Livre, Chap.
[9, 10]	δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα τί	τὸ	εἶναι ἢ μὴ εἶναι καὶ
[9, 7]	ἀλλὰ μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης	ὁ	ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις
[9, 2]	ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος	ὁ	αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ
[9, 10]	ἀληθὴς δόξα καὶ ὁ λόγος	ὁ	αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν
[9, 8]	μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα·	ὁ	γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει
[9, 8]	ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη·	ὁ	γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ
[9, 7]	οἷον εἰ ἡ γῆ ἀερίνη,	ὁ	δ' ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ
[9, 8]	καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι·	ὁ	δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ
[9, 2]	θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα,	ὁ	δ' ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ
[9, 2]	ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη,	ὁ	δὲ λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ
[9, 10]	τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ	ὁ	ἐναντίως (ἔχων ἢ τὰ πράγματα,
[9, 3]	γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι	ὁ	λέγων ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι
[9, 10]	ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα καὶ	ὁ	λόγος ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται
[9, 2]	μὴ καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ	ὁ	λόγος τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ
[9, 4]	διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι	ὁ	μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι
[9, 8]	ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ ὅλος	ὁ	οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν μή
[9, 8]	Εἰ γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται,	ὁ	(Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ
[9, 8]	δὲ καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν	ὁ	σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ
[9, 1]	τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις	ὁ	τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν
[9, 10]	ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν	ὁ	τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ
[9, 3]	καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι	ὅ	γε μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ
[9, 6]	τῶν καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ	ὃ	βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ δεῖ
[9, 1]	μὴν χρησιμωτάτη γέ ἐστι πρὸς	ὃ	βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ
[9, 7]	τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν	ὃ	δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ
[9, 7]	ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι τι	ὃ	δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν
[9, 8]	ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο αὐτὸ	ὃ	λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ
[9, 7]	γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε δὲ	ὃ	λέγομεν εἶναι οὐ τόδε ἀλλ'
[9, 7]	Εἰ δέ τί ἐστι πρῶτον	(ὃ	μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον,
[9, 4]	καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι	ὃ	οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν δέ,
[9, 1]	τοῦ πρώτως ὄντος καὶ πρὸς	ὃ	πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ
[9, 6]	οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν	ὃ	πέφυκε κινεῖν ἄλλο ἢ κινεῖσθαι
[9, 8]	οὐ φοβερὸν μή ποτε στῇ,	ὃ	φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ
[9, 8]	δ' ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν)	διὸ	ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα
[9, 6]	τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως,	διὸ	ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων διήλθομεν.
[9, 1]	ἡ δ' ἐν τῷ οἰκοδομικῷ·	διὸ	ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει αὐτὸ
[9, 8]	τοῦτο τῷ εἴδει τὸ αὐτό.	Διὸ	καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον
[9, 8]	ἡ ζωὴ ἐν τῇ ψυχῇ,	διὸ	καὶ ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ
[9, 3]	δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν,	διὸ	καὶ οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν
[9, 3]	ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι,	διὸ	καὶ τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ
[9, 8]	ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον,	διὸ	καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ
[9, 5]	ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια)	διὸ	οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται ἢ
[9, 2]	ἄλογοι αἱ δὲ μετὰ λόγου·	διὸ	πᾶσαι αἱ τέχναι καὶ αἱ
[9, 2]	ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα·	διὸ	τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ τοῖς
[9, 8]	καὶ ὧν κίνησις τὸ τέλος,	διὸ	ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες
[9, 8]	μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο,	ἀλλ' ὅλως πάσης ἀρχῆς κινητικῆς
[9, 7]	ἡ γῆ εἰ οὕτως μὴ	ἄλλο	ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει
[9, 6]	λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν	ἄλλο	ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ
[9, 1]	παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ	ἄλλο·	ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς
[9, 1]	μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο.	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν
[9, 2]	εἰσιν ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο.	Καὶ αἱ μὲν (μετὰ λόγου
[9, 1]	ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ καὶ οὐκ	ἄλλο.	Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ
[9, 7]	ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ'	ἄλλο	λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη·
[9, 8]	κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ ἔστιν	ἄλλο	τι ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν,
[9, 1]	τινα, πάσχει τὸ πάσχον, καὶ	ἄλλο	ὑπ' ἄλλου· τὸ λιπαρὸν μὲν
[9, 1]	τῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ	ἄλλο	ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ
[9, 1]	δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ τῷ	ἄλλο	ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ ὡς
[9, 4]	καὶ ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι,	κἀκεῖνο	τότε καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον.
