Livre, Chap.
[9, 10]	ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ	ἄν)	ἀλλὰ τὶ μὲν τὶ δ'
[9, 6]	ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη	ἄν,	καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ
[9, 6]	εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή, ἔδει	ἄν	ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ,
[9, 8]	τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον	ἄν	τι εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη
[9, 4]	ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον ἄρα.	Ἂν	ἄρα ᾖ τὸ Α δυνατόν,
[9, 6]	ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα,	ἂν	δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ
[9, 10]	οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ	ἂν	ἐγίγνετο· Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ
[9, 10]	μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς	ἂν	εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ
[9, 8]	ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι	ἂν	εἰς τὸ εἶδος· ὅταν δέ
[9, 9]	παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι ἂν	ἦν	εὐθὺς δῆλον διὰ τί. Ἐν
[9, 9]	ἡ παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι	ἂν	ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ τί.
[9, 9]	Εἰ δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ	ἂν	ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει.
[9, 8]	γὰρ ταῦτα μὴ ἦν, οὐθὲν	ἂν	ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ
[9, 3]	καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται	ἂν	καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι
[9, 10]	ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ	ἂν	καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ
[9, 3]	μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν	ἂν	μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ
[9, 1]	μὴ ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς	ἂν	μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ
[9, 9]	δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ ἂν	ἦν·	νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ
[9, 5]	ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ	ἂν	ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν
[9, 8]	ταῦτα μὴ ἦν, οὐθὲν ἂν	ἦν)	(οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ τίς
[9, 1]	κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων δέ,	ἂν	πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ,
[9, 7]	οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν	ἂν	ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ'
[9, 8]	γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ	(ἂν	ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ
[9, 5]	διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ'	ἐὰν	ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν
[9, 4]	ὄντος ἀνάγκη εἶναι τὸ Β.	Ἐὰν	δὴ οὕτως ἐχόντων (τῶν Α
[9, 10]	ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ	(ἐὰν	διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν
[9, 4]	τὸ Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει,	ἐὰν	ᾖ τὸ Α καὶ ὅτε
[9, 9]	ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ τί;	Ἐὰν	ἴσαι τρεῖς, ἥ τε βάσις
[9, 3]	γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται	ἐὰν	μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ
[9, 3]	Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ	ἐὰν	ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται
[9, 3]	καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ	ἐὰν	ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται
[9, 9]	ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα εἰς	(ἐνέργειαν	ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι
[9, 9]	κακῶν τὸ τέλος καὶ τὴν	ἐνέργειαν	εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ
[9, 8]	ἄλλο τι ἔργον (παρὰ τὴν	ἐνέργειαν,	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη ὄντος κατ'	ἐνέργειαν	καὶ τοῦ σίτου καὶ τοῦ
[9, 6]	νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν τοιαύτην	ἐνέργειαν	(λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν. Τὸ
[9, 3]	δ' οἱ λόγοι δύναμιν καὶ	ἐνέργειαν	ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ
[9, 6]	τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν	ἐνέργειαν,	τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ
[9, 10]	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν ἢ	ἐνέργειαν	τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ
[9, 2]	ἔχει ἀρχήν, τὸ μὲν ὑγιεινὸν	ὑγίειαν	μόνον ποιεῖ καὶ τὸ θερμαντικὸν
[9, 6]	καὶ ἐν τῇ ὅλῃ τὴν	ἡμίσειαν,	ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα
[9, 8]	ἔργον καὶ συντείνει πρὸς τὴν	ἐντελέχειαν.	Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν μὲν
[9, 1]	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν καὶ	ἐντελέχειαν	καὶ κατὰ τὸ ἔργον, διορίσωμεν
[9, 3]	ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν	ἐντελέχειαν	συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα
[9, 8]	κίνησις, ὥστε ἐπίπονον εἶναι τὴν	συνέχειαν	τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ οὐσία
[9, 7]	καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι	οἰκίαν,	οὐδ' ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι
[9, 1]	(τινές εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην	μίαν	λέγονται, ἥ ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς
[9, 9]	τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ	μίαν	στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς.
[9, 8]	ποιόν· ἁπλῶς δὲ τὸ κατ'	οὐσίαν.	Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς
[9, 1]	ἢ ὡδί, οἷον παντελῶς, ἢ	κἂν	ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν
[9, 8]	ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ	πᾶν	ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα
[9, 8]	περὶ τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι	πᾶν	τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος
[9, 7]	Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς	ἅπαν	ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης,
[9, 5]	ὥστε τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον	ἅπαν	ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει
[9, 8]	τὸ δ' οὔ) καὶ ὅτι	ἅπαν	ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον
[9, 8]	δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ	ὁρᾶν,	καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι·
[9, 6]	ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον	συνορᾶν,	ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς
[9, 9]	οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν	πλευράν,	ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον
[9, 1]	ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις	ἀφείσθωσαν	(ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται,
[9, 7]	γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος,	ὅταν	βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν
[9, 7]	γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν)	ὅταν	δ' ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ
[9, 8]	ἔλθοι ἂν εἰς τὸ εἶδος·	ὅταν	δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε
[9, 3]	Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι,	ὅταν	δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι,
[9, 3]	οἵ φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί,	ὅταν	ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ
[9, 7]	ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον	ὅταν	ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ
[9, 6]	ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ	ὅταν	ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ, ἀλλὰ
[9, 6]	ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ δὲ	ὅταν	ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν κινήσει,
[9, 7]	ἐκεῖ δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ,	ὅταν	μηθὲν κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ·
[9, 3]	δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα	ὅταν	οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 5]	δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη,	ὅταν	ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν δύναμιν
[9, 3]	πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ ἔστιν)	ὅταν	παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν τέχνην,
[9, 10]	ἐστι σύνθετον, ὥστε εἶναι μὲν	ὅταν	συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν
[9, 5]	τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη,	ὅταν	ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ
[9, 5]	ἂν ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει	ὅταν	ὡς δύναται ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ
[9, 1]	καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν	ἐν	ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι μὲν
[9, 8]	ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ	ἐν	ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ
[9, 8]	ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ'
[9, 1]	λέγονται, ἥ ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Ἡ
[9, 2]	εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ
[9, 7]	τὸ σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ	(ἐν	ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ'
[9, 5]	ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ	ἐν	ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις
[9, 8]	τι ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν,	ἐν	αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον
[9, 8]	ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ	ἐν	αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ
[9, 8]	ἀλλ' (οὐκ ἐν ἄλλῳ ἀλλ'	ἐν	αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ
[9, 7]	ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ τῶν	ἐν	αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ
[9, 7]	τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ	ἐν	αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς
[9, 1]	τοῦ παθεῖν ἐστὶ δύναμις, ἡ	ἐν	αὐτῷ τῷ πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς
[9, 1]	ᾗ ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς.	Ἐν	γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς
[9, 1]	γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται, καθάπερ	ἐν	γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ καὶ ἀδύνατα
[9, 5]	δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη	ἐν	ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ ἐν
[9, 9]	ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ τί.	Ἐν	ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ τί;
[9, 6]	δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν	ἐν	κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα
[9, 8]	δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ	ἐν	μεταβολῇ ὄντα, οἷον γῆ καὶ
[9, 5]	οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς,	ἐν	οἷς ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω
[9, 8]	ἡ φύσις ἐν ταὐτῷ γίγνεται·	ἐν	ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ δυνάμει·
[9, 8]	στατικῆς. Καὶ γὰρ ἡ φύσις	ἐν	ταὐτῷ γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ
[9, 6]	ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ	ἐν	τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι
[9, 8]	τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ	ἐν	τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ
[9, 2]	λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν	ἐν	τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται,
[9, 2]	ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ'	ἐν	τοῖς ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ
[9, 9]	τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ'	ἐν	τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς
[9, 8]	ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ	ἐν	τοῖς λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ
[9, 8]	κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ'	ἐν	τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ
[9, 1]	κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης,	ἐν	τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ	ἐν	τοῖς περὶ τῆς οὐσίας λόγοις
[9, 1]	τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν	ἐν	τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ
[9, 1]	ἢ τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ	ἐν	τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως
[9, 6]	ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς τοῦτο	ἐν	τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ'
[9, 7]	οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει τῶν	ἐν	τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ
[9, 2]	δὲ τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται	ἐν	τῷ αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη
[9, 5]	καὶ ὅσα ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι	ἐν	τῷ διορισμῷ, καὶ τὰ μὲν
[9, 5]	κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα τῶν	ἐν	τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ
[9, 8]	δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε	ἐν	τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ
[9, 1]	καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ μὲν	ἐν	τῷ θερμαντικῷ ἡ δ' ἐν
[9, 8]	τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία	ἐν	τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ
[9, 8]	ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ κίνησις	ἐν	τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ
[9, 2]	ἐν ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς	ἐν	τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι
[9, 6]	δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον	ἐν	τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν
[9, 1]	ἐν τῷ θερμαντικῷ ἡ δ'	ἐν	τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν,
[9, 8]	δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις	ἐν	τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται
[9, 8]	ἐστίν (οἷον ἥ τε οἰκοδόμησις	ἐν	τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ ὅρασις	ἐν	τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία
[9, 1]	ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ	ἐν	τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ
[9, 8]	γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια	ἐν	τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ
[9, 1]	ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ δ'	ἐν	τῷ ποιοῦντι, οἷον τὸ θερμὸν
[9, 7]	κωλύοντος τῶν ἐκτός, ἐκεῖ δ'	ἐν	τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ
[9, 8]	τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις	ἐν	τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 6]	τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ'	ἐν	τῷδε ἢ πρὸς τόδε· τὰ
[9, 2]	μέν, οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ	ἐν	ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν·
[9, 2]	δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ	ἐν	ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς ἐν
[9, 10]	μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ	ἕν,	εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ
[9, 1]	οὐθὲν πάσχει αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ·	ἓν	γὰρ καὶ οὐκ ἄλλο. Καὶ
[9, 10]	εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ	ἓν	εἶναι, τὸ δὲ μὴ εἶναι
[9, 10]	εἶναι τὸ ὡς τὸ ψεῦδος,	ἓν	μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές,
[9, 3]	Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει	οὐδὲν	ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ.
