Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	δὲ σιωπῇ πάσχει καὶ κινεῖται	τὰ	ἀκόλουθα, καὶ ἐκ τῶν φθόγγων
[3, 3, 52]	πεφυκότων, ἐξ ὧν καὶ ἔπασχε	τὰ	ἄκρα τῶν κλάδων, ὡς ἐκ
[3, 3, 52]	βοὸς ὕλης· ὅθεν καὶ εἰς	τὰ	ἄλλα ζῷά φησιν εἰσκρίνεσθαι οἷον
[3, 3, 52]	φιλονεικῶσι κἂν ζήλῳ θυμῶνται, καὶ	τὰ	ἄλλα καθ´ ἓν γένη ὡσαύτως·
[3, 3, 52]	ἀιδιότητα κόσμου, ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα	τὰ	ἄλλα τῷ τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ
[3, 3, 52]	τὰ ἵππου ἔργα, ἄνθρωποι δὲ	τὰ	αὑτῶν ἕκαστοι ᾗ πεφύκασι καὶ
[3, 3, 52]	λόγος εἷς. ~Καὶ ὅτι δὲ	τὰ	βελτίω, καὶ τὰ χείρω. Ἐπεὶ
[3, 3, 52]	ἔμελλεν εἶναι. Καὶ τοίνυν καὶ	τὰ	γενόμενα ζῷα οὐ ψυχαὶ μόνον,
[3, 3, 52]	ἀλλὰ γενόμενα ἢ παρὰ ἀνθρώπων	τὰ	γενόμενα ἢ παρ´ ὁτουοῦν ἢ
[3, 3, 52]	καρποὶ καὶ τὰ φύλλα· καὶ	τὰ	γινόμενα ἀεὶ εἶχε τοὺς τῶν
[3, 3, 52]	τέταται δὴ ἐπὶ πάντα καὶ	τὰ	γινόμενα· τὰ δ´ ἐστὶ καὶ
[3, 3, 52]	καὶ κατὰ ταύτην τὸ ζῆν,	τὰ	δ´ ἄλλα ὅσον ἀνάγκη. Εἴτε
[3, 3, 52]	ἐπὶ πάντα καὶ τὰ γινόμενα·	τὰ	δ´ ἐστὶ καὶ ζῷα καὶ
[3, 3, 52]	οὐ ταὐτὰ τὰ μὲν πρῶτα,	τὰ	δὲ δεύτερα, τὰ δὲ ἐφεξῆς
[3, 3, 52]	φθαρῆναι, τὸ ἐγγὺς ἐγέννα μόνον.	Τὰ	δὲ διάκενα οἷον τῶν κλάδων
[3, 3, 52]	καὶ τὰ μὲν ἔμενεν ἀεί,	τὰ	δὲ ἐγίνετο ἀεί, οἱ καρποὶ
[3, 3, 52]	μιᾶς ἑστώσης αὐτῆς ἐν αὐτῇ·	τὰ	δὲ ἐξήνθησεν εἰς πλῆθος μεμερισμένον
[3, 3, 52]	μὲν πρῶτα, τὰ δὲ δεύτερα,	τὰ	δὲ ἐφεξῆς καὶ τῇ ἀξίᾳ
[3, 3, 52]	τούτων τι ἕν, ἀλλὰ πάντα·	τὰ	δὲ πάντα πολλά· πολλὰ δὲ
[3, 3, 52]	τὰ μὲν πλησίον τῆς ῥίζης,	τὰ	δὲ προιόντα εἰς τὸ πόρρω
[3, 3, 52]	πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο τὰ φωνήεντα,	τὰ	δὲ σιωπῇ πάσχει καὶ κινεῖται
[3, 3, 52]	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἀκόλουθα μὲν	τὰ	δρώμενα καὶ προνοίᾳ ἑπόμενα, εἴ
[3, 3, 52]	Συναπτέον τοίνυν αὖ πάλιν πάντα	τὰ	εἴδη ταῦτα εἰς ἓν τὸ
[3, 3, 52]	δὴ ὄντος τοῦ παντὸς ὁ	τὰ	ἐν αὐτῷ γινόμενα θεωρῶν θεωρεῖ
[3, 3, 52]	ταῦτα, οὕτω ποιεῖ, ὡς καὶ	τὰ	ἐν παντὶ ζῴῳ εἰς ἄλληλα,
[3, 3, 52]	δῆλον ὅτι τῷ συμπεπλέχθαι πάντα	τὰ	ἐναντία, οἷον τὴν μορφὴν καὶ
[3, 3, 52]	καὶ οἱ λόγοι, ὥστε καὶ	τὰ	ἔργα ἔσχατα ὄντα γεννήματα. Σύμφωνοι
[3, 3, 52]	ἕπεται κατὰ τὰς φύσεις καὶ	τὰ	ἔργα καὶ τὸ ζῆν τὸ
[3, 3, 52]	καθαρᾷ καὶ ὅσον ἐντεῦθεν εἰς	τὰ	ζῷα. Ἔρχεται δὲ μεριζόμενος ὁ
[3, 3, 52]	οἷο πυρὸς μὲν καίοντος, ἵππου	τὰ	ἵππου ἔργα, ἄνθρωποι δὲ τὰ
[3, 3, 52]	ἔδωκέ τι μετ´ αὐτὸ καὶ	τὰ	ἴχνη αὐτοῦ τοιαῦτα. Εἰ δὲ
[3, 3, 52]	καὶ διορθοῖτο τὸ πονῆσαν. Ὥστε	τὰ	κακὰ ἑπόμενα εἶναι, ἐξ ἀνάγκης
[3, 3, 52]	μὲν ποιητικός, ὁ δὲ συνάπτων	τὰ	κρείττω τοῖς γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια
[3, 3, 52]	ἀπήρτηται ἐκεῖνα τούτων, ἀλλ´ ἐπιλάμπει	τὰ	κρείττω τοῖς χείροσι καὶ ἡ
[3, 3, 52]	τὸ δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον.	Τὰ	μὲν γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ
[3, 3, 52]	καὶ καρπῶν καὶ φύλλων· καὶ	τὰ	μὲν ἔμενεν ἀεί, τὰ δὲ
[3, 3, 52]	ἐνταῦθα ἤδη ἐγίγνετο καὶ ἦν	τὰ	μὲν πλησίον τῆς ῥίζης, τὰ
[3, 3, 52]	δὲ ὄντα καὶ οὐ ταὐτὰ	τὰ	μὲν πρῶτα, τὰ δὲ δεύτερα,
[3, 3, 52]	οἱ λόγοι, τῶν δὲ μερῶν	τὰ	μέρη· μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης
[3, 3, 52]	τὸ ζῷον» γένος· εἶτα καὶ	τὰ	μὴ ζῷα κατ´ εἴδη αὖ·
[3, 3, 52]	καὶ βίος· καὶ γὰρ καὶ	τὰ	μόρια διάφορα ὄντα καὶ διάφορον
[3, 3, 52]	τε τοῦ αὐτοῦ καὶ πάσχοντος	τὰ	ὅσα αὐτῷ οἰκεῖα παθήματα πρὸς
[3, 3, 52]	ὁρώσῃ καὶ τὰς πράξεις καὶ	τὰ	πάθη καὶ ἃ δεῖ παρεῖναι,
[3, 3, 52]	εἴη τὸ λεγόμενον ὡς συνέχει	τὰ	πάντα ἀναλογία. Ἔστι δὲ τοιοῦτον
[3, 3, 52]	Οὐ γὰρ ἔδει ἀπηρτῆσθαι ἀλλήλων	τὰ	πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς ἄλληλα
[3, 3, 52]	Πόρρωθεν μὲν γὰρ ἐλθόντα ἄλλα	τὰ	ποιοῦντα εἰς ἄλληλα, ἐξ ἀρχῆς
[3, 3, 52]	δοκεῖ περὶ τούτων; Ἢ καὶ	τὰ	πονηρὰ καὶ τὰ χρηστὰ λόγος
[3, 3, 52]	τὸ κατ´ ἀξίαν. Καὶ εἰς	τὰ	προβεβιωμένα δὲ ἀναπέμπειν δεῖ τὸν