[9, 4]	μὴ εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ'	ἐκεῖνο	ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ
[9, 7]	ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει·	ἐκεῖνο	δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ
[9, 7]	μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ	ἐκεῖνο	δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν.
[9, 9]	ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ	ἐκεῖνο	εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ
[9, 7]	(λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης	ἐκεῖνο	οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν, καὶ
[9, 7]	δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ μὲν	ἀπὸ	διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ
[9, 2]	ἔχει κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω	ἀπὸ	τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς
[9, 8]	ἐνίων δὲ γίγνεταί τι (οἷον	ἀπὸ	τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν
[9, 8]	οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον	ἀπὸ	τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ
[9, 7]	ἰατρικῆς ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ'	ἀπὸ	τύχης, ἀλλ' ἔστι τι ὃ
[9, 8]	ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν	ὑπὸ	ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον ἄνθρωπος ἐξ
[9, 7]	τότε ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ'	ὑπὸ	ἰατρικῆς ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ'
[9, 8]	οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς	ὑπὸ	μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός τινος πρώτου·
[9, 8]	γίγνεται ἔκ τινος τι καὶ	ὑπό	τινος, καὶ τοῦτο τῷ εἴδει
[9, 8]	χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα	πρὸ	ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ ἀεὶ
[9, 4]	Β δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι	τὸ	Α ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ
[9, 4]	τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε	τὸ	Α δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ
[9, 4]	δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ	τὸ	Α δυνατόν, καὶ τὸ Β
[9, 4]	εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ	τὸ	Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ
[9, 4]	ἀνάγκης τὸ Β εἶναι, εἰ	τὸ	Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν
[9, 4]	εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη καὶ	τὸ	Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα
[9, 4]	δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ	τὸ	Α καὶ ὅτε καὶ ὡς
[9, 4]	δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ τεθείη	τὸ	Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν·
[9, 4]	μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος	τὸ	ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει
[9, 1]	ἄλλο. Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ	τὸ	ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει
[9, 4]	ἐστι ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ	τὸ	ἀδύνατον· τὸ γάρ σε ἑστάναι
[9, 10]	ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ	τὸ	ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό,
[9, 10]	μή) τὸ δὲ εἶναι ὡς	τὸ	ἀληθές, καὶ τὸ μὴ εἶναι
[9, 10]	τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ	τὸ	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως
[9, 10]	εἶναι ἢ μὴ εἶναι καὶ	τὸ	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ
[9, 10]	πότ' ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι	τὸ	ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος; Τοῦτο
[9, 6]	παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ	τὸ	ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ
[9, 6]	ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς	τὸ	ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ τῆς διαφορᾶς
[9, 6]	ὕλης πρὸς τὴν ὕλην, καὶ	τὸ	ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης
[9, 6]	τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ	τὸ	ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν, καὶ
[9, 6]	μὲν ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ	τὸ	ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης πρὸς
[9, 8]	δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν.	Τὸ	ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ
[9, 10]	τὸ λευκὸν τὸ ξύλον ἢ	τὸ	ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ
[9, 8]	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι·	τὸ	αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι
[9, 8]	τινος, καὶ τοῦτο τῷ εἴδει	τὸ	αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον
[9, 1]	μὴ εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς	τὸ	αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές
[9, 8]	πρότερον ὧδε· τὸ τῷ εἴδει	τὸ	αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ δ'
[9, 6]	ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα	τὸ	αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν.
[9, 10]	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων	τὸ	αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι,
[9, 1]	ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ	τὸ	αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ
[9, 4]	ὄντος εἶναι τοῦ Α καὶ	τὸ	Β ἀνάγκη εἶναι δυνατόν· εἰ
[9, 4]	Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι	τὸ	Β, ἀνάγκη καὶ τὸ Α
[9, 4]	τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη	τὸ	Β δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι
[9, 4]	τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη εἶναι	τὸ	Β. Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων
[9, 4]	γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ ἀνάγκης	τὸ	Β εἶναι, εἰ τὸ Α
[9, 4]	εἰ (τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη	τὸ	Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ ὄντος
[9, 4]	ᾖ τὸ Α δυνατόν, καὶ	τὸ	Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως
[9, 4]	Α Β μὴ ᾖ δυνατὸν	τὸ	Β οὕτως, οὐδὲ τὰ Α
[9, 4]	τὸ Α ἀνάγκη εἶναι καὶ	τὸ	Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι
[9, 3]	ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται	(τὸ	γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε
[9, 9]	ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως·	τὸ	γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία.