[9, 8]	ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ ὅτι	οὐδὲν	δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη
[9, 3]	τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι,	οὐδὲν	ἔσται ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι
[9, 8]	ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι δὲ	οὐδὲν	κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ πού)
[9, 8]	ποθὲν ποί (τούτου δ' ὕλην	οὐδὲν	κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ
[9, 8]	εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα	μηθὲν	ἢ κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα· ὁ
[9, 8]	μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ κιθαριστὴν	μηθὲν	κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν
[9, 7]	δὲ δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ	μηθὲν	κωλύει τῶν ἐν τούτῳ καὶ
[9, 7]	δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν	μηθὲν	κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄλλοι.	Ὅθεν	ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι
[9, 8]	κατὰ δύναμιν κινούμενον ἀλλ' ἢ	ποθὲν	ποί (τούτου δ' ὕλην οὐδὲν
[9, 4]	εἶναι, εἰ τεθείη τὸ Α,	οὐθὲν	ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ δέ
[9, 8]	εἰ γὰρ ταῦτα μὴ ἦν,	οὐθὲν	ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις,
[9, 8]	ἁπλῶς δὲ τὸ κατ' οὐσίαν.	Οὐθὲν	ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει
[9, 8]	(οἷον ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ	οὐθὲν	γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ
[9, 8]	οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ'	οὐθὲν	δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε·
[9, 3]	οὗ λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν,	οὐθὲν	ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον,
[9, 4]	ἔστι μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι	οὐθὲν	ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε,
[9, 3]	οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν	οὐθὲν	ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε τὸν
[9, 9]	ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις	οὐθὲν	ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα
[9, 5]	μηθενὸς τῶν ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι	οὐθὲν	ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν
[9, 8]	οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως	οὐθὲν	ἧττον ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα
[9, 4]	λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι ὅτι	οὐθὲν	κωλύει δυνατόν τι ὂν εἶναι
[9, 4]	γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι,	οὐθὲν	κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι.
[9, 1]	τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν,	οὐθὲν	πάσχει αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν
[9, 7]	τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν	ἔξωθεν	ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον
[9, 7]	ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων	ἔξωθεν	ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ
[9, 8]	μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ (ἂν	ὑπάρξειεν	οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν
[9, 6]	ὑγίασται· εὖ ζῇ καὶ εὖ	ἔζηκεν	ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν.
[9, 6]	δ' οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ	ἔζηκεν.	Τούτων δὴ τὰς μὲν κινήσεις
[9, 6]	νενόηκεν, ἀλλ' οὐ μανθάνει καὶ	μεμάθηκεν	(οὐδ' ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται· εὖ
[9, 6]	καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ	ᾠκοδόμηκεν,	οὐδὲ γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ
[9, 6]	ἀλλ' ἕτερον, καὶ κινεῖ καὶ	κεκίνηκεν·	ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα
[9, 6]	ἔζηκεν ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ	εὐδαιμόνηκεν.	Εἰ δὲ μή, ἔδει ἄν
[9, 6]	καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ καὶ	νενόηκεν,	ἀλλ' οὐ μανθάνει καὶ μεμάθηκεν
[9, 6]	τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ	νενόηκεν.	Τὴν μὲν οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν
[9, 6]	Οὐ γὰρ ἅμα βαδίζει καὶ	βεβάδικεν,	οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ
[9, 1]	ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ ὅτε	πέφυκεν,	καὶ ἢ ὡδί, οἷον παντελῶς,
[9, 1]	ἐν τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ	συμπέφυκεν,	οὐθὲν πάσχει αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ·
[9, 10]	τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ	μὲν	ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι,
[9, 10]	τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ	μὲν	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τὸ μὲν
[9, 10]	ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ	(μὲν	ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ'
[9, 10]	ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ	μὲν	ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ
[9, 5]	καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας	μὲν	ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας
[9, 5]	οἷον τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς	μὲν	ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι ἔθει
[9, 7]	(ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ	μὲν	ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ
[9, 8]	Ἀλλὰ μὴν καὶ κυριωτέρως· τὰ	μὲν	γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ οὐσίᾳ
[9, 1]	ἔστι δὲ ὡς ἄλλη. Ἡ	μὲν	γὰρ ἐν τῷ πάσχοντι (διὰ
[9, 6]	καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα	μὲν	γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί
[9, 8]	παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος· τὸ	μὲν	γὰρ ἤδη ἔχει τὸ εἶδος
[9, 1]	ἄλλο ὑπ' ἄλλου· τὸ λιπαρὸν	μὲν	(γὰρ καυστὸν τὸ δ' ὑπεῖκον
[9, 8]	ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ	μὲν	γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ
[9, 6]	καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ	μὲν	γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται, τὸ
[9, 5]	ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη· αὗται	μὲν	γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς ποιητική,
[9, 1]	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Ἡ	μὲν	γὰρ τοῦ παθεῖν ἐστὶ δύναμις,
[9, 10]	οὐχ οἵα ἡ τυφλότης· ἡ	μὲν	γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς ἂν
[9, 6]	τῷδε ἢ πρὸς τόδε· τὰ	μὲν	γὰρ ὡς κίνησις πρὸς δύναμιν
[9, 4]	ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι	μὲν	δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται
[9, 10]	μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ οἰήσεται ποτὲ	μὲν	δύο ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ δὲ
[9, 10]	τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ	μὲν	εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ
[9, 2]	ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ	μὲν	ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ
[9, 1]	θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ	μὲν	ἐν τῷ θερμαντικῷ ἡ δ'
[9, 2]	ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων αἱ	μὲν	ἔσονται ἄλογοι αἱ δὲ μετὰ
[9, 8]	καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ δυνάμει	μέν	ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ
[9, 10]	τὸ ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν	μέν	ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ
[9, 8]	ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν	μὲν	ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως
[9, 8]	τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον, τούτων	μὲν	ἡ ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ
[9, 10]	μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τὸ	μὲν	θιγεῖν καὶ φάναι ἀληθές (οὐ
[9, 2]	τῶν ἐναντίων, εἶναι δὲ τοῦ	μὲν	καθ' αὑτὰς τοῦ δὲ μὴ
[9, 2]	καὶ γὰρ ὁ λόγος τοῦ	μὲν	καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ τρόπον
[9, 5]	ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ τὰ	μὲν	κατὰ λόγον δύναται κινεῖν καὶ
[9, 10]	καὶ τὸ μὴ ὂν τὸ	μὲν	κατὰ (τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν,
[9, 6]	καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ τὰς	μὲν	κινήσεις λέγειν, τὰς δ' ἐνεργείας.
[9, 1]	πρῶτον περὶ δυνάμεως ἣ λέγεται	μὲν	μάλιστα κυρίως, οὐ μὴν χρησιμωτάτη
[9, 2]	ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ αἱ	μὲν	(μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων
[9, 10]	συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει	μὲν	ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι
[9, 1]	ἐν ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι	μὲν	ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι
[9, 10]	γάρ ἐστι σύνθετον, ὥστε εἶναι	μὲν	ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ
[9, 8]	μὴν καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον	μὲν	ὅτι τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα
[9, 4]	γάρ σε ἑστάναι νῦν ψεῦδος	μέν,	οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα δὲ
[9, 9]	(καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν. Τὸ	μὲν	οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει·
[9, 6]	(λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν. Τὸ	μὲν	οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ ἐστι
[9, 8]	καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων	μὲν	οὖν ἕτερόν τί ἐστι παρὰ
[9, 1]	καὶ περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι	μὲν	οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις
[9, 7]	πάθη· (ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε	μὲν	οὖν λεκτέον δυνάμει καὶ πότε
[9, 8]	δὲ ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ	μὲν	οὖν ὅτι προτέρα, δῆλον (τῷ
[9, 7]	κινούμενον, ὡς τὸ ἐκείνινον) ὅσα	μὲν	οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία·
[9, 8]	ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι	μὲν	οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 10]	συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω εἶναι· περὶ	μὲν	οὖν τὰ ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ
[9, 6]	καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν	μὲν	οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην
[9, 1]	~(Περὶ	μὲν	οὖν τοῦ πρώτως ὄντος καὶ
[9, 2]	(ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν ἀμφοῖν	μέν,	οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ ἐν
[9, 6]	τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον	μὲν	ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ τὸ
[9, 5]	καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ	μὲν	ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν, ἐκείνας
[9, 5]	δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν	μὲν	συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν
[9, 8]	οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα	μὲν	τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος
[9, 10]	(μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ τὶ	μὲν	τὶ δ' οὔ, οἷον ἄρτιον
[9, 3]	ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν	μέν	τι εἶναι μὴ εἶναι δέ,
[9, 10]	(τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι τινὰ	μὲν	τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ'
[9, 10]	πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς	μὲν	τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ
[9, 1]	δὲ λέγεται τὸ ὂν τὸ	μὲν	τὸ τὶ ἢ ποιὸν ἢ
[9, 4]	εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν	μὲν	(τοδί, οὐκ ἔσται δέ, ὥστε
[9, 5]	ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς	μὲν	τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς
[9, 8]	Λέγω δὲ τοῦτο ὅτι τοῦδε	μὲν	τοῦ ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη ὄντος
[9, 7]	καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς	μὲν	τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ τοδὶ
[9, 2]	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι (τῇ	μὲν	τοῦ εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ
[9, 2]	καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι	μὲν	τῶν ἐναντίων, εἶναι δὲ τοῦ
[9, 2]	ψυχὴ κινήσεως ἔχει ἀρχήν, τὸ	μὲν	ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ καὶ
[9, 1]	λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι	μὲν	ὡς μία δύναμις (τοῦ ποιεῖν
[9, 8]	τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι	μὲν	ὥς, ἔστι δὲ ὡς οὔ.
