Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	τοιοῦτον· ἢ πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο	ὁ	αὐτός, ὁ δ´ ἀκόλαστος πρὸς
[3, 3, 52]	ἐλαττώσεις, οἷον ἐξίτηλον ἤδη προιόντων.	Ὁ	γὰρ τοῦ ζῴου λόγος, κἂν
[3, 3, 52]	πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο ὁ αὐτός,	ὁ	δ´ ἀκόλαστος πρὸς αὐτὸν ἄλλο.
[3, 3, 52]	καὶ λόγος ὁ μὲν ποιητικός,	ὁ	δὲ συνάπτων τὰ κρείττω τοῖς
[3, 3, 52]	ἀκολάστῳ καλὸς καλῷ συμπεσὼν ἄλλο,	ὁ	δὲ σώφρων καλὸς ἄλλο πρὸς
[3, 3, 52]	τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς ὁ λόγος	ὁ	διοικῶν συνάπτοι καὶ συνάγοι καὶ
[3, 3, 52]	ἡ δὲ ἀπὸ τῆς ἄνω,	ὁ	ἕτερος λόγος συνημμένος ἐκείνῳ, καὶ
[3, 3, 52]	τοῦ ἰατροῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ	ὁ	ἰατρὸς παρὰ τῆς τέχνης ἐδίδου
[3, 3, 52]	δὲ ἄνθρωπος μόνον ἐν ψόγῳ	ὁ	κακὸς καὶ τοῦτο ἴσως εὐλόγως.
[3, 3, 52]	ὕστερον δὲ καὶ ἐκλάμψει. Καὶ	ὁ	λόγος δὲ λεγέσθω ἔχειν καὶ
[3, 3, 52]	Ἢ τὸ ὑποκείμενον τῇ ἀρχῇ	ὁ	λόγος ἐστὶ καὶ τὸ ἐκ
[3, 3, 52]	τοιόσδε; Ἔστι δὴ δύο, ἃ	ὁ	λόγος ζητεῖ, τὸ μέν, εἰ
[3, 3, 52]	ψυχή, οὐκ ἐκείνη, ἀφ´ ἧς	ὁ	λόγος, καὶ ὁ σύμπας οὗτος
[3, 3, 52]	ὕλῃ, καὶ ἡ ὕλη, οὐχ	ὁ	λόγος κρατήσει, εἶτα τὸ ὑποκείμενον
[3, 3, 52]	καὶ ὅλως τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς	ὁ	λόγος ὁ διοικῶν συνάπτοι καὶ
[3, 3, 52]	θεοῖς φίλα· ἦν γὰρ θεοφιλὴς	ὁ	λόγος ὁ προνοίας. Συνείρεται μὲν
[3, 3, 52]	τὰ ζῷα. Ἔρχεται δὲ μεριζόμενος	ὁ	λόγος οὐκ ἴσα· ὅθεν οὐδ´
[3, 3, 52]	εἶχε γενέσθαι. Ἀκόλουθος γὰρ οὗτος	ὁ	λόγος ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ
[3, 3, 52]	τοῦ στρατοπέδου, εἰ δὲ δὴ	ὁ	μέγας ἡγεμὼν εἴη, ὑφ´ ᾧ
[3, 3, 52]	τελεία πρόνοια τοῦτο· καὶ λόγος	ὁ	μὲν ποιητικός, ὁ δὲ συνάπτων
[3, 3, 52]	τὸ κρεῖττον, αὐτὸς αἴτιος ἑαυτῷ	ὁ	μὴ ποιήσας· εἰ δὲ μὴ
[3, 3, 52]	πᾶς λόγος γεννᾷ ταῦτα, ἀλλ´	ὁ	πᾶς ἐστι μετὰ τούτων. Ψυχῆς
[3, 3, 52]	μέρη καὶ ταῦτα· οὐ γὰρ	ὁ	πᾶς λόγος γεννᾷ ταῦτα, ἀλλ´
[3, 3, 52]	καὶ τὰ χρηστὰ λόγος περιείληφεν	ὁ	πᾶς, οὗ μέρη καὶ ταῦτα·
[3, 3, 52]	ἦν γὰρ θεοφιλὴς ὁ λόγος	ὁ	προνοίας. Συνείρεται μὲν οὖν καὶ
[3, 3, 52]	ἀφ´ ἧς ὁ λόγος, καὶ	ὁ	σύμπας οὗτος ἐλάττων δὴ γίνεται