[3, 3, 52]	αἵ τε ψυχαὶ πρὸς ἀλλήλας	τά	τε ἔργα· σύμφωνα δὲ οὕτως,
[3, 3, 52]	προνοίας. Συνείρεται μὲν οὖν καὶ	τὰ	τοιαῦτα τῶν ἔργων, πεποίηται δὲ
[3, 3, 52]	ἐγίνετο ἀεί, οἱ καρποὶ καὶ	τὰ	φύλλα· καὶ τὰ γινόμενα ἀεὶ
[3, 3, 52]	καὶ οὑτωσὶ πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο	τὰ	φωνήεντα, τὰ δὲ σιωπῇ πάσχει
[3, 3, 52]	ὅτι δὲ τὰ βελτίω, καὶ	τὰ	χείρω. Ἐπεὶ πῶς ἂν εἴη
[3, 3, 52]	ζῴου ἐν τῷ συνθέτῳ μορφοῦντα	τὰ	χείρω. Ζῴου δὴ ὄντος τοῦ
[3, 3, 52]	ἰατροῦ εἰργάσατο. ~Πόθεν οὖν καὶ	τὰ	χείρω μάντεις προλέγουσι καὶ εἰς
[3, 3, 52]	Ἢ καὶ τὰ πονηρὰ καὶ	τὰ	χρηστὰ λόγος περιείληφεν ὁ πᾶς,
[3, 3, 52]	κύριος τοῦ τάδε ἑλέσθαι ἢ	τάδε»	Ἀλλ´ ἃ αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι
[3, 3, 52]	γὰρ εἰ ἐγὼ κύριος τοῦ	τάδε	ἑλέσθαι ἢ τάδε» Ἀλλ´ ἃ
[3, 3, 52]	τοῦ παντὸς φορὰν ὁρῶντες πρὸς	ταῖς	ἄλλαις μαντείαις προλέγουσι ταῦτα; Ἢ
[3, 3, 52]	οἱ δὲ τῇ ἑτέρᾳ ἢ	ταῖς	ἑτέραις ταῖς χείροσι χρῶνται. Πάρεισι
[3, 3, 52]	τῇ ἑτέρᾳ ἢ ταῖς ἑτέραις	ταῖς	χείροσι χρῶνται. Πάρεισι δὲ κἀκεῖναι
[3, 3, 52]	τέχνη ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων καὶ	τάξιν	δηλούντων καὶ οὐδαμοῦ πρὸς τὸ
[3, 3, 52]	πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ ὁρώσῃ καὶ	τὰς	πράξεις καὶ τὰ πάθη καὶ
[3, 3, 52]	οἱ διάφοροι. Καὶ ἕπεται κατὰ	τὰς	φύσεις καὶ τὰ ἔργα καὶ
[3, 3, 52]	γὰρ ὁ πᾶς λόγος γεννᾷ	ταῦτα,	ἀλλ´ ὁ πᾶς ἐστι μετὰ
[3, 3, 52]	εἰς πάντας, εἴπερ μέρη καὶ	ταῦτα	αὐτῶν; Λέγω δὲ τὴν ἀρχὴν
[3, 3, 52]	αὖ πάλιν πάντα τὰ εἴδη	ταῦτα	εἰς ἓν τὸ ζῷον» γένος·
[3, 3, 52]	καὶ ὅσα. Συμφέρεται γὰρ καὶ	ταῦτα	ἐκείνοις κἀκεῖνα τούτοις συντελοῦντα ἅμα
[3, 3, 52]	πρὸς ταῖς ἄλλαις μαντείαις προλέγουσι	ταῦτα;	Ἢ δῆλον ὅτι τῷ συμπεπλέχθαι
[3, 3, 52]	ὁ πᾶς, οὗ μέρη καὶ	ταῦτα·	οὐ γὰρ ὁ πᾶς λόγος
[3, 3, 52]	εἰ ποιεῖ δὲ ἐκεῖνα εἰς	ταῦτα,	οὕτω ποιεῖ, ὡς καὶ τὰ
[3, 3, 52]	πεποίηται μόνον ὄντος καὶ κατὰ	ταῦτα	ποιοῦντος καὶ πάσχοντος ἀπῆν αἰτία
[3, 3, 52]	πολλὰ δὲ ὄντα καὶ οὐ	ταὐτὰ	τὰ μὲν πρῶτα, τὰ δὲ
[3, 3, 52]	ὧν δὲ μόνη, καὶ κατὰ	ταύτην	τὸ ζῆν, τὰ δ´ ἄλλα
[3, 3, 52]	πάντα. Πρόεισι δὲ ἤδη ἐκ	ταύτης	ἕκαστα μενούσης ἐκείνης ἔνδον οἷον
[3, 3, 52]	ὅτι μὴ ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι·	ταὐτὸν	γὰρ τούτῳ διὰ τί ἄνθρωποι
[3, 3, 52]	τε ψυχαὶ πρὸς ἀλλήλας τά	τε	ἔργα· σύμφωνα δὲ οὕτως, ὡς
[3, 3, 52]	οἱ ἐναντίοι. Εἰ δὲ οἷόν	τε	ἦν κἀκείνου ἄρχειν τοῦ στρατοπέδου,
[3, 3, 52]	αὐτῷ οἰκεῖα παθήματα πρὸς αὐτό	τε	καὶ πρὸς τὴν σύνταξιν τὴν
[3, 3, 52]	τις μὴ ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός	τε	ποιεῖ καὶ παρὰ τὴν πρόνοιαν
[3, 3, 52]	εἴς τε τὸ ὑγιαῖνον εἴς	τε	τὸ κάμνον. Ὃ δ´ ἄν
[3, 3, 52]	παρὰ τῆς τέχνης ἐδίδου εἴς	τε	τὸ ὑγιαῖνον εἴς τε τὸ
[3, 3, 52]	πρὸς τὸ κάτω ἤδη ἐνεργοῦντός	τε	τοῦ αὐτοῦ καὶ πάσχοντος τὰ
[3, 3, 52]	ὄντα γεννήματα. Σύμφωνοι δὲ αἵ	τε	ψυχαὶ πρὸς ἀλλήλας τά τε
[3, 3, 52]	τούτων συμβαῖνον ἔχῃ χώραν τοῦ	τεθῆναι	εὖ, καὶ ἐλήλυθε πάντα τρόπον
[3, 3, 52]	κρείττω τοῖς χείροσι καὶ ἡ	τελεία	πρόνοια τοῦτο· καὶ λόγος ὁ
[3, 3, 52]	ἡ πρόνοια ἐξ ἀρχῆς εἰς	τέλος	κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ ἴση οἷον
[3, 3, 52]	τὴν πρόνοιαν τὴν ἐπ´ αὐτῷ·	τέταται	δὴ ἐπὶ πάντα καὶ τὰ
[3, 3, 52]	δὲ σημαίνοντα τὰ ἄλλα τῷ	τετηρηκότι·	ἐπεὶ καὶ αἱ ἄλλαι μαντικαὶ
[3, 3, 52]	ὅτι μόνον εἰπεῖν, καὶ ἡ	τέχνη	ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων καὶ τάξιν
[3, 3, 52]	καὶ ὁ ἰατρὸς παρὰ τῆς	τέχνης	ἐδίδου εἴς τε τὸ ὑγιαῖνον
[3, 3, 52]	δεύτερα, τὰ δὲ ἐφεξῆς καὶ	τῇ	ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι. Καὶ τοίνυν
[3, 3, 52]	ὡς πέπλασται. Ἢ τὸ ὑποκείμενον	τῇ	ἀρχῇ ὁ λόγος ἐστὶ καὶ
[3, 3, 52]	μὲν τῇ ἑτέρᾳ, οἱ δὲ	τῇ	ἑτέρᾳ ἢ ταῖς ἑτέραις ταῖς
[3, 3, 52]	ἔχουσι χρῶνται, ἀλλ´ οἱ μὲν	τῇ	ἑτέρᾳ, οἱ δὲ τῇ ἑτέρᾳ
