Livre, Chap.
[9, 1]	ὄντος καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι	αἱ	ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται
[9, 2]	(μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων	αἱ	αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι μία
[9, 8]	καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται	αἱ	αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ
[9, 8]	ὡδί, ὅσα γε κατὰ λόγον·	αἱ	δ' ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ
[9, 2]	τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται,	αἱ	δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ
[9, 8]	ἐν αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν.	Αἱ	δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν
[9, 2]	πᾶσαι τῶν ἐναντίων αἱ αὐταί,	αἱ	δὲ ἄλογοι μία ἑνός, οἷον
[9, 2]	δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι	αἱ	δὲ μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι
[9, 5]	λόγου, τὰ δὲ ἄλογα καὶ	αἱ	δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη
[9, 5]	κατὰ λόγον δύναται κινεῖν καὶ	αἱ	δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ
[9, 2]	ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ'	αἱ	μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν
[9, 2]	(δῆλον ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων	αἱ	μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ δὲ
[9, 2]	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ	αἱ	μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν
[9, 9]	δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι	αἱ	(περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι
[9, 2]	διὸ πᾶσαι αἱ τέχναι καὶ	αἱ	ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ
[9, 2]	δὲ μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι	αἱ	τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι
[9, 9]	ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί δύο	ὀρθαὶ	τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ
[9, 1]	(πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ τὸ	δύνασθαι,	διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων
[9, 9]	δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ	δύνασθαι	λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία,
[9, 9]	ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ	δύνασθαι	λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ
[9, 3]	οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ	δύνασθαι	οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν
[9, 3]	ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ	δύνασθαι,	οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ
[9, 9]	θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ	δύνασθαι	ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ
[9, 3]	οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον	δύνασθαι,	ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ
[9, 9]	καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν	δύνασθαι	τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ'
[9, 6]	ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι	ὁρᾶσθαι	δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον οὐχ
[9, 8]	ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν	ὁρᾶσθαι·	ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ
[9, 7]	ὀρθῶς δὴ συμβαίνει τὸ ἐκείνινον	λέγεσθαι	κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὰ
[9, 10]	ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ	ψεύδεσθαι·	περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα ἄλλως
[9, 5]	γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω κωλύοντος	προσδιορίζεσθαι	οὐθὲν ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ
[9, 6]	ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ	χωρίζεσθαι	οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων
[9, 10]	Οὐ γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς	οἴεσθαι	ἀληθῶς σε λευκὸν εἶναι εἶ
[9, 3]	ἢ στῆσαι ἢ εἶναι ἢ	γίγνεσθαι	ἢ μὴ εἶναι ἢ μὴ
[9, 7]	τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ	γίγνεσθαι	οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν ὃ δεῖ
[9, 3]	ἢ μὴ εἶναι ἢ μὴ	γίγνεσθαι,	ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια
[9, 4]	δυνατόν τι ὂν εἶναι ἢ	γενέσθαι	μὴ εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ'
[9, 3]	ἔσται γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον	γενέσθαι	ὁ λέγων ἢ εἶναι ἢ
[9, 3]	τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται	γενέσθαι·	τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι ὁ
[9, 7]	ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ	ἀπογενέσθαι	ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία·
[9, 7]	οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν ὃ δεῖ	προσγενέσθαι	ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο
[9, 4]	ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ'	ἔσεσθαι.	Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν
[9, 3]	ὁ λέγων ἢ εἶναι ἢ	ἔσεσθαι	ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο
[9, 4]	τὴν διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι	μετρηθήσεσθαι	ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον
[9, 6]	δὲ μή, ἔδει ἄν ποτε	παύεσθαι	ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν δ'
[9, 6]	μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς	ἀληθεύεσθαί	ποτε (τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον
[9, 8]	ὅτι προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ	ἐνδέχεσθαι	ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως
[9, 8]	ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται	(ἐνδέχεσθαι	μὴ εἶναι, ἢ κατὰ τόπον
[9, 3]	Λέγω δὲ οἷον, εἰ δυνατὸν	καθῆσθαι	καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν
[9, 3]	καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ	καθῆσθαι,	οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ εἰ
[9, 3]	εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται	καθῆσθαι,	τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι,
[9, 8]	(Ἀλλὰ διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου	γεγενῆσθαί	τι καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου
[9, 8]	τι καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου	κεκινῆσθαί	τι (δῆλον δ' ἐν τοῖς
[9, 1]	πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ,	ἐστερῆσθαι	ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ
[9, 10]	μὲν ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος	διῃρῆσθαι	καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται
[9, 10]	πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ	διῃρῆσθαι,	ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ
[9, 10]	δὲ μὴ εἶναι τὸ μὴ	συγκεῖσθαι	ἀλλὰ πλείω εἶναι· περὶ μὲν
[9, 10]	οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον	συγκεῖσθαι,	ἔψευσται δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων
[9, 10]	ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐστὶ τῷ	συγκεῖσθαι	ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν
[9, 10]	τὸ μὲν εἶναί ἐστι τὸ	συγκεῖσθαι	καὶ ἓν εἶναι, τὸ δὲ
[9, 9]	καὶ οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν, (καὶ	οἰκοδομεῖσθαι	καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν
[9, 3]	μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ	κινεῖσθαι,	ἄλλας δέ τινας κατηγορίας, οἷον
[9, 9]	καὶ κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν καὶ	κινεῖσθαι,	καὶ οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν, (καὶ
[9, 6]	ὃ πέφυκε κινεῖν ἄλλο ἢ	κινεῖσθαι	ὑπ' ἄλλου ἢ ἁπλῶς ἢ
[9, 4]	συμβήσεται δέ γε, τὸ γὰρ	μετρεῖσθαι	ἀδύνατον. Οὐ γὰρ δή ἐστι
[9, 8]	κινούμενον ἢ κίνησις· (ταῦτα γὰρ	ἐνέργειαι	μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων.
[9, 10]	ἐστιν ὅπερ εἶναί τι καὶ	ἐνέργειαι,	περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι
[9, 1]	μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν	(ἔνιαι	γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται, καθάπερ
[9, 9]	Ὅτι αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν	γωνίαι	ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ οὖν
[9, 1]	πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ ἄλλαι	κατηγορίαι	τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ
[9, 8]	τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ	οὐσίαι	οἵας λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς
[9, 10]	δὴ τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται	καὶ	ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ
[9, 1]	καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ	καὶ	ἀδύνατα λέγομεν τῷ εἶναι) πως
[9, 10]	διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται	καὶ	ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται
[9, 5]	μετὰ λόγου, τὰ δὲ ἄλογα	καὶ	αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν
[9, 5]	μὲν κατὰ λόγον δύναται κινεῖν	καὶ	αἱ δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου,
[9, 2]	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο.	Καὶ	αἱ μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι
[9, 2]	λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ τέχναι	καὶ	αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν·
[9, 10]	ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς	καὶ	ἀληθὴς δόξα καὶ ὁ λόγος
[9, 1]	ἀρχήν τινα, πάσχει τὸ πάσχον,	καὶ	ἄλλο ὑπ' ἄλλου· τὸ λιπαρὸν
[9, 8]	γὰρ οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ,	καὶ	ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι τῇ
[9, 9]	ταὐτόν ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν,	καὶ	ἅμα· ἡ αὐτὴ γὰρ δύναμις
[9, 8]	οὐσίᾳ πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς	καὶ	ἄνθρωπος σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ
[9, 6]	ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν γὰρ ἐνδέχεται	καὶ	ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ μὲν
[9, 2]	τινὰ κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ	καὶ	ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ ἐναντίον· ἡ
[9, 8]	ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος	καὶ	ἄστρα καὶ ὅλος ὁ οὐρανός,
[9, 6]	βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ κινήσεις,	καὶ	ἀτελεῖς γε. Οὐ γὰρ ἅμα
[9, 6]	τῶν ὄντων, οἷον τῷ ὁρῶντι	καὶ	βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν
[9, 6]	γε. Οὐ γὰρ ἅμα βαδίζει	καὶ	βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν,
[9, 9]	ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι δὲ	καὶ	βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας
[9, 9]	κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον	(καὶ	γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν κακῶν
[9, 8]	πάσης ἀρχῆς κινητικῆς ἢ στατικῆς.	Καὶ	γὰρ ἡ φύσις ἐν ταὐτῷ
[9, 2]	τοῦ δὲ μὴ καθ' αὑτάς·	καὶ	γὰρ ὁ λόγος τοῦ μὲν
[9, 8]	ὄντα, οἷον γῆ καὶ πῦρ.	Καὶ	γὰρ ταῦτα ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ'
[9, 6]	ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν τι.	Καὶ	γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα δῆλον
[9, 1]	Ἡ δὲ στέρησις λέγεται πολλαχῶς·	καὶ	γὰρ τὸ μὴ ἔχον καὶ
[9, 6]	οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται	καὶ	γέγονεν ἢ κινεῖται καὶ κεκίνηται,
[9, 3]	οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν	καὶ	γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό τε
[9, 9]	ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις,	καὶ	διὰ τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον
[9, 8]	τῷ εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ	καὶ	δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι
[9, 8]	μὲν οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια	καὶ	δυνάμεως καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς,
[9, 8]	κινήσεως· ἡ γὰρ οὐσία ὕλη	καὶ	δύναμις οὖσα, οὐκ ἐνέργεια, αἰτία
[9, 1]	τινι λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ	καὶ	δυνατὰ καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ
[9, 3]	τι εἶναι μὴ εἶναι δέ,	καὶ	δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι δέ,
[9, 4]	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β εἶναι,	καὶ	δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ Α
[9, 6]	νῦν δ' οὔ, ἀλλὰ ζῇ	καὶ	ἔζηκεν. Τούτων δὴ τὰς μὲν
[9, 3]	τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον·	καὶ	εἰ κινηθῆναι ἢ κινῆσαι ἢ
[9, 4]	Α Β ἕξει ὡς ἐτέθη·	καὶ	εἰ τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος
[9, 8]	Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται	καὶ	εἶναι καὶ μὴ εἶναι· τὸ
[9, 8]	εἶναι· τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν	καὶ	εἶναι καὶ μὴ εἶναι. Τὸ
[9, 1]	γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ ἀρχήν,	καὶ	εἶναι καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν
[9, 8]	ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ	καὶ	ἐν αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν.
[9, 6]	οἷον ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν	καὶ	ἐν τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν,
[9, 1]	παθεῖν ἢ τοῦ καλῶς, ὥστε	καὶ	ἐν τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί
[9, 2]	ἀμφοῖν μέν, οὐχ ὁμοίως δέ,	καὶ	ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως
[9, 2]	αἱ δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις	καὶ	ἐν ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς
[9, 10]	μὲν εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι	καὶ	ἓν εἶναι, τὸ δὲ μὴ
[9, 3]	δὲ οἷον, εἰ δυνατὸν καθῆσθαι	καὶ	ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ
[9, 10]	καὶ ὁ λόγος ὁ αὐτός,	καὶ	ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ
[9, 3]	ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις	καὶ	ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ'
[9, 6]	καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει	καὶ	ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον
[9, 10]	δή ἐστιν ὅπερ εἶναί τι	καὶ	ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν
[9, 3]	(ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι δύναμιν	καὶ	ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ καὶ
[9, 1]	ποσόν, τὸ δὲ κατὰ δύναμιν	καὶ	ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ ἔργον,
[9, 1]	ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως	(καὶ	ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ δυνάμεως
[9, 10]	τὸ ψεῦδος ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει	καὶ	ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ
[9, 3]	ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη,	καὶ	ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ τῶν
[9, 1]	ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ δ'
[9, 8]	ἐν τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ ὅλως
[9, 8]	τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ ὧν
[9, 3]	εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν
[9, 3]	οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ
[9, 3]	εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ
[9, 7]	ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία·	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων
[9, 8]	ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς λόγος	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη
[9, 9]	ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ τέλος
[9, 3]	δέ τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ	καὶ	ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ ὄντα,
[9, 6]	τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν,	καὶ	ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα,
[9, 8]	τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται	καὶ	ἔστι τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν
[9, 2]	τὴν στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως,	καὶ	ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ'
[9, 6]	ἁπλῶς ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ	(καὶ	ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ
[9, 3]	πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε πέφυκε	καὶ	ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ
[9, 6]	ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται· εὖ ζῇ	καὶ	εὖ ἔζηκεν ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ
[9, 2]	δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη	καὶ	εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ τινες
[9, 6]	ζῇ καὶ εὖ ἔζηκεν ἅμα,	καὶ	εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ
[9, 6]	εὖ ἔζηκεν ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ	καὶ	εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή, ἔδει
[9, 10]	οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν	καὶ	ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ ὂν
[9, 1]	ἢ ὅλως ἢ ὅτε πέφυκεν,	καὶ	ἢ ὡδί, οἷον παντελῶς, ἢ
[9, 1]	ἓν γὰρ καὶ οὐκ ἄλλο.	Καὶ	ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ ἀδύνατον
[9, 9]	τρεῖς, ἥ τε βάσις δύο	καὶ	ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή,
[9, 1]	πλέον γάρ ἐστιν ἡ δύναμις	καὶ	ἡ ἐνέργεια τῶν μόνον λεγομένων
[9, 8]	(Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ	καὶ	ἡ ἐπιστήμη εἰ ἔσω ἢ
[9, 8]	ζωὴ ἐν τῇ ψυχῇ, διὸ	καὶ	ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά
[9, 8]	ἡ θεωρία ἐν τῷ θεωροῦντι	καὶ	ἡ ζωὴ ἐν τῇ ψυχῇ,
[9, 8]	ἡ ὅρασις ἐν τῷ ὁρῶντι	καὶ	ἡ θεωρία ἐν τῷ θεωροῦντι
[9, 1]	τῷ ποιοῦντι, οἷον τὸ θερμὸν	καὶ	ἡ οἰκοδομική, ἡ μὲν ἐν
[9, 6]	ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ τέλος	καὶ	ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ ἅμα
[9, 8]	τε οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ	καὶ	ἡ ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ,
[9, 8]	ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι,	καὶ	ἡ φύσις ὁμοίως. Εἰ γὰρ
[9, 2]	ἐπιστήμη δύναμις τῷ λόγον ἔχειν,	καὶ	ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει ἀρχήν,
[9, 9]	δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν,	καὶ	ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν
[9, 9]	αὐτὴ γὰρ δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν	καὶ	κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι,
[9, 9]	ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν	καὶ	κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον
[9, 1]	στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ αὐτοῦ	καὶ	κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα δύναμις
[9, 1]	δὲ κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν	καὶ	κατὰ τὸ ἔργον, διορίσωμεν καὶ
[9, 9]	ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν	καὶ	καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν.
[9, 9]	οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι	καὶ	καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι
[9, 6]	κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον, καὶ κινεῖ	καὶ	κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ
[9, 6]	γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ κινεῖται	καὶ	κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον, καὶ κινεῖ
[9, 6]	κινεῖται καὶ κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον,	καὶ	κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ
[9, 9]	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν	καὶ	κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν,
[9, 3]	ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι	καὶ	κίνησιν καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ
[9, 8]	τι εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη	καὶ	κινούμενον ἢ κίνησις· (ταῦτα γὰρ
[9, 8]	ἀεὶ κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ μὴν	καὶ	κυριωτέρως· τὰ μὲν γὰρ ἀΐδια
[9, 3]	(τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας,	καὶ	κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ
[9, 3]	ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ	καὶ	λαβόντα, (καὶ μὴ ἔχειν μὴ
[9, 7]	ψυχή, πάθος δὲ τὸ μουσικὸν	καὶ	λευκόν (λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς
[9, 8]	τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ ἐνέργεια	καὶ	λόγῳ καὶ τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ
[9, 5]	ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι ἔθει	καὶ	λόγῳ, τὰς δὲ μὴ τοιαύτας
[9, 6]	καὶ νενόηκεν, ἀλλ' οὐ μανθάνει	καὶ	μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται·
[9, 7]	οὔπω (δεῖ γὰρ (ἐν ἄλλῳ	καὶ	μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη διὰ
[9, 3]	δυνατὸν βαδίζειν ὂν μὴ βαδίζειν,	καὶ	μὴ βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν.
[9, 8]	δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι	καὶ	μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ ἄρα
[9, 8]	αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι	καὶ	μὴ εἶναι. Τὸ δὲ δυνατὸν
[9, 3]	μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ λαβόντα,	(καὶ	μὴ ἔχειν μὴ ἀποβαλόντα ποτέ
[9, 8]	αἱ δ' ἄλογοι τῷ παρεῖναι	καὶ	μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ
[9, 8]	γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν δύναται	καὶ	μὴ ὡδί, ὅσα γε κατὰ
[9, 6]	ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ	καὶ	νενόηκεν, ἀλλ' οὐ μανθάνει καὶ
[9, 6]	ἅμα τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ	καὶ	νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν τοιαύτην
[9, 6]	Οἷον ὁρᾷ ἅμα καὶ φρονεῖ	καὶ	νοεῖ καὶ νενόηκεν, ἀλλ' οὐ
[9, 6]	καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ αὐτό,	καὶ	νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν
[9, 10]	γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα	καὶ	ὁ λόγος ὁ αὐτός, καὶ
[9, 8]	κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ	καὶ	οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς
[9, 7]	ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει	καὶ	οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει τῶν
[9, 9]	κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι,	καὶ	οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι
[9, 9]	κινεῖσθαι, καὶ οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν,	(καὶ	οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν
[9, 8]	ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ	καὶ	οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ τὴν
[9, 8]	ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα	καὶ	ὅλος ὁ οὐρανός, καὶ οὐ
[9, 8]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,	καὶ	ὅλως ἡ κίνησις ἐν τῷ
[9, 6]	κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ	καὶ	ὁρᾷ ἅμα τὸ αὐτό, καὶ
[9, 8]	λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν,	(καὶ	ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν
[9, 8]	οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν,	καὶ	ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ
[9, 7]	ἔσχατον ὕλη καὶ οὐσία ὑλική.	Καὶ	ὀρθῶς δὴ συμβαίνει τὸ ἐκείνινον
[9, 6]	οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι	καὶ	ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν γὰρ ἐνδέχεται
[9, 8]	μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος	καὶ	ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ
[9, 5]	δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ πὼς	καὶ	ὅσα ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι ἐν
[9, 6]	τὸ ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν,	καὶ	ὅσα τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ
[9, 7]	ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως.	Καὶ	ὅσων δὴ ἐν αὐτῷ τῷ
[9, 4]	σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ Α	καὶ	ὅτε καὶ ὡς ἦν δυνατὸν
[9, 3]	μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ	καὶ	ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι ὄν,
[9, 8]	τὸ εἶδος τὸ δ' οὔ)	καὶ	ὅτι ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει
[9, 4]	ἀδύνατον δέ. Ἅμα δὲ δῆλον	καὶ	ὅτι, εἰ (τοῦ Α ὄντος
[9, 10]	μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ	καὶ	ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ
[9, 2]	περιέχεται, τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ	καὶ	ὅτι (τῇ μὲν τοῦ εὖ
[9, 6]	τῇ ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν,	καὶ	οὐ δεῖ παντὸς ὅρον ζητεῖν
[9, 7]	ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν,	καὶ	οὐ λευκότης ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ
[9, 3]	καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ	καὶ	οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν)
[9, 8]	ἄστρα καὶ ὅλος ὁ οὐρανός,	καὶ	οὐ φοβερὸν μή ποτε στῇ,
[9, 7]	μᾶλλον ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα,	καὶ	οὐδὲ τότε ἴσως; Ὥσπερ οὖν
[9, 8]	χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ ὅρασις,	καὶ	οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον
[9, 1]	αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ	καὶ	οὐκ ἄλλο. Καὶ ἡ ἀδυναμία
[9, 8]	γένεσιν καὶ χρόνον. Ἀλλὰ μὴν	καὶ	οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν ὅτι
[9, 7]	τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη	καὶ	οὐσία ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ
[9, 8]	γε δῆλον ὅτι ἡ ἐνέργεια	καὶ	οὕτω προτέρα τῆς δυνάμεως κατὰ
[9, 4]	ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε	καὶ	οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ
[9, 10]	οὐσίας, οὐ γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι·	καὶ	πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει,
[9, 8]	πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ δυνάμεως	καὶ	πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι
[9, 1]	ὡς μία δύναμις (τοῦ ποιεῖν	καὶ	πάσχειν (δυνατὸν γάρ ἐστι καὶ
[9, 1]	καὶ κατὰ τὸ ἔργον, διορίσωμεν	καὶ	περὶ δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας, καὶ
[9, 10]	ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ	καὶ	περὶ τὰς μὴ συνθετὰς οὐσίας,
[9, 6]	ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες	καὶ	περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ
[9, 1]	περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν	καὶ	περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι μὲν
[9, 5]	ποιήσει ὅταν ὡς δύναται ὑπάρχῃ	καὶ	πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε τὸ
[9, 2]	ἀνάγκη γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα	καὶ	ποιεῖν, τὸν δὲ μόνον ποιοῦντα
[9, 6]	οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ ἐστι	καὶ	ποῖον, ἐκ τούτων καὶ τῶν
[9, 6]	τί τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια	καὶ	ποῖόν τι. Καὶ γὰρ τὸ
[9, 5]	δὲ τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν	καὶ	ποτὲ καὶ πὼς καὶ ὅσα
[9, 7]	~Πότε δὲ δυνάμει ἔστιν ἕκαστον	καὶ	πότε οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ
[9, 7]	Πότε μὲν οὖν λεκτέον δυνάμει	καὶ	πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ
[9, 1]	μὲν οὖν τοῦ πρώτως ὄντος	καὶ	πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ ἄλλαι
[9, 1]	εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι,	καὶ	πρὸς πρώτην μίαν λέγονται, ἥ
[9, 1]	καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας,	καὶ	πρῶτον περὶ δυνάμεως ἣ λέγεται
[9, 8]	ἐν μεταβολῇ ὄντα, οἷον γῆ	καὶ	πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα ἀεὶ
[9, 5]	δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ	καὶ	πὼς καὶ ὅσα ἄλλα ἀνάγκη
[9, 8]	ἃ δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος	καὶ	σῖτος καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ'
[9, 8]	ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ ἔργον	καὶ	συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ
[9, 7]	τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος	καὶ	(σῶμα καὶ ψυχή, πάθος δὲ
[9, 3]	δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς λαβών;	Καὶ	τὰ ἄψυχα δὴ ὁμοίως· οὔτε
[9, 9]	τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ	καὶ	τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ
[9, 8]	τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα	καὶ	τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα, οἷον
[9, 5]	ἐχόντων πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται	καὶ	τὰ ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ
[9, 5]	ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ,	καὶ	τὰ μὲν κατὰ λόγον δύναται
[9, 7]	ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην	καὶ	τὰ πάθη· (ἄμφω γὰρ ἀόριστα.
[9, 1]	τε ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν	καὶ	τἆλλα τὰ οὕτω λεγόμενα· πάντα
[9, 9]	τὰ δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον,	καὶ	τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον
[9, 5]	λόγῳ, τὰς δὲ μὴ τοιαύτας	καὶ	τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ
[9, 2]	(τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη	καὶ	τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν
[9, 8]	τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν	καὶ	ταύτῃ γε δῆλον ὅτι ἡ
[9, 8]	ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον	καὶ	τέλος (ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ
[9, 8]	τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει	καὶ	τῇ οὐσίᾳ πρότερα (οἷον ἀνὴρ
[9, 8]	ἐστὶν ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ	καὶ	τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι
[9, 7]	μηθὲν κωλύει τῶν ἐν τούτῳ	καὶ	τῇ (ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν,
[9, 8]	ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν	καὶ	τὴν γνῶσιν τῆς γνώσεως) τῷ
[9, 9]	ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ τέλος	καὶ	τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς
[9, 8]	δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι	καὶ	τὴν θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ'
[9, 2]	ὁ αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα	καὶ	τὴν στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως,
[9, 1]	ἔχειν τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι	καὶ	τὴν ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει
[9, 2]	τοῖς ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ	καὶ	τῆς ψυχῆς ἐν τῷ λόγον
[9, 9]	φανερόν. ~Ὅτι δὲ καὶ βελτίων	καὶ	τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη	καὶ	τὸ Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν
[9, 1]	οὐκ ἄλλο. Καὶ ἡ ἀδυναμία	καὶ	τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ
[9, 4]	δή ἐστι ταὐτὸ τὸ ψεῦδος	καὶ	τὸ ἀδύνατον· τὸ γάρ σε
[9, 10]	τὸ εἶναι ἢ μὴ εἶναι	καὶ	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος;
[9, 6]	δεῖ παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ	καὶ	τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς
[9, 6]	τῆς ὕλης πρὸς τὴν ὕλην,	καὶ	τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον.
[9, 6]	πρός τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ	καὶ	τὸ ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν,
[9, 6]	μῦον μὲν ὄψιν δὲ ἔχον,	καὶ	τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης
[9, 4]	δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ Α	καὶ	τὸ Β ἀνάγκη εἶναι δυνατόν·
[9, 4]	ἄρα ᾖ τὸ Α δυνατόν,	καὶ	τὸ Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ
[9, 4]	ἔστι τὸ Α ἀνάγκη εἶναι	καὶ	τὸ Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν
[9, 4]	ἦν ἄρα τὸ πρῶτον ἀδύνατον·	καὶ	τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα
[9, 1]	οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις	καὶ	τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν
[9, 6]	τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν,	(καὶ	τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον,
[9, 8]	Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία	καὶ	τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά
[9, 2]	μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ	καὶ	τὸ θερμαντικὸν θερμότητα καὶ τὸ
[9, 3]	γὰρ τό τε ἑστηκὸς ἑστήξεται	καὶ	τὸ καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ
[9, 6]	Ἄλλως δὲ καὶ τὸ ἄπειρον	(καὶ	τὸ κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα,
[9, 10]	δὲ εἶναι ὡς τὸ ἀληθές,	καὶ	τὸ μὴ εἶναι τὸ ὡς
[9, 10]	~Ἐπεὶ δὲ τὸ ὂν λέγεται	καὶ	τὸ μὴ ὂν τὸ μὲν
[9, 9]	δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι	καὶ	τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα· ἡ
[9, 8]	ἡ ὕλη καὶ τὸ σπέρμα	καὶ	τὸ ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν
[9, 6]	τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον,	καὶ	τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον
[9, 5]	ὅταν ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν	καὶ	τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν
[9, 1]	καὶ γὰρ τὸ μὴ ἔχον	καὶ	τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ,
[9, 1]	τἆλλα (ὄντα, τό τε ποσὸν	καὶ	τὸ ποιὸν καὶ τἆλλα τὰ
[9, 8]	πρότερον τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη	καὶ	τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν,
[9, 10]	ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι	καὶ	τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ
[9, 7]	γὰρ διαφέρει τὸ καθ' οὗ	καὶ	τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε
[9, 10]	τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς	καὶ	τὸ ψεῦδος ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει
[9, 10]	μὴ εἶναι καὶ τὸ ἀληθὲς	καὶ	τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι
[9, 2]	ποιεῖ καὶ τὸ θερμαντικὸν θερμότητα	καὶ	τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ'
[9, 7]	μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός τι	καὶ	τόδε τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ
[9, 9]	οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς	(καὶ	τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε
[9, 3]	μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι, διὸ	καὶ	τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι
[9, 8]	ἐν τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο)	(καὶ	τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι
[9, 6]	ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα	καὶ	τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς
[9, 8]	τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι	καὶ	τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί τι
[9, 8]	κατ' ἐνέργειαν καὶ τοῦ σίτου	καὶ	τοῦ ὁρῶντος πρότερον τῷ χρόνῳ
[9, 8]	τοῦ (ἤδη ὄντος κατ' ἐνέργειαν	καὶ	τοῦ σίτου καὶ τοῦ ὁρῶντος
[9, 8]	δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ	καὶ	τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ
[9, 7]	ἔστι τι ὃ δυνατόν ἐστι,	καὶ	τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος
[9, 8]	τινος τι καὶ ὑπό τινος,	καὶ	τοῦτο τῷ εἴδει τὸ αὐτό.
[9, 8]	γένεσις) τέλος δ' ἡ ἐνέργεια,	καὶ	τούτου χάριν ἡ δύναμις (λαμβάνεται.
[9, 1]	ἔχειν αὐτὸ δύναμιν τοῦ παθεῖν	καὶ	τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι
[9, 1]	καὶ πάσχειν (δυνατὸν γάρ ἐστι	καὶ	τῷ ἔχειν αὐτὸ δύναμιν τοῦ
[9, 2]	τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι	καὶ	τῶν δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται
[9, 6]	ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ τούτων	καὶ	τῶν τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω.
[9, 6]	μανθάνει καὶ μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται	καὶ	ὑγίασται· εὖ ζῇ καὶ εὖ
[9, 2]	μόνον ἡ δὲ ἰατρικὴ νόσου	καὶ	ὑγιείας. Αἴτιον δὲ ὅτι λόγος
[9, 7]	ξύλινον· τοῦτο γὰρ δυνάμει κιβώτιον	καὶ	ὕλη κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς μὲν
[9, 8]	γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος τι	καὶ	ὑπό τινος, καὶ τοῦτο τῷ
[9, 4]	ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ	καὶ	ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι ὃ
[9, 10]	ἢ ψεῦδος, τὸ μὲν θιγεῖν	καὶ	φάναι ἀληθές (οὐ γὰρ ταὐτὸ
[9, 10]	ἀληθές (οὐ γὰρ ταὐτὸ κατάφασις	(καὶ	φάσις) τὸ δ' ἀγνοεῖν μὴ
[9, 1]	ἀπαθείας τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον	καὶ	φθορᾶς τῆς ὑπ' ἄλλου ἢ
[9, 6]	ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ ἅμα	καὶ	φρονεῖ καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν,
[9, 8]	προτέρα τῆς δυνάμεως κατὰ γένεσιν	καὶ	χρόνον. Ἀλλὰ μὴν καὶ οὐσίᾳ
[9, 10]	ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ	καὶ	ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ τὰ
[9, 7]	τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ (σῶμα	καὶ	ψυχή, πάθος δὲ τὸ μουσικὸν
[9, 5]	ἔχει δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ	καὶ	ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν· εἰ δὲ
[9, 6]	βαδίζει καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ	καὶ	ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται καὶ γέγονεν
[9, 8]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,	καὶ	ὧν κίνησις τὸ τέλος, διὸ
[9, 5]	ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν δύναμιν	καὶ	ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει
[9, 4]	ᾖ τὸ Α καὶ ὅτε	καὶ	ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο
[9, 8]	πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως,	καὶ	ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου (ἀεὶ
[9, 2]	πᾶσαι αἱ τέχναι καὶ αἱ	ποιητικαὶ	ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ
[9, 2]	ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ	μεταβλητικαί	εἰσιν ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ
[9, 8]	ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ	ἄλλαι	δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι
[9, 1]	καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ	ἄλλαι	κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται,
[9, 2]	αἱ τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ	ἐπιστῆμαι	δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί
[9, 4]	τὸ ἀδύνατον· τὸ γάρ σε	ἑστάναι	νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον
[9, 10]	ψεῦδος, τὸ μὲν θιγεῖν καὶ	φάναι	ἀληθές (οὐ γὰρ ταὐτὸ κατάφασις
[9, 8]	ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος	ἀποδεδωκέναι,	καὶ ἡ φύσις ὁμοίως. Εἰ
[9, 4]	εἰ καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ	γεγονέναι	ὃ οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν
[9, 10]	μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα	διαιρεθῆναι,	(τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ
[9, 10]	δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα	συντεθῆναι,	τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ
[9, 3]	οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ εἰ	κινηθῆναι	ἢ κινῆσαι ἢ στῆναι ἢ
[9, 4]	τις φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον	μετρηθῆναι	οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ
[9, 10]	ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν	ἀπατηθῆναι	ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ μή·
[9, 10]	τὸ δ' ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν	(ἀπατηθῆναι	γὰρ περὶ τὸ τί ἐστιν
[9, 10]	συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ ἔστιν	ἀπατηθῆναι·	καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ
[9, 3]	εἰ κινηθῆναι ἢ κινῆσαι ἢ	στῆναι	ἢ στῆσαι ἢ εἶναι ἢ
[9, 3]	ἀναστῆναι ὅ γε μὴ δύναται	ἀναστῆναι.	Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα
[9, 3]	ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται	ἀναστῆναι	ὅ γε μὴ δύναται ἀναστῆναι.
[9, 10]	τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ	εἶναι,	ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν ἀληθὲς
[9, 4]	τὸ δέ γε Β (ἀνάγκη	εἶναι.	Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ
[9, 4]	Β, ἀνάγκη καὶ τὸ Α	εἶναι.	Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ πρῶτον
[9, 4]	(εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως	εἶναι	ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων
[9, 10]	εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ	εἶναι	δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ
[9, 3]	δυνατὸν μέν τι εἶναι μὴ	εἶναι	δέ, καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι
[9, 3]	δέ, καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι	εἶναι	δέ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 2]	ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων,	εἶναι	δὲ τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς
[9, 3]	ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις	εἶναι,	διὸ καὶ τοῖς μὴ οὖσιν
[9, 6]	ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ	εἶναι	δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ
[9, 4]	Α καὶ τὸ Β ἀνάγκη	εἶναι	δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ	εἶναι	δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ
[9, 4]	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν	εἶναι,	εἰ ἔστι τὸ Α ἀνάγκη
[9, 4]	ὅτε τὸ Α δυνατὸν εἴη	εἶναι,	εἰ τεθείη τὸ Α, οὐθὲν
[9, 4]	εἶναι ἐξ ἀνάγκης τὸ Β	εἶναι,	εἰ τὸ Α δυνατόν, τοῦτο
[9, 10]	ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν	εἶναι	εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ
[9, 3]	εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν μὴ	εἶναι	εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 8]	μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν	εἶναι	ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ μὴ
[9, 8]	εἶναι. Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ	εἶναι	ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ δὲ
[9, 4]	τὸ Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν	εἶναι	ἐξ ἀνάγκης τὸ Β εἶναι,
[9, 10]	δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν	εἶναί	ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν
[9, 3]	γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ	εἶναί	ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 4]	οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν	εἶναι.	Ἔστω δὴ τὸ Α δυνατόν.
[9, 4]	(τῶν κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα	εἶναι	ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι
[9, 4]	οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι ὂν	εἶναι	ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ'
[9, 3]	ἢ στῆναι ἢ στῆσαι ἢ	εἶναι	ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ εἶναι
[9, 3]	ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων ἢ	εἶναι	ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ
[9, 8]	αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ	εἶναι,	ἢ κατὰ τόπον ἢ κατὰ
[9, 3]	εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ	εἶναι	ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε
[9, 10]	δὴ τὰ ἀσύνθετα τί τὸ	εἶναι	ἢ μὴ εἶναι καὶ τὸ
[9, 4]	Α ὄντος ἀνάγκη τὸ Β	εἶναι,	καὶ δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ
[9, 8]	ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ	εἶναι	καὶ μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ
[9, 8]	τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ	εἶναι	καὶ μὴ εἶναι. Τὸ δὲ
[9, 1]	τὸ ἔχειν τινὰ ἀρχήν, καὶ	εἶναι	καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν τινα,
[9, 10]	τί τὸ εἶναι ἢ μὴ	εἶναι	καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ
[9, 4]	εἰ ἔστι τὸ Α ἀνάγκη	εἶναι	καὶ τὸ Β. Τὸ γὰρ
[9, 4]	ὅτε καὶ ὡς ἦν δυνατὸν	(εἶναι,	κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως εἶναι
[9, 10]	λευκός, ἀλλὰ διὰ τὸ σὲ	εἶναι	λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο
[9, 10]	Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον, ὥστε	εἶναι	μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι
[9, 2]	ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας	εἶναι	μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι δὲ
[9, 3]	ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι	εἶναι	μὴ εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν
[9, 8]	καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον	εἶναι	μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ κιθαριστὴν
[9, 4]	ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ	εἶναι	μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη
[9, 10]	οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον	εἶναι	μηθένα, ἢ τινὰς μὲν τινὰς
[9, 8]	αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον	εἶναι	οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν
[9, 7]	εἶναι τόδε τι ἢ μὴ	εἶναι·	οἷον τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον
[9, 4]	ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον	εἶναι	ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι
[9, 7]	χαλκός) Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν	εἶναι	οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον
[9, 4]	εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν	εἶναι,	οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν
[9, 10]	τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω	εἶναι·	περὶ μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα
[9, 1]	δυνατὰ καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ	εἶναι)	πως ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι
[9, 4]	τεθείη τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον	εἶναι	συνέβαινεν· τὸ δέ γε Β
[9, 3]	κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ	εἶναι	τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ
[9, 9]	κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον	εἶναι	τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως
[9, 5]	κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ	(εἶναι	ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς
[9, 4]	ἔσται δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα	εἶναι	ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον
[9, 8]	φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον	εἶναι	τὴν συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ
[9, 10]	ἐγίγνετο· Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ	εἶναί	τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα
[9, 8]	ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ μὴ	εἶναι·	τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ
[9, 4]	ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη	εἶναι	τὸ Β, ἀνάγκη καὶ τὸ
[9, 4]	ὥστε τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη	εἶναι	τὸ Β. Ἐὰν δὴ οὕτως
[9, 8]	δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ μὴ	εἶναι.	Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι
[9, 8]	δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ	εἶναι·	τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι
[9, 10]	ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν	εἶναι,	τὸ δὲ μὴ εἶναι τὸ
[9, 3]	μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ	(εἶναι	τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν)
[9, 4]	φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς	εἶναι	τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν
[9, 5]	(ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι	εἶναι	τὸ κύριον· λέγω δὲ τοῦτο
[9, 10]	ἓν εἶναι, τὸ δὲ μὴ	εἶναι	τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω
[9, 10]	τὸ ἀληθές, καὶ τὸ μὴ	εἶναι	τὸ ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν
[9, 7]	οὗ καὶ τὸ ὑποκείμενον, τῷ	εἶναι	τόδε τι ἢ μὴ εἶναι·
[9, 4]	Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ ὄντος	εἶναι	τοῦ Α καὶ τὸ Β
[9, 8]	εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ	εἶναι	φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο
[9, 9]	τὸ τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν	εἶναι	χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ
[9, 10]	ἐστιν ἢ μή) τὸ δὲ	εἶναι	ὡς τὸ ἀληθές, καὶ τὸ
[9, 1]	τῷ εἶναι) πως ἢ μὴ	εἶναἰ,	ὅσαι δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ
[9, 8]	κίνησις· (ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον,	ἐκεῖναι	δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν
[9, 5]	γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς ποιητική,	ἐκεῖναι	δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα
[9, 8]	λόγον· αἱ δ' ἄλογοι τῷ	παρεῖναι	καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται
[9, 5]	πὼς καὶ ὅσα ἄλλα ἀνάγκη	προσεῖναι	ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ τὰ
[9, 2]	μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ	τέχναι	καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις
[9, 1]	πρώτως ὄντος καὶ πρὸς ὃ	πᾶσαι	αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος
[9, 2]	αἱ δὲ μετὰ λόγου· διὸ	πᾶσαι	αἱ τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ
[9, 1]	δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος,	πᾶσαι	ἀρχαί (τινές εἰσι, καὶ πρὸς
[9, 10]	οὐ γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ	πᾶσαι	εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο
[9, 5]	οὐκ ἀνάγκη· αὗται μὲν γὰρ	πᾶσαι	μία ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ
[9, 8]	ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται,	πᾶσαι	τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ
[9, 2]	Καὶ αἱ μὲν (μετὰ λόγου	πᾶσαι	τῶν ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ
[9, 8]	προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι	ἐνεργῆσαι	δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν,
[9, 2]	δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ μόνον	ποιῆσαι	ἢ παθεῖν δύναμις, ταύτῃ δ'
[9, 1]	δυνάμεις λέγονται ἢ τοῦ μόνον	ποιῆσαι	ἢ τοῦ παθεῖν ἢ τοῦ
[9, 3]	ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ	κινῆσαι	ἢ στῆναι ἢ στῆσαι ἢ
[9, 6]	μὴ θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ	θεωρῆσαι·	(τὸ δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ'
[9, 3]	ἢ κινῆσαι ἢ στῆναι ἢ	στῆσαι	ἢ εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἢ
[9, 9]	αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι	ἴσαι	δύο ὀρθαῖς. Εἰ οὖν ἀνῆκτο
[9, 9]	ὀρθὴ καθόλου διὰ τί; Ἐὰν	ἴσαι	τρεῖς, ἥ τε βάσις δύο
[9, 1]	εἶναι) πως ἢ μὴ εἶναἰ,	ὅσαι	δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος,
[9, 5]	τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν,	ὅσαι	ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς δὲ
[9, 1]	ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων δ'	ὅσαι	μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν
[9, 3]	ἔσται ἀναστῆναι ὅ γε μὴ	δύναται	ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται
[9, 8]	τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν	δύναται	καὶ μὴ ὡδί, ὅσα γε
[9, 5]	καὶ τὰ μὲν κατὰ λόγον	δύναται	κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν
[9, 5]	κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς	δύναται	ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ·
[9, 6]	(τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι	ὁρᾶται,	τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν)
[9, 8]	οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ	λέγεται	ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ
[9, 6]	ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν.	Λέγεται	δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα ὁμοίως
[9, 7]	δὲ τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν	(λέγεται	δὲ τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο
[9, 6]	τὸ κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα,	λέγεται	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν
[9, 7]	πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο	λέγεται	ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον
[9, 8]	ἁπλῶς ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ	λέγεται	(ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ κατὰ
[9, 3]	ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ	λέγεται	ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν ἔσται
[9, 10]	ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ τὸ ὂν	λέγεται	καὶ τὸ μὴ ὂν τὸ
[9, 8]	ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια	λέγεται	κατὰ τὸ ἔργον καὶ συντείνει
[9, 1]	καὶ πρῶτον περὶ δυνάμεως ἣ	λέγεται	μὲν μάλιστα κυρίως, οὐ μὴν
[9, 1]	τῶν ἄλλων. Ὅτι μὲν οὖν	λέγεται	(πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ τὸ
[9, 1]	δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ στέρησις	λέγεται	πολλαχῶς· καὶ γὰρ τὸ μὴ
[9, 1]	γὰρ τὸν τῆς οὐσίας λόγον	λέγεται	τἆλλα (ὄντα, τό τε ποσὸν
[9, 9]	Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι	λέγεται,	ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον
[9, 1]	τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ	λέγεται	τὸ ὂν τὸ μὲν τὸ
[9, 8]	δὲ τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς	λέγεται,	(φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς
[9, 6]	οὐ μανθάνει καὶ μεμάθηκεν (οὐδ'	ὑγιάζεται	καὶ ὑγίασται· εὖ ζῇ καὶ
[9, 10]	τὸ τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν	οἴεται,	οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο
[9, 9]	δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα	εὑρίσκεται·	αἴτιον δὲ ὅτι ἡ νόησις
[9, 9]	ἡ διαφθορὰ τῶν κακῶν ἐστίν)	Εὑρίσκεται	δὲ καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ·
[9, 8]	καὶ τούτου χάριν ἡ δύναμις	(λαμβάνεται.	Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν
[9, 8]	λόγοις ὅτι πᾶν τὸ γιγνόμενον	γίγνεται	ἔκ τινος τι καὶ ὑπό
[9, 8]	γὰρ ἡ φύσις ἐν ταὐτῷ	γίγνεται·	ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ
[9, 6]	οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ	γίγνεται	καὶ γέγονεν ἢ κινεῖται καὶ
[9, 8]	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα	γίγνεται	καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων
[9, 8]	ὁμοίως. Εἰ γὰρ μὴ οὕτω	γίγνεται,	ὁ (Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος
[9, 10]	τὰ ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ	γίγνεται	ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς ὁτὲ δὲ
[9, 10]	δὲ τὸ ὂν αὐτὸ οὐ	γίγνεται	οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ
[9, 8]	ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν	γίγνεται	(παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ τῆς
[9, 8]	τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ	γίγνεταί	τι (οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς
[9, 8]	γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος	(γίγνεται	τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ
[9, 10]	οὖν τὰ ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ	γίγνεται	ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα καὶ
[9, 2]	Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐναντία οὐκ	ἐγγίγνεται	ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ δ'
[9, 3]	(Ἀεὶ γὰρ τό τε ἑστηκὸς	ἑστήξεται	καὶ τὸ καθήμενον καθεδεῖται· οὐ
[9, 10]	ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ	φθείρεται,	(ἔκ τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο·
[9, 4]	δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον·	συμβήσεται	δέ γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι
[9, 3]	αἰσθανομένων· ὥστε τὸν Πρωταγόρου λόγον	συμβήσεται	λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ'
[9, 5]	ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν οἷς	ἀφορισθήσεται	καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται
[9, 10]	τινὰ μὲν τινὰ δὲ οὒ	οἰήσεται,	ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς
[9, 10]	εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ	οἰήσεται	ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν
[9, 5]	εἰ δὲ μή, ποιεῖν οὐ	δυνήσεται	(τὸ γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω
[9, 3]	τὸ καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ	ἀναστήσεται	ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται
[9, 3]	λέγων ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι	ψεύσεται	(τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν)
[9, 10]	οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ	ψεύσεται	ὡς ἀεὶ οὕτως ἔχοντος.
[9, 4]	ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ	ἐνδέχεται	ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι
[9, 3]	μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε	ἐνδέχεται	δυνατὸν μέν τι εἶναι μὴ
[9, 3]	οἷον, εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ	ἐνδέχεται	καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ
[9, 6]	καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν γὰρ	ἐνδέχεται	καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ
[9, 8]	ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι	ἐνδέχεται	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι·
[9, 8]	Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι	ἐνδέχεται	μὴ εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον
[9, 8]	οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν	ἐνδέχεται	μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν
[9, 10]	ὁ λόγος ὁ αὐτός, καὶ	ἐνδέχεται	ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ
[9, 10]	καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ'	ἐνδέχεται	τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί ἐστι
[9, 3]	δύναται ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ	ἐνδέχεται	ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις
[9, 2]	ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ γὰρ ἀρχῇ	περιέχεται,	τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ
[9, 5]	ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν	ὀρέγηται	κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς
[9, 5]	κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν	ὀρέγηται	οὗ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ
[9, 10]	σύνθετον, ὥστε εἶναι μὲν ὅταν	συγκέηται,	μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν διῃρημένον
[9, 3]	καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται ἂν	καθέζηται·	ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι ὅ
[9, 5]	ἔνια) διὸ οὐδ' ἐὰν ἅμα	βούληται	ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ
[9, 3]	αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν ἂν μὴ	αἰσθάνηται	μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν τυφλὸν
[9, 7]	τοῦ δυνάμει ὄντος, ὅταν βουληθέντος	γίγνηται	μηθενὸς κωλύοντος τῶν ἐκτός, ἐκεῖ
[9, 7]	οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν ἤδη	γένηται	σπέρμα, καὶ οὐδὲ τότε ἴσως;
[9, 6]	καὶ γέγονεν ἢ κινεῖται καὶ	κεκίνηται,	ἀλλ' ἕτερον, καὶ κινεῖ καὶ
[9, 10]	ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ	διῄρηται	καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ'
[9, 8]	δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν.	Εἴρηται	δὲ ἐν τοῖς περὶ τῆς
[9, 7]	λεκτέον δυνάμει καὶ πότε οὔ,	εἴρηται.	~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον διώρισται
[9, 6]	τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως	εἴρηται,	περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ
[9, 1]	ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται	εἴρηται,	περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ
[9, 3]	φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ ἔστιν) ὅταν	παύσηται,	οὐχ ἕξει τὴν τέχνην, πάλιν
[9, 7]	δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς	δεῖται,	ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς
[9, 3]	ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον	καθεδεῖται·	οὐ γὰρ ἀναστήσεται ἂν καθέζηται·
[9, 10]	ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν, εἰ	σύγκειται,	ἀληθές, τὸ (δ' εἰ μὴ
[9, 10]	Εἰ δὴ τὰ μὲν ἀεὶ	σύγκειται	καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ'
[9, 10]	ἀληθές, τὸ (δ' εἰ μὴ	σύγκειται,	ψεῦδος· τὸ δὲ ἕν, εἴπερ
[9, 8]	οὖσα, οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου.	Μιμεῖται	δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ
[9, 6]	οὐδὲ γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ	κινεῖται	καὶ κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον, καὶ
[9, 5]	ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα·	(ἀφαιρεῖται	γὰρ ταῦτα τῶν ἐν τῷ
[9, 10]	μή· ἀλλὰ τὸ τί ἐστι	ζητεῖται	περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά ἐστιν
[9, 5]	τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς	δύνανται	τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν
[9, 1]	τούτων δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως	λέγονται	δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί
[9, 1]	λόγος. Πάλιν δ' αὗται δυνάμεις	λέγονται	ἢ τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ
[9, 1]	εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην μίαν	λέγονται,	ἥ ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν
[9, 1]	ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί τινι	λέγονται,	καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ
[9, 8]	ἢ ὡδί, ἢ ὅτι οὐδὲν	δέονται	θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι
[9, 8]	ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες	οἴονται	τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ
[9, 1]	αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος	ἀναφέρονται	εἴρηται, περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ
[9, 8]	παρεῖναι καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως	ἔσονται	αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς
[9, 2]	καὶ τῶν δυνάμεων αἱ μὲν	ἔσονται	ἄλογοι αἱ δὲ μετὰ λόγου·
[9, 3]	δὲ ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ	ἔσονται	ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ ὄντων
[9, 3]	ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ	ἔσονται	πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί.
[9, 8]	φοβερὸν μή ποτε στῇ, ὃ	φοβοῦνται	οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει
[9, 6]	καὶ μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται καὶ	ὑγίασται·	εὖ ζῇ καὶ εὖ ἔζηκεν
[9, 3]	ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν	ἔσται	ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ
[9, 3]	λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν	ἔσται	ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον, εἰ
[9, 4]	μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν	ἔσται	ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε, τὸ
[9, 3]	ἀναστήσεται ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ	ἔσται	ἀναστῆναι ὅ γε μὴ δύναται
[9, 3]	δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον	ἔσται	γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι
[9, 4]	ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ	ἔσται	δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι
[9, 7]	ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος	ἔσται	δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα
[9, 6]	γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα δῆλον	ἔσται	διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον τοῦτο
[9, 4]	Α δυνατόν, καὶ τὸ Β	ἔσται	δυνατόν, εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε
[9, 3]	Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος	ἔσται	ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ
[9, 8]	μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ (Παύσωνος	ἔσται	Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ
[9, 3]	γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν	ἔσται	μὴ αἰσθανομένων· ὥστε τὸν Πρωταγόρου
[9, 7]	οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ	ἔσται	χαλκός) Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν
[9, 1]	ἡ δύναμις καὶ τὸ δύνασθαι,	διώρισται	ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων δ'
[9, 8]	δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν	διώρισται,	πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ
[9, 8]	εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον	διώρισται	ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον
[9, 10]	διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι,	ἔψευσται	δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ
[9, 2]	λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων αἱ	αὐταί,	αἱ δὲ ἄλογοι μία ἑνός,
[9, 8]	μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ	αὐταί.	Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις
[9, 6]	ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις·	(αὗται	δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς γε.
[9, 1]	πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ'	αὗται	δυνάμεις λέγονται ἢ τοῦ μόνον
[9, 5]	πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη·	αὗται	μὲν γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς
[9, 2]	ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ	τοιαῦται,	αἱ δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις
[9, 8]	Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις	(τοιαῦται	ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ
[9, 2]	αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν·	ἀρχαὶ	γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν ἄλλῳ
[9, 1]	πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι	ἀρχαί	(τινές εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην
[9, 2]	μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν	ἀρχαὶ	τοιαῦται, αἱ δ' ἐν τοῖς
[9, 7]	μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται	δι'	αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα οὔπω
[9, 4]	τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν	(τοδί,	οὐκ ἔσται δέ, ὥστε τὰ
[9, 7]	μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ	τοδὶ	τὸ ξύλον. Εἰ δέ τί
[9, 7]	αὕτη, ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς	τουδὶ	δὲ τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ
[9, 5]	δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ	ὡδὶ	ἔχοντος ποιεῖν· εἰ δὲ μή,
[9, 8]	δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ	ὡδί,	ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν.
[9, 1]	(γὰρ καυστὸν τὸ δ' ὑπεῖκον	ὡδὶ	θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον	ὡδὶ	κινεῖν δύναται καὶ μὴ ὡδί,
[9, 1]	ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ	ὡδί,	οἷον παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν.
[9, 8]	ὡδὶ κινεῖν δύναται καὶ μὴ	ὡδί,	ὅσα γε κατὰ λόγον· αἱ
[9, 3]	τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι	εἰ	ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ
[9, 8]	τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί.	Εἰ	ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται
[9, 4]	τὸ Β ἀνάγκη εἶναι δυνατόν·	εἰ	γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι,
[9, 8]	ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις ὁμοίως.	Εἰ	γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ
[9, 8]	ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα πρῶτα·	εἰ	γὰρ ταῦτα μὴ ἦν, οὐθὲν
[9, 9]	διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν.	Εἰ	δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ ἂν
[9, 4]	δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν.	~Εἰ	δέ ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ
[9, 6]	ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν.	Εἰ	δὲ μή, ἔδει ἄν ποτε
[9, 10]	ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν,	εἰ	δὲ μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν·
[9, 5]	παθητικοῦ καὶ ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν·	εἰ	δὲ μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται
[9, 7]	τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ ξύλον.	Εἰ	δέ τί ἐστι πρῶτον (ὃ
[9, 4]	ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον.	Εἰ	δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ
[9, 10]	ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν.	Εἰ	δὴ τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται
[9, 3]	ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον,	εἰ	δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι,
[9, 4]	ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν εἶναι,	εἰ	ἔστι τὸ Α ἀνάγκη εἶναι
[9, 8]	ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη	εἰ	ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος.
[9, 7]	ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον	εἰ	ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ δ'
[9, 4]	ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων,	εἰ	καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι
[9, 3]	καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ	εἰ	κινηθῆναι ἢ κινῆσαι ἢ στῆναι
[9, 10]	ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον	εἰ	μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ οἰήσεται
[9, 8]	οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν,	εἰ	μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ
[9, 10]	εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ'	εἰ	μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ
[9, 7]	ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ οἰκία·	εἰ	μηθὲν κωλύει τῶν ἐν τούτῳ
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν.	Εἰ	οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν
[9, 9]	στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς.	Εἰ	οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν
[9, 3]	ὅ γε μὴ δύναται ἀναστῆναι.	Εἰ	οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν,
[9, 3]	ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ.	Εἰ	οὖν τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον
[9, 7]	ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ	εἰ	οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον
[9, 10]	τὸ ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν,	εἰ	σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ' εἰ
[9, 4]	τὸ Α δυνατὸν εἴη εἶναι,	εἰ	τεθείη τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον
[9, 4]	ἐξ ἀνάγκης τὸ Β εἶναι,	εἰ	τὸ Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει,
[9, 10]	γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς ἂν	εἰ	τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι
[9, 10]	τί ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν,	εἰ	τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή) τὸ
[9, 4]	Β ἕξει ὡς ἐτέθη· καὶ	εἰ	τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη
[9, 4]	Ἅμα δὲ δῆλον καὶ ὅτι,	εἰ	(τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη τὸ
[9, 8]	εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ'	εἴ	τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι
[9, 8]	ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις,	εἴ	τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ
[9, 10]	ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ,	εἴ	τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ
[9, 4]	ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον	εἴ	τις φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον
[9, 10]	οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν εἶναι	εἶ	σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ τὸ
[9, 2]	δύναμις, ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ	ἀεί·	ἀνάγκη γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο·	ἀεὶ	γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος
[9, 3]	δὴ τοῦ γε πράγματος φθαρέντος,	ἀεὶ	γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ
[9, 3]	ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ γένεσιν.	(Ἀεὶ	γὰρ τό τε ἑστηκὸς ἑστήξεται
[9, 10]	καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ'	ἀεὶ	διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ
[9, 7]	οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον	ἀεὶ	ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν
[9, 8]	ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ	ἀεὶ	ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ
[9, 8]	καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα	ἀεὶ	ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ
[9, 8]	πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ	ἀεὶ	κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[9, 8]	ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ,	ἀεὶ	κινοῦντός τινος πρώτου· τὸ δὲ
[9, 10]	ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς	ἀεὶ	οὕτως ἔχοντος.
[9, 8]	καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου	(ἀεὶ	προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας
[9, 10]	ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ μὲν	ἀεὶ	σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ
[9, 10]	ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ'	ἀεὶ	ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ
[9, 8]	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ	ἐνεργεῖ	ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ ὅλος
[9, 8]	πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα ἀεὶ	ἐνεργεῖ·	(καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν
[9, 7]	αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα οὔπω	(δεῖ	γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν)
[9, 6]	ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ	δεῖ	παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ
[9, 7]	γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν ὃ	δεῖ	προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν,
[9, 5]	ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι	δεῖ·	τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς
[9, 6]	καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή,	ἔδει	ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν τῷ	εἴδει	ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ	εἴδει	καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα (οἷον
[9, 8]	ὑπό τινος, καὶ τοῦτο τῷ	εἴδει	τὸ αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ
[9, 8]	χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ τῷ	εἴδει	τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ
[9, 6]	ἀτελεῖς γε. Οὐ γὰρ ἅμα	βαδίζει	καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ
[9, 8]	καὶ ὅτι ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν	βαδίζει	τὸ γιγνόμενον καὶ τέλος (ἀρχὴ
[9, 3]	ποτέ (ἢ γὰρ λήθῃ ἢ	πάθει	τινὶ ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ
[9, 5]	μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι	ἔθει	καὶ λόγῳ, τὰς δὲ μὴ
[9, 5]	οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ	ἔθει	οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν
[9, 2]	(τῇ μὲν τοῦ εὖ δυνάμει	ἀκολουθεῖ	ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ
[9, 4]	τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ	ἀκολουθεῖ,	φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς
[9, 2]	τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον	ποιεῖ	καὶ τὸ θερμαντικὸν θερμότητα καὶ
[9, 2]	δυνατὰ τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς	ποιεῖ	τἀναντία· μιᾷ γὰρ ἀρχῇ περιέχεται,
[9, 7]	γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν ἐκτός,	ἐκεῖ	δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν
[9, 8]	εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ καὶ	δοκεῖ	(ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ
[9, 3]	ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα·	δοκεῖ	γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ
[9, 8]	τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν	δυνάμει	ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα
[9, 2]	ὅτι (τῇ μὲν τοῦ εὖ	δυνάμει	ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι
[9, 7]	(Οἷον ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ	δυνάμει	ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον
[9, 7]	ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο	δυνάμει	ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον
[9, 8]	ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ	δυνάμει·	ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ
[9, 9]	ἂν ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει	δυνάμει.	Διὰ τί δύο ὀρθαὶ τὸ
[9, 10]	καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ	δυνάμει,	ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο,
[9, 7]	ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο	δυνάμει·	ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται,
[9, 1]	τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ	δυνάμει	ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ
[9, 3]	(Τῶν γὰρ μὴ ὄντων ἔνια	δυνάμει	ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ, ὅτι
[9, 8]	Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς	δυνάμει	ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι δὲ
[9, 7]	δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ	δυνάμει	ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε οὔ,
[9, 6]	τὸ δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω	δυνάμει	ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν,
[9, 6]	κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται	δυνάμει	καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων,
[9, 7]	τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ	δυνάμει	καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει
[9, 7]	ἀόριστα. Πότε μὲν οὖν λεκτέον	δυνάμει	καὶ πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ
[9, 7]	γῆ ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ	δυνάμει	κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη,
[9, 6]	πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν	δυνάμει·	λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον ἐν
[9, 8]	σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ	δυνάμει	μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος
[9, 7]	ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς	δυνάμει	(μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε
[9, 7]	ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο	δυνάμει	οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 6]	ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ	δυνάμει	οἷον ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν
[9, 9]	εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ	δυνάμει	ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται·
[9, 8]	ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ	δυνάμει	ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν
[9, 7]	διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ	δυνάμει	ὄντος, ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς
[9, 7]	ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον	δυνάμει.	Ὅρος δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ
[9, 8]	θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι	δυνάμει	ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς τὸ
[9, 6]	τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι	δυνάμει	ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ
[9, 6]	ἅμα βαδίζει καὶ βεβάδικεν, οὐδ'	οἰκοδομεῖ	καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται καὶ
[9, 10]	κατὰ τὸ ποτέ, εἴ τις	ὑπολαμβάνει	ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον εἰ
[9, 8]	ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου (ἀεὶ	προλαμβάνει	ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως
[9, 6]	νοεῖ καὶ νενόηκεν, ἀλλ' οὐ	μανθάνει	καὶ μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται καὶ
[9, 8]	ὁ γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων	μανθάνει	κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ
[9, 8]	ταὐτῷ γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ	γένει	τῇ δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ κινητική,
[9, 7]	οὐσία ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ	συμβαίνει	τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ τὴν
[9, 4]	εἰ τὸ Α δυνατόν, τοῦτο	σημαίνει,	ἐὰν ᾖ τὸ Α καὶ
[9, 8]	λέγεται κατὰ τὸ ἔργον καὶ	συντείνει	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ'
[9, 6]	καὶ κεκίνηται, ἀλλ' ἕτερον, καὶ	κινεῖ	καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ
[9, 8]	φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ	κάμνει	τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ
[9, 6]	καὶ εὖ ἔζηκεν ἅμα, καὶ	εὐδαιμονεῖ	καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή,
[9, 6]	πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ ἅμα καὶ	φρονεῖ	καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν, ἀλλ'
[9, 3]	αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν	ἕξει	οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ'
[9, 3]	γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ	ἕξει	τὴν τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς
[9, 1]	τὰ οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ	ἕξει	τὸν τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ
[9, 4]	οὕτως, οὐδὲ τὰ Α Β	ἕξει	ὡς ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ
[9, 10]	καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως ἔτι	ὑπάρξει	καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ
[9, 6]	ὁρᾷ ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ	νοεῖ	καὶ νενόηκεν, ἀλλ' οὐ μανθάνει
[9, 6]	ὁρᾷ ἅμα τὸ αὐτό, καὶ	νοεῖ	καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν
[9, 2]	ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν.	~Ἐπεὶ	δ' αἱ μὲν ἐν τοῖς
[9, 8]	καὶ συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν.	Ἐπεὶ	δ' ἐστὶ τῶν μὲν ἔσχατον
[9, 1]	εἴπομεν ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις)	ἐπεὶ	δὲ λέγεται τὸ ὂν τὸ
[9, 6]	ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει.	~(Ἐπεὶ	δὲ περὶ τῆς κατὰ κίνησιν
[9, 2]	ἐναντίον, αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου.	Ἐπεὶ	δὲ τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται
[9, 5]	ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη.	(Ἐπεὶ	δὲ τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν
[9, 10]	ἡ ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν)	~Ἐπεὶ	δὲ τὸ ὂν λέγεται καὶ
[9, 8]	δυνάμει καὶ πότε οὔ, εἴρηται.	~Ἐπεὶ	δὲ τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς
[9, 6]	ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ.	Ἐπεὶ	δὲ τῶν πράξεων ὧν ἔστι
[9, 5]	τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις,	ἐπεὶ	ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ
[9, 7]	τόδε τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ	διαφέρει	τὸ καθ' οὗ καὶ τὸ
[9, 2]	δὲ τρόπον τινὰ κατὰ συμβεβηκός·	ἀποφάσει	γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ
[9, 9]	τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ	γενέσει	ἡ ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν)
[9, 8]	πρῶτον μὲν ὅτι τὰ τῇ	γενέσει	(ὕστερα τῷ εἴδει καὶ τῇ
[9, 5]	τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ	μαθήσει	οἷον τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς
[9, 5]	δύναμις, ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως	ποιήσει.	~(Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς κατὰ
[9, 5]	γὰρ ἂν ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο	ποιήσει	ὅταν ὡς δύναται ὑπάρχῃ καὶ
[9, 5]	δύο ἢ τὰ ἐναντία, οὐ	ποιήσει·	οὐ γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν
[9, 8]	οὐκ ἔχων τις τὴν ἐπιστήμην	ποιήσει	οὗ ἡ ἐπιστήμη· ὁ γὰρ
[9, 5]	δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα	ποιήσει	τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον.
[9, 3]	τὴν τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς	οἰκοδομήσει	πῶς λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα
[9, 6]	ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν	κινήσει,	μὴ ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα ἡ
[9, 2]	ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς	κινήσει	πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ τὰ
[9, 10]	τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ'	ἀληθεύσει	ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ οὕτως
[9, 9]	τὰ πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ	φύσει	τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ
[9, 6]	ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ	γνώσει.	Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν
[9, 10]	τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε	ἀληθεύει	μὲν ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος
[9, 4]	τὸ ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν	κωλύει	δυνατόν τι ὂν εἶναι ἢ
[9, 4]	μὴ ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν	κωλύει	μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω
[9, 8]	ἁπλῶς (κατά τι δὲ οὐδὲν	κωλύει,	οἷον ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ
[9, 7]	δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν	κωλύει	τῶν ἐν τούτῳ καὶ τῇ
[9, 8]	ποί (τούτου δ' ὕλην οὐδὲν	κωλύει	ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος
[9, 8]	ἐπιστήμη· ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ	ἔχει.	(Ἀλλὰ διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου
[9, 2]	ἔχειν, καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως	ἔχει	ἀρχήν, τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν
[9, 5]	οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως	ἔχει	αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι
[9, 5]	καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν·	ἔχει	δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ
[9, 2]	δέ, καὶ ἐν ψυχῇ ἣ	ἔχει	κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ
[9, 5]	ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ	ἔχει	τὴν δύναμιν καὶ ὡς ἔχει,
[9, 8]	αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς	ἔχει	τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι
[9, 8]	σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ ἤδη	ἔχει	τὸ εἶδος τὸ δ' οὔ)
[9, 5]	ἔχει τὴν δύναμιν καὶ ὡς	ἔχει,	(τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ παρόντος
[9, 5]	ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν	ἔχει	ὡς ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν,
[9, 8]	(παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς	ὑπάρχει	ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ ὅρασις
[9, 9]	μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα	ὑπάρχει·	τὰ δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον,
[9, 9]	φανερὰ ἂν ἦν· νῦν δ'	ἐνυπάρχει	δυνάμει. Διὰ τί δύο ὀρθαὶ
[9, 6]	(οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη	ἐνυπάρχει	τὸ τέλος καὶ ἡ πρᾶξις.
[9, 1]	οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν	πάσχει	αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ
[9, 1]	καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν τινα,	πάσχει	τὸ πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ'
[9, 8]	δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν	οὐθενί,	τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται
[9, 3]	(ἢ γὰρ λήθῃ ἢ πάθει	τινὶ	ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ δὴ
[9, 1]	δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί	τινι	λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ
[9, 8]	μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ	οἱ	ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος
[9, 3]	ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι ὄν,	οἱ	αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς
[9, 8]	κίνησις τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ	οἱ	διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ
[9, 8]	(τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν	οἱ	ἐν τοῖς λόγοις τὰς ἰδέας,
[9, 3]	ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ'	οἱ	λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ
[9, 3]	ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι	οἱ	λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ
[9, 3]	δέ τινες οἵ φασιν, οἷον	οἱ	Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι,
[9, 8]	ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ μὴ	οἱ	μελετῶντες· οὗτοι δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν
[9, 8]	μή ποτε στῇ, ὃ φοβοῦνται	οἱ	περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο
[9, 1]	τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως	οἱ	τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν
[9, 10]	τὸ σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς	οἱ	φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ
[9, 3]	εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ τινες	οἵ	φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν
[9, 3]	ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ	λόγοι	δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν,
[9, 3]	τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ	λόγοι	ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ γένεσιν.
[9, 1]	πως οἱ τῶν προτέρων δυνάμεων	λόγοι.	Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι μὲν
[9, 2]	τῶν δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται	ἄλογοι	αἱ δὲ μετὰ λόγου· διὸ
[9, 5]	δὲ ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις	ἄλογοι,	κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ
[9, 2]	ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ δὲ	ἄλογοι	μία ἑνός, οἷον τὸ θερμὸν
[9, 8]	γε κατὰ λόγον· αἱ δ'	ἄλογοι	τῷ παρεῖναι καὶ μὴ τῆς
[9, 8]	ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι	ἔλθοι	ἂν εἰς τὸ εἶδος· ὅταν
[9, 3]	τινες οἵ φασιν, οἷον οἱ	Μεγαρικοί,	ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν
[9, 2]	συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ	δηλοῖ	τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις
[9, 2]	ὁ δὲ λόγος ὁ αὐτὸς	δηλοῖ	τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν,
[9, 8]	κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ	ἄλλοι.	Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο
[9, 10]	ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ δὲ οὔ	(μεταβάλλοι	γὰρ ἄν) ἀλλὰ τὶ μὲν
[9, 3]	καὶ ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ	(τυφλοὶ	ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ
[9, 3]	δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν	(ἐκεῖνοι	δ' οἱ λόγοι δύναμιν καὶ
[9, 8]	δύναμιν κινούμενον ἀλλ' ἢ ποθὲν	ποί	(τούτου δ' ὕλην οὐδὲν κωλύει
[9, 8]	οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων	(καίτοι	ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ ταῦτα
[9, 4]	δυνατὸν τὴν διάμετρον μετρηθῆναι οὐ	μέντοι	μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ
[9, 3]	πέφυκε καὶ ἔτι ὄν, οἱ	αὐτοὶ	(τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας,
[9, 8]	ἔχωσιν, εἰ μὴ οἱ μελετῶντες·	οὗτοι	δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ
[9, 3]	γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε	οὗτοι	οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν
[9, 3]	ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ	κωφοί.	Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον
[9, 10]	εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ	ἔχοι	τις. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι
[9, 1]	ἐστι πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν·	(ἐπὶ	πλέον γάρ ἐστιν ἡ δύναμις
[9, 3]	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ	ἐπὶ	τὰ ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων
[9, 1]	ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς	ἐπὶ	τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς τῆς
[9, 5]	δὲ μὴ τοιαύτας καὶ τὰς	ἐπὶ	τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ
[9, 10]	Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς	ἐπὶ	τούτων τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ
[9, 1]	ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων) ἡ δ' ἐν
[9, 8]	τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ
[9, 8]	εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις
[9, 3]	εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν
[9, 3]	ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα
[9, 3]	ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν
[9, 7]	μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν
[9, 8]	ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν
[9, 6]	(τὸ δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ'	ἐπὶ	τῶν καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ
[9, 9]	ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν κακῶν τὸ τέλος καὶ
[9, 10]	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ'	ἐπὶ	τῶν πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι
[9, 10]	ἀλλὰ τὸ τί ἐστι ζητεῖται	περὶ	αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ
[9, 10]	ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ.	Περὶ	δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα τί
[9, 10]	μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι·	περὶ	δὲ τὰ ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν
[9, 1]	δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον	περὶ	δυνάμεως ἣ λέγεται μὲν μάλιστα
[9, 1]	κατὰ τὸ ἔργον, διορίσωμεν καὶ	περὶ	δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον
[9, 10]	τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ	περὶ	ἕνα οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ
[9, 6]	κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται,	περὶ	ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ ἐστιν
[9, 8]	τι (δῆλον δ' ἐν τοῖς	περὶ	κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα
[9, 10]	μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω εἶναι·	περὶ	μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα ἡ
[9, 1]		~(Περὶ	μὲν οὖν τοῦ πρώτως ὄντος
[9, 9]	ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ	(περὶ	μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο
[9, 10]	κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ καὶ	περὶ	τὰς μὴ συνθετὰς οὐσίας, οὐ
[9, 10]	ὅπερ εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι,	περὶ	ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ'
[9, 1]	λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες	περὶ	ταύτης, ἐν τοῖς περὶ τῆς
[9, 8]	κάμνει τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ	περὶ	τὴν δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς,
[9, 1]	εἰπόντες περὶ ταύτης, ἐν τοῖς	περὶ	τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ
[9, 6]	ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ	περὶ	τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως
[9, 1]	κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται,	περὶ	τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν
[9, 8]	ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς	περὶ	τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν
[9, 6]	πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν	περὶ	τὸ τέλος, οἷον τὸ ἰσχναίνειν
[9, 10]	ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ	περὶ	τὸ τί ἐστιν οὐκ ἔστιν
[9, 6]	(καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ	περὶ	τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια
[9, 10]	τις. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι	περὶ	τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη
[9, 1]	τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ	περὶ	τῶν ἄλλων. Ὅτι μὲν οὖν
[9, 8]	ποτε στῇ, ὃ φοβοῦνται οἱ	περὶ	φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο δρῶντα·
[9, 3]	καὶ τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ	ἀποδιδόασι	τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας
[9, 1]	(μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι	πᾶσι	τοῖς ὅροις ὁ τῆς πρώτης
[9, 7]	ἢ μὴ εἶναι· οἷον τοῖς	πάθεσι	τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ (σῶμα
[9, 3]	οὐκ ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν.	~Εἰσὶ	δέ τινες οἵ φασιν, οἷον
[9, 1]	αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές	εἰσι,	καὶ πρὸς πρώτην μίαν λέγονται,
[9, 8]	αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς	εἰσὶ	φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας
[9, 3]	ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι	ἐξαιροῦσι	καὶ κίνησιν καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ
[9, 1]	καὶ ἐν τοῖς τούτων λόγοις	ἐνυπάρχουσί	πως οἱ τῶν προτέρων δυνάμεων
[9, 6]	γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν	ἀποδίδωσι	τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν
[9, 5]	τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν	πλησιάζωσι,	τὸ μὲν ποιεῖν τὸ δὲ
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα	οἰκοδομῶσι	καὶ τὴν θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν·
[9, 8]	Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν	ὁρῶσι	τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν
[9, 10]	γὰρ ἄν) ἀλλὰ τὶ μὲν	τὶ	δ' οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν
[9, 8]	ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά	τι	δὲ οὐδὲν κωλύει, οἷον ποιὸν
[9, 8]	καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί	τι	(δῆλον δ' ἐν τοῖς περὶ
[9, 5]	ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν	τὶ	δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ πὼς
[9, 9]	νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ	τί	δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι
[9, 9]	Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ	τί;	Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ τε
[9, 8]	ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν	τι	εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ
[9, 3]	ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν	τι	εἶναι μὴ εἶναι δέ, καὶ
[9, 5]	δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν	τι	εἶναι τὸ κύριον· λέγω δὲ
[9, 9]	ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ	τί.	Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ
[9, 8]	ὅσων δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο	τι	ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν
[9, 8]	οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν	τί	ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ
[9, 7]	τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ δέ	τί	ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ'
[9, 3]	(ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ μικρόν	τι	ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν
[9, 7]	τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε	τι	ἢ μὴ εἶναι· οἷον τοῖς
[9, 6]	ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν	τι.	Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα
[9, 10]	Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ εἶναί	τι	καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ
[9, 7]	δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός	τι	καὶ τόδε τι τὸ κατηγορούμενον,
[9, 8]	διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί	τι	καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί
[9, 8]	τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος	τι	καὶ ὑπό τινος, καὶ τοῦτο
[9, 8]	τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ	τι	κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ
[9, 10]	ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ σκεπτέον	τί	λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ τὸ
[9, 10]	οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ	τὶ	μὲν τὶ δ' οὔ, οἷον
[9, 7]	οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι	τι	ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ'
[9, 8]	ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί	τι	(οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία
[9, 4]	εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν	τι	ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ
[9, 7]	πῦρ ὕλη πρώτη οὐ τόδε	τι	οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει τὸ
[9, 6]	κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ	τί	τέ ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ
[9, 6]	δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν	τί	τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 8]	(καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν	τι	τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν
[9, 10]	Περὶ δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα	τί	τὸ εἶναι ἢ μὴ εἶναι
[9, 7]	ἀλλ' εἶδός τι καὶ τόδε	τι	τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη
[9, 5]	τῶν ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν	ἔτι	δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει
[9, 3]	πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί.	Ἔτι	εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως,
[9, 8]	ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν.	Ἔτι	ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι
[9, 3]	δὲ καὶ ὅτε πέφυκε καὶ	ἔτι	ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται
[9, 10]	ἕνα οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ	ἔτι	τινὰ μὲν τινὰ δὲ οὒ
[9, 10]	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως	ἔτι	ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ
[9, 7]	δέ τί ἐστι πρῶτον (ὃ	μηκέτι	κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο
[9, 1]	λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ	ὁμοιότητί	τινι λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ
[9, 9]	ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν πλευράν,	ἰδόντι	ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ
[9, 9]	ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή,	ἰδόντι	δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε
[9, 6]	ὄντων, οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ	βαδίζοντι	καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν γὰρ
[9, 2]	τῆς ψυχῆς ἐν τῷ λόγον	ἔχοντι,	(δῆλον ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων
[9, 7]	ὅσων δὴ ἐν αὐτῷ τῷ	ἔχοντι,	ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος
[9, 1]	δύναμις, ἡ ἐν αὐτῷ τῷ	πάσχοντι	ἀρχὴ μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ' ἄλλου
[9, 1]	Ἡ μὲν γὰρ ἐν τῷ	πάσχοντι	(διὰ γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ
[9, 1]	ἄλλων) ἡ δ' ἐν τῷ	ποιοῦντι,	οἷον τὸ θερμὸν καὶ ἡ
[9, 8]	καὶ ἡ θεωρία ἐν τῷ	θεωροῦντι	καὶ ἡ ζωὴ ἐν τῇ
[9, 6]	πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον τῷ	ὁρῶντι	καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα
[9, 8]	(οἷον ἡ ὅρασις ἐν τῷ	ὁρῶντι	καὶ ἡ θεωρία ἐν τῷ
[9, 9]	τί δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον;	Ὅτι	αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι
[9, 8]	εἶδος τὸ δ' οὔ) καὶ	ὅτι	ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ
[9, 6]	ἐν τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν,	ὅτι	ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ
[9, 9]	καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν.	~Ὅτι	δὲ καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα
[9, 3]	μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν	ὅτι	δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν
[9, 4]	ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν	ὅτι	δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται
[9, 4]	δέ. Ἅμα δὲ δῆλον καὶ	ὅτι,	εἰ (τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη
[9, 8]	Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει	ὅτι	ἔλθοι ἂν εἰς τὸ εἶδος·
[9, 1]	προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν	ὅτι	ἔστι μὲν ὡς μία δύναμις
[9, 8]	οὖν καὶ ταύτῃ γε δῆλον	ὅτι	ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα
[9, 9]	(ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ	ὅτι	ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ
[9, 8]	ποιά τίς ἐστιν) Ὥστε φανερὸν	ὅτι	ἡ οὐσία καὶ τὸ εἶδος
[9, 2]	ἐν τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον	ὅτι	καὶ τῶν δυνάμεων αἱ μὲν
[9, 2]	νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον δὲ	ὅτι	λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ
[9, 1]	δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν ἄλλων.	Ὅτι	μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ
[9, 8]	μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων.	Ὅτι	μὲν οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια
[9, 6]	ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ	ὅτι	ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον
[9, 6]	ποτε (τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον	ὅτι	ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι
[9, 6]	δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν,	ὅτι	οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν
[9, 8]	θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ	ὅτι	οὐδὲν δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ
[9, 4]	οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν δέ,	ὅτι	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ
[9, 4]	μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι	ὅτι	οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι ὂν
[9, 4]	τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν	ὅτι	οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ
[9, 3]	δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ,	ὅτι	οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ
[9, 9]	ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα	ὅτι	οὐκ ἔστι τὸ κακὸν παρὰ
[9, 8]	Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο	ὅτι	οὐκ ἔχων τις τὴν ἐπιστήμην
[9, 3]	(κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο δὲ	ὅτι	οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ.
[9, 3]	οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ	ὅτι	οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ
[9, 8]	τοῖς περὶ τῆς οὐσίας λόγοις	ὅτι	πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ
[9, 10]	ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ καὶ	ὅτι	περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν
[9, 8]	οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν οὖν	ὅτι	προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι
[9, 8]	πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν	ὅτι	πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω
[9, 8]	δὴ τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν	ὅτι	πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως,
[9, 9]	τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν	ὅτι	τὰ δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν
[9, 8]	καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν	ὅτι	τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ
[9, 2]	τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ	ὅτι	(τῇ μὲν τοῦ εὖ δυνάμει
[9, 8]	δ' οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο	ὅτι	τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ
[9, 6]	ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν,	ὅτι	ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ
[9, 9]	ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο	εἰδότι.	Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει
[9, 7]	ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ γῆ ἆρ'	ἐστὶ	δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ
[9, 1]	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν	ἐστὶ	δύναμις, ἡ ἐν αὐτῷ τῷ
[9, 9]	κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν	ἐστι	δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι
[9, 10]	ἢ μή· ἀλλὰ τὸ τί	ἐστι	ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά
[9, 6]	μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ	ἐστι	καὶ ποῖον, ἐκ τούτων καὶ
[9, 9]	τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν	ἐστι	καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα·
[9, 7]	ἀλλ' ἔστι τι ὃ δυνατόν	ἐστι,	καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει.
[9, 1]	ποιεῖν καὶ πάσχειν (δυνατὸν γάρ	ἐστι	καὶ τῷ ἔχειν αὐτὸ δύναμιν
[9, 8]	(Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν τί	ἐστι	παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον,
[9, 1]	κυρίως, οὐ μὴν χρησιμωτάτη γέ	ἐστι	πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ
[9, 7]	τὸ ξύλον. Εἰ δέ τί	ἐστι	πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο
[9, 10]	καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ	ἐστι	σύνθετον, ὥστε εἶναι μὲν ὅταν
[9, 4]	μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ δή	ἐστι	ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ
[9, 4]	οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ	ἐστι	τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ
[9, 8]	(τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν	ἐστι	τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω
[9, 10]	ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί	ἐστι	τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι,
[9, 10]	τοῦτο δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων	ἐστὶ	τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε
[9, 8]	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ'	ἐστὶ	τῶν μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις
[9, 5]	ὡς ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν,	ἔστι	δ' οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων
[9, 8]	πρότερα τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν,	ἔστι	δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος
[9, 2]	ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν	ἔστι	δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον,
[9, 3]	μὴ βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν.	Ἔστι	δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν
[9, 3]	ὄντων ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ	ἔστι	δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν.
[9, 1]	καὶ τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ)	ἔστι	δὲ ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν
[9, 8]	χρόνῳ δ' ἔστι μὲν ὥς,	ἔστι	δὲ ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ
[9, 6]	ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων διήλθομεν.	Ἔστι	δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ
[9, 8]	δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη	ἔστι	δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς
[9, 5]	τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς	ἔστι	δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ'
[9, 8]	εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ	ἔστι	κατὰ δύναμιν κινούμενον ἀλλ' ἢ
[9, 4]	εἶναι ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ	ἔστι	μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν
[9, 1]	δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι	ἔστι	μὲν ὡς μία δύναμις (τοῦ
[9, 8]	καὶ τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ δ'	ἔστι	μὲν ὥς, ἔστι δὲ ὡς
[9, 6]	Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων ὧν	ἔστι	πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν
[9, 6]	ὧν ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ	ἔστι	ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ τελεία
[9, 8]	οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται καὶ	ἔστι	τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν
[9, 7]	ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ'	ἔστι	τι ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ
[9, 4]	τὸ Β δυνατὸν εἶναι, εἰ	ἔστι	τὸ Α ἀνάγκη εἶναι καὶ
[9, 10]	πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ οὐκ	ἔστι	τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος;
[9, 9]	τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ	ἔστι	τὸ κακὸν παρὰ τὰ πράγματα·
[9, 10]	οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ'	ἔστι	τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,
[9, 5]	ἔχει αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ'	ἔστι	τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις,
[9, 1]	ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ τούτοις	ἔνεστι	πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ τῆς
[9, 8]	μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ	οὐχὶ	θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ
[9, 10]	νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ τὸ	τί	ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ
[9, 10]	θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ	τί	ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ
[9, 1]	τὸ ὂν τὸ μὲν τὸ	τὶ	ἢ ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