[3, 3, 52]	Ζῴου δὴ ὄντος τοῦ παντὸς	ὁ	τὰ ἐν αὐτῷ γινόμενα θεωρῶν
[3, 3, 52]	οἷον ἐπὶ ζῴου συνθέτου ὄντος	ὁ	{τι} τὴν μορφὴν καὶ τὸν
[3, 3, 52]	προσεῖναι παρὰ τοῦ γεννητοῦ, ἄτοπος	ὁ	τὸ πλέον ἀπαιτῶν τοῦ δοθέντος,
[3, 3, 52]	σὸν τῷ παντί, ἀλλ´ ἠρίθμησαι	ὁ	τοιόσδε. Ἀλλὰ πόθεν ὁ τοιόσδε;
[3, 3, 52]	ἠρίθμησαι ὁ τοιόσδε. Ἀλλὰ πόθεν	ὁ	τοιόσδε; Ἔστι δὴ δύο, ἃ
[3, 3, 52]	ἢ σύμφωνον εὑρών. Οὐ γὰρ	ὁ	τοῦ βοὸς λόγος ἐπ´ ἄλλης
[3, 3, 52]	ἦν ἄνθρωπος· ὥστε κατὰ δίκην	ὁ	χείρων. Ἀλλ´ ἐξ ἀρχῆς διὰ
[3, 3, 52]	Ἀλλ´ ἐξ ἀρχῆς διὰ τί	ὁ	χείρων ἐγένετο καὶ πῶς ἐσφάλη;
[3, 3, 52]	ὑγιαῖνον εἴς τε τὸ κάμνον.	Ὃ	δ´ ἄν τις μὴ ὑγιαῖνον
[3, 3, 52]	ἔλαττον τὸ ἔλαττον καὶ ἔστιν	ὃ	ἐγένετο κατὰ φύσιν τὴν αὐτοῦ
[3, 3, 52]	ἴσως εὐλόγως. Οὐ γὰρ μόνον	ὃ	πεποίηταί ἐστιν, ἀλλ´ ἔχει ἀρχὴν
[3, 3, 52]	λέγω δὲ ἁπλοῦ ὡς τοῦτο	ὃ	πεποίηται μόνον ὄντος καὶ κατὰ
[3, 3, 52]	γὰρ τῷ λόγῳ, ὥσπερ καὶ	ὃ	ὑγιεινῶς πράξειεν ἄν τις αὐτὸς
[3, 3, 52]	ἐπ´ ἄλλης ἢ βοὸς ὕλης·	ὅθεν	καὶ εἰς τὰ ἄλλα ζῷά
[3, 3, 52]	μεριζόμενος ὁ λόγος οὐκ ἴσα·	ὅθεν	οὐδ´ ἴσα ποιεῖ, ὥσπερ καὶ
[3, 3, 52]	ἑαυτοῦ τῷ χείρονι. Ὅλως δὲ	οἱ	ἀναιρεῖν ἀξιοῦντες τὸ χεῖρον ἐν
[3, 3, 52]	ἀλλ´ οἱ μὲν τῇ ἑτέρᾳ,	οἱ	δὲ τῇ ἑτέρᾳ ἢ ταῖς
[3, 3, 52]	ἕκαστοι ᾗ πεφύκασι καὶ διάφορα	οἱ	διάφοροι. Καὶ ἕπεται κατὰ τὰς
[3, 3, 52]	ἔξωθεν ἦν ὅσα ἔμελλον δράσειν	οἱ	ἐναντίοι. Εἰ δὲ οἷόν τε
[3, 3, 52]	ἀεί, τὰ δὲ ἐγίνετο ἀεί,	οἱ	καρποὶ καὶ τὰ φύλλα· καὶ
[3, 3, 52]	Ψυχῆς γάρ τινος πάσης ἐνέργεια	οἱ	λόγοι, τῶν δὲ μερῶν τὰ
[3, 3, 52]	διάφορα ἐχούσης μέρη ἀνάλογον καὶ	οἱ	λόγοι, ὥστε καὶ τὰ ἔργα
[3, 3, 52]	πᾶσιν οἷς ἔχουσι χρῶνται, ἀλλ´	οἱ	μὲν τῇ ἑτέρᾳ, οἱ δὲ
[3, 3, 52]	κλάδων, ὡς ἐκ τοῦ πλησίον	οἴεσθαι	τὸ πάθος ἰέναι μόνον· τὸ
[3, 3, 52]	καὶ πάσχοντος τὰ ὅσα αὐτῷ	οἰκεῖα	παθήματα πρὸς αὐτό τε καὶ
[3, 3, 52]	ἐξ ἀρχῆς ἠρτημένου, ἑκάστου τὸ	οἰκεῖον	ἔχοντος, τοῦ μὲν βελτίονος τὸ
[3, 3, 52]	αὐτῷ τῷ ὅλῳ ὅμως ὄντος,	οἷο	πυρὸς μὲν καίοντος, ἵππου τὰ
[3, 3, 52]	τὰ ἄλλα ζῷά φησιν εἰσκρίνεσθαι	οἷον	ἄλλης τῆς ψυχῆς γενομένης καὶ
[3, 3, 52]	τὴν προτέραν βιοτὴν ἀνάγοι τις,	οἷον	γινομένου ἐκ τῶν προτέρων ἀμυδροῦ
[3, 3, 52]	ἀρχῆς δὲ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ,	οἷον	εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν τι ἀλλήλους
[3, 3, 52]	γὰρ ἡ σύστασις τοιαύτη, ὡς	οἷον	εἰς θολερὸν ἐμβάλλειν, εἴτε ἐπιθυμίαι
[3, 3, 52]	ταύτης ἕκαστα μενούσης ἐκείνης ἔνδον	οἷον	ἐκ ῥίζης μιᾶς ἑστώσης αὐτῆς
[3, 3, 52]	καὶ διορθώσεως τυγχανόντων τῶν ἡμαρτημένων,	οἷον	ἐν ἑνὶ σώματι ὑγιείας δοθείσης
[3, 3, 52]	τῶν ἐφ´ ἑκάτερα κατὰ φύσιν,	οἷον	ἐν στρατηγίαις ἡγουμένου μὲν τοῦ
[3, 3, 52]	ψυχαὶ μόνον, ἀλλὰ ψυχῶν ἐλαττώσεις,	οἷον	ἐξίτηλον ἤδη προιόντων. Ὁ γὰρ
[3, 3, 52]	τὴν μορφὴν καὶ τὴν ὕλην·	οἷον	ἐπὶ ζῴου συνθέτου ὄντος ὁ
[3, 3, 52]	ἄλλο καὶ ἄλλο πρὸς ἄλλο·	οἷον	καὶ τὸ τῆς Ἑλένης κάλλος
[3, 3, 52]	τέλος κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ ἴση	οἷον	κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν
[3, 3, 52]	τὸ πόρρω ἐσχίζετο καὶ μέχρις	οἷον	κλάδων καὶ ἄκρων καὶ καρπῶν
[3, 3, 52]	τῶν ἐπάνω λόγους ἐν αὐτοῖς	οἷον	μικρὰ δένδρα βουληθέντα εἶναι, καὶ
[3, 3, 52]	δράσειν οἱ ἐναντίοι. Εἰ δὲ	οἷόν	τε ἦν κἀκείνου ἄρχειν τοῦ
[3, 3, 52]	τῷ συμπεπλέχθαι πάντα τὰ ἐναντία,	οἷον	τὴν μορφὴν καὶ τὴν ὕλην·
[3, 3, 52]	ἐγέννα μόνον. Τὰ δὲ διάκενα	οἷον	τῶν κλάδων ἐπληροῦτο ἐκ τῶν
[3, 3, 52]	καὶ ἐνεργημάτων μία τοῦ ζῴου	οἷον	φωνὴ καὶ ζωὴ καὶ βίος·
[3, 3, 52]	τὸν πρὸ αὐτοῦ τοῦ λόγου,	οἷον	ψυχῆς ἀσθενεστέρας γενομένης· ὕστερον δὲ
[3, 3, 52]	τὸ βέλτιον πρὸς τὸ βέλτιον,	οἷον	ὡς ὄμμα πρὸς ὄμμα καὶ
[3, 3, 52]	καὶ πρὶν παρ´ αὐτῶν φανῆναι,	οἷος	ἕκαστος καὶ ὅσα. Συμφέρεται γὰρ
[3, 3, 52]	ἄνθρωποι, οὐ πάντες δὲ πᾶσιν	οἷς	ἔχουσι χρῶνται, ἀλλ´ οἱ μὲν
[3, 3, 52]	ἔρημον. Ἢ οὐ τούτοις, ἐν	οἷς	μὴ εἰς αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ
[3, 3, 52]	ἐν ᾗ ὁμοῦ πάντα καὶ	ὅλον	πάντα. Πρόεισι δὲ ἤδη ἐκ
[3, 3, 52]	οὖσαν οὐδὲ τοῦ λόγου τοῦ	ὅλου·	οὐ γὰρ ἀπήρτηται ἐκεῖνα τούτων,
[3, 3, 52]	τὴν ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ τῷ	ὅλῳ	ὅμως ὄντος, οἷο πυρὸς μὲν
[3, 3, 52]	ὅτι ἔδωκεν ἑαυτοῦ τῷ χείρονι.	Ὅλως	δὲ οἱ ἀναιρεῖν ἀξιοῦντες τὸ
[3, 3, 52]	ἐπὶ τὸ γενόμενον αὐτό· ἢ	ὅλως	οὐκ αἰτιατέον, ὥσπερ οὐδὲ ἐπὶ
[3, 3, 52]	τοῦ ζῴου, γενομένης τομῆς καὶ	ὅλως	τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς ὁ λόγος
[3, 3, 52]	βέλτιον, οἷον ὡς ὄμμα πρὸς	ὄμμα	καὶ ποὺς πρὸς πόδα, θάτερον
[3, 3, 52]	πρὸς τὸ βέλτιον, οἷον ὡς	ὄμμα	πρὸς ὄμμα καὶ ποὺς πρὸς
[3, 3, 52]	εἰ ἀδελφοὶ δρῷέν τι ἀλλήλους	ὅμοιοι	γενόμενοι ἐκ τῶν αὐτῶν ὁρμηθέντες
[3, 3, 52]	ἓν τὸ μὴ ζῷον» εἶτα	ὁμοῦ,	εἰ βούλει, εἰς τὸ εἶναι·
[3, 3, 52]	ἓν πάντα ἀρχή, ἐν ᾗ	ὁμοῦ	πάντα καὶ ὅλον πάντα. Πρόεισι
[3, 3, 52]	τῷ ἐπὶ πάντα φθάνειν καὶ	ὁμοῦ	περιλαμβάνειν συντάξει μιᾷ, ὡς διακεκριμένον
[3, 3, 52]	θολερὸν ἐμβάλλειν, εἴτε ἐπιθυμίαι κρατοῦσιν,	ὅμως	ἀνάγκη λέγειν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ
[3, 3, 52]	τῷ ἐξ ἑνὸς εἶναι συνέλκεται	ὅμως	εἰς σύνταξιν μίαν· ὥσπερ γὰρ
[3, 3, 52]	ὅσον ἀφέστηκε τὸ γενόμενον καὶ	ὅμως	ἐστὶ θαῦμα. Οὐ τοίνυν, εἰ
[3, 3, 52]	ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ τῷ ὅλῳ	ὅμως	ὄντος, οἷο πυρὸς μὲν καίοντος,
[3, 3, 52]	ἐκ τοῦ λόγου γενόμενον καὶ	ὂν	κατὰ τὸν λόγον· ὥστε οὐχ
[3, 3, 52]	ἐπεὶ καὶ τὴν ἄνω πρόνοιαν	ὀνομάζοντες	πρὸς τὸ κάτω λέγομεν. Τὸ
[3, 3, 52]	ὥστε καὶ τὰ ἔργα ἔσχατα	ὄντα	γεννήματα. Σύμφωνοι δὲ αἵ τε
[3, 3, 52]	γὰρ καὶ τὰ μόρια διάφορα	ὄντα	καὶ διάφορον τὴν ἐνέργειαν ἔχοντα·
[3, 3, 52]	δὲ πάντα πολλά· πολλὰ δὲ	ὄντα	καὶ οὐ ταὐτὰ τὰ μὲν
[3, 3, 52]	τι χεῖρον ἐν πολυειδεῖ μὴ	ὄντος	βελτίονος, ἢ πῶς τὸ βέλτιον
[3, 3, 52]	ἐξ ἀμφοῖν γενομένου, καὶ οὐκ	ὄντος	ἠλάττωσεν· ἀλλὰ ἐγένετο ἐξ ἀρχῆς
[3, 3, 52]	ὡς τοῦτο ὃ πεποίηται μόνον	ὄντος	καὶ κατὰ ταῦτα ποιοῦντος καὶ
[3, 3, 52]	ὕλην· οἷον ἐπὶ ζῴου συνθέτου	ὄντος	ὁ {τι} τὴν μορφὴν καὶ
[3, 3, 52]	ἐν αὐτῷ τῷ ὅλῳ ὅμως	ὄντος,	οἷο πυρὸς μὲν καίοντος, ἵππου
[3, 3, 52]	μειζόνως ἔχειν. ~Ἁπλοῦ μὲν γὰρ	ὄντος	τοῦ ἀνθρώπου λέγω δὲ ἁπλοῦ
[3, 3, 52]	μορφοῦντα τὰ χείρω. Ζῴου δὴ	ὄντος	τοῦ παντὸς ὁ τὰ ἐν
[3, 3, 52]	τούτῳ διὰ τί ἄνθρωποι οὐχ	ὅπερ	θεοί; Διὰ τί γὰρ ἐνταῦθα
[3, 3, 52]	καὶ ποτὰ καὶ δὴ καὶ	ὅπλα	πάντα καὶ μηχανήματα, καὶ ὅσα
[3, 3, 52]	ῥοπὴ ἀρκεῖ εἰς ἔκβασιν τοῦ	ὀρθοῦ.	Καὶ ἡ συμπλοκὴ δὲ ἡ
[3, 3, 52]	ἐναντίων. Ἐκ γὰρ ἑνός τινος	ὁρμηθέντα	πάντα εἰς ἓν συνέρχεται φύσεως
[3, 3, 52]	ὅμοιοι γενόμενοι ἐκ τῶν αὐτῶν	ὁρμηθέντες	τῶν πεποιηκότων.