[3, 3, 52]	τῷ λόγῳ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐν	τῇ	ὕλῃ, καὶ ἡ ὕλη, οὐχ
[3, 3, 52]	ἔτι μᾶλλον ἀποδεκτέον· ὥστε κινδυνεύειν	τὴν	αἰτίαν ἐπὶ τοὺς γενομένους ἰέναι,
[3, 3, 52]	τοῦ ἐν τοῖς ἤθεσιν ἑκάστου	τὴν	αἰτίαν ἢ ἐπὶ τὸ γενόμενον
[3, 3, 52]	οὐδὲ τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ καὶ	τὴν	ἄνω πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς τὸ
[3, 3, 52]	ἰέναι μόνον· τὸ δὲ κατὰ	τὴν	ἀρχὴν αὖ τὸ μὲν ἔπασχε,
[3, 3, 52]	καὶ ταῦτα αὐτῶν; Λέγω δὲ	τὴν	ἀρχὴν τὴν τοιαύτην. Ἐπὶ μὲν
[3, 3, 52]	ἔστιν ὃ ἐγένετο κατὰ φύσιν	τὴν	αὐτοῦ ἔλαττον, καί, εἰ τὸ
[3, 3, 52]	καὶ πάσχει τὸ πρόσφορον εἰς	τὴν	αὐτοῦ φύσιν, καὶ ὅτι τοῦτο
[3, 3, 52]	ἐν αὐτῷ τὸ κατὰ φύσιν	τὴν	ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ τῷ ὅλῳ
[3, 3, 52]	μόρια διάφορα ὄντα καὶ διάφορον	τὴν	ἐνέργειαν ἔχοντα· ἄλλο γὰρ ποιοῦσι
[3, 3, 52]	ὧν ἐστι καὶ τὴν πρόνοιαν	τὴν	ἐπ´ αὐτῷ· τέταται δὴ ἐπὶ
[3, 3, 52]	πάσχοντος ἀπῆν αἰτία ἡ κατὰ	τὴν	ἐπιτίμησιν, ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζῴων
[3, 3, 52]	συμπεπλέχθαι πάντα τὰ ἐναντία, οἷον	τὴν	μορφὴν καὶ τὴν ὕλην· οἷον
[3, 3, 52]	ζῴου συνθέτου ὄντος ὁ {τι}	τὴν	μορφὴν καὶ τὸν λόγον θεωρῶν
[3, 3, 52]	καὶ ἐξ ὧν ἐστι καὶ	τὴν	πρόνοιαν τὴν ἐπ´ αὐτῷ· τέταται
[3, 3, 52]	αὐτός τε ποιεῖ καὶ παρὰ	τὴν	πρόνοιαν τοῦ ἰατροῦ εἰργάσατο. ~Πόθεν
[3, 3, 52]	τε καὶ πρὸς τὴν σύνταξιν	τὴν	πρὸς ἄλλο. Καὶ δὴ καὶ
[3, 3, 52]	Καὶ τὸ τοιόνδε εἶναι ἐπὶ	τὴν	προτέραν βιοτὴν ἀνάγοι τις, οἷον
[3, 3, 52]	πρὸς αὐτό τε καὶ πρὸς	τὴν	σύνταξιν τὴν πρὸς ἄλλο. Καὶ
[3, 3, 52]	αὐτῶν; Λέγω δὲ τὴν ἀρχὴν	τὴν	τοιαύτην. Ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν
[3, 3, 52]	χείρω μάντεις προλέγουσι καὶ εἰς	τὴν	τοῦ παντὸς φορὰν ὁρῶντες πρὸς
[3, 3, 52]	ἐκείνης οὐ δυνηθέντων, ἀλλὰ κατὰ	τὴν	τῶν πραξάντων ἢ κατ´ ἄλλο
[3, 3, 52]	αὐτῷ ἐργάσεται ποιώσας καθ´ αὑτὸν	τὴν	ὕλην ἢ σύμφωνον εὑρών. Οὐ
[3, 3, 52]	ἐναντία, οἷον τὴν μορφὴν καὶ	τὴν	ὕλην· οἷον ἐπὶ ζῴου συνθέτου
[3, 3, 52]	ὅσα δεύτερα καὶ τρίτα ἐλάττω	τὴν	φύσιν τῶν πρὸ αὐτῶν ἔχει,
[3, 3, 52]	ἡ ἄνωθεν, ἡ δὲ ἀπὸ	τῆς	ἄνω, ὁ ἕτερος λόγος συνημμένος
[3, 3, 52]	πρὸς ἄλλο· οἷον καὶ τὸ	τῆς	Ἑλένης κάλλος πρὸς μὲν τὸν
[3, 3, 52]	τοῦ μὲν βελτίονος τὸ βέλτιον	τῆς	ἐνεργείας, τοῦ δὲ πρὸς τὸ
[3, 3, 52]	ἡμῶν κατ´ αἰτίας οὐχ ὑπὸ	τῆς	προνοίας ἠναγκασμένων, ἀλλ´ ἐξ αὐτῶν
[3, 3, 52]	ἐξ αὐτῶν συναψάντων μὲν τοῖς	τῆς	προνοίας καὶ ἀπὸ προνοίας ἔργοις,
[3, 3, 52]	τοὺς γενομένους ἰέναι, τὸ δὲ	τῆς	προνοίας μειζόνως ἔχειν. ~Ἁπλοῦ μὲν
[3, 3, 52]	ἀρχὴν ἄλλην ἐλευθέραν οὐκ ἔξω	τῆς	προνοίας οὖσαν οὐδὲ τοῦ λόγου
[3, 3, 52]	ἐπληροῦτο ἐκ τῶν αὖ ἐκ	τῆς	ῥίζης καὶ αὐτῶν ἄλλον τρόπον
[3, 3, 52]	καὶ ἦν τὰ μὲν πλησίον	τῆς	ῥίζης, τὰ δὲ προιόντα εἰς
[3, 3, 52]	γὰρ καὶ ὁ ἰατρὸς παρὰ	τῆς	τέχνης ἐδίδου εἴς τε τὸ
[3, 3, 52]	τὸν λόγον αὖ ἐν αὐτῷ	τῆς	ὕλης, ἣν αὐτῷ ἐργάσεται ποιώσας
[3, 3, 52]	ἄτακτον ἀποκλινόντων, μᾶλλον δὲ καταμαρτυρούσης	τῆς	φορᾶς καὶ εἰς φῶς ἀγούσης
[3, 3, 52]	ζῷά φησιν εἰσκρίνεσθαι οἷον ἄλλης	τῆς	ψυχῆς γενομένης καὶ ἑτεροιωθέντος τοῦ
[3, 3, 52]	αὐτοῦ, οἷον εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν	τι	ἀλλήλους ὅμοιοι γενόμενοι ἐκ τῶν
[3, 3, 52]	ἡγεμὼν εἴη, ὑφ´ ᾧ πάντα,	τί	ἂν ἀσύντακτον, τί δὲ οὐκ
[3, 3, 52]	ἔχουσι· ταὐτὸν γὰρ τούτῳ διὰ	τί	ἄνθρωποι οὐχ ὅπερ θεοί; Διὰ
[3, 3, 52]	ἄνθρωποι οὐχ ὅπερ θεοί; Διὰ	τί	γὰρ ἐνταῦθα οὔτε αὐτὰ οὔτε
[3, 3, 52]	οὐκ ἐνεργοῦσαι εἰς αὐτούς, οὔ	τι	γε αὐταὶ ἀργοῦσαι· πράττει γὰρ
[3, 3, 52]	ᾧ πάντα, τί ἂν ἀσύντακτον,	τί	δὲ οὐκ ἂν συνηρμοσμένον εἴη;
[3, 3, 52]	εἰ μὲν παρ´ αὐτοῦ προστιθέντος	τι	εἰς τὸ κρεῖττον, αὐτὸς αἴτιος
[3, 3, 52]	κατὰ πρόνοιαν πεπραχότος ἢ πεποιηκότος	τι	ἐν ἡμῖν πάθος. Οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	νῷ, νοῦς δὲ οὐ τούτων	τι	ἕν, ἀλλὰ πάντα· τὰ δὲ
