Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	τάδε ἑλέσθαι ἢ τάδε» Ἀλλ´	ἃ	αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι μὴ ἐπεισόδιον
[3, 3, 52]	πράξεις καὶ τὰ πάθη καὶ	ἃ	δεῖ παρεῖναι, σιτία καὶ ποτὰ
[3, 3, 52]	ὁ τοιόσδε; Ἔστι δὴ δύο,	ἃ	ὁ λόγος ζητεῖ, τὸ μέν,
[3, 3, 52]	τῆς φορᾶς καὶ εἰς φῶς	ἀγούσης	καὶ πρὶν παρ´ αὐτῶν φανῆναι,
[3, 3, 52]	ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ, οἷον εἰ	ἀδελφοὶ	δρῷέν τι ἀλλήλους ὅμοιοι γενόμενοι
[3, 3, 52]	πρὸς δικαιοσύνην καὶ κακία πρὸς	ἀδικίαν.	Εἰ τοίνυν ἀναλογία ἐν τῷ
[3, 3, 52]	τὰ φύλλα· καὶ τὰ γινόμενα	ἀεὶ	εἶχε τοὺς τῶν ἐπάνω λόγους
[3, 3, 52]	ἔμενεν ἀεί, τὰ δὲ ἐγίνετο	ἀεί,	οἱ καρποὶ καὶ τὰ φύλλα·
[3, 3, 52]	φύλλων· καὶ τὰ μὲν ἔμενεν	ἀεί,	τὰ δὲ ἐγίνετο ἀεί, οἱ
[3, 3, 52]	ἄλλα τῷ τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ	αἱ	ἄλλαι μαντικαὶ τῷ ἀναλόγῳ. Οὐ
[3, 3, 52]	τὸ εὖ καὶ τὸ κακῶς.	~Αἱ	δὲ συντυχίαι οὐ κύριαι τοῦ
[3, 3, 52]	ἔσχατα ὄντα γεννήματα. Σύμφωνοι δὲ	αἵ	τε ψυχαὶ πρὸς ἀλλήλας τά
[3, 3, 52]	συντελοῦντα ἅμα πρὸς σύστασιν καὶ	ἀιδιότητα	κόσμου, ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα τὰ
[3, 3, 52]	ἑλέσθαι ἢ τάδε» Ἀλλ´ ἃ	αἱρήσει,	συντέτακται, ὅτι μὴ ἐπεισόδιον τὸ
[3, 3, 52]	ἐπὶ φυτῶν γενέσεως, ὅτι μὴ	αἰσθάνεται,	ἢ ἐπὶ ζῴων τῶν ἄλλων,
[3, 3, 52]	ταῦτα ποιοῦντος καὶ πάσχοντος ἀπῆν	αἰτία	ἡ κατὰ τὴν ἐπιτίμησιν, ὥσπερ
[3, 3, 52]	Ἀλλ´ εἰς τούτους οὐκ ἐνεργοῦσιν	αἰτίᾳ	τίνος, εἴποι τις ἄν, παροῦσαι;
[3, 3, 52]	μᾶλλον ἀποδεκτέον· ὥστε κινδυνεύειν τὴν	αἰτίαν	ἐπὶ τοὺς γενομένους ἰέναι, τὸ
[3, 3, 52]	ἐν τοῖς ἤθεσιν ἑκάστου τὴν	αἰτίαν	ἢ ἐπὶ τὸ γενόμενον αὐτό·
[3, 3, 52]	κρεῖττον τοῦ γενομένου καὶ ἔξω	αἰτίας	καὶ μᾶλλον θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ
[3, 3, 52]	καὶ γὰρ παρ´ ἡμῶν κατ´	αἰτίας	οὐχ ὑπὸ τῆς προνοίας ἠναγκασμένων,
[3, 3, 52]	βέλτιον μὴ χείρονος; Ὥστε οὐκ	αἰτιατέον	τὸ χεῖρον ἐν τῷ βελτίονι,
[3, 3, 52]	γενόμενον αὐτό· ἢ ὅλως οὐκ	αἰτιατέον,	ὥσπερ οὐδὲ ἐπὶ φυτῶν γενέσεως,
[3, 3, 52]	λέγειν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ τὸ	αἴτιον	εἶναι. Ἀλλὰ πρῶτον μὲν δόξει
[3, 3, 52]	τι εἰς τὸ κρεῖττον, αὐτὸς	αἴτιος	ἑαυτῷ ὁ μὴ ποιήσας· εἰ
[3, 3, 52]	αὐτὰ οὔτε τὸν ποιήσαντα εὐλόγως	αἰτιώμεθα,	ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων, ὅτι μὴ
[3, 3, 52]	πρὸς σώφρονα τοιοῦτον· ἢ πρὸς	ἀκόλαστον	ἄλλο ὁ αὐτός, ὁ δ´
[3, 3, 52]	ἔπαθεν οὐ τὸ αὐτό· καὶ	ἀκόλαστος	ἀκολάστῳ καλὸς καλῷ συμπεσὼν ἄλλο,
[3, 3, 52]	ἄλλο ὁ αὐτός, ὁ δ´	ἀκόλαστος	πρὸς αὐτὸν ἄλλο. Καὶ παρὰ
[3, 3, 52]	ἄλλο. Καὶ παρὰ μὲν τοῦ	ἀκολάστου	τὸ πραχθὲν οὔτε ὑπὸ προνοίας
[3, 3, 52]	οὐ τὸ αὐτό· καὶ ἀκόλαστος	ἀκολάστῳ	καλὸς καλῷ συμπεσὼν ἄλλο, ὁ
[3, 3, 52]	σιωπῇ πάσχει καὶ κινεῖται τὰ	ἀκόλουθα,	καὶ ἐκ τῶν φθόγγων ἁπάντων
[3, 3, 52]	ἑκάστῳ. Τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη	ἀκόλουθα	μὲν τὰ δρώμενα καὶ προνοίᾳ
[3, 3, 52]	τοῖς πρὸ αὐτῶν καὶ ἴασιν	ἀκολουθίᾳ	ἐμπλεκεῖσαι. Συμπλέκει δὲ πάντα τὸ
[3, 3, 52]	αὐτοῦ ἔλαττον, καί, εἰ τὸ	ἀκόλουθον	πάσχει, πάσχει τὸ κατ´ ἀξίαν.
[3, 3, 52]	οὕτω κατὰ φύσιν εἶχε γενέσθαι.	Ἀκόλουθος	γὰρ οὗτος ὁ λόγος ψυχῇ
[3, 3, 52]	οὗτος ὁ λόγος ψυχῇ ἄλλῃ,	ἀκόλουθος	δὲ ψυχὴ αὕτη νῷ, νοῦς
[3, 3, 52]	συντυχίαι οὐ κύριαι τοῦ εὖ,	ἀκολουθοῦσι	δὲ καὶ αὗται συμφώνως τοῖς
[3, 3, 52]	ἐξ ὧν καὶ ἔπασχε τὰ	ἄκρα	τῶν κλάδων, ὡς ἐκ τοῦ
[3, 3, 52]	καὶ μέχρις οἷον κλάδων καὶ	ἄκρων	καὶ καρπῶν καὶ φύλλων· καὶ
[3, 3, 52]	τοῦ τάδε ἑλέσθαι ἢ τάδε»	Ἀλλ´	ἃ αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι μὴ
[3, 3, 52]	εἰ δὲ μὴ παρ´ αὐτοῦ,	ἀλλ´	ἔδει ἔξωθεν προσεῖναι παρὰ τοῦ
[3, 3, 52]	οὐ ζητεῖν, εἰ ἔλαττον ἄλλου,	ἀλλ´	εἰ ὡς αὐτὸ αὐτάρκως· οὐ
[3, 3, 52]	πράττει γὰρ ἕκαστον τὸ ἑαυτοῦ.	Ἀλλ´	εἰς τούτους οὐκ ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ
[3, 3, 52]	ὥστε κατὰ δίκην ὁ χείρων.	Ἀλλ´	ἐξ ἀρχῆς διὰ τί ὁ
[3, 3, 52]	οὐχ ὑπὸ τῆς προνοίας ἠναγκασμένων,	ἀλλ´	ἐξ αὐτῶν συναψάντων μὲν τοῖς
[3, 3, 52]	οὐ γὰρ ἀπήρτηται ἐκεῖνα τούτων,	ἀλλ´	ἐπιλάμπει τὰ κρείττω τοῖς χείροσι
[3, 3, 52]	γὰρ μόνον ὃ πεποίηταί ἐστιν,	ἀλλ´	ἔχει ἀρχὴν ἄλλην ἐλευθέραν οὐκ
[3, 3, 52]	ἐπεισόδιον τὸ σὸν τῷ παντί,	ἀλλ´	ἠρίθμησαι ὁ τοιόσδε. Ἀλλὰ πόθεν
[3, 3, 52]	ὁ πᾶς λόγος γεννᾷ ταῦτα,	ἀλλ´	ὁ πᾶς ἐστι μετὰ τούτων.
[3, 3, 52]	δὲ πᾶσιν οἷς ἔχουσι χρῶνται,	ἀλλ´	οἱ μὲν τῇ ἑτέρᾳ, οἱ
[3, 3, 52]	εἴρηται, ὡς οὐ πρῶτα πάντα,	ἀλλ´	ὅσα δεύτερα καὶ τρίτα ἐλάττω
[3, 3, 52]	εἰς τὸ {ὑποκείμενον} παρ´ αὐτοῦ.	Ἀλλ´	οὐδὲ ἀνδρὸς τοῦτο ποιεῖν ἢ
[3, 3, 52]	μὴ δεῖν πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς·	ἀλλ´	οὕτω κατὰ φύσιν εἶχε γενέσθαι.
[3, 3, 52]	γεννᾷ θάτερον ἅμα γὰρ γεννᾶται	ἀλλ´	ὡς, ᾗ πέφυκεν ἕκαστον, οὕτω
[3, 3, 52]	τὸ χεῖρον ἐν τῷ βελτίονι,	ἀλλὰ	ἀποδεκτέον τὸ βέλτιον, ὅτι ἔδωκεν
[3, 3, 52]	ἔργων, πεποίηται δὲ οὐ προνοίᾳ,	ἀλλὰ	γενόμενα ἢ παρὰ ἀνθρώπων τὰ
[3, 3, 52]	ἐπὶ πάντων οὐ μόνον ἥδε;	Ἀλλὰ	διὰ τί οὐ μόνη; Ἐφ´
[3, 3, 52]	γενομένου, καὶ οὐκ ὄντος ἠλάττωσεν·	ἀλλὰ	ἐγένετο ἐξ ἀρχῆς ἔλαττον τὸ
[3, 3, 52]	οὐκ ἴση οἷον κατ´ ἀριθμόν,	ἀλλὰ	κατ´ ἀναλογίαν ἄλλη ἐν ἄλλῳ
[3, 3, 52]	κατὰ βούλησιν ἐκείνης οὐ δυνηθέντων,	ἀλλὰ	κατὰ τὴν τῶν πραξάντων ἢ
[3, 3, 52]	νοητὸν καὶ ζῷον σύνθετον θεωρεῖ,	ἀλλὰ	λόγον ζῴου ἐν τῷ συνθέτῳ
[3, 3, 52]	δόξει οὐκέτι ἐν τῷ λόγῳ,	ἀλλὰ	μᾶλλον ἐν τῇ ὕλῃ, καὶ
[3, 3, 52]	δὲ οὐ τούτων τι ἕν,	ἀλλὰ	πάντα· τὰ δὲ πάντα πολλά·
[3, 3, 52]	παντί, ἀλλ´ ἠρίθμησαι ὁ τοιόσδε.	Ἀλλὰ	πόθεν ὁ τοιόσδε; Ἔστι δὴ
[3, 3, 52]	τῷ ὑποκειμένῳ τὸ αἴτιον εἶναι.	Ἀλλὰ	πρῶτον μὲν δόξει οὐκέτι ἐν
[3, 3, 52]	αὐτὸ ποιεῖ πᾶν προσελθὸν παντί,	ἀλλὰ	τὸ αὐτὸ πρὸς ἄλλο καὶ
[3, 3, 52]	οὐ τοῦ μάντεως τὸ διότι,	ἀλλὰ	τὸ ὅτι μόνον εἰπεῖν, καὶ
[3, 3, 52]	γενόμενα ζῷα οὐ ψυχαὶ μόνον,	ἀλλὰ	ψυχῶν ἐλαττώσεις, οἷον ἐξίτηλον ἤδη
[3, 3, 52]	ὕλης· ὅθεν καὶ εἰς τὰ	ἄλλα	ζῷά φησιν εἰσκρίνεσθαι οἷον ἄλλης
[3, 3, 52]	κἂν ζήλῳ θυμῶνται, καὶ τὰ	ἄλλα	καθ´ ἓν γένη ὡσαύτως· καὶ
[3, 3, 52]	ταύτην τὸ ζῆν, τὰ δ´	ἄλλα	ὅσον ἀνάγκη. Εἴτε γὰρ ἡ
[3, 3, 52]	αὐτή. Πόρρωθεν μὲν γὰρ ἐλθόντα	ἄλλα	τὰ ποιοῦντα εἰς ἄλληλα, ἐξ
[3, 3, 52]	κόσμου, ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα τὰ	ἄλλα	τῷ τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ αἱ
[3, 3, 52]	τῷ τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ αἱ	ἄλλαι	μαντικαὶ τῷ ἀναλόγῳ. Οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	παντὸς φορὰν ὁρῶντες πρὸς ταῖς	ἄλλαις	μαντείαις προλέγουσι ταῦτα; Ἢ δῆλον
[3, 3, 52]	γὰρ οὗτος ὁ λόγος ψυχῇ	ἄλλῃ,	ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ αὕτη νῷ,
[3, 3, 52]	κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν	ἄλλη	ἐν ἄλλῳ τόπῳ, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 3, 52]	τὰ πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς	ἄλληλα	ἀμῃγέπῃ. Καὶ τοῦτ´ ἂν ἴσως
[3, 3, 52]	ἐλθόντα ἄλλα τὰ ποιοῦντα εἰς	ἄλληλα,	ἐξ ἀρχῆς δὲ ἀπὸ τοῦ
[3, 3, 52]	τὰ ἐν παντὶ ζῴῳ εἰς	ἄλληλα,	οὐχ ὡς θάτερον γεννᾷ θάτερον
[3, 3, 52]	δὲ αἵ τε ψυχαὶ πρὸς	ἀλλήλας	τά τε ἔργα· σύμφωνα δὲ
[3, 3, 52]	γένος, κἂν μάχωνται κἂν δάκνωσιν	ἀλλήλους	κἂν φιλονεικῶσι κἂν ζήλῳ θυμῶνται,
[3, 3, 52]	οἷον εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν τι	ἀλλήλους	ὅμοιοι γενόμενοι ἐκ τῶν αὐτῶν
[3, 3, 52]	ἀναλόγῳ. Οὐ γὰρ ἔδει ἀπηρτῆσθαι	ἀλλήλων	τὰ πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς
[3, 3, 52]	πᾶσα. Ἀρχὴν μὲν οὖν ἔχουσιν	ἄλλην	ἄνθρωποι, οὐ πάντες δὲ πᾶσιν
[3, 3, 52]	πεποίηταί ἐστιν, ἀλλ´ ἔχει ἀρχὴν	ἄλλην	ἐλευθέραν οὐκ ἔξω τῆς προνοίας
[3, 3, 52]	ὁ τοῦ βοὸς λόγος ἐπ´	ἄλλης	ἢ βοὸς ὕλης· ὅθεν καὶ
[3, 3, 52]	ἄλλα ζῷά φησιν εἰσκρίνεσθαι οἷον	ἄλλης	τῆς ψυχῆς γενομένης καὶ ἑτεροιωθέντος
[3, 3, 52]	ἡ συμπλοκὴ δὲ ἡ πρὸς	ἄλλο	ἄλλου ὥσπερ τις σύγκρασίς ἐστιν,
[3, 3, 52]	καὶ διάφορον τὴν ἐνέργειαν ἔχοντα·	ἄλλο	γὰρ ποιοῦσι πόδες, ὀφθαλμοὶ δ´
[3, 3, 52]	μεμερισμένον εἴδωλον ἕκαστον ἐκείνου φέρον,	ἄλλο	δὲ ἐν ἄλλῳ ἐνταῦθα ἤδη
[3, 3, 52]	γὰρ ποιοῦσι πόδες, ὀφθαλμοὶ δ´	ἄλλο,	διάνοια δὲ ἄλλο καὶ νοῦς
[3, 3, 52]	κάλλος πρὸς μὲν τὸν Πάριν	ἄλλο	εἰργάζετο, Ἰδομενεὺς δὲ ἔπαθεν οὐ
[3, 3, 52]	διάνοια δὲ ἄλλο καὶ νοῦς	ἄλλο.	Ἓν δὲ ἐκ πάντων καὶ
[3, 3, 52]	παντί, ἀλλὰ τὸ αὐτὸ πρὸς	ἄλλο	καὶ ἄλλο πρὸς ἄλλο· οἷον
[3, 3, 52]	πρὸς τὴν σύνταξιν τὴν πρὸς	ἄλλο.	Καὶ δὴ καὶ οὑτωσὶ πληγέντα
[3, 3, 52]	ὀφθαλμοὶ δ´ ἄλλο, διάνοια δὲ	ἄλλο	καὶ νοῦς ἄλλο. Ἓν δὲ
[3, 3, 52]	ὁ δ´ ἀκόλαστος πρὸς αὐτὸν	ἄλλο.	Καὶ παρὰ μὲν τοῦ ἀκολάστου
[3, 3, 52]	σώφρονα τοιοῦτον· ἢ πρὸς ἀκόλαστον	ἄλλο	ὁ αὐτός, ὁ δ´ ἀκόλαστος
[3, 3, 52]	ἀκόλαστος ἀκολάστῳ καλὸς καλῷ συμπεσὼν	ἄλλο,	ὁ δὲ σώφρων καλὸς ἄλλο
[3, 3, 52]	πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο πρὸς	ἄλλο·	οἷον καὶ τὸ τῆς Ἑλένης
[3, 3, 52]	τὸ αὐτὸ πρὸς ἄλλο καὶ	ἄλλο	πρὸς ἄλλο· οἷον καὶ τὸ
[3, 3, 52]	ἄλλο, ὁ δὲ σώφρων καλὸς	ἄλλο	πρὸς σώφρονα τοιοῦτον· ἢ πρὸς
[3, 3, 52]	τὴν τῶν πραξάντων ἢ κατ´	ἄλλο	τι τῶν ἐν τῷ παντί,
[3, 3, 52]	ἐκ τῆς ῥίζης καὶ αὐτῶν	ἄλλον	τρόπον πεφυκότων, ἐξ ὧν καὶ
[3, 3, 52]	γὰρ οὐ ζητεῖν, εἰ ἔλαττον	ἄλλου,	ἀλλ´ εἰ ὡς αὐτὸ αὐτάρκως·
[3, 3, 52]	συμπλοκὴ δὲ ἡ πρὸς ἄλλο	ἄλλου	ὥσπερ τις σύγκρασίς ἐστιν, ἑτέρου
[3, 3, 52]	ἐκείνου φέρον, ἄλλο δὲ ἐν	ἄλλῳ	ἐνταῦθα ἤδη ἐγίγνετο καὶ ἦν
[3, 3, 52]	ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν ἄλλη ἐν	ἄλλῳ	τόπῳ, ὥσπερ ἐπὶ ζῴου ἑνὸς
[3, 3, 52]	ὥσπερ εἰ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ζῴων ἀπαιτοῖ καὶ τῶν φυτῶν.
