Pages
[232]	ἴσως μετὰ τοῦτο καὶ πείσειεν	ἄν·	νῦν δ' οὖν, εἴτε πέπεισαι
[230]	ὁμοίως ἀμφότερα σιτία καλῶ, εἶπον	ἄν	σοι διότι ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ
[231]	κέρδος λέγεις πᾶν κτῆμα ὃ	ἄν	τις κτήσηται ἢ μηδὲν ἀναλώσας,
[230]	Τῷ δὴ τοιούτῳ πράγματι πῶς	ἄν	τις μᾶλλον ἢ ἧττον ὁτιοῦν
[227]	οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν	ἄν	τις τῷ λόγῳ χρώμενος οὐκ
[227]	σὺ αὐτὸς πότερον φιλεῖς ὃ	ἂν	ἀγαθὸν ᾖ, ἢ οὐ φιλεῖς;
[231]	οὔκ, ἐὰν κακόν; Ἢ οὐδ'	ἂν	ἀγαθὸν ὁτιοῦν κτήσηται, οὐ κέρδος
[226]	τὴν ναῦν ἀπολέσαι καὶ ἃ	ἂν	ἄγῃ πάντα; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε.
[230]	ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ	ἂν	εἰ (ἃ) σύ με ἠρώτας
[225]	ἐμοὶ τὸν νοῦν ἀπόκριναι, ὥσπερ	ἂν	εἰ ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἠρώτων·
[232]	σὸν λόγον πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς	ἂν	εἶεν, καὶ οἱ χρηστοὶ καὶ
[227]	τις τῷ λόγῳ χρώμενος οὐκ	ἂν	ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ τις, ὦ
[229]	ὄντα φίλον οὐ δήπου τολμῴην	ἂν	ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι
[225]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν οἳ	ἂν	κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν μηδενὸς
[231]	δὲ κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως κέρδος	ἂν	κτήσαιτο ἢ ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος.
[230]	τις μᾶλλον ἢ ἧττον ὁτιοῦν	ἂν	ποιοῖ ἢ πάσχοι, ᾧ μηδέτερον
[227]	ἐστὶ τοῦτον ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ, ὃς	ἂν	σπουδάζῃ ἐπὶ τούτοις καὶ ἀξιοῖ
[230]	περὶ ποτοῦ οὖν ὁ αὐτὸς	ἂν	τρόπος εἴη τῆς ἀποκρίσεως, ὅτι
[229]	ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ πάντων	ἂν	τῶν παλαιῶν ἤκουσας ὅτι ταῦτα
[228]	γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν	ἄγαν	καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ
[231]	οὐ κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται,	ἐάν	γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ
[231]	Φαίνεται, ἐάν γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐὰν	δὲ κακόν, οὐ ζημίαν κτήσεται;
[231]	Οὐ μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὔκ,	ἐὰν	κακόν; Ἢ οὐδ' ἂν ἀγαθὸν
[231]	Ἔτι γὰρ καὶ τόδε ἀπόκριναι·	ἐάν	τις ἔλαττον ἀναλώσας πλέον κτήσηται,
[231]	Ἆρα καὶ τὰ τοιάδε λέγεις,	ἐάν	τις ἑστιαθείς, μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ'
[231]	μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ,	ἐάν	τις χρυσίου σταθμὸν ἥμισυν ἀναλώσας
[225]	τοιόνδε λέγεις τὸν φιλοκερδῆ, οἷον	ἐὰν	φυτεύων γεωργὸς ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων
[231]	Οὔτι κακόν γε λέγω, ἀλλ'	ἐὰν	χρυσίον ἢ ἀργύριον ἔλαττον ἀναλώσας
[231]	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὑγίειαν	δὲ κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως κέρδος
[231]	κέρδος ἢ ζημίαν εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ζημίαν	δήπου, ὦ Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου
[231]	διπλάσιον λάβῃ ἀργυρίου, κέρδος ἢ	ζημίαν	εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν δήπου, ὦ
[231]	ἑστιάσεως κέρδος ἂν κτήσαιτο ἢ	ζημίαν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ κακόν, οὐ	ζημίαν	κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ᾠήθησαν, διὰ τὴν τῆς ἀδελφῆς	ἀτιμίαν	τῆς κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό γε
[231]	τῷ κέρδει τοῦτο προσεῖναι, τὴν	ἀξίαν.	Νῦν γοῦν τὸ μὲν ἀργύριον
[225]	κερδαίνειν, ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι'	ἀναισχυντίαν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν τοιόνδε λέγεις
[230]	ἔγωγε· τοῦτο γὰρ εἶναι σιτίον	κἂν	σύ που ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ
[225]	ἀφ' ὧν τολμῶσι κερδαίνειν, ὅμως	τολμᾶν	φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ'
[230]	ἐστι τὸ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι	πᾶν	γε· τουτί μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	λέγοντος σκόπει· ἆρα κέρδος λέγεις	πᾶν	κτῆμα ὃ ἄν τις κτήσηται
[226]	οὐδενὸς ἀξίους ἔχων ἢ κιθαριστὴς	λύραν	ἢ τοξότης τόξον ἢ ἄλλος
[228]	τὸ ἄστυ τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι	ἦσαν	καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ,
[229]	οὐ δι' ἃ οἱ πολλοὶ	ᾠήθησαν,	διὰ τὴν τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν
[229]	οὗ καὶ ἀποθανόντος τρία ἔτη	ἐτυραννεύθησαν	Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ
[226]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν με ἐπιχείρει	ἐξαπατᾶν,	ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω νέος
[228]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς με	ἐξαπατᾶν,	ἐπίτηδες ἐναντία λέγων οἷς ἄρτι
[229]	φίλον οὐ δήπου τολμῴην ἂν	ἐξαπατᾶν	καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν,
[228]	κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ	μεντἂν	καλῶς ποιοίην οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ
[229]	μόνον τὰ ἔτη τυραννὶς ἐγένετο	ἐν	Ἀθήναις, τὸν δ' ἄλλον χρόνον
[229]	δὲ τῶν ποιημάτων καὶ ἄλλα	ἐν	ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ καλὰ
[230]	αὐτὰ κέρδος καλεῖς, τί ταὐτὸν	ἐν	ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν εἰ
[231]	ἀμφότερον εἶναι τί τὸ αὐτὸ	ἐν	αὐτοῖς ὁρῶν, ὅτι δὴ καὶ
[229]	ἄστεος καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν,	ἐν	δὲ τοῖς ἐπὶ δεξιά μνῆμα
[228]	ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον μὲν τὰ	ἐν	Δελφοῖς γράμματα τὰ σοφὰ ταῦτα
[229]	ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι τὸν Ἵππαρχον.	ἐν	ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ αὐτὸν
[229]	παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ δύο τὠπιγράμματε·	~ἐν	μὲν τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ
[229]	ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι	ἐν	μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ
[228]	αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ τὰς ὁδοὺς	ἐν	μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τῶν
[225]	ἐπιστήμων περὶ φυτῶν τῆς ἀξίας,	ἐν	ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ
[228]	ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς	ἐν	τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς
[229]	καὶ ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω σοι	ἐν	τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι βούλει
[228]	ἐξαπατᾷς καὶ οὐκ οἶδα ὅπῃ	ἐν	τοῖς λόγοις ἄνω καὶ κάτω
[229]	οὐκ οἶδ' ὅντινα μέντοι τρόπον	ἐν	τοῖς λόγοις, οὐ δύναμαι πεισθῆναι.