[3, 3, 52]	ἢ ζῴου ἢ ἀψύχου, εἴ	τι	ἐφεξῆς τούτοις χρηστόν, πάλιν κατείληπται
[3, 3, 52]	καὶ μᾶλλον θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ	τι	μετ´ αὐτὸ καὶ τὰ ἴχνη
[3, 3, 52]	χείρων. Ἀλλ´ ἐξ ἀρχῆς διὰ	τί	ὁ χείρων ἐγένετο καὶ πῶς
[3, 3, 52]	οὐ μόνον ἥδε; Ἀλλὰ διὰ	τί	οὐ μόνη; Ἐφ´ ὧν δὲ
[3, 3, 52]	μὴ εἰς αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ	τί	οὖν οὐκ ἐνεργεῖ εἰς πάντας,
[3, 3, 52]	ἐπὶ ζῴου συνθέτου ὄντος ὁ	{τι}	τὴν μορφὴν καὶ τὸν λόγον
[3, 3, 52]		~Τί	τοίνυν δοκεῖ περὶ τούτων; Ἢ
[3, 3, 52]	τῶν πραξάντων ἢ κατ´ ἄλλο	τι	τῶν ἐν τῷ παντί, μηδ´
[3, 3, 52]	χείρω. Ἐπεὶ πῶς ἂν εἴη	τι	χεῖρον ἐν πολυειδεῖ μὴ ὄντος
[3, 3, 52]	εὖ, καὶ ἐλήλυθε πάντα τρόπον	τινὰ	εὐμήχανον παρὰ τοῦ στρατηγοῦ, καίτοι
[3, 3, 52]	τῷ παντὶ ἀναιροῦσι πρόνοιαν αὐτήν.	Τίνος	γὰρ ἔσται; Οὐ γὰρ δὴ
[3, 3, 52]	εἰς τούτους οὐκ ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ	τίνος,	εἴποι τις ἄν, παροῦσαι; Ἢ
[3, 3, 52]	ἀνδρὸς τοῦτο ποιεῖν ἢ σοφοῦ	τινος	καὶ θείου· ἢ θεὸς ἂν
[3, 3, 52]	ἐξ ἐναντίων. Ἐκ γὰρ ἑνός	τινος	ὁρμηθέντα πάντα εἰς ἓν συνέρχεται
[3, 3, 52]	ἐστι μετὰ τούτων. Ψυχῆς γάρ	τινος	πάσης ἐνέργεια οἱ λόγοι, τῶν
[3, 3, 52]	οὐκ ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ τίνος, εἴποι	τις	ἄν, παροῦσαι; Ἢ οὐ πάρεισι;
[3, 3, 52]	ἢ θεὸς ἂν ἔχοι, φαίη	τις	ἄν, τοῦτο τὸ γέρας. Καὶ
[3, 3, 52]	καὶ ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν ἄν	τις	αὐτὸς πράξας κατὰ λόγον τὸν
[3, 3, 52]	δρώμενα καὶ προνοίᾳ ἑπόμενα, εἴ	τις	δρῴη θεοῖς φίλα· ἦν γὰρ
[3, 3, 52]	εἰ ἐπὶ τὸν ποιήσαντα, εἴ	τις	ἐστίν, ἀνενεγκεῖν δεῖ τοῦ ποιοῦ
[3, 3, 52]	τὸ κάμνον. Ὃ δ´ ἄν	τις	μὴ ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός τε
[3, 3, 52]	ἐπὶ τὴν προτέραν βιοτὴν ἀνάγοι	τις,	οἷον γινομένου ἐκ τῶν προτέρων
[3, 3, 52]	ἡ πρὸς ἄλλο ἄλλου ὥσπερ	τις	σύγκρασίς ἐστιν, ἑτέρου ἐξ ἀμφοῖν
[3, 3, 52]	ἀνάγκη λέγειν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ	τὸ	αἴτιον εἶναι. Ἀλλὰ πρῶτον μὲν
[3, 3, 52]	τὴν αὐτοῦ ἔλαττον, καί, εἰ	τὸ	ἀκόλουθον πάσχει, πάσχει τὸ κατ´
[3, 3, 52]	τάξιν δηλούντων καὶ οὐδαμοῦ πρὸς	τὸ	ἄτακτον ἀποκλινόντων, μᾶλλον δὲ καταμαρτυρούσης
[3, 3, 52]	εἰργάζετο, Ἰδομενεὺς δὲ ἔπαθεν οὐ	τὸ	αὐτό· καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ καλὸς
[3, 3, 52]	ἐν ἡμῖν πάθος. Οὐ γὰρ	τὸ	αὐτὸ ποιεῖ πᾶν προσελθὸν παντί,
[3, 3, 52]	ποιεῖ πᾶν προσελθὸν παντί, ἀλλὰ	τὸ	αὐτὸ πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο
[3, 3, 52]	μὴ ὄντος βελτίονος, ἢ πῶς	τὸ	βέλτιον μὴ χείρονος; Ὥστε οὐκ
[3, 3, 52]	χεῖρον ὡς τὸ βέλτιον πρὸς	τὸ	βέλτιον, οἷον ὡς ὄμμα πρὸς
[3, 3, 52]	ἐν τῷ βελτίονι, ἀλλὰ ἀποδεκτέον	τὸ	βέλτιον, ὅτι ἔδωκεν ἑαυτοῦ τῷ
[3, 3, 52]	χεῖρον πρὸς τὸ χεῖρον ὡς	τὸ	βέλτιον πρὸς τὸ βέλτιον, οἷον
[3, 3, 52]	οἰκεῖον ἔχοντος, τοῦ μὲν βελτίονος	τὸ	βέλτιον τῆς ἐνεργείας, τοῦ δὲ
[3, 3, 52]	ἑκάστου τὴν αἰτίαν ἢ ἐπὶ	τὸ	γενόμενον αὐτό· ἢ ὅλως οὐκ
[3, 3, 52]	γίνεται σπεύδων εἰς ὕλην, καὶ	τὸ	γενόμενον ἐξ αὐτοῦ ἐνδεέστερον. Σκόπει
[3, 3, 52]	ἐνδεέστερον. Σκόπει δὴ ὅσον ἀφέστηκε	τὸ	γενόμενον καὶ ὅμως ἐστὶ θαῦμα.
[3, 3, 52]	θαῦμα. Οὐ τοίνυν, εἰ τοιοῦτον	τὸ	γενόμενον, καὶ τὸ πρὸ αὐτοῦ
[3, 3, 52]	ἔχοι, φαίη τις ἄν, τοῦτο	τὸ	γέρας. Καὶ γὰρ οὐ τοῦ
[3, 3, 52]	ὑπὸ προνοίας οὔτε κατὰ πρόνοιαν,	τὸ	δ´ ὑπὸ τοῦ σώφρονος ἔργον
[3, 3, 52]	ὥσπερ καὶ ἐν ζῴῳ ἑκάστῳ.	Τὸ	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἀκόλουθα μὲν
[3, 3, 52]	νοῦς γὰρ καὶ ψυχὴ καθαρά·	τὸ	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ὅσον μὲν
[3, 3, 52]	ἀρχὴν αὖ τὸ μὲν ἔπασχε,	τὸ	δὲ ἐποίει, ἡ δὲ ἀρχὴ
[3, 3, 52]	προνοίας καὶ ἀπὸ προνοίας ἔργοις,	τὸ	δὲ ἐφεξῆς συνεῖραι κατὰ βούλησιν
[3, 3, 52]	οἴεσθαι τὸ πάθος ἰέναι μόνον·	τὸ	δὲ κατὰ τὴν ἀρχὴν αὖ
[3, 3, 52]	αἰτίαν ἐπὶ τοὺς γενομένους ἰέναι,	τὸ	δὲ τῆς προνοίας μειζόνως ἔχειν.