[3, 3, 52]	τοιαύτην. Ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν	ἄλλων	ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ ἀρχὴ
[3, 3, 52]	ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζῴων τῶν	ἄλλων.	Νῦν δὲ ἄνθρωπος μόνον ἐν
[3, 3, 52]	αἰσθάνεται, ἢ ἐπὶ ζῴων τῶν	ἄλλων,	ὅτι μὴ ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι·
[3, 3, 52]	οὐχ ὡς θάτερον γεννᾷ θάτερον	ἅμα	γὰρ γεννᾶται ἀλλ´ ὡς, ᾗ
[3, 3, 52]	ἐν αὐτῷ γινόμενα θεωρῶν θεωρεῖ	ἅμα	καὶ ἐξ ὧν ἐστι καὶ
[3, 3, 52]	ταῦτα ἐκείνοις κἀκεῖνα τούτοις συντελοῦντα	ἅμα	πρὸς σύστασιν καὶ ἀιδιότητα κόσμου,
[3, 3, 52]	πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς ἄλληλα	ἀμῃγέπῃ.	Καὶ τοῦτ´ ἂν ἴσως εἴη
[3, 3, 52]	οἷον γινομένου ἐκ τῶν προτέρων	ἀμυδροῦ	ὡς πρὸς τὸν πρὸ αὐτοῦ
[3, 3, 52]	τις σύγκρασίς ἐστιν, ἑτέρου ἐξ	ἀμφοῖν	γενομένου, καὶ οὐκ ὄντος ἠλάττωσεν·
[3, 3, 52]	συνημμένος ἐκείνῳ, καὶ γίνεται ἐξ	ἀμφοῖν	πᾶν πλέγμα καὶ πρόνοια ἡ
[3, 3, 52]	ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ τίνος, εἴποι τις	ἄν,	παροῦσαι; Ἢ οὐ πάρεισι; Καίτοι
[3, 3, 52]	ὥσπερ καὶ ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν	ἄν	τις αὐτὸς πράξας κατὰ λόγον
[3, 3, 52]	τε τὸ κάμνον. Ὃ δ´	ἄν	τις μὴ ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός
[3, 3, 52]	θεὸς ἂν ἔχοι, φαίη τις	ἄν,	τοῦτο τὸ γέρας. Καὶ γὰρ
[3, 3, 52]	εἴη, ὑφ´ ᾧ πάντα, τί	ἂν	ἀσύντακτον, τί δὲ οὐκ ἂν
[3, 3, 52]	καὶ τὰ χείρω. Ἐπεὶ πῶς	ἂν	εἴη τι χεῖρον ἐν πολυειδεῖ
[3, 3, 52]	τινος καὶ θείου· ἢ θεὸς	ἂν	ἔχοι, φαίη τις ἄν, τοῦτο
[3, 3, 52]	πρὸς ἄλληλα ἀμῃγέπῃ. Καὶ τοῦτ´	ἂν	ἴσως εἴη τὸ λεγόμενον ὡς
[3, 3, 52]	ἂν ἀσύντακτον, τί δὲ οὐκ	ἂν	συνηρμοσμένον εἴη; ~Καὶ γὰρ εἰ
[3, 3, 52]	ζῆν, τὰ δ´ ἄλλα ὅσον	ἀνάγκη.	Εἴτε γὰρ ἡ σύστασις τοιαύτη,
[3, 3, 52]	ἐμβάλλειν, εἴτε ἐπιθυμίαι κρατοῦσιν, ὅμως	ἀνάγκη	λέγειν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ τὸ
[3, 3, 52]	καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ	ἀνάγκῃ	μεμιγμέναι· μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ καὶ
[3, 3, 52]	πάντα εἰς ἓν συνέρχεται φύσεως	ἀνάγκῃ,	ὥστε καὶ διάφορα ἐκφύντα καὶ
[3, 3, 52]	τὰ κακὰ ἑπόμενα εἶναι, ἐξ	ἀνάγκης	δέ· καὶ γὰρ παρ´ ἡμῶν
[3, 3, 52]	μόνον εἰπεῖν, καὶ ἡ τέχνη	ἀνάγνωσις	φυσικῶν γραμμάτων καὶ τάξιν δηλούντων
[3, 3, 52]	εἶναι ἐπὶ τὴν προτέραν βιοτὴν	ἀνάγοι	τις, οἷον γινομένου ἐκ τῶν
[3, 3, 52]	τῷ χείρονι. Ὅλως δὲ οἱ	ἀναιρεῖν	ἀξιοῦντες τὸ χεῖρον ἐν τῷ
[3, 3, 52]	τὸ χεῖρον ἐν τῷ παντὶ	ἀναιροῦσι	πρόνοιαν αὐτήν. Τίνος γὰρ ἔσται;
[3, 3, 52]	πρὸς σύστασιν καὶ ἀιδιότητα κόσμου,	ἀναλογίᾳ	δὲ σημαίνοντα τὰ ἄλλα τῷ
[3, 3, 52]	κακία πρὸς ἀδικίαν. Εἰ τοίνυν	ἀναλογία	ἐν τῷ παντί, καὶ προειπεῖν
[3, 3, 52]	λεγόμενον ὡς συνέχει τὰ πάντα	ἀναλογία.	Ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ ἀναλογία,
