Livre, Chap.
[9, 4]	ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ δέ	γε	Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ' ἦν
[9, 8]	ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ	γε	δῆλον ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 8]	εἰς τὸ εἶδος· ὅταν δέ	γε	ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν τῷ
[9, 1]	μάλιστα κυρίως, οὐ μὴν χρησιμωτάτη	γέ	ἐστι πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν·
[9, 8]	δύναται καὶ μὴ ὡδί, ὅσα	γε	κατὰ λόγον· αἱ δ' ἄλογοι
[9, 3]	ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι ὅ	γε	μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ οὖν
[9, 6]	(αὗται δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς	γε.	Οὐ γὰρ ἅμα βαδίζει καὶ
[9, 6]	ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ τελεία	γε	(οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη
[9, 3]	χρόνῳ· οὐ γὰρ δὴ τοῦ	γε	πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ ἔστιν)
[9, 8]	χρόνον. Ἀλλὰ μὴν καὶ οὐσίᾳ	γε,	πρῶτον μὲν ὅτι τὰ τῇ
[9, 4]	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ	γε,	τὸ γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ
[9, 5]	ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο	δὲ	(ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι
[9, 10]	μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ	δὲ	ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ
[9, 8]	αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ	δὲ	ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται,
[9, 5]	δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ	δὲ	ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι,
[9, 2]	τῶν ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ	δὲ	ἄλογοι μία ἑνός, οἷον τὸ
[9, 9]	ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας	δὲ	ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν
[9, 4]	νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον	δέ.	Ἅμα δὲ δῆλον καὶ ὅτι,
[9, 1]	ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων	δέ,	ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ
[9, 2]	(ἡ πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη	δὲ	ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ
[9, 4]	οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ	δέ	γε Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ'
[9, 8]	ἂν εἰς τὸ εἶδος· ὅταν	δέ	γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν
[9, 4]	ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται	δέ	γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον.
[9, 8]	ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων	δὲ	γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ τῆς
[9, 10]	ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ	δὲ	δὴ τὰ ἀσύνθετα τί τὸ
[9, 4]	μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα	δὲ	δῆλον καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ
[9, 7]	τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε	δὲ	δυνάμει ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε
[9, 7]	κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως	δὲ	δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν
[9, 6]	οὕτως ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν	δὲ	δυνάμει οἷον ἐν τῷ ξύλῳ
[9, 8]	(ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι	δὲ	δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν οὖν
[9, 8]	πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω	δὲ	δυνάμεως οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης
[9, 9]	τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ	δὲ	δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον·
[9, 8]	εἶναι καὶ μὴ εἶναι. Τὸ	δὲ	δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ
[9, 3]	βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι	δὲ	δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ
[9, 10]	μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι	δὲ	(ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ
[9, 5]	συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν	δὲ	ἔθει οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν,
[9, 10]	τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή) τὸ	δὲ	εἶναι ὡς τὸ ἀληθές, καὶ
[9, 5]	ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας	δὲ	ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας
[9, 8]	κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται	δὲ	ἐν τοῖς περὶ τῆς οὐσίας
[9, 10]	εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ	δὲ	ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν,
[9, 8]	εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ	δὲ	ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ
[9, 8]	τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους	δὲ	ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος δ'
[9, 6]	ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ	δὲ	ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν
[9, 6]	θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται	δὲ	ἐνεργείᾳ οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ'
[9, 8]	Τὸ γὰρ ἔργον τέλος, ἡ	δὲ	ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ καὶ
[9, 4]	ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ	δέ	ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν
[9, 7]	τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο	δὲ	ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ
[9, 6]	πρὸς τὸ μῦον μὲν ὄψιν	δὲ	ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ
[9, 2]	θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ	δὲ	ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον
[9, 9]	πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι	δὲ	καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς
[9, 3]	μέν τι εἶναι μὴ εἶναι	δέ,	καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι
[9, 2]	ἐστιν ἀμφοῖν μέν, οὐχ ὁμοίως	δέ,	καὶ ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει
[9, 1]	δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ
[9, 8]	ἐν τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ
[9, 8]	ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ
[9, 3]	μὴ εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν
[9, 3]	τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς
[9, 3]	δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν.