[3, 3, 52]	διαιρῶν καὶ σκιδνάμενον τὸ ἓν	ὁρῶν	τῷ ἐπὶ πάντα φθάνειν καὶ
[3, 3, 52]	εἰς τὴν τοῦ παντὸς φορὰν	ὁρῶντες	πρὸς ταῖς ἄλλαις μαντείαις προλέγουσι
[3, 3, 52]	δὲ τὸ πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ	ὁρώσῃ	καὶ τὰς πράξεις καὶ τὰ
[3, 3, 52]	τοῦ αὐτοῦ καὶ πάσχοντος τὰ	ὅσα	αὐτῷ οἰκεῖα παθήματα πρὸς αὐτό
[3, 3, 52]	ὡς οὐ πρῶτα πάντα, ἀλλ´	ὅσα	δεύτερα καὶ τρίτα ἐλάττω τὴν
[3, 3, 52]	χωρὶς καὶ αὖ τὸ ὑποκείμενον	ὅσα	δίδωσιν εἰς τὸ {ὑποκείμενον} παρ´
[3, 3, 52]	τοῦ στρατηγοῦ, καίτοι ἔξωθεν ἦν	ὅσα	ἔμελλον δράσειν οἱ ἐναντίοι. Εἰ
[3, 3, 52]	ὅπλα πάντα καὶ μηχανήματα, καὶ	ὅσα	ἐξ αὐτῶν συμπλεκομένων προεώραται, ἵνα
[3, 3, 52]	αὐτῶν φανῆναι, οἷος ἕκαστος καὶ	ὅσα.	Συμφέρεται γὰρ καὶ ταῦτα ἐκείνοις
[3, 3, 52]	τὸ ζῆν, τὰ δ´ ἄλλα	ὅσον	ἀνάγκη. Εἴτε γὰρ ἡ σύστασις
[3, 3, 52]	ἐξ αὐτοῦ ἐνδεέστερον. Σκόπει δὴ	ὅσον	ἀφέστηκε τὸ γενόμενον καὶ ὅμως
[3, 3, 52]	μὲν ἔρχεται ἐκεῖθεν, πρόνοια, καὶ	ὅσον	ἐν ψυχῇ καθαρᾷ καὶ ὅσον
[3, 3, 52]	ὅσον ἐν ψυχῇ καθαρᾷ καὶ	ὅσον	ἐντεῦθεν εἰς τὰ ζῷα. Ἔρχεται
[3, 3, 52]	δὴ καὶ πλέον ἔδωκεν ἢ	ὅσον	ἔχουσι κτήσασθαι, ἔτι μᾶλλον ἀποδεκτέον·
[3, 3, 52]	καθαρά· τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη	ὅσον	μὲν ἔρχεται ἐκεῖθεν, πρόνοια, καὶ
[3, 3, 52]	γὰρ καὶ λόγος εἷς. ~Καὶ	ὅτι	δὲ τὰ βελτίω, καὶ τὰ
[3, 3, 52]	ἢ τοῦτο; Εἰ μὲν γάρ,	ὅτι	ἐδύνατο τοῦτο κάλλιον εἶναι, εἰ
[3, 3, 52]	ἔξω αἰτίας καὶ μᾶλλον θαυμάσαι,	ὅτι	ἔδωκέ τι μετ´ αὐτὸ καὶ
[3, 3, 52]	βελτίονι, ἀλλὰ ἀποδεκτέον τὸ βέλτιον,	ὅτι	ἔδωκεν ἑαυτοῦ τῷ χείρονι. Ὅλως
[3, 3, 52]	ὥσπερ οὐδὲ ἐπὶ φυτῶν γενέσεως,	ὅτι	μὴ αἰσθάνεται, ἢ ἐπὶ ζῴων
[3, 3, 52]	τάδε» Ἀλλ´ ἃ αἱρήσει, συντέτακται,	ὅτι	μὴ ἐπεισόδιον τὸ σὸν τῷ
[3, 3, 52]	εὐλόγως αἰτιώμεθα, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων,	ὅτι	μὴ κρεῖττον ἢ τοῦτο; Εἰ
[3, 3, 52]	ἢ ἐπὶ ζῴων τῶν ἄλλων,	ὅτι	μὴ ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι· ταὐτὸν
[3, 3, 52]	μάντεως τὸ διότι, ἀλλὰ τὸ	ὅτι	μόνον εἰπεῖν, καὶ ἡ τέχνη
[3, 3, 52]	εἰς τὴν αὐτοῦ φύσιν, καὶ	ὅτι	τοῦτο τοιοῦτον, καὶ τὸ τοιοῦτον
[3, 3, 52]	μαντείαις προλέγουσι ταῦτα; Ἢ δῆλον	ὅτι	τῷ συμπεπλέχθαι πάντα τὰ ἐναντία,
[3, 3, 52]	ἔργον οὐχ ὑπὸ προνοίας μέν,	ὅτι	ὑπ´ αὐτοῦ, κατὰ πρόνοιαν δέ·
[3, 3, 52]	ἀνθρώπων τὰ γενόμενα ἢ παρ´	ὁτουοῦν	ἢ ζῴου ἢ ἀψύχου, εἴ
[3, 3, 52]	οὐδὲ τοῦ λόγου τοῦ ὅλου·	οὐ	γὰρ ἀπήρτηται ἐκεῖνα τούτων, ἀλλ´
[3, 3, 52]	πρόνοιαν αὐτήν. Τίνος γὰρ ἔσται;	Οὐ	γὰρ δὴ αὐτῆς οὐδὲ τοῦ
[3, 3, 52]	αἱ ἄλλαι μαντικαὶ τῷ ἀναλόγῳ.	Οὐ	γὰρ ἔδει ἀπηρτῆσθαι ἀλλήλων τὰ
[3, 3, 52]	κακὸς καὶ τοῦτο ἴσως εὐλόγως.	Οὐ	γὰρ μόνον ὃ πεποίηταί ἐστιν,
[3, 3, 52]	πᾶς, οὗ μέρη καὶ ταῦτα·	οὐ	γὰρ ὁ πᾶς λόγος γεννᾷ
[3, 3, 52]	τὴν ὕλην ἢ σύμφωνον εὑρών.	Οὐ	γὰρ ὁ τοῦ βοὸς λόγος
[3, 3, 52]	ἀλλ´ εἰ ὡς αὐτὸ αὐτάρκως·	οὐ	γὰρ πάντα ἴσα ἔδει. Ἆρ´
[3, 3, 52]	πεποιηκότος τι ἐν ἡμῖν πάθος.	Οὐ	γὰρ τὸ αὐτὸ ποιεῖ πᾶν
[3, 3, 52]	θεωρῶν καὶ τὸ μεμορφωμένον θεωρεῖ.	Οὐ	γὰρ ὡσαύτως ζῷον νοητὸν καὶ
[3, 3, 52]	μιγνύμενα· καὶ διακρίνειν μὲν αὐτὸς	οὐ	δύναται πρόνοιαν καὶ τὸ κατὰ
[3, 3, 52]	ἐφεξῆς συνεῖραι κατὰ βούλησιν ἐκείνης	οὐ	δυνηθέντων, ἀλλὰ κατὰ τὴν τῶν
[3, 3, 52]	καὶ τῶν φυτῶν. Δεῖ γὰρ	οὐ	ζητεῖν, εἰ ἔλαττον ἄλλου, ἀλλ´
[3, 3, 52]	τὸ κακῶς. ~Αἱ δὲ συντυχίαι	οὐ	κύριαι τοῦ εὖ, ἀκολουθοῦσι δὲ
[3, 3, 52]	μόνον ἥδε; Ἀλλὰ διὰ τί	οὐ	μόνη; Ἐφ´ ὧν δὲ μόνη,
[3, 3, 52]	Ἆρ´ οὖν οὐκ ἐπὶ πάντων	οὐ	μόνον ἥδε; Ἀλλὰ διὰ τί
[3, 3, 52]	μὲν οὖν ἔχουσιν ἄλλην ἄνθρωποι,	οὐ	πάντες δὲ πᾶσιν οἷς ἔχουσι
[3, 3, 52]	εἴποι τις ἄν, παροῦσαι; Ἢ	οὐ	πάρεισι; Καίτοι πάντη φαμὲν παρεῖναι
[3, 3, 52]	τοιαῦτα τῶν ἔργων, πεποίηται δὲ	οὐ	προνοίᾳ, ἀλλὰ γενόμενα ἢ παρὰ
[3, 3, 52]	πῶς ἐσφάλη; Πολλάκις εἴρηται, ὡς	οὐ	πρῶτα πάντα, ἀλλ´ ὅσα δεύτερα
[3, 3, 52]	πολλά· πολλὰ δὲ ὄντα καὶ	οὐ	ταὐτὰ τὰ μὲν πρῶτα, τὰ
[3, 3, 52]	ἄλλο εἰργάζετο, Ἰδομενεὺς δὲ ἔπαθεν	οὐ	τὸ αὐτό· καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ
[3, 3, 52]	γενόμενον καὶ ὅμως ἐστὶ θαῦμα.	Οὐ	τοίνυν, εἰ τοιοῦτον τὸ γενόμενον,
[3, 3, 52]	τοῦτο τὸ γέρας. Καὶ γὰρ	οὐ	τοῦ μάντεως τὸ διότι, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	παρεῖναι καὶ οὐδὲν ἔρημον. Ἢ	οὐ	τούτοις, ἐν οἷς μὴ εἰς
[3, 3, 52]	ψυχὴ αὕτη νῷ, νοῦς δὲ	οὐ	τούτων τι ἕν, ἀλλὰ πάντα·
[3, 3, 52]	τοίνυν καὶ τὰ γενόμενα ζῷα	οὐ	ψυχαὶ μόνον, ἀλλὰ ψυχῶν ἐλαττώσεις,
[3, 3, 52]	κἀκεῖναι οὐκ ἐνεργοῦσαι εἰς αὐτούς,	οὔ	τι γε αὐταὶ ἀργοῦσαι· πράττει
[3, 3, 52]	χρηστὰ λόγος περιείληφεν ὁ πᾶς,	οὗ	μέρη καὶ ταῦτα· οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	ὁ λόγος οὐκ ἴσα· ὅθεν	οὐδ´	ἴσα ποιεῖ, ὥσπερ καὶ ἐν
[3, 3, 52]	γραμμάτων καὶ τάξιν δηλούντων καὶ	οὐδαμοῦ	πρὸς τὸ ἄτακτον ἀποκλινόντων, μᾶλλον
[3, 3, 52]	τοῦ μὴ δεῖν πάντα ἴσα;	Οὐδαμῶς·	ἀλλ´ οὕτω κατὰ φύσιν εἶχε
[3, 3, 52]	τὸ {ὑποκείμενον} παρ´ αὐτοῦ. Ἀλλ´	οὐδὲ	ἀνδρὸς τοῦτο ποιεῖν ἢ σοφοῦ
[3, 3, 52]	ἢ ὅλως οὐκ αἰτιατέον, ὥσπερ	οὐδὲ	ἐπὶ φυτῶν γενέσεως, ὅτι μὴ
[3, 3, 52]	ἔσται; Οὐ γὰρ δὴ αὐτῆς	οὐδὲ	τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ καὶ τὴν
[3, 3, 52]	οὐκ ἔξω τῆς προνοίας οὖσαν	οὐδὲ	τοῦ λόγου τοῦ ὅλου· οὐ
[3, 3, 52]	Καίτοι πάντη φαμὲν παρεῖναι καὶ	οὐδὲν	ἔρημον. Ἢ οὐ τούτοις, ἐν
[3, 3, 52]	τὸ βέλτιον μὴ χείρονος; Ὥστε	οὐκ	αἰτιατέον τὸ χεῖρον ἐν τῷ
[3, 3, 52]	τὸ γενόμενον αὐτό· ἢ ὅλως	οὐκ	αἰτιατέον, ὥσπερ οὐδὲ ἐπὶ φυτῶν
[3, 3, 52]	τί ἂν ἀσύντακτον, τί δὲ	οὐκ	ἂν συνηρμοσμένον εἴη; ~Καὶ γὰρ
[3, 3, 52]	μὲν γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων	οὐκ	αὐτῶν ἡ ἀρχὴ αὕτη, ἐπὶ
[3, 3, 52]	κἂν ἔμψυχος ᾖ, ἑτέρα ψυχή,	οὐκ	ἐκείνη, ἀφ´ ἧς ὁ λόγος,
[3, 3, 52]	αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ τί οὖν	οὐκ	ἐνεργεῖ εἰς πάντας, εἴπερ μέρη
[3, 3, 52]	χείροσι χρῶνται. Πάρεισι δὲ κἀκεῖναι	οὐκ	ἐνεργοῦσαι εἰς αὐτούς, οὔ τι
[3, 3, 52]	τὸ ἑαυτοῦ. Ἀλλ´ εἰς τούτους	οὐκ	ἐνεργοῦσιν αἰτίᾳ τίνος, εἴποι τις
[3, 3, 52]	ἀλλ´ ἔχει ἀρχὴν ἄλλην ἐλευθέραν	οὐκ	ἔξω τῆς προνοίας οὖσαν οὐδὲ
[3, 3, 52]	ἀρχὴ αὕτη, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων	οὐκ	ἐπὶ πάντων. Ἆρ´ οὖν οὐκ
[3, 3, 52]	οὐκ ἐπὶ πάντων. Ἆρ´ οὖν	οὐκ	ἐπὶ πάντων οὐ μόνον ἥδε;
[3, 3, 52]	Ἔρχεται δὲ μεριζόμενος ὁ λόγος	οὐκ	ἴσα· ὅθεν οὐδ´ ἴσα ποιεῖ,
[3, 3, 52]	ἀρχῆς εἰς τέλος κατιοῦσα ἄνωθεν	οὐκ	ἴση οἷον κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	ἑτέρου ἐξ ἀμφοῖν γενομένου, καὶ	οὐκ	ὄντος ἠλάττωσεν· ἀλλὰ ἐγένετο ἐξ
[3, 3, 52]	εἶναι. Ἀλλὰ πρῶτον μὲν δόξει	οὐκέτι	ἐν τῷ λόγῳ, ἀλλὰ μᾶλλον
[3, 3, 52]	πρόνοια ἡ πᾶσα. Ἀρχὴν μὲν	οὖν	ἔχουσιν ἄλλην ἄνθρωποι, οὐ πάντες
[3, 3, 52]	λόγῳ καὶ ἀνάγκῃ μεμιγμέναι· μεμιγμένα	οὖν	θεωρεῖ καὶ διηνεκῶς μιγνύμενα· καὶ
[3, 3, 52]	λόγος ὁ προνοίας. Συνείρεται μὲν	οὖν	καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἔργων,