[9, 8]	διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν·	τὸ	γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν δύναται
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ Β.	Τὸ	γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ ἀνάγκης
[9, 8]	ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος.	Τὸ	γὰρ ἔργον τέλος, ἡ δὲ
[9, 4]	ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε,	τὸ	γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ
[9, 6]	(ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει.	Τὸ	γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν
[9, 5]	δὲ μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται	(τὸ	γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω κωλύοντος
[9, 3]	οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ	(τὸ	γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ
[9, 4]	τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον·	τὸ	γάρ σε ἑστάναι νῦν ψεῦδος
[9, 8]	τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν	τὸ	γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος τι
[9, 8]	ὅτι ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει	τὸ	γιγνόμενον καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ
[9, 8]	τί ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν	τὸ	γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια
[9, 10]	γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ φάσις)	τὸ	δ' ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι
[9, 3]	μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι·	τὸ	δ' ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων
[9, 6]	τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν)	τὸ	δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει
[9, 10]	μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές,	τὸ	(δ' εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος·
[9, 8]	γὰρ ἤδη ἔχει τὸ εἶδος	τὸ	δ' οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν
[9, 1]	τὸ λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν	τὸ	δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως
[9, 10]	δὲ μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν·	(τὸ	δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα·
[9, 4]	Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν·	τὸ	δέ γε Β (ἀνάγκη εἶναι.
[9, 9]	ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν,	τὸ	δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ
[9, 8]	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι.	Τὸ	δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται
[9, 10]	εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή)	τὸ	δὲ εἶναι ὡς τὸ ἀληθές,
[9, 10]	(δ' εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος·	τὸ	δὲ ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως
[9, 8]	μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι·	τὸ	δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν,
[9, 6]	θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι·	(τὸ	δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ
[9, 10]	κατὰ (τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν,	τὸ	δὲ κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν
[9, 1]	τὶ ἢ ποιὸν ἢ ποσόν,	τὸ	δὲ κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν
[9, 8]	μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός τινος πρώτου·	τὸ	δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν.
[9, 10]	ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία,	(τὸ	δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ
[9, 10]	τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι,	τὸ	δὲ μὴ εἶναι τὸ μὴ
[9, 6]	μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται,	τὸ	δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ
[9, 5]	παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν	τὸ	δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ
[9, 6]	εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν,	τὸ	δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ
[9, 10]	δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα·	τὸ	δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ
[9, 4]	ἄρα τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ	τὸ	δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ
[9, 10]	διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ	τὸ	διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ
[9, 8]	πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν	τὸ	δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ
[9, 1]	λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ	τὸ	δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις·
[9, 9]	τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ	τὸ	δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν
[9, 9]	ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον	τὸ	δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι
[9, 6]	καὶ ποῖόν τι. Καὶ γὰρ	τὸ	δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν,
[9, 8]	ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί,	τὸ	δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ
[9, 4]	~Εἰ δέ ἐστι τὸ εἰρημένον	τὸ	δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι
[9, 5]	καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε	τὸ	δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη,
[9, 6]	ἡ ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ	τὸ	δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ
[9, 8]	ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν	τὸ	δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς
[9, 5]	πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ	τὸ	δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ
[9, 3]	οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι	τὸ	δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως
[9, 6]	οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ	τὸ	ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ
[9, 8]	φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία καὶ	τὸ	εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε
[9, 8]	δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς	τὸ	εἶδος· ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ
[9, 8]	τὸ μὲν γὰρ ἤδη ἔχει	τὸ	εἶδος τὸ δ' οὔ) καὶ
[9, 10]	τούτων τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ	τὸ	εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν
[9, 6]	μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι	τὸ	εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν,
[9, 4]	ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι	τὸ	εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί,
[9, 4]	ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι	τὸ	εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ,
[9, 7]	ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει	τὸ	ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην
[9, 7]	ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς	τὸ	ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν οὕτω,
[9, 2]	ἡ γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη	τὸ	ἐναντίον, αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου.