[9, 9]	(ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ
[9, 8]	κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως	δὲ	καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ
[9, 8]	ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως	δὲ	καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ
[9, 6]	καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε	δὲ	καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ αὐτό,
[9, 3]	τὸ μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς	δὲ	καὶ ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι
[9, 10]	ὅλως μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν	δὲ	καὶ ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων
[9, 2]	ἀρχῇ περιέχεται, τῷ λόγῳ. Φανερὸν	δὲ	καὶ ὅτι (τῇ μὲν τοῦ
[9, 10]	ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως	δὲ	καὶ περὶ τὰς μὴ συνθετὰς
[9, 9]	διαφθορὰ τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται	δὲ	καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες
[9, 6]	οὐσία πρός τινα ὕλην. Ἄλλως	δὲ	καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ τὸ
[9, 10]	(τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ	δὲ	κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων
[9, 1]	ἢ ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ	δὲ	κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ
[9, 6]	οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην	δὲ	κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ
[9, 8]	ἀεὶ κινοῦντός τινος πρώτου· τὸ	δὲ	κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται
[9, 10]	ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ	δὲ	κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,
[9, 1]	ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ	δὲ	λέγεται τὸ ὂν τὸ μὲν
[9, 2]	λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ	δὲ	λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ τὸ
[9, 5]	οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν	δὲ	μαθήσει οἷον τῆς τῶν τεχνῶν,
[9, 8]	ἧττον ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα	δὲ	μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς ἐστιν·
[9, 2]	αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ	δὲ	μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ
[9, 6]	καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ	δὲ	μή, ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι
[9, 10]	συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι, τὸ	δὲ	μὴ εἶναι τὸ μὴ συγκεῖσθαι
[9, 3]	ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν	δὲ	μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον
[9, 8]	κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ) ὅσων	δὲ	μὴ ἔστιν ἄλλο τι ἔργον
[9, 2]	τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ	δὲ	μὴ καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ
[9, 7]	οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα	δὲ	μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός τι
[9, 10]	εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ	δὲ	μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ
[9, 5]	καὶ ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν· εἰ	δὲ	μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται (τὸ
[9, 5]	ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς	δὲ	μὴ τοιαύτας καὶ τὰς ἐπὶ
[9, 2]	εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν	δὲ	μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη καὶ
[9, 10]	καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται	δὲ	ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ τὰ
[9, 7]	(μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε	δὲ	ὃ λέγομεν εἶναι οὐ τόδε
[9, 8]	δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος	δὲ	ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς
[9, 3]	δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω	δὲ	οἷον, εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ
[9, 4]	ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω	δὲ	οἷον εἴ τις φαίη δυνατὸν
[9, 3]	καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι	δέ,	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 6]	ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ	δὲ	ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν
[9, 9]	εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον	δὲ	ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ'
[9, 2]	ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον	δὲ	ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη,
[9, 6]	γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται, τὸ	δὲ	ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ'
[9, 4]	ὃ οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν	δέ,	ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται
[9, 3]	ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι	δέ,	ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ
[9, 3]	ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο	δὲ	ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται
[9, 10]	μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ	δὲ	οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ
[9, 3]	εἶναι τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα	δὲ	οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ
[9, 10]	γὰρ ἔτι τινὰ μὲν τινὰ	δὲ	οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ
[9, 8]	δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι	δὲ	οὐδὲν κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ
[9, 8]	εἰ μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι	δὲ	οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί,
[9, 8]	(ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν	δὲ	πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ
[9, 5]	ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει	δὲ	παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ
[9, 5]	πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν τὸ	δὲ	πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη·
[9, 10]	μὲν τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ	δὲ	περὶ ἕνα οὐδὲ (τοῦτο· οὐ
[9, 6]	ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ	δὲ	περὶ τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης
[9, 1]	πως ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι	δὲ	πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι
[9, 1]	αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ	δὲ	στέρησις λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ
[9, 10]	ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ	δὲ	τὰ ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ
[9, 8]	οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται	δὲ	τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν
[9, 2]	αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ	δὲ	τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν
[9, 6]	ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης	δὲ	τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω
[9, 7]	τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται	δὲ	τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ
[9, 7]	δὲ τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ	δέ	τί ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι
[9, 3]	οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας	δέ	τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ
[9, 3]	ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ	δέ	τινες οἵ φασιν, οἷον οἱ
[9, 6]	ἔστω ἡ ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ	δὲ	τὸ δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ
[9, 5]	τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ	δὲ	τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ
[9, 8]	τὸ ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς	δὲ	τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα
[9, 7]	καὶ (σῶμα καὶ ψυχή, πάθος	δὲ	τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται
[9, 10]	γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν	δὲ	τὸ ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται
[9, 10]	ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ	δὲ	τὸ ὂν λέγεται καὶ τὸ
[9, 8]	καὶ πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ	δὲ	τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται,
[9, 7]	ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ	δὲ	τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ δέ
[9, 7]	τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος	δὲ	τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ
[9, 2]	εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι	δὲ	τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ
[9, 5]	τι εἶναι τὸ κύριον· λέγω	δὲ	τοῦτο ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου
[9, 8]	πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω	δὲ	τοῦτο ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ
[9, 2]	τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ	δὲ	τρόπον τινὰ κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει
[9, 5]	καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν	δὲ	τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν
[9, 5]	πᾶσαι μία ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι	δὲ	τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει
[9, 6]	τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ	δὲ	τῶν πράξεων ὧν ἔστι πέρας
[9, 8]	τὴν γνῶσιν τῆς γνώσεως) τῷ	δὲ	χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ τῷ
[9, 6]	δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ	δὲ	χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν
[9, 10]	ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ	δὲ	ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα
[9, 10]	γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς ὁτὲ	δὲ	ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ
[9, 10]	ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ	δὲ	ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη,
[9, 1]	τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι	δὲ	ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ
[9, 8]	δ' ἔστι μὲν ὥς, ἔστι	δὲ	ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν
[9, 4]	δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται	δέ,	ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ
[9, 9]	σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ	τῶνδε	δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ
[9, 8]	οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ	ὅδε·	πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς
[9, 7]	δὲ ὃ λέγομεν εἶναι οὐ	τόδε	ἀλλ' ἐκείνινον οἷον τὸ κιβώτιον
[9, 6]	τόδ' ἐν τῷδε ἢ πρὸς	τόδε·	τὰ μὲν γὰρ ὡς κίνησις
[9, 7]	καὶ τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι	τόδε	τι ἢ μὴ εἶναι· οἷον
[9, 7]	τὸ πῦρ ὕλη πρώτη οὐ	τόδε	τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει
[9, 7]	(οὕτως ἀλλ' εἶδός τι καὶ	τόδε	τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον
[9, 10]	τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν,	οὐδὲ	ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα
[9, 7]	λευκότης ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν,	οὐδὲ	βάδισις ἢ κίνησις ἀλλὰ βαδίζον
[9, 7]	Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον	οὐδὲ	γῆ ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ
[9, 6]	βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν,	οὐδὲ	γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ κινεῖται
[9, 8]	μὴ ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν)	(οὐδὲ	δὴ κίνησις, εἴ τίς ἐστιν
[9, 8]	ὃ φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως.	Οὐδὲ	κάμνει τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ
[9, 4]	ᾖ δυνατὸν τὸ Β οὕτως,	οὐδὲ	τὰ Α Β ἕξει ὡς
[9, 10]	καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ	οὐδὲ	τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ
[9, 10]	ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον·	οὐδὲ	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος
[9, 10]	ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό, οὕτως	οὐδὲ	τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ
[9, 7]	κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον,	(οὐδὲ	τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον,
[9, 7]	ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ	οὐδὲ	τότε ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ'
[9, 10]	οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα	οὐδὲ	(τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι τινὰ
[9, 8]	ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα·	οὐδὲ	τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι
[9, 10]	τὸ ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται	οὐδὲ	φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ ἂν
[9, 8]	οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο ὅτι	τοῦδε	μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη
[9, 8]	γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον	ὧδε·	τὸ τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ
[9, 6]	ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ' ἐν	τῷδε	ἢ πρὸς τόδε· τὰ μὲν
[9, 3]	εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως.	(Ἐλήλυθε	δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ
[9, 6]	ἕτερον, καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν·	ἑώρακε	δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ
[9, 7]	δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός)	Ἔοικε	δὲ ὃ λέγομεν εἶναι οὐ