[3, 3, 52]	πρόνοιαν τοῦ ἰατροῦ εἰργάσατο. ~Πόθεν	οὖν	καὶ τὰ χείρω μάντεις προλέγουσι
[3, 3, 52]	γὰρ πάντα ἴσα ἔδει. Ἆρ´	οὖν	μετρήσαντος αὐτοῦ προαιρέσει τοῦ μὴ
[3, 3, 52]	εἰς αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ τί	οὖν	οὐκ ἐνεργεῖ εἰς πάντας, εἴπερ
[3, 3, 52]	ἀνθρώπων οὐκ ἐπὶ πάντων. Ἆρ´	οὖν	οὐκ ἐπὶ πάντων οὐ μόνον
[3, 3, 52]	ἐλευθέραν οὐκ ἔξω τῆς προνοίας	οὖσαν	οὐδὲ τοῦ λόγου τοῦ ὅλου·
[3, 3, 52]	θεοί; Διὰ τί γὰρ ἐνταῦθα	οὔτε	αὐτὰ οὔτε τὸν ποιήσαντα εὐλόγως
[3, 3, 52]	τὸ πραχθὲν οὔτε ὑπὸ προνοίας	οὔτε	κατὰ πρόνοιαν, τὸ δ´ ὑπὸ
[3, 3, 52]	τί γὰρ ἐνταῦθα οὔτε αὐτὰ	οὔτε	τὸν ποιήσαντα εὐλόγως αἰτιώμεθα, ἐπὶ
[3, 3, 52]	μὲν τοῦ ἀκολάστου τὸ πραχθὲν	οὔτε	ὑπὸ προνοίας οὔτε κατὰ πρόνοιαν,
[3, 3, 52]	ὁ λόγος, καὶ ὁ σύμπας	οὗτος	ἐλάττων δὴ γίνεται σπεύδων εἰς
[3, 3, 52]	φύσιν εἶχε γενέσθαι. Ἀκόλουθος γὰρ	οὗτος	ὁ λόγος ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος
[3, 3, 52]	τοιοῦτον, καὶ τὸ τοιοῦτον τοῦτο·	οὕτω	γὰρ καὶ λόγος εἷς. ~Καὶ
[3, 3, 52]	ἓν γένη ὡσαύτως· καὶ δὴ	οὕτω	καὶ ἀνθρώπους θετέον. Συναπτέον τοίνυν
[3, 3, 52]	ἀλλ´ ὡς, ᾗ πέφυκεν ἕκαστον,	οὕτω	καὶ πάσχει τὸ πρόσφορον εἰς
[3, 3, 52]	δεῖν πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς· ἀλλ´	οὕτω	κατὰ φύσιν εἶχε γενέσθαι. Ἀκόλουθος
[3, 3, 52]	ποιεῖ δὲ ἐκεῖνα εἰς ταῦτα,	οὕτω	ποιεῖ, ὡς καὶ τὰ ἐν
[3, 3, 52]	Καὶ δὴ καὶ οὑτωσὶ πληγέντα	οὕτως	ἐφθέγξατο τὰ φωνήεντα, τὰ δὲ
[3, 3, 52]	τά τε ἔργα· σύμφωνα δὲ	οὕτως,	ὡς ἓν ἐξ αὐτῶν, καὶ
[3, 3, 52]	πρὸς ἄλλο. Καὶ δὴ καὶ	οὑτωσὶ	πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο τὰ φωνήεντα,
[3, 3, 52]	ὂν κατὰ τὸν λόγον· ὥστε	οὐχ	ἡ ὕλη κρατήσει, εἶτα ἡ
[3, 3, 52]	τῇ ὕλῃ, καὶ ἡ ὕλη,	οὐχ	ὁ λόγος κρατήσει, εἶτα τὸ
[3, 3, 52]	γὰρ τούτῳ διὰ τί ἄνθρωποι	οὐχ	ὅπερ θεοί; Διὰ τί γὰρ
[3, 3, 52]	δ´ ὑπὸ τοῦ σώφρονος ἔργον	οὐχ	ὑπὸ προνοίας μέν, ὅτι ὑπ´
[3, 3, 52]	γὰρ παρ´ ἡμῶν κατ´ αἰτίας	οὐχ	ὑπὸ τῆς προνοίας ἠναγκασμένων, ἀλλ´
[3, 3, 52]	ἐν παντὶ ζῴῳ εἰς ἄλληλα,	οὐχ	ὡς θάτερον γεννᾷ θάτερον ἅμα
[3, 3, 52]	ἔχοντα· ἄλλο γὰρ ποιοῦσι πόδες,	ὀφθαλμοὶ	δ´ ἄλλο, διάνοια δὲ ἄλλο

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007