| Livre, Chap. |
| [9, 7] |
γὰρ
ὁποτεοῦν.
(Οἷον
ἡ
γῆ
|
ἆρ' |
ἐστὶ
δυνάμει
ἄνθρωπος;
Ἢ
οὔ, |
| [9, 3] |
εἶναι
ἢ
ἔσεσθαι
ψεύσεται
(τὸ
|
γὰρ |
ἀδύνατον
τοῦτο
ἐσήμαινεν)
ὥστε
οὗτοι |
| [9, 8] |
μὴν
καὶ
κυριωτέρως·
τὰ
μὲν
|
γὰρ |
ἀΐδια
πρότερα
τῇ
οὐσίᾳ
τῶν |
| [9, 6] |
κινήσεις,
καὶ
ἀτελεῖς
γε.
Οὐ
|
γὰρ |
ἅμα
βαδίζει
καὶ
βεβάδικεν,
οὐδ' |
| [9, 10] |
ἔχειν
ποτὲ
δὲ
οὔ
(μεταβάλλοι
|
γὰρ |
ἄν)
ἀλλὰ
τὶ
μὲν
τὶ |
| [9, 10] |
γίγνεται
οὐδὲ
φθείρεται,
(ἔκ
τινος
|
γὰρ |
ἂν
ἐγίγνετο·
Ὅσα
δή
ἐστιν |
| [9, 10] |
εἰσὶν
ἐνεργείᾳ,
οὐ
δυνάμει,
ἐγίγνοντο
|
γὰρ |
ἂν
καὶ
ἐφθείροντο,
νῦν
δὲ |
| [9, 5] |
τοῦτο
ὄρεξιν
ἢ
προαίρεσιν.
Ὁποτέρου
|
γὰρ |
ἂν
ὀρέγηται
κυρίως,
τοῦτο
ποιήσει |
| [9, 3] |
καὶ
τὸ
καθήμενον
καθεδεῖται·
οὐ
|
γὰρ |
ἀναστήσεται
ἂν
καθέζηται·
ἀδύνατον
γὰρ |
| [9, 7] |
ὕλην
καὶ
τὰ
πάθη·
(ἄμφω
|
γὰρ |
ἀόριστα.
Πότε
μὲν
οὖν
λεκτέον |
| [9, 2] |
λόγου
δυνατοῖς
ποιεῖ
τἀναντία·
μιᾷ
|
γὰρ |
ἀρχῇ
περιέχεται,
τῷ
λόγῳ.
Φανερὸν |
| [9, 8] |
ἐν
ταὐτῷ
γίγνεται·
ἐν
ταὐτῷ
|
γὰρ |
γένει
τῇ
δυνάμει·
ἀρχὴ
γὰρ |
| [9, 9] |
διὰ
τοῦτο
ποιοῦντες
γιγνώσκουσιν
(ὕστερον
|
γὰρ |
γενέσει
ἡ
ἐνέργεια
ἡ
κατ' |
| [9, 4] |
τὸ
γὰρ
μετρεῖσθαι
ἀδύνατον.
Οὐ
|
γὰρ |
δή
ἐστι
ταὐτὸ
τὸ
ψεῦδος |
| [9, 3] |
πάθει
τινὶ
ἢ
χρόνῳ·
οὐ
|
γὰρ |
δὴ
τοῦ
γε
πράγματος
φθαρέντος, |
| [9, 10] |
γὰρ
σκεπτέον
τί
λέγομεν.
Οὐ
|
γὰρ |
διὰ
τὸ
ἡμᾶς
οἴεσθαι
ἀληθῶς |
| [9, 7] |
οὐ
τόδε
τι
οὖσα.
Τούτῳ
|
γὰρ |
διαφέρει
τὸ
καθ'
οὗ
καὶ |
| [9, 7] |
οὐδὲ
γῆ
ἀλλὰ
ξύλινον·
τοῦτο
|
γὰρ |
δυνάμει
κιβώτιον
καὶ
ὕλη
κιβωτίου |
| [9, 9] |
εἶναι
χεῖρον
τῆς
δυνάμεως·
τὸ
|
γὰρ |
δυνάμενον
ταὐτὸ
ἄμφω
τἀναντία.