[9, 6]	μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν δυνάμει·	λέγομεν	δὲ δυνάμει οἷον ἐν τῷ
[9, 6]	τὸ πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ	λέγομεν	δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον
[9, 6]	διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον τοῦτο	λέγομεν	δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν ἄλλο
[9, 7]	ἔσται χαλκός) Ἔοικε δὲ ὃ	λέγομεν	εἶναι οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον
[9, 1]	μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα	λέγομεν.	~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν ἐν
[9, 10]	ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ σκεπτέον τί	λέγομεν.	Οὐ γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς
[9, 1]	γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ καὶ ἀδύνατα	λέγομεν	τῷ εἶναι) πως ἢ μὴ
[9, 6]	διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων	διήλθομεν.	Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν
[9, 1]	τὸν τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ	εἴπομεν	ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ
[9, 8]	οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ	εἴπομεν,	τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια
[9, 1]	τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς	δηλώσομεν	καὶ περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι
[9, 10]	λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο	ἀληθεύομεν.	Εἰ δὴ τὰ μὲν ἀεὶ
[9, 1]	ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ ἔργον,	διορίσωμεν	καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας,
[9, 6]	λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας	διορίσωμεν	τί τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια
[9, 4]	τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι	συνέβαινεν·	τὸ δέ γε Β (ἀνάγκη
[9, 3]	ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο	ἐσήμαινεν)	ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι
[9, 6]	καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται καὶ	γέγονεν	ἢ κινεῖται καὶ κεκίνηται, ἀλλ'
[9, 4]	γε Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ'	ἦν	ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ
[9, 4]	καὶ τὸ Α εἶναι. Ἀλλ'	ἦν	ἄρα τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ
[9, 9]	διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ'	ἦν	διῃρημένα, φανερὰ ἂν ἦν· νῦν
[9, 4]	Α καὶ ὅτε καὶ ὡς	ἦν	δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ
[9, 8]	πρῶτα· εἰ γὰρ ταῦτα μὴ	ἦν,	οὐθὲν ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ
[9, 8]	ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ	οἰκοδομικὴν	ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ τὴν θεωρητικὴν
[9, 8]	θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν ἵνα	θεωρητικὴν	ἔχωσιν, εἰ μὴ οἱ μελετῶντες·
[9, 8]	οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ τὴν	θεωρητικὴν	ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν
[9, 2]	τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν,	πλὴν	οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς
[9, 6]	δ' ὡς οὐσία πρός τινα	ὕλην.	Ἄλλως δὲ καὶ τὸ ἄπειρον
[9, 1]	ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ τὴν	ὕλην	ἀρχήν τινα, πάσχει τὸ πάσχον,
[9, 7]	τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ τὴν	ὕλην	καὶ τὰ πάθη· (ἄμφω γὰρ
[9, 6]	ἐκ τῆς ὕλης πρὸς τὴν	ὕλην,	καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ
[9, 8]	ἢ ποθὲν ποί (τούτου δ'	ὕλην	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ
[9, 8]	τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ	μὴν	καὶ κυριωτέρως· τὰ μὲν γὰρ
[9, 8]	κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον. Ἀλλὰ	μὴν	καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν
[9, 3]	λόγον συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ	μὴν	οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν ἂν
[9, 1]	λέγεται μὲν μάλιστα κυρίως, οὐ	μὴν	χρησιμωτάτη γέ ἐστι πρὸς ὃ
[9, 9]	τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ μίαν	στιγμὴν	γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ
[9, 8]	ὅτι οὐκ ἔχων τις τὴν	ἐπιστήμην	ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη· ὁ
[9, 6]	δυνάμει οἷον ἐν τῷ ξύλῳ	Ἑρμῆν	καὶ ἐν τῇ ὅλῃ τὴν
[9, 6]	μὲν οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω,	ἐκείνην	δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν
[9, 3]	ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν	τέχνην,	πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς
[9, 5]	κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι δεῖ·	τὴν	γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς ἔστι
[9, 8]	ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ	τὴν	γνῶσιν τῆς γνώσεως) τῷ δὲ
[9, 6]	γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν	τὴν	διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει
[9, 4]	οἷον εἴ τις φαίη δυνατὸν	τὴν	διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι
[9, 10]	τὸ ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον	τὴν	διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ
[9, 5]	ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει	τὴν	δύναμιν καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο
[9, 5]	οὐ γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν	τὴν	δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα
[9, 3]	(ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν	τὴν	δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω
[9, 8]	τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ	τὴν	δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον
[9, 9]	τῶν κακῶν τὸ τέλος καὶ	τὴν	ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως·
[9, 8]	ἔστιν ἄλλο τι ἔργον (παρὰ	τὴν	ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ
[9, 6]	ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην	τὴν	ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ.
[9, 8]	τὸ ἔργον καὶ συντείνει πρὸς	τὴν	ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν
[9, 3]	ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς	τὴν	ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ
[9, 8]	ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων τις	τὴν	ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη·
[9, 6]	Ἑρμῆν καὶ ἐν τῇ ὅλῃ	τὴν	ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ
[9, 8]	καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ	τὴν	θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ
[9, 8]	γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχει	τὴν	κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις,
[9, 6]	αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν.	Τὴν	μὲν οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω,
[9, 8]	ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ	τὴν	οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα
[9, 9]	Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ	τὴν	πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς
[9, 2]	αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ	τὴν	στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ
[9, 8]	ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον εἶναι	τὴν	συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ
[9, 3]	ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει	τὴν	τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει
[9, 1]	τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ	τὴν	ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει τὸ
[9, 7]	συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ	τὴν	ὕλην καὶ τὰ πάθη· (ἄμφω
[9, 6]	ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης πρὸς	τὴν	ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς
[9, 8]	οὖν ἕτερόν τί ἐστι παρὰ	τὴν	χρῆσιν τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν
[9, 8]	εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ	κιθαριστὴν	μηθὲν κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ μανθάνων
[9, 6]	καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν	τοιαύτην	ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν.
[9, 8]	ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ	ταύτην	ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ'
[9, 6]	διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει	ταύτην	τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι
[9, 1]	ἀρχαί (τινές εἰσι, καὶ πρὸς	πρώτην	μίαν λέγονται, ἥ ἐστιν ἀρχὴ
[9, 8]	οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν ἐπ'	ἀρχὴν	βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ τέλος
[9, 1]	(διὰ γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ	ἀρχήν,	καὶ εἶναι καὶ τὴν ὕλην
[9, 1]	καὶ εἶναι καὶ τὴν ὕλην	ἀρχήν	τινα, πάσχει τὸ πάσχον, καὶ
[9, 2]	καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει	ἀρχήν,	τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον
[9, 2]	ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως	ἀρχήν·	ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς
[9, 3]	ὥστε τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται	λέγειν	αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν
[9, 6]	ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα	λέγειν,	καὶ οὐ δεῖ παντὸς ὅρον
[9, 6]	Τούτων δὴ τὰς μὲν κινήσεις	λέγειν,	τὰς δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ
[9, 3]	Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα	λέγειν,	φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια
[9, 10]	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τὸ μὲν	θιγεῖν	καὶ φάναι ἀληθές (οὐ γὰρ
[9, 8]	δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ	ἐνεργεῖν.	Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται
[9, 4]	ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ	διαφεύγειν·	λέγω δὲ οἷον εἴ τις
[9, 3]	τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν	ἰδεῖν.	Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος
[9, 3]	ὂν μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ	βαδίζειν	δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ
[9, 3]	καὶ μὴ βαδίζειν δυνατὸν ὂν	βαδίζειν.	Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ
[9, 3]	κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν μὴ	βαδίζειν,	καὶ μὴ βαδίζειν δυνατὸν ὂν
[9, 3]	ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν	βαδίζειν	ὂν μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ
[9, 8]	μηθὲν κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ μανθάνων	κιθαρίζειν	κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ
[9, 8]	γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει	κιθαρίζειν,	ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄλλοι.
[9, 2]	ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ	παθεῖν	δύναμις, ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ
[9, 1]	ἄλλο. Ἡ μὲν γὰρ τοῦ	παθεῖν	ἐστὶ δύναμις, ἡ ἐν αὐτῷ
[9, 1]	τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ τοῦ	παθεῖν	ἢ τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ
[9, 1]	τῷ ἔχειν αὐτὸ δύναμιν τοῦ	παθεῖν	καὶ τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ)
[9, 5]	ἐὰν ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ	ποιεῖν	δύο ἢ τὰ ἐναντία, οὐ
[9, 5]	τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ ἔχοντος	ποιεῖν·	εἰ δὲ μή, ποιεῖν οὐ
[9, 2]	ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη καὶ εὖ	ποιεῖν.	~Εἰσὶ δέ τινες οἵ φασιν,
[9, 5]	ἔχει ὡς ἔστι δύναμις τοῦ	ποιεῖν,	ἔστι δ' οὐ πάντως ἀλλ'
[9, 5]	δύναμιν καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο	ποιεῖν·	ἔχει δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ
[9, 5]	δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα	ποιεῖν	ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν ἐστὶν
[9, 1]	μὲν ὡς μία δύναμις (τοῦ	ποιεῖν	καὶ πάσχειν (δυνατὸν γάρ ἐστι
[9, 5]	ἔχοντος ποιεῖν· εἰ δὲ μή,	ποιεῖν	οὐ δυνήσεται (τὸ γὰρ μηθενὸς
[9, 5]	τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν	ποιεῖν	τὸ δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ'
[9, 2]	γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα καὶ	ποιεῖν,	τὸν δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ
[9, 7]	δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ	μεταβαλεῖν,	τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ
[9, 9]	καὶ κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν καὶ	καταβάλλειν,	(καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν. Τὸ
[9, 10]	Οἷον τὸ τρίγωνον εἰ μὴ	μεταβάλλειν	οἴεται, οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν
[9, 7]	(δεῖ γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ	μεταβάλλειν)	ὅταν δ' ἤδη διὰ τῆς
[9, 5]	δὲ ἔθει οἷον τῆς τοῦ	αὐλεῖν,	τῶν δὲ μαθήσει οἷον τῆς
[9, 9]	τοῦ ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν, καὶ	ἠρεμεῖν	καὶ κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν καὶ
[9, 3]	τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι	οἰκοδομεῖν,	ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ·
[9, 9]	καὶ ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι, καὶ	οἰκοδομεῖν	καὶ καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ
[9, 8]	οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον	οἰκοδομεῖν,	(καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ
[9, 3]	(εἶναι τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν	οἰκοδομεῖν)	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 10]	φάσις) τὸ δ' ἀγνοεῖν μὴ	θιγγάνειν	(ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ τί
[9, 9]	ἡ αὐτὴ γὰρ δύναμις τοῦ	ὑγιαίνειν	καὶ κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν καὶ
[9, 9]	δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον	ὑγιαίνειν	καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη τούτων
[9, 9]	τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον	ὑγιαίνειν	ταὐτόν ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν,
[9, 2]	ἑνός, οἷον τὸ θερμὸν τοῦ	θερμαίνειν	μόνον ἡ δὲ ἰατρικὴ νόσου
[9, 6]	περὶ τὸ τέλος, οἷον τὸ	ἰσχναίνειν	ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ δὲ
[9, 6]	τοῦτο λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε	κινεῖν	ἄλλο ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου
[9, 8]	εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ	κινεῖν	δύναται καὶ μὴ ὡδί, ὅσα
[9, 5]	τὰ μὲν κατὰ λόγον δύναται	κινεῖν	καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν μετὰ
[9, 9]	γὰρ δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν καὶ	κάμνειν,	καὶ ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι, καὶ
[9, 9]	ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ	κάμνειν)	ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι
[9, 10]	οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ	νοεῖν	ἢ μή· ἀλλὰ τὸ τί
[9, 10]	ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ	νοεῖν	ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ
[9, 10]	κατάφασις (καὶ φάσις) τὸ δ'	ἀγνοεῖν	μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ
[9, 4]	οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ	εἰπεῖν	ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ
[9, 6]	ἀλλὰ γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ	ὑπολείπειν	τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι
[9, 3]	καὶ οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν	ἀναιρεῖν)	ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι
[9, 8]	ὡδί, ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται	θεωρεῖν.	Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει
[9, 9]	ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ τὸ	νοσεῖν,	καὶ ἅμα· ἡ αὐτὴ γὰρ
[9, 6]	καὶ οὐ δεῖ παντὸς ὅρον	ζητεῖν	ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν,
[9, 9]	καὶ καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ	καταπίπτειν.	Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία
[9, 10]	αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν	ἀληθεύειν	ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ
[9, 1]	(δυνατὸν γάρ ἐστι καὶ τῷ	ἔχειν	αὐτὸ δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ
[9, 2]	δ' ἐπιστήμη δύναμις τῷ λόγον	ἔχειν,	καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει
[9, 3]	ποτὲ καὶ λαβόντα, (καὶ μὴ	ἔχειν	μὴ ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ γὰρ
[9, 1]	Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα	(ἔχειν	μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα
[9, 5]	τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας	ἔχειν,	ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς
[9, 10]	περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα ἄλλως	ἔχειν	οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς
[9, 10]	οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς	ἔχειν	ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ
[9, 3]	Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας	ἔχειν	τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ
[9, 3]	ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται	ἔχειν	τὴν δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον.
