Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	ἢ ὅσον ἔχουσι κτήσασθαι, ἔτι	μᾶλλον	ἀποδεκτέον· ὥστε κινδυνεύειν τὴν αἰτίαν
[3, 3, 52]	οὐδαμοῦ πρὸς τὸ ἄτακτον ἀποκλινόντων,	μᾶλλον	δὲ καταμαρτυρούσης τῆς φορᾶς καὶ
[3, 3, 52]	οὐκέτι ἐν τῷ λόγῳ, ἀλλὰ	μᾶλλον	ἐν τῇ ὕλῃ, καὶ ἡ
[3, 3, 52]	γενομένου καὶ ἔξω αἰτίας καὶ	μᾶλλον	θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ τι μετ´
[3, 3, 52]	φορὰν ὁρῶντες πρὸς ταῖς ἄλλαις	μαντείαις	προλέγουσι ταῦτα; Ἢ δῆλον ὅτι
[3, 3, 52]	~Πόθεν οὖν καὶ τὰ χείρω	μάντεις	προλέγουσι καὶ εἰς τὴν τοῦ
[3, 3, 52]	γέρας. Καὶ γὰρ οὐ τοῦ	μάντεως	τὸ διότι, ἀλλὰ τὸ ὅτι
[3, 3, 52]	τετηρηκότι· ἐπεὶ καὶ αἱ ἄλλαι	μαντικαὶ	τῷ ἀναλόγῳ. Οὐ γὰρ ἔδει
[3, 3, 52]	ζῴων· ἓν ἵππων γένος, κἂν	μάχωνται	κἂν δάκνωσιν ἀλλήλους κἂν φιλονεικῶσι
[3, 3, 52]	στρατοπέδου, εἰ δὲ δὴ ὁ	μέγας	ἡγεμὼν εἴη, ὑφ´ ᾧ πάντα,
[3, 3, 52]	ἰέναι, τὸ δὲ τῆς προνοίας	μειζόνως	ἔχειν. ~Ἁπλοῦ μὲν γὰρ ὄντος
[3, 3, 52]	τὰ δὲ ἐξήνθησεν εἰς πλῆθος	μεμερισμένον	εἴδωλον ἕκαστον ἐκείνου φέρον, ἄλλο
[3, 3, 52]	κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ ἀνάγκῃ μεμιγμέναι·	μεμιγμένα	οὖν θεωρεῖ καὶ διηνεκῶς μιγνύμενα·
[3, 3, 52]	διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ ἀνάγκῃ	μεμιγμέναι·	μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ καὶ διηνεκῶς
[3, 3, 52]	τὸν λόγον θεωρῶν καὶ τὸ	μεμορφωμένον	θεωρεῖ. Οὐ γὰρ ὡσαύτως ζῷον
[3, 3, 52]	καὶ διηνεκῶς μιγνύμενα· καὶ διακρίνειν	μὲν	αὐτὸς οὐ δύναται πρόνοιαν καὶ
[3, 3, 52]	ἑκάστου τὸ οἰκεῖον ἔχοντος, τοῦ	μὲν	βελτίονος τὸ βέλτιον τῆς ἐνεργείας,
[3, 3, 52]	πρὸς τὸ κάτω λέγομεν. Τὸ	μὲν	γὰρ εἰς ἓν πάντα ἀρχή,
[3, 3, 52]	ἀρχὴ ἀνήρτητο καὶ αὐτή. Πόρρωθεν	μὲν	γὰρ ἐλθόντα ἄλλα τὰ ποιοῦντα
[3, 3, 52]	δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον. Τὰ	μὲν	γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ τῷ
[3, 3, 52]	τῆς προνοίας μειζόνως ἔχειν. ~Ἁπλοῦ	μὲν	γὰρ ὄντος τοῦ ἀνθρώπου λέγω
[3, 3, 52]	μὴ κρεῖττον ἢ τοῦτο; Εἰ	μὲν	γάρ, ὅτι ἐδύνατο τοῦτο κάλλιον
[3, 3, 52]	τὴν ἀρχὴν τὴν τοιαύτην. Ἐπὶ	μὲν	γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων οὐκ
[3, 3, 52]	τὸ αἴτιον εἶναι. Ἀλλὰ πρῶτον	μὲν	δόξει οὐκέτι ἐν τῷ λόγῳ,
[3, 3, 52]	ἃ ὁ λόγος ζητεῖ, τὸ	μέν,	εἰ ἐπὶ τὸν ποιήσαντα, εἴ
[3, 3, 52]	καρπῶν καὶ φύλλων· καὶ τὰ	μὲν	ἔμενεν ἀεί, τὰ δὲ ἐγίνετο
[3, 3, 52]	κατὰ τὴν ἀρχὴν αὖ τὸ	μὲν	ἔπασχε, τὸ δὲ ἐποίει, ἡ
[3, 3, 52]	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ὅσον	μὲν	ἔρχεται ἐκεῖθεν, πρόνοια, καὶ ὅσον
[3, 3, 52]	ὅλῳ ὅμως ὄντος, οἷο πυρὸς	μὲν	καίοντος, ἵππου τὰ ἵππου ἔργα,
[3, 3, 52]	σώφρονος ἔργον οὐχ ὑπὸ προνοίας	μέν,	ὅτι ὑπ´ αὐτοῦ, κατὰ πρόνοιαν
[3, 3, 52]	καὶ πρόνοια ἡ πᾶσα. Ἀρχὴν	μὲν	οὖν ἔχουσιν ἄλλην ἄνθρωποι, οὐ
[3, 3, 52]	ὁ λόγος ὁ προνοίας. Συνείρεται	μὲν	οὖν καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν
[3, 3, 52]	ἐδύνατο τοῦτο κάλλιον εἶναι, εἰ	μὲν	παρ´ αὐτοῦ προστιθέντος τι εἰς
[3, 3, 52]	ἤδη ἐγίγνετο καὶ ἦν τὰ	μὲν	πλησίον τῆς ῥίζης, τὰ δὲ
[3, 3, 52]	πρόνοια τοῦτο· καὶ λόγος ὁ	μὲν	ποιητικός, ὁ δὲ συνάπτων τὰ
[3, 3, 52]	ὄντα καὶ οὐ ταὐτὰ τὰ	μὲν	πρῶτα, τὰ δὲ δεύτερα, τὰ
[3, 3, 52]	Τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἀκόλουθα	μὲν	τὰ δρώμενα καὶ προνοίᾳ ἑπόμενα,
[3, 3, 52]	οἷς ἔχουσι χρῶνται, ἀλλ´ οἱ	μὲν	τῇ ἑτέρᾳ, οἱ δὲ τῇ
[3, 3, 52]	ἠναγκασμένων, ἀλλ´ ἐξ αὐτῶν συναψάντων	μὲν	τοῖς τῆς προνοίας καὶ ἀπὸ
[3, 3, 52]	τὸ τῆς Ἑλένης κάλλος πρὸς	μὲν	τὸν Πάριν ἄλλο εἰργάζετο, Ἰδομενεὺς
[3, 3, 52]	πρὸς αὐτὸν ἄλλο. Καὶ παρὰ	μὲν	τοῦ ἀκολάστου τὸ πραχθὲν οὔτε
[3, 3, 52]	φύσιν, οἷον ἐν στρατηγίαις ἡγουμένου	μὲν	τοῦ στρατηγοῦ, συμπνεόντων δὲ τῶν
[3, 3, 52]	δὲ ἤδη ἐκ ταύτης ἕκαστα	μενούσης	ἐκείνης ἔνδον οἷον ἐκ ῥίζης
[3, 3, 52]	μέρη· μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης	μέρη	ἀνάλογον καὶ οἱ λόγοι, ὥστε
[3, 3, 52]	οὐκ ἐνεργεῖ εἰς πάντας, εἴπερ	μέρη	καὶ ταῦτα αὐτῶν; Λέγω δὲ
[3, 3, 52]	λόγος περιείληφεν ὁ πᾶς, οὗ	μέρη	καὶ ταῦτα· οὐ γὰρ ὁ
[3, 3, 52]	λόγοι, τῶν δὲ μερῶν τὰ	μέρη·	μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης μέρη
[3, 3, 52]	εἰς τὰ ζῷα. Ἔρχεται δὲ	μεριζόμενος	ὁ λόγος οὐκ ἴσα· ὅθεν
[3, 3, 52]	ἐνέργεια οἱ λόγοι, τῶν δὲ	μερῶν	τὰ μέρη· μιᾶς δὲ διάφορα
[3, 3, 52]	μᾶλλον θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ τι	μετ´	αὐτὸ καὶ τὰ ἴχνη αὐτοῦ
[3, 3, 52]	ταῦτα, ἀλλ´ ὁ πᾶς ἐστι	μετὰ	τούτων. Ψυχῆς γάρ τινος πάσης
[3, 3, 52]	ὡς πανταχοῦ ἀρετὴν κρατεῖν καὶ	μετατιθεμένων	καὶ διορθώσεως τυγχανόντων τῶν ἡμαρτημένων,
[3, 3, 52]	πάντα ἴσα ἔδει. Ἆρ´ οὖν	μετρήσαντος	αὐτοῦ προαιρέσει τοῦ μὴ δεῖν
[3, 3, 52]	εἰς τὸ πόρρω ἐσχίζετο καὶ	μέχρις	οἷον κλάδων καὶ ἄκρων καὶ
[3, 3, 52]	οὐδὲ ἐπὶ φυτῶν γενέσεως, ὅτι	μὴ	αἰσθάνεται, ἢ ἐπὶ ζῴων τῶν
[3, 3, 52]	οὖν μετρήσαντος αὐτοῦ προαιρέσει τοῦ	μὴ	δεῖν πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς· ἀλλ´
[3, 3, 52]	Ἢ οὐ τούτοις, ἐν οἷς	μὴ	εἰς αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ τί
[3, 3, 52]	Ἀλλ´ ἃ αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι	μὴ	ἐπεισόδιον τὸ σὸν τῷ παντί,
[3, 3, 52]	ζῷον» γένος· εἶτα καὶ τὰ	μὴ	ζῷα κατ´ εἴδη αὖ· εἶτα
[3, 3, 52]	αὖ· εἶτα εἰς ἓν τὸ	μὴ	ζῷον» εἶτα ὁμοῦ, εἰ βούλει,
[3, 3, 52]	αἰτιώμεθα, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων, ὅτι	μὴ	κρεῖττον ἢ τοῦτο; Εἰ μὲν
[3, 3, 52]	εἴη τι χεῖρον ἐν πολυειδεῖ	μὴ	ὄντος βελτίονος, ἢ πῶς τὸ
[3, 3, 52]	ὁ μὴ ποιήσας· εἰ δὲ	μὴ	παρ´ αὐτοῦ, ἀλλ´ ἔδει ἔξωθεν
[3, 3, 52]	κρεῖττον, αὐτὸς αἴτιος ἑαυτῷ ὁ	μὴ	ποιήσας· εἰ δὲ μὴ παρ´
[3, 3, 52]	κάμνον. Ὃ δ´ ἄν τις	μὴ	ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός τε ποιεῖ
[3, 3, 52]	βελτίονος, ἢ πῶς τὸ βέλτιον	μὴ	χείρονος; Ὥστε οὐκ αἰτιατέον τὸ
[3, 3, 52]	ἐπὶ ζῴων τῶν ἄλλων, ὅτι	μὴ	ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι· ταὐτὸν γὰρ
[3, 3, 52]	τι τῶν ἐν τῷ παντί,	μηδ´	αὐτοῦ κατὰ πρόνοιαν πεπραχότος ἢ
[3, 3, 52]	δὴ καὶ ὅπλα πάντα καὶ	μηχανήματα,	καὶ ὅσα ἐξ αὐτῶν συμπλεκομένων
[3, 3, 52]	δὲ ἐκ πάντων καὶ πρόνοια	μία·	εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος
[3, 3, 52]	ἐκ τῶν παθημάτων καὶ ἐνεργημάτων	μία	τοῦ ζῴου οἷον φωνὴ καὶ
[3, 3, 52]	φθάνειν καὶ ὁμοῦ περιλαμβάνειν συντάξει	μιᾷ,	ὡς διακεκριμένον ἓν εἶναι ζῷον
[3, 3, 52]	εἶναι συνέλκεται ὅμως εἰς σύνταξιν	μίαν·	ὥσπερ γὰρ καὶ ἐφ´ ἑκάστων
[3, 3, 52]	τῶν δὲ μερῶν τὰ μέρη·	μιᾶς	δὲ διάφορα ἐχούσης μέρη ἀνάλογον
[3, 3, 52]	ἐκείνης ἔνδον οἷον ἐκ ῥίζης	μιᾶς	ἑστώσης αὐτῆς ἐν αὐτῇ· τὰ
[3, 3, 52]	μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ καὶ διηνεκῶς	μιγνύμενα·	καὶ διακρίνειν μὲν αὐτὸς οὐ
[3, 3, 52]	ἐπάνω λόγους ἐν αὐτοῖς οἷον	μικρὰ	δένδρα βουληθέντα εἶναι, καὶ εἰ
[3, 3, 52]	ἥδε; Ἀλλὰ διὰ τί οὐ	μόνη;	Ἐφ´ ὧν δὲ μόνη, καὶ
[3, 3, 52]	οὐ μόνη; Ἐφ´ ὧν δὲ	μόνη,	καὶ κατὰ ταύτην τὸ ζῆν,
[3, 3, 52]	τὰ γενόμενα ζῷα οὐ ψυχαὶ	μόνον,	ἀλλὰ ψυχῶν ἐλαττώσεις, οἷον ἐξίτηλον
[3, 3, 52]	τὸ διότι, ἀλλὰ τὸ ὅτι	μόνον	εἰπεῖν, καὶ ἡ τέχνη ἀνάγνωσις
[3, 3, 52]	τῶν ἄλλων. Νῦν δὲ ἄνθρωπος	μόνον	ἐν ψόγῳ ὁ κακὸς καὶ
[3, 3, 52]	οὖν οὐκ ἐπὶ πάντων οὐ	μόνον	ἥδε; Ἀλλὰ διὰ τί οὐ
[3, 3, 52]	τοῦτο ἴσως εὐλόγως. Οὐ γὰρ	μόνον	ὃ πεποίηταί ἐστιν, ἀλλ´ ἔχει
[3, 3, 52]	ἁπλοῦ ὡς τοῦτο ὃ πεποίηται	μόνον	ὄντος καὶ κατὰ ταῦτα ποιοῦντος
[3, 3, 52]	πρὶν φθαρῆναι, τὸ ἐγγὺς ἐγέννα	μόνον.	Τὰ δὲ διάκενα οἷον τῶν
[3, 3, 52]	ἀρξαμένη, τὸ δὲ ὑπεράνω πρόνοια	μόνον.	Τὰ μὲν γὰρ ἐν τῷ
[3, 3, 52]	πλησίον οἴεσθαι τὸ πάθος ἰέναι	μόνον·	τὸ δὲ κατὰ τὴν ἀρχὴν
[3, 3, 52]	βίος· καὶ γὰρ καὶ τὰ	μόρια	διάφορα ὄντα καὶ διάφορον τὴν
[3, 3, 52]	πάντα τὰ ἐναντία, οἷον τὴν	μορφὴν	καὶ τὴν ὕλην· οἷον ἐπὶ
[3, 3, 52]	συνθέτου ὄντος ὁ {τι} τὴν	μορφὴν	καὶ τὸν λόγον θεωρῶν καὶ
[3, 3, 52]	λόγον ζῴου ἐν τῷ συνθέτῳ	μορφοῦντα	τὰ χείρω. Ζῴου δὴ ὄντος

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007