Livre, Chap.
[9, 8]	γε, πρῶτον μὲν ὅτι τὰ	τῇ	γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει καὶ
[9, 10]	ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ	δὴ	τὰ ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι
[9, 4]	ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν	ἢ	ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται
[9, 8]	ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ	ᾗ	ἄλλο, ἀλλ' ὅλως πάσης ἀρχῆς
[9, 1]	μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ	ᾗ	ἄλλο· ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας
[9, 1]	ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ	ᾗ	ἄλλο. Ἡ μὲν γὰρ τοῦ
[9, 2]	μεταβλητικαί εἰσιν ἐν ἄλλῳ ἢ	ᾗ	ἄλλο. Καὶ αἱ μὲν (μετὰ
[9, 1]	φθορᾶς τῆς ὑπ' ἄλλου ἢ	ᾗ	ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν
[9, 8]	δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν,	ἢ	ἁπλῶς ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ
[9, 6]	ἄλλο ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου	ἢ	ἁπλῶς ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ
[9, 7]	οὐδ' ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι	ἢ	ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει
[9, 8]	μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν τι εἴη	ἢ	αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ
[9, 3]	μὴ ἔχειν μὴ ἀποβαλόντα ποτέ	(ἢ	γὰρ λήθῃ ἢ πάθει τινὶ
[9, 4]	κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι	ἢ	γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι μὲν
[9, 4]	κωλύει δυνατόν τι ὂν εἶναι	ἢ	γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ' ἔσεσθαι.
[9, 3]	στῆναι ἢ στῆσαι ἢ εἶναι	ἢ	γίγνεσθαι ἢ μὴ εἶναι ἢ
[9, 10]	τῶν πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι	ἢ	διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ
[9, 3]	κινῆσαι ἢ στῆναι ἢ στῆσαι	ἢ	εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ
[9, 3]	δ' ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων	ἢ	εἶναι ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ
[9, 10]	κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ δύναμιν	ἢ	ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ
[9, 8]	καὶ ἡ ἐπιστήμη εἰ ἔσω	ἢ	ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ
[9, 5]	διὸ οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται	ἢ	ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ τὰ
[9, 3]	γενέσθαι ὁ λέγων ἢ εἶναι	ἢ	ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον
[9, 8]	λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ	ἢ	ᾗ ἄλλο, ἀλλ' ὅλως πάσης
[9, 1]	ἀρχὴ μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ' ἄλλου	ἢ	ᾗ ἄλλο· ἡ δ' ἕξις
[9, 1]	ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ	ἢ	ᾗ ἄλλο. Ἡ μὲν γὰρ
[9, 2]	γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν ἄλλῳ	ἢ	ᾗ ἄλλο. Καὶ αἱ μὲν
[9, 1]	καὶ φθορᾶς τῆς ὑπ' ἄλλου	ἢ	ᾗ ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς.
[9, 6]	τὸ τέλος, οἷον τὸ ἰσχναίνειν	ἢ	ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ δὲ ὅταν
[9, 1]	καὶ ἢ ὡδί, οἷον παντελῶς,	ἢ	κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων δέ,
[9, 10]	τί ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ'	ἢ	κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 8]	μὴ εἶναι, ἢ κατὰ τόπον	ἢ	κατὰ τὸ ποσὸν ἢ ποιόν·
[9, 8]	ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι,	ἢ	κατὰ τόπον ἢ κατὰ τὸ
[9, 8]	οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν	ἢ	κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ
[9, 6]	δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν ἄλλο	ἢ	κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ ἁπλῶς
[9, 6]	ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται καὶ γέγονεν	ἢ	κινεῖται καὶ κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον,
[9, 3]	ἔσται ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι	ἢ	κινῆσαι ἢ στῆναι ἢ στῆσαι
[9, 7]	ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις	ἢ	κίνησις ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον,
[9, 8]	ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ κινούμενον	ἢ	κίνησις· (ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον,
[9, 7]	βάδισις ἢ κίνησις ἀλλὰ βαδίζον	ἢ	κινούμενον, ὡς τὸ ἐκείνινον) ὅσα
[9, 7]	ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι	ἢ	μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ
[9, 10]	ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ νοεῖν	ἢ	μή· ἀλλὰ τὸ τί ἐστι
[9, 3]	ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ εἶναι	ἢ	μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ'
[9, 3]	στῆσαι ἢ εἶναι ἢ γίγνεσθαι	ἢ	μὴ εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι,
[9, 10]	τὰ ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι	ἢ	μὴ εἶναι καὶ τὸ ἀληθὲς
[9, 7]	ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε τι	ἢ	μὴ εἶναι· οἷον τοῖς πάθεσι
[9, 1]	ἀδύνατα λέγομεν τῷ εἶναι) πως	ἢ	μὴ εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς
[9, 10]	περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά ἐστιν	ἢ	μή) τὸ δὲ εἶναι ὡς
[9, 10]	ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ'	ἢ	νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ τὸ
[9, 1]	τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ,	ἢ	ὅλως ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ
[9, 1]	ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως	ἢ	ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί,
[9, 8]	οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί,	ἢ	ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν. Ἔτι
[9, 6]	κίνησις, οὐκ ἔστι ταῦτα πρᾶξις	ἢ	οὐ τελεία γε (οὐ γὰρ
[9, 7]	γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος;	Ἢ	οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν ἤδη
[9, 9]	τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον	ἢ	οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων.