[9, 8]	τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη	ἔχειν	τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ'
[9, 1]	τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ	ἔχειν	τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ
[9, 8]	(τούτου δ' ὕλην οὐδὲν κωλύει	ὑπάρχειν)	διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ
[9, 9]	τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον	ὑπάρχειν	(οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ'
[9, 8]	τὸ μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν	ὑπάρχειν	οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ
[9, 6]	διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ	ὑπάρχειν	τὸ πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ
[9, 8]	ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον	προυπάρχειν	καὶ τὴν γνῶσιν τῆς γνώσεως)
[9, 1]	μία δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ	πάσχειν	(δυνατὸν γάρ ἐστι καὶ τῷ
[9, 5]	τὸ μὲν ποιεῖν τὸ δὲ	πάσχειν,	ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη· αὗται
[9, 5]	τοιαύτας καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ	πάσχειν	οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ
[9, 1]	ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος.	Πάλιν	δ' αὗται δυνάμεις λέγονται ἢ
[9, 3]	παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν τέχνην,	πάλιν	δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς λαβών;
[9, 7]	τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον,	πάλιν	ἡ γῆ εἰ οὕτως μὴ
[9, 5]	οὐθὲν ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ	δύναμιν	ἔχει ὡς ἔστι δύναμις τοῦ
[9, 10]	τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ	δύναμιν	ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία,
[9, 3]	ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι	δύναμιν	καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ
[9, 1]	ἢ ποσόν, τὸ δὲ κατὰ	δύναμιν	καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ
[9, 5]	ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν	δύναμιν	καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν·
[9, 8]	κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ	δύναμιν	κινούμενον ἀλλ' ἢ ποθὲν ποί
[9, 5]	γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν τὴν	δύναμιν	οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν
[9, 3]	ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν τὴν	δύναμιν,	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ
[9, 6]	μὲν γὰρ ὡς κίνησις πρὸς	δύναμιν	τὰ δ' ὡς οὐσία πρός
[9, 8]	δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ τὴν	δύναμιν	τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς
[9, 1]	ἐστι καὶ τῷ ἔχειν αὐτὸ	δύναμιν	τοῦ παθεῖν καὶ τῷ ἄλλο
[9, 1]	δύναμις καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται	ἡμῖν	ἐν ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι
[9, 6]	τούτων καὶ τῶν τοιούτων δῆλον	ἡμῖν	ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει ἔστιν
[9, 5]	τὸ κύριον· λέγω δὲ τοῦτο	ὄρεξιν	ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν
[9, 2]	οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς	ἀμφοῖν	ἔστι δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος
[9, 2]	ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν	ἀμφοῖν	μέν, οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ
[9, 5]	ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ ἐν	ἀμφοῖν,	τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη,
[9, 8]	δ' ἡ ἐνέργεια, καὶ τούτου	χάριν	ἡ δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ γὰρ
[9, 3]	ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ τινες οἵ	φασιν,	οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ
[9, 3]	λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ	γένεσιν.	(Ἀεὶ γὰρ τό τε ἑστηκὸς
[9, 8]	οὕτω προτέρα τῆς δυνάμεως κατὰ	γένεσιν	καὶ χρόνον. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[9, 6]	Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν	διαίρεσιν	ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην
[9, 5]	λέγω δὲ τοῦτο ὄρεξιν ἢ	προαίρεσιν.	Ὁποτέρου γὰρ ἂν ὀρέγηται κυρίως,
[9, 3]	λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ'	αἴσθησιν	ἕξει οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται
[9, 8]	τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν	οἰκοδόμησιν)	ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν
[9, 8]	καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχει τὴν	κίνησιν.	Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ
[9, 1]	ἐνέργεια τῶν μόνον λεγομένων κατὰ	κίνησιν.	Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης, ἐν
[9, 3]	οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ	κίνησιν	καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό
[9, 6]	~(Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς κατὰ	κίνησιν	λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας
[9, 6]	τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ	κίνησιν.	Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί
[9, 2]	δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν	στέρησιν,	πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν
[9, 8]	ἕτερόν τί ἐστι παρὰ τὴν	χρῆσιν	τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ
[9, 2]	καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις	εἰσίν·	ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν
[9, 2]	δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί	εἰσιν	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο.
[9, 10]	γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι	εἰσὶν	ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ
[9, 8]	ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς	εἰσιν·	τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν
[9, 3]	εἶναι, διὸ καὶ τοῖς μὴ	οὖσιν	οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας
[9, 8]	φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας	λέγουσιν	οἱ ἐν τοῖς λόγοις τὰς
[9, 3]	λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ	(ποιοῦσιν,	διὸ καὶ οὐ μικρόν τι
[9, 9]	τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ	εὑρίσκουσιν.	Εἰ δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ
[9, 9]	δύναμις, καὶ διὰ τοῦτο ποιοῦντες	γιγνώσκουσιν	(ὕστερον γὰρ γενέσει ἡ ἐνέργεια
[9, 6]	τὸ δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται	διαιροῦσιν,	ὅτι οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν
[9, 8]	οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ οὐχὶ	θεωροῦσιν	ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ ὅτι
[9, 8]	θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ	θεωροῦσιν	ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ μὴ
[9, 3]	διὸ καὶ οὐ μικρόν τι	ζητοῦσιν	ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν
[9, 8]	ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν	ἔχουσιν,	ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα
[9, 2]	αἱ μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις	ἐνυπάρχουσιν	ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ' ἐν
[9, 8]	τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν	γνῶσιν	τῆς γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ
[9, 8]	ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως	ὁρῶσιν	ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 8]	οἰκοδομῶσι καὶ τὴν θεωρητικὴν ἵνα	θεωρῶσιν·	ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν
[9, 8]	ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν	ἔχωσιν,	εἰ μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι
[9, 8]	(λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν	ἔχωσιν	ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως
[9, 8]	(οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ τίς	ἐστιν	ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι κινούμενον
[9, 2]	δ' ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ	ἐστιν	ἀμφοῖν μέν, οὐχ ὁμοίως δέ,
[9, 8]	τὸ ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν	ἐστιν	ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν,
[9, 1]	πρὸς πρώτην μίαν λέγονται, ἥ	ἐστιν	ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ
[9, 3]	ἔστι δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ	ἐστίν.	~Εἰ δέ ἐστι τὸ εἰρημένον
[9, 10]	δὲ ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως	ἐστίν,	εἰ δὲ μὴ οὕτως, οὐκ
[9, 10]	ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν μέν	ἐστιν,	εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ'
[9, 3]	ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν	ἐστιν	(ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι δύναμιν
[9, 6]	αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως	ἐστὶν	ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν
[9, 9]	γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν κακῶν	ἐστίν)	Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ διαγράμματα
[9, 10]	ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά	ἐστιν	ἢ μή) τὸ δὲ εἶναι
[9, 8]	δὲ μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς	ἐστιν·	ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν τῷ
[9, 1]	βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ	ἐστιν	ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα	ἐστὶν	ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ
[9, 6]	περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ	ἐστιν	ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν τι.
[9, 2]	ὑγιείας. Αἴτιον δὲ ὅτι λόγος	ἐστὶν	ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος
[9, 8]	οὐσία καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά	ἐστιν.	Κατά τε δὴ τοῦτον τὸν
[9, 8]	(φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς	ἐστιν.	Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ μόνον
[9, 3]	οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ εἶναί	ἐστιν	οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ	ἐστίν	(οἷον ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν
[9, 7]	ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν	ἐστιν.	Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον
[9, 8]	ᾖ, τότε ἐν τῷ εἴδει	ἐστίν.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 10]	γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα δή	ἐστιν	ὅπερ εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι,
[9, 3]	γὰρ μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει	ἐστίν·	οὐκ ἔστι δέ, ὅτι οὐκ
[9, 10]	(ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ τί	ἐστιν	οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ
[9, 5]	ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν	ἐστὶν	οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ
[9, 8]	πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς	ἐστιν·	τὸ μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν
[9, 10]	τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ τυφλότης	ἐστὶν	ὡς ἂν εἰ τὸ νοητικὸν
[9, 1]	τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς	ἐστιν,	ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ
[9, 8]	εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά τίς	ἐστιν)	Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία
[9, 10]	περὶ τὸ τί ἐστιν οὐκ	ἔστιν	ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως
[9, 8]	τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ	ἔστιν	ἄλλο τι ἔργον (παρὰ τὴν
[9, 10]	ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ	ἔστιν	ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ, εἴ
[9, 10]	καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ	ἔστιν	ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ
[9, 10]	μὴ συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ	ἔστιν	ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ,
[9, 8]	ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει	ἔστιν	ἁπλῶς (κατά τι δὲ οὐδὲν
[9, 8]	τὸ δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη	ἔστιν.	Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς περὶ
[9, 7]	ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει	ἔστιν	ἕκαστον καὶ πότε οὔ, διοριστέον·
[9, 10]	(ἔχων ἢ τὰ πράγματα, πότ'	ἔστιν	ἢ οὐκ ἔστι τὸ ἀληθὲς
[9, 7]	(ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ'	ἔστιν	ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι
[9, 3]	γε πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ	ἔστιν)	ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν
[9, 10]	ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ	ἔστιν,	οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ
[9, 9]	ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν	ἔστιν	οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε
[9, 10]	εἰ δὲ μὴ οὕτως, οὐκ	ἔστιν·	(τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν
[9, 7]	ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ'	ἔστιν	(ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ
[9, 2]	στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ	ἔστιν	ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς
[9, 6]	δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει	ἔστιν	ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ
[9, 6]	ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον μὲν	ὄψιν	δὲ ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον
[9, 8]	τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν	ὄψιν	ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν
[9, 8]	δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα	ὄψιν	ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ'
[9, 3]	οὖν τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον	ὄψιν,	πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε πέφυκε
[9, 3]	καὶ ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι	ὄν,	οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις
[9, 10]	ψεῦδος· τὸ δὲ ἕν, εἴπερ	ὄν,	οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ μὴ
[9, 10]	ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα	ὂν	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ'
[9, 10]	καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ	ὂν	αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται,
[9, 3]	βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν δυνατὸν	ὂν	βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο
[9, 4]	ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι	ὂν	εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι
[9, 10]	κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ τὸ	ὂν	λέγεται καὶ τὸ μὴ ὂν
[9, 3]	τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν	ὂν	μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν
[9, 10]	ὂν λέγεται καὶ τὸ μὴ	ὂν	τὸ μὲν κατὰ (τὰ σχήματα
[9, 1]	λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ	ὂν	τὸ μὲν τὸ τὶ ἢ
[9, 8]	δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ	ὂν	ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον ἄνθρωπος
[9, 8]	μὴ ὡδί, ὅσα γε κατὰ	λόγον·	αἱ δ' ἄλογοι τῷ παρεῖναι
[9, 5]	παθητικῷ· ὥστε τὸ δυνατὸν κατὰ	λόγον	ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ
[9, 2]	ταὐτὸ συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ	λόγον	δυνατὰ τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς
[9, 5]	διορισμῷ, καὶ τὰ μὲν κατὰ	λόγον	δύναται κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις
[9, 2]	ἡ δ' ἐπιστήμη δύναμις τῷ	λόγον	ἔχειν, καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως
[9, 2]	καὶ τῆς ψυχῆς ἐν τῷ	λόγον	ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ τῶν
[9, 1]	(κατὰ γὰρ τὸν τῆς οὐσίας	λόγον	λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό τε
[9, 8]	τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν	λόγον	προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν τῆς
[9, 3]	μὴ αἰσθανομένων· ὥστε τὸν Πρωταγόρου	λόγον	συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν
[9, 8]	Κατά τε δὴ τοῦτον τὸν	λόγον	φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ
[9, 1]	γὰρ ἕξει τὸν τῆς οὐσίας	λόγον,	ὥσπερ εἴπομεν ἐν τοῖς πρώτοις
[9, 6]	ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ	ἀνάλογον	συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν
[9, 6]	πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ	ἀνάλογον,	ὡς τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ
[9, 8]	τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ	ἔργον,	διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται
[9, 1]	καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ	ἔργον,	διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ
[9, 8]	τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ	ἔργον	καὶ συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν.
[9, 8]	δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο τι	ἔργον	(παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς
[9, 8]	ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ	ἔργον	τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ
[9, 6]	(καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ	καθεῦδον,	καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ
[9, 1]	πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ	πλέον	γάρ ἐστιν ἡ δύναμις καὶ
[9, 7]	γὰρ ἀόριστα. Πότε μὲν οὖν	λεκτέον	δυνάμει καὶ πότε οὔ, εἴρηται.
[9, 10]	λεγόμενον ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ	σκεπτέον	τί λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ
[9, 7]	ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε οὔ,	διοριστέον·	οὐ γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ
[9, 7]	οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις ἀλλὰ	βαδίζον	ἢ κινούμενον, ὡς τὸ ἐκείνινον)
[9, 9]	ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι	τἀγαθόν,	τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον
[9, 4]	κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως εἶναι	ἀναγκαῖον.	~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν
[9, 8]	φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει	ἀΐδιον.	Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις
[9, 8]	ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι κινούμενον	ἀΐδιον,	οὐκ ἔστι κατὰ δύναμιν κινούμενον
[9, 8]	εἴδει καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα	(οἷον	ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος·
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος,	οἷον	ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ
[9, 8]	ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί τι	(οἷον	ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ
[9, 10]	τὶ μὲν τὶ δ' οὔ,	οἷον	ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα,
[9, 8]	καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα,	οἷον	γῆ καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ
[9, 3]	κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας κατηγορίας,	οἷον	διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ
[9, 3]	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ	οἷον,	εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται
[9, 7]	λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη·	οἷον	εἰ ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ
[9, 4]	εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ	οἷον	εἴ τις φαίη δυνατὸν τὴν
[9, 6]	λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει	οἷον	ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ
[9, 7]	οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ ὁποτεοῦν.	(Οἷον	ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει
[9, 8]	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια	(οἷον	ἡ ὅρασις ἐν τῷ ὁρῶντι
[9, 8]	ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν	(οἷον	ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν τῷ
[9, 8]	δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν,	οἷον	λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν,
[9, 3]	~Εἰσὶ δέ τινες οἵ φασιν,	οἷον	οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον
[9, 6]	τὸ τέλος καὶ ἡ πρᾶξις.	Οἷον	ὁρᾷ ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ
[9, 8]	τῶν μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις	(οἷον	ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν
[9, 1]	ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί,	οἷον	παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ'
[9, 8]	(κατά τι δὲ οὐδὲν κωλύει,	οἷον	ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα
[9, 5]	τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει	οἷον	τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ
[9, 5]	τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει	οἷον	τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν
[9, 9]	λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία,	οἷον	τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν
[9, 1]	ἡ δ' ἐν τῷ ποιοῦντι,	οἷον	τὸ θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική,
[9, 2]	αἱ δὲ ἄλογοι μία ἑνός,	οἷον	τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον
[9, 6]	ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ τέλος,	οἷον	τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό,
[9, 7]	δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν.	Οἷον	τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ
[9, 7]	εἶναι οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον	οἷον	τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ
[9, 7]	ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ·	οἷον	τὸ σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ
[9, 10]	ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα.	Οἷον	τὸ τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν
[9, 7]	τόδε τι ἢ μὴ εἶναι·	οἷον	τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος
[9, 8]	τὴν δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς,	οἷον	τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε
[9, 3]	δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι,	οἷον	τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι
[9, 6]	καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων,	οἷον	τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ
[9, 5]	δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν	οἷον	τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει
[9, 9]	ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν	(οἷον	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη
[9, 8]	ἢ κατὰ τὸ ποσὸν ἢ	ποιόν·	ἁπλῶς δὲ τὸ κατ' οὐσίαν.
[9, 6]	ἐνεργείᾳ τί τέ ἐστι καὶ	ποῖον,	ἐκ τούτων καὶ τῶν τοιούτων
[9, 1]	τὸ μὲν τὸ τὶ ἢ	ποιὸν	ἢ ποσόν, τὸ δὲ κατὰ
[9, 8]	τι δὲ οὐδὲν κωλύει, οἷον	ποιὸν	ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα·
[9, 1]	τό τε ποσὸν καὶ τὸ	ποιὸν	καὶ τἆλλα τὰ οὕτω λεγόμενα·
[9, 6]	τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ	ποῖόν	τι. Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν
[9, 5]	ἄρα ἕτερόν τι εἶναι τὸ	κύριον·	λέγω δὲ τοῦτο ὄρεξιν ἢ
[9, 9]	ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται·	αἴτιον	δὲ ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια·
[9, 2]	δὲ ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας.	Αἴτιον	δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ
[9, 2]	γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη τὸ	ἐναντίον,	αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ
[9, 2]	γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ	ἐναντίον·	ἡ γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη
[9, 10]	μὲν τὶ δ' οὔ, οἷον	ἄρτιον	ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ
[9, 7]	ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ δυνάμει	κιβώτιον	καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς
[9, 7]	τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ	κιβώτιον	οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ ἀλλὰ
[9, 7]	τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον τὸ	κιβώτιον	οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ
[9, 9]	τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε	κακὸν	οὔτε ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον (καὶ
[9, 9]	ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι τὸ	κακὸν	παρὰ τὰ πράγματα· ὕστερον γὰρ
[9, 9]	ὕστερον γὰρ τῇ φύσει τὸ	κακὸν	τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ'
[9, 1]	μὲν (γὰρ καυστὸν τὸ δ'	ὑπεῖκον	ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 6]	ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ	οἰκοδομικόν,	(καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ
[9, 8]	τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω	οἰκοδομικὸν	τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν
[9, 7]	καὶ ψυχή, πάθος δὲ τὸ	μουσικὸν	καὶ λευκόν (λέγεται δὲ τῆς
[9, 7]	ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ ἀλλὰ	μουσικόν,	καὶ οὐ λευκότης ὁ ἄνθρωπος
[9, 8]	καὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ	ὁρατικόν,	ἃ δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος
[9, 8]	οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ	ὁρατικὸν	τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ
[9, 5]	δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ	παθητικὸν	πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν τὸ
[9, 5]	ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται τὸ	ποιητικὸν	καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ
[9, 10]	ἐστὶν ὡς ἂν εἰ τὸ	νοητικὸν	ὅλως μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν
[9, 2]	τὸ θερμαντικὸν θερμότητα καὶ τὸ	ψυκτικὸν	ψυχρότητα, ὁ δ' ἐπιστήμων (ἄμφω.
[9, 2]	ὑγίειαν μόνον ποιεῖ καὶ τὸ	θερμαντικὸν	θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα,
[9, 10]	τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε	λευκὸν	εἶναι εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ
[9, 10]	ἀλλὰ διὰ τὸ σὲ εἶναι	λευκὸν	ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν.
[9, 7]	πάθος δὲ τὸ μουσικὸν καὶ	λευκόν	(λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης
[9, 7]	οὐ λευκότης ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ	λευκόν,	οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις ἀλλὰ
[9, 10]	(ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ	λευκὸν	τὸ ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον
[9, 9]	γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία.	Δῆλον	ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι τὸ
[9, 3]	συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν.	Δῆλον	γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται
[9, 8]	τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί τι	(δῆλον	δ' ἐν τοῖς περὶ κινήσεως
[9, 6]	ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ.	Δῆλον	δ' ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα
[9, 9]	πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς	δῆλον	διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ
[9, 6]	Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα	δῆλον	ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον
[9, 6]	ἐκ τούτων καὶ τῶν τοιούτων	δῆλον	ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει
[9, 4]	οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα δὲ	δῆλον	καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ Α
[9, 9]	(δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε	δῆλον.	Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι
[9, 8]	Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ γε	δῆλον	ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω
[9, 2]	ψυχῆς ἐν τῷ λόγον ἔχοντι,	(δῆλον	ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων αἱ
[9, 8]	λόγῳ μὲν οὖν ὅτι προτέρα,	δῆλον	(τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν
[9, 9]	ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι	δῆλον	τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν
[9, 8]	ἢ κίνησις· (ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι	μᾶλλον,	ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι
[9, 8]	τοῖς λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ	μᾶλλον	ἐπιστῆμον ἄν τι εἴη ἢ
[9, 7]	δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ	μᾶλλον	ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ
[9, 8]	ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα δὲ	μᾶλλον	τέλος τῆς δυνάμεώς ἐστιν· ἡ
[9, 2]	ἔστι δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος	μᾶλλον,	ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας
[9, 7]	ἐκείνινον οἷον τὸ κιβώτιον οὐ	ξύλον	ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον
[9, 7]	ξύλον ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ τὸ	ξύλον	γῆ ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν ἡ
[9, 7]	ἁπλῶς τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ	ξύλον.	Εἰ δέ τί ἐστι πρῶτον
[9, 10]	ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν τὸ	ξύλον	ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον·
[9, 3]	αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν	τυφλὸν	τὸ μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς
[9, 8]	λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον	ἐπιστῆμον	ἄν τι εἴη ἢ αὐτὸ
[9, 9]	γενέσει ἡ ἐνέργεια ἡ κατ'	ἀριθμόν)	~Ἐπεὶ δὲ τὸ ὂν λέγεται
[9, 10]	τὶ δ' οὔ, οἷον ἄρτιον	ἀριθμὸν	πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς
[9, 8]	Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι	οἰκοδόμον	εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ
[9, 1]	ἐν τῷ ποιοῦντι, οἷον τὸ	θερμὸν	καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ μὲν
[9, 3]	ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε	θερμὸν	οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν
[9, 2]	ἄλογοι μία ἑνός, οἷον τὸ	θερμὸν	τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ δὲ
[9, 6]	καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ τὸ	κενόν,	καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει
[9, 8]	δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ	δυνάμενον	οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν,
[9, 9]	χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ	δυνάμενον	ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα
[9, 8]	τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ	δυνάμενον	ὡδὶ κινεῖν δύναται καὶ μὴ
[9, 3]	τε ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ	καθήμενον	καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται ἂν
[9, 3]	κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ	ἐστερημένον	δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον
[9, 10]	συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν	διῃρημένον	ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν τὸ
[9, 10]	ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ	διῃρημένον	οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον
[9, 4]	ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι τὸ	εἰρημένον	τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν
[9, 10]	διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ	συγκείμενον	συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ ἐναντίως
[9, 7]	εἶναι· οἷον τοῖς πάθεσι τὸ	ὑποκείμενον	ἄνθρωπος καὶ (σῶμα καὶ ψυχή,
[9, 7]	τὸ καθ' οὗ καὶ τὸ	ὑποκείμενον,	τῷ εἶναι τόδε τι ἢ
[9, 6]	ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ τὸ	ἀποκεκριμένον	ἐκ τῆς ὕλης πρὸς τὴν
[9, 10]	ἢ οὐκ ἔστι τὸ ἀληθὲς	λεγόμενον	ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ σκεπτέον
[9, 9]	δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι	λεγόμενον	ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ τὸ
[9, 3]	τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ	γιγνόμενον	ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι· τὸ δ'
[9, 8]	οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν τὸ	γιγνόμενον	γίγνεται ἔκ τινος τι καὶ
[9, 8]	ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ	γιγνόμενον	καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ τὸ
[9, 8]	ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ	γιγνόμενον,	τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια ἐν
[9, 6]	οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ	ἐσόμενον	χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει. Τὸ γὰρ
[9, 8]	ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ δὲ	ἐνδεχόμενον	μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς
[9, 9]	οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε	διεφθαρμένον	(καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν
[9, 6]	πρὸς τὴν ὕλην, καὶ τὸ	ἀπειργασμένον	πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ
[9, 8]	ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι	κινούμενον	ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ δύναμιν
[9, 8]	ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ δύναμιν	κινούμενον	ἀλλ' ἢ ποθὲν ποί (τούτου
[9, 8]	εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ	κινούμενον	ἢ κίνησις· (ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι
[9, 7]	ἢ κίνησις ἀλλὰ βαδίζον ἢ	κινούμενον,	ὡς τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν
[9, 7]	τι καὶ τόδε τι τὸ	κατηγορούμενον,	τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ οὐσία
[9, 6]	ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ μὲν γὰρ	ὁρώμενον	ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι
[9, 7]	δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν	(ὑγιαῖνον	δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ μὲν
[9, 2]	κινήσεως ἔχει ἀρχήν, τὸ μὲν	ὑγιεινὸν	ὑγίειαν μόνον ποιεῖ καὶ τὸ
[9, 7]	ἐστιν. Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ	γήϊνον	οὐδὲ γῆ ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο
[9, 7]	(οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ	γήϊνον,	πάλιν ἡ γῆ εἰ οὕτως
[9, 7]	τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ	ξύλινον,	(οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ
[9, 7]	οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ ἀλλὰ	ξύλινον·	τοῦτο γὰρ δυνάμει κιβώτιον καὶ
[9, 7]	εἰ οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ	ἐκείνινον	ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ
[9, 7]	Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει τὸ	ἐκείνινον	λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην καὶ
[9, 7]	λέγομεν εἶναι οὐ τόδε ἀλλ'	ἐκείνινον	οἷον τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον
[9, 7]	βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς τὸ	ἐκείνινον)	ὅσα μὲν οὖν οὕτω, τὸ
[9, 7]	(ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται	ἐκείνινον,	τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον εἰ
[9, 3]	οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ	(μόνον	δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ
[9, 2]	οἷον τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν	μόνον	ἡ δὲ ἰατρικὴ νόσου καὶ
[9, 1]	δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια τῶν	μόνον	λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες
[9, 2]	ἀρχήν, τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν	μόνον	ποιεῖ καὶ τὸ θερμαντικὸν θερμότητα
[9, 2]	εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ	μόνον	ποιῆσαι ἢ παθεῖν δύναμις, ταύτῃ
[9, 1]	αὗται δυνάμεις λέγονται ἢ τοῦ	μόνον	ποιῆσαι ἢ τοῦ παθεῖν ἢ
[9, 2]	ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν δὲ	μόνον	ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη καὶ εὖ
[9, 8]	ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ	μόνον	τῆς ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ
[9, 6]	δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ	μόνον	τοῦτο λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε
[9, 8]	τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε	ἐπίπονον	εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς κινήσεως·
[9, 8]	τῆς δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ	χρόνον.	Ἀλλὰ μὴν καὶ οὐσίᾳ γε,
[9, 10]	τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ	τρίγωνον	εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ
[9, 9]	Διὰ τί δύο ὀρθαὶ τὸ	τρίγωνον;	Ὅτι αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν
[9, 3]	Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ	χαλεπὸν	ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ'
[9, 6]	ὑπ' ἄλλου ἢ ἁπλῶς ἢ	τρόπον	τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ
[9, 2]	μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ	τρόπον	τινὰ κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ
[9, 8]	(ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ κατὰ	τόπον	ἢ κατὰ τὸ ποσὸν ἢ
[9, 1]	καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου· τὸ	λιπαρὸν	μὲν (γὰρ καυστὸν τὸ δ'
[9, 8]	ὅλος ὁ οὐρανός, καὶ οὐ	φοβερὸν	μή ποτε στῇ, ὃ φοβοῦνται
[9, 10]	νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι τις.	Φανερὸν	δὲ καὶ ὅτι περὶ τῶν
[9, 2]	γὰρ ἀρχῇ περιέχεται, τῷ λόγῳ.	Φανερὸν	δὲ καὶ ὅτι (τῇ μὲν
[9, 8]	δυνάμεως καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς,	φανερόν.	~Ὅτι δὲ καὶ βελτίων καὶ
[9, 3]	οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν,	φανερὸν	ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν
[9, 8]	γὰρ ποιά τίς ἐστιν) Ὥστε	φανερὸν	ὅτι ἡ οὐσία καὶ τὸ
[9, 4]	εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ,	φανερὸν	ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι
[9, 8]	τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται,	(φανερὸν	ὅτι πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν.
[9, 8]	τε δὴ τοῦτον τὸν λόγον	φανερὸν	ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια
[9, 9]	δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε	φανερὸν	ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα εἰς
[9, 1]	οἱ τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι.	Φανερὸν	οὖν ὅτι ἔστι μὲν ὡς
[9, 9]	καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη τούτων	θάτερον	εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι
[9, 8]	καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην	ἕτερον	ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων
[9, 3]	φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια	ἕτερόν	ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι
[9, 6]	ἢ κινεῖται καὶ κεκίνηται, ἀλλ'	ἕτερον,	καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε
[9, 5]	τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα	ἕτερόν	τι εἶναι τὸ κύριον· λέγω
[9, 8]	τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν	ἕτερόν	τί ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν
[9, 9]	δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ	οὐδέτερον·	(ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη
[9, 8]	τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν	πρότερον,	ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω δὲ
[9, 8]	οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ τὸ	πρότερον	διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι
[9, 8]	διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι	πρότερον	ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ
[9, 8]	δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν οὖν	πρότερον	ἡ ἐνέργεια καὶ δυνάμεως καὶ
[9, 8]	τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν ὅτι	πρότερον	τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ
[9, 8]	τοῦ σίτου καὶ τοῦ ὁρῶντος	πρότερον	τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη καὶ
[9, 8]	τῆς γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ	πρότερον	ὧδε· τὸ τῷ εἴδει τὸ
[9, 9]	τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως	ἀμφότερον	ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια
[9, 9]	καὶ διὰ τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν	(ὕστερον	γὰρ γενέσει ἡ ἐνέργεια ἡ
[9, 9]	τὸ κακὸν παρὰ τὰ πράγματα·	ὕστερον	γὰρ τῇ φύσει τὸ κακὸν
[9, 7]	ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ	ὕστερόν	ἐστιν. Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ
[9, 4]	τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ	δεύτερον	ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ τὸ
[9, 6]	ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ τὸ	ἄπειρον	(καὶ τὸ κενόν, καὶ ὅσα
[9, 6]	ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ'	ἄπειρον	οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς
[9, 1]	ἕξις ἀπαθείας τῆς ἐπὶ τὸ	χεῖρον	καὶ φθορᾶς τῆς ὑπ' ἄλλου
[9, 9]	τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι	χεῖρον	τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον
[9, 3]	ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ	μικρόν	τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται
[9, 6]	λέγειν, καὶ οὐ δεῖ παντὸς	ὅρον	ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον
[9, 4]	εἴ τις φαίη δυνατὸν τὴν	διάμετρον	μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ
[9, 10]	ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν	διάμετρον·	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ
[9, 10]	λευκὸν τὸ ξύλον ἢ τὸ	ἀσύμμετρον	τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς
[9, 3]	ἄψυχα δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ	(ψυχρὸν	οὔτε θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε
[9, 8]	κατὰ τόπον ἢ κατὰ τὸ	ποσὸν	ἢ ποιόν· ἁπλῶς δὲ τὸ
[9, 1]	λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό τε	ποσὸν	καὶ τὸ ποιὸν καὶ τἆλλα
[9, 1]	τὸ τὶ ἢ ποιὸν ἢ	ποσόν,	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν καὶ
[9, 2]	τὸν εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν,	τὸν	δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη
[9, 2]	ἐκείνη οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ	τὸν	εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν
[9, 8]	ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη	τὸν	λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν
[9, 8]	ἐστιν. Κατά τε δὴ τοῦτον	τὸν	λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ
[9, 8]	τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ	τὸν	μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς
[9, 6]	ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ	τὸν	μὴ θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ
[9, 3]	μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον	τὸν	μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν,
[9, 3]	οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ	τὸν	οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ
[9, 3]	οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε	τὸν	Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.