[9, 2]	ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ	τὸ	ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις (ἡ
[9, 8]	ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος (γίγνεται	τὸ	ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος,
[9, 8]	ἔργον τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια	τὸ	ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια
[9, 1]	δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ	τὸ	ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως
[9, 8]	καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ	τὸ	ἔργον καὶ συντείνει πρὸς τὴν
[9, 3]	καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον	τὸ	ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον
[9, 7]	ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν οὕτω,	τὸ	ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ μὴ
[9, 7]	καὶ τόδε τι τὸ κατηγορούμενον,	τὸ	ἔσχατον ὕλη καὶ οὐσία ὑλική.
[9, 1]	ἐν τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ	τὸ	ἔχειν τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι
[9, 10]	τί λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ	τὸ	ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν
[9, 2]	ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ καὶ	τὸ	θερμαντικὸν θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν
[9, 1]	δ' ἐν τῷ ποιοῦντι, οἷον	τὸ	θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ
[9, 2]	δὲ ἄλογοι μία ἑνός, οἷον	τὸ	θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ
[9, 6]	τῶν περὶ τὸ τέλος, οἷον	τὸ	ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ
[9, 7]	τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει	τὸ	καθ' οὗ καὶ τὸ ὑποκείμενον,
[9, 6]	οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς	τὸ	καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς
[9, 3]	τό τε ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ	τὸ	καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται
[9, 3]	ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ	τὸ	καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ
[9, 9]	Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι	τὸ	κακὸν παρὰ τὰ πράγματα· ὕστερον
[9, 9]	πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ φύσει	τὸ	κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα
[9, 8]	ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς δὲ	τὸ	κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν
[9, 7]	εἶδός τι καὶ τόδε τι	τὸ	κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ
[9, 6]	δὲ καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ	τὸ	κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται
[9, 7]	ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον	τὸ	κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ
[9, 7]	οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον	τὸ	κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον,
[9, 3]	τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι	τὸ	κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας κατηγορίας,
[9, 5]	Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι εἶναι	τὸ	κύριον· λέγω δὲ τοῦτο ὄρεξιν
[9, 10]	δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ	τὸ	λευκὸν τὸ ξύλον ἢ τὸ
[9, 1]	πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου·	τὸ	λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν τὸ
[9, 10]	οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι	τὸ	μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τὸ
[9, 8]	ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος·	τὸ	μὲν γὰρ ἤδη ἔχει τὸ
[9, 8]	δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν·	τὸ	μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν
[9, 6]	ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε	(τὸ	μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται,
[9, 10]	συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία,	τὸ	μὲν εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι
[9, 10]	τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,	τὸ	μὲν θιγεῖν καὶ φάναι ἀληθές
[9, 10]	λέγεται καὶ τὸ μὴ ὂν	τὸ	μὲν κατὰ (τὰ σχήματα τῶν
[9, 9]	καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν.	Τὸ	μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα
[9, 6]	ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν.	Τὸ	μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ
[9, 5]	ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι,	τὸ	μὲν ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν,
[9, 1]	ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ ὂν	τὸ	μὲν τὸ τὶ ἢ ποιὸν
[9, 2]	ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει ἀρχήν,	τὸ	μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ
[9, 3]	εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως,	τὸ	μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι·
[9, 10]	εἶναι ὡς τὸ ἀληθές, καὶ	τὸ	μὴ εἶναι τὸ ὡς τὸ
[9, 1]	στέρησις λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ	τὸ	μὴ ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς
[9, 3]	μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν τυφλὸν	τὸ	μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ
[9, 10]	δὲ τὸ ὂν λέγεται καὶ	τὸ	μὴ ὂν τὸ μὲν κατὰ
[9, 10]	εἶναι, τὸ δὲ μὴ εἶναι	τὸ	μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω εἶναι·
[9, 7]	(σῶμα καὶ ψυχή, πάθος δὲ	τὸ	μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται δὲ
[9, 6]	καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς	τὸ	μῦον μὲν ὄψιν δὲ ἔχον,
[9, 10]	οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς	τὸ	νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος
[9, 10]	τυφλότης ἐστὶν ὡς ἂν εἰ	τὸ	νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι τις.
[9, 9]	λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ	τὸ	νοσεῖν, καὶ ἅμα· ἡ αὐτὴ
[9, 7]	οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ	τὸ	ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν
[9, 7]	τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ τοδὶ	τὸ	ξύλον. Εἰ δέ τί ἐστι
[9, 10]	διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν	τὸ	ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν
[9, 6]	ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς	τὸ	οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς
[9, 6]	τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς	τὸ	οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ
[9, 10]	ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ	τὸ	ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ
[9, 10]	ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ	τὸ	ὂν λέγεται καὶ τὸ μὴ
[9, 1]	πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται	τὸ	ὂν τὸ μὲν τὸ τὶ
[9, 8]	τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν	τὸ	ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν
[9, 8]	ὕλη καὶ τὸ σπέρμα καὶ	τὸ	ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν ἐστιν
[9, 6]	ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ	τὸ	ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον μὲν
[9, 8]	γιγνόμενον καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ	τὸ	οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ
[9, 5]	ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ	τὸ	παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν
[9, 1]	τὴν ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει	τὸ	πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου·
[9, 1]	γὰρ τὸ μὴ ἔχον καὶ	τὸ	πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ
[9, 5]	δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται	τὸ	ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι,
[9, 1]	(ὄντα, τό τε ποσὸν καὶ	τὸ	ποιὸν καὶ τἆλλα τὰ οὕτω
[9, 8]	ἢ κατὰ τόπον ἢ κατὰ	τὸ	ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς δὲ
[9, 10]	ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ	τὸ	ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα.
[9, 2]	δὲ λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ	τὸ	πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν
[9, 6]	Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν	τὸ	πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν
[9, 8]	πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ	τὸ	πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν
[9, 4]	Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα	τὸ	πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον
[9, 8]	γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι	τὸ	πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν
[9, 7]	ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ πύρινος,	τὸ	πῦρ ὕλη πρώτη οὐ τόδε
[9, 10]	εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ	τὸ	σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ
[9, 8]	τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη καὶ	τὸ	σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ
[9, 7]	ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον	τὸ	σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ (ἐν
[9, 10]	τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ	τὸ	συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ
[9, 10]	τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί ἐστι	τὸ	συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι, τὸ
[9, 3]	κίνησιν καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ	τό	τε ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ
[9, 1]	οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα,	τό	τε ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν
[9, 8]	οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται	τὸ	τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις
[9, 8]	τῶν ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις	τὸ	τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες
[9, 6]	γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει	τὸ	τέλος καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον
[9, 9]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν	τὸ	τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι
[9, 6]	οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ	τὸ	τέλος, οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ
[9, 10]	ἢ νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ	τὸ	τί ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν,
[9, 10]	μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ	τὸ	τί ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ'
[9, 1]	λέγεται τὸ ὂν τὸ μὲν	τὸ	τὶ ἢ ποιὸν ἢ ποσόν,
[9, 8]	μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ διὰ	τὸ	τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ
[9, 10]	εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον	τὸ	τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται,
[9, 9]	δυνάμει. Διὰ τί δύο ὀρθαὶ	τὸ	τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ μίαν
[9, 8]	τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον ὧδε·	τὸ	τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν
[9, 6]	τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια	τὸ	ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ οὕτως
[9, 7]	μὴ εἶναι· οἷον τοῖς πάθεσι	τὸ	ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ (σῶμα καὶ
[9, 7]	διαφέρει τὸ καθ' οὗ καὶ	τὸ	ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε τι
[9, 7]	ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς	τὸ	ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ κιβώτιον
[9, 1]	δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς ἐπὶ	τὸ	χεῖρον καὶ φθορᾶς τῆς ὑπ'
[9, 10]	τὸ μὴ εἶναι τὸ ὡς	τὸ	ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν, εἰ
[9, 4]	Οὐ γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ	τὸ	ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον· τὸ
[9, 10]	διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ	τὸ	ψεῦδος ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ
[9, 10]	εἶναι καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ	τὸ	ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον,
[9, 2]	καὶ τὸ θερμαντικὸν θερμότητα καὶ	τὸ	ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ' ἐπιστήμων
[9, 10]	ἀληθές, καὶ τὸ μὴ εἶναι	τὸ	ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν μέν
[9, 10]	φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ ἂν	ἐγίγνετο·	Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ εἶναί
[9, 8]	ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος	ἐγίγνετο	ὅτι οὐκ ἔχων τις τὴν
[9, 8]	ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα	ἐγένετο·	ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει
[9, 9]	ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ οὖν	ἀνῆκτο	ἡ παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι
[9, 10]	πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει,	ἐγίγνοντο	γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν
[9, 10]	δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ	ἐφθείροντο,	νῦν δὲ τὸ ὂν αὐτὸ
[9, 8]	εἶναι καὶ μὴ εἶναι· τὸ	αὐτὸ	ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ
[9, 6]	οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία	(αὐτό,	αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως
[9, 8]	καὶ τοῦτο τῷ εἴδει τὸ	αὐτό.	Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι
[9, 1]	γάρ ἐστι καὶ τῷ ἔχειν	αὐτὸ	δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ τῷ
[9, 1]	εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς τὸ	αὐτὸ	εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι,
[9, 8]	ὧδε· τὸ τῷ εἴδει τὸ	αὐτὸ	ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ.
[9, 8]	ἐπιστῆμον ἄν τι εἴη ἢ	αὐτὸ	ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ κίνησις·
[9, 6]	δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ	αὐτό,	καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν
[9, 8]	φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο	αὐτὸ	ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι,
[9, 10]	ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ ὂν	αὐτὸ	οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ	αὐτό,	οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ'
[9, 1]	τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ	αὐτὸ	πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ
[9, 8]	ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ	αὐτό.	Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα
[9, 1]	διὸ ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει	αὐτὸ	ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ καὶ
[9, 2]	ὁ λόγος τοῦ μὲν καθ'	αὑτὸ	τοῦ δὲ τρόπον τινὰ κατὰ
[9, 9]	τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον	ταὐτὸ	ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι
[9, 10]	καὶ φάναι ἀληθές (οὐ γὰρ	ταὐτὸ	κατάφασις (καὶ φάσις) τὸ δ'
[9, 3]	οἱ λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν	ταὐτὸ	(ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ μικρόν
[9, 2]	τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς	ταὐτὸ	συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ λόγον
[9, 4]	ἀδύνατον. Οὐ γὰρ δή ἐστι	ταὐτὸ	τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον·
[9, 10]	εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες	τοῦτο	ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ μὲν
[9, 8]	εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ	τοῦτο	αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ
[9, 7]	γήϊνον οὐδὲ γῆ ἀλλὰ ξύλινον·	τοῦτο	γὰρ δυνάμει κιβώτιον καὶ ὕλη
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος;	Τοῦτο	γὰρ σκεπτέον τί λέγομεν. Οὐ
[9, 10]	κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,	τοῦτο	δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐστὶ
[9, 5]	ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία·	τοῦτο	δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν
[9, 3]	μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ,	τοῦτο	δὲ ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ
[9, 8]	οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει	τοῦτο	δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ τὴν
[9, 7]	αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη	τοῦτο	δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς
[9, 7]	προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν,	τοῦτο	δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 6]	ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς	τοῦτο	ἐν τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο,
[9, 3]	ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον	τοῦτο	ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι
[9, 8]	δ' ἐν τοῖς περὶ κινήσεως	τοῦτο)	(καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν
[9, 6]	ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον	τοῦτο	λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν
[9, 5]	εἶναι τὸ κύριον· λέγω δὲ	τοῦτο	ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ
[9, 8]	ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω δὲ	τοῦτο	ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου
[9, 10]	ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα οὐδὲ	(τοῦτο·	οὐ γὰρ ἔτι τινὰ μὲν
[9, 5]	τὴν δύναμιν καὶ ὡς ἔχει,	(τοῦτο	ποιεῖν· ἔχει δὲ παρόντος τοῦ
[9, 5]	Ὁποτέρου γὰρ ἂν ὀρέγηται κυρίως,	τοῦτο	ποιήσει ὅταν ὡς δύναται ὑπάρχῃ
[9, 9]	ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ διὰ	τοῦτο	ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει
[9, 7]	μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον,	τοῦτο	πρώτη ὕλη· οἷον εἰ ἡ
[9, 4]	εἶναι, εἰ τὸ Α δυνατόν,	τοῦτο	σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ Α
[9, 6]	τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ πρὸς	τοῦτο,	τόδ' ἐν τῷδε ἢ πρὸς
[9, 8]	τι καὶ ὑπό τινος, καὶ	τοῦτο	τῷ εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ
[9, 3]	ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν	τοῦτο	ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια
[9, 5]	ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν	δύο	ἢ τὰ ἐναντία, οὐ ποιήσει·
[9, 9]	ἴσαι τρεῖς, ἥ τε βάσις	δύο	καὶ ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα
[9, 9]	δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί	δύο	ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ
[9, 9]	(περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι	δύο	ὀρθαῖς. Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ
[9, 10]	οἴεται, οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν	δύο	ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ δὲ οὔ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/12/2009