[9, 10]	ἢ τὰ πράγματα, πότ' ἔστιν	ἢ	οὐκ ἔστι τὸ ἀληθὲς λεγόμενον
[9, 8]	ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται	ἢ	οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ ἐν
[9, 3]	ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ γὰρ λήθῃ	ἢ	πάθει τινὶ ἢ χρόνῳ· οὐ
[9, 2]	ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι	ἢ	παθεῖν δύναμις, ταύτῃ δ' ἐκείνη
[9, 8]	ἔστι κατὰ δύναμιν κινούμενον ἀλλ'	ἢ	ποθὲν ποί (τούτου δ' ὕλην
[9, 8]	τόπον ἢ κατὰ τὸ ποσὸν	ἢ	ποιόν· ἁπλῶς δὲ τὸ κατ'
[9, 1]	ὂν τὸ μὲν τὸ τὶ	ἢ	ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ δὲ
[9, 1]	μὲν τὸ τὶ ἢ ποιὸν	ἢ	ποσόν, τὸ δὲ κατὰ δύναμιν
[9, 8]	δὲ οὐδὲν κωλύει, οἷον ποιὸν	ἢ	πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα· οὐδὲ
[9, 5]	κύριον· λέγω δὲ τοῦτο ὄρεξιν	ἢ	προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν ὀρέγηται
[9, 6]	πρὸς τοῦτο, τόδ' ἐν τῷδε	ἢ	πρὸς τόδε· τὰ μὲν γὰρ
[9, 6]	ἀνάλογον, ὡς τοῦτο ἐν τούτῳ	ἢ	πρὸς τοῦτο, τόδ' ἐν τῷδε
[9, 8]	ἀλλ' ὅλως πάσης ἀρχῆς κινητικῆς	ἢ	στατικῆς. Καὶ γὰρ ἡ φύσις
[9, 3]	καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ κινῆσαι	ἢ	στῆναι ἢ στῆσαι ἢ εἶναι
[9, 3]	κινηθῆναι ἢ κινῆσαι ἢ στῆναι	ἢ	στῆσαι ἢ εἶναι ἢ γίγνεσθαι
[9, 5]	βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο	ἢ	τὰ ἐναντία, οὐ ποιήσει· οὐ
[9, 10]	ἔψευσται δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων	ἢ	τὰ πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ
[9, 10]	κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων	ἢ	τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα ὂν
[9, 10]	ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα,	ἢ	τινὰς μὲν τινὰς δ' οὔ·
[9, 10]	ὥσπερ τὸ λευκὸν τὸ ξύλον	ἢ	τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ
[9, 1]	μόνον ποιῆσαι ἢ τοῦ παθεῖν	ἢ	τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ ἐν
[9, 1]	Πάλιν δ' αὗται δυνάμεις λέγονται	ἢ	τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ τοῦ
[9, 1]	λέγονται ἢ τοῦ μόνον ποιῆσαι	ἢ	τοῦ παθεῖν ἢ τοῦ καλῶς,
[9, 8]	μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς	ἢ	τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι
[9, 6]	κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ ἁπλῶς	ἢ	τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως,
[9, 6]	ἐνεργείᾳ οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ'	ἢ	τῷ ἀνάλογον, ὡς τοῦτο ἐν
[9, 3]	γὰρ λήθῃ ἢ πάθει τινὶ	ἢ	χρόνῳ· οὐ γὰρ δὴ τοῦ
[9, 10]	ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν ἀληθὲς	ἢ	ψεῦδος, τὸ μὲν θιγεῖν καὶ
[9, 10]	οὐκ ἔστι τὸ ἀληθὲς λεγόμενον	ἢ	ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ σκεπτέον τί
[9, 10]	(τὸ δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς	ἢ	ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ τῶν
[9, 10]	δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει	ἢ	ψεύσεται ὡς ἀεὶ οὕτως ἔχοντος.
[9, 8]	οὗτοι δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ'	ἢ	ὡδί, ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται
[9, 1]	ὅλως ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ	ἢ	ὡδί, οἷον παντελῶς, ἢ κἂν
[9, 10]	ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων.	Ἢ	ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ
[9, 4]	ἐχόντων (τῶν Α Β μὴ	ᾖ	δυνατὸν τὸ Β οὕτως, οὐδὲ
[9, 6]	τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς	ᾖ	θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον
[9, 4]	τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα	ᾖ	τὸ Α δυνατόν, καὶ τὸ
[9, 4]	Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν	ᾖ	τὸ Α καὶ ὅτε καὶ
[9, 7]	ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς	ᾖ	τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο
[9, 8]	εἶδος· ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ	ᾖ,	τότε ἐν τῷ εἴδει ἐστίν.