[9, 1]	περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ	τὸν	τῆς οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα
[9, 1]	οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει	τὸν	τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν
[9, 6]	ποῖόν τι. Καὶ γὰρ τὸ	δυνατὸν	ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν	δυνατὸν	βαδίζειν ὂν μὴ βαδίζειν, καὶ
[9, 1]	δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν	(δυνατὸν	γάρ ἐστι καὶ τῷ ἔχειν
[9, 4]	γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι μὲν	δυνατὸν	δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον·
[9, 8]	οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ	δυνατὸν	δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν.
[9, 4]	καὶ τὸ Β ἀνάγκη εἶναι	δυνατόν·	εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν
[9, 4]	δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α	δυνατὸν	εἴη εἶναι, εἰ τεθείη τὸ
[9, 4]	δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη τὸ Β	δυνατὸν	εἶναι, εἰ ἔστι τὸ Α
[9, 8]	ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα	δυνατὸν	εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ
[9, 4]	καὶ τὸ Β. Τὸ γὰρ	δυνατὸν	εἶναι ἐξ ἀνάγκης τὸ Β
[9, 4]	εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι	δυνατὸν	εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ Α
[9, 4]	καὶ ὅτε καὶ ὡς ἦν	δυνατὸν	(εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως
[9, 4]	δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη	δυνατὸν	εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι
[9, 4]	δυνατόν, καὶ τὸ Β ἔσται	δυνατόν,	εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ
[9, 7]	τύχης, ἀλλ' ἔστι τι ὃ	δυνατόν	ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον
[9, 8]	δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι	δυνατόν	ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον
[9, 4]	δέ ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ	δυνατὸν	ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ
[9, 3]	ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον, εἰ	δυνατὸν	καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ
[9, 8]	μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ ἄρα	δυνατὸν	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι.
[9, 5]	(Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν τὶ	δυνατὸν	καὶ ποτὲ καὶ πὼς καὶ
[9, 4]	Ἂν ἄρα ᾖ τὸ Α	δυνατόν,	καὶ τὸ Β ἔσται δυνατόν,
[9, 5]	πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε τὸ	δυνατὸν	κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν
[9, 6]	ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ	δυνατόν.	Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα
[9, 3]	τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται	δυνατὸν	μέν τι εἶναι μὴ εἶναι
[9, 4]	ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι	δυνατὸν	μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται δέ,
[9, 3]	εἶναι μὴ εἶναι δέ, καὶ	δυνατὸν	μὴ εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως
[9, 8]	καὶ μὴ εἶναι. Τὸ δὲ	δυνατὸν	μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι·
[9, 6]	ὅτι οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν	δυνατὸν	ὃ πέφυκε κινεῖν ἄλλο ἢ
[9, 8]	ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως	δυνατόν,	οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον
[9, 3]	μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν	δυνατὸν	ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν
[9, 8]	τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ	δυνατὸν	ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς λόγος
[9, 4]	εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ Α	δυνατόν.	Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α δυνατὸν
[9, 9]	τὸ δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι	δυνατὸν	τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον
[9, 4]	δὲ οἷον εἴ τις φαίη	δυνατὸν	τὴν διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι
[9, 5]	οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ	δυνατὸν	τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ
[9, 4]	ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει	δυνατόν	τι ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι
[9, 4]	(τῶν Α Β μὴ ᾖ	δυνατὸν	τὸ Β οὕτως, οὐδὲ τὰ
[9, 6]	ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι	δυνατόν)	τὸ δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω
[9, 4]	Β εἶναι, εἰ τὸ Α	δυνατόν,	τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ
[9, 3]	δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ	δυνατὸν	τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ
[9, 8]	ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ μὴ	δυνατὸν	ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί,
[9, 5]	ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ	(ἀδύνατον.	Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι εἶναι
[9, 4]	Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ	ἀδύνατον	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη
[9, 3]	οὐ γὰρ ἀναστήσεται ἂν καθέζηται·	ἀδύνατον	γὰρ ἔσται ἀναστῆναι ὅ γε
[9, 3]	ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι· τὸ δ'	ἀδύνατον	γενέσθαι ὁ λέγων ἢ εἶναι
[9, 4]	ἑστάναι νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ	ἀδύνατον	δέ. Ἅμα δὲ δῆλον καὶ
[9, 4]	Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ	ἀδύνατον.	Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι
[9, 8]	τὸ αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ	(ἀδύνατον	εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα
[9, 4]	μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ	ἀδύνατον	εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν
[9, 4]	εἰ τεθείη τὸ Α, οὐθὲν	ἀδύνατον	εἶναι συνέβαινεν· τὸ δέ γε
[9, 3]	ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον	ἀδύνατον	ἔσται γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον
[9, 4]	Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ' ἦν	ἀδύνατον.	Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ
[9, 1]	Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ	ἀδύνατον	(ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία
[9, 3]	ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται	ἀδύνατον·	καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ κινῆσαι
[9, 9]	ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία ἅμα	ἀδύνατον,	καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα
[9, 4]	Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ πρῶτον	ἀδύνατον·	καὶ τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν
[9, 3]	ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν ἔσται	ἀδύνατον.	Λέγω δὲ οἷον, εἰ δυνατὸν
[9, 4]	δέ γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι	ἀδύνατον.	Οὐ γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ
[9, 4]	δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται	ἀδύνατον·	συμβήσεται δέ γε, τὸ γὰρ
[9, 3]	τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν	ἀδύνατον	τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ
[9, 4]	ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ	ἀδύνατον·	τὸ γάρ σε ἑστάναι νῦν
[9, 3]	ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ	ἀδύνατον	τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ
[9, 3]	ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ	ἀδύνατον	τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ
[9, 9]	καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα	ἀδύνατον	ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν)
[9, 8]	(καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ	ὁρατὸν	τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ'
[9, 8]	Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν μὲν	ἔσχατον	ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ
[9, 7]	ὅσα μὲν οὖν οὕτω, τὸ	ἔσχατον	οὐσία· ὅσα δὲ μὴ (οὕτως
[9, 7]	τόδε τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ	ἔσχατον	ὕλη καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ
[9, 10]	τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι	σύνθετον,	ὥστε εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται,
[9, 3]	θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως	αἰσθητὸν	οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε
[9, 8]	τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι	φθαρτόν,	ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο αὐτὸ
[9, 6]	καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ	ἀνέργαστον.	Ταύτης δὲ τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ
[9, 7]	ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει ἔστιν	ἕκαστον	καὶ πότε οὔ, διοριστέον· οὐ
[9, 1]	καυστὸν τὸ δ' ὑπεῖκον ὡδὶ	θλαστόν,	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 6]	δυνάμει ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον	χωριστόν,	ἀλλὰ γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ
[9, 1]	ἄλλου· τὸ λιπαρὸν μὲν (γὰρ	καυστὸν	τὸ δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν,
[9, 8]	παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν	ἧττον	ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα δὲ
[9, 9]	γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται,	ταὐτόν	ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ
[9, 9]	οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν	ταὐτόν	ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ
[9, 7]	διὰ τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ	τοιοῦτον,	ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ
[9, 8]	ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε δὴ	τοῦτον	τὸν λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον
[9, 4]	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ	πρῶτον	ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον ἄρα.
[9, 10]	δ' οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν	πρῶτον	εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς μὲν
[9, 8]	Ἀλλὰ μὴν καὶ οὐσίᾳ γε,	πρῶτον	μὲν ὅτι τὰ τῇ γενέσει
[9, 7]	ξύλον. Εἰ δέ τί ἐστι	πρῶτον	(ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται
[9, 1]	περὶ δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας, καὶ	πρῶτον	περὶ δυνάμεως ἣ λέγεται μὲν
[9, 6]	καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ	μῦον	μὲν ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ
[9, 6]	τὸ μῦον μὲν ὄψιν δὲ	ἔχον,	καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς
[9, 1]	πολλαχῶς· καὶ γὰρ τὸ μὴ	ἔχον	καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ
[9, 3]	Εἰ οὖν τυφλὸν τὸ μὴ	ἔχον	ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε
[9, 4]	Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως	εἶχον	ὥστε τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη
[9, 1]	ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει τὸ	πάσχον,	καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου· τὸ
[9, 9]	ἦν διῃρημένα, φανερὰ ἂν ἦν·	νῦν	δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί
[9, 6]	ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ,	νῦν	δ' οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ
[9, 10]	ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο,	νῦν	δὲ τὸ ὂν αὐτὸ οὐ
[9, 1]	γέ ἐστι πρὸς ὃ βουλόμεθα	νῦν·	(ἐπὶ πλέον γάρ ἐστιν ἡ
[9, 4]	ἀδύνατον· τὸ γάρ σε ἑστάναι	νῦν	ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ.
[9, 3]	ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ	οὖν	ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας
[9, 9]	γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ	οὖν	ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν πλευράν,
[9, 9]	οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν	οὖν	δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ
[9, 6]	ἐκείνην δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν	οὖν	ἐνεργείᾳ τί τέ ἐστι καὶ
[9, 8]	ἔστι τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν	οὖν	ἕτερόν τί ἐστι παρὰ τὴν
[9, 8]	τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ'	οὖν	καὶ ταύτῃ γε δῆλον ὅτι
[9, 1]	περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι μὲν	οὖν	λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ
[9, 7]	(ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε μὲν	οὖν	λεκτέον δυνάμει καὶ πότε οὔ,
[9, 3]	γε μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ	οὖν	μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν
[9, 1]	τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν	οὖν	ὅτι ἔστι μὲν ὡς μία
[9, 8]	ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν	οὖν	ὅτι προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ
[9, 7]	καὶ οὐδὲ τότε ἴσως; Ὥσπερ	οὖν	οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν ἂν
[9, 7]	ὡς τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν	οὖν	οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα
[9, 8]	δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν	οὖν	πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ δυνάμεως
[9, 10]	ἀλλὰ πλείω εἶναι· περὶ μὲν	οὖν	τὰ ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται
[9, 6]	νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν	οὖν	τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν	οὖν	τοῦ πρώτως ὄντος καὶ πρὸς
[9, 3]	μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ	οὖν	τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον ὄψιν,
[9, 8]	τὸ τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ	ἐνεργοῦν	πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω
[9, 7]	πότε οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ	ὁποτεοῦν.	(Οἷον ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ
[9, 4]	Ἔστω δὴ τὸ Α δυνατόν.	Οὐκοῦν	ὅτε τὸ Α δυνατὸν εἴη
[9, 6]	ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ	οἰκοδομοῦν	πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ
[9, 8]	κινοῦντός τινος πρώτου· τὸ δὲ	κινοῦν	ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ
[9, 1]	ὡδί, οἷον παντελῶς, ἢ κἂν	ὁπωσοῦν.	Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα
[9, 8]	Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ	ὧν	διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν·
[9, 6]	ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα	ὧν	ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι
[9, 6]	οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων	ὧν	ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ
[9, 5]	ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ	ὧν	ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ	ὧν	κίνησις τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ
[9, 8]	χρόνῳ ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ	ὧν	ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ
[9, 3]	πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς	λαβών;	Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ ὁμοίως·
[9, 3]	τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι ὁ	λέγων	ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται
[9, 2]	ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ τῶν	δυνάμεων	αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ
[9, 1]	ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν προτέρων	δυνάμεων	λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι
[9, 5]	εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν	δυνάμεων	οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν οἷον
[9, 6]	χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν	πράξεων	ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος
[9, 5]	τῶν μὲν συγγενῶν οἷον τῶν	αἰσθήσεων,	τῶν δὲ ἔθει οἷον τῆς
[9, 3]	ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ τῶν	κινήσεων	μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν	κιθαρίζων	μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 1]	παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ'	ἐνίων	δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ
[9, 8]	ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ'	ἐνίων	δὲ γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ
[9, 3]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	κατηγοριῶν	δυνατὸν βαδίζειν ὂν μὴ βαδίζειν,
[9, 10]	μὲν κατὰ (τὰ σχήματα τῶν	κατηγοριῶν,	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν ἢ
[9, 9]	ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια	βελτίων.	Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 9]	μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι δὲ καὶ	βελτίων	καὶ τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας (δυνάμεως
[9, 2]	μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν	ἐναντίων	αἱ αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι
[9, 2]	τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν	ἐναντίων,	εἶναι δὲ τοῦ μὲν καθ'
[9, 5]	ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν	ἐναντίων,	ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία·
[9, 9]	(καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν	κακῶν	ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ
[9, 9]	Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	κακῶν	τὸ τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν
[9, 1]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων)	ἡ δ' ἐν τῷ ποιοῦντι,
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	καὶ ὅλως ἡ κίνησις ἐν
[9, 8]	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	καὶ ὧν κίνησις τὸ τέλος,
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν μὴ
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων.	Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ
[9, 1]	διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν	ἄλλων.	Ὅτι μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς
[9, 7]	δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ
[9, 8]	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν
[9, 2]	τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ'	ἐπιστήμων	(ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν ἀμφοῖν
[9, 8]	κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα· ὁ γὰρ	μανθάνων	κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως
[9, 8]	οὗ ἡ ἐπιστήμη· ὁ γὰρ	μανθάνων	οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ διὰ τὸ
[9, 5]	τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν	συγγενῶν	οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ
[9, 4]	Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν	κειμένων,	εἰ καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ
[9, 1]	καὶ ἡ ἐνέργεια τῶν μόνον	λεγομένων	κατὰ κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ
[9, 3]	ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ	αἰσθανομένων·	ὥστε τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται
[9, 10]	ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ'	ἐκείνων.	Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς
[9, 3]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	τεχνῶν.	Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας
[9, 5]	δὲ μαθήσει οἷον τῆς τῶν	τεχνῶν,	τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν,
[9, 1]	λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν	προτέρων	δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι
[9, 8]	ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ	ὁρῶν,	ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων
[9, 6]	πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ	ὁρῶν	πρὸς τὸ μῦον μὲν ὄψιν
[9, 5]	τότε καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον.	~Ἀπασῶν	δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν
[9, 8]	ἡ κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ)	ὅσων	δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο τι
[9, 7]	ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ	ὅσων	δὴ ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι,
[9, 7]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως	ὅσων	ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως.
[9, 8]	γίγνεται καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ.	(Ὅσων	μὲν οὖν ἕτερόν τί ἐστι
[9, 5]	ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων	οὐσῶν	τῶν μὲν συγγενῶν οἷον τῶν
[9, 4]	Β. Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων	(τῶν	Α Β μὴ ᾖ δυνατὸν
[9, 5]	οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν οἷον	τῶν	αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει οἷον
[9, 10]	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι περὶ	τῶν	ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ
[9, 1]	θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων) ἡ δ' ἐν τῷ
[9, 8]	ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ κίνησις
[9, 8]	ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις τὸ
[9, 3]	δέ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν
[9, 3]	οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα
[9, 1]	ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ	τῶν	ἄλλων. Ὅτι μὲν οὖν λέγεται
[9, 3]	οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον
[9, 7]	τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ
[9, 8]	δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον
[9, 8]	τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα	τῶν	ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς
[9, 3]	οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ.	(Τῶν	γὰρ μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει
[9, 5]	μὲν συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων,	τῶν	δὲ ἔθει οἷον τῆς τοῦ
[9, 5]	ἔθει οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν,	τῶν	δὲ μαθήσει οἷον τῆς τῶν
[9, 2]	λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ	τῶν	δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι
[9, 5]	οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ	τῶν	δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν
[9, 7]	ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος	τῶν	ἐκτός, ἐκεῖ δ' ἐν τῷ
[9, 7]	τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ	τῶν	ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει
[9, 7]	καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει	τῶν	ἐν τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ
[9, 5]	ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα	τῶν	ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια)
[9, 2]	αἱ μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι	τῶν	ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ δὲ
[9, 2]	τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν	τῶν	ἐναντίων, εἶναι δὲ τοῦ μὲν
[9, 5]	μία ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ	τῶν	ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ
[9, 8]	πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα· οὐδὲ	τῶν	ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα
[9, 5]	οὐ δυνήσεται (τὸ γὰρ μηθενὸς	τῶν	ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι
[9, 7]	αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς	τῶν	ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ·
[9, 6]	δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ	τῶν	καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ ὃ
[9, 9]	διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ	τῶν	κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ
[9, 9]	βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	κακῶν τὸ τέλος καὶ τὴν
[9, 10]	τὸ μὲν κατὰ (τὰ σχήματα	τῶν	κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ δύναμιν
[9, 4]	ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ	(τῶν	κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ	τῶν	κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ
[9, 8]	τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ	τῶν	μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον
[9, 5]	~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν	τῶν	μὲν συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων,
[9, 1]	ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια	τῶν	μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ'
[9, 6]	λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς	τῶν	ὄντων, οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ
[9, 6]	ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ	τῶν	περὶ τὸ τέλος, οἷον τὸ
[9, 10]	ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ	τῶν	πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ
[9, 6]	δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ	τῶν	πράξεων ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία
[9, 1]	τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ	τῶν	προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν
[9, 5]	τῶν δὲ μαθήσει οἷον τῆς	τῶν	τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας
[9, 6]	καὶ ποῖον, ἐκ τούτων καὶ	τῶν	τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε
[9, 8]	γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ οὐσίᾳ	τῶν	φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει
[9, 10]	ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ τῶν	πραγμάτων	ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι,
[9, 10]	δὲ καὶ ὅτι περὶ τῶν	ἀκινήτων	(οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ
[9, 3]	ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ	ὄντων	ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι
[9, 8]	πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης	ὄντων	(καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ
[9, 6]	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν	ὄντων,	οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι
[9, 5]	ταῦτα τῶν ἐν τῷ διορισμῷ	προσόντων	ἔνια) διὸ οὐδ' ἐὰν ἅμα
[9, 5]	ἔστι δ' οὐ πάντως ἀλλ'	ἐχόντων	πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ
[9, 4]	τὸ Β. Ἐὰν δὴ οὕτως	ἐχόντων	(τῶν Α Β μὴ ᾖ
[9, 8]	ἀΐδια πρότερα τῇ οὐσίᾳ τῶν	φθαρτῶν,	ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον.
[9, 8]	κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν	ἀφθάρτων	ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά
[9, 10]	τὸ τί ἐστι ζητεῖται περὶ	αὐτῶν,	εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή)
[9, 5]	δύναται κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις	αὐτῶν	μετὰ λόγου, τὰ δὲ ἄλογα
[9, 5]	ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως ἔχει	αὐτῶν	τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ
[9, 6]	ποῖον, ἐκ τούτων καὶ τῶν	τοιούτων	δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ
[9, 1]	δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις·	τούτων	δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται
[9, 6]	οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν.	Τούτων	δὴ τὰς μὲν κινήσεις λέγειν,
[9, 6]	ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ	τούτων	διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ
[9, 10]	δὲ κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν	τούτων	ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα
[9, 9]	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη	τούτων	θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ
[9, 6]	τέ ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ	τούτων	καὶ τῶν τοιούτων δῆλον ἡμῖν
[9, 1]	καλῶς, ὥστε καὶ ἐν τοῖς	τούτων	λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν
[9, 8]	παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον,	τούτων	μὲν ἡ ἐνέργεια ἐν τῷ
[9, 8]	ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις	τούτων.	Ὅτι μὲν οὖν πρότερον ἡ
[9, 8]	ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ	τούτων	πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα
[9, 10]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ	τούτων	τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ
[9, 10]	συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ ἐναντίως	(ἔχων	ἢ τὰ πράγματα, πότ' ἔστιν
[9, 8]	σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ	ἔχων	τις τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