[3, 3, 52]	ἀναλογία. Ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ	ἀναλογία,	ὥστε καὶ τὸ χεῖρον πρὸς
[3, 3, 52]	οἷον κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´	ἀναλογίαν	ἄλλη ἐν ἄλλῳ τόπῳ, ὥσπερ
[3, 3, 52]	μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης μέρη	ἀνάλογον	καὶ οἱ λόγοι, ὥστε καὶ
[3, 3, 52]	καὶ αἱ ἄλλαι μαντικαὶ τῷ	ἀναλόγῳ.	Οὐ γὰρ ἔδει ἀπηρτῆσθαι ἀλλήλων
[3, 3, 52]	Καὶ εἰς τὰ προβεβιωμένα δὲ	ἀναπέμπειν	δεῖ τὸν λογισμὸν ὡς κἀκεῖθεν
[3, 3, 52]	{ὑποκείμενον} παρ´ αὐτοῦ. Ἀλλ´ οὐδὲ	ἀνδρὸς	τοῦτο ποιεῖν ἢ σοφοῦ τινος
[3, 3, 52]	τὸν ποιήσαντα, εἴ τις ἐστίν,	ἀνενεγκεῖν	δεῖ τοῦ ποιοῦ τοῦ ἐν
[3, 3, 52]	δὲ ἐποίει, ἡ δὲ ἀρχὴ	ἀνήρτητο	καὶ αὐτή. Πόρρωθεν μὲν γὰρ
[3, 3, 52]	καίοντος, ἵππου τὰ ἵππου ἔργα,	ἄνθρωποι	δὲ τὰ αὑτῶν ἕκαστοι ᾗ
[3, 3, 52]	τῶν ἄλλων, ὅτι μὴ ὡς	ἄνθρωποι	ἔχουσι· ταὐτὸν γὰρ τούτῳ διὰ
[3, 3, 52]	Ἀρχὴν μὲν οὖν ἔχουσιν ἄλλην	ἄνθρωποι,	οὐ πάντες δὲ πᾶσιν οἷς
[3, 3, 52]	ταὐτὸν γὰρ τούτῳ διὰ τί	ἄνθρωποι	οὐχ ὅπερ θεοί; Διὰ τί
[3, 3, 52]	ζῴων τῶν ἄλλων. Νῦν δὲ	ἄνθρωπος	μόνον ἐν ψόγῳ ὁ κακὸς
[3, 3, 52]	ψυχὴ βοός, ἣ πρότερον ἦν	ἄνθρωπος·	ὥστε κατὰ δίκην ὁ χείρων.
[3, 3, 52]	~Ἁπλοῦ μὲν γὰρ ὄντος τοῦ	ἀνθρώπου	λέγω δὲ ἁπλοῦ ὡς τοῦτο
[3, 3, 52]	ὡσαύτως· καὶ δὴ οὕτω καὶ	ἀνθρώπους	θετέον. Συναπτέον τοίνυν αὖ πάλιν
[3, 3, 52]	ποιήσαντα εὐλόγως αἰτιώμεθα, ἐπὶ δὲ	ἀνθρώπων,	ὅτι μὴ κρεῖττον ἢ τοῦτο;
[3, 3, 52]	ἡ ἀρχὴ αὕτη, ἐπὶ δὲ	ἀνθρώπων	οὐκ ἐπὶ πάντων. Ἆρ´ οὖν
[3, 3, 52]	προνοίᾳ, ἀλλὰ γενόμενα ἢ παρὰ	ἀνθρώπων	τὰ γενόμενα ἢ παρ´ ὁτουοῦν
[3, 3, 52]	ἄνωθεν, ἡ δὲ ἀπὸ τῆς	ἄνω,	ὁ ἕτερος λόγος συνημμένος ἐκείνῳ,
[3, 3, 52]	τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ καὶ τὴν	ἄνω	πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς τὸ κάτω
[3, 3, 52]	τοῖς γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια ἡ	ἄνωθεν,	ἡ δὲ ἀπὸ τῆς ἄνω,
[3, 3, 52]	ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος κατιοῦσα	ἄνωθεν	οὐκ ἴση οἷον κατ´ ἀριθμόν,
[3, 3, 52]	τὰ δὲ ἐφεξῆς καὶ τῇ	ἀξίᾳ	ἔμελλεν εἶναι. Καὶ τοίνυν καὶ
[3, 3, 52]	ἀκόλουθον πάσχει, πάσχει τὸ κατ´	ἀξίαν.	Καὶ εἰς τὰ προβεβιωμένα δὲ
[3, 3, 52]	χείρονι. Ὅλως δὲ οἱ ἀναιρεῖν	ἀξιοῦντες	τὸ χεῖρον ἐν τῷ παντὶ
[3, 3, 52]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων	ἀπαιτοῖ	καὶ τῶν φυτῶν. Δεῖ γὰρ
[3, 3, 52]	γεννητοῦ, ἄτοπος ὁ τὸ πλέον	ἀπαιτῶν	τοῦ δοθέντος, ὥσπερ εἰ καὶ
[3, 3, 52]	ἀκόλουθα, καὶ ἐκ τῶν φθόγγων	ἁπάντων	καὶ ἐκ τῶν παθημάτων καὶ
[3, 3, 52]	κατὰ ταῦτα ποιοῦντος καὶ πάσχοντος	ἀπῆν	αἰτία ἡ κατὰ τὴν ἐπιτίμησιν,
[3, 3, 52]	τῷ ἀναλόγῳ. Οὐ γὰρ ἔδει	ἀπηρτῆσθαι	ἀλλήλων τὰ πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ
[3, 3, 52]	λόγου τοῦ ὅλου· οὐ γὰρ	ἀπήρτηται	ἐκεῖνα τούτων, ἀλλ´ ἐπιλάμπει τὰ
