Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	εἴτε ἐπιθυμίαι κρατοῦσιν, ὅμως ἀνάγκη	λέγειν	ἐν τῷ ὑποκειμένῳ τὸ αἴτιον
[3, 3, 52]	ἐκλάμψει. Καὶ ὁ λόγος δὲ	λεγέσθω	ἔχειν καὶ τὸν λόγον αὖ
[3, 3, 52]	πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς τὸ κάτω	λέγομεν.	Τὸ μὲν γὰρ εἰς ἓν
[3, 3, 52]	τοῦτ´ ἂν ἴσως εἴη τὸ	λεγόμενον	ὡς συνέχει τὰ πάντα ἀναλογία.
[3, 3, 52]	μὲν γὰρ ὄντος τοῦ ἀνθρώπου	λέγω	δὲ ἁπλοῦ ὡς τοῦτο ὃ
[3, 3, 52]	εἴπερ μέρη καὶ ταῦτα αὐτῶν;	Λέγω	δὲ τὴν ἀρχὴν τὴν τοιαύτην.
[3, 3, 52]	προβεβιωμένα δὲ ἀναπέμπειν δεῖ τὸν	λογισμὸν	ὡς κἀκεῖθεν ἠρτημένων τῶν ἐφεξῆς.
[3, 3, 52]	γάρ τινος πάσης ἐνέργεια οἱ	λόγοι,	τῶν δὲ μερῶν τὰ μέρη·
[3, 3, 52]	ἐχούσης μέρη ἀνάλογον καὶ οἱ	λόγοι,	ὥστε καὶ τὰ ἔργα ἔσχατα
[3, 3, 52]	δὲ λεγέσθω ἔχειν καὶ τὸν	λόγον	αὖ ἐν αὐτῷ τῆς ὕλης,
[3, 3, 52]	καὶ ζῷον σύνθετον θεωρεῖ, ἀλλὰ	λόγον	ζῴου ἐν τῷ συνθέτῳ μορφοῦντα
[3, 3, 52]	{τι} τὴν μορφὴν καὶ τὸν	λόγον	θεωρῶν καὶ τὸ μεμορφωμένον θεωρεῖ.
[3, 3, 52]	νοητῷ πάντα λόγος καὶ ὑπὲρ	λόγον·	νοῦς γὰρ καὶ ψυχὴ καθαρά·
[3, 3, 52]	ἄν τις αὐτὸς πράξας κατὰ	λόγον	τὸν τοῦ ἰατροῦ. Τοῦτο γὰρ
[3, 3, 52]	γενόμενον καὶ ὂν κατὰ τὸν	λόγον·	ὥστε οὐχ ἡ ὕλη κρατήσει,
[3, 3, 52]	ταῦτα· οὐ γὰρ ὁ πᾶς	λόγος	γεννᾷ ταῦτα, ἀλλ´ ὁ πᾶς
[3, 3, 52]	δὲ καὶ ἐκλάμψει. Καὶ ὁ	λόγος	δὲ λεγέσθω ἔχειν καὶ τὸν
[3, 3, 52]	τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω γὰρ καὶ	λόγος	εἷς. ~Καὶ ὅτι δὲ τὰ
[3, 3, 52]	Οὐ γὰρ ὁ τοῦ βοὸς	λόγος	ἐπ´ ἄλλης ἢ βοὸς ὕλης·
[3, 3, 52]	τὸ ὑποκείμενον τῇ ἀρχῇ ὁ	λόγος	ἐστὶ καὶ τὸ ἐκ τοῦ
[3, 3, 52]	Ἔστι δὴ δύο, ἃ ὁ	λόγος	ζητεῖ, τὸ μέν, εἰ ἐπὶ
[3, 3, 52]	οὐκ ἐκείνη, ἀφ´ ἧς ὁ	λόγος,	καὶ ὁ σύμπας οὗτος ἐλάττων
[3, 3, 52]	τῷ κόσμῳ τῷ νοητῷ πάντα	λόγος	καὶ ὑπὲρ λόγον· νοῦς γὰρ
[3, 3, 52]	προιόντων. Ὁ γὰρ τοῦ ζῴου	λόγος,	κἂν ἔμψυχος ᾖ, ἑτέρα ψυχή,
[3, 3, 52]	καὶ ἡ ὕλη, οὐχ ὁ	λόγος	κρατήσει, εἶτα τὸ ὑποκείμενον ὡς
[3, 3, 52]	ὅλως τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς ὁ	λόγος	ὁ διοικῶν συνάπτοι καὶ συνάγοι
[3, 3, 52]	ἡ τελεία πρόνοια τοῦτο· καὶ	λόγος	ὁ μὲν ποιητικός, ὁ δὲ
[3, 3, 52]	φίλα· ἦν γὰρ θεοφιλὴς ὁ	λόγος	ὁ προνοίας. Συνείρεται μὲν οὖν
[3, 3, 52]	ζῷα. Ἔρχεται δὲ μεριζόμενος ὁ	λόγος	οὐκ ἴσα· ὅθεν οὐδ´ ἴσα
[3, 3, 52]	τὰ πονηρὰ καὶ τὰ χρηστὰ	λόγος	περιείληφεν ὁ πᾶς, οὗ μέρη
[3, 3, 52]	ἀπὸ τῆς ἄνω, ὁ ἕτερος	λόγος	συνημμένος ἐκείνῳ, καὶ γίνεται ἐξ
[3, 3, 52]	γενέσθαι. Ἀκόλουθος γὰρ οὗτος ὁ	λόγος	ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ
[3, 3, 52]	ἐστὶ καὶ τὸ ἐκ τοῦ	λόγου	γενόμενον καὶ ὂν κατὰ τὸν
[3, 3, 52]	ψυχῆς γενομένης καὶ ἑτεροιωθέντος τοῦ	λόγου,	ἵνα γένηται ψυχὴ βοός, ἣ
[3, 3, 52]	πρὸς τὸν πρὸ αὐτοῦ τοῦ	λόγου,	οἷον ψυχῆς ἀσθενεστέρας γενομένης· ὕστερον
[3, 3, 52]	τῆς προνοίας οὖσαν οὐδὲ τοῦ	λόγου	τοῦ ὅλου· οὐ γὰρ ἀπήρτηται
[3, 3, 52]	ἀεὶ εἶχε τοὺς τῶν ἐπάνω	λόγους	ἐν αὐτοῖς οἷον μικρὰ δένδρα
[3, 3, 52]	μὲν δόξει οὐκέτι ἐν τῷ	λόγῳ,	ἀλλὰ μᾶλλον ἐν τῇ ὕλῃ,
[3, 3, 52]	πράξεις αὐτῶν καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι,	λόγῳ	καὶ ἀνάγκῃ μεμιγμέναι· μεμιγμένα οὖν
[3, 3, 52]	πρόνοιαν δέ· σύμφωνον γὰρ τῷ	λόγῳ,	ὥσπερ καὶ ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007