Pages
[232]	ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν,	ὦ	ἀνδρειότατε πάντων, οὐ τὸ κερδαλέον
[226]	καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου,	ὦ	βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς ἄξιά
[227]	τολμῶσι κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς,	ὦ	γλυκύτατε, τὸ κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν
[227]	Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς γε,	ὦ	ἑταῖρε, λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ
[226]	δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω μέν,	ὦ	θαυμάσιε, ὡς σὺ λέγεις, οὐκ
[228]	ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ Δία,	ὦ	Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον σύ με
[231]	ζημίαν εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν δήπου,	ὦ	Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον
[227]	Οὐκ ἀφ' ὧν γε μέλλουσιν,	ὦ	Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	οὐδεὶς φιλοκερδής. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ,	ὦ	Σώκρατες, βούλομαι λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς
[229]	τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις τοίνυν,	ὦ	Σώκρατες, ἢ οὐ φίλον με
[232]	ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ,	ὦ	Σώκρατες, μᾶλλον ἐμέ γε ἢ
[225]	Ἀπὸ παντὸς ὅ γε φιλοκερδής,	ὦ	Σώκρατες, οἴεται δεῖν κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ἂν ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ τις,	ὦ	Σώκρατες οἶμαι ὀρθῶς λαμβάνοι τὸν
[229]	ἐπὶ τῇ Στειριακῇ ὁδῷ, ἐν	ᾧ	λέγει- (μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· μὴ
[230]	ὁτιοῦν ἂν ποιοῖ ἢ πάσχοι,	ᾧ	μηδέτερον τούτων προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀδύνατον.
[229]	ἡγῇ φίλον, οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ·	ἐγὼ	γὰρ (ὅπως οὐ σὺ ἐμὲ
[229]	τότε καὶ λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ,	ἐγὼ	δὲ οὐ μέμνημαι τὸν οὖν
[231]	ἀναλώσας πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ	ἐγὼ	μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ,
[225]	περὶ τὰς δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐγὼ	μὲν οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ
[227]	καὶ ἐμὲ εἰ οὐ καὶ	ἐγώ·	ὁμολογήσω γὰρ καὶ (ἐγώ σοι
[229]	τόδ' Ἱππάρχου· μὴ φίλον ἐξαπάτα.	ἐγὼ	οὖν σὲ ἐμοὶ ὄντα φίλον
[232]	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ δὲ μή,	ἐγώ	σε ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς μοι τοὺς
[227]	καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ καὶ	(ἐγώ	σοι φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐγὼ	φράσω. σιτίον ἐστίν τι ἀγαθόν
[226]	ἀνθρώπων οὐδεὶς φιλοκερδής. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ'	ἐγώ,	ὦ Σώκρατες, βούλομαι λέγειν τούτους
[231]	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι κακόν γε	λέγω,	ἀλλ' ἐὰν χρυσίον ἢ ἀργύριον
[225]	φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους	λέγω,	ἀλλὰ πανούργους καὶ (πονηροὺς καὶ
[225]	οἴεσθαι δεῖν κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο	λέγω.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν με ἐπιχείρει
[227]	τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι	λέγω.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ κέρδους οὖν
[226]	γὰρ ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς τῷ	λόγῳ	ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε
[227]	ποτέρῳ οὖν ἄν τις τῷ	λόγῳ	χρώμενος οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὁμολογῶ	γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ
[232]	ἅπαντα ἅπαντας· ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὁμολογῶ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὲν δὴ τούς
[229]	καὶ τοῦτο ἐπὶ τῇ Στειριακῇ	ὁδῷ,	ἐν ᾧ λέγει- (μνῆμα τόδ'
[228]	καλῶς ποιοίην οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ	ἀγαθῷ	καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ;
[228]	Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ ὂν	κακῷ	ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ.
[228]	πρότερον τὸ κέρδος τῇ ζημίᾳ	κακῷ	ὄντι ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί.
[230]	Ἀλλ' ὡς ἐναντίον ὂν τῷ	κακῷ	οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ κερδαίνειν;
[231]	ἀναλώσας πλέον λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε	δοκῶ	τοῦτο καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα
[230]	κακὸν σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα σιτία	καλῶ,	εἶπον ἄν σοι διότι ἀμφότερα
[229]	Ἀλλὰ μὴν καὶ ὥσπερ πεττεύων	ἐθέλω	σοι ἐν τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι
[231]	πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ ἐγὼ	μέλλω	τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ, ἐάν
[228]	τί μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν	ἐμῷ	τε καὶ σῷ, Πεισιστράτου δὲ
[228]	μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες	ἄνω	καὶ κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ
[228]	οἶδα ὅπῃ ἐν τοῖς λόγοις	ἄνω	καὶ κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει·
[229]	ἡγεῖτο εἶναι τὸν Ἵππαρχον. ἐν	ἐκείνῳ	δὲ τῷ χρόνῳ αὐτὸν τὸν
[229]	δήπου τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν καὶ	ἐκείνῳ	τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ καὶ
[229]	Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ	χρόνῳ	αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά
[231]	κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε ὅτι	εἴπω.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως γε σὺ
[226]	ὅτι οὐδενὸς ἄξια σιτία τῷ	ἵππῳ	παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει ὅτι
[230]	ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐδετέρῳ	γὰρ αὐτῶν οὔτε τὸ μᾶλλον
[227]	πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής.	ποτέρῳ	οὖν ἄν τις τῷ λόγῳ
[231]	ποτόν· καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως.	Πειρῶ	οὖν καὶ σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι
[231]	ἡ δὲ ζημία κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀπορῶ	ἔγωγε ὅτι εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ
[228]	Πολίτῃ μὲν ἐμῷ τε καὶ	σῷ,	Πεισιστράτου δὲ ὑεῖ τοῦ ἐκ
[230]	Πῶς με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ	φράσω.	σιτίον ἐστίν τι ἀγαθόν τε
[229]	λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν	μέσῳ	τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ δήμου
[228]	Ἑρμᾶς κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐν	μέσῳ	τοῦ ἄστεος καὶ τῶν δήμων
[227]	ἐμὲ εἰ οὐ καὶ ἐγώ·	ὁμολογήσω	γὰρ καὶ (ἐγώ σοι φιλεῖν
[232]	Εἰ δὲ μή, ἐγώ σε	ὑπομνήσω.	ἠμφεσβήτησάς μοι τοὺς ἀγαθοὺς μὴ
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γὰρ δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τῷ	δὴ τοιούτῳ πράγματι πῶς ἄν
[229]	ὡς οὐ τῇ ζημίᾳ καὶ	τῷ	ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος καὶ τὸ
[229]	Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον	τῷ	Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων, καὶ τοὺς
[226]	γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξια σιτία	τῷ	ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς ἐναντίον ὂν	τῷ	κακῷ οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα, ὡς ἔοικε,	τῷ	κέρδει τοῦτο προσεῖναι, τὴν ἀξίαν.
[226]	μὲν γὰρ ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς	τῷ	λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν ἄν τις	τῷ	λόγῳ χρώμενος οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι;
[232]	ἄρα ὀρθῶς ὀνειδίζει, εἴ τίς	τῳ	ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει γὰρ
[229]	ἄρα καὶ ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ	τῷ	παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο
[229]	τὸν Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ δὲ	τῷ	χρόνῳ αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν
[228]	ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες ἄνω καὶ	κάτω	καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα λαμβάνοντες
[228]	ἐν τοῖς λόγοις ἄνω καὶ	κάτω	στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ μεντἂν
[227]	~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν	ὅτῳ	ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί.
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ τοῦτο·	ἔστω	γὰρ δὴ κέρδος τι ἀγαθὸν
[231]	Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον	αὐτῷ	καθίσταται τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ
[228]	καλός τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ	αὐτῷ	οἱ περὶ τὸ ἄστυ τῶν
[226]	στρατηγὸς γιγνώσκων ὅτι ἡ στρατιὰ	αὐτῷ	οὐδενὸς ἄξια ὅπλα ἔχει, οἴεται
[227]	τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι καὶ τόδε	αὐτῷ	προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ πάντας
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	οὕτω	καὶ περὶ τοῦ κέρδους διανοώμεθα,
[226]	τούτων οἴονται δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ'	οὕτω	μέν, ὦ θαυμάσιε, ὡς σὺ
[226]	ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν, ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη	οὕτω	νέος ὤν, ἀποκρινόμενος ὥσπερ νυνδὴ
[229]	τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ	τοιούτῳ	ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ καὶ ἀποθανόντος
[230]	γὰρ δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ δὴ	τοιούτῳ	πράγματι πῶς ἄν τις μᾶλλον
[228]	ἀγαθῷ καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι	τούτῳ;	καὶ τί μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ
[228]	οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ	σοφῷ.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ; καὶ τί
[229]	εἰ ἡγῇ φίλον, οὐ πείθεσθαι	Ἱππάρχῳ·	ἐγὼ γὰρ (ὅπως οὐ σὺ
[229]	ὡς σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον τῷ	Ἱππάρχῳ	καταφρονῆσαι ἐκείνων, καὶ τοὺς περιαλγήσαντας
[228]	ὑεῖ τοῦ ἐκ Φιλαϊ δῶν,	Ἱππάρχῳ,	ὃς τῶν Πεισιστράτου παίδων ἦν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007