[3, 3, 52]	δὲ τῆς προνοίας μειζόνως ἔχειν.	~Ἁπλοῦ	μὲν γὰρ ὄντος τοῦ ἀνθρώπου
[3, 3, 52]	ὄντος τοῦ ἀνθρώπου λέγω δὲ	ἁπλοῦ	ὡς τοῦτο ὃ πεποίηται μόνον
[3, 3, 52]	μὲν τοῖς τῆς προνοίας καὶ	ἀπὸ	προνοίας ἔργοις, τὸ δὲ ἐφεξῆς
[3, 3, 52]	πρόνοια ἡ ἄνωθεν, ἡ δὲ	ἀπὸ	τῆς ἄνω, ὁ ἕτερος λόγος
[3, 3, 52]	εἰς ἄλληλα, ἐξ ἀρχῆς δὲ	ἀπὸ	τοῦ αὐτοῦ, οἷον εἰ ἀδελφοὶ
[3, 3, 52]	καὶ πρόνοια μία· εἱμαρμένη δὲ	ἀπὸ	τοῦ χείρονος ἀρξαμένη, τὸ δὲ
[3, 3, 52]	χεῖρον ἐν τῷ βελτίονι, ἀλλὰ	ἀποδεκτέον	τὸ βέλτιον, ὅτι ἔδωκεν ἑαυτοῦ
[3, 3, 52]	ὅσον ἔχουσι κτήσασθαι, ἔτι μᾶλλον	ἀποδεκτέον·	ὥστε κινδυνεύειν τὴν αἰτίαν ἐπὶ
[3, 3, 52]	καὶ οὐδαμοῦ πρὸς τὸ ἄτακτον	ἀποκλινόντων,	μᾶλλον δὲ καταμαρτυρούσης τῆς φορᾶς
[3, 3, 52]	οὐ γὰρ πάντα ἴσα ἔδει.	Ἆρ´	οὖν μετρήσαντος αὐτοῦ προαιρέσει τοῦ
[3, 3, 52]	δὲ ἀνθρώπων οὐκ ἐπὶ πάντων.	Ἆρ´	οὖν οὐκ ἐπὶ πάντων οὐ
[3, 3, 52]	αὐτούς, οὔ τι γε αὐταὶ	ἀργοῦσαι·	πράττει γὰρ ἕκαστον τὸ ἑαυτοῦ.
[3, 3, 52]	θάτερον, καί, εἰ βούλει, ὡς	ἀρετὴ	πρὸς δικαιοσύνην καὶ κακία πρὸς
[3, 3, 52]	πάλιν κατείληπται προνοίᾳ, ὡς πανταχοῦ	ἀρετὴν	κρατεῖν καὶ μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως
[3, 3, 52]	ἄνωθεν οὐκ ἴση οἷον κατ´	ἀριθμόν,	ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν ἄλλη ἐν
[3, 3, 52]	αὐτῶν ἔχει, καὶ σμικρὰ ῥοπὴ	ἀρκεῖ	εἰς ἔκβασιν τοῦ ὀρθοῦ. Καὶ
[3, 3, 52]	εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος	ἀρξαμένη,	τὸ δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον.
[3, 3, 52]	δὲ οἷόν τε ἦν κἀκείνου	ἄρχειν	τοῦ στρατοπέδου, εἰ δὲ δὴ
[3, 3, 52]	τὸ δὲ ἐποίει, ἡ δὲ	ἀρχὴ	ἀνήρτητο καὶ αὐτή. Πόρρωθεν μὲν
[3, 3, 52]	ἄλλων ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ	ἀρχὴ	αὕτη, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων οὐκ
[3, 3, 52]	μὲν γὰρ εἰς ἓν πάντα	ἀρχή,	ἐν ᾗ ὁμοῦ πάντα καὶ
[3, 3, 52]	πέπλασται. Ἢ τὸ ὑποκείμενον τῇ	ἀρχῇ	ὁ λόγος ἐστὶ καὶ τὸ
[3, 3, 52]	ὃ πεποίηταί ἐστιν, ἀλλ´ ἔχει	ἀρχὴν	ἄλλην ἐλευθέραν οὐκ ἔξω τῆς
[3, 3, 52]	μόνον· τὸ δὲ κατὰ τὴν	ἀρχὴν	αὖ τὸ μὲν ἔπασχε, τὸ
[3, 3, 52]	πλέγμα καὶ πρόνοια ἡ πᾶσα.	Ἀρχὴν	μὲν οὖν ἔχουσιν ἄλλην ἄνθρωποι,
[3, 3, 52]	ταῦτα αὐτῶν; Λέγω δὲ τὴν	ἀρχὴν	τὴν τοιαύτην. Ἐπὶ μὲν γὰρ
[3, 3, 52]	τὰ ποιοῦντα εἰς ἄλληλα, ἐξ	ἀρχῆς	δὲ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ, οἷον
[3, 3, 52]	δίκην ὁ χείρων. Ἀλλ´ ἐξ	ἀρχῆς	διὰ τί ὁ χείρων ἐγένετο
[3, 3, 52]	~Γίνεται τοίνυν ἡ πρόνοια ἐξ	ἀρχῆς	εἰς τέλος κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ
[3, 3, 52]	ὄντος ἠλάττωσεν· ἀλλὰ ἐγένετο ἐξ	ἀρχῆς	ἔλαττον τὸ ἔλαττον καὶ ἔστιν
[3, 3, 52]	ζῴου ἑνὸς εἰς ἔσχατον ἐξ	ἀρχῆς	ἠρτημένου, ἑκάστου τὸ οἰκεῖον ἔχοντος,
[3, 3, 52]	αὐτοῦ τοῦ λόγου, οἷον ψυχῆς	ἀσθενεστέρας	γενομένης· ὕστερον δὲ καὶ ἐκλάμψει.