Δῆλον |
| [9, 8] |
πᾶσαι
τῆς
ἀντιφάσεώς
εἰσιν·
τὸ
|
γὰρ |
δυνάμενον
ὡδὶ
κινεῖν
δύναται
καὶ |
| [9, 5] |
προσδιορίζεσθαι
οὐθὲν
ἔτι
δεῖ·
τὴν
|
γὰρ |
δύναμιν
ἔχει
ὡς
ἔστι
δύναμις |
| [9, 9] |
νοσεῖν,
καὶ
ἅμα·
ἡ
αὐτὴ
|
γὰρ |
δύναμις
τοῦ
ὑγιαίνειν
καὶ
κάμνειν, |
| [9, 4] |
εἶναι
καὶ
τὸ
Β.
Τὸ
|
γὰρ |
δυνατὸν
εἶναι
ἐξ
ἀνάγκης
τὸ |
| [9, 8] |
ἐξ
ὧν
ταῦτα
ἐγένετο·
ἀεὶ
|
γὰρ |
ἐκ
τοῦ
δυνάμει
ὄντος
(γίγνεται |
| [9, 7] |
οἷον
τὸ
σπέρμα
οὔπω
(δεῖ
|
γὰρ |
(ἐν
ἄλλῳ
καὶ
μεταβάλλειν)
ὅταν |
| [9, 1] |
δὲ
ὡς
ἄλλη.
Ἡ
μὲν
|
γὰρ |
ἐν
τῷ
πάσχοντι
(διὰ
γὰρ |
| [9, 8] |
οὖν
ὅτι
προτέρα,
δῆλον
(τῷ
|
γὰρ |
ἐνδέχεσθαι
ἐνεργῆσαι
δυνατόν
ἐστι
τὸ |
| [9, 6] |
βαδίζοντι
καὶ
ὁρωμένῳ.
Ταῦτα
μὲν
|
γὰρ |
ἐνδέχεται
καὶ
ἁπλῶς
ἀληθεύεσθαί
ποτε |
| [9, 8] |
καὶ
κινούμενον
ἢ
κίνησις·
(ταῦτα
|
γὰρ |
ἐνέργειαι
μᾶλλον,
ἐκεῖναι
δὲ
δυνάμεις |
| [9, 1] |
τἆλλα
τὰ
οὕτω
λεγόμενα·
πάντα
|
γὰρ |
ἕξει
τὸν
τῆς
οὐσίας
λόγον, |
| [9, 8] |
ἢ
ἔξω,
ὥσπερ
κἀκεῖνος.
Τὸ
|
γὰρ |
ἔργον
τέλος,
ἡ
δὲ
ἐνέργεια |
| [9, 3] |
γὰρ
ἀναστήσεται
ἂν
καθέζηται·
ἀδύνατον
|
γὰρ |
ἔσται
ἀναστῆναι
ὅ
γε
μὴ |
| [9, 7] |
γῆ
οὔπω
ἀνδριὰς
δυνάμει
(μεταβαλοῦσα
|
γὰρ |
ἔσται
χαλκός)
Ἔοικε
δὲ
ὃ |
| [9, 1] |
(τοῦ
ποιεῖν
καὶ
πάσχειν
(δυνατὸν
|
γάρ |
ἐστι
καὶ
τῷ
ἔχειν
αὐτὸ |
| [9, 10] |
ἀληθὲς
καὶ
τὸ
ψεῦδος;
Οὐ
|
γάρ |
ἐστι
σύνθετον,
ὥστε
εἶναι
μὲν |
| [9, 2] |
ὁ
δ'
ἐπιστήμων
(ἄμφω.
Λόγος
|
γάρ |
ἐστιν
ἀμφοῖν
μέν,
οὐχ
ὁμοίως |
| [9, 1] |
ὃ
βουλόμεθα
νῦν·
(ἐπὶ
πλέον
|
γάρ |
ἐστιν
ἡ
δύναμις
καὶ
ἡ |
| [9, 10] |
τὰς
μὴ
συνθετὰς
οὐσίας,
οὐ
|
γὰρ |
ἔστιν
ἀπατηθῆναι·
καὶ
πᾶσαι
εἰσὶν |
| [9, 3] |
τοῦ
γε
πράγματος
φθαρέντος,
ἀεὶ
|
γὰρ |
ἔστιν)
ὅταν
παύσηται,
οὐχ
ἕξει |
| [9, 10] |
περὶ
ἕνα
οὐδὲ
(τοῦτο·
οὐ
|
γὰρ |
ἔτι
τινὰ
μὲν
τινὰ
δὲ |
| [9, 9] |
καὶ
τὰ
διαγράμματα
ἐνεργείᾳ·
διαιροῦντες
|
γὰρ |
εὑρίσκουσιν.
