Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	ὕλης, ἣν αὐτῷ ἐργάσεται ποιώσας	καθ´	αὑτὸν τὴν ὕλην ἢ σύμφωνον
[3, 3, 52]	ζήλῳ θυμῶνται, καὶ τὰ ἄλλα	καθ´	ἓν γένη ὡσαύτως· καὶ δὴ
[3, 3, 52]	πρόνοια, καὶ ὅσον ἐν ψυχῇ	καθαρᾷ	καὶ ὅσον ἐντεῦθεν εἰς τὰ
[3, 3, 52]	λόγον· νοῦς γὰρ καὶ ψυχὴ	καθαρά·	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ὅσον
[3, 3, 52]	τὰς πράξεις καὶ τὰ πάθη	καὶ	ἃ δεῖ παρεῖναι, σιτία καὶ
[3, 3, 52]	τὰ ἄλλα τῷ τετηρηκότι· ἐπεὶ	καὶ	αἱ ἄλλαι μαντικαὶ τῷ ἀναλόγῳ.
[3, 3, 52]	τούτοις συντελοῦντα ἅμα πρὸς σύστασιν	καὶ	ἀιδιότητα κόσμου, ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα
[3, 3, 52]	δὲ ἔπαθεν οὐ τὸ αὐτό·	καὶ	ἀκόλαστος ἀκολάστῳ καλὸς καλῷ συμπεσὼν
[3, 3, 52]	ἐσχίζετο καὶ μέχρις οἷον κλάδων	καὶ	ἄκρων καὶ καρπῶν καὶ φύλλων·
[3, 3, 52]	ἀλλὰ τὸ αὐτὸ πρὸς ἄλλο	καὶ	ἄλλο πρὸς ἄλλο· οἷον καὶ
[3, 3, 52]	αὐτῶν καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ	καὶ	ἀνάγκῃ μεμιγμέναι· μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ
[3, 3, 52]	γένη ὡσαύτως· καὶ δὴ οὕτω	καὶ	ἀνθρώπους θετέον. Συναπτέον τοίνυν αὖ
[3, 3, 52]	συναψάντων μὲν τοῖς τῆς προνοίας	καὶ	ἀπὸ προνοίας ἔργοις, τὸ δὲ
[3, 3, 52]	καὶ τὸ κατὰ πρόνοιαν χωρὶς	καὶ	αὖ τὸ ὑποκείμενον ὅσα δίδωσιν
[3, 3, 52]	κύριαι τοῦ εὖ, ἀκολουθοῦσι δὲ	καὶ	αὗται συμφώνως τοῖς πρὸ αὐτῶν
[3, 3, 52]	ἐποίει, ἡ δὲ ἀρχὴ ἀνήρτητο	καὶ	αὐτή. Πόρρωθεν μὲν γὰρ ἐλθόντα
[3, 3, 52]	τῶν αὖ ἐκ τῆς ῥίζης	καὶ	αὐτῶν ἄλλον τρόπον πεφυκότων, ἐξ
[3, 3, 52]	ζῴου οἷον φωνὴ καὶ ζωὴ	καὶ	βίος· καὶ γὰρ καὶ τὰ
[3, 3, 52]	δὲ οὐκ ἂν συνηρμοσμένον εἴη;	~Καὶ	γὰρ εἰ ἐγὼ κύριος τοῦ
[3, 3, 52]	φωνὴ καὶ ζωὴ καὶ βίος·	καὶ	γὰρ καὶ τὰ μόρια διάφορα
[3, 3, 52]	τις ἄν, τοῦτο τὸ γέρας.	Καὶ	γὰρ οὐ τοῦ μάντεως τὸ
[3, 3, 52]	ἑπόμενα εἶναι, ἐξ ἀνάγκης δέ·	καὶ	γὰρ παρ´ ἡμῶν κατ´ αἰτίας
[3, 3, 52]	ὁ ἕτερος λόγος συνημμένος ἐκείνῳ,	καὶ	γίνεται ἐξ ἀμφοῖν πᾶν πλέγμα
[3, 3, 52]	δεῖ παρεῖναι, σιτία καὶ ποτὰ	καὶ	δὴ καὶ ὅπλα πάντα καὶ
[3, 3, 52]	τὴν σύνταξιν τὴν πρὸς ἄλλο.	Καὶ	δὴ καὶ οὑτωσὶ πληγέντα οὕτως
[3, 3, 52]	ἄλλα καθ´ ἓν γένη ὡσαύτως·	καὶ	δὴ οὕτω καὶ ἀνθρώπους θετέον.
[3, 3, 52]	καὶ ζῷα καὶ πράξεις αὐτῶν	καὶ	διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ ἀνάγκῃ
[3, 3, 52]	οὖν θεωρεῖ καὶ διηνεκῶς μιγνύμενα·	καὶ	διακρίνειν μὲν αὐτὸς οὐ δύναται
[3, 3, 52]	ἓν συνέρχεται φύσεως ἀνάγκῃ, ὥστε	καὶ	διάφορα ἐκφύντα καὶ ἐναντία γενόμενα
[3, 3, 52]	τὰ αὑτῶν ἕκαστοι ᾗ πεφύκασι	καὶ	διάφορα οἱ διάφοροι. Καὶ ἕπεται
[3, 3, 52]	καὶ τὰ μόρια διάφορα ὄντα	καὶ	διάφορον τὴν ἐνέργειαν ἔχοντα· ἄλλο
[3, 3, 52]	ἀνάγκῃ μεμιγμέναι· μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ	καὶ	διηνεκῶς μιγνύμενα· καὶ διακρίνειν μὲν
[3, 3, 52]	συνάπτοι καὶ συνάγοι καὶ ἰῷτο	καὶ	διορθοῖτο τὸ πονῆσαν. Ὥστε τὰ
[3, 3, 52]	πανταχοῦ ἀρετὴν κρατεῖν καὶ μετατιθεμένων	καὶ	διορθώσεως τυγχανόντων τῶν ἡμαρτημένων, οἷον
[3, 3, 52]	πρὸς πόδα, θάτερον πρὸς θάτερον,	καί,	εἰ βούλει, ὡς ἀρετὴ πρὸς
[3, 3, 52]	οἷον μικρὰ δένδρα βουληθέντα εἶναι,	καὶ	εἰ ἐγέννησε πρὶν φθαρῆναι, τὸ
[3, 3, 52]	οὕτως, ὡς ἓν ἐξ αὐτῶν,	καὶ	εἰ ἐξ ἐναντίων. Ἐκ γὰρ
[3, 3, 52]	τῷ παντί, καὶ προειπεῖν ἔνι·	καὶ	εἰ ποιεῖ δὲ ἐκεῖνα εἰς
[3, 3, 52]	κατὰ φύσιν τὴν αὐτοῦ ἔλαττον,	καί,	εἰ τὸ ἀκόλουθον πάσχει, πάσχει
[3, 3, 52]	ἄλλης ἢ βοὸς ὕλης· ὅθεν	καὶ	εἰς τὰ ἄλλα ζῷά φησιν
[3, 3, 52]	πάσχει, πάσχει τὸ κατ´ ἀξίαν.	Καὶ	εἰς τὰ προβεβιωμένα δὲ ἀναπέμπειν
[3, 3, 52]	καὶ τὰ χείρω μάντεις προλέγουσι	καὶ	εἰς τὴν τοῦ παντὸς φορὰν
[3, 3, 52]	μᾶλλον δὲ καταμαρτυρούσης τῆς φορᾶς	καὶ	εἰς φῶς ἀγούσης καὶ πρὶν
[3, 3, 52]	καὶ ἐκ τῶν φθόγγων ἁπάντων	καὶ	ἐκ τῶν παθημάτων καὶ ἐνεργημάτων
[3, 3, 52]	πάσχει καὶ κινεῖται τὰ ἀκόλουθα,	καὶ	ἐκ τῶν φθόγγων ἁπάντων καὶ
[3, 3, 52]	ψυχῆς ἀσθενεστέρας γενομένης· ὕστερον δὲ	καὶ	ἐκλάμψει. Καὶ ὁ λόγος δὲ
[3, 3, 52]	ἔχῃ χώραν τοῦ τεθῆναι εὖ,	καὶ	ἐλήλυθε πάντα τρόπον τινὰ εὐμήχανον
[3, 3, 52]	ὅθεν οὐδ´ ἴσα ποιεῖ, ὥσπερ	καὶ	ἐν ζῴῳ ἑκάστῳ. Τὸ δὲ
[3, 3, 52]	ἀνάγκῃ, ὥστε καὶ διάφορα ἐκφύντα	καὶ	ἐναντία γενόμενα τῷ ἐξ ἑνὸς
[3, 3, 52]	ἁπάντων καὶ ἐκ τῶν παθημάτων	καὶ	ἐνεργημάτων μία τοῦ ζῴου οἷον
[3, 3, 52]	αὐτῷ γινόμενα θεωρῶν θεωρεῖ ἅμα	καὶ	ἐξ ὧν ἐστι καὶ τὴν
[3, 3, 52]	γὰρ παντὸς κρεῖττον τοῦ γενομένου	καὶ	ἔξω αἰτίας καὶ μᾶλλον θαυμάσαι,
[3, 3, 52]	ἄλλον τρόπον πεφυκότων, ἐξ ὧν	καὶ	ἔπασχε τὰ ἄκρα τῶν κλάδων,
[3, 3, 52]	πεφύκασι καὶ διάφορα οἱ διάφοροι.	Καὶ	ἕπεται κατὰ τὰς φύσεις καὶ
[3, 3, 52]	ἀπαιτῶν τοῦ δοθέντος, ὥσπερ εἰ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων ἀπαιτοῖ
[3, 3, 52]	ἐξ ἀρχῆς ἔλαττον τὸ ἔλαττον	καὶ	ἔστιν ὃ ἐγένετο κατὰ φύσιν
[3, 3, 52]	οἷον ἄλλης τῆς ψυχῆς γενομένης	καὶ	ἑτεροιωθέντος τοῦ λόγου, ἵνα γένηται
[3, 3, 52]	εἰς σύνταξιν μίαν· ὥσπερ γὰρ	καὶ	ἐφ´ ἑκάστων ζῴων· ἓν ἵππων
[3, 3, 52]	τὰ γινόμενα· τὰ δ´ ἐστὶ	καὶ	ζῷα καὶ πράξεις αὐτῶν καὶ
[3, 3, 52]	μία τοῦ ζῴου οἷον φωνὴ	καὶ	ζωὴ καὶ βίος· καὶ γὰρ
[3, 3, 52]	Οὐ γὰρ ὡσαύτως ζῷον νοητὸν	καὶ	ζῷον σύνθετον θεωρεῖ, ἀλλὰ λόγον
[3, 3, 52]	ἀρκεῖ εἰς ἔκβασιν τοῦ ὀρθοῦ.	Καὶ	ἡ συμπλοκὴ δὲ ἡ πρὸς
[3, 3, 52]	ἐπιλάμπει τὰ κρείττω τοῖς χείροσι	καὶ	ἡ τελεία πρόνοια τοῦτο· καὶ
[3, 3, 52]	ἀλλὰ τὸ ὅτι μόνον εἰπεῖν,	καὶ	ἡ τέχνη ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων
[3, 3, 52]	ἀλλὰ μᾶλλον ἐν τῇ ὕλῃ,	καὶ	ἡ ὕλη, οὐχ ὁ λόγος
[3, 3, 52]	ἐν ἄλλῳ ἐνταῦθα ἤδη ἐγίγνετο	καὶ	ἦν τὰ μὲν πλησίον τῆς
[3, 3, 52]	τοῦτο ποιεῖν ἢ σοφοῦ τινος	καὶ	θείου· ἢ θεὸς ἂν ἔχοι,
[3, 3, 52]	αὗται συμφώνως τοῖς πρὸ αὐτῶν	καὶ	ἴασιν ἀκολουθίᾳ ἐμπλεκεῖσαι. Συμπλέκει δὲ
[3, 3, 52]	ὁ διοικῶν συνάπτοι καὶ συνάγοι	καὶ	ἰῷτο καὶ διορθοῖτο τὸ πονῆσαν.
[3, 3, 52]	βούλει, ὡς ἀρετὴ πρὸς δικαιοσύνην	καὶ	κακία πρὸς ἀδικίαν. Εἰ τοίνυν
[3, 3, 52]	μέχρις οἷον κλάδων καὶ ἄκρων	καὶ	καρπῶν καὶ φύλλων· καὶ τὰ
[3, 3, 52]	τοῦτο ὃ πεποίηται μόνον ὄντος	καὶ	κατὰ ταῦτα ποιοῦντος καὶ πάσχοντος
[3, 3, 52]	μόνη; Ἐφ´ ὧν δὲ μόνη,	καὶ	κατὰ ταύτην τὸ ζῆν, τὰ
[3, 3, 52]	φωνήεντα, τὰ δὲ σιωπῇ πάσχει	καὶ	κινεῖται τὰ ἀκόλουθα, καὶ ἐκ
[3, 3, 52]	τὸ τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω γὰρ	καὶ	λόγος εἷς. ~Καὶ ὅτι δὲ
[3, 3, 52]	καὶ ἡ τελεία πρόνοια τοῦτο·	καὶ	λόγος ὁ μὲν ποιητικός, ὁ
[3, 3, 52]	τοῦ γενομένου καὶ ἔξω αἰτίας	καὶ	μᾶλλον θαυμάσαι, ὅτι ἔδωκέ τι
[3, 3, 52]	προνοίᾳ, ὡς πανταχοῦ ἀρετὴν κρατεῖν	καὶ	μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως τυγχανόντων τῶν
[3, 3, 52]	προιόντα εἰς τὸ πόρρω ἐσχίζετο	καὶ	μέχρις οἷον κλάδων καὶ ἄκρων
[3, 3, 52]	καὶ δὴ καὶ ὅπλα πάντα	καὶ	μηχανήματα, καὶ ὅσα ἐξ αὐτῶν
[3, 3, 52]	δ´ ἄλλο, διάνοια δὲ ἄλλο	καὶ	νοῦς ἄλλο. Ἓν δὲ ἐκ
[3, 3, 52]	τὸν τοῦ ἰατροῦ. Τοῦτο γὰρ	καὶ	ὁ ἰατρὸς παρὰ τῆς τέχνης
[3, 3, 52]	γενομένης· ὕστερον δὲ καὶ ἐκλάμψει.	Καὶ	ὁ λόγος δὲ λεγέσθω ἔχειν
[3, 3, 52]	ἐκείνη, ἀφ´ ἧς ὁ λόγος,	καὶ	ὁ σύμπας οὗτος ἐλάττων δὴ
[3, 3, 52]	σύμφωνον γὰρ τῷ λόγῳ, ὥσπερ	καὶ	ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν ἄν τις
[3, 3, 52]	δὲ διάφορα ἐχούσης μέρη ἀνάλογον	καὶ	οἱ λόγοι, ὥστε καὶ τὰ
[3, 3, 52]	ἀρχή, ἐν ᾗ ὁμοῦ πάντα	καὶ	ὅλον πάντα. Πρόεισι δὲ ἤδη
[3, 3, 52]	πρόνοιαν τοῦ ζῴου, γενομένης τομῆς	καὶ	ὅλως τραύματος, πάλιν ἐφεξῆς ὁ
[3, 3, 52]	ὁρῶν τῷ ἐπὶ πάντα φθάνειν	καὶ	ὁμοῦ περιλαμβάνειν συντάξει μιᾷ, ὡς
[3, 3, 52]	δὴ ὅσον ἀφέστηκε τὸ γενόμενον	καὶ	ὅμως ἐστὶ θαῦμα. Οὐ τοίνυν,
[3, 3, 52]	τὸ ἐκ τοῦ λόγου γενόμενον	καὶ	ὂν κατὰ τὸν λόγον· ὥστε
[3, 3, 52]	σιτία καὶ ποτὰ καὶ δὴ	καὶ	ὅπλα πάντα καὶ μηχανήματα, καὶ
[3, 3, 52]	καὶ ὅπλα πάντα καὶ μηχανήματα,	καὶ	ὅσα ἐξ αὐτῶν συμπλεκομένων προεώραται,
[3, 3, 52]	παρ´ αὐτῶν φανῆναι, οἷος ἕκαστος	καὶ	ὅσα. Συμφέρεται γὰρ καὶ ταῦτα
[3, 3, 52]	ὅσον μὲν ἔρχεται ἐκεῖθεν, πρόνοια,	καὶ	ὅσον ἐν ψυχῇ καθαρᾷ καὶ
[3, 3, 52]	καὶ ὅσον ἐν ψυχῇ καθαρᾷ	καὶ	ὅσον ἐντεῦθεν εἰς τὰ ζῷα.
[3, 3, 52]	οὕτω γὰρ καὶ λόγος εἷς.	~Καὶ	ὅτι δὲ τὰ βελτίω, καὶ
[3, 3, 52]	πρόσφορον εἰς τὴν αὐτοῦ φύσιν,	καὶ	ὅτι τοῦτο τοιοῦτον, καὶ τὸ
[3, 3, 52]	πάντα πολλά· πολλὰ δὲ ὄντα	καὶ	οὐ ταὐτὰ τὰ μὲν πρῶτα,
[3, 3, 52]	φυσικῶν γραμμάτων καὶ τάξιν δηλούντων	καὶ	οὐδαμοῦ πρὸς τὸ ἄτακτον ἀποκλινόντων,
[3, 3, 52]	πάρεισι; Καίτοι πάντη φαμὲν παρεῖναι	καὶ	οὐδὲν ἔρημον. Ἢ οὐ τούτοις,
[3, 3, 52]	ἐστιν, ἑτέρου ἐξ ἀμφοῖν γενομένου,	καὶ	οὐκ ὄντος ἠλάττωσεν· ἀλλὰ ἐγένετο
[3, 3, 52]	τὴν πρὸς ἄλλο. Καὶ δὴ	καὶ	οὑτωσὶ πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο τὰ
[3, 3, 52]	εἰς τὸ παρέχον τὸ εἶναι.	Καὶ	πάλιν ἐπὶ τούτῳ ἐκδήσας κατάβαινε
[3, 3, 52]	δ´ ἀκόλαστος πρὸς αὐτὸν ἄλλο.	Καὶ	παρὰ μὲν τοῦ ἀκολάστου τὸ
[3, 3, 52]	ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός τε ποιεῖ	καὶ	παρὰ τὴν πρόνοιαν τοῦ ἰατροῦ
[3, 3, 52]	ὡς, ᾗ πέφυκεν ἕκαστον, οὕτω	καὶ	πάσχει τὸ πρόσφορον εἰς τὴν
[3, 3, 52]	ὄντος καὶ κατὰ ταῦτα ποιοῦντος	καὶ	πάσχοντος ἀπῆν αἰτία ἡ κατὰ
[3, 3, 52]	ἤδη ἐνεργοῦντός τε τοῦ αὐτοῦ	καὶ	πάσχοντος τὰ ὅσα αὐτῷ οἰκεῖα
[3, 3, 52]	αὐτοῦ τοιαῦτα. Εἰ δὲ δὴ	καὶ	πλέον ἔδωκεν ἢ ὅσον ἔχουσι
[3, 3, 52]	καὶ ἃ δεῖ παρεῖναι, σιτία	καὶ	ποτὰ καὶ δὴ καὶ ὅπλα
[3, 3, 52]	οἷον ὡς ὄμμα πρὸς ὄμμα	καὶ	ποὺς πρὸς πόδα, θάτερον πρὸς
[3, 3, 52]	τὰ δ´ ἐστὶ καὶ ζῷα	καὶ	πράξεις αὐτῶν καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι,
[3, 3, 52]	φορᾶς καὶ εἰς φῶς ἀγούσης	καὶ	πρὶν παρ´ αὐτῶν φανῆναι, οἷος
[3, 3, 52]	τοίνυν ἀναλογία ἐν τῷ παντί,	καὶ	προειπεῖν ἔνι· καὶ εἰ ποιεῖ
[3, 3, 52]	ἤδη ἀκόλουθα μὲν τὰ δρώμενα	καὶ	προνοίᾳ ἑπόμενα, εἴ τις δρῴη
[3, 3, 52]	γίνεται ἐξ ἀμφοῖν πᾶν πλέγμα	καὶ	πρόνοια ἡ πᾶσα. Ἀρχὴν μὲν
[3, 3, 52]	ἄλλο. Ἓν δὲ ἐκ πάντων	καὶ	πρόνοια μία· εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ
[3, 3, 52]	οἰκεῖα παθήματα πρὸς αὐτό τε	καὶ	πρὸς τὴν σύνταξιν τὴν πρὸς
[3, 3, 52]	διὰ τί ὁ χείρων ἐγένετο	καὶ	πῶς ἐσφάλη; Πολλάκις εἴρηται, ὡς
[3, 3, 52]	ἐπὶ τούτῳ ἐκδήσας κατάβαινε διαιρῶν	καὶ	σκιδνάμενον τὸ ἓν ὁρῶν τῷ
[3, 3, 52]	φύσιν τῶν πρὸ αὐτῶν ἔχει,	καὶ	σμικρὰ ῥοπὴ ἀρκεῖ εἰς ἔκβασιν
[3, 3, 52]	ὁ λόγος ὁ διοικῶν συνάπτοι	καὶ	συνάγοι καὶ ἰῷτο καὶ διορθοῖτο
[3, 3, 52]	κἂν φιλονεικῶσι κἂν ζήλῳ θυμῶνται,	καὶ	τὰ ἄλλα καθ´ ἓν γένη
[3, 3, 52]	ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι. Καὶ τοίνυν	καὶ	τὰ γενόμενα ζῷα οὐ ψυχαὶ
[3, 3, 52]	οἱ καρποὶ καὶ τὰ φύλλα·	καὶ	τὰ γινόμενα ἀεὶ εἶχε τοὺς
[3, 3, 52]	αὐτῷ· τέταται δὴ ἐπὶ πάντα	καὶ	τὰ γινόμενα· τὰ δ´ ἐστὶ
[3, 3, 52]	εἰς ταῦτα, οὕτω ποιεῖ, ὡς	καὶ	τὰ ἐν παντὶ ζῴῳ εἰς
[3, 3, 52]	ἀνάλογον καὶ οἱ λόγοι, ὥστε	καὶ	τὰ ἔργα ἔσχατα ὄντα γεννήματα.
[3, 3, 52]	Καὶ ἕπεται κατὰ τὰς φύσεις	καὶ	τὰ ἔργα καὶ τὸ ζῆν
[3, 3, 52]	ὅτι ἔδωκέ τι μετ´ αὐτὸ	καὶ	τὰ ἴχνη αὐτοῦ τοιαῦτα. Εἰ
[3, 3, 52]	ἄκρων καὶ καρπῶν καὶ φύλλων·	καὶ	τὰ μὲν ἔμενεν ἀεί, τὰ
[3, 3, 52]	ἓν τὸ ζῷον» γένος· εἶτα	καὶ	τὰ μὴ ζῷα κατ´ εἴδη
[3, 3, 52]	ζωὴ καὶ βίος· καὶ γὰρ	καὶ	τὰ μόρια διάφορα ὄντα καὶ
[3, 3, 52]	στρατηγικῇ ὁρώσῃ καὶ τὰς πράξεις	καὶ	τὰ πάθη καὶ ἃ δεῖ
[3, 3, 52]	τοίνυν δοκεῖ περὶ τούτων; Ἢ	καὶ	τὰ πονηρὰ καὶ τὰ χρηστὰ
[3, 3, 52]	ὁ προνοίας. Συνείρεται μὲν οὖν	καὶ	τὰ τοιαῦτα τῶν ἔργων, πεποίηται
[3, 3, 52]	δὲ ἐγίνετο ἀεί, οἱ καρποὶ	καὶ	τὰ φύλλα· καὶ τὰ γινόμενα
[3, 3, 52]	~Καὶ ὅτι δὲ τὰ βελτίω,	καὶ	τὰ χείρω. Ἐπεὶ πῶς ἂν
[3, 3, 52]	τοῦ ἰατροῦ εἰργάσατο. ~Πόθεν οὖν	καὶ	τὰ χείρω μάντεις προλέγουσι καὶ
[3, 3, 52]	τούτων; Ἢ καὶ τὰ πονηρὰ	καὶ	τὰ χρηστὰ λόγος περιείληφεν ὁ
[3, 3, 52]	ἡ τέχνη ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων	καὶ	τάξιν δηλούντων καὶ οὐδαμοῦ πρὸς
[3, 3, 52]	τὸ πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ ὁρώσῃ	καὶ	τὰς πράξεις καὶ τὰ πάθη
[3, 3, 52]	ἐνεργεῖ εἰς πάντας, εἴπερ μέρη	καὶ	ταῦτα αὐτῶν; Λέγω δὲ τὴν
[3, 3, 52]	ἕκαστος καὶ ὅσα. Συμφέρεται γὰρ	καὶ	ταῦτα ἐκείνοις κἀκεῖνα τούτοις συντελοῦντα
[3, 3, 52]	περιείληφεν ὁ πᾶς, οὗ μέρη	καὶ	ταῦτα· οὐ γὰρ ὁ πᾶς
[3, 3, 52]	δὲ δεύτερα, τὰ δὲ ἐφεξῆς	καὶ	τῇ ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι. Καὶ
[3, 3, 52]	αὐτῆς οὐδὲ τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ	καὶ	τὴν ἄνω πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς
[3, 3, 52]	ἅμα καὶ ἐξ ὧν ἐστι	καὶ	τὴν πρόνοιαν τὴν ἐπ´ αὐτῷ·
[3, 3, 52]	τὰ ἐναντία, οἷον τὴν μορφὴν	καὶ	τὴν ὕλην· οἷον ἐπὶ ζῴου
[3, 3, 52]	δὴ γίνεται σπεύδων εἰς ὕλην,	καὶ	τὸ γενόμενον ἐξ αὐτοῦ ἐνδεέστερον.
[3, 3, 52]	τῇ ἀρχῇ ὁ λόγος ἐστὶ	καὶ	τὸ ἐκ τοῦ λόγου γενόμενον
[3, 3, 52]	τὰς φύσεις καὶ τὰ ἔργα	καὶ	τὸ ζῆν τὸ εὖ καὶ
[3, 3, 52]	καὶ τὸ ζῆν τὸ εὖ	καὶ	τὸ κακῶς. ~Αἱ δὲ συντυχίαι
[3, 3, 52]	μὲν αὐτὸς οὐ δύναται πρόνοιαν	καὶ	τὸ κατὰ πρόνοιαν χωρὶς καὶ
[3, 3, 52]	μορφὴν καὶ τὸν λόγον θεωρῶν	καὶ	τὸ μεμορφωμένον θεωρεῖ. Οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	τοίνυν, εἰ τοιοῦτον τὸ γενόμενον,	καὶ	τὸ πρὸ αὐτοῦ τοιοῦτον· ἔστι
[3, 3, 52]	καὶ ἄλλο πρὸς ἄλλο· οἷον	καὶ	τὸ τῆς Ἑλένης κάλλος πρὸς
[3, 3, 52]	ὕλη κρατήσει, εἶτα ἡ πλάσις.	Καὶ	τὸ τοιόνδε εἶναι ἐπὶ τὴν
[3, 3, 52]	φύσιν, καὶ ὅτι τοῦτο τοιοῦτον,	καὶ	τὸ τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω γὰρ
[3, 3, 52]	δὲ τοιοῦτον ἡ ἀναλογία, ὥστε	καὶ	τὸ χεῖρον πρὸς τὸ χεῖρον
[3, 3, 52]	καὶ τῇ ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι.	Καὶ	τοίνυν καὶ τὰ γενόμενα ζῷα
[3, 3, 52]	ὁ λόγος δὲ λεγέσθω ἔχειν	καὶ	τὸν λόγον αὖ ἐν αὐτῷ
[3, 3, 52]	ὄντος ὁ {τι} τὴν μορφὴν	καὶ	τὸν λόγον θεωρῶν καὶ τὸ
[3, 3, 52]	ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς ἄλληλα ἀμῃγέπῃ.	Καὶ	τοῦτ´ ἂν ἴσως εἴη τὸ
[3, 3, 52]	μόνον ἐν ψόγῳ ὁ κακὸς	καὶ	τοῦτο ἴσως εὐλόγως. Οὐ γὰρ
[3, 3, 52]	πρῶτα πάντα, ἀλλ´ ὅσα δεύτερα	καὶ	τρίτα ἐλάττω τὴν φύσιν τῶν
[3, 3, 52]	ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων ἀπαιτοῖ	καὶ	τῶν φυτῶν. Δεῖ γὰρ οὐ
[3, 3, 52]	κόσμῳ τῷ νοητῷ πάντα λόγος	καὶ	ὑπὲρ λόγον· νοῦς γὰρ καὶ
[3, 3, 52]	κλάδων καὶ ἄκρων καὶ καρπῶν	καὶ	φύλλων· καὶ τὰ μὲν ἔμενεν
[3, 3, 52]	καὶ ὑπὲρ λόγον· νοῦς γὰρ	καὶ	ψυχὴ καθαρά· τὸ δὲ ἐντεῦθεν
[3, 3, 52]	ὅμως ὄντος, οἷο πυρὸς μὲν	καίοντος,	ἵππου τὰ ἵππου ἔργα, ἄνθρωποι
[3, 3, 52]	τινὰ εὐμήχανον παρὰ τοῦ στρατηγοῦ,	καίτοι	ἔξωθεν ἦν ὅσα ἔμελλον δράσειν
[3, 3, 52]	ἄν, παροῦσαι; Ἢ οὐ πάρεισι;	Καίτοι	πάντη φαμὲν παρεῖναι καὶ οὐδὲν
[3, 3, 52]	διορθοῖτο τὸ πονῆσαν. Ὥστε τὰ	κακὰ	ἑπόμενα εἶναι, ἐξ ἀνάγκης δέ·
[3, 3, 52]	ἀναπέμπειν δεῖ τὸν λογισμὸν ὡς	κἀκεῖθεν	ἠρτημένων τῶν ἐφεξῆς. ~Γίνεται τοίνυν
[3, 3, 52]	συνάπτων τὰ κρείττω τοῖς γενομένοις,	κἀκεῖνα	πρόνοια ἡ ἄνωθεν, ἡ δὲ
[3, 3, 52]	Συμφέρεται γὰρ καὶ ταῦτα ἐκείνοις	κἀκεῖνα	τούτοις συντελοῦντα ἅμα πρὸς σύστασιν
[3, 3, 52]	ταῖς χείροσι χρῶνται. Πάρεισι δὲ	κἀκεῖναι	οὐκ ἐνεργοῦσαι εἰς αὐτούς, οὔ
[3, 3, 52]	Εἰ δὲ οἷόν τε ἦν	κἀκείνου	ἄρχειν τοῦ στρατοπέδου, εἰ δὲ
[3, 3, 52]	ὡς ἀρετὴ πρὸς δικαιοσύνην καὶ	κακία	πρὸς ἀδικίαν. Εἰ τοίνυν ἀναλογία
[3, 3, 52]	ἄνθρωπος μόνον ἐν ψόγῳ ὁ	κακὸς	καὶ τοῦτο ἴσως εὐλόγως. Οὐ
[3, 3, 52]	ζῆν τὸ εὖ καὶ τὸ	κακῶς.	~Αἱ δὲ συντυχίαι οὐ κύριαι
[3, 3, 52]	μὲν γάρ, ὅτι ἐδύνατο τοῦτο	κάλλιον	εἶναι, εἰ μὲν παρ´ αὐτοῦ
[3, 3, 52]	οἷον καὶ τὸ τῆς Ἑλένης	κάλλος	πρὸς μὲν τὸν Πάριν ἄλλο
[3, 3, 52]	συμπεσὼν ἄλλο, ὁ δὲ σώφρων	καλὸς	ἄλλο πρὸς σώφρονα τοιοῦτον· ἢ
[3, 3, 52]	τὸ αὐτό· καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ	καλὸς	καλῷ συμπεσὼν ἄλλο, ὁ δὲ
[3, 3, 52]	αὐτό· καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ καλὸς	καλῷ	συμπεσὼν ἄλλο, ὁ δὲ σώφρων
[3, 3, 52]	τὸ ὑγιαῖνον εἴς τε τὸ	κάμνον.	Ὃ δ´ ἄν τις μὴ
[3, 3, 52]	ἓν ἵππων γένος, κἂν μάχωνται	κἂν	δάκνωσιν ἀλλήλους κἂν φιλονεικῶσι κἂν
[3, 3, 52]	Ὁ γὰρ τοῦ ζῴου λόγος,	κἂν	ἔμψυχος ᾖ, ἑτέρα ψυχή, οὐκ
[3, 3, 52]	κἂν δάκνωσιν ἀλλήλους κἂν φιλονεικῶσι	κἂν	ζήλῳ θυμῶνται, καὶ τὰ ἄλλα
[3, 3, 52]	ἑκάστων ζῴων· ἓν ἵππων γένος,	κἂν	μάχωνται κἂν δάκνωσιν ἀλλήλους κἂν
[3, 3, 52]	κἂν μάχωνται κἂν δάκνωσιν ἀλλήλους	κἂν	φιλονεικῶσι κἂν ζήλῳ θυμῶνται, καὶ
[3, 3, 52]	τὰ δὲ ἐγίνετο ἀεί, οἱ	καρποὶ	καὶ τὰ φύλλα· καὶ τὰ
[3, 3, 52]	οἷον κλάδων καὶ ἄκρων καὶ	καρπῶν	καὶ φύλλων· καὶ τὰ μὲν
[3, 3, 52]	δέ· καὶ γὰρ παρ´ ἡμῶν	κατ´	αἰτίας οὐχ ὑπὸ τῆς προνοίας
[3, 3, 52]	κατὰ τὴν τῶν πραξάντων ἢ	κατ´	ἄλλο τι τῶν ἐν τῷ
[3, 3, 52]	ἴση οἷον κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ	κατ´	ἀναλογίαν ἄλλη ἐν ἄλλῳ τόπῳ,
[3, 3, 52]	τὸ ἀκόλουθον πάσχει, πάσχει τὸ	κατ´	ἀξίαν. Καὶ εἰς τὰ προβεβιωμένα
[3, 3, 52]	κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ ἴση οἷον	κατ´	ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν ἄλλη
[3, 3, 52]	εἶτα καὶ τὰ μὴ ζῷα	κατ´	εἴδη αὖ· εἶτα εἰς ἓν
[3, 3, 52]	ἔργοις, τὸ δὲ ἐφεξῆς συνεῖραι	κατὰ	βούλησιν ἐκείνης οὐ δυνηθέντων, ἀλλὰ
[3, 3, 52]	ἣ πρότερον ἦν ἄνθρωπος· ὥστε	κατὰ	δίκην ὁ χείρων. Ἀλλ´ ἐξ
[3, 3, 52]	πράξειεν ἄν τις αὐτὸς πράξας	κατὰ	λόγον τὸν τοῦ ἰατροῦ. Τοῦτο
[3, 3, 52]	προνοίας μέν, ὅτι ὑπ´ αὐτοῦ,	κατὰ	πρόνοιαν δέ· σύμφωνον γὰρ τῷ
[3, 3, 52]	ἐν τῷ παντί, μηδ´ αὐτοῦ	κατὰ	πρόνοιαν πεπραχότος ἢ πεποιηκότος τι
[3, 3, 52]	πραχθὲν οὔτε ὑπὸ προνοίας οὔτε	κατὰ	πρόνοιαν, τὸ δ´ ὑπὸ τοῦ
[3, 3, 52]	ἐν ἑνὶ σώματι ὑγιείας δοθείσης	κατὰ	πρόνοιαν τοῦ ζῴου, γενομένης τομῆς
[3, 3, 52]	οὐ δύναται πρόνοιαν καὶ τὸ	κατὰ	πρόνοιαν χωρὶς καὶ αὖ τὸ
[3, 3, 52]	διάφορα οἱ διάφοροι. Καὶ ἕπεται	κατὰ	τὰς φύσεις καὶ τὰ ἔργα
[3, 3, 52]	ὃ πεποίηται μόνον ὄντος καὶ	κατὰ	ταῦτα ποιοῦντος καὶ πάσχοντος ἀπῆν
[3, 3, 52]	Ἐφ´ ὧν δὲ μόνη, καὶ	κατὰ	ταύτην τὸ ζῆν, τὰ δ´
[3, 3, 52]	πάθος ἰέναι μόνον· τὸ δὲ	κατὰ	τὴν ἀρχὴν αὖ τὸ μὲν
[3, 3, 52]	καὶ πάσχοντος ἀπῆν αἰτία ἡ	κατὰ	τὴν ἐπιτίμησιν, ὥσπερ ἐπὶ τῶν
[3, 3, 52]	βούλησιν ἐκείνης οὐ δυνηθέντων, ἀλλὰ	κατὰ	τὴν τῶν πραξάντων ἢ κατ´
[3, 3, 52]	τοῦ λόγου γενόμενον καὶ ὂν	κατὰ	τὸν λόγον· ὥστε οὐχ ἡ
[3, 3, 52]	πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς· ἀλλ´ οὕτω	κατὰ	φύσιν εἶχε γενέσθαι. Ἀκόλουθος γὰρ
[3, 3, 52]	ἡγούμενον συμφερομένων τῶν ἐφ´ ἑκάτερα	κατὰ	φύσιν, οἷον ἐν στρατηγίαις ἡγουμένου
[3, 3, 52]	ἔλαττον καὶ ἔστιν ὃ ἐγένετο	κατὰ	φύσιν τὴν αὐτοῦ ἔλαττον, καί,
[3, 3, 52]	πράττοντος τῶν ἐν αὐτῷ τὸ	κατὰ	φύσιν τὴν ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ
[3, 3, 52]	Καὶ πάλιν ἐπὶ τούτῳ ἐκδήσας	κατάβαινε	διαιρῶν καὶ σκιδνάμενον τὸ ἓν
[3, 3, 52]	τὸ ἄτακτον ἀποκλινόντων, μᾶλλον δὲ	καταμαρτυρούσης	τῆς φορᾶς καὶ εἰς φῶς
[3, 3, 52]	τι ἐφεξῆς τούτοις χρηστόν, πάλιν	κατείληπται	προνοίᾳ, ὡς πανταχοῦ ἀρετὴν κρατεῖν
[3, 3, 52]	πρόνοια ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος	κατιοῦσα	ἄνωθεν οὐκ ἴση οἷον κατ´
[3, 3, 52]	ἐνεργείας, τοῦ δὲ πρὸς τὸ	κάτω	ἤδη ἐνεργοῦντός τε τοῦ αὐτοῦ
[3, 3, 52]	ἄνω πρόνοιαν ὀνομάζοντες πρὸς τὸ	κάτω	λέγομεν. Τὸ μὲν γὰρ εἰς
[3, 3, 52]	κτήσασθαι, ἔτι μᾶλλον ἀποδεκτέον· ὥστε	κινδυνεύειν	τὴν αἰτίαν ἐπὶ τοὺς γενομένους
[3, 3, 52]	τὰ δὲ σιωπῇ πάσχει καὶ	κινεῖται	τὰ ἀκόλουθα, καὶ ἐκ τῶν
[3, 3, 52]	Τὰ δὲ διάκενα οἷον τῶν	κλάδων	ἐπληροῦτο ἐκ τῶν αὖ ἐκ
[3, 3, 52]	πόρρω ἐσχίζετο καὶ μέχρις οἷον	κλάδων	καὶ ἄκρων καὶ καρπῶν καὶ
[3, 3, 52]	καὶ ἔπασχε τὰ ἄκρα τῶν	κλάδων,	ὡς ἐκ τοῦ πλησίον οἴεσθαι
[3, 3, 52]	ἅμα πρὸς σύστασιν καὶ ἀιδιότητα	κόσμου,	ἀναλογίᾳ δὲ σημαίνοντα τὰ ἄλλα
[3, 3, 52]	Τὰ μὲν γὰρ ἐν τῷ	κόσμῳ	τῷ νοητῷ πάντα λόγος καὶ
[3, 3, 52]	καὶ πράξεις αὐτῶν καὶ διαθέσεις	κραθεῖσαι,	λόγῳ καὶ ἀνάγκῃ μεμιγμέναι· μεμιγμένα
[3, 3, 52]	κατείληπται προνοίᾳ, ὡς πανταχοῦ ἀρετὴν	κρατεῖν	καὶ μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως τυγχανόντων
[3, 3, 52]	λόγον· ὥστε οὐχ ἡ ὕλη	κρατήσει,	εἶτα ἡ πλάσις. Καὶ τὸ
[3, 3, 52]	ἡ ὕλη, οὐχ ὁ λόγος	κρατήσει,	εἶτα τὸ ὑποκείμενον ὡς πέπλασται.
[3, 3, 52]	εἰς θολερὸν ἐμβάλλειν, εἴτε ἐπιθυμίαι	κρατοῦσιν,	ὅμως ἀνάγκη λέγειν ἐν τῷ
[3, 3, 52]	αὐτοῦ προστιθέντος τι εἰς τὸ	κρεῖττον,	αὐτὸς αἴτιος ἑαυτῷ ὁ μὴ
[3, 3, 52]	ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων, ὅτι μὴ	κρεῖττον	ἢ τοῦτο; Εἰ μὲν γάρ,
[3, 3, 52]	αὐτοῦ τοιοῦτον· ἔστι γὰρ παντὸς	κρεῖττον	τοῦ γενομένου καὶ ἔξω αἰτίας
[3, 3, 52]	ποιητικός, ὁ δὲ συνάπτων τὰ	κρείττω	τοῖς γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια ἡ
[3, 3, 52]	ἐκεῖνα τούτων, ἀλλ´ ἐπιλάμπει τὰ	κρείττω	τοῖς χείροσι καὶ ἡ τελεία
[3, 3, 52]	πλέον ἔδωκεν ἢ ὅσον ἔχουσι	κτήσασθαι,	ἔτι μᾶλλον ἀποδεκτέον· ὥστε κινδυνεύειν
[3, 3, 52]	κακῶς. ~Αἱ δὲ συντυχίαι οὐ	κύριαι	τοῦ εὖ, ἀκολουθοῦσι δὲ καὶ
[3, 3, 52]	εἴη; ~Καὶ γὰρ εἰ ἐγὼ	κύριος	τοῦ τάδε ἑλέσθαι ἢ τάδε»

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007