[3, 3, 52]	ὑφ´ ᾧ πάντα, τί ἂν	ἀσύντακτον,	τί δὲ οὐκ ἂν συνηρμοσμένον
[3, 3, 52]	δηλούντων καὶ οὐδαμοῦ πρὸς τὸ	ἄτακτον	ἀποκλινόντων, μᾶλλον δὲ καταμαρτυρούσης τῆς
[3, 3, 52]	ἔξωθεν προσεῖναι παρὰ τοῦ γεννητοῦ,	ἄτοπος	ὁ τὸ πλέον ἀπαιτῶν τοῦ
[3, 3, 52]	τὰ μὴ ζῷα κατ´ εἴδη	αὖ·	εἶτα εἰς ἓν τὸ μὴ
[3, 3, 52]	τῶν κλάδων ἐπληροῦτο ἐκ τῶν	αὖ	ἐκ τῆς ῥίζης καὶ αὐτῶν
[3, 3, 52]	λεγέσθω ἔχειν καὶ τὸν λόγον	αὖ	ἐν αὐτῷ τῆς ὕλης, ἣν
[3, 3, 52]	καὶ ἀνθρώπους θετέον. Συναπτέον τοίνυν	αὖ	πάλιν πάντα τὰ εἴδη ταῦτα
[3, 3, 52]	τὸ δὲ κατὰ τὴν ἀρχὴν	αὖ	τὸ μὲν ἔπασχε, τὸ δὲ
[3, 3, 52]	τὸ κατὰ πρόνοιαν χωρὶς καὶ	αὖ	τὸ ὑποκείμενον ὅσα δίδωσιν εἰς
[3, 3, 52]	Διὰ τί γὰρ ἐνταῦθα οὔτε	αὐτὰ	οὔτε τὸν ποιήσαντα εὐλόγως αἰτιώμεθα,
[3, 3, 52]	εἰς αὐτούς, οὔ τι γε	αὐταὶ	ἀργοῦσαι· πράττει γὰρ ἕκαστον τὸ
[3, 3, 52]	τοῦ εὖ, ἀκολουθοῦσι δὲ καὶ	αὗται	συμφώνως τοῖς πρὸ αὐτῶν καὶ
[3, 3, 52]	ἄλλου, ἀλλ´ εἰ ὡς αὐτὸ	αὐτάρκως·	οὐ γὰρ πάντα ἴσα ἔδει.
[3, 3, 52]	ἡ δὲ ἀρχὴ ἀνήρτητο καὶ	αὐτή.	Πόρρωθεν μὲν γὰρ ἐλθόντα ἄλλα
[3, 3, 52]	ῥίζης μιᾶς ἑστώσης αὐτῆς ἐν	αὐτῇ·	τὰ δὲ ἐξήνθησεν εἰς πλῆθος
[3, 3, 52]	ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ ἀρχὴ	αὕτη,	ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων οὐκ ἐπὶ
[3, 3, 52]	ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ	αὕτη	νῷ, νοῦς δὲ οὐ τούτων
[3, 3, 52]	ἐν τῷ παντὶ ἀναιροῦσι πρόνοιαν	αὐτήν.	Τίνος γὰρ ἔσται; Οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	οἷον ἐκ ῥίζης μιᾶς ἑστώσης	αὐτῆς	ἐν αὐτῇ· τὰ δὲ ἐξήνθησεν
[3, 3, 52]	γὰρ ἔσται; Οὐ γὰρ δὴ	αὐτῆς	οὐδὲ τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ καὶ
[3, 3, 52]	ἔλαττον ἄλλου, ἀλλ´ εἰ ὡς	αὐτὸ	αὐτάρκως· οὐ γὰρ πάντα ἴσα
[3, 3, 52]	αἰτίαν ἢ ἐπὶ τὸ γενόμενον	αὐτό·	ἢ ὅλως οὐκ αἰτιατέον, ὥσπερ
[3, 3, 52]	Ἰδομενεὺς δὲ ἔπαθεν οὐ τὸ	αὐτό·	καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ καλὸς καλῷ
[3, 3, 52]	θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ τι μετ´	αὐτὸ	καὶ τὰ ἴχνη αὐτοῦ τοιαῦτα.
[3, 3, 52]	ἡμῖν πάθος. Οὐ γὰρ τὸ	αὐτὸ	ποιεῖ πᾶν προσελθὸν παντί, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	πᾶν προσελθὸν παντί, ἀλλὰ τὸ	αὐτὸ	πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο πρὸς
[3, 3, 52]	ὅσα αὐτῷ οἰκεῖα παθήματα πρὸς	αὐτό	τε καὶ πρὸς τὴν σύνταξιν
[3, 3, 52]	τοὺς τῶν ἐπάνω λόγους ἐν	αὐτοῖς	οἷον μικρὰ δένδρα βουληθέντα εἶναι,
[3, 3, 52]	αὐτός, ὁ δ´ ἀκόλαστος πρὸς	αὐτὸν	ἄλλο. Καὶ παρὰ μὲν τοῦ
[3, 3, 52]	ἣν αὐτῷ ἐργάσεται ποιώσας καθ´	αὑτὸν	τὴν ὕλην ἢ σύμφωνον εὑρών.
