9, 9]	ὀρθαῖς. Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ	παρὰ	τὴν πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν
[9, 8]	μὲν οὖν ἕτερόν τί ἐστι	παρὰ	τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον, τούτων
[9, 9]	εὑρίσκουσιν. Εἰ δ' ἦν διῃρημένα,	φανερὰ	ἂν ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει
[9, 8]	τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια	ἑτέρα	πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ
[9, 8]	ἀλλὰ τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ	ἕτερα	ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα
[9, 8]	Τῷ λόγῳ μὲν οὖν ὅτι	προτέρα,	δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι
[9, 8]	αὐτό. Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης	προτέρα	ἐστὶν ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ
[9, 8]	τῷ εἴδει καὶ τῇ οὐσίᾳ	πρότερα	(οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος
[9, 8]	κυριωτέρως· τὰ μὲν γὰρ ἀΐδια	πρότερα	τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι
[9, 8]	ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω	προτέρα	τῆς δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ
[9, 8]	ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων	πρότερα	τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ
[9, 8]	μὲν ὅτι τὰ τῇ γενέσει	(ὕστερα	τῷ εἴδει καὶ τῇ οὐσίᾳ
[9, 9]	~Ὅτι δὲ καὶ βελτίων καὶ	τιμιωτέρα	τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια,
[9, 6]	τέλος καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον	ὁρᾷ	ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ
[9, 6]	καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ	ὁρᾷ	ἅμα τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ
[9, 9]	οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ	διαφθορὰ	τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ
[9, 2]	κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ	ἀποφορᾷ	δηλοῖ τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ
[9, 2]	πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη δὲ	ἀποφορὰ	θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐναντία
[9, 8]	διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ	ἄστρα	καὶ ὅλος ὁ οὐρανός, καὶ
[9, 6]	κινήσεις λέγειν, τὰς δ' ἐνεργείας.	Πᾶσα	γὰρ κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις
[9, 1]	αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ	πᾶσα	δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ στέρησις
[9, 8]	δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε·	πᾶσα	δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν·
[9, 2]	αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ	συνάψασα·	διὸ τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ
[9, 9]	δύο καὶ ἡ ἐκ μέσου	ἐπισταθεῖσα	ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο
[9, 5]	καὶ ποτὲ καὶ πὼς καὶ	ὅσα	ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ
[9, 9]	ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε δῆλον.	Ὅσα	γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται,
[9, 8]	κινεῖν δύναται καὶ μὴ ὡδί,	ὅσα	γε κατὰ λόγον· αἱ δ'
[9, 7]	οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία·	ὅσα	δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός
[9, 10]	(ἔκ τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο·	Ὅσα	δή ἐστιν ὅπερ εἶναί τι
[9, 7]	ἢ κινούμενον, ὡς τὸ ἐκείνινον)	ὅσα	μὲν οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον
[9, 7]	δὴ ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι,	ὅσα	μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται
[9, 6]	ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν, καὶ	ὅσα	τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ
[9, 8]	γὰρ οὐσία ὕλη καὶ δύναμις	οὖσα,	οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται
[9, 7]	ὕλη πρώτη οὐ τόδε τι	οὖσα.	Τούτῳ γὰρ διαφέρει τὸ καθ'
[9, 7]	ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει	(μεταβαλοῦσα	γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε δὲ
[9, 4]	δυνατὸν τὸ Β οὕτως, οὐδὲ	τὰ	Α Β ἕξει ὡς ἐτέθη·
[9, 10]	ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ	τὰ	ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται
[9, 4]	(τοδί, οὐκ ἔσται δέ, ὥστε	τὰ	ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω
[9, 3]	τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ	τὰ	ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα·
[9, 10]	καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ	τὰ	ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι ἢ
[9, 8]	ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ	τὰ	ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ
[9, 3]	εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ	τὰ	ἄψυχα δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ
[9, 10]	ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι,	(τὰ	δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα
[9, 9]	οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει·	τὰ	δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ
[9, 10]	ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι,	τὰ	δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν
[9, 6]	γὰρ ὡς κίνησις πρὸς δύναμιν	τὰ	δ' ὡς οὐσία πρός τινα
[9, 5]	αἱ δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου,	τὰ	δὲ ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις
[9, 9]	κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ	τὰ	διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν.
[9, 9]	ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι	τὰ	δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα
[9, 8]	Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ	τὰ	ἐν μεταβολῇ ὄντα, οἷον γῆ
[9, 5]	ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ	τὰ	ἐναντία, οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ
[9, 2]	δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ	τὰ	ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ
[9, 5]	τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει	τὰ	ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη
[9, 10]	πλείω εἶναι· περὶ μὲν οὖν	τὰ	ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς
[9, 5]	πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ	τὰ	ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα
[9, 8]	γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι	τὰ	ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν
[9, 2]	κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ	τὰ	κατὰ λόγον δυνατὰ τοῖς ἄνευ
[9, 10]	φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ	τὰ	μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα
[9, 8]	πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ κυριωτέρως·	τὰ	μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ
[9, 6]	ἐν τῷδε ἢ πρὸς τόδε·	τὰ	μὲν γὰρ ὡς κίνησις πρὸς
[9, 5]	προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ	τὰ	μὲν κατὰ λόγον δύναται κινεῖν
[9, 3]	οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι	τὰ	μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ,
[9, 1]	καὶ τὸ ποιὸν καὶ τἆλλα	τὰ	οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει
[9, 7]	λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην καὶ	τὰ	πάθη· (ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε
[9, 10]	δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ	τὰ	πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ οὐκ
[9, 9]	οὐκ ἔστι τὸ κακὸν παρὰ	τὰ	πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ φύσει
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς	τὰ	συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν.
[9, 10]	μὴ ὂν τὸ μὲν κατὰ	(τὰ	σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ
[9, 8]	οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν ὅτι	τὰ	τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει
[9, 1]	ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς οὐσίας	(κατὰ	γὰρ τὸν τῆς οὐσίας λόγον
[9, 8]	καὶ οὕτω προτέρα τῆς δυνάμεως	κατὰ	γένεσιν καὶ χρόνον. Ἀλλὰ μὴν
[9, 10]	σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ	κατὰ	δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ
[9, 1]	ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ δὲ	κατὰ	δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ
[9, 8]	τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι	κατὰ	δύναμιν κινούμενον ἀλλ' ἢ ποθὲν
[9, 1]	ἡ ἐνέργεια τῶν μόνον λεγομένων	κατὰ	κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης,
[9, 6]	ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς	κατὰ	κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ
[9, 8]	καὶ μὴ ὡδί, ὅσα γε	κατὰ	λόγον· αἱ δ' ἄλογοι τῷ
[9, 5]	τῷ παθητικῷ· ὥστε τὸ δυνατὸν	κατὰ	λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται
[9, 2]	πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ τὰ	κατὰ	λόγον δυνατὰ τοῖς ἄνευ λόγου
[9, 5]	τῷ διορισμῷ, καὶ τὰ μὲν	κατὰ	λόγον δύναται κινεῖν καὶ αἱ
[9, 2]	αὑτὸ τοῦ δὲ τρόπον τινὰ	κατὰ	συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ
[9, 10]	ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ	κατὰ	συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[9, 10]	τὸ μὴ ὂν τὸ μὲν	κατὰ	(τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ
[9, 8]	καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν.	Κατά	τε δὴ τοῦτον τὸν λόγον
[9, 7]	δὴ συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι	κατὰ	τὴν ὕλην καὶ τὰ πάθη·
[9, 8]	ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς	(κατά	τι δὲ οὐδὲν κωλύει, οἷον
[9, 1]	ἐστιν, ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ	κατὰ	τὸ αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ.
[9, 9]	ἐκ τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ	κατὰ	τὸ δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι
[9, 1]	κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ	κατὰ	τὸ ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ
[9, 8]	διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται	κατὰ	τὸ ἔργον καὶ συντείνει πρὸς
[9, 8]	εἶναι, ἢ κατὰ τόπον ἢ	κατὰ	τὸ ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς
[9, 10]	τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη	κατὰ	τὸ ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει
[9, 8]	λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ	κατὰ	τόπον ἢ κατὰ τὸ ποσὸν
[9, 10]	ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ τὰ	πράγματα,	πότ' ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι
[9, 9]	ἔστι τὸ κακὸν παρὰ τὰ	πράγματα·	ὕστερον γὰρ τῇ φύσει τὸ
[9, 10]	ὂν τὸ μὲν κατὰ (τὰ	σχήματα	τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ
[9, 9]	ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ	διαγράμματα	ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ
[9, 1]	λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ	δυνατὰ	καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ εἶναι)
[9, 2]	συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ λόγον	δυνατὰ	τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ
[9, 10]	δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ	ἀδύνατα	ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ
[9, 10]	τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ	ἀδύνατα	διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται
[9, 4]	οὐκ ἔσται δέ, ὥστε τὰ	ἀδύνατα	εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ
[9, 1]	ἐν γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ καὶ	ἀδύνατα	λέγομεν τῷ εἶναι) πως ἢ
[9, 10]	(τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ	ἀδύνατα	συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία,
[9, 10]	τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ	κυριώτατα	ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο
[9, 10]	ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ τὰ	ἀσύνθετα	τί τὸ εἶναι ἢ μὴ
[9, 2]	μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ δὲ	μετὰ	λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ τέχναι
[9, 2]	ᾗ ἄλλο. Καὶ αἱ μὲν	(μετὰ	λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων αἱ
[9, 5]	κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν	μετὰ	λόγου, τὰ δὲ ἄλογα καὶ
[9, 3]	τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ	ἐπιθυμητὰ	εἶναι τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα
[9, 10]	τὸ ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει	ἀκίνητα.	Οἷον τὸ τρίγωνον εἰ μὴ
[9, 3]	ἄλλας δέ τινας κατηγορίας, οἷον	διανοητὰ	καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ
[9, 2]	μόνον ποιεῖ καὶ τὸ θερμαντικὸν	θερμότητα	καὶ τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ
[9, 2]	θερμαντικὸν θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν	ψυχρότητα,	ὁ δ' ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος
[9, 1]	καὶ τἆλλα τὰ οὕτω λεγόμενα·	πάντα	γὰρ ἕξει τὸν τῆς οὐσίας
[9, 6]	δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ	πάντα	ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον,
[9, 8]	ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα	πάντα·	οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων
[9, 8]	(ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ	οἰκοδομήσαντα	μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα·
[9, 8]	οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν	κιθαρίσαντα·	ὁ γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων
[9, 9]	Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει	ὄντα	εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον
[9, 8]	τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα	ὄντα	ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο·
[9, 3]	οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ	ὄντα	ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ
[9, 3]	καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ	ὄντα,	(κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο δὲ
[9, 8]	ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ	ὄντα,	οἷον γῆ καὶ πῦρ. Καὶ
[9, 1]	τῆς οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα	(ὄντα,	τό τε ποσὸν καὶ τὸ
[9, 3]	τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ	λαβόντα,	(καὶ μὴ ἔχειν μὴ ἀποβαλόντα
[9, 3]	τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ	μαθόντα	ποτὲ καὶ λαβόντα, (καὶ μὴ
[9, 3]	λαβόντα, (καὶ μὴ ἔχειν μὴ	ἀποβαλόντα	ποτέ (ἢ γὰρ λήθῃ ἢ
[9, 8]	περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν	μανθάνοντα	ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς ἐπιστήμης
[9, 3]	ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ	συμβαίνοντα	ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον
[9, 5]	οἷς ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω	κωλύοντα·	(ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα τῶν ἐν
[9, 6]	οὕτως ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ	ὑπάρχοντα	ὧν ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ
[9, 8]	τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες	ἐνεργοῦντα	ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι,
[9, 2]	ἀεί· ἀνάγκη γὰρ τὸν εὖ	ποιοῦντα	καὶ ποιεῖν, τὸν δὲ μόνον
[9, 2]	καὶ ποιεῖν, τὸν δὲ μόνον	ποιοῦντα	οὐκ ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν.
[9, 3]	οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν	οἰκοδομοῦντα	ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 3]	οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ	οἰκοδομοῦντα	οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν
[9, 6]	καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ	θεωροῦντα,	ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ
[9, 8]	περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο	δρῶντα·	οὐ (γὰρ περὶ τὴν δύναμιν
[9, 1]	ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν	πεφυκότα	(ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι
[9, 8]	αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ	ἄφθαρτα	καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα,
[9, 6]	Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν καθ'	ἕκαστα	τῇ ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν,
[9, 3]	τὰ ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων	μάλιστα·	δοκεῖ γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα
[9, 3]	μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ ἐνέργεια	μάλιστα	ἡ κίνησις εἶναι, διὸ καὶ
[9, 1]	περὶ δυνάμεως ἣ λέγεται μὲν	μάλιστα	κυρίως, οὐ μὴν χρησιμωτάτη γέ
[9, 7]	καὶ τὰ πάθη· (ἄμφω γὰρ	ἀόριστα.	Πότε μὲν οὖν λεκτέον δυνάμει
[9, 8]	γὰρ ταῦτα ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ'	αὑτὰ	γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχει
[9, 10]	ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ	τοιαῦτά	ἐστιν ἢ μή) τὸ δὲ
[9, 6]	(καὶ τὸ κενόν, καὶ ὅσα	τοιαῦτα,	λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς
[9, 8]	γῆ καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ	ταῦτα	ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ
[9, 8]	ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ κίνησις·	(ταῦτα	γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ
[9, 8]	ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν	ταῦτα	ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ
[9, 3]	ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται	ταῦτα	λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ
[9, 1]	(ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι	ταῦτα	λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν
[9, 6]	ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ.	Ταῦτα	μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς
[9, 8]	(καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ	ταῦτα	μὴ ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν)
[9, 10]	εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ	ταῦτα	οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ
[9, 6]	ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι	ταῦτα	πρᾶξις ἢ οὐ τελεία γε
[9, 8]	τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι	ταῦτα	πρῶτα· εἰ γὰρ ταῦτα μὴ
[9, 10]	(τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν	ταῦτα·	τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν,
[9, 5]	τὰ ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ	ταῦτα	τῶν ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων
[9, 10]	ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ	ταὐτὰ	ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ
[9, 8]	ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα	πρῶτα·	εἰ γὰρ ταῦτα μὴ ἦν,
[9, 3]	οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ τὰ	ἄψυχα	δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν
[9, 8]	ἵνα ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ	ζῷα	ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν,
[9, 6]	τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό,	αὐτὰ	δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/12/2009