Pages
[226]	οἴει, ἀλλ' ὡς ἀληθῶς εἰπέ·	ἆρ'	ἔστιν ὅντινα οἴει γεωργικὸν ἄνδρα
[230]	καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρ'	οὖν μᾶλλόν τι αὐτῶν ἐστι
[225]	τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρ'	οὖν τοιόνδε λέγεις τὸν φιλοκερδῆ,
[225]	ἐστιν ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ	γὰρ	ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς.
[230]	ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ	γὰρ	αὐτῶν οὔτε τὸ μᾶλλον οὔτε
[230]	Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ τοῦτο· ἔστω	γὰρ	δὴ κέρδος τι ἀγαθὸν καὶ
[230]	τὸ ἧττον πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ	γὰρ	δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ δὴ τοιούτῳ
[231]	δήπου, ὦ Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου	γὰρ	διστάσιον αὐτῷ καθίσταται τὸ χρυσίον.
[231]	ἐγὼ μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε	γάρ,	ἐάν τις χρυσίου σταθμὸν ἥμισυν
[230]	ἐστιν, διὰ τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο	γὰρ	εἶναι σιτίον κἂν σύ που
[230]	σύ που ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ	γάρ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ
[230]	ἀγαθὸν ἢ τὸ κακόν· ἦ	γάρ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν· τοῦτο μὲν	γὰρ	ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς τῷ λόγῳ
[227]	εἰ οὐ καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω	γὰρ	καὶ (ἐγώ σοι φιλεῖν τἀγαθά.
[232]	τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει	γὰρ	καὶ ὁ ταῦτα ὀνειδίζων αὐτὸς
[231]	ἀδίκως γε σὺ ἀπορῶν. Ἔτι	γὰρ	καὶ τόδε ἀπόκριναι· ἐάν τις
[229]	φίλον, οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ· ἐγὼ	γὰρ	(ὅπως οὐ σὺ ἐμὲ ἐξαπατᾷς
[232]	σμικρὰ καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ	γὰρ	οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ χρηστοὺς
[231]	φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει	γὰρ	οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν ἄξιον
[226]	ποτε λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ	γάρ	που τούτους γε οὓς διεληλύθαμεν,
[226]	τῶν (μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ	γάρ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ στρατηγὸς γιγνώσκων ὅτι
[228]	κακῷ ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν	γάρ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς με
[225]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί	γὰρ	τὸ φιλοκερδές; Τί ποτέ ἐστιν,
[229]	ἵνα μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι. πότερον	γὰρ	τοῦτό σοι ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ
[227]	ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ	γὰρ	ὑπὸ τῆς ζημίας ζημιοῦνται καὶ
[232]	ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε	γάρ,	ὦ Σώκρατες, μᾶλλον ἐμέ γε
[227]	πάντα τὰ κέρδη βούλονται ἔχειν,	εἴπερ	ἀγαθά γέ ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ
[230]	τί ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν;	(ὥσπερ	ἂν εἰ (ἃ) σύ με
[225]	προσέχων ἐμοὶ τὸν νοῦν ἀπόκριναι,	ὥσπερ	ἂν εἰ ἐξ ἀρχῆς πάλιν
[230]	ἑτέρου, ᾗ τὸ (αὐτό ἐστιν;	Ὥσπερ	ἄνθρωπος δήπου ὁ μὲν χρηστός
[229]	χρόνον ἐγγύς τι ἔζων Ἀθηναῖοι	ὥσπερ	ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ
[228]	ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς αὐτὰ διιέναι,	ὥσπερ	νῦν ἔτι (οἵδε ποιοῦσιν, καὶ
[226]	(ἤδη οὕτω νέος ὤν, ἀποκρινόμενος	ὥσπερ	νυνδὴ ἃ οὐδ' αὐτὸς οἴει,
[229]	πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν καὶ	ὥσπερ	πεττεύων ἐθέλω σοι ἐν τοῖς
[225]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή μοι οὕτως εἰκῇ,	ὥσπερ	τι ἠδικημένος ὑπό τινος, (ἀλλὰ
[225]	φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν φυτεύων γεωργὸς	ἀνὴρ	καὶ γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς ἄξιον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007