[9, 10]	μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν διῃρημένον	ᾖ,	ὥσπερ τὸ λευκὸν τὸ ξύλον
[9, 1]	γὰρ καὶ οὐκ ἄλλο. Καὶ	ἡ	ἀδυναμία καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ
[9, 9]	δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον·	(ἡ	ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ
[9, 7]	τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν	ἡ	ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων
[9, 9]	καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα·	ἡ	αὐτὴ γὰρ δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν
[9, 10]	περὶ μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα	ἡ	αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς
[9, 8]	μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς ἐστιν·	ἡ	γὰρ οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ,
[9, 8]	εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς κινήσεως·	ἡ	γὰρ οὐσία ὕλη καὶ δύναμις
[9, 2]	καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ ἐναντίον·	ἡ	γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη τὸ
[9, 8]	ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ ἕνεκα	ἡ	γένεσις) τέλος δ' ἡ ἐνέργεια,
[9, 7]	τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον εἰ	ἡ	γῆ ἀερίνη, ὁ δ' ἀὴρ
[9, 7]	διοριστέον· οὐ γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον	ἡ	γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος;
[9, 7]	ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν	ἡ	γῆ εἰ οὕτως μὴ ἄλλο
[9, 7]	δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ	ἡ	γῆ οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα
[9, 1]	ἡ μὲν ἐν τῷ θερμαντικῷ	ἡ	δ' ἐν τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ
[9, 1]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων)	ἡ	δ' ἐν τῷ ποιοῦντι, οἷον
[9, 1]	ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο·	ἡ	δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς ἐπὶ
[9, 2]	οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ αὐτῷ,	ἡ	δ' ἐπιστήμη δύναμις τῷ λόγον
[9, 8]	κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ ἔργον τέλος,	ἡ	δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ
[9, 2]	τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον	ἡ	δὲ ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας.
[9, 1]	τὸ αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ.	Ἡ	δὲ στέρησις λέγεται πολλαχῶς· καὶ
[9, 9]	ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ	ἡ	διαφθορὰ τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται
[9, 5]	οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν	ἡ	δύναμις, ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως
[9, 9]	νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ ἐνεργείας	ἡ	δύναμις, καὶ διὰ τοῦτο ποιοῦντες
[9, 1]	νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ ἐστιν	ἡ	δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια τῶν
[9, 1]	Ὅτι μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς	ἡ	δύναμις καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια, καὶ τούτου χάριν	ἡ	δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα
[9, 9]	ἥ τε βάσις δύο καὶ	ἡ	ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι
[9, 1]	γὰρ τοῦ παθεῖν ἐστὶ δύναμις,	ἡ	ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι ἀρχὴ
[9, 6]	τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω	ἡ	ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ
[9, 9]	καὶ τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας (δυνάμεως	ἡ	ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε δῆλον. Ὅσα
[9, 8]	χρῆσιν τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν	ἡ	ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν
[9, 9]	ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει	ἡ	ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ
[9, 8]	τούτων. Ὅτι μὲν οὖν πρότερον	ἡ	ἐνέργεια καὶ δυνάμεως καὶ πάσης
[9, 8]	δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν	ἡ	ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ τῇ
[9, 8]	καὶ ταύτῃ γε δῆλον ὅτι	ἡ	ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα τῆς
[9, 6]	ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ ἐστιν	ἡ	ἐνέργεια καὶ ποῖόν τι. Καὶ
[9, 8]	ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος δ'	ἡ	ἐνέργεια, καὶ τούτου χάριν ἡ
[9, 3]	τῶν κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ	ἡ	ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι,
[9, 8]	τὴν ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει	ἡ	ἐνέργεια (οἷον ἡ ὅρασις ἐν
[9, 3]	δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ	(ἡ	ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν τὴν
[9, 3]	μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ'	ἡ	ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν
[9, 1]	γάρ ἐστιν ἡ δύναμις καὶ	ἡ	ἐνέργεια τῶν μόνον λεγομένων κατὰ
[9, 8]	ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ	ἡ	ἐπιστήμη εἰ ἔσω ἢ ἔξω,
[9, 8]	τις τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ	ἡ	ἐπιστήμη· ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ
[9, 2]	Αἴτιον δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν	ἡ	ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος ὁ
[9, 8]	ἐν τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ	ἡ	εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά τίς
[9, 8]	θεωρία ἐν τῷ θεωροῦντι καὶ	ἡ	ζωὴ ἐν τῇ ψυχῇ, διὸ
[9, 8]	ὅρασις ἐν τῷ ὁρῶντι καὶ	ἡ	θεωρία ἐν τῷ θεωροῦντι καὶ
[9, 9]	(ὕστερον γὰρ γενέσει ἡ ἐνέργεια	ἡ	κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ τὸ