[3, 3, 52]	προστιθέντος τι εἰς τὸ κρεῖττον,	αὐτὸς	αἴτιος ἑαυτῷ ὁ μὴ ποιήσας·
[3, 3, 52]	ἢ πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο ὁ	αὐτός,	ὁ δ´ ἀκόλαστος πρὸς αὐτὸν
[3, 3, 52]	διηνεκῶς μιγνύμενα· καὶ διακρίνειν μὲν	αὐτὸς	οὐ δύναται πρόνοιαν καὶ τὸ
[3, 3, 52]	ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν ἄν τις	αὐτὸς	πράξας κατὰ λόγον τὸν τοῦ
[3, 3, 52]	ἄν τις μὴ ὑγιαῖνον ποιῇ,	αὐτός	τε ποιεῖ καὶ παρὰ τὴν
[3, 3, 52]	ποιήσας· εἰ δὲ μὴ παρ´	αὐτοῦ,	ἀλλ´ ἔδει ἔξωθεν προσεῖναι παρὰ
[3, 3, 52]	δίδωσιν εἰς τὸ {ὑποκείμενον} παρ´	αὐτοῦ.	Ἀλλ´ οὐδὲ ἀνδρὸς τοῦτο ποιεῖν
[3, 3, 52]	ὃ ἐγένετο κατὰ φύσιν τὴν	αὐτοῦ	ἔλαττον, καί, εἰ τὸ ἀκόλουθον
[3, 3, 52]	ὕλην, καὶ τὸ γενόμενον ἐξ	αὐτοῦ	ἐνδεέστερον. Σκόπει δὴ ὅσον ἀφέστηκε
[3, 3, 52]	κάτω ἤδη ἐνεργοῦντός τε τοῦ	αὐτοῦ	καὶ πάσχοντος τὰ ὅσα αὐτῷ
[3, 3, 52]	ὑπὸ προνοίας μέν, ὅτι ὑπ´	αὐτοῦ,	κατὰ πρόνοιαν δέ· σύμφωνον γὰρ
[3, 3, 52]	τῶν ἐν τῷ παντί, μηδ´	αὐτοῦ	κατὰ πρόνοιαν πεπραχότος ἢ πεποιηκότος
[3, 3, 52]	ἐξ ἀρχῆς δὲ ἀπὸ τοῦ	αὐτοῦ,	οἷον εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν τι
[3, 3, 52]	ἴσα ἔδει. Ἆρ´ οὖν μετρήσαντος	αὐτοῦ	προαιρέσει τοῦ μὴ δεῖν πάντα
[3, 3, 52]	κάλλιον εἶναι, εἰ μὲν παρ´	αὐτοῦ	προστιθέντος τι εἰς τὸ κρεῖττον,
[3, 3, 52]	μετ´ αὐτὸ καὶ τὰ ἴχνη	αὐτοῦ	τοιαῦτα. Εἰ δὲ δὴ καὶ
[3, 3, 52]	τὸ γενόμενον, καὶ τὸ πρὸ	αὐτοῦ	τοιοῦτον· ἔστι γὰρ παντὸς κρεῖττον
[3, 3, 52]	ἀμυδροῦ ὡς πρὸς τὸν πρὸ	αὐτοῦ	τοῦ λόγου, οἷον ψυχῆς ἀσθενεστέρας
[3, 3, 52]	πάσχει τὸ πρόσφορον εἰς τὴν	αὐτοῦ	φύσιν, καὶ ὅτι τοῦτο τοιοῦτον,
[3, 3, 52]	τούτοις, ἐν οἷς μὴ εἰς	αὐτοὺς	ἐνεργεῖ. Διὰ τί οὖν οὐκ
[3, 3, 52]	δὲ κἀκεῖναι οὐκ ἐνεργοῦσαι εἰς	αὐτούς,	οὔ τι γε αὐταὶ ἀργοῦσαι·
[3, 3, 52]	τοῦ παντὸς ὁ τὰ ἐν	αὐτῷ	γινόμενα θεωρῶν θεωρεῖ ἅμα καὶ
[3, 3, 52]	ἐν αὐτῷ τῆς ὕλης, ἣν	αὐτῷ	ἐργάσεται ποιώσας καθ´ αὑτὸν τὴν
[3, 3, 52]	αὐτοῦ καὶ πάσχοντος τὰ ὅσα	αὐτῷ	οἰκεῖα παθήματα πρὸς αὐτό τε
[3, 3, 52]	καὶ τὴν πρόνοιαν τὴν ἐπ´	αὐτῷ·	τέταται δὴ ἐπὶ πάντα καὶ
[3, 3, 52]	καὶ τὸν λόγον αὖ ἐν	αὐτῷ	τῆς ὕλης, ἣν αὐτῷ ἐργάσεται
[3, 3, 52]	πολὺ ἑκάστου πράττοντος τῶν ἐν	αὐτῷ	τὸ κατὰ φύσιν τὴν ἑαυτοῦ
[3, 3, 52]	κατὰ φύσιν τὴν ἑαυτοῦ ἐν	αὐτῷ	τῷ ὅλῳ ὅμως ὄντος, οἷο
[3, 3, 52]	αὖ ἐκ τῆς ῥίζης καὶ	αὐτῶν	ἄλλον τρόπον πεφυκότων, ἐξ ὧν
[3, 3, 52]	ἐλάττω τὴν φύσιν τῶν πρὸ	αὐτῶν	ἔχει, καὶ σμικρὰ ῥοπὴ ἀρκεῖ
[3, 3, 52]	γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων οὐκ	αὐτῶν	ἡ ἀρχὴ αὕτη, ἐπὶ δὲ
[3, 3, 52]	ἐστὶ καὶ ζῷα καὶ πράξεις	αὐτῶν	καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ
[3, 3, 52]	δὲ οὕτως, ὡς ἓν ἐξ	αὐτῶν,	καὶ εἰ ἐξ ἐναντίων. Ἐκ
[3, 3, 52]	καὶ αὗται συμφώνως τοῖς πρὸ	αὐτῶν	καὶ ἴασιν ἀκολουθίᾳ ἐμπλεκεῖσαι. Συμπλέκει
[3, 3, 52]	πάντας, εἴπερ μέρη καὶ ταῦτα	αὐτῶν;	Λέγω δὲ τὴν ἀρχὴν τὴν
[3, 3, 52]	ἀλλήλους ὅμοιοι γενόμενοι ἐκ τῶν	αὐτῶν	ὁρμηθέντες τῶν πεποιηκότων.
[3, 3, 52]	καὶ μηχανήματα, καὶ ὅσα ἐξ	αὐτῶν	συμπλεκομένων προεώραται, ἵνα τὸ ἐκ
[3, 3, 52]	τῆς προνοίας ἠναγκασμένων, ἀλλ´ ἐξ	αὐτῶν	συναψάντων μὲν τοῖς τῆς προνοίας
[3, 3, 52]	φῶς ἀγούσης καὶ πρὶν παρ´	αὐτῶν	φανῆναι, οἷος ἕκαστος καὶ ὅσα.
[3, 3, 52]	ἵππου ἔργα, ἄνθρωποι δὲ τὰ	αὑτῶν	ἕκαστοι ᾗ πεφύκασι καὶ διάφορα
[3, 3, 52]	ᾖ, ἑτέρα ψυχή, οὐκ ἐκείνη,	ἀφ´	ἧς ὁ λόγος, καὶ ὁ
[3, 3, 52]	αὐτοῦ ἐνδεέστερον. Σκόπει δὴ ὅσον	ἀφέστηκε	τὸ γενόμενον καὶ ὅμως ἐστὶ
[3, 3, 52]	παρ´ ὁτουοῦν ἢ ζῴου ἢ	ἀψύχου,	εἴ τι ἐφεξῆς τούτοις χρηστόν,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007