[229]	τοῦτο ἐπὶ τῇ Στειριακῇ ὁδῷ,	ἐν	ᾧ λέγει- (μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου·
[228]	τε γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ	μηδὲν	ἄγαν καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα,
[231]	τοιάδε λέγεις, ἐάν τις ἑστιαθείς,	μηδὲν	ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον κτήσηται;
[231]	ὃ ἄν τις κτήσηται ἢ	μηδὲν	ἀναλώσας, ἢ ἔλαττον ἀναλώσας πλέον
[230]	τὸ χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐδὲν	ἄρα μᾶλλον κερδαίνει ὁ τὸ
[230]	ἐστὸν ἀμφότερα καὶ ταύτῃ γε	οὐδὲν	διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου,
[230]	ἀγαθὰ εἶναι, τὰ δὲ κακά,	οὐδὲν	ἐκείνῃ γε διαφέρει τὸ ἕτερον
[230]	τι κακόν. Κέρδος δέ γε	οὐδὲν	μᾶλλόν ἐστιν αὐτῶν τὸ ἀγαθὸν
[228]	σοφίας τῆς αὑτοῦ, ἥν τ'	ἔμαθεν	καὶ ἣν αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος
[230]	ὄντων ταὐτὰ ὄντα τὰ μὲν	πέπονθεν	ἀγαθὰ εἶναι, τὰ δὲ κακά,
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν	ὅθεν	ἡμῖν οὗτος ὁ λόγος γέγονεν;
[225]	εἶναι περὶ τῆς ἀξίας τούτου	ὅθεν	κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	λόγον πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν	εἶεν,	καὶ οἱ χρηστοὶ καὶ οἱ
[232]	Ἀλλ' ἴσως μετὰ τοῦτο καὶ	πείσειεν	ἄν· νῦν δ' οὖν, εἴτε
[228]	γράμματα τὰ σοφὰ ταῦτα μὴ	θαυμάζοιεν	οἱ πολῖται αὐτοῦ, τό τε
[229]	τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ δήμου	ἕστηκεν,	ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ δεξιά
[232]	Σώκρατες, μᾶλλον ἐμέ γε ἢ	πέπεικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἴσως μετὰ τοῦτο
[232]	τέταρτον ἥκει ἡμῖν ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔοικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν ὅθεν ἡμῖν
[227]	ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔοικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς γε, ὦ
[231]	ἔχει γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ	μὲν	ἄξιον ἄρα κερδαλέον ἐστίν, ἐάντε
[231]	τὴν ἀξίαν. Νῦν γοῦν τὸ	μὲν	ἀργύριον πλέον ὂν τοῦ χρυσίου
[229]	τοῦτό γε εὔηθες ἀλλὰ τὸν	μὲν	Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος
[230]	σιτίον εἶναι, ἀλλὰ ᾗ τὸ	μὲν	αὐτῶν ἀγαθόν, τὸ δὲ κακόν;
[226]	ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν· τοῦτο	μὲν	γὰρ ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς τῷ
[232]	οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ	μὲν	δὴ τούς γε πονηροὺς αὐτὸς
[225]	τίνες οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ	μὲν	δοκοῦσιν οἳ ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν
[228]	καὶ τί μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ	μὲν	ἐμῷ τε καὶ σῷ, Πεισιστράτου
[229]	τὸν οὖν νεανίσκον τοῦτον τέως	μὲν	θαυμάζειν τόν τε Ἁρμόδιον καὶ
[231]	περιτρέχεις εἰς τὸ αὐτό; τὸ	μὲν	κέρδος ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ δὲ
[225]	τὰς δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ	μὲν	οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν
[230]	Ἀδύνατον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη	μὲν	ὁμοίως ἐστὶν ἀμφότερα καὶ κερδαλέα,
[230]	τῶν ὄντων ταὐτὰ ὄντα τὰ	μὲν	πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι, τὰ δὲ
[228]	τῆς σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον	μὲν	τὰ ἐν Δελφοῖς γράμματα τὰ
[230]	ὡς ἔοικε, τοῦ κέρδους τὸ	μέν	τι ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δέ
[229]	ἐστὸν δὲ δύο τὠπιγράμματε· ~ἐν	μὲν	τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ
[230]	ἐστιν; Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου ὁ	μὲν	χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρός.
[226]	οἴονται δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω	μέν,	ὦ θαυμάσιε, ὡς σὺ λέγεις,
[226]	γάρ που τούτους γε οὓς	διεληλύθαμεν,	οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς ἄξια
[226]	ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς τῷ λόγῳ	ἐξηλέγξαμεν	ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ.
[228]	ὂν κακῷ ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὠμολογήσαμεν	γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς
[227]	ὦ γλυκύτατε, τὸ κερδαίνειν ἄρτι	ὡμολογήσαμεν	εἶναι ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί οὖν
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ κέρδος ἀγαθὸν	ὡμολογήσαμεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ
[228]	ἐπίτηδες ἐναντία λέγων οἷς ἄρτι	ὡμολογήσαμεν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ Δία, ὦ
[228]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	ὡμολογήσαμεν	ὀλίγον πρότερον τὸ κέρδος τῇ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι καὶ τόδε αὐτῷ	προσωμολογήσαμεν,	βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ πάντας καὶ
[227]	τρόπον· ὃν δὲ τὸ πρότερον	ἐλέγομεν,	οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν
[230]	κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον ὄν, ὡς	ὁμολογοῦμεν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ
[225]	καὶ ἡμεῖς τῶν σοφῶν ῥημάτων	ἐμβάλωμεν,	ὧν οἱ δεξιοὶ περὶ τὰς
[232]	ὅθεν ἡμῖν οὗτος ὁ λόγος	γέγονεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ
[228]	τ' ἔμαθεν καὶ ἣν αὐτὸς	ἐξηῦρεν,	ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι,
[228]	τοὺς ἐν τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι	ἔστησεν	αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ τὰς ὁδοὺς
[228]	καὶ τὰ Ὁμήρου ἔπη πρῶτος	ἐκόμισεν	εἰς τὴν γῆν ταυτηνί, καὶ
[228]	Ἀνακρέοντα τὸν Τήιον πεντηκόντορον στείλας	ἐκόμισεν	εἰς τὴν πόλιν, Σιμωνίδην δὲ
[231]	λάβῃ ἀργυρίου, κέρδος ἢ ζημίαν	εἴληφεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν δήπου, ὦ Σώκρατες·
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ μὴν πλέον γ'	εἴληφεν·	ἢ οὐ πλέον ἐστὶ τὸ
[228]	τὸν Κεῖον ἀεὶ περὶ αὑτὸν	εἶχεν,	μεγάλοις μισθοῖς καὶ δώροις πείθων·
[228]	ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα τῆς σοφίας	ἐπέγραψεν,	(ἵνα πρῶτον μὲν τὰ ἐν
[228]	γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ τῆς σοφίας	φοιτῷεν	ἐκ τῶν ἀγρῶν καὶ ἐπὶ
[228]	Ἱππάρχῳ, ὃς τῶν Πεισιστράτου παίδων	ἦν	πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος, ὃς ἄλλα
[227]	δὲ τὸ πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς	ἦν	φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν ἄν τις
[228]	κἄπειτα τῆς σοφίας τῆς αὑτοῦ,	ἥν	τ' ἔμαθεν καὶ ἣν αὐτὸς
[228]	αὑτοῦ, ἥν τ' ἔμαθεν καὶ	ἣν	αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο
[228]	ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν εἰς τὴν	γῆν	ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε τοὺς ῥαψῳδοὺς
[226]	τοξότης τόξον ἢ ἄλλος ὁστισοῦν	συλλήβδην	τῶν δημιουργῶν ἢ τῶν ἄλλων
[228]	στείλας ἐκόμισεν εἰς τὴν πόλιν,	Σιμωνίδην	δὲ τὸν Κεῖον ἀεὶ περὶ
[228]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ μεντἂν καλῶς	ποιοίην	οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ
[226]	ἀνδρῶν μηδενὸς ἄξια ὄργανα ἢ	ἄλλην	παρασκευὴν ἡντιναοῦν ἔχων ἀπὸ τούτων
[229]	οὐ δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ	μὴν	καὶ ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω σοι
[231]	καθίσταται τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ	μὴν	πλέον γ' εἴληφεν· ἢ οὐ
[231]	ἔοικε, τῷ κέρδει τοῦτο προσεῖναι,	τὴν	ἀξίαν. Νῦν γοῦν τὸ μὲν
[228]	Ὁμήρου ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν εἰς	τὴν	γῆν ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε τοὺς
[226]	κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ	τὴν	ναῦν ἀπολέσαι καὶ ἃ ἂν
[228]	Τήιον πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν εἰς	τὴν	πόλιν, Σιμωνίδην δὲ τὸν Κεῖον
[229]	ἃ οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ	τὴν	τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ;	Κυβερνήτην	μηδενὸς ἄξια ἱστία καὶ πηδάλια
[229]	ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ	ἀνταγωνιστὴν	ἡγεῖτο εἶναι τὸν Ἵππαρχον. ἐν
[226]	μηδενὸς ἄξια ὄργανα ἢ ἄλλην	παρασκευὴν	ἡντιναοῦν ἔχων ἀπὸ τούτων οἴεται
[229]	ἐμοὶ ὄντα φίλον οὐ δήπου	τολμῴην	ἂν ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ
[228]	ἐποίει βουλόμενος παιδεύειν τοὺς πολίτας,	ἵν'	ὡς βελτίστων ὄντων αὐτῶν ἄρχοι,
[226]	Ἀλλ' ἐγώ, ὦ Σώκρατες, βούλομαι	λέγειν	τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ ἑκάστοτε
[232]	ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα	ὁμολογεῖν	ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ,
[226]	οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ τούτων οἴονται	δεῖν	κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω μέν, ὦ
[225]	ἄλλο τι λέγεις ἢ οἴεσθαι	δεῖν	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[225]	γε φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες, οἴεται	δεῖν	κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή μοι οὕτως
[228]	ὄντων αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος	δεῖν	οὐδενὶ σοφίας φθονεῖν, ἅτε ὢν
[225]	ὧν τολμῶσι κερδαίνειν, ὅμως τολμᾶν	φιλοκερδεῖν	δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν
[229]	οὖν νεανίσκον τοῦτον τέως μὲν	θαυμάζειν	τόν τε Ἁρμόδιον καὶ τὸν
[231]	λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκῶ τοῦτο	καλεῖν	κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ τὰ
[227]	ἅπαντες οὐ δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ	φιλεῖν,	τὰ δὲ κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	ὁμολογήσω γὰρ καὶ (ἐγώ σοι	φιλεῖν	τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ καὶ
[229]	τῷ χρόνῳ αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον	τυγχάνειν	ἐρῶντά τινος τῶν νέων τε
[226]	ἄξια ἀπὸ τούτων οἴονται δεῖν	κερδαίνειν·	ἀλλ' οὕτω μέν, ὦ θαυμάσιε,
[232]	μὴ πάντα τὰ κέρδη βούλεσθαι	κερδαίνειν,	ἀλλὰ τῶν κερδῶν τἀγαθά, τὰ
[225]	γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν ἀξιοῦν	κερδαίνειν	ἄλλο τι λέγεις ἢ οἴεσθαι
[225]	περὶ τῆς ἀξίας τούτου ὅθεν	κερδαίνειν	ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς
[225]	Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν οἳ ἂν	κερδαίνειν	ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν μηδενὸς ἀξίων.
[227]	σπουδάζῃ ἐπὶ τούτοις καὶ ἀξιοῖ	κερδαίνειν	ἀπ' αὐτῶν, ἀφ' ὧν οἱ
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί γε	κερδαίνειν	ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν (μηδενὸς
[225]	φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος	κερδαίνειν;	ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ γλυκύτατε, τὸ	κερδαίνειν	ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[229]	ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος καὶ τὸ	κερδαίνειν	ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	τὸ φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ τούτου	κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.
[226]	ἀπὸ τούτων κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ	κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς
[226]	ἡντιναοῦν ἔχων ἀπὸ τούτων οἴεται	κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	κακῷ οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ	κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν γε· τουτί
[225]	τι λέγεις ἢ οἴεσθαι δεῖν	κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ
[226]	ὅπλα ἔχει, οἴεται ἀπὸ τούτων	κερδαίνειν	καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς.
[225]	ἄξιά ἐστιν ἀφ' ὧν τολμῶσι	κερδαίνειν,	ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν.
[227]	ὧν οἱ χρηστοὶ οὐ τολμῶσι	κερδαίνειν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ γλυκύτατε,
[225]	φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες, οἴεται δεῖν	κερδαίνειν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή μοι οὕτως εἰκῇ,
[226]	ἄρα οἴεταί γε ἀπὸ τούτων	κερδαίνειν	τῶν σιτίων τῶν μηδενὸς ἀξίων.
[228]	οὐκ οἰόμενος δεῖν οὐδενὶ σοφίας	φθονεῖν,	ἅτε ὢν καλός τε κἀγαθός.
[226]	ἄξια σιτία τῷ ἵππῳ παρέχει,	ἀγνοεῖν	αὐτὸν οἴει ὅτι τὸν ἵππον
[226]	καὶ πηδάλια τῇ νηὶ παρεσκευασμένον	ἀγνοεῖν	οἴει ὅτι ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει
[227]	τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ δὲ κακὰ	μισεῖν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ
[229]	ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι	ἀπιστεῖν,	οὗ καὶ ἀποθανόντος τρία ἔτη
[228]	πείθων· ταῦτα δ' ἐποίει βουλόμενος	παιδεύειν	τοὺς πολίτας, ἵν' ὡς βελτίστων
[227]	ἀγαθοὶ πάντα τὰ κέρδη βούλονται	ἔχειν,	εἴπερ ἀγαθά γέ ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν ὡς	πάλιν	αὖ περιτρέχεις εἰς τὸ αὐτό;
[225]	ὥσπερ ἂν εἰ ἐξ ἀρχῆς	πάλιν	ἠρώτων· οὐχὶ ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ
[232]	οὐ τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν αὖ	πάλιν	τρίτον ἢ τέταρτον ἥκει ἡμῖν
[228]	πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν εἰς τὴν	πόλιν,	Σιμωνίδην δὲ τὸν Κεῖον ἀεὶ
[230]	εἶναι σιτίον κἂν σύ που	ἡμῖν	ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.
[232]	πάλιν τρίτον ἢ τέταρτον ἥκει	ἡμῖν	ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις
[232]	Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν ὅθεν	ἡμῖν	οὗτος ὁ λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς γοῦν	ἡμῖν	πάντα τὰ κέρδη ἀγαθὰ εἶναι,
[229]	τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια φρονῶν	φησίν.	Ἔστι δὲ τῶν ποιημάτων καὶ
[226]	καὶ οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ	φιλοκερδοῦσιν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου, ὦ βέλτιστε,
[228]	διιέναι, ὥσπερ νῦν ἔτι (οἵδε	ποιοῦσιν,	καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν Τήιον
[225]	ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν σοι	δοκοῦσιν	γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενός ἐστιν ἄξια,
[225]	οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν	δοκοῦσιν	οἳ ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ
[232]	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα κέρδη	φιλοῦσιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ' ὧν γε	μέλλουσιν,	ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν.
[229]	ὡς οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν πάντες	ἐπιθυμοῦσιν	ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε.
[225]	μὲν δοκοῦσιν οἳ ἂν κερδαίνειν	ἀξιῶσιν	ἀπὸ τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη μὲν ὁμοίως	ἐστὶν	ἀμφότερα καὶ κερδαλέα, τουτὶ δὴ
[225]	σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενός	ἐστιν	ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ γὰρ
[230]	Κέρδος δέ γε οὐδὲν μᾶλλόν	ἐστιν	αὐτῶν τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ
[225]	κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι οὐδενὸς ἄξιά	ἐστιν	ἀφ' ὧν τολμῶσι κερδαίνειν, ὅμως
[230]	διότι ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ σώματός	ἐστιν,	διὰ τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο γὰρ
[231]	Τὸ μὲν ἄξιον ἄρα κερδαλέον	ἐστίν,	ἐάντε σμικρὸν ᾖ ἐάντε μέγα,
[231]	ὅτι δὴ καὶ τοῦτο κέρδος	ἐστίν;	Εἰ δ' αὖ μὴ αὐτὸς
[232]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν	ἐστιν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ
[227]	βούλονται ἔχειν, εἴπερ ἀγαθά γέ	ἐστιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ' ὧν γε
[225]	γὰρ τὸ φιλοκερδές; Τί ποτέ	ἐστιν,	καὶ τίνες οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	ἄνθρωπος δήπου ὁ μὲν χρηστός	ἐστιν,	ὁ δὲ πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[230]	οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον οὔτε ἧττόν	ἐστιν,	οὔτε ὁ χρηστὸς τοῦ πονηροῦ
[230]	ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω. σιτίον	ἐστίν	τι ἀγαθόν τε καὶ κακόν;
[226]	βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς ἄξιά	ἐστιν·	τοῦτο μὲν γὰρ ἤδη ἡμᾶς
[230]	τοῦ ἑτέρου, ᾗ τὸ (αὐτό	ἐστιν;	Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου ὁ μὲν
[226]	ἀλλ' ὡς ἀληθῶς εἰπέ· ἆρ'	ἔστιν	ὅντινα οἴει γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον,
[227]	τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἔστιν	οὖν ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι;
[230]	τὸ μᾶλλον οὔτε τὸ ἧττον	πρόσεστιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γὰρ δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	μᾶλλόν γε κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον	ὄν,	ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	εἶναι, τὸ δὲ χρυσίον ἔλαττον	ὂν	ἄξιον φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα·
[228]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ	ὂν	κακῷ ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν
[231]	γοῦν τὸ μὲν ἀργύριον πλέον	ὂν	τοῦ χρυσίου οὐ φῂς ἄξιον
[230]	τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς ἐναντίον	ὂν	τῷ κακῷ οὐκ ἀγαθόν ἐστι
[227]	φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον τὸν τρόπον·	ὃν	δὲ τὸ πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς
[228]	Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν	ὀλίγον	πρότερον τὸ κέρδος τῇ ζημίᾳ
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ τὸν σὸν	λόγον	πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν,
[225]	καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν οἶμαι	γεωργόν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν
[232]	ὦ ἀνδρειότατε πάντων, οὐ τὸ	κερδαλέον	ἀγαθὸν αὖ πάλιν τρίτον ἢ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν ἄξιον ἄρα	κερδαλέον	ἐστίν, ἐάντε σμικρὸν ᾖ ἐάντε
[231]	τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ μὴν	πλέον	γ' εἴληφεν· ἢ οὐ πλέον
[231]	πλέον γ' εἴληφεν· ἢ οὐ	πλέον	ἐστὶ τὸ διπλάσιον τοῦ ἡμίσεος;
[231]	ἀπόκριναι· ἐάν τις ἔλαττον ἀναλώσας	πλέον	κτήσηται, φῂς κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	μηδὲν ἀναλώσας, ἢ ἔλαττον ἀναλώσας	πλέον	λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκῶ τοῦτο
[231]	χρυσίον ἢ ἀργύριον ἔλαττον ἀναλώσας	πλέον	λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ ἐγὼ μέλλω
[231]	Νῦν γοῦν τὸ μὲν ἀργύριον	πλέον	ὂν τοῦ χρυσίου οὐ φῂς
[228]	τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ	(ἐθαύμαζον	αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ
[227]	τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀγαθὸν	ἄρα τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[232]	ἀνδρειότατε πάντων, οὐ τὸ κερδαλέον	ἀγαθὸν	αὖ πάλιν τρίτον ἢ τέταρτον
[228]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ ὂν κακῷ	ἀγαθὸν	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	τοῦ κέρδους τὸ μέν τι	ἀγαθὸν	εἶναι, τὸ δέ τι κακόν.
[227]	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν ὅτῳ	ἀγαθόν	ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	ἐναντίον ὂν τῷ κακῷ οὐκ	ἀγαθόν	ἐστι τὸ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι
[232]	δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον	ἀγαθόν	ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν,
[230]	οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν αὐτῶν τὸ	ἀγαθὸν	ἢ τὸ κακόν· ἦ γάρ;
[227]	αὐτὸς πότερον φιλεῖς ὃ ἂν	ἀγαθὸν	ᾖ, ἢ οὐ φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	ἔστω γὰρ δὴ κέρδος τι	ἀγαθὸν	καὶ ἕτερον κέρδος τι κακόν.
[227]	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ τι	ἀγαθόν,	ὃ οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν;
[231]	ἐὰν κακόν; Ἢ οὐδ' ἂν	ἀγαθὸν	ὁτιοῦν κτήσηται, οὐ κέρδος κτήσεται;
[227]	οὖν τί σοι χρηστὸν καὶ	ἀγαθὸν	πρᾶγμα πονηρὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ
[230]	διὰ τί ποτε καὶ τὸ	ἀγαθὸν	σιτίον καὶ τὸ κακὸν σιτίον
[231]	κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν γε	ἀγαθόν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ κακόν, οὐ
[230]	Ἐγὼ φράσω. σιτίον ἐστίν τι	ἀγαθόν	τε καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[230]	ἀλλὰ ᾗ τὸ μὲν αὐτῶν	ἀγαθόν,	τὸ δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[231]	τὸ αὐτό; τὸ μὲν κέρδος	ἀγαθὸν	φαίνεται, ἡ δὲ ζημία κακόν.
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν τὸ	ἀγαθὸν	φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν.
[227]	φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ κέρδος	ἀγαθὸν	ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες
[229]	γε εὔηθες ἀλλὰ τὸν μὲν	Ἁρμόδιον	γεγονέναι παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ
[229]	τέως μὲν θαυμάζειν τόν τε	Ἁρμόδιον	καὶ τὸν Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς,
[229]	δὲ τῷ χρόνῳ αὐτὸν τὸν	(Ἁρμόδιον	τυγχάνειν ἐρῶντά τινος τῶν νέων
[228]	εἶναι, ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας εἰς	ἐλεγεῖον	αὑτοῦ ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα τῆς
[228]	τὴν πόλιν, Σιμωνίδην δὲ τὸν	Κεῖον	ἀεὶ περὶ αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις
[228]	ποιοῦσιν, καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν	Τήιον	πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν εἰς τὴν
[231]	γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν	ἄξιον	ἄρα κερδαλέον ἐστίν, ἐάντε σμικρὸν
[231]	Ναί, κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ	ἄξιον	αὖ λέγεις κεκτῆσθαι τὸ ἀνωφελὲς
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον λέγεις	ἄξιον	εἶναι ἄλλο τι ἢ κεκτῆσθαι;
[231]	ὂν τοῦ χρυσίου οὐ φῂς	ἄξιον	εἶναι, τὸ δὲ χρυσίον ἔλαττον
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ	ἄξιον	λέγεις ἄξιον εἶναι ἄλλο τι
[225]	ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς	ἄξιον	τὸ φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου
[231]	τὸ δὲ χρυσίον ἔλαττον ὂν	ἄξιον	φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει
[226]	γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς	ἄξιον	φυτεύει τὸ φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ
[231]	ᾖ ἐάντε μέγα, τὸ δὲ	ἀνάξιον	ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ
[225]	οὖν τοιόνδε λέγεις τὸν φιλοκερδῆ,	οἷον	ἐὰν φυτεύων γεωργὸς ἀνὴρ καὶ
[231]	λέγω, ἀλλ' ἐὰν χρυσίον ἢ	ἀργύριον	ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	ἀξίαν. Νῦν γοῦν τὸ μὲν	ἀργύριον	πλέον ὂν τοῦ χρυσίου οὐ
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ ἀξίᾳ γε	ἀργύριον	χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα, ὡς
[231]	τις χρυσίου σταθμὸν ἥμισυν ἀναλώσας	διπλάσιον	λάβῃ ἀργυρίου, κέρδος ἢ ζημίαν
[231]	ἢ οὐ πλέον ἐστὶ τὸ	διπλάσιον	τοῦ ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ
[231]	ὦ Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ	διστάσιον	αὐτῷ καθίσταται τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	φῂς ἄξιον εἶναι, τὸ δὲ	χρυσίον	ἔλαττον ὂν ἄξιον φῂς εἶναι.
[231]	κακόν γε λέγω, ἀλλ' ἐὰν	χρυσίον	ἢ ἀργύριον ἔλαττον ἀναλώσας πλέον
[231]	γὰρ διστάσιον αὐτῷ καθίσταται τὸ	χρυσίον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ μὴν πλέον γ'
[230]	ἕτερον τοῦ ἑτέρου, κατὰ τὸ	σιτίον	εἶναι, ἀλλὰ ᾗ τὸ μὲν
[230]	με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω.	σιτίον	ἐστίν τι ἀγαθόν τε καὶ
[230]	ἐστι τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου	σιτίον,	ἢ ὁμοίως τοῦτό γε, σιτία,
[230]	τί ποτε καὶ τὸ ἀγαθὸν	σιτίον	καὶ τὸ κακὸν σιτίον ὁμοίως
[230]	τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο γὰρ εἶναι	σιτίον	κἂν σύ που ἡμῖν ὁμολογοῖς.
[230]	ἀγαθὸν σιτίον καὶ τὸ κακὸν	σιτίον	ὁμοίως ἀμφότερα σιτία καλῶ, εἶπον
[228]	ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐναντίον	δὲ ὂν κακῷ ἀγαθὸν εἶναι;
[227]	ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐναντίον	δὲ τῇ ζημίᾳ τὸ κέρδος.
[228]	κέρδος τῇ ζημίᾳ κακῷ ὄντι	ἐναντίον	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον
[229]	τὸ κέρδος καὶ τὸ κερδαίνειν	ἐναντίον;	~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[230]	Μηδὲ τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς	ἐναντίον	ὂν τῷ κακῷ οὐκ ἀγαθόν
[227]	τῇ ζημίᾳ τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐναντίον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα τὸ κέρδος.
[226]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος δὲ λέγεις	ἐναντίον	τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[228]	μὰ Δία, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ	τοὐναντίον	σύ με ἐξαπατᾷς καὶ οὐκ
[227]	ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κακὸν	ἄρα ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[231]	φῂς κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι	κακόν	γε λέγω, ἀλλ' ἐὰν χρυσίον
[231]	ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ δὲ ζημία	κακόν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε ὅτι εἴπω.
[230]	ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δέ τι	κακόν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν
[227]	ἀγαθόν, ὃ οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ	κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.
[229]	ζημιοῦσθαι καὶ ἡ ζημία οὐ	κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	ἐστίν τι ἀγαθόν τε καὶ	κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν
[227]	ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ	κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ
[230]	μὲν αὐτῶν ἀγαθόν, τὸ δὲ	κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ
[231]	μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὔκ, ἐὰν	κακόν;	Ἢ οὐδ' ἂν ἀγαθὸν ὁτιοῦν
[230]	αὐτῶν τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ	κακόν·	ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς με
[230]	ἀγαθὸν καὶ ἕτερον κέρδος τι	κακόν.	Κέρδος δέ γε οὐδὲν μᾶλλόν
[231]	γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ	κακόν,	οὐ ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε
[230]	τὸ ἀγαθὸν σιτίον καὶ τὸ	κακὸν	σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα σιτία καλῶ,
[226]	εἰπέ· ἆρ' ἔστιν ὅντινα οἴει	γεωργικὸν	ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα ὅτι
[226]	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ;	Ἱππικὸν	ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξια
[229]	δὲ οὐ μέμνημαι τὸν οὖν	νεανίσκον	τοῦτον τέως μὲν θαυμάζειν τόν
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν εἰ μὴ γιγνώσκοντες,	δῆλον	ὅτι ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ τὰ
[229]	λέγει- (μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· μὴ	φίλον	ἐξαπάτα. ἐγὼ οὖν σὲ ἐμοὶ
[229]	τοίνυν, ὦ Σώκρατες, ἢ οὐ	φίλον	με ἡγεῖσθαι ἤ, εἰ ἡγῇ
[229]	ἐγὼ οὖν σὲ ἐμοὶ ὄντα	φίλον	οὐ δήπου τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν
[229]	με ἡγεῖσθαι ἤ, εἰ ἡγῇ	φίλον,	οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ
[229]	ἐγένετο ἐν Ἀθήναις, τὸν δ'	ἄλλον	χρόνον ἐγγύς τι ἔζων Ἀθηναῖοι
[230]	ἔχων ἢ τὸ πονηρόν· οὔκουν	μᾶλλόν	γε κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον ὄν,
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ, ὦ Σώκρατες,	μᾶλλον	ἐμέ γε ἢ πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	κακόν. Κέρδος δέ γε οὐδὲν	μᾶλλόν	ἐστιν αὐτῶν τὸ ἀγαθὸν ἢ
[230]	τοιούτῳ πράγματι πῶς ἄν τις	μᾶλλον	ἢ ἧττον ὁτιοῦν ἂν ποιοῖ
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν ἄρα	μᾶλλον	κερδαίνει ὁ τὸ χρηστὸν κέρδος
[230]	γε οἶμαι οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε	μᾶλλον	οὔτε ἧττόν ἐστιν, οὔτε ὁ
[230]	Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν οὔτε τὸ	μᾶλλον	οὔτε τὸ ἧττον πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου ῥήματα	μᾶλλον	σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες ἄνω
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν	μᾶλλόν	τι αὐτῶν ἐστι τὸ ἕτερον
[231]	φέρε γάρ, ἐάν τις χρυσίου	σταθμὸν	ἥμισυν ἀναλώσας διπλάσιον λάβῃ ἀργυρίου,
[232]	ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ	ὠφέλιμον	ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	ἢ τὸ ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ	ὠφέλιμον	δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον
[231]	κεκτῆσθαι τὸ ἀνωφελὲς ἢ τὸ	ὠφέλιμον;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	ἔστιν ὅντινα οἴει γεωργικὸν ἄνδρα	γιγνόμενον,	καὶ γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξιον
[229]	τὸν Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς, ἔπειτα	συγγενόμενον	τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων, καὶ
[231]	καὶ σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως	ἀποκρινόμενον.	Τὸ χρηστὸν κέρδος καὶ τὸ
[226]	ἱστία καὶ πηδάλια τῇ νηὶ	παρεσκευασμένον	ἀγνοεῖν οἴει ὅτι ζημιωθήσεται καὶ
[232]	τρίτον ἢ τέταρτον ἥκει ἡμῖν	ὁμολογούμενον;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν
[229]	τῶν παλαιῶν ἤκουσας ὅτι ταῦτα	μόνον	τὰ ἔτη τυραννὶς ἐγένετο ἐν
[229]	ἐν Ἀθήναις, τὸν δ' ἄλλον	χρόνον	ἐγγύς τι ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ
[226]	ἢ κιθαριστὴς λύραν ἢ τοξότης	τόξον	ἢ ἄλλος ὁστισοῦν συλλήβδην τῶν
[230]	σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα σιτία καλῶ,	εἶπον	ἄν σοι διότι ἀμφότερα ξηρὰ
[232]	καὶ μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Εἶπον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ τὸν σὸν
[229]	ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ' ὅντινα μέντοι	τρόπον	ἐν τοῖς λόγοις, οὐ δύναμαι
[227]	αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον τὸν	τρόπον·	ὃν δὲ τὸ πρότερον ἐλέγομεν,
[226]	ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει ὅτι τὸν	ἵππον	διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι	ἄνθρωπον,	καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι τὸν
[230]	δὴ κέρδος τι ἀγαθὸν καὶ	ἕτερον	κέρδος τι κακόν. Κέρδος δέ
[230]	οὐδὲν ἐκείνῃ γε διαφέρει τὸ	ἕτερον	τοῦ ἑτέρου, ᾗ τὸ (αὐτό
[230]	ταύτῃ γε οὐδὲν διαφέρει τὸ	ἕτερον	τοῦ ἑτέρου, κατὰ τὸ σιτίον
[230]	μᾶλλόν τι αὐτῶν ἐστι τὸ	ἕτερον	τοῦ ἑτέρου σιτίον, ἢ ὁμοίως
[230]	ἂν ποιοῖ ἢ πάσχοι, ᾧ	μηδέτερον	τούτων προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀδύνατον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	οὔκουν μᾶλλόν γε κέρδος φαίνεται	(οὐδέτερον	ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[229]	εἰρημένων, ἵνα μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι.	πότερον	γὰρ τοῦτό σοι ἀναθῶμαι, ὡς
[231]	κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πότερον	οὔκ, ἐὰν κακόν; Ἢ οὐδ'
[225]	ἀπὸ τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πότερον	οὖν σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι
[227]	τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ αὐτὸς	πότερον	φιλεῖς ὃ ἂν ἀγαθὸν ᾖ,
[227]	τὸν τρόπον· ὃν δὲ τὸ	πρότερον	ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ
[228]	ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν ὀλίγον	πρότερον	τὸ κέρδος τῇ ζημίᾳ κακῷ
[231]	τὸ πονηρὸν κέρδος κέρδος φῂς	ἀμφότερον	εἶναι τί τὸ αὐτὸ ἐν
[226]	τοίνυν με ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν, ἄνδρα	πρεσβύτερον	(ἤδη οὕτω νέος ὤν, ἀποκρινόμενος
[227]	σοι χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα	πονηρὸν	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	γε ὁμοίως ἐστὶ καὶ τὸ	πονηρὸν	καὶ τὸ χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη.
[231]	Τὸ χρηστὸν κέρδος καὶ τὸ	πονηρὸν	κέρδος κέρδος φῂς ἀμφότερον εἶναι
[230]	χρηστὸν κέρδος ἔχων ἢ τὸ	πονηρόν·	οὔκουν μᾶλλόν γε κέρδος φαίνεται
[231]	ἄξιον ἄρα κερδαλέον ἐστίν, ἐάντε	σμικρὸν	ᾖ ἐάντε μέγα, τὸ δὲ
[228]	καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν Τήιον	πεντηκόντορον	στείλας ἐκόμισεν εἰς τὴν πόλιν,
[232]	Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ τὸν	σὸν	λόγον πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν
[231]	ἑστιαθείς, μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς,	νόσον	κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ
[229]	θαυμάζειν τόν τε Ἁρμόδιον καὶ	τὸν	Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον
[229]	ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ αὐτὸν	τὸν	(Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά τινος τῶν
[229]	ἔτη τυραννὶς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις,	τὸν	δ' ἄλλον χρόνον ἐγγύς τι
[229]	ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι	τὸν	Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ
[229]	ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως ἀποκτεῖναι	τὸν	Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις τοίνυν, ὦ
[226]	παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει ὅτι	τὸν	ἵππον διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε.
[228]	εἰς τὴν πόλιν, Σιμωνίδην δὲ	τὸν	Κεῖον ἀεὶ περὶ αὑτὸν εἶχεν,
[229]	ἐπεὶ τοῦτό γε εὔηθες ἀλλὰ	τὸν	μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ τοῦ
[225]	ὑπό τινος, (ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ	τὸν	νοῦν ἀπόκριναι, ὥσπερ ἂν εἰ
[229]	αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ οὐ μέμνημαι	τὸν	οὖν νεανίσκον τοῦτον τέως μὲν
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ	τὸν	σὸν λόγον πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς
[229]	νεανίσκον τοῦτον τέως μὲν θαυμάζειν	τόν	τε Ἁρμόδιον καὶ τὸν Ἀριστογείτονα
[228]	(οἵδε ποιοῦσιν, καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα	τὸν	Τήιον πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν εἰς
[227]	Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον	τὸν	τρόπον· ὃν δὲ τὸ πρότερον
[225]	ἀρχῆς πάλιν ἠρώτων· οὐχὶ ὁμολογεῖς	τὸν	φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι περὶ τῆς
[225]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν τοιόνδε λέγεις	τὸν	φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν φυτεύων γεωργὸς
[227]	ὦ Σώκρατες οἶμαι ὀρθῶς λαμβάνοι	τὸν	(φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ' ἐστὶ τοῦτον
[226]	αὐτοὺς τῷ λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι	ἀδύνατον.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[230]	ᾧ μηδέτερον τούτων προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀδύνατον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη μὲν
[232]	τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν αὖ πάλιν	τρίτον	ἢ τέταρτον ἥκει ἡμῖν ὁμολογούμενον;
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ	ποτὸν	καὶ τἆλλα πάντα, ὅσα τῶν
[231]	ᾖ, τοῦτο τὸ ὄνομά ἐστι,	ποτόν·	καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ
[232]	ἀγαθὸν αὖ πάλιν τρίτον ἢ	τέταρτον	ἥκει ἡμῖν ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν.
[230]	ἢ ὁμοίως τοῦτό γε, σιτία,	ἐστὸν	ἀμφότερα καὶ ταύτῃ γε οὐδὲν
[228]	καὶ ἐπὶ τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι.	ἐστὸν	δὲ δύο τὠπιγράμματε· ~ἐν μὲν
[230]	καὶ τὸ πονηρὸν καὶ τὸ	χρηστόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν ἄρα
[227]	Ἦ δοκεῖ οὖν τί σοι	χρηστὸν	καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα πονηρὸν εἶναι;
[230]	ἄρα μᾶλλον κερδαίνει ὁ τὸ	χρηστὸν	κέρδος ἔχων ἢ τὸ πονηρόν·
[231]	ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ	χρηστὸν	κέρδος καὶ τὸ πονηρὸν κέρδος
[231]	καὶ τόδε ἀπόκριναι· ἐάν τις	ἔλαττον	ἀναλώσας πλέον κτήσηται, φῂς κέρδος
[231]	κτήσηται ἢ μηδὲν ἀναλώσας, ἢ	ἔλαττον	ἀναλώσας πλέον λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε
[231]	ἀλλ' ἐὰν χρυσίον ἢ ἀργύριον	ἔλαττον	ἀναλώσας πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ
[231]	ἄξιον εἶναι, τὸ δὲ χρυσίον	ἔλαττον	ὂν ἄξιον φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον οὔτε	ἧττόν	ἐστιν, οὔτε ὁ χρηστὸς τοῦ
[230]	πῶς ἄν τις μᾶλλον ἢ	ἧττον	ὁτιοῦν ἂν ποιοῖ ἢ πάσχοι,
[230]	οὔτε τὸ μᾶλλον οὔτε τὸ	ἧττον	πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γὰρ δή.
[228]	πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον	αὐτὸν	ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς
[225]	τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον	αὐτὸν	λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς ὅ
[226]	σιτία τῷ ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν	αὐτὸν	οἴει ὅτι τὸν ἵππον διαφθείρει;
[229]	ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ	αὐτὸν	τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά τινος
[228]	δὲ τὸν Κεῖον ἀεὶ περὶ	αὑτὸν	εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς καὶ δώροις
[228]	πολῖται αὐτοῦ, τό τε γνῶθι	σαυτόν	καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ
[230]	ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος καλεῖς, τί	ταὐτὸν	ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν
[225]	ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα	τοιοῦτον	αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς
[227]	τὸν (φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ' ἐστὶ	τοῦτον	ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ, ὃς ἂν σπουδάζῃ
[229]	οὐ μέμνημαι τὸν οὖν νεανίσκον	τοῦτον	τέως μὲν θαυμάζειν τόν τε
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται	τοῦτον	τὸν τρόπον· ὃν δὲ τὸ
[225]	γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς ἄξιον τὸ	φυτόν,	ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν;
[226]	ὅτι οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει τὸ	φυτόν,	οἴεσθαι ἀπὸ τούτου κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	ἐπιδείγματα τῆς σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα	πρῶτον	μὲν τὰ ἐν Δελφοῖς γράμματα
[229]	καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι τὸν	Ἵππαρχον.	ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ
[229]	τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως ἀποκτεῖναι τὸν	Ἵππαρχον.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις τοίνυν, ὦ Σώκρατες,
[226]	καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ τὴν	ναῦν	ἀπολέσαι καὶ ἃ ἂν ἄγῃ
[231]	κέρδει τοῦτο προσεῖναι, τὴν ἀξίαν.	Νῦν	γοῦν τὸ μὲν ἀργύριον πλέον
[232]	μετὰ τοῦτο καὶ πείσειεν ἄν·	νῦν	δ' οὖν, εἴτε πέπεισαι εἴτε
[228]	ὑπολήψεως ἐφεξῆς αὐτὰ διιέναι, ὥσπερ	νῦν	ἔτι (οἵδε ποιοῦσιν, καὶ ἐπ'
[232]	μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	νῦν	πάντα τὰ κέρδη ὁ λόγος
[230]	προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀδύνατον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ	τοίνυν	κέρδη μὲν ὁμοίως ἐστὶν ἀμφότερα
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ	τοίνυν	με ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν, ἄνδρα πρεσβύτερον
[230]	κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι	τοίνυν	σοὶ τοῦτο· ἔστω γὰρ δὴ
[229]	ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις	τοίνυν,	ὦ Σώκρατες, ἢ οὐ φίλον
[227]	ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ	οὖν	ἄν τις τῷ λόγῳ χρώμενος
[225]	μὲν οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ	οὖν	ἀξιοῦν κερδαίνειν ἄλλο τι λέγεις
[227]	ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί	οὖν	δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι καὶ
[232]	καὶ πείσειεν ἄν· νῦν δ'	οὖν,	εἴτε πέπεισαι εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις,
[225]	ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς	οὖν	ἐπιστήμων περὶ φυτῶν τῆς ἀξίας,
[228]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς	οὖν,	ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία
[227]	λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ κέρδους	οὖν	ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ τῆς ζημίας
[231]	καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ	οὖν	καὶ σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως
[230]	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ'	οὖν	μᾶλλόν τι αὐτῶν ἐστι τὸ
[229]	ἐγὼ δὲ οὐ μέμνημαι τὸν	οὖν	νεανίσκον τοῦτον τέως μὲν θαυμάζειν
[230]	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ ποτοῦ	οὖν	ὁ αὐτὸς ἂν τρόπος εἴη
[232]	ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις	οὖν	ὅθεν ἡμῖν οὗτος ὁ λόγος
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι	οὖν	οἵ γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ
[227]	ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν	οὖν	ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	Οὔκουν φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας	οὖν	ποτε λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ
[229]	Ἱππάρχου· μὴ φίλον ἐξαπάτα. ἐγὼ	οὖν	σὲ ἐμοὶ ὄντα φίλον οὐ
[225]	τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον	οὖν	σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενός
[232]	καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ	οὖν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους
[227]	τοῦ πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ	οὖν	τί σοι χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν
[227]	κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς	οὖν	τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς.
[225]	φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ'	οὖν	τοιόνδε λέγεις τὸν φιλοκερδῆ, οἷον
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς	οὖν	ὡς πάλιν αὖ περιτρέχεις εἰς
[226]	ἄξια ὄργανα ἢ ἄλλην παρασκευὴν	ἡντιναοῦν	ἔχων ἀπὸ τούτων οἴεται κερδαίνειν;
[232]	πέπεισαι εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς	γοῦν	ἡμῖν πάντα τὰ κέρδη ἀγαθὰ
[231]	τοῦτο προσεῖναι, τὴν ἀξίαν. Νῦν	γοῦν	τὸ μὲν ἀργύριον πλέον ὂν
[225]	οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν	ἀξιοῦν	κερδαίνειν ἄλλο τι λέγεις ἢ
[230]	ἄν τις μᾶλλον ἢ ἧττον	ὁτιοῦν	ἂν ποιοῖ ἢ πάσχοι, ᾧ
[231]	τοῦτό γέ ἐστι κέρδος, τὸ	ὁτιοῦν	κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μέντοι.
[231]	κακόν; Ἢ οὐδ' ἂν ἀγαθὸν	ὁτιοῦν	κτήσηται, οὐ κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	εἰ μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον ὅτι
[227]	καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	καὶ οἱ ἀγαθοὶ πάντα τὰ
[230]	δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	καὶ ποτὸν καὶ τἆλλα πάντα,
[232]	κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	κατὰ τὸν σὸν λόγον πάντες
[232]	πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	νῦν πάντα τὰ κέρδη ὁ
[230]	χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	οὕτω καὶ περὶ τοῦ κέρδους
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν,	ὦ ἀνδρειότατε πάντων, οὐ τὸ
[228]	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν	ὡμολογήσαμεν ὀλίγον πρότερον τὸ κέρδος
[230]	κέρδος ἔχων ἢ τὸ πονηρόν·	οὔκουν	μᾶλλόν γε κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον
[226]	ἀπὸ τούτων οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔκουν	φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν
[225]	τινος, (ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ τὸν	νοῦν	ἀπόκριναι, ὥσπερ ἂν εἰ ἐξ
[226]	ἢ τοξότης τόξον ἢ ἄλλος	ὁστισοῦν	συλλήβδην τῶν δημιουργῶν ἢ τῶν
[231]	γάρ, ἐάν τις χρυσίου σταθμὸν	ἥμισυν	ἀναλώσας διπλάσιον λάβῃ ἀργυρίου, κέρδος
[232]	ὁ ταῦτα ὀνειδίζων αὐτὸς τοιοῦτος	ὤν.
[226]	ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω νέος	ὤν,	ἀποκρινόμενος ὥσπερ νυνδὴ ἃ οὐδ'
[228]	δεῖν οὐδενὶ σοφίας φθονεῖν, ἅτε	ὢν	καλός τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ
[227]	γέ ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ'	ὧν	γε μέλλουσιν, ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι
[225]	ἡμεῖς τῶν σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν,	ὧν	οἱ δεξιοὶ περὶ τὰς δίκας
[227]	ἀξιοῖ κερδαίνειν ἀπ' αὐτῶν, ἀφ'	ὧν	οἱ χρηστοὶ οὐ τολμῶσι κερδαίνειν.
[225]	ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν ἀφ'	ὧν	τολμῶσι κερδαίνειν, ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν
[229]	ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται	λέγων	ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ
[228]	ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία	λέγων	οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ
[226]	ἢ ἄλλος ὁστισοῦν συλλήβδην τῶν	δημιουργῶν	ἢ τῶν ἄλλων τῶν ἐμφρόνων
[228]	δὲ ὑεῖ τοῦ ἐκ Φιλαϊ	δῶν,	Ἱππάρχῳ, ὃς τῶν Πεισιστράτου παίδων
[228]	δῶν, Ἱππάρχῳ, ὃς τῶν Πεισιστράτου	παίδων	ἦν πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος, ὃς
[227]	μέλλουσιν, ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν	κερδῶν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι δὲ λέγεις ζημιώσεσθαι
[232]	κέρδη βούλεσθαι κερδαίνειν, ἀλλὰ τῶν	κερδῶν	τἀγαθά, τὰ δὲ πονηρὰ μή.
[229]	(Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά τινος τῶν	νέων	τε καὶ καλῶν καὶ γενναίων
[229]	δ' ἄλλον χρόνον ἐγγύς τι	ἔζων	Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος.
[232]	τυγχάνει γὰρ καὶ ὁ ταῦτα	ὀνειδίζων	αὐτὸς τοιοῦτος ὤν.
[229]	σοι ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ τῶν	ἀγαθῶν	πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή
[228]	εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς καὶ δώροις	πείθων·	ταῦτα δ' ἐποίει βουλόμενος παιδεύειν
[229]	Ἱππίου, καὶ πάντων ἂν τῶν	παλαιῶν	ἤκουσας ὅτι ταῦτα μόνον τὰ
[229]	νέων τε καὶ καλῶν καὶ	γενναίων	τῶν τότε καὶ λέγουσι τοὔνομα
[226]	ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν (μηδενὸς	ἀξίων.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ
[226]	κερδαίνειν τῶν σιτίων τῶν μηδενὸς	ἀξίων.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ;
[225]	κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν μηδενὸς	ἀξίων.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν σοι δοκοῦσιν
[226]	γε ἀπὸ τούτων κερδαίνειν τῶν	σιτίων	τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί.
[226]	Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ στρατηγὸς	γιγνώσκων	ὅτι ἡ στρατιὰ αὐτῷ οὐδενὸς
[225]	ἐὰν φυτεύων γεωργὸς ἀνὴρ καὶ	γιγνώσκων	ὅτι οὐδενὸς ἄξιον τὸ φυτόν,
[229]	τινος τῶν νέων τε καὶ	καλῶν	καὶ γενναίων τῶν τότε καὶ
[226]	συλλήβδην τῶν δημιουργῶν ἢ τῶν	ἄλλων	τῶν ἐμφρόνων ἀνδρῶν μηδενὸς ἄξια
[228]	μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τῶν	δήμων	ἑκάστων, κἄπειτα τῆς σοφίας τῆς
[225]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν	ἐπιστήμων	περὶ φυτῶν τῆς ἀξίας, ἐν
[229]	λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι βούλει τῶν	εἰρημένων,	ἵνα μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι. πότερον
[229]	ἔπειτα συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι	ἐκείνων,	καὶ τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ
[229]	μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια	φρονῶν	φησίν. Ἔστι δὲ τῶν ποιημάτων
[226]	δημιουργῶν ἢ τῶν ἄλλων τῶν	ἐμφρόνων	ἀνδρῶν μηδενὸς ἄξια ὄργανα ἢ
[229]	Λέγεται δὲ ὑπὸ τῶν χαριεστέρων	ἀνθρώπων	καὶ ὁ θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι
[226]	ὡς σὺ λέγεις, οὐκ ἔστ'	ἀνθρώπων	οὐδεὶς φιλοκερδής. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ,
[228]	τῆς σοφίας φοιτῷεν ἐκ τῶν	ἀγρῶν	καὶ ἐπὶ τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι.
[226]	ἢ τῶν ἄλλων τῶν ἐμφρόνων	ἀνδρῶν	μηδενὸς ἄξια ὄργανα ἢ ἄλλην
[227]	τῆς ζημίας ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ	ἀμφοτέρων·	καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς ζημίας
[229]	βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ ὑπὸ τῶν	χαριεστέρων	ἀνθρώπων καὶ ὁ θάνατος αὐτοῦ
[231]	τί τὸ αὐτὸ ἐν αὐτοῖς	ὁρῶν,	ὅτι δὴ καὶ τοῦτο κέρδος
[230]	καλεῖς, τί ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις	ὁρῶν;	(ὥσπερ ἂν εἰ (ἃ) σύ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως γε σὺ	ἀπορῶν.	Ἔτι γὰρ καὶ τόδε ἀπόκριναι·
[229]	τοῦτό σοι ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ	τῶν	ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	αὐτοῦ τῆς σοφίας φοιτῷεν ἐκ	τῶν	ἀγρῶν καὶ ἐπὶ τὰ λοιπὰ
[226]	ὁστισοῦν συλλήβδην τῶν δημιουργῶν ἢ	τῶν	ἄλλων τῶν ἐμφρόνων ἀνδρῶν μηδενὸς
[226]	τόξον ἢ ἄλλος ὁστισοῦν συλλήβδην	τῶν	δημιουργῶν ἢ τῶν ἄλλων τῶν
[228]	ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ	τῶν	δήμων ἑκάστων, κἄπειτα τῆς σοφίας
[229]	τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι βούλει	τῶν	εἰρημένων, ἵνα μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι.
[226]	τῶν δημιουργῶν ἢ τῶν ἄλλων	τῶν	ἐμφρόνων ἀνδρῶν μηδενὸς ἄξια ὄργανα
[227]	γε μέλλουσιν, ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι	τῶν	κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι δὲ λέγεις
[232]	τὰ κέρδη βούλεσθαι κερδαίνειν, ἀλλὰ	τῶν	κερδῶν τἀγαθά, τὰ δὲ πονηρὰ
[226]	γε κερδαίνειν ἀπὸ τῶν σκευῶν	τῶν	(μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ.
[226]	ἀπὸ τούτων κερδαίνειν τῶν σιτίων	τῶν	μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[225]	οἳ ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ	τῶν	μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν
[229]	τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά τινος	τῶν	νέων τε καὶ καλῶν καὶ
[230]	ποτὸν καὶ τἆλλα πάντα, ὅσα	τῶν	ὄντων ταὐτὰ ὄντα τὰ μὲν
[229]	αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ πάντων ἂν	τῶν	παλαιῶν ἤκουσας ὅτι ταῦτα μόνον
[228]	ἐκ Φιλαϊ δῶν, Ἱππάρχῳ, ὃς	τῶν	Πεισιστράτου παίδων ἦν πρεσβύτατος καὶ
[229]	δίκαια φρονῶν φησίν. Ἔστι δὲ	τῶν	ποιημάτων καὶ ἄλλα ἐν ἄλλοις
[228]	αὐτῷ οἱ περὶ τὸ ἄστυ	τῶν	πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον
[226]	οἴεταί γε ἀπὸ τούτων κερδαίνειν	τῶν	σιτίων τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	ἄρα οἴεταί γε κερδαίνειν ἀπὸ	τῶν	σκευῶν τῶν (μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	χώρᾳ; ἵνα τι καὶ ἡμεῖς	τῶν	σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ
[229]	τε καὶ καλῶν καὶ γενναίων	τῶν	τότε καὶ λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ,
[229]	Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ ὑπὸ	τῶν	χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ ὁ θάνατος
[229]	φρονῶν φησίν. Ἔστι δὲ τῶν	ποιημάτων	καὶ ἄλλα ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς
[225]	τι καὶ ἡμεῖς τῶν σοφῶν	ῥημάτων	ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ δεξιοὶ περὶ
[229]	δ' ἐφρόνει ἄρα καὶ ὁ	Ἀριστογείτων	ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ
[228]	οἱ περὶ τὸ ἄστυ τῶν	πολιτῶν	πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν
[229]	τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ	πάντων	ἂν τῶν παλαιῶν ἤκουσας ὅτι
[232]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε	πάντων,	οὐ τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν αὖ
[228]	τοὺς πολίτας, ἵν' ὡς βελτίστων	ὄντων	αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος δεῖν
[230]	καὶ τἆλλα πάντα, ὅσα τῶν	ὄντων	ταὐτὰ ὄντα τὰ μὲν πέπονθεν
[228]	τοῦ ἄστεος καὶ τῶν δήμων	ἑκάστων,	κἄπειτα τῆς σοφίας τῆς αὑτοῦ,
[228]	παιδεύειν τοὺς πολίτας, ἵν' ὡς	βελτίστων	ὄντων αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος
[230]	εἶναι, ἀλλὰ ᾗ τὸ μὲν	αὐτῶν	ἀγαθόν, τὸ δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	πολίτας, ἵν' ὡς βελτίστων ὄντων	αὐτῶν	ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος δεῖν οὐδενὶ
[227]	τούτοις καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν ἀπ'	αὐτῶν,	ἀφ' ὧν οἱ χρηστοὶ οὐ
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν μᾶλλόν τι	αὐτῶν	ἐστι τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ	αὐτῶν	οὔτε τὸ μᾶλλον οὔτε τὸ
[230]	δέ γε οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν	αὐτῶν	τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ κακόν·
[226]	ἄξια ὅπλα ἔχει, οἴεται ἀπὸ	τούτων	κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	Οὐκ ἄρα οἴεταί γε ἀπὸ	τούτων	κερδαίνειν τῶν σιτίων τῶν μηδενὸς
[226]	ἄλλην παρασκευὴν ἡντιναοῦν ἔχων ἀπὸ	τούτων	οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί
[226]	γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ	τούτων	οἴονται δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω
[230]	ποιοῖ ἢ πάσχοι, ᾧ μηδέτερον	τούτων	προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀδύνατον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ
[225]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν ἐπιστήμων περὶ	φυτῶν	τῆς ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ ἄξια
[225]	ἂν εἰ ἐξ ἀρχῆς πάλιν	ἠρώτων·	οὐχὶ ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα
[226]	οἴεταί γε κερδαίνειν ἀπὸ τῶν	σκευῶν	τῶν (μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ
[228]	καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ,	ἐπιβουλεύων	αὖ τοὺς ἐν τοῖς ἀγροῖς
[229]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν καὶ ὥσπερ	πεττεύων	ἐθέλω σοι ἐν τοῖς λόγοις
[225]	λέγεις τὸν φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν	φυτεύων	γεωργὸς ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων ὅτι
[225]	ἵνα τι καὶ ἡμεῖς τῶν	σοφῶν	ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ δεξιοὶ
[226]	ὄργανα ἢ ἄλλην παρασκευὴν ἡντιναοῦν	ἔχων	ἀπὸ τούτων οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς οὐδενὸς ἀξίους	ἔχων	ἢ κιθαριστὴς λύραν ἢ τοξότης
[230]	κερδαίνει ὁ τὸ χρηστὸν κέρδος	ἔχων	ἢ τὸ πονηρόν· οὔκουν μᾶλλόν
[225]	τι ἠδικημένος ὑπό τινος, (ἀλλὰ	προσέχων	ἐμοὶ τὸν νοῦν ἀπόκριναι, ὥσπερ