[9, 3]	ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε	πέφυκε	καὶ ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ
[9, 6]	μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν ὃ	πέφυκε	κινεῖν ἄλλο ἢ κινεῖσθαι ὑπ'
[9, 10]	σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ τὸ	σὲ	εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες
[9, 4]	καὶ τὸ ἀδύνατον· τὸ γάρ	σε	ἑστάναι νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ
[9, 10]	διὰ τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς	σε	λευκὸν εἶναι εἶ σὺ λευκός,
[9, 9]	τί; Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ	τε	βάσις δύο καὶ ἡ ἐκ
[9, 8]	τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά	τε	δὴ τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν
[9, 3]	καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό	τε	ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον
[9, 8]	τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ	τε	οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ
[9, 1]	λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό	τε	ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν καὶ
[9, 10]	καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν	ὁτὲ	δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ
[9, 10]	οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς	ὁτὲ	δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ
[9, 10]	ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται	ὁτὲ	(μὲν ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος,
[9, 10]	λόγος ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται	ὁτὲ	μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι·
[9, 4]	ἐὰν ᾖ τὸ Α καὶ	ὅτε	καὶ ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι,
[9, 3]	ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ	ὅτε	πέφυκε καὶ ἔτι ὄν, οἱ
[9, 1]	μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ	ὅτε	πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί, οἷον
[9, 4]	δὴ τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν	ὅτε	τὸ Α δυνατὸν εἴη εἶναι,
[9, 7]	τῶν τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω.	~Πότε	δὲ δυνάμει ἔστιν ἕκαστον καὶ
[9, 10]	ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν	ποτὲ	δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν)
[9, 10]	(οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ	ποτέ,	εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον
[9, 3]	(καὶ μὴ ἔχειν μὴ ἀποβαλόντα	ποτέ	(ἢ γὰρ λήθῃ ἢ πάθει
[9, 3]	τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα	ποτὲ	καὶ λαβόντα, (καὶ μὴ ἔχειν
[9, 5]	τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ	ποτὲ	καὶ πὼς καὶ ὅσα ἄλλα
[9, 10]	μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ οἰήσεται	ποτὲ	μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ
[9, 7]	τὰ πάθη· (ἄμφω γὰρ ἀόριστα.	Πότε	μὲν οὖν λεκτέον δυνάμει καὶ
[9, 7]	δὲ δυνάμει ἔστιν ἕκαστον καὶ	πότε	οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ ὁποτεοῦν.
[9, 7]	μὲν οὖν λεκτέον δυνάμει καὶ	πότε	οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ τὸ
[9, 6]	Εἰ δὲ μή, ἔδει ἄν	ποτε	παύεσθαι ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν
[9, 8]	οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν μή	ποτε	στῇ, ὃ φοβοῦνται οἱ περὶ
[9, 6]	γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί	ποτε	(τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι
[9, 8]	ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ,	τότε	ἐν τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως
[9, 7]	ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ	τότε	ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ
[9, 4]	ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο	τότε	καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν
[9, 10]	ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι,	ὥστε	ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ διῃρημένον
[9, 5]	ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων,	ὥστε	ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο
[9, 2]	ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν·	ὥστε	ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς
[9, 10]	ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον,	ὥστε	εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ
[9, 3]	οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν)	ὥστε	ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι εἶναι
[9, 8]	οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις,	ὥστε	ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς
[9, 1]	τοῦ παθεῖν ἢ τοῦ καλῶς,	ὥστε	καὶ ἐν τοῖς τούτων λόγοις
[9, 3]	(τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν)	ὥστε	οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ
[9, 4]	μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται δέ,	ὥστε	τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν·
[9, 5]	ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ·	ὥστε	τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν
[9, 3]	αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων·	ὥστε	τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν
[9, 4]	ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως εἶχον	ὥστε	τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη εἶναι
[9, 1]	τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν,	ὥστε	τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ
[9, 8]	(ζωὴ γὰρ ποιά τίς ἐστιν)	Ὥστε	φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία καὶ
[9, 9]	ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι.	Ὥστε	φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα
[9, 9]	ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν	οὔτε	ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ
[9, 3]	Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ ὁμοίως·	οὔτε	γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν οὔτε
[9, 3]	οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν	οὔτε	γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν
[9, 9]	ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα	οὔτε	διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ
[9, 3]	δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν	οὔτε	θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως
[9, 9]	(καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν	οὔτε	κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον
[9, 3]	(ψυχρὸν οὔτε θερμὸν οὔτε γλυκὺ	οὔτε	ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ
[9, 6]	Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί	τέ	ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ τούτων
[9, 6]	εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί	τέ	ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/12/2009