[9, 3]	δοκεῖ γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα	ἡ	κίνησις εἶναι, διὸ καὶ τοῖς
[9, 8]	ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ ὅλως	ἡ	κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ) ὅσων
[9, 6]	κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα	ἡ	κίνησις, οὐκ ἔστι ταῦτα πρᾶξις
[9, 8]	ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς,	ἡ	κίνησις, ὥστε ἐπίπονον εἶναι τὴν
[9, 1]	αὐτοῦ) ἔστι δὲ ὡς ἄλλη.	Ἡ	μὲν γὰρ ἐν τῷ πάσχοντι
[9, 1]	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο.	Ἡ	μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν ἐστὶ
[9, 10]	ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ τυφλότης·	ἡ	μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς
[9, 1]	τὸ θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική,	ἡ	μὲν ἐν τῷ θερμαντικῷ ἡ
[9, 9]	ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι	ἡ	νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ ἐνεργείας
[9, 1]	ποιοῦντι, οἷον τὸ θερμὸν καὶ	ἡ	οἰκοδομική, ἡ μὲν ἐν τῷ
[9, 8]	αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον	ἡ	ὅρασις ἐν τῷ ὁρῶντι καὶ
[9, 8]	ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως	ἡ	ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ
[9, 8]	τίς ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι	ἡ	οὐσία καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά
[9, 9]	δύο ὀρθαῖς. Εἰ οὖν ἀνῆκτο	ἡ	παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι ἂν
[9, 6]	ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ τέλος καὶ	ἡ	πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ ἅμα καὶ
[9, 3]	(Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα,	ἡ	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ
[9, 2]	τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις	(ἡ	πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη δὲ
[9, 1]	ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ ἀδύνατον	(ἡ	τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς
[9, 2]	μὲν τοῦ εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ	ἡ	τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν
[9, 10]	ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα	ἡ	τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ τυφλότης
[9, 8]	ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν. Ἔτι	ἡ	ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι
[9, 8]	τοῦ ὁρῶντος πρότερον τῷ χρόνῳ	ἡ	ὕλη καὶ τὸ σπέρμα καὶ
[9, 8]	οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ	ἡ	ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως
[9, 8]	κινητικῆς ἢ στατικῆς. Καὶ γὰρ	ἡ	φύσις ἐν ταὐτῷ γίγνεται· ἐν
[9, 8]	οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ	ἡ	φύσις ὁμοίως. Εἰ γὰρ μὴ
[9, 8]	δ' ἐστὶ τῶν μὲν ἔσχατον	ἡ	χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ ὅρασις,
[9, 2]	δύναμις τῷ λόγον ἔχειν, καὶ	ἡ	ψυχὴ κινήσεως ἔχει ἀρχήν, τὸ
[9, 1]	καὶ πρὸς πρώτην μίαν λέγονται,	ἥ	ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ
[9, 9]	διὰ τί; Ἐὰν ἴσαι τρεῖς,	ἥ	τε βάσις δύο καὶ ἡ
[9, 8]	ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον	ἥ	τε οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ
[9, 2]	ὁμοίως δέ, καὶ ἐν ψυχῇ	ἣ	ἔχει κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω
[9, 8]	δυνάμεως οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης	ἣ	λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ
[9, 1]	ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ δυνάμεως	ἣ	λέγεται μὲν μάλιστα κυρίως, οὐ
[9, 8]	ἐν ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ	ᾗ	αὐτό. Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης
[9, 1]	δ' ἐν τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ	ᾗ	συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει αὐτὸ ὑφ'
[9, 7]	πρώτη ὕλη· οἷον εἰ ἡ	γῆ	ἀερίνη, ὁ δ' ἀὴρ μὴ
[9, 7]	ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον	γῆ	ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ
[9, 7]	τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ	γῆ	ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ δυνάμει
[9, 7]	οὐ γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ	γῆ	ἆρ' ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ
[9, 7]	γῆ ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν ἡ	γῆ	εἰ οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ
[9, 8]	τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα, οἷον	γῆ	καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα
[9, 7]	ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ	γῆ	οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ
[9, 3]	οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ'	ἐνεργῇ.	Εἰ οὖν τυφλὸν τὸ μὴ
[9, 3]	φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν	ἐνεργῇ	(μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ
[9, 3]	(μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ	ἐνεργῇ	οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ
[9, 6]	ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα τῇ	ἐπαγωγῇ	ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ
[9, 4]	ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ	δὴ	ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ Β,
[9, 4]	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω	δὴ	ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη
[9, 7]	ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων	δὴ	ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα
[9, 6]	καὶ περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι	δὴ	ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα
[9, 4]	γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ	δή	ἐστι ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ
[9, 10]	τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα	δή	ἐστιν ὅπερ εἶναί τι καὶ
[9, 6]	ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται	δὴ	κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς γε. Οὐ
[9, 8]	ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν) (οὐδὲ	δὴ	κίνησις, εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος·
[9, 3]	πῶς λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα	δὴ	ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β. Ἐὰν	δὴ	οὕτως ἐχόντων (τῶν Α Β
[9, 7]	καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ ὀρθῶς	δὴ	συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ
[9, 10]	οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ	δὴ	τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ
[9, 6]	ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων	δὴ	τὰς μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς
[9, 8]	ἐν αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης	δὴ	τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ
[9, 4]	μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω	δὴ	τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε
[9, 3]	τινὶ ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ	δὴ	τοῦ γε πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ
[9, 8]	εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε	δὴ	τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν ὅτι
[9, 7]	Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν	ἤδη	γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ τότε
[9, 7]	ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ'	ἤδη	διὰ τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ
[9, 8]	πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ	ἤδη	ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς
[9, 8]	ἄνθρωπος σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ	ἤδη	ἔχει τὸ εἶδος τὸ δ'
[9, 8]	τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ	(ἤδη	ὄντος κατ' ἐνέργειαν καὶ τοῦ
[9, 7]	τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον,	ἤδη	τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας
[9, 10]	ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ	ψευδῆ.	Περὶ δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα
[9, 6]	ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ, ἀλλὰ	ζῇ	καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ τὰς
[9, 6]	(οὐδ' ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται· εὖ	ζῇ	καὶ εὖ ἔζηκεν ἅμα, καὶ
[9, 5]	ὅταν ὡς δύναται ὑπάρχῃ καὶ	πλησιάζῃ	τῷ παθητικῷ· ὥστε τὸ δυνατὸν
[9, 7]	κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὰ	πάθη·	(ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε μὲν
[9, 4]	τὰ Α Β ἕξει ὡς	ἐτέθη·	καὶ εἰ τοῦ Α δυνατοῦ
[9, 3]	μὴ ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ γὰρ	λήθῃ	ἢ πάθει τινὶ ἢ χρόνῳ·
[9, 10]	δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ	ἀληθῆ	καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ
[9, 9]	καὶ ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα	ὀρθή,	ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι.
[9, 9]	δῆλον διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ	ὀρθὴ	καθόλου διὰ τί; Ἐὰν ἴσαι
[9, 4]	λέγω δὲ οἷον εἴ τις	φαίη	δυνατὸν τὴν διάμετρον μετρηθῆναι οὐ
[9, 4]	Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α δυνατὸν	εἴη	εἶναι, εἰ τεθείη τὸ Α,
[9, 8]	πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν τι	εἴη	ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ κινούμενον
[9, 6]	τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι	ἀφαιρεθείη	ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν
[9, 4]	Α δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ	τεθείη	τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι
[9, 7]	οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν ἂν	ὑγιασθείη	οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι
[9, 5]	τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον.	Ἀνάγκη	ἄρα ἕτερόν τι εἶναι τὸ
[9, 5]	δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ	ἀνάγκη·	αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι μία
[9, 2]	ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί·	ἀνάγκη	γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα καὶ
[9, 9]	οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων.	Ἀνάγκη	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν
[9, 4]	εἶναι δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ	ἀνάγκη	δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ
[9, 4]	συνέβαινεν· τὸ δέ γε Β	(ἀνάγκη	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω
[9, 4]	τοῦ Α καὶ τὸ Β	ἀνάγκη	εἶναι δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ
[9, 4]	εἶναι, εἰ ἔστι τὸ Α	ἀνάγκη	εἶναι καὶ τὸ Β. Τὸ
[9, 4]	δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον	ἀνάγκη	εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη καὶ
[9, 4]	εἶχον ὥστε τοῦ Α ὄντος	ἀνάγκη	εἶναι τὸ Β. Ἐὰν δὴ
[9, 4]	εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο	ἀνάγκη	ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ καὶ
[9, 5]	αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν	ἀνάγκη	ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ
[9, 5]	τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ	ἀνάγκη.	(Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν τὶ
[9, 8]	κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα	ἀνάγκη	ἔχειν τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως.
[9, 2]	τὸν δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ	ἀνάγκη	καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ
[9, 2]	ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ'	ἀνάγκη	καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι
[9, 4]	ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ Β,	ἀνάγκη	καὶ τὸ Α εἶναι. Ἀλλ'
[9, 5]	τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν	ἀνάγκη,	ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν
[9, 5]	ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις	ἀνάγκη,	ὅταν ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν
[9, 5]	τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν	ἀνάγκη	προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι ἔθει καὶ
[9, 5]	καὶ πὼς καὶ ὅσα ἄλλα	ἀνάγκη	προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ
[9, 4]	εἰ τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος	ἀνάγκη	τὸ Β δυνατὸν εἶναι, εἰ
[9, 4]	ὅτι, εἰ (τοῦ Α ὄντος	ἀνάγκη	τὸ Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ'	ἀνάγκη	τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν
[9, 9]	(οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ'	ἀνάγκη	τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ
[9, 7]	τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ οὐσία	ὑλική.	Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει τὸ
[9, 1]	οἷον τὸ θερμὸν καὶ ἡ	οἰκοδομική,	ἡ μὲν ἐν τῷ θερμαντικῷ
[9, 2]	τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ δὲ	ἰατρικὴ	νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον δὲ
[9, 7]	τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ	μουσικὴ	ἀλλὰ μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης
[9, 5]	μὲν γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς	ποιητική,	ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε
[9, 8]	τῆς ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ	μεταβλητικὴ	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο,
[9, 8]	γένει τῇ δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ	κινητική,	ἀλλ' (οὐκ ἐν ἄλλῳ ἀλλ'
[9, 1]	ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ ὡς	ἄλλη.	Ἡ μὲν γὰρ ἐν τῷ
[9, 6]	ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν τῇ	ὅλῃ	τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν,
[9, 8]	τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν	μεταβολῇ	ὄντα, οἷον γῆ καὶ πῦρ.
[9, 8]	οὐδὲν δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ	ὕλη	ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν
[9, 8]	τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ οὐσία	ὕλη	καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ ἐνέργεια,
[9, 7]	τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον	ὕλη	καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ ὀρθῶς
[9, 8]	ὁρῶντος πρότερον τῷ χρόνῳ ἡ	ὕλη	καὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ
[9, 7]	τοῦτο γὰρ δυνάμει κιβώτιον καὶ	ὕλη	κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς μὲν τοῦ
[9, 7]	ἄλλο λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη	ὕλη·	οἷον εἰ ἡ γῆ ἀερίνη,
[9, 7]	πῦρ ἀλλὰ πύρινος, τὸ πῦρ	ὕλη	πρώτη οὐ τόδε τι οὖσα.
[9, 7]	τῶν ἐν τούτῳ καὶ τῇ	(ὕλῃ	τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν
[9, 3]	οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν ἂν	μὴ	αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν
[9, 3]	οὔτε ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται	μὴ	αἰσθανομένων· ὥστε τὸν Πρωταγόρου λόγον
[9, 10]	ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ	μή·	ἀλλὰ τὸ τί ἐστι ζητεῖται
[9, 7]	πάλιν ἡ γῆ εἰ οὕτως	μὴ	ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι δυνατόν· εἰ γὰρ	μὴ	ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει
[9, 3]	καὶ λαβόντα, (καὶ μὴ ἔχειν	μὴ	ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ γὰρ λήθῃ
[9, 3]	βαδίζειν ὂν μὴ βαδίζειν, καὶ	μὴ	βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι
[9, 3]	ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν	μὴ	βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν δυνατὸν
[9, 3]	γίγνεσθαι ἢ μὴ εἶναι ἢ	μὴ	γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ
[9, 3]	ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ	μὴ	γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι· τὸ
[9, 3]	γὰρ ἔσται ἀναστῆναι ὅ γε	μὴ	δύναται ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ
[9, 8]	ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ	μὴ	δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν
[9, 6]	εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ	μή,	ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ
[9, 10]	ὥστε εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται,	μὴ	εἶναι δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ,
[9, 3]	ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι εἶναι	μὴ	εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν μὴ
[9, 4]	ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει	μὴ	εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ
[9, 3]	μὴ εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν	μὴ	εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ
[9, 8]	μὴ εἶναι. Τὸ δὲ δυνατὸν	μὴ	εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ
[9, 8]	τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι	μὴ	εἶναι, ἢ κατὰ τόπον ἢ
[9, 3]	ἢ εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἢ	μὴ	εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως.
[9, 10]	ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι ἢ	μὴ	εἶναι καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ
[9, 4]	τι ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι	μὴ	εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο
[9, 7]	τῷ εἶναι τόδε τι ἢ	μὴ	εἶναι· οἷον τοῖς πάθεσι τὸ
[9, 8]	εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ	μὴ	εἶναι· τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν
[9, 8]	ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ	μὴ	εἶναι. Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ
[9, 8]	δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται	μὴ	εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ
[9, 10]	καὶ ἓν εἶναι, τὸ δὲ	μὴ	εἶναι τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ
[9, 10]	ὡς τὸ ἀληθές, καὶ τὸ	μὴ	εἶναι τὸ ὡς τὸ ψεῦδος,
[9, 8]	μὴ εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον	μὴ	εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ
[9, 1]	λέγομεν τῷ εἶναι) πως ἢ	μὴ	εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς τὸ
[9, 3]	μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ οὖν	μὴ	ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι
[9, 8]	τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται	μὴ	ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι
[9, 3]	ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ	μὴ	ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν
[9, 8]	ἐν τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ	μὴ	ἔστιν ἄλλο τι ἔργον (παρὰ
[9, 3]	μαθόντα ποτὲ καὶ λαβόντα, (καὶ	μὴ	ἔχειν μὴ ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ
[9, 1]	ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν	μὴ	ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν.
[9, 1]	ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν	μὴ	ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ ὅτε
[9, 10]	ἂν εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως	μὴ	ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ καὶ
[9, 1]	λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ τὸ	μὴ	ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν
[9, 3]	ἐνεργῇ. Εἰ οὖν τυφλὸν τὸ	μὴ	ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ
[9, 4]	οὕτως ἐχόντων (τῶν Α Β	μὴ	ᾖ δυνατὸν τὸ Β οὕτως,
[9, 8]	ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ ταῦτα	μὴ	ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν) (οὐδὲ
[9, 6]	ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν	μὴ	θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι·
[9, 10]	(καὶ φάσις) τὸ δ' ἀγνοεῖν	μὴ	θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ
[9, 2]	μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ δὲ	μὴ	καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ ὁ
[9, 4]	μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ	μὴ	λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι ὅτι
[9, 3]	ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας	μὴ	μαθόντα ποτὲ καὶ λαβόντα, (καὶ
[9, 10]	ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον εἰ	μὴ	μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ οἰήσεται ποτὲ
[9, 8]	θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ	μὴ	οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ οὐχὶ
[9, 3]	ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν	μὴ	οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι
[9, 8]	δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι	μὴ	οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν
[9, 3]	ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν	μὴ	οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ
[9, 10]	τὸ ὂν λέγεται καὶ τὸ	μὴ	ὂν τὸ μὲν κατὰ (τὰ
[9, 3]	διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ	μὴ	ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο
[9, 3]	ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ	μὴ	ὄντων ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ
[9, 3]	κίνησις εἶναι, διὸ καὶ τοῖς	μὴ	οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι,
[9, 8]	ἡ φύσις ὁμοίως. Εἰ γὰρ	μὴ	οὕτω γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται
[9, 7]	τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ	μὴ	(οὕτως ἀλλ' εἶδός τι καὶ
[9, 10]	ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ	μὴ	οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ
[9, 6]	ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα	μὴ	οὕτως ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν
[9, 5]	ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν· εἰ δὲ	μή,	ποιεῖν οὐ δυνήσεται (τὸ γὰρ
[9, 8]	ὁ οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν	μή	ποτε στῇ, ὃ φοβοῦνται οἱ
[9, 7]	γῆ ἀερίνη, ὁ δ' ἀὴρ	μὴ	πῦρ ἀλλὰ πύρινος, τὸ πῦρ
[9, 10]	τὸ δὲ μὴ εἶναι τὸ	μὴ	συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω εἶναι· περὶ
[9, 10]	σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ' εἰ	μὴ	σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ ἕν,
[9, 10]	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τὰς	μὴ	συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ ἔστιν
[9, 8]	δ' ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ	μὴ	τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί.
[9, 10]	αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ	μή)	τὸ δὲ εἶναι ὡς τὸ
[9, 5]	ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς δὲ	μὴ	τοιαύτας καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ
[9, 6]	ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν κινήσει,	μὴ	ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα ἡ κίνησις,
[9, 6]	χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει. Τὸ γὰρ	μὴ	ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ
[9, 8]	δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν δύναται καὶ	μὴ	ὡδί, ὅσα γε κατὰ λόγον·
[9, 2]	ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ δ'	ἐπιστήμη	δύναμις τῷ λόγον ἔχειν, καὶ
[9, 8]	Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ	ἐπιστήμη	εἰ ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ
[9, 8]	ἄν τι εἴη ἢ αὐτὸ	ἐπιστήμη	καὶ κινούμενον ἢ κίνησις· (ταῦτα
[9, 8]	τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ	ἐπιστήμη·	ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει.
[9, 2]	δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ	ἐπιστήμη,	ὁ δὲ λόγος ὁ αὐτὸς
[9, 3]	οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν	οἰκοδομῇ·	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 3]	οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ	οἰκοδομῇ	(τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ
[9, 5]	οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται ἢ	ἐπιθυμῇ	ποιεῖν δύο ἢ τὰ ἐναντία,
[9, 3]	τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν	συντιθεμένη,	καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ
[9, 6]	(θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ ἐνέργεια	ἀφωρισμένη	θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται
[9, 6]	ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν	ἰσχναίνῃ,	νῦν δ' οὔ, ἀλλὰ ζῇ
[9, 6]	ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ δὲ ὅταν	ἰσχναίνῃ	οὕτως ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ
[9, 6]	γε (οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ'	ἐκείνη	ἐνυπάρχει τὸ τέλος καὶ ἡ
[9, 2]	ἢ παθεῖν δύναμις, ταύτῃ δ'	ἐκείνη	οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ τὸν
[9, 7]	ὕλη· οἷον εἰ ἡ γῆ	ἀερίνη,	ὁ δ' ἀὴρ μὴ πῦρ
[9, 3]	δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν	ὑπάρξῃ	(ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν
[9, 3]	καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν	ὑπάρξῃ	τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον·
[9, 8]	γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει	τῇ	δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ'
[9, 6]	δ' ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα	τῇ	ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ
[9, 2]	λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι	(τῇ	μὲν τοῦ εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ
[9, 8]	καὶ ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι	τῇ	οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν
[9, 6]	τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν	τῇ	ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη
[9, 8]	τὸν λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον	τῇ	οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ
[9, 8]	γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει καὶ	τῇ	οὐσίᾳ πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς
[9, 8]	τὰ μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα	τῇ	οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ'
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ	τῇ	οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι μὲν
[9, 1]	ἀδυναμία καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ	τῇ	τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν,
[9, 7]	κωλύει τῶν ἐν τούτῳ καὶ	τῇ	(ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ'
[9, 9]	παρὰ τὰ πράγματα· ὕστερον γὰρ	τῇ	φύσει τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως.
[9, 8]	θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ ἐν	τῇ	ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ εὐδαιμονία·
[9, 10]	δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ	ἀπάτη,	ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ
[9, 10]	περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν	ἀπάτη	κατὰ τὸ ποτέ, εἴ τις
[9, 1]	μὲν μάλιστα κυρίως, οὐ μὴν	χρησιμωτάτη	γέ ἐστι πρὸς ὃ βουλόμεθα
[9, 8]	καὶ οὐ φοβερὸν μή ποτε	στῇ,	ὃ φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως.
[9, 9]	τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα· ἡ	αὐτὴ	γὰρ δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν καὶ
[9, 10]	μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα ἡ	αὐτὴ	γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα
[9, 7]	δυνάμει κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου	αὕτη,	ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ
[9, 2]	στέρησις (ἡ πρώτη τὸ ἐναντίον,	αὕτη	δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ
[9, 1]	καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ	τοιαύτῃ	δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε
[9, 8]	ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ	ταύτῃ	γε δῆλον ὅτι ἡ ἐνέργεια
[9, 2]	μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν δύναμις,	ταύτῃ	δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί· ἀνάγκη
[9, 4]	δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι	ταύτῃ	διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον εἴ
[9, 7]	ἀλλὰ πύρινος, τὸ πῦρ ὕλη	πρώτη	οὐ τόδε τι οὖσα. Τούτῳ
[9, 2]	ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις (ἡ	πρώτη	τὸ ἐναντίον, αὕτη δὲ ἀποφορὰ
[9, 7]	κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο	πρώτη	ὕλη· οἷον εἰ ἡ γῆ
[9, 7]	ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν	κωλύῃ	τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ
[9, 1]	δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ	ἔχῃ	βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ
[9, 1]	καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ	ἔχῃ,	ἢ ὅλως ἢ ὅτε πέφυκεν,
[9, 8]	ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ δυνάμει·	ἀρχὴ	γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ ἐν
[9, 8]	βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ τέλος	(ἀρχὴ	γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ
[9, 8]	μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ λέγεται	ἀρχὴ	μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ
[9, 1]	πρώτην μίαν λέγονται, ἥ ἐστιν	ἀρχὴ	μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ
[9, 1]	ἡ ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι	ἀρχὴ	μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ
[9, 2]	δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ γὰρ	ἀρχῇ	περιέχεται, τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ
[9, 7]	ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ	ἀρχὴ	τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ
[9, 5]	τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς δύναται	ὑπάρχῃ	καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε
[9, 8]	καὶ ἡ ζωὴ ἐν τῇ	ψυχῇ,	διὸ καὶ ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ
[9, 2]	οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ ἐν	ψυχῇ	ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν· ὥστε
[9, 2]	ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ ἐν	ψυχῇ	καὶ τῆς ψυχῆς ἐν τῷ
[9, 2]	τῷ λόγον ἔχειν, καὶ ἡ	ψυχὴ	κινήσεως ἔχει ἀρχήν, τὸ μὲν
[9, 7]	ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ (σῶμα καὶ	ψυχή,	πάθος δὲ τὸ μουσικὸν καὶ
[9, 8]	ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ εὐδαιμονία·	(ζωὴ	γὰρ ποιά τίς ἐστιν) Ὥστε
[9, 8]	ἐν τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ	ζωὴ	ἐν τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/12/2009