[3, 3, 52]	δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος ἀρξαμένη,	τὸ	δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον. Τὰ
[3, 3, 52]	Καὶ γὰρ οὐ τοῦ μάντεως	τὸ	διότι, ἀλλὰ τὸ ὅτι μόνον
[3, 3, 52]	αὐταὶ ἀργοῦσαι· πράττει γὰρ ἕκαστον	τὸ	ἑαυτοῦ. Ἀλλ´ εἰς τούτους οὐκ
[3, 3, 52]	καὶ εἰ ἐγέννησε πρὶν φθαρῆναι,	τὸ	ἐγγὺς ἐγέννα μόνον. Τὰ δὲ
[3, 3, 52]	εἶτα ὁμοῦ, εἰ βούλει, εἰς	τὸ	εἶναι· εἶτα εἰς τὸ παρέχον
[3, 3, 52]	εἶναι· εἶτα εἰς τὸ παρέχον	τὸ	εἶναι. Καὶ πάλιν ἐπὶ τούτῳ
[3, 3, 52]	ἀρχῇ ὁ λόγος ἐστὶ καὶ	τὸ	ἐκ τοῦ λόγου γενόμενον καὶ
[3, 3, 52]	ἐξ αὐτῶν συμπλεκομένων προεώραται, ἵνα	τὸ	ἐκ τούτων συμβαῖνον ἔχῃ χώραν
[3, 3, 52]	ἀλλὰ ἐγένετο ἐξ ἀρχῆς ἔλαττον	τὸ	ἔλαττον καὶ ἔστιν ὃ ἐγένετο
[3, 3, 52]	ἐκδήσας κατάβαινε διαιρῶν καὶ σκιδνάμενον	τὸ	ἓν ὁρῶν τῷ ἐπὶ πάντα
[3, 3, 52]	τὰ ἔργα καὶ τὸ ζῆν	τὸ	εὖ καὶ τὸ κακῶς. ~Αἱ
[3, 3, 52]	δὲ μόνη, καὶ κατὰ ταύτην	τὸ	ζῆν, τὰ δ´ ἄλλα ὅσον
[3, 3, 52]	φύσεις καὶ τὰ ἔργα καὶ	τὸ	ζῆν τὸ εὖ καὶ τὸ
[3, 3, 52]	τὰ εἴδη ταῦτα εἰς ἓν	τὸ	ζῷον» γένος· εἶτα καὶ τὰ
[3, 3, 52]	ἀκολουθίᾳ ἐμπλεκεῖσαι. Συμπλέκει δὲ πάντα	τὸ	ἡγούμενον συμφερομένων τῶν ἐφ´ ἑκάτερα
[3, 3, 52]	τὸ ζῆν τὸ εὖ καὶ	τὸ	κακῶς. ~Αἱ δὲ συντυχίαι οὐ
[3, 3, 52]	τε τὸ ὑγιαῖνον εἴς τε	τὸ	κάμνον. Ὃ δ´ ἄν τις
[3, 3, 52]	εἰ τὸ ἀκόλουθον πάσχει, πάσχει	τὸ	κατ´ ἀξίαν. Καὶ εἰς τὰ
[3, 3, 52]	αὐτὸς οὐ δύναται πρόνοιαν καὶ	τὸ	κατὰ πρόνοιαν χωρὶς καὶ αὖ
[3, 3, 52]	ἑκάστου πράττοντος τῶν ἐν αὐτῷ	τὸ	κατὰ φύσιν τὴν ἑαυτοῦ ἐν
[3, 3, 52]	τῆς ἐνεργείας, τοῦ δὲ πρὸς	τὸ	κάτω ἤδη ἐνεργοῦντός τε τοῦ
[3, 3, 52]	τὴν ἄνω πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς	τὸ	κάτω λέγομεν. Τὸ μὲν γὰρ
[3, 3, 52]	παρ´ αὐτοῦ προστιθέντος τι εἰς	τὸ	κρεῖττον, αὐτὸς αἴτιος ἑαυτῷ ὁ
[3, 3, 52]	Καὶ τοῦτ´ ἂν ἴσως εἴη	τὸ	λεγόμενον ὡς συνέχει τὰ πάντα
[3, 3, 52]	καὶ τὸν λόγον θεωρῶν καὶ	τὸ	μεμορφωμένον θεωρεῖ. Οὐ γὰρ ὡσαύτως
[3, 3, 52]	ὀνομάζοντες πρὸς τὸ κάτω λέγομεν.	Τὸ	μὲν γὰρ εἰς ἓν πάντα
[3, 3, 52]	δύο, ἃ ὁ λόγος ζητεῖ,	τὸ	μέν, εἰ ἐπὶ τὸν ποιήσαντα,
[3, 3, 52]	δὲ κατὰ τὴν ἀρχὴν αὖ	τὸ	μὲν ἔπασχε, τὸ δὲ ἐποίει,
[3, 3, 52]	εἴδη αὖ· εἶτα εἰς ἓν	τὸ	μὴ ζῷον» εἶτα ὁμοῦ, εἰ
[3, 3, 52]	ἔσχατον ἐξ ἀρχῆς ἠρτημένου, ἑκάστου	τὸ	οἰκεῖον ἔχοντος, τοῦ μὲν βελτίονος
[3, 3, 52]	τοῦ μάντεως τὸ διότι, ἀλλὰ	τὸ	ὅτι μόνον εἰπεῖν, καὶ ἡ
[3, 3, 52]	ὡς ἐκ τοῦ πλησίον οἴεσθαι	τὸ	πάθος ἰέναι μόνον· τὸ δὲ
[3, 3, 52]	δὲ τῶν συντεταγμένων. Ἐτάχθη δὲ	τὸ	πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ ὁρώσῃ καὶ
[3, 3, 52]	εἰς τὸ εἶναι· εἶτα εἰς	τὸ	παρέχον τὸ εἶναι. Καὶ πάλιν
[3, 3, 52]	παρὰ τοῦ γεννητοῦ, ἄτοπος ὁ	τὸ	πλέον ἀπαιτῶν τοῦ δοθέντος, ὥσπερ
[3, 3, 52]	συνάγοι καὶ ἰῷτο καὶ διορθοῖτο	τὸ	πονῆσαν. Ὥστε τὰ κακὰ ἑπόμενα
[3, 3, 52]	ῥίζης, τὰ δὲ προιόντα εἰς	τὸ	πόρρω ἐσχίζετο καὶ μέχρις οἷον
[3, 3, 52]	Καὶ παρὰ μὲν τοῦ ἀκολάστου	τὸ	πραχθὲν οὔτε ὑπὸ προνοίας οὔτε
[3, 3, 52]	εἰ τοιοῦτον τὸ γενόμενον, καὶ	τὸ	πρὸ αὐτοῦ τοιοῦτον· ἔστι γὰρ
[3, 3, 52]	πέφυκεν ἕκαστον, οὕτω καὶ πάσχει	τὸ	πρόσφορον εἰς τὴν αὐτοῦ φύσιν,
[3, 3, 52]	αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι μὴ ἐπεισόδιον	τὸ	σὸν τῷ παντί, ἀλλ´ ἠρίθμησαι
[3, 3, 52]	ἄλλο πρὸς ἄλλο· οἷον καὶ	τὸ	τῆς Ἑλένης κάλλος πρὸς μὲν
[3, 3, 52]	κρατήσει, εἶτα ἡ πλάσις. Καὶ	τὸ	τοιόνδε εἶναι ἐπὶ τὴν προτέραν
[3, 3, 52]	καὶ ὅτι τοῦτο τοιοῦτον, καὶ	τὸ	τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω γὰρ καὶ
[3, 3, 52]	τῆς τέχνης ἐδίδου εἴς τε	τὸ	ὑγιαῖνον εἴς τε τὸ κάμνον.
[3, 3, 52]	κατὰ πρόνοιαν χωρὶς καὶ αὖ	τὸ	ὑποκείμενον ὅσα δίδωσιν εἰς τὸ
[3, 3, 52]	τὸ ὑποκείμενον ὅσα δίδωσιν εἰς	τὸ	{ὑποκείμενον} παρ´ αὐτοῦ. Ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 3, 52]	τὸ ὑποκείμενον ὡς πέπλασται. Ἢ	τὸ	ὑποκείμενον τῇ ἀρχῇ ὁ λόγος
[3, 3, 52]	οὐχ ὁ λόγος κρατήσει, εἶτα	τὸ	ὑποκείμενον ὡς πέπλασται. Ἢ τὸ
[3, 3, 52]	μὴ χείρονος; Ὥστε οὐκ αἰτιατέον	τὸ	χεῖρον ἐν τῷ βελτίονι, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	Ὅλως δὲ οἱ ἀναιρεῖν ἀξιοῦντες	τὸ	χεῖρον ἐν τῷ παντὶ ἀναιροῦσι
[3, 3, 52]	τοιοῦτον ἡ ἀναλογία, ὥστε καὶ	τὸ	χεῖρον πρὸς τὸ χεῖρον ὡς
[3, 3, 52]	ὥστε καὶ τὸ χεῖρον πρὸς	τὸ	χεῖρον ὡς τὸ βέλτιον πρὸς
[3, 3, 52]	αὐτὸ καὶ τὰ ἴχνη αὐτοῦ	τοιαῦτα.	Εἰ δὲ δὴ καὶ πλέον
[3, 3, 52]	Συνείρεται μὲν οὖν καὶ τὰ	τοιαῦτα	τῶν ἔργων, πεποίηται δὲ οὐ
[3, 3, 52]	ἀνάγκη. Εἴτε γὰρ ἡ σύστασις	τοιαύτη,	ὡς οἷον εἰς θολερὸν ἐμβάλλειν,
[3, 3, 52]	Λέγω δὲ τὴν ἀρχὴν τὴν	τοιαύτην.	Ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων
[3, 3, 52]	καὶ κακία πρὸς ἀδικίαν. Εἰ	τοίνυν	ἀναλογία ἐν τῷ παντί, καὶ
[3, 3, 52]	οὕτω καὶ ἀνθρώπους θετέον. Συναπτέον	τοίνυν	αὖ πάλιν πάντα τὰ εἴδη
[3, 3, 52]	~Τί	τοίνυν	δοκεῖ περὶ τούτων; Ἢ καὶ
[3, 3, 52]	καὶ ὅμως ἐστὶ θαῦμα. Οὐ	τοίνυν,	εἰ τοιοῦτον τὸ γενόμενον, καὶ
[3, 3, 52]	κἀκεῖθεν ἠρτημένων τῶν ἐφεξῆς. ~Γίνεται	τοίνυν	ἡ πρόνοια ἐξ ἀρχῆς εἰς
[3, 3, 52]	τῇ ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι. Καὶ	τοίνυν	καὶ τὰ γενόμενα ζῷα οὐ
[3, 3, 52]	εἶτα ἡ πλάσις. Καὶ τὸ	τοιόνδε	εἶναι ἐπὶ τὴν προτέραν βιοτὴν
[3, 3, 52]	τῷ παντί, ἀλλ´ ἠρίθμησαι ὁ	τοιόσδε.	Ἀλλὰ πόθεν ὁ τοιόσδε; Ἔστι
[3, 3, 52]	ὁ τοιόσδε. Ἀλλὰ πόθεν ὁ	τοιόσδε;	Ἔστι δὴ δύο, ἃ ὁ
[3, 3, 52]	γενόμενον, καὶ τὸ πρὸ αὐτοῦ	τοιοῦτον·	ἔστι γὰρ παντὸς κρεῖττον τοῦ
[3, 3, 52]	σώφρων καλὸς ἄλλο πρὸς σώφρονα	τοιοῦτον·	ἢ πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο ὁ
[3, 3, 52]	τὰ πάντα ἀναλογία. Ἔστι δὲ	τοιοῦτον	ἡ ἀναλογία, ὥστε καὶ τὸ
[3, 3, 52]	αὐτοῦ φύσιν, καὶ ὅτι τοῦτο	τοιοῦτον,	καὶ τὸ τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω
[3, 3, 52]	ἐστὶ θαῦμα. Οὐ τοίνυν, εἰ	τοιοῦτον	τὸ γενόμενον, καὶ τὸ πρὸ
[3, 3, 52]	ὅτι τοῦτο τοιοῦτον, καὶ τὸ	τοιοῦτον	τοῦτο· οὕτω γὰρ καὶ λόγος
[3, 3, 52]	ὁ δὲ συνάπτων τὰ κρείττω	τοῖς	γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια ἡ ἄνωθεν,
[3, 3, 52]	δεῖ τοῦ ποιοῦ τοῦ ἐν	τοῖς	ἤθεσιν ἑκάστου τὴν αἰτίαν ἢ
[3, 3, 52]	ἀκολουθοῦσι δὲ καὶ αὗται συμφώνως	τοῖς	πρὸ αὐτῶν καὶ ἴασιν ἀκολουθίᾳ
[3, 3, 52]	ἀλλ´ ἐξ αὐτῶν συναψάντων μὲν	τοῖς	τῆς προνοίας καὶ ἀπὸ προνοίας
[3, 3, 52]	τούτων, ἀλλ´ ἐπιλάμπει τὰ κρείττω	τοῖς	χείροσι καὶ ἡ τελεία πρόνοια
[3, 3, 52]	κατὰ πρόνοιαν τοῦ ζῴου, γενομένης	τομῆς	καὶ ὅλως τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς
[3, 3, 52]	τὰ προβεβιωμένα δὲ ἀναπέμπειν δεῖ	τὸν	λογισμὸν ὡς κἀκεῖθεν ἠρτημένων τῶν
[3, 3, 52]	λόγος δὲ λεγέσθω ἔχειν καὶ	τὸν	λόγον αὖ ἐν αὐτῷ τῆς
[3, 3, 52]	ὁ {τι} τὴν μορφὴν καὶ	τὸν	λόγον θεωρῶν καὶ τὸ μεμορφωμένον
[3, 3, 52]	λόγου γενόμενον καὶ ὂν κατὰ	τὸν	λόγον· ὥστε οὐχ ἡ ὕλη
[3, 3, 52]	τῆς Ἑλένης κάλλος πρὸς μὲν	τὸν	Πάριν ἄλλο εἰργάζετο, Ἰδομενεὺς δὲ
[3, 3, 52]	ζητεῖ, τὸ μέν, εἰ ἐπὶ	τὸν	ποιήσαντα, εἴ τις ἐστίν, ἀνενεγκεῖν
[3, 3, 52]	γὰρ ἐνταῦθα οὔτε αὐτὰ οὔτε	τὸν	ποιήσαντα εὐλόγως αἰτιώμεθα, ἐπὶ δὲ
[3, 3, 52]	τῶν προτέρων ἀμυδροῦ ὡς πρὸς	τὸν	πρὸ αὐτοῦ τοῦ λόγου, οἷον
[3, 3, 52]	τις αὐτὸς πράξας κατὰ λόγον	τὸν	τοῦ ἰατροῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ
[3, 3, 52]	κατ´ ἀναλογίαν ἄλλη ἐν ἄλλῳ	τόπῳ,	ὥσπερ ἐπὶ ζῴου ἑνὸς εἰς
[3, 3, 52]	αὐτὸν ἄλλο. Καὶ παρὰ μὲν	τοῦ	ἀκολάστου τὸ πραχθὲν οὔτε ὑπὸ
[3, 3, 52]	ἔχειν. ~Ἁπλοῦ μὲν γὰρ ὄντος	τοῦ	ἀνθρώπου λέγω δὲ ἁπλοῦ ὡς
[3, 3, 52]	τὸ κάτω ἤδη ἐνεργοῦντός τε	τοῦ	αὐτοῦ καὶ πάσχοντος τὰ ὅσα
[3, 3, 52]	ἄλληλα, ἐξ ἀρχῆς δὲ ἀπὸ	τοῦ	αὐτοῦ, οἷον εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν
[3, 3, 52]	Οὐ γὰρ δὴ αὐτῆς οὐδὲ	τοῦ	βελτίονος· ἐπεὶ καὶ τὴν ἄνω
[3, 3, 52]	σύμφωνον εὑρών. Οὐ γὰρ ὁ	τοῦ	βοὸς λόγος ἐπ´ ἄλλης ἢ
[3, 3, 52]	ἀλλ´ ἔδει ἔξωθεν προσεῖναι παρὰ	τοῦ	γεννητοῦ, ἄτοπος ὁ τὸ πλέον
[3, 3, 52]	τοιοῦτον· ἔστι γὰρ παντὸς κρεῖττον	τοῦ	γενομένου καὶ ἔξω αἰτίας καὶ
[3, 3, 52]	βελτίονος τὸ βέλτιον τῆς ἐνεργείας,	τοῦ	δὲ πρὸς τὸ κάτω ἤδη
[3, 3, 52]	ἄτοπος ὁ τὸ πλέον ἀπαιτῶν	τοῦ	δοθέντος, ὥσπερ εἰ καὶ ἐπὶ
[3, 3, 52]	ἐστίν, ἀνενεγκεῖν δεῖ τοῦ ποιοῦ	τοῦ	ἐν τοῖς ἤθεσιν ἑκάστου τὴν
[3, 3, 52]	~Αἱ δὲ συντυχίαι οὐ κύριαι	τοῦ	εὖ, ἀκολουθοῦσι δὲ καὶ αὗται
[3, 3, 52]	σώματι ὑγιείας δοθείσης κατὰ πρόνοιαν	τοῦ	ζῴου, γενομένης τομῆς καὶ ὅλως
[3, 3, 52]	ἐξίτηλον ἤδη προιόντων. Ὁ γὰρ	τοῦ	ζῴου λόγος, κἂν ἔμψυχος ᾖ,
[3, 3, 52]	τῶν παθημάτων καὶ ἐνεργημάτων μία	τοῦ	ζῴου οἷον φωνὴ καὶ ζωὴ
[3, 3, 52]	ποιεῖ καὶ παρὰ τὴν πρόνοιαν	τοῦ	ἰατροῦ εἰργάσατο. ~Πόθεν οὖν καὶ
[3, 3, 52]	αὐτὸς πράξας κατὰ λόγον τὸν	τοῦ	ἰατροῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ
[3, 3, 52]	λόγος ἐστὶ καὶ τὸ ἐκ	τοῦ	λόγου γενόμενον καὶ ὂν κατὰ
[3, 3, 52]	τῆς ψυχῆς γενομένης καὶ ἑτεροιωθέντος	τοῦ	λόγου, ἵνα γένηται ψυχὴ βοός,
[3, 3, 52]	ὡς πρὸς τὸν πρὸ αὐτοῦ	τοῦ	λόγου, οἷον ψυχῆς ἀσθενεστέρας γενομένης·
[3, 3, 52]	ἔξω τῆς προνοίας οὖσαν οὐδὲ	τοῦ	λόγου τοῦ ὅλου· οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	τὸ γέρας. Καὶ γὰρ οὐ	τοῦ	μάντεως τὸ διότι, ἀλλὰ τὸ
[3, 3, 52]	ἠρτημένου, ἑκάστου τὸ οἰκεῖον ἔχοντος,	τοῦ	μὲν βελτίονος τὸ βέλτιον τῆς
[3, 3, 52]	Ἆρ´ οὖν μετρήσαντος αὐτοῦ προαιρέσει	τοῦ	μὴ δεῖν πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς·
[3, 3, 52]	προνοίας οὖσαν οὐδὲ τοῦ λόγου	τοῦ	ὅλου· οὐ γὰρ ἀπήρτηται ἐκεῖνα
[3, 3, 52]	σμικρὰ ῥοπὴ ἀρκεῖ εἰς ἔκβασιν	τοῦ	ὀρθοῦ. Καὶ ἡ συμπλοκὴ δὲ
[3, 3, 52]	τὰ χείρω. Ζῴου δὴ ὄντος	τοῦ	παντὸς ὁ τὰ ἐν αὐτῷ
[3, 3, 52]	μάντεις προλέγουσι καὶ εἰς τὴν	τοῦ	παντὸς φορὰν ὁρῶντες πρὸς ταῖς
[3, 3, 52]	ἄκρα τῶν κλάδων, ὡς ἐκ	τοῦ	πλησίον οἴεσθαι τὸ πάθος ἰέναι
[3, 3, 52]	εἴ τις ἐστίν, ἀνενεγκεῖν δεῖ	τοῦ	ποιοῦ τοῦ ἐν τοῖς ἤθεσιν
[3, 3, 52]	πάντα τρόπον τινὰ εὐμήχανον παρὰ	τοῦ	στρατηγοῦ, καίτοι ἔξωθεν ἦν ὅσα
[3, 3, 52]	οἷον ἐν στρατηγίαις ἡγουμένου μὲν	τοῦ	στρατηγοῦ, συμπνεόντων δὲ τῶν συντεταγμένων.
[3, 3, 52]	οἷόν τε ἦν κἀκείνου ἄρχειν	τοῦ	στρατοπέδου, εἰ δὲ δὴ ὁ
[3, 3, 52]	κατὰ πρόνοιαν, τὸ δ´ ὑπὸ	τοῦ	σώφρονος ἔργον οὐχ ὑπὸ προνοίας
[3, 3, 52]	~Καὶ γὰρ εἰ ἐγὼ κύριος	τοῦ	τάδε ἑλέσθαι ἢ τάδε» Ἀλλ´
[3, 3, 52]	ἐκ τούτων συμβαῖνον ἔχῃ χώραν	τοῦ	τεθῆναι εὖ, καὶ ἐλήλυθε πάντα
[3, 3, 52]	πρόνοια μία· εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ	τοῦ	χείρονος ἀρξαμένη, τὸ δὲ ὑπεράνω
[3, 3, 52]	ὥστε κινδυνεύειν τὴν αἰτίαν ἐπὶ	τοὺς	γενομένους ἰέναι, τὸ δὲ τῆς
[3, 3, 52]	καὶ τὰ γινόμενα ἀεὶ εἶχε	τοὺς	τῶν ἐπάνω λόγους ἐν αὐτοῖς
[3, 3, 52]	δὲ πρὸς ἄλληλα ἀμῃγέπῃ. Καὶ	τοῦτ´	ἂν ἴσως εἴη τὸ λεγόμενον
[3, 3, 52]	κατὰ λόγον τὸν τοῦ ἰατροῦ.	Τοῦτο	γὰρ καὶ ὁ ἰατρὸς παρὰ
[3, 3, 52]	ἀνθρώπων, ὅτι μὴ κρεῖττον ἢ	τοῦτο;	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι ἐδύνατο
[3, 3, 52]	ἐν ψόγῳ ὁ κακὸς καὶ	τοῦτο	ἴσως εὐλόγως. Οὐ γὰρ μόνον
[3, 3, 52]	χείροσι καὶ ἡ τελεία πρόνοια	τοῦτο·	καὶ λόγος ὁ μὲν ποιητικός,
[3, 3, 52]	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι ἐδύνατο	τοῦτο	κάλλιον εἶναι, εἰ μὲν παρ´
[3, 3, 52]	ἀνθρώπου λέγω δὲ ἁπλοῦ ὡς	τοῦτο	ὃ πεποίηται μόνον ὄντος καὶ
[3, 3, 52]	τοῦτο τοιοῦτον, καὶ τὸ τοιοῦτον	τοῦτο·	οὕτω γὰρ καὶ λόγος εἷς.
[3, 3, 52]	παρ´ αὐτοῦ. Ἀλλ´ οὐδὲ ἀνδρὸς	τοῦτο	ποιεῖν ἢ σοφοῦ τινος καὶ
[3, 3, 52]	ἂν ἔχοι, φαίη τις ἄν,	τοῦτο	τὸ γέρας. Καὶ γὰρ οὐ
[3, 3, 52]	τὴν αὐτοῦ φύσιν, καὶ ὅτι	τοῦτο	τοιοῦτον, καὶ τὸ τοιοῦτον τοῦτο·
[3, 3, 52]	καὶ οὐδὲν ἔρημον. Ἢ οὐ	τούτοις,	ἐν οἷς μὴ εἰς αὐτοὺς
[3, 3, 52]	γὰρ καὶ ταῦτα ἐκείνοις κἀκεῖνα	τούτοις	συντελοῦντα ἅμα πρὸς σύστασιν καὶ
[3, 3, 52]	ἢ ἀψύχου, εἴ τι ἐφεξῆς	τούτοις	χρηστόν, πάλιν κατείληπται προνοίᾳ, ὡς
[3, 3, 52]	ἕκαστον τὸ ἑαυτοῦ. Ἀλλ´ εἰς	τούτους	οὐκ ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ τίνος, εἴποι
[3, 3, 52]	ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι· ταὐτὸν γὰρ	τούτῳ	διὰ τί ἄνθρωποι οὐχ ὅπερ
[3, 3, 52]	τὸ εἶναι. Καὶ πάλιν ἐπὶ	τούτῳ	ἐκδήσας κατάβαινε διαιρῶν καὶ σκιδνάμενον
[3, 3, 52]	ὅλου· οὐ γὰρ ἀπήρτηται ἐκεῖνα	τούτων,	ἀλλ´ ἐπιλάμπει τὰ κρείττω τοῖς
[3, 3, 52]	~Τί τοίνυν δοκεῖ περὶ	τούτων;	Ἢ καὶ τὰ πονηρὰ καὶ
[3, 3, 52]	συμπλεκομένων προεώραται, ἵνα τὸ ἐκ	τούτων	συμβαῖνον ἔχῃ χώραν τοῦ τεθῆναι
[3, 3, 52]	αὕτη νῷ, νοῦς δὲ οὐ	τούτων	τι ἕν, ἀλλὰ πάντα· τὰ
[3, 3, 52]	ἀλλ´ ὁ πᾶς ἐστι μετὰ	τούτων.	Ψυχῆς γάρ τινος πάσης ἐνέργεια
[3, 3, 52]	ζῴου, γενομένης τομῆς καὶ ὅλως	τραύματος,	πάλιν ἐφεξῆς ὁ λόγος ὁ
[3, 3, 52]	πάντα, ἀλλ´ ὅσα δεύτερα καὶ	τρίτα	ἐλάττω τὴν φύσιν τῶν πρὸ
[3, 3, 52]	τῆς ῥίζης καὶ αὐτῶν ἄλλον	τρόπον	πεφυκότων, ἐξ ὧν καὶ ἔπασχε
[3, 3, 52]	τεθῆναι εὖ, καὶ ἐλήλυθε πάντα	τρόπον	τινὰ εὐμήχανον παρὰ τοῦ στρατηγοῦ,
[3, 3, 52]	κρατεῖν καὶ μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως	τυγχανόντων	τῶν ἡμαρτημένων, οἷον ἐν ἑνὶ
[3, 3, 52]	ἐπεὶ καὶ αἱ ἄλλαι μαντικαὶ	τῷ	ἀναλόγῳ. Οὐ γὰρ ἔδει ἀπηρτῆσθαι
[3, 3, 52]	οὐκ αἰτιατέον τὸ χεῖρον ἐν	τῷ	βελτίονι, ἀλλὰ ἀποδεκτέον τὸ βέλτιον,
[3, 3, 52]	διάφορα ἐκφύντα καὶ ἐναντία γενόμενα	τῷ	ἐξ ἑνὸς εἶναι συνέλκεται ὅμως
[3, 3, 52]	καὶ σκιδνάμενον τὸ ἓν ὁρῶν	τῷ	ἐπὶ πάντα φθάνειν καὶ ὁμοῦ
[3, 3, 52]	μόνον. Τὰ μὲν γὰρ ἐν	τῷ	κόσμῳ τῷ νοητῷ πάντα λόγος
[3, 3, 52]	πρῶτον μὲν δόξει οὐκέτι ἐν	τῷ	λόγῳ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐν τῇ
[3, 3, 52]	κατὰ πρόνοιαν δέ· σύμφωνον γὰρ	τῷ	λόγῳ, ὥσπερ καὶ ὃ ὑγιεινῶς
[3, 3, 52]	μὲν γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ	τῷ	νοητῷ πάντα λόγος καὶ ὑπὲρ
[3, 3, 52]	φύσιν τὴν ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ	τῷ	ὅλῳ ὅμως ὄντος, οἷο πυρὸς
[3, 3, 52]	ὅτι μὴ ἐπεισόδιον τὸ σὸν	τῷ	παντί, ἀλλ´ ἠρίθμησαι ὁ τοιόσδε.
[3, 3, 52]	ἀναιρεῖν ἀξιοῦντες τὸ χεῖρον ἐν	τῷ	παντὶ ἀναιροῦσι πρόνοιαν αὐτήν. Τίνος
[3, 3, 52]	ἀδικίαν. Εἰ τοίνυν ἀναλογία ἐν	τῷ	παντί, καὶ προειπεῖν ἔνι· καὶ
[3, 3, 52]	κατ´ ἄλλο τι τῶν ἐν	τῷ	παντί, μηδ´ αὐτοῦ κατὰ πρόνοιαν
[3, 3, 52]	προλέγουσι ταῦτα; Ἢ δῆλον ὅτι	τῷ	συμπεπλέχθαι πάντα τὰ ἐναντία, οἷον
[3, 3, 52]	θεωρεῖ, ἀλλὰ λόγον ζῴου ἐν	τῷ	συνθέτῳ μορφοῦντα τὰ χείρω. Ζῴου
[3, 3, 52]	ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα τὰ ἄλλα	τῷ	τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ αἱ ἄλλαι
[3, 3, 52]	κρατοῦσιν, ὅμως ἀνάγκη λέγειν ἐν	τῷ	ὑποκειμένῳ τὸ αἴτιον εἶναι. Ἀλλὰ
[3, 3, 52]	τὸ βέλτιον, ὅτι ἔδωκεν ἑαυτοῦ	τῷ	χείρονι. Ὅλως δὲ οἱ ἀναιρεῖν
[3, 3, 52]	δοθέντος, ὥσπερ εἰ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ζῴων ἀπαιτοῖ καὶ τῶν
[3, 3, 52]	τὴν τοιαύτην. Ἐπὶ μὲν γὰρ	τῶν	ἄλλων ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ
[3, 3, 52]	ἐπιτίμησιν, ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζῴων	τῶν	ἄλλων. Νῦν δὲ ἄνθρωπος μόνον
[3, 3, 52]	μὴ αἰσθάνεται, ἢ ἐπὶ ζῴων	τῶν	ἄλλων, ὅτι μὴ ὡς ἄνθρωποι
[3, 3, 52]	οἷον τῶν κλάδων ἐπληροῦτο ἐκ	τῶν	αὖ ἐκ τῆς ῥίζης καὶ
[3, 3, 52]	τι ἀλλήλους ὅμοιοι γενόμενοι ἐκ	τῶν	αὐτῶν ὁρμηθέντες τῶν πεποιηκότων.
[3, 3, 52]	τινος πάσης ἐνέργεια οἱ λόγοι,	τῶν	δὲ μερῶν τὰ μέρη· μιᾶς
[3, 3, 52]	εἶναι ζῷον πολὺ ἑκάστου πράττοντος	τῶν	ἐν αὐτῷ τὸ κατὰ φύσιν
[3, 3, 52]	πραξάντων ἢ κατ´ ἄλλο τι	τῶν	ἐν τῷ παντί, μηδ´ αὐτοῦ
[3, 3, 52]	τὰ γινόμενα ἀεὶ εἶχε τοὺς	τῶν	ἐπάνω λόγους ἐν αὐτοῖς οἷον
[3, 3, 52]	μὲν οὖν καὶ τὰ τοιαῦτα	τῶν	ἔργων, πεποίηται δὲ οὐ προνοίᾳ,
[3, 3, 52]	δὲ πάντα τὸ ἡγούμενον συμφερομένων	τῶν	ἐφ´ ἑκάτερα κατὰ φύσιν, οἷον
[3, 3, 52]	τὸν λογισμὸν ὡς κἀκεῖθεν ἠρτημένων	τῶν	ἐφεξῆς. ~Γίνεται τοίνυν ἡ πρόνοια
[3, 3, 52]	κατὰ τὴν ἐπιτίμησιν, ὥσπερ ἐπὶ	τῶν	ζῴων τῶν ἄλλων. Νῦν δὲ
[3, 3, 52]	καὶ μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως τυγχανόντων	τῶν	ἡμαρτημένων, οἷον ἐν ἑνὶ σώματι
[3, 3, 52]	μόνον. Τὰ δὲ διάκενα οἷον	τῶν	κλάδων ἐπληροῦτο ἐκ τῶν αὖ
[3, 3, 52]	ὧν καὶ ἔπασχε τὰ ἄκρα	τῶν	κλάδων, ὡς ἐκ τοῦ πλησίον
[3, 3, 52]	τῶν φθόγγων ἁπάντων καὶ ἐκ	τῶν	παθημάτων καὶ ἐνεργημάτων μία τοῦ
[3, 3, 52]	γενόμενοι ἐκ τῶν αὐτῶν ὁρμηθέντες	τῶν	πεποιηκότων.
[3, 3, 52]	οὐ δυνηθέντων, ἀλλὰ κατὰ τὴν	τῶν	πραξάντων ἢ κατ´ ἄλλο τι
[3, 3, 52]	καὶ τρίτα ἐλάττω τὴν φύσιν	τῶν	πρὸ αὐτῶν ἔχει, καὶ σμικρὰ
[3, 3, 52]	ἀνάγοι τις, οἷον γινομένου ἐκ	τῶν	προτέρων ἀμυδροῦ ὡς πρὸς τὸν
[3, 3, 52]	μὲν τοῦ στρατηγοῦ, συμπνεόντων δὲ	τῶν	συντεταγμένων. Ἐτάχθη δὲ τὸ πᾶν
[3, 3, 52]	κινεῖται τὰ ἀκόλουθα, καὶ ἐκ	τῶν	φθόγγων ἁπάντων καὶ ἐκ τῶν
[3, 3, 52]	τῶν ἄλλων ζῴων ἀπαιτοῖ καὶ	τῶν	φυτῶν. Δεῖ γὰρ οὐ ζητεῖν,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007