Εἰ
δ'
ἦν
διῃρημένα, |
| [9, 9] |
οὔτε
ἁμάρτημα
οὔτε
διεφθαρμένον
(καὶ
|
γὰρ |
ἡ
διαφθορὰ
τῶν
κακῶν
ἐστίν) |
| [9, 3] |
ἐκ
τῶν
κινήσεων
μάλιστα·
δοκεῖ
|
γὰρ |
ἡ
ἐνέργεια
μάλιστα
ἡ
κίνησις |
| [9, 8] |
ἀρχῆς
κινητικῆς
ἢ
στατικῆς.
Καὶ
|
γὰρ |
ἡ
φύσις
ἐν
ταὐτῷ
γίγνεται· |
| [9, 8] |
καὶ
ἄνθρωπος
σπέρματος·
τὸ
μὲν
|
γὰρ |
ἤδη
ἔχει
τὸ
εἶδος
τὸ |
| [9, 8] |
χάριν
ἡ
δύναμις
(λαμβάνεται.
Οὐ
|
γὰρ |
ἵνα
ὄψιν
ἔχωσιν
ὁρῶσι
τὰ |
| [9, 2] |
τρόπον
τινὰ
κατὰ
συμβεβηκός·
ἀποφάσει
|
γὰρ |
καὶ
ἀποφορᾷ
δηλοῖ
τὸ
ἐναντίον· |
| [9, 8] |
ταῦτα
ἀεὶ
ἐνεργεῖ·
(καθ'
αὑτὰ
|
γὰρ |
καὶ
ἐν
αὑτοῖς
ἔχει
τὴν |
| [9, 8] |
ὁ
(Παύσωνος
ἔσται
Ἑρμῆς·
ἄδηλος
|
γὰρ |
καὶ
ἡ
ἐπιστήμη
εἰ
ἔσω |
| [9, 1] |
πάσχει
αὐτὸ
ὑφ'
ἑαυτοῦ·
ἓν
|
γὰρ |
καὶ
οὐκ
ἄλλο.
Καὶ
ἡ |
| [9, 9] |
ἐνέργεια,
ἐκ
τῶνδε
δῆλον.
Ὅσα
|
γὰρ |
κατὰ
τὸ
δύνασθαι
λέγεται,
ταὐτόν |
| [9, 1] |
ὑπ'
ἄλλου·
τὸ
λιπαρὸν
μὲν
|
(γὰρ |
καυστὸν
τὸ
δ'
ὑπεῖκον
ὡδὶ |
| [9, 6] |
λέγειν,
τὰς
δ'
ἐνεργείας.
Πᾶσα
|
γὰρ |
κίνησις
ἀτελής,
ἰσχνασία
μάθησις
βάδισις |
| [9, 8] |
γὰρ
γένει
τῇ
δυνάμει·
ἀρχὴ
|
γὰρ |
κινητική,
ἀλλ'
(οὐκ
ἐν
ἄλλῳ |
| [9, 3] |
ἔχειν
μὴ
ἀποβαλόντα
ποτέ
(ἢ
|
γὰρ |
λήθῃ
ἢ
πάθει
τινὶ
ἢ |
| [9, 8] |
ἢ
κιθαριστὴν
μηθὲν
κιθαρίσαντα·
ὁ
|
γὰρ |
μανθάνων
κιθαρίζειν
κιθαρίζων
μανθάνει
κιθαρίζειν, |
| [9, 8] |
ποιήσει
οὗ
ἡ
ἐπιστήμη·
ὁ
|
γὰρ |
μανθάνων
οὐκ
ἔχει.
(Ἀλλὰ
διὰ |
| [9, 2] |
ποιητικαὶ
ἐπιστῆμαι
δυνάμεις
εἰσίν·
ἀρχαὶ
|
γὰρ |
μεταβλητικαί
εἰσιν
ἐν
ἄλλῳ
ἢ |
| [9, 4] |
ἀδύνατον·
συμβήσεται
δέ
γε,
τὸ
|
γὰρ |
μετρεῖσθαι
ἀδύνατον.
Οὐ
γὰρ
δή |
| [9, 4] |
Β
ἀνάγκη
εἶναι
δυνατόν·
εἰ
|
γὰρ |
μὴ
ἀνάγκη
δυνατὸν
εἶναι,
οὐθὲν |
| [9, 8] |
τῆς
ἀντιφάσεώς
ἐστιν·
τὸ
μὲν
|
γὰρ |
μὴ
δυνατὸν
ὑπάρχειν
οὐκ
(ἂν |
| [9, 3] |
ὄντα
ἐνεργείᾳ
ἔσονται
ἐνεργείᾳ.
(Τῶν
|
γὰρ |
μὴ
ὄντων
ἔνια
δυνάμει
ἐστίν· |
| [9, 8] |
καὶ
ἡ
φύσις
ὁμοίως.
Εἰ
|
γὰρ |
μὴ
οὕτω
γίγνεται,
ὁ
(Παύσωνος |
| [9, 6] |
ἐσόμενον
χωριστόν,
ἀλλὰ
γνώσει.
Τὸ
|
γὰρ |
μὴ
ὑπολείπειν
τὴν
διαίρεσιν
ἀποδίδωσι |
| [9, 5] |
μή,
ποιεῖν
οὐ
δυνήσεται
(τὸ
|
γὰρ |
μηθενὸς
τῶν
ἔξω
κωλύοντος
προσδιορίζεσθαι |
| [9, 2] |
δὲ
μὴ
καθ'
αὑτάς·
καὶ
|
γὰρ |
ὁ
λόγος
τοῦ
μὲν
καθ' |
| [9, 8] |
τέλος
τῆς
δυνάμεώς
ἐστιν·
ἡ
|
γὰρ |
οἰκοδόμησις
ἐν
τῷ
οἰκοδομουμένῳ,
καὶ |
| [9, 3] |
ἔσται
ἐὰν
μὴ
οἰκοδομῇ
(τὸ
|
γὰρ |
οἰκοδόμῳ
(εἶναι
τὸ
δυνατῷ
εἶναί |
| [9, 1] |
ὁμωνύμως
λέγονται
δυνάμεις
ἀφείσθωσαν
(ἔνιαι
|
γὰρ |
ὁμοιότητί
τινι
λέγονται,
καθάπερ
ἐν |
| [9, 7] |
καὶ
πότε
οὔ,
διοριστέον·
οὐ
|
γὰρ |
ὁποτεοῦν.
(Οἷον
ἡ
γῆ
ἆρ' |
| [9, 6] |
ἁπλῶς
ἀληθεύεσθαί
ποτε
(τὸ
μὲν
|
γὰρ |
ὁρώμενον
ὅτι
ὁρᾶται,
τὸ
δὲ |
| [9, 3] |
ἄτοπα
οὐ
χαλεπὸν
ἰδεῖν.
Δῆλον
|
γὰρ |
ὅτι
οὔτ'
οἰκοδόμος
ἔσται
ἐὰν |
| [9, 8] |
τὴν
συνέχειαν
τῆς
κινήσεως·
ἡ
|
γὰρ |
οὐσία
ὕλη
καὶ
δύναμις
οὖσα, |
| [9, 5] |
τὰ
ἐναντία,
οὐ
ποιήσει·
οὐ
|
γὰρ |
οὕτως
ἔχει
αὐτῶν
τὴν
δύναμιν |
| [9, 5] |
δ'
οὐκ
ἀνάγκη·
αὗται
μὲν
|
γὰρ |
πᾶσαι
μία
ἑνὸς
ποιητική,
ἐκεῖναι |
| [9, 8] |
Οὐδὲ
κάμνει
τοῦτο
δρῶντα·
οὐ
|
(γὰρ |
περὶ
τὴν
δύναμιν
τῆς
ἀντιφάσεως |
| [9, 10] |
δ'
ἀγνοεῖν
μὴ
θιγγάνειν
(ἀπατηθῆναι
|
γὰρ |
περὶ
τὸ
τί
ἐστιν
οὐκ |
| [9, 8] |
διὸ
καὶ
ἡ
εὐδαιμονία·
(ζωὴ
|
γὰρ |
ποιά
τίς
ἐστιν)
Ὥστε
φανερὸν |
| [9, 4] |
ψεῦδος
καὶ
τὸ
ἀδύνατον·
τὸ
|
γάρ |
σε
ἑστάναι
νῦν
ψεῦδος
μέν, |
| [9, 10] |
ἀληθὲς
λεγόμενον
ἢ
ψεῦδος;
Τοῦτο
|
γὰρ |
σκεπτέον
τί
λέγομεν.
Οὐ
γὰρ |
| [9, 2] |
ἀποφορᾷ
δηλοῖ
τὸ
ἐναντίον·
ἡ
|
γὰρ |
στέρησις
(ἡ
πρώτη
τὸ
ἐναντίον, |
| [9, 8] |
οἷον
γῆ
καὶ
πῦρ.
Καὶ
|
γὰρ |
ταῦτα
ἀεὶ
ἐνεργεῖ·
(καθ'
αὑτὰ |
| [9, 8] |
ὄντων
(καίτοι
ταῦτα
πρῶτα·
εἰ
|
γὰρ |
ταῦτα
μὴ
ἦν,
οὐθὲν
ἂν |
| [9, 5] |
καὶ
τὰ
ἔξω
κωλύοντα·
(ἀφαιρεῖται
|
γὰρ |
ταῦτα
τῶν
ἐν
τῷ
διορισμῷ |
| [9, 10] |
θιγεῖν
καὶ
φάναι
ἀληθές
(οὐ
|
γὰρ |
ταὐτὸ
κατάφασις
(καὶ
φάσις)
τὸ |
| [9, 6] |
ἢ
οὐ
τελεία
γε
(οὐ
|
γὰρ |
τέλος)
ἀλλ'
ἐκείνη
ἐνυπάρχει
τὸ |
| [9, 9] |
κακὸν
παρὰ
τὰ
πράγματα·
ὕστερον
|
γὰρ |
τῇ
φύσει
τὸ
κακὸν
τῆς |
| [9, 6] |
ἐνέργεια
καὶ
ποῖόν
τι.
Καὶ
|
γὰρ |
τὸ
δυνατὸν
ἅμα
δῆλον
ἔσται |
| [9, 1] |
γὰρ
ἐν
τῷ
πάσχοντι
(διὰ
|
γὰρ |
τὸ
ἔχειν
τινὰ
ἀρχήν,
καὶ |
| [9, 1] |
δὲ
στέρησις
λέγεται
πολλαχῶς·
καὶ
|
γὰρ |
τὸ
μὴ
ἔχον
καὶ
τὸ |
| [9, 8] |
τὸ
γιγνόμενον
καὶ
τέλος
(ἀρχὴ
|
γὰρ |
τὸ
οὗ
ἕνεκα,
τοῦ
τέλους |
| [9, 3] |
καὶ
κίνησιν
καὶ
γένεσιν.
(Ἀεὶ
|
γὰρ |
τό
τε
ἑστηκὸς
ἑστήξεται
καὶ |
| [9, 2] |
δ'
ἐκείνη
οὐκ
ἀεί·
ἀνάγκη
|
γὰρ |
τὸν
εὖ
ποιοῦντα
καὶ
ποιεῖν, |
| [9, 1] |
εἴρηται,
περὶ
τῆς
οὐσίας
(κατὰ
|
γὰρ |
τὸν
τῆς
οὐσίας
λόγον
λέγεται |
| [9, 1] |
ἢ
ᾗ
ἄλλο.
Ἡ
μὲν
|
γὰρ |
τοῦ
παθεῖν
ἐστὶ
δύναμις,
ἡ |
| [9, 1] |
ἄλλο
ὑπ'
ἀρχῆς
(μεταβλητικῆς.
Ἐν
|
γὰρ |
τούτοις
ἔνεστι
πᾶσι
τοῖς
ὅροις |
| [9, 10] |
οἵα
ἡ
τυφλότης·
ἡ
μὲν
|
γὰρ |
τυφλότης
ἐστὶν
ὡς
ἂν
εἰ |
| [9, 3] |
τὰ
ἄψυχα
δὴ
ὁμοίως·
οὔτε
|
γὰρ |
(ψυχρὸν
οὔτε
θερμὸν
οὔτε
γλυκὺ |
| [9, 6] |
ἢ
πρὸς
τόδε·
τὰ
μὲν
|
γὰρ |
ὡς
κίνησις
πρὸς
δύναμιν
τὰ |
| [9, 1] |
(ἔνιαι
γὰρ
ὁμοιότητί
τινι
λέγονται,
|
καθάπερ |
ἐν
γεωμετρίᾳ
καὶ
δυνατὰ
καὶ |
| [9, 10] |
σύγκειται,
ψεῦδος·
τὸ
δὲ
ἕν,
|
εἴπερ |
ὄν,
οὕτως
ἐστίν,
εἰ
δὲ |
| [9, 4] |
καὶ
τὸ
Β
ἔσται
δυνατόν,
|
εἴπερ |
οὕτως
εἶχον
ὥστε
τοῦ
Α |
| [9, 10] |
ἂν
ἐγίγνετο·
Ὅσα
δή
ἐστιν
|
ὅπερ |
εἶναί
τι
καὶ
ἐνέργειαι,
περὶ |
| [9, 1] |
ἕξει
τὸν
τῆς
οὐσίας
λόγον,
|
ὥσπερ |
εἴπομεν
ἐν
τοῖς
πρώτοις
λόγοις) |
| [9, 8] |
τῇ
οὐσίᾳ
ἐνέργεια
δυνάμεως,
καὶ
|
ὥσπερ |
εἴπομεν,
τοῦ
χρόνου
(ἀεὶ
προλαμβάνει |
| [9, 7] |
ἐκεῖνο
δὲ
ἑτέρας
ἀρχῆς
δεῖται,
|
ὥσπερ |
ἡ
γῆ
οὔπω
ἀνδριὰς
δυνάμει |
| [9, 8] |
ἐπιστήμη
εἰ
ἔσω
ἢ
ἔξω,
|
ὥσπερ |
κἀκεῖνος.
Τὸ
γὰρ
ἔργον
τέλος, |
| [9, 6] |
ὑπάρχειν
τὸ
πρᾶγμα
μὴ
οὕτως
|
ὥσπερ |
λέγομεν
δυνάμει·
λέγομεν
δὲ
δυνάμει |
| [9, 8] |
ὧν
κίνησις
τὸ
τέλος,
διὸ
|
ὥσπερ |
οἱ
διδάσκοντες
ἐνεργοῦντα
ἐπιδείξαντες
οἴονται |
| [9, 6] |
μή,
ἔδει
ἄν
ποτε
παύεσθαι
|
ὥσπερ |
ὅταν
ἰσχναίνῃ,
νῦν
δ'
οὔ, |
| [9, 10] |
ὑπάρξει
καὶ
ἐπ'
ἐκείνων.
Ἢ
|
ὥσπερ |
οὐδὲ
τὸ
ἀληθὲς
ἐπὶ
τούτων |
| [9, 7] |
σπέρμα,
καὶ
οὐδὲ
τότε
ἴσως;
|
Ὥσπερ |
οὖν
οὐδ'
ὑπὸ
ἰατρικῆς
ἅπαν |
| [9, 10] |
εἶναι
δὲ
(ἐὰν
διῃρημένον
ᾖ,
|
ὥσπερ |
τὸ
λευκὸν
τὸ
ξύλον
ἢ |
| [9, 7] |
ἡ
γῆ
ἀερίνη,
ὁ
δ'
|
ἀὴρ |
μὴ
πῦρ
ἀλλὰ
πύρινος,
τὸ |
| [9, 8] |
καὶ
τῇ
οὐσίᾳ
πρότερα
(οἷον
|
ἀνὴρ |
παιδὸς
καὶ
ἄνθρωπος
σπέρματος·
τὸ |
| [9, 7] |
ἀερίνη,
ὁ
δ'
ἀὴρ
μὴ
|
πῦρ |
ἀλλὰ
πύρινος,
τὸ
πῦρ
ὕλη |
| [9, 8] |
μεταβολῇ
ὄντα,
οἷον
γῆ
καὶ
|
πῦρ. |
Καὶ
γὰρ
ταῦτα
ἀεὶ
ἐνεργεῖ· |
| [9, 7] |
μὴ
πῦρ
ἀλλὰ
πύρινος,
τὸ
|
πῦρ |
ὕλη
πρώτη
οὐ
τόδε
τι |