Pages
[231]	κέρδος φῂς ἀμφότερον εἶναι τί	τὸ	αὐτὸ ἐν αὐτοῖς ὁρῶν, ὅτι
[229]	μέγα δ' ἐφρόνει ἄρα καὶ	ὁ	Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον,
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ ποτοῦ οὖν	ὁ	αὐτὸς ἂν τρόπος εἴη τῆς
[230]	δήπου ὁ μὲν χρηστός ἐστιν,	ὁ	δὲ πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων	ὁ	Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ
[229]	ὑπὸ τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ	ὁ	θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ δι'
[232]	Μνημονεύεις οὖν ὅθεν ἡμῖν οὗτος	ὁ	λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε.
[232]	Οὐκοῦν νῦν πάντα τὰ κέρδη	ὁ	λόγος ἡμᾶς ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ
[230]	(αὐτό ἐστιν; Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου	ὁ	μὲν χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ
[230]	ὁ χρηστὸς τοῦ πονηροῦ οὔτε	ὁ	πονηρὸς τοῦ χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ
[232]	φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει γὰρ καὶ	ὁ	ταῦτα ὀνειδίζων αὐτὸς τοιοῦτος ὤν.
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν ἄρα μᾶλλον κερδαίνει	ὁ	τὸ χρηστὸν κέρδος ἔχων ἢ
[230]	μᾶλλον οὔτε ἧττόν ἐστιν, οὔτε	ὁ	χρηστὸς τοῦ πονηροῦ οὔτε ὁ
[225]	αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς	ὅ	γε φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες, οἴεται
[231]	ἆρα κέρδος λέγεις πᾶν κτῆμα	ὃ	ἄν τις κτήσηται ἢ μηδὲν
[227]	ἀλλὰ σὺ αὐτὸς πότερον φιλεῖς	ὃ	ἂν ἀγαθὸν ᾖ, ἢ οὐ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ τι ἀγαθόν,	ὃ	οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	Βλαβήσεσθαι δὲ λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ	ἄλλο	τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι
[231]	δὲ ἄξιον λέγεις ἄξιον εἶναι	ἄλλο	τι ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί,
[225]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν	ἄλλο	τι λέγεις ἢ οἴεσθαι δεῖν
[226]	ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἄλλο	τι οὖν οἵ γε φιλοκερδεῖς
[231]	ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν δὲ κτησάμενος	ἀπὸ	ἑστιάσεως κέρδος ἂν κτήσαιτο ἢ
[225]	ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀπὸ	παντὸς ὅ γε φιλοκερδής, ὦ
[225]	οὐδενὸς ἄξιον τὸ φυτόν, ἀξιοῖ	ἀπὸ	τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον
[226]	ἄξιον φυτεύει τὸ φυτόν, οἴεσθαι	ἀπὸ	τούτου κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί'
[226]	οὐδενὸς ἄξια ὅπλα ἔχει, οἴεται	ἀπὸ	τούτων κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν;
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί γε	ἀπὸ	τούτων κερδαίνειν τῶν σιτίων τῶν
[226]	ἢ ἄλλην παρασκευὴν ἡντιναοῦν ἔχων	ἀπὸ	τούτων οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν
[226]	οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς ἄξια	ἀπὸ	τούτων οἴονται δεῖν κερδαίνειν· ἀλλ'
[225]	δοκοῦσιν οἳ ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν	ἀπὸ	τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον
[226]	Οὐκ ἄρα οἴεταί γε κερδαίνειν	ἀπὸ	τῶν σκευῶν τῶν (μηδενὸς ἀξίων.
[227]	ὑπὸ τῆς ζημίας ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Υπὸ	ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς
[226]	τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ ἑκάστοτε	ὑπὸ	ἀπληστίας καὶ πάνυ (σμικρὰ καὶ
[227]	τοῦ κέρδους οὖν ζημιοῦνται ἢ	ὑπὸ	τῆς ζημίας ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ
[227]	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται	ὑπὸ	τῆς ζημίας ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ	ὑπὸ	τῆς ζημίας ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ
[225]	οὕτως εἰκῇ, ὥσπερ τι ἠδικημένος	ὑπό	τινος, (ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ τὸν
[229]	ἀποθανόντος τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι	ὑπὸ	τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ
[227]	Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὑπὸ	τοῦ κέρδους οὖν ζημιοῦνται ἢ
[227]	ὑπὸ τῆς ζημίας ζημιοῦνται καὶ	ὑπὸ	τοῦ κέρδους τοῦ πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ	ὑπὸ	τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ ὁ
[230]	γε οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν αὐτῶν	τὸ	ἀγαθὸν ἢ τὸ κακόν· ἦ
[230]	νυνδή, διὰ τί ποτε καὶ	τὸ	ἀγαθὸν σιτίον καὶ τὸ κακὸν
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν	τὸ	ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	δὲ ἄξιον αὖ λέγεις κεκτῆσθαι	τὸ	ἀνωφελὲς ἢ τὸ ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ οἱ περὶ	τὸ	ἄστυ τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν
[230]	τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ᾗ	τὸ	(αὐτό ἐστιν; Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου
[231]	ὡς πάλιν αὖ περιτρέχεις εἰς	τὸ	αὐτό; τὸ μὲν κέρδος ἀγαθὸν
[231]	ἐάντε σμικρὸν ᾖ ἐάντε μέγα,	τὸ	δὲ ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[231]	κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί, κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ	δὲ ἄξιον αὖ λέγεις κεκτῆσθαι
[231]	ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ	δὲ ἄξιον λέγεις ἄξιον εἶναι
[230]	ᾗ τὸ μὲν αὐτῶν ἀγαθόν,	τὸ	δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ	δὲ κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	τὸ μέν τι ἀγαθὸν εἶναι,	τὸ	δέ τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε.
[231]	χρυσίου οὐ φῂς ἄξιον εἶναι,	τὸ	δὲ χρυσίον ἔλαττον ὂν ἄξιον
[231]	εἴληφεν· ἢ οὐ πλέον ἐστὶ	τὸ	διπλάσιον τοῦ ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι
[230]	κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ γε διαφέρει	τὸ	ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ᾗ τὸ
[230]	καὶ ταύτῃ γε οὐδὲν διαφέρει	τὸ	ἕτερον τοῦ ἑτέρου, κατὰ τὸ
[230]	οὖν μᾶλλόν τι αὐτῶν ἐστι	τὸ	ἕτερον τοῦ ἑτέρου σιτίον, ἢ
[229]	μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς	τὸ	ζημιοῦσθαι καὶ ἡ ζημία οὐ
[230]	αὐτῶν οὔτε τὸ μᾶλλον οὔτε	τὸ	ἧττον πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γὰρ
[230]	ἐστιν αὐτῶν τὸ ἀγαθὸν ἢ	τὸ	κακόν· ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς
[230]	καὶ τὸ ἀγαθὸν σιτίον καὶ	τὸ	κακὸν σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα σιτία
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ γλυκύτατε,	τὸ	κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι.
[229]	τῷ ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος καὶ	τὸ	κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ τοῦτο.
[230]	τῷ κακῷ οὐκ ἀγαθόν ἐστι	τὸ	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν γε·
[232]	Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε πάντων, οὐ	τὸ	κερδαλέον ἀγαθὸν αὖ πάλιν τρίτον
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ τῇ ζημίᾳ	τὸ	κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν
[226]	οὖν οἵ γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι	τὸ	κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα	τὸ	κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς
[229]	τῇ ζημίᾳ καὶ τῷ ζημιοῦσθαι	τὸ	κέρδος καὶ τὸ κερδαίνειν ἐναντίον;
[228]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν ὀλίγον πρότερον	τὸ	κέρδος τῇ ζημίᾳ κακῷ ὄντι
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν οὔτε	τὸ	μᾶλλον οὔτε τὸ ἧττον πρόσεστιν.
[231]	Σφόδρα· ἔχει γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ	μὲν ἄξιον ἄρα κερδαλέον ἐστίν,
[231]	προσεῖναι, τὴν ἀξίαν. Νῦν γοῦν	τὸ	μὲν ἀργύριον πλέον ὂν τοῦ
[230]	τὸ σιτίον εἶναι, ἀλλὰ ᾗ	τὸ	μὲν αὐτῶν ἀγαθόν, τὸ δὲ
[231]	αὖ περιτρέχεις εἰς τὸ αὐτό;	τὸ	μὲν κέρδος ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ
[230]	σοι, ὡς ἔοικε, τοῦ κέρδους	τὸ	μέν τι ἀγαθὸν εἶναι, τὸ
[228]	τό τε γνῶθι σαυτόν καὶ	τὸ	μηδὲν ἄγαν καὶ τἆλλα τὰ
[231]	χρηστὴ (ἐάντε πονηρὰ ᾖ, τοῦτο	τὸ	ὄνομά ἐστι, ποτόν· καὶ τοῖς
[231]	ἄρα τοῦτό γέ ἐστι κέρδος,	τὸ	ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ
[225]	Ἐγὼ μὲν οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ	οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν ἄλλο τι
[230]	κέρδος γε ὁμοίως ἐστὶ καὶ	τὸ	πονηρὸν καὶ τὸ χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν κέρδος καὶ	τὸ	πονηρὸν κέρδος κέρδος φῂς ἀμφότερον
[230]	τὸ χρηστὸν κέρδος ἔχων ἢ	τὸ	πονηρόν· οὔκουν μᾶλλόν γε κέρδος
[227]	τοῦτον τὸν τρόπον· ὃν δὲ	τὸ	πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν φιλοκερδής.
[230]	τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, κατὰ	τὸ	σιτίον εἶναι, ἀλλὰ ᾗ τὸ
[228]	μὴ θαυμάζοιεν οἱ πολῖται αὐτοῦ,	τό	τε γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ
[225]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί γὰρ	τὸ	φιλοκερδές; Τί ποτέ ἐστιν, καὶ
[225]	καὶ γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς ἄξιον	τὸ	φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος
[226]	γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει	τὸ	φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ τούτου κερδαίνειν;
[230]	ἐστὶ καὶ τὸ πονηρὸν καὶ	τὸ	χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν
[230]	Οὐδὲν ἄρα μᾶλλον κερδαίνει ὁ	τὸ	χρηστὸν κέρδος ἔχων ἢ τὸ
[231]	σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον.	Τὸ	χρηστὸν κέρδος καὶ τὸ πονηρὸν
[231]	δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον αὐτῷ καθίσταται	τὸ	χρυσίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ μὴν πλέον
[232]	Τὸ ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	τὸ	ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[231]	ἀνωφελὲς ἢ τὸ ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τὸ	ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ
[231]	λέγεις κεκτῆσθαι τὸ ἀνωφελὲς ἢ	τὸ	ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ ὠφέλιμον δήπου.
[228]	πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα σοφίας	ἀπεδείξατο,	καὶ τὰ Ὁμήρου ἔπη πρῶτος
[229]	ταῦτα μόνον τὰ ἔτη τυραννὶς	ἐγένετο	ἐν Ἀθήναις, τὸν δ' ἄλλον
[231]	κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως κέρδος ἂν	κτήσαιτο	ἢ ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον, καὶ ἀνταγωνιστὴν	ἡγεῖτο	εἶναι τὸν Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ
[228]	ἣν αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ	ἡγεῖτο	σοφώτατα εἶναι, ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας
[228]	τὰ Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον σοφὰ	ἡγοῖντο,	ἔπειτα παριόντες ἄνω καὶ κάτω
[231]	φῂς ἀμφότερον εἶναι τί τὸ	αