Pages
[231]	δ' αὖ μὴ αὐτὸς ἔχεις	ἀποκρίνασθαι,	ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος σκόπει· ἆρα
[231]	ἐστι κέρδος, τὸ ὁτιοῦν κτῆμα	κτήσασθαι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον
[229]	τῶν εἰρημένων, ἵνα μὴ οἴῃ	ἐξαπατᾶσθαι.	πότερον γὰρ τοῦτό σοι ἀναθῶμαι,
[230]	κερδαλέα, τουτὶ δὴ δεῖ ἡμᾶς	ἐπισκέψασθαι,	διὰ τί ποτε ἀμφότερα αὐτὰ
[229]	ἐθέλω σοι ἐν τοῖς λόγοις	ἀναθέσθαι	ὅτι βούλει τῶν εἰρημένων, ἵνα
[229]	ἤ, εἰ ἡγῇ φίλον, οὐ	πείθεσθαι	Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ (ὅπως οὐ
[226]	οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει τὸ φυτόν,	οἴεσθαι	ἀπὸ τούτου κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ
[225]	κερδαίνειν ἄλλο τι λέγεις ἢ	οἴεσθαι	δεῖν κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο λέγω.
[226]	ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς	ἀπολέσθαι	καὶ τὴν ναῦν ἀπολέσαι καὶ
[232]	ἀγαθοὺς μὴ πάντα τὰ κέρδη	βούλεσθαι	κερδαίνειν, ἀλλὰ τῶν κερδῶν τἀγαθά,
[227]	Ότι καὶ τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν,	βούλεσθαι	τὰ ἀγαθὰ πάντας καὶ ἀεί.
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους	βούλεσθαι	τἀγαθὰ ὁμολογεῖς ἅπαντα ἅπαντας· ἢ
[229]	ἀνθρώπων καὶ ὁ θάνατος αὐτοῦ	(γενέσθαι	οὐ δι' ἃ οἱ πολλοὶ
[227]	Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Βλαβήσεσθαι	δὲ λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ ἄλλο
[227]	ὧν γε μέλλουσιν, ὦ Σώκρατες,	βλαβήσεσθαι	τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι δὲ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ ἐγὼ μέλλω τοῦτο	ἐρήσεσθαι.	φέρε γάρ, ἐάν τις χρυσίου
[227]	κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι δὲ λέγεις	ζημιώσεσθαι	ἢ ἄλλο τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ,
[227]	ἄλλο τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ	ζημιώσεσθαι	λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ κέρδους
[231]	ἄξιον εἶναι ἄλλο τι ἢ	κεκτῆσθαι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί, κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ
[231]	τι ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί,	κεκτῆσθαι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον αὖ
[231]	Τὸ δὲ ἄξιον αὖ λέγεις	κεκτῆσθαι	τὸ ἀνωφελὲς ἢ τὸ ὠφέλιμον;
[229]	Σώκρατες, ἢ οὐ φίλον με	ἡγεῖσθαι	ἤ, εἰ ἡγῇ φίλον, οὐ
[227]	(φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ' ἐστὶ τοῦτον	ἡγεῖσθαι	φιλοκερδῆ, ὃς ἂν σπουδάζῃ ἐπὶ
[227]	τὸ κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι	ὠφελεῖσθαι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί οὖν δὴ τοῦτο;
[231]	Πειρῶ οὖν καὶ σὺ ἐμὲ	μιμεῖσθαι	οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν κέρδος
[229]	γεγονέναι παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ	πεπαιδεῦσθαι	ὑπ' ἐκείνου, μέγα δ' ἐφρόνει
[227]	Ἔστιν οὖν ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι	ζημιοῦσθαι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν;
[229]	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς τὸ	ζημιοῦσθαι	καὶ ἡ ζημία οὐ κακόν;
[229]	οὐ τῇ ζημίᾳ καὶ τῷ	ζημιοῦσθαι	τὸ κέρδος καὶ τὸ κερδαίνειν
[226]	ἀπολέσθαι καὶ τὴν ναῦν ἀπολέσαι	καὶ	ἃ ἂν ἄγῃ πάντα; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	δοκεῖ οὖν τί σοι χρηστὸν	καὶ	ἀγαθὸν πρᾶγμα πονηρὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ πάντας	καὶ	ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[229]	φησίν. Ἔστι δὲ τῶν ποιημάτων	καὶ	ἄλλα ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ
[228]	ἔπειτα παριόντες ἄνω καὶ κάτω	καὶ	ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ
[229]	Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον,	καὶ	ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι τὸν Ἵππαρχον.
[227]	ὃς ἂν σπουδάζῃ ἐπὶ τούτοις	καὶ	ἀξιοῖ κερδαίνειν ἀπ' αὐτῶν, ἀφ'
[226]	ἔχει, οἴεται ἀπὸ τούτων κερδαίνειν	καὶ	ἀξιοῖ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ	καὶ	ἀποθανόντος τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι
[226]	οἴει ὅτι ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει	καὶ	αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ τὴν ναῦν
[227]	ζημίας ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων·	καὶ	γὰρ ὑπὸ τῆς ζημίας ζημιοῦνται
[229]	τῶν νέων τε καὶ καλῶν	καὶ	γενναίων τῶν τότε καὶ λέγουσι
[228]	ἄνω καὶ κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες	καὶ	γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ τῆς σοφίας
[226]	ὅντινα οἴει γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον,	καὶ	γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει
[225]	οἷον ἐὰν φυτεύων γεωργὸς ἀνὴρ	καὶ	γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς ἄξιον τὸ
[228]	περὶ αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς	καὶ	δώροις πείθων· ταῦτα δ' ἐποίει
[231]	ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ	ἐγὼ μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε
[227]	δὴ καὶ ἐμὲ εἰ οὐ	καὶ	ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ καὶ (ἐγώ
[227]	οὐ καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ	καὶ	(ἐγώ σοι φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ
[228]	ἄστυ τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν	καὶ	(ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων
[229]	οὐ δήπου τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν	καὶ	ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ	καὶ	ἐμὲ εἰ οὐ καὶ ἐγώ·
[228]	ὥσπερ νῦν ἔτι (οἵδε ποιοῦσιν,	καὶ	ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν Τήιον πεντηκόντορον
[228]	σοφίας φοιτῷεν ἐκ τῶν ἀγρῶν	καὶ	ἐπὶ τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν
[228]	ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα	καὶ	ἐπιδείγματα τῆς σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα
[230]	γὰρ δὴ κέρδος τι ἀγαθὸν	καὶ	ἕτερον κέρδος τι κακόν. Κέρδος
[229]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς τὸ ζημιοῦσθαι	καὶ	ἡ ζημία οὐ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	ὥρᾳ καὶ χώρᾳ; ἵνα τι	καὶ	ἡμεῖς τῶν σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν,
[228]	τῆς αὑτοῦ, ἥν τ' ἔμαθεν	καὶ	ἣν αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ
[228]	ἐκόμισεν εἰς τὴν γῆν ταυτηνί,	καὶ	ἠνάγκασε τοὺς ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ
[225]	λέγω, ἀλλὰ πανούργους καὶ (πονηροὺς	καὶ	ἥττους τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι
[230]	σιτίον ἐστίν τι ἀγαθόν τε	καὶ	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ'
[229]	ἄλλα ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ	καὶ	καλὰ ἐπιγεγραμμένα· ἔστι δὲ δὴ
[228]	σοφώτατος, ὃς ἄλλα τε πολλὰ	καὶ	καλὰ ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο, καὶ
[229]	ἐρῶντά τινος τῶν νέων τε	καὶ	καλῶν καὶ γενναίων τῶν τότε
[228]	σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες ἄνω	καὶ	κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα
[228]	ὅπῃ ἐν τοῖς λόγοις ἄνω	καὶ	κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ
[230]	κέρδη μὲν ὁμοίως ἐστὶν ἀμφότερα	καὶ	κερδαλέα, τουτὶ δὴ δεῖ ἡμᾶς
[226]	παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν οἴει ὅτι ζημιωθήσεται	καὶ	κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ
[229]	καλῶν καὶ γενναίων τῶν τότε	καὶ	λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ
[232]	κέρδη ἀγαθὰ εἶναι, καὶ σμικρὰ	καὶ	μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ οὖν.
[232]	αὐτὸς εἶπες ὅτι καὶ σμικρὰ	καὶ	μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον.
[232]	λόγος ἡμᾶς ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ	καὶ	μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	αὐτῷ καθίσταται τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ	μὴν πλέον γ' εἴληφεν· ἢ
[229]	ἐκείνου, μέγα δ' ἐφρόνει ἄρα	καὶ	ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι
[229]	δὲ ὑπὸ τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων	καὶ	ὁ θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ
[232]	ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει γὰρ	καὶ	ὁ ταῦτα ὀνειδίζων αὐτὸς τοιοῦτος
[227]	ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	καὶ	οἱ ἀγαθοὶ πάντα τὰ κέρδη
[232]	ἂν εἶεν, καὶ οἱ χρηστοὶ	καὶ	οἱ πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	πάντες ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν,	καὶ	οἱ χρηστοὶ καὶ οἱ πονηροί.
[226]	ὑπὸ ἀπληστίας καὶ πάνυ (σμικρὰ	καὶ	ὀλίγου ἄξια καὶ οὐδενὸς γλίχονται
[226]	πάνυ (σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια	καὶ	οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν.
[228]	ἀλλὰ τοὐναντίον σύ με ἐξαπατᾷς	καὶ	οὐκ οἶδα ὅπῃ ἐν τοῖς
[229]	ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου,	καὶ	πάντων ἂν τῶν παλαιῶν ἤκουσας
[226]	εἶναι, οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας	καὶ	πάνυ (σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἴσως μετὰ τοῦτο	καὶ	πείσειεν ἄν· νῦν δ' οὖν,
[229]	Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος	καὶ	πεπαιδεῦσθαι ὑπ' ἐκείνου, μέγα δ'
[230]	Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ	περὶ ποτοῦ οὖν ὁ αὐτὸς
[230]	Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν οὕτω	καὶ	περὶ τοῦ κέρδους διανοώμεθα, ὡς
[226]	δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια ἱστία	καὶ	πηδάλια τῇ νηὶ παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν
[225]	οὐκ ἀνοήτους λέγω, ἀλλὰ πανούργους	καὶ	(πονηροὺς καὶ ἥττους τοῦ κέρδους,
[230]	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	καὶ	ποτὸν καὶ τἆλλα πάντα, ὅσα
[232]	πάντα τὰ κέρδη ἀγαθὰ εἶναι,	καὶ	σμικρὰ καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ
[232]	γε πονηροὺς αὐτὸς εἶπες ὅτι	καὶ	σμικρὰ καὶ μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν.
[232]	κέρδη ὁ λόγος ἡμᾶς ἠνάγκακε	καὶ	σμικρὰ καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ
[227]	φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ	καὶ	σοὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες
[228]	ποιοίην οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ	καὶ	σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ; καὶ
[228]	τῶν Πεισιστράτου παίδων ἦν πρεσβύτατος	καὶ	σοφώτατος, ὃς ἄλλα τε πολλὰ
[231]	τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν	καὶ	σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον.
[228]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν ἐμῷ τε	καὶ	σῷ, Πεισιστράτου δὲ ὑεῖ τοῦ
[228]	καὶ καλὰ ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο,	καὶ	τὰ Ὁμήρου ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν
[231]	τοῦτο καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα	καὶ	τὰ τοιάδε λέγεις, ἐάν τις
[230]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ ποτὸν	καὶ	τἆλλα πάντα, ὅσα τῶν ὄντων
[228]	σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν	καὶ	τἆλλα τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ
[230]	τοῦτό γε, σιτία, ἐστὸν ἀμφότερα	καὶ	ταύτῃ γε οὐδὲν διαφέρει τὸ
[226]	καὶ κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι	καὶ	τὴν ναῦν ἀπολέσαι καὶ ἃ
[228]	καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ;	καὶ	τί μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν
[225]	τὸ φιλοκερδές; Τί ποτέ ἐστιν,	καὶ	τίνες οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ
[230]	τὰ νυνδή, διὰ τί ποτε	καὶ	τὸ ἀγαθὸν σιτίον καὶ τὸ
[230]	ποτε καὶ τὸ ἀγαθὸν σιτίον	καὶ	τὸ κακὸν σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα
[229]	καὶ τῷ ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος	καὶ	τὸ κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ
[228]	αὐτοῦ, τό τε γνῶθι σαυτόν	καὶ	τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ τἆλλα
[230]	ὡς κέρδος γε ὁμοίως ἐστὶ	καὶ	τὸ πονηρὸν καὶ τὸ χρηστόν;
[231]	οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν κέρδος	καὶ	τὸ πονηρὸν κέρδος κέρδος φῂς
[230]	ὁμοίως ἐστὶ καὶ τὸ πονηρὸν	καὶ	τὸ χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	γε σὺ ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ	καὶ	τόδε ἀπόκριναι· ἐάν τις ἔλαττον
[227]	οὖν δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι	καὶ	τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ
[231]	τοῦτο τὸ ὄνομά ἐστι, ποτόν·	καὶ	τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν
[229]	μὲν θαυμάζειν τόν τε Ἁρμόδιον	καὶ	τὸν Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς, ἔπειτα
[229]	ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος	καὶ	τοῦ δήμου ἕστηκεν, ἐν δὲ
[229]	συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων,	καὶ	τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ
[229]	καλὰ ἐπιγεγραμμένα· ἔστι δὲ δὴ	καὶ	τοῦτο ἐπὶ τῇ Στειριακῇ ὁδῷ,
[231]	ἐν αὐτοῖς ὁρῶν, ὅτι δὴ	καὶ	τοῦτο κέρδος ἐστίν; Εἰ δ'
[229]	Ἀλλ' ὡς οὐ τῇ ζημίᾳ	καὶ	τῷ ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος καὶ
[228]	ὁδοὺς ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος	καὶ	τῶν δήμων ἑκάστων, κἄπειτα τῆς
[227]	γὰρ ὑπὸ τῆς ζημίας ζημιοῦνται	καὶ	ὑπὸ τοῦ κέρδους τοῦ πονηροῦ.
[226]	ἄξια καὶ οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς	καὶ	φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου, ὦ
[225]	ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ	καὶ	χώρᾳ; ἵνα τι καὶ ἡμεῖς
[225]	ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι	καὶ	ὥρᾳ καὶ χώρᾳ; ἵνα τι
[229]	δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν	καὶ	ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω σοι ἐν
[228]	Πεισιστράτου δὲ ὑεῖ τοῦ ἐκ	Φιλαϊ	δῶν, Ἱππάρχῳ, ὃς τῶν Πεισιστράτου
[229]	τρόπον ἐν τοῖς λόγοις, οὐ	δύναμαι	πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν καὶ
[230]	τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀνατίθεμαι	τοίνυν σοὶ τοῦτο· ἔστω γὰρ
[229]	τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ οὐ	μέμνημαι	τὸν οὖν νεανίσκον τοῦτον τέως
[232]	οὗτος ὁ λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οἶμαί	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ δὲ μή,
[225]	δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν	οἶμαι	γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν ἀξιοῦν
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ τις, ὦ Σώκρατες	οἶμαι	ὀρθῶς λαμβάνοι τὸν (φιλοκερδῆ. ὀρθῶς
[230]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός γε	οἶμαι	οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον οὔτε
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ, ὦ Σώκρατες,	βούλομαι	λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ
[229]	ἐξαπατᾶσθαι. πότερον γὰρ τοῦτό σοι	ἀναθῶμαι,	ὡς οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν πάντες
[231]	ἄλλο τι ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί,	κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον
[230]	ἐστιν, ὁ δὲ πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός γε οἶμαι
[230]	ἀγαθόν τε καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν μᾶλλόν τι
[227]	Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ τῆς ζημίας
[227]	Κακὸν ἄρα ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ τῇ ζημίᾳ
[227]	τὰ ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ καὶ ἐμὲ
[226]	φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος δὲ λέγεις ἐναντίον
[230]	(οὐδέτερον ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν οὔτε
[227]	ἀγαθὰ πάντας καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ οἱ ἀγαθοὶ
[230]	ἀγαθόν, τὸ δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ ποτὸν καὶ
[232]	τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε πάντων,
[227]	δὲ κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται
[231]	τὸ δὲ ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον λέγεις
[227]	Ἀγαθὸν ἄρα τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν τὸ ἀγαθὸν
[228]	Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς αὐτὰ	διιέναι,	ὥσπερ νῦν ἔτι (οἵδε ποιοῦσιν,
[229]	εὔηθες ἀλλὰ τὸν μὲν Ἁρμόδιον	γεγονέναι	παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι
[229]	ἐν τοῖς λόγοις, οὐ δύναμαι	πεισθῆναι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν καὶ ὥσπερ
[225]	τῆς ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ ἄξια	φυτευθῆναι	καὶ ὥρᾳ καὶ χώρᾳ; ἵνα
[230]	τοῦ ἑτέρου, κατὰ τὸ σιτίον	εἶναι,	ἀλλὰ ᾗ τὸ μὲν αὐτῶν
[231]	Τὸ δὲ ἄξιον λέγεις ἄξιον	εἶναι	ἄλλο τι ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	σμικρὰ καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ	εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ, ὦ Σώκρατες,
[227]	χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα πονηρὸν	εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[231]	ἀναλώσας πλέον κτήσηται, φῂς κέρδος	εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι κακόν γε λέγω,
[231]	χρυσίον ἔλαττον ὂν ἄξιον φῂς	εἶναι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει γὰρ οὕτως.
[226]	τὰ οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ ἄξια	εἶναι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι
[228]	τῇ ζημίᾳ κακῷ ὄντι ἐναντίον	εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ
[228]	Ἐναντίον δὲ ὂν κακῷ ἀγαθὸν	εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς
[232]	ἡμῖν πάντα τὰ κέρδη ἀγαθὰ	εἶναι,	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	Σώκρατες, βούλομαι λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς	εἶναι,	οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας καὶ
[225]	οὐχὶ ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα	εἶναι	περὶ τῆς ἀξίας τούτου ὅθεν
[230]	διὰ τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο γὰρ	εἶναι	σιτίον κἂν σύ που ἡμῖν
[230]	ὄντα τὰ μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ	εἶναι,	τὰ δὲ κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ
[228]	ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα	εἶναι,	ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον
[231]	πονηρὸν κέρδος κέρδος φῂς ἀμφότερον	εἶναι	τί τὸ αὐτὸ ἐν αὐτοῖς
[230]	κέρδους τὸ μέν τι ἀγαθὸν	εἶναι,	τὸ δέ τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	τοῦ χρυσίου οὐ φῂς ἄξιον	εἶναι,	τὸ δὲ χρυσίον ἔλαττον ὂν
[229]	παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο	εἶναι	τὸν Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ δὲ
[232]	εἴ τίς τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ	εἶναι·	τυγχάνει γὰρ καὶ ὁ ταῦτα
[227]	γλυκύτατε, τὸ κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν	εἶναι	ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί οὖν δὴ
[231]	ὡς ἔοικε, τῷ κέρδει τοῦτο	προσεῖναι,	τὴν ἀξίαν. Νῦν γοῦν τὸ
[229]	περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως	ἀποκτεῖναι	τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις τοίνυν,
[231]	ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ καὶ τόδε	ἀπόκριναι·	ἐάν τις ἔλαττον ἀναλώσας πλέον
[225]	(ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ τὸν νοῦν	ἀπόκριναι,	ὥσπερ ἂν εἰ ἐξ ἀρχῆς
[226]	αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ τὴν ναῦν	ἀπολέσαι	καὶ ἃ ἂν ἄγῃ πάντα;
[229]	σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ	καταφρονῆσαι	ἐκείνων, καὶ τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ
[232]	ἄν· νῦν δ' οὖν, εἴτε	πέπεισαι	εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς γοῦν
[229]	καὶ ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ	παιδεῦσαι	ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι
[228]	αὖ τοὺς ἐν τοῖς ἀγροῖς	παιδεῦσαι	ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ τὰς
[231]	ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον αὐτῷ	καθίσταται	τὸ χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ μὴν
[229]	Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος.	Λέγεται	δὲ ὑπὸ τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων
[226]	αὐτῷ οὐδενὸς ἄξια ὅπλα ἔχει,	οἴεται	ἀπὸ τούτων κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ
[226]	Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα	οἴεταί	γε ἀπὸ τούτων κερδαίνειν τῶν
[226]	Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα	οἴεταί	γε κερδαίνειν ἀπὸ τῶν σκευῶν
[225]	ὅ γε φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες,	οἴεται	δεῖν κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή μοι
[226]	παρασκευὴν ἡντιναοῦν ἔχων ἀπὸ τούτων	οἴεται	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί γε.
[226]	τούτων οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν	φαίνεταί	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν ποτε
[231]	κτήσηται, οὐ κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται,	ἐάν γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν
[231]	αὐτό; τὸ μὲν κέρδος ἀγαθὸν	φαίνεται,	ἡ δὲ ζημία κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	πονηρόν· οὔκουν μᾶλλόν γε κέρδος	φαίνεται	(οὐδέτερον ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	ἄξια πολλοῦ ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι οὖν οἵ
[232]	χρηστοὶ καὶ οἱ πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα ὀρθῶς ὀνειδίζει,
[227]	δὲ κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε	φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ κέρδος ἀγαθὸν
[226]	νηὶ παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν οἴει ὅτι	ζημιωθήσεται	καὶ κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι
[231]	Ἐὰν δὲ κακόν, οὐ ζημίαν	κτήσεται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς
[231]	ἀγαθὸν ὁτιοῦν κτήσηται, οὐ κέρδος	κτήσεται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν γε ἀγαθόν.
[231]	μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον	κτήσηται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.
[231]	πᾶν κτῆμα ὃ ἄν τις	κτήσηται	ἢ μηδὲν ἀναλώσας, ἢ ἔλαττον
[231]	Ἢ οὐδ' ἂν ἀγαθὸν ὁτιοῦν	κτήσηται,	οὐ κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται,
[231]	ἐάν τις ἔλαττον ἀναλώσας πλέον	κτήσηται,	φῂς κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι
[228]	σοφὰ ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν οἱ	πολῖται	αὐτοῦ, τό τε γνῶθι σαυτόν
[226]	τὰ οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ τούτων	οἴονται	δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω μέν,
[227]	οἱ ἀγαθοὶ πάντα τὰ κέρδη	βούλονται	ἔχειν, εἴπερ ἀγαθά γέ ἐστιν.
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς	φαίνονται	τοῦτον τὸν τρόπον· ὃν δὲ
[227]	τῆς ζημίας ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Βλάπτονται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν ἄρα ἡ ζημία.
[227]	Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Βλάπτονται	ὑπὸ τῆς ζημίας ἄρα ἄνθρωποι.
[226]	καὶ ὀλίγου ἄξια καὶ οὐδενὸς	γλίχονται	ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ κέρδους οὖν	ζημιοῦνται	ἢ ὑπὸ τῆς ζημίας ἄνθρωποι;
[227]	καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς ζημίας	ζημιοῦνται	καὶ ὑπὸ τοῦ κέρδους τοῦ
[225]	οἱ δεξιοὶ περὶ τὰς δίκας	καλλιεποῦνται.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν οἶμαι γεωργόν.
[229]	(ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου	ἐπιγέγραπται	λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν
[229]	ὁ θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ	δι'	ἃ οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ
[225]	τολμῶσι κερδαίνειν, ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν	δι'	ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν τοιόνδε
[227]	φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ	Δί'	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ πάντα
[226]	ἀπὸ τούτου κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ	Δί'	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ;
[231]	εὐωχηθείς, νόσον κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ	Δί'	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν δὲ
[230]	ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν	εἰ	(ἃ) σύ με ἠρώτας τὰ
[225]	οὐδενός ἐστιν ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες;	εἰ	γὰρ ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις τοὺς
[231]	δὴ καὶ τοῦτο κέρδος ἐστίν;	Εἰ	δ' αὖ μὴ αὐτὸς ἔχεις
[232]	γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Εἰ	δὲ μή, ἐγώ σε ὑπομνήσω.
[225]	τὸν νοῦν ἀπόκριναι, ὥσπερ ἂν	εἰ	ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἠρώτων· οὐχὶ
[229]	οὐ φίλον με ἡγεῖσθαι ἤ,	εἰ	ἡγῇ φίλον, οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ·
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	εἰ	μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον ὅτι ἀγνοοῦντες,
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ καὶ ἐμὲ	εἰ	οὐ καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα ὀρθῶς ὀνειδίζει,	εἴ	τίς τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι·
[227]	χρώμενος οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Εἴ	τις, ὦ Σώκρατες οἶμαι ὀρθῶς
[227]	βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ πάντας καὶ	ἀεί.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ
[228]	πόλιν, Σιμωνίδην δὲ τὸν Κεῖον	ἀεὶ	περὶ αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς
[229]	τῇ Στειριακῇ ὁδῷ, ἐν ᾧ	λέγει-	(μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· μὴ φίλον
[231]	ἀξίᾳ γε ἀργύριον χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Δεῖ	ἄρα, ὡς ἔοικε, τῷ κέρδει
[230]	ἀμφότερα καὶ κερδαλέα, τουτὶ δὴ	δεῖ	ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι, διὰ τί ποτε
[231]	Δεῖ ἄρα, ὡς ἔοικε, τῷ	κέρδει	τοῦτο προσεῖναι, τὴν ἀξίαν. Νῦν
[232]	ὀνειδίζει, εἴ τίς τῳ ὀνειδίζει	φιλοκερδεῖ	εἶναι· τυγχάνει γὰρ καὶ ὁ
[232]	Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα ὀρθῶς	ὀνειδίζει,	εἴ τίς τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ
[232]	ὀρθῶς ὀνειδίζει, εἴ τίς τῳ	ὀνειδίζει	φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει γὰρ καὶ
[226]	ὥσπερ νυνδὴ ἃ οὐδ' αὐτὸς	οἴει,	ἀλλ' ὡς ἀληθῶς εἰπέ· ἆρ'
[226]	ἀληθῶς εἰπέ· ἆρ' ἔστιν ὅντινα	οἴει	γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα
[226]	πηδάλια τῇ νηὶ παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν	οἴει	ὅτι ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει καὶ
[226]	τῷ ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν	οἴει	ὅτι τὸν ἵππον διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	καὶ δώροις πείθων· ταῦτα δ'	ἐποίει	βουλόμενος παιδεύειν τοὺς πολίτας, ἵν'
[232]	αὖ πάλιν τρίτον ἢ τέταρτον	ἥκει	ἡμῖν ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	γε· τουτί μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Δοκεῖ	ἄρα σοι, ὡς ἔοικε, τοῦ
[227]	κέρδους τοῦ πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ	δοκεῖ	οὖν τί σοι χρηστὸν καὶ
[231]	οὐ ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε	δοκεῖ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν ὡς πάλιν
[226]	ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε	δοκεῖ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν εἰ μὴ γιγνώσκοντες,
[229]	ἐν τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι	βούλει	τῶν εἰρημένων, ἵνα μὴ οἴῃ
[228]	ἄνω καὶ κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Εὐφήμει·	οὐ μεντἂν καλῶς ποιοίην οὐ
[232]	τίς τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι·	τυγχάνει	γὰρ καὶ ὁ ταῦτα ὀνειδίζων
[230]	Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν ἄρα μᾶλλον	κερδαίνει	ὁ τὸ χρηστὸν κέρδος ἔχων
[229]	πεπαιδεῦσθαι ὑπ' ἐκείνου, μέγα δ'	ἐφρόνει	ἄρα καὶ ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ
[229]	τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας	ἐπεὶ	τοῦτό γε εὔηθες ἀλλὰ τὸν
[231]	ἔχεις ἀποκρίνασθαι, ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος	σκόπει·	ἆρα κέρδος λέγεις πᾶν κτῆμα
[230]	δὲ κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ γε	διαφέρει	τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ᾗ
[230]	ἀμφότερα καὶ ταύτῃ γε οὐδὲν	διαφέρει	τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, κατὰ
[226]	αὐτὸν οἴει ὅτι τὸν ἵππον	διαφθείρει;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ
[226]	λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν με	ἐπιχείρει	ἐξαπατᾶν, ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω
[226]	ἀγνοεῖν οἴει ὅτι ζημιωθήσεται καὶ	κινδυνεύσει	καὶ αὐτὸς ἀπολέσθαι καὶ τὴν
[228]	τε καὶ σῷ, Πεισιστράτου δὲ	ὑεῖ	τοῦ ἐκ Φιλαϊ δῶν, Ἱππάρχῳ,
[226]	καὶ γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξιον	φυτεύει	τὸ φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ τούτου
[231]	ἄξιον φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα·	ἔχει	γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν
[226]	στρατιὰ αὐτῷ οὐδενὸς ἄξια ὅπλα	ἔχει,	οἴεται ἀπὸ τούτων κερδαίνειν καὶ
[226]	οὐδενὸς ἄξια σιτία τῷ ἵππῳ	παρέχει,	ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει ὅτι τὸν
[226]	ἄξια ἱστία καὶ πηδάλια τῇ	νηὶ	παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν οἴει ὅτι ζημιωθήσεται
[228]	οἱ πολῖται αὐτοῦ, τό τε	γνῶθι	σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν
[228]	κακῷ ὄντι ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φημί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ ὂν κακῷ
[228]	αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος δεῖν	οὐδενὶ	σοφίας φθονεῖν, ἅτε ὢν καλός
[227]	ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐδενί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[228]	πρῶτος ἐκόμισεν εἰς τὴν γῆν	ταυτηνί,	καὶ ἠνάγκασε τοὺς ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις
[228]	ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τίνι	τούτῳ; καὶ τί μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ	οἱ	ἀγαθοὶ πάντα τὰ κέρδη βούλονται
[227]	ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ καὶ σοὶ	οἱ	ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ δοκοῦσί
[225]	τῶν σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν	οἱ	δεξιοὶ περὶ τὰς δίκας καλλιεποῦνται.
[228]	τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ	οἱ	περὶ τὸ ἄστυ τῶν πολιτῶν
[228]	τὰ σοφὰ ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν	οἱ	πολῖται αὐτοῦ, τό τε γνῶθι
[229]	αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ δι' ἃ	οἱ	πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ τὴν τῆς
[232]	εἶεν, καὶ οἱ χρηστοὶ καὶ	οἱ	πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ
[225]	Τί ποτέ ἐστιν, καὶ τίνες	οἱ	φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν
[232]	ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν, καὶ	οἱ	χρηστοὶ καὶ οἱ πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	κερδαίνειν ἀπ' αὐτῶν, ἀφ' ὧν	οἱ	χρηστοὶ οὐ τολμῶσι κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι οὖν	οἵ	γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ κέρδος;
[225]	φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν	οἳ	ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν
[226]	βούλομαι λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι,	οἳ	ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας καὶ πάνυ
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ οἱ	ἀγαθοὶ	πάντα τὰ κέρδη βούλονται ἔχειν,
[229]	καὶ ἀποθανόντος τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν	Ἀθηναῖοι	ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου,
[229]	ἄλλον χρόνον ἐγγύς τι ἔζων	Ἀθηναῖοι	ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται
[225]	ὅτι οὐδενὸς ἄξιον τὸ φυτόν,	ἀξιοῖ	ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα
[225]	τῆς ἀξίας τούτου ὅθεν κερδαίνειν	ἀξιοῖ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν
[227]	ἂν σπουδάζῃ ἐπὶ τούτοις καὶ	ἀξιοῖ	κερδαίνειν ἀπ' αὐτῶν, ἀφ' ὧν
[226]	οἴεται ἀπὸ τούτων κερδαίνειν καὶ	ἀξιοῖ	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[225]	σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ	δεξιοὶ	περὶ τὰς δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	μᾶλλον ἢ ἧττον ὁτιοῦν ἂν	ποιοῖ	ἢ πάσχοι, ᾧ μηδέτερον τούτων
[227]	πρὸς ἐμοὶ καὶ σοὶ οἱ	ἄλλοι	ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ δοκοῦσί σοι
[229]	(γενέσθαι οὐ δι' ἃ οἱ	πολλοὶ	ᾠήθησαν, διὰ τὴν τῆς ἀδελφῆς
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν γε· τουτί	μοι	ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα σοι,
[229]	ζημία οὐ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή	μοί	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς οὐ
[229]	πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή	μοί	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς τὸ
[225]	οἴεται δεῖν κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή	μοι	οὕτως εἰκῇ, ὥσπερ τι ἠδικημένος
[232]	μή, ἐγώ σε ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς	μοι	τοὺς ἀγαθοὺς μὴ πάντα τὰ
[227]	σοι φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς	ἐμοὶ	καὶ σοὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι
[225]	καὶ τίνες οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐμοὶ	μὲν δοκοῦσιν οἳ ἂν κερδαίνειν
[229]	φίλον ἐξαπάτα. ἐγὼ οὖν σὲ	ἐμοὶ	ὄντα φίλον οὐ δήπου τολμῴην
[225]	ἠδικημένος ὑπό τινος, (ἀλλὰ προσέχων	ἐμοὶ	τὸν νοῦν ἀπόκριναι, ὥσπερ ἂν
[227]	τις, ὦ Σώκρατες οἶμαι ὀρθῶς	λαμβάνοι	τὸν (φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ' ἐστὶ
[227]	τῷ λόγῳ χρώμενος οὐκ ἂν	ἐξαμαρτάνοι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ τις, ὦ Σώκρατες
[226]	μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον ὅτι ἀγνοοῦντες,	οἰόμενοι	δὲ τὰ οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ
[228]	ἀγρῶν καὶ ἐπὶ τὰ λοιπὰ	παιδευθησόμενοι.	ἐστὸν δὲ δύο τὠπιγράμματε· ~ἐν
[228]	περὶ τὸ ἄστυ τῶν πολιτῶν	πεπαιδευμένοι	ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ
[227]	ἐμοὶ καὶ σοὶ οἱ ἄλλοι	ἄνθρωποι	ἅπαντες οὐ δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ
[227]	Βλάπτονται ὑπὸ τῆς ζημίας ἄρα	ἄνθρωποι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν ἄρα
[229]	οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν	ἄνθρωποι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ τῆς ζημίας	ἄνθρωποι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ
[232]	κατὰ τὸν σὸν λόγον πάντες	ἄνθρωποι	φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν, καὶ οἱ
[232]	καὶ οἱ χρηστοὶ καὶ οἱ	πονηροί.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα
[229]	οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι. πότερον γὰρ τοῦτό	σοι	ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν
[230]	ἀμφότερα σιτία καλῶ, εἶπον ἄν	σοι	διότι ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ σώματός
[225]	μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν	σοι	δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενός ἐστιν
[229]	μὴν καὶ ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω	σοι	ἐν τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι
[227]	τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ καὶ	σοὶ	οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ
[227]	ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ δοκοῦσί	σοι	τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ δὲ κακὰ
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν	σοὶ	τοῦτο· ἔστω γὰρ δὴ κέρδος
[227]	ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ καὶ (ἐγώ	σοι	φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ οὖν τί	σοι	χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα πονηρὸν
[230]	μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα	σοι,	ὡς ἔοικε, τοῦ κέρδους τὸ
[231]	ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ	μέντοι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὔκ, ἐὰν κακόν;
[229]	ἐμὲ ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ' ὅντινα	μέντοι	τρόπον ἐν τοῖς λόγοις, οὐ
[232]	φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν, καὶ οἱ	χρηστοὶ	καὶ οἱ πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται.
[227]	ἀπ' αὐτῶν, ἀφ' ὧν οἱ	χρηστοὶ	οὐ τολμῶσι κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[228]	ἵν' ὡς βελτίστων ὄντων αὐτῶν	ἄρχοι,	οὐκ οἰόμενος δεῖν οὐδενὶ σοφίας
[230]	ἧττον ὁτιοῦν ἂν ποιοῖ ἢ	πάσχοι,	ᾧ μηδέτερον τούτων προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[229]	δήμου ἕστηκεν, ἐν δὲ τοῖς	ἐπὶ	δεξιά μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε
[229]	ἐγγύς τι ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ	ἐπὶ	Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ ὑπὸ
[228]	πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν	ἐπὶ	σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς ἐν
[228]	φοιτῷεν ἐκ τῶν ἀγρῶν καὶ	ἐπὶ	τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ
[229]	ἔστι δὲ δὴ καὶ τοῦτο	ἐπὶ	τῇ Στειριακῇ ὁδῷ, ἐν ᾧ
[227]	ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ, ὃς ἂν σπουδάζῃ	ἐπὶ	τούτοις καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν ἀπ'
[229]	ἐφρόνει ἄρα καὶ ὁ Ἀριστογείτων	ἐπὶ	τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν
[228]	μεντἂν καλῶς ποιοίην οὐ πειθόμενος	ἀνδρὶ	ἀγαθῷ καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι
[228]	Σιμωνίδην δὲ τὸν Κεῖον ἀεὶ	περὶ	αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς καὶ
[230]	γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ	περὶ	ποτοῦ οὖν ὁ αὐτὸς ἂν
[225]	ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ δεξιοὶ	περὶ	τὰς δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ
[225]	ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι	περὶ	τῆς ἀξίας τούτου ὅθεν κερδαίνειν
[228]	κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ οἱ	περὶ	τὸ ἄστυ τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι
[230]	λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν οὕτω καὶ	περὶ	τοῦ κέρδους διανοώμεθα, ὡς κέρδος
[225]	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν ἐπιστήμων	περὶ	φυτῶν τῆς ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ
[229]	καὶ γενναίων τῶν τότε καὶ	λέγουσι	τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ οὐ
[227]	οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ	δοκοῦσί	σοι τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ δὲ
[226]	τι οὖν οἵ γε φιλοκερδεῖς	φιλοῦσι	τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[225]	οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν ἀφ' ὧν	τολμῶσι	κερδαίνειν, ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι'
[227]	ἀφ' ὧν οἱ χρηστοὶ οὐ	τολμῶσι	κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ
[230]	ἔοικε, τοῦ κέρδους τὸ μέν	τι	ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δέ τι
[230]	τοῦτο· ἔστω γὰρ δὴ κέρδος	τι	ἀγαθὸν καὶ ἕτερον κέρδος τι
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ	τι	ἀγαθόν, ὃ οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω. σιτίον ἐστίν	τι	ἀγαθόν τε καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν μᾶλλόν	τι	αὐτῶν ἐστι τὸ ἕτερον τοῦ
[225]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί	γὰρ τὸ φιλοκερδές; Τί ποτέ
[226]	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί	δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι
[226]	μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί	δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια ἱστία
[229]	τὸν δ' ἄλλον χρόνον ἐγγύς	τι	ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου
[227]	δὲ λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ ἄλλο	τι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι λέγω.
[231]	ἄξιον λέγεις ἄξιον εἶναι ἄλλο	τι	ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί, κεκτῆσθαι.
[225]	Μή μοι οὕτως εἰκῇ, ὥσπερ	τι	ἠδικημένος ὑπό τινος, (ἀλλὰ προσέχων
[225]	καὶ ὥρᾳ καὶ χώρᾳ; ἵνα	τι	καὶ ἡμεῖς τῶν σοφῶν ῥημάτων
[230]	τι ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δέ	τι	κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι
[230]	τι ἀγαθὸν καὶ ἕτερον κέρδος	τι	κακόν. Κέρδος δέ γε οὐδὲν
[225]	Τὸ οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν ἄλλο	τι	λέγεις ἢ οἴεσθαι δεῖν κερδαίνειν;
[228]	σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ; καὶ	τί	μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν ἐμῷ
[227]	ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τί	οὖν δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι
[226]	εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο	τι	οὖν οἵ γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι
[230]	δὴ δεῖ ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι, διὰ	τί	ποτε ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος καλεῖς,
[225]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί γὰρ τὸ φιλοκερδές;	Τί	ποτέ ἐστιν, καὶ τίνες οἱ
[230]	με ἠρώτας τὰ νυνδή, διὰ	τί	ποτε καὶ τὸ ἀγαθὸν σιτίον
[227]	πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ οὖν	τί	σοι χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα
[230]	ποτε ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος καλεῖς,	τί	ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ
[231]	κέρδος κέρδος φῂς ἀμφότερον εἶναι	τί	τὸ αὐτὸ ἐν αὐτοῖς ὁρῶν,
[230]	δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ δὴ τοιούτῳ	πράγματι	πῶς ἄν τις μᾶλλον ἢ
[231]	Οὐκ ἀδίκως γε σὺ ἀπορῶν.	Ἔτι	γὰρ καὶ τόδε ἀπόκριναι· ἐάν
[228]	ἐφεξῆς αὐτὰ διιέναι, ὥσπερ νῦν	ἔτι	(οἵδε ποιοῦσιν, καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν δήπου, ὦ Σώκρατες·	ἀντὶ	δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον αὐτῷ καθίσταται
[229]	ἂν ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ	ὄντι	ἀπιστεῖν, οὗ καὶ ἀποθανόντος τρία
[228]	τὸ κέρδος τῇ ζημίᾳ κακῷ	ὄντι	ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	Τί οὖν δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ότι	καὶ τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι
[226]	Οὐκοῦν εἰ μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον	ὅτι	ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ τὰ οὐδενὸς
[226]	ἡμᾶς αὐτοὺς τῷ λόγῳ ἐξηλέγξαμεν	ὅτι	ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	σοι ἐν τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι	ὅτι	βούλει τῶν εἰρημένων, ἵνα μὴ
[231]	τὸ αὐτὸ ἐν αὐτοῖς ὁρῶν,	ὅτι	δὴ καὶ τοῦτο κέρδος ἐστίν;
[231]	ζημία κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε	ὅτι	εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως γε
[229]	ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς	ὅτι	ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ
[226]	τῇ νηὶ παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν οἴει	ὅτι	ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει καὶ αὐτὸς
[226]	γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ στρατηγὸς γιγνώσκων	ὅτι	ἡ στρατιὰ αὐτῷ οὐδενὸς ἄξια
[232]	τούς γε πονηροὺς αὐτὸς εἶπες	ὅτι	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα κέρδη
[225]	καὶ ἥττους τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας	ὅτι	οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν ἀφ' ὧν
[226]	Οὐ δήπου, ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες	ὅτι	οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν· τοῦτο μὲν
[226]	Τί δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα	ὅτι	οὐδενὸς ἄξια σιτία τῷ ἵππῳ
[225]	φυτεύων γεωργὸς ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων	ὅτι	οὐδενὸς ἄξιον τὸ φυτόν, ἀξιοῖ
[226]	γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα	ὅτι	οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει τὸ φυτόν,
[225]	Πότερον οὖν σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες	ὅτι	οὐδενός ἐστιν ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες;
[229]	πάντων ἂν τῶν παλαιῶν ἤκουσας	ὅτι	ταῦτα μόνον τὰ ἔτη τυραννὶς
[230]	ἂν τρόπος εἴη τῆς ἀποκρίσεως,	ὅτι	τῇ τοῦ σώματος ὑγρᾷ τροφῇ,
[226]	ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν οἴει	ὅτι	τὸν ἵππον διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ
[230]	σιτία καλῶ, εἶπον ἄν σοι	διότι	ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ σώματός ἐστιν,
[227]	ὁρᾷς, ὦ γλυκύτατε, τὸ κερδαίνειν	ἄρτι	ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί
[228]	ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία λέγων οἷς	ἄρτι	ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ Δία,
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν ὅτῳ ἀγαθόν	ἐστι	ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ
[230]	διανοώμεθα, ὡς κέρδος γε ὁμοίως	ἐστὶ	καὶ τὸ πονηρὸν καὶ τὸ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα τοῦτό γέ	ἐστι	κέρδος, τὸ ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι.
[231]	πονηρὰ ᾖ, τοῦτο τὸ ὄνομά	ἐστι,	ποτόν· καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως.
[231]	γ' εἴληφεν· ἢ οὐ πλέον	ἐστὶ	τὸ διπλάσιον τοῦ ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	Ἆρ' οὖν μᾶλλόν τι αὐτῶν	ἐστι	τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου σιτίον,
[230]	ὂν τῷ κακῷ οὐκ ἀγαθόν	ἐστι	τὸ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν
[227]	λαμβάνοι τὸν (φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ'	ἐστὶ	τοῦτον ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ, ὃς ἂν
[229]	Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα·	ἔστι	δὲ δὴ καὶ τοῦτο ἐπὶ
[227]	οὐ φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἔστι	δέ τι ἀγαθόν, ὃ οὐ
[229]	Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια φρονῶν φησίν.	Ἔστι	δὲ τῶν ποιημάτων καὶ ἄλλα
[231]	κτήσηται, φῂς κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι	κακόν γε λέγω, ἀλλ' ἐὰν
[230]	ἀγαθόν ἐστι τὸ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι	πᾶν γε· τουτί μοι ἀνάθου.
[231]	τὸ διπλάσιον τοῦ ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι	τῇ ἀξίᾳ γε ἀργύριον χρυσίου.
[230]	ὁμοίως ἐστὶν ἀμφότερα καὶ κερδαλέα,	τουτὶ	δὴ δεῖ ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι, διὰ
[230]	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν γε·	τουτί	μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα
[232]	τὰ δὲ πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναίχι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν νῦν πάντα τὰ
[225]	εἰ ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἠρώτων·	οὐχὶ	ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι
[226]	σιτίων τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐχί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς
[229]	γὰρ τοῦτό σοι ἀναθῶμαι, ὡς	οὐχὶ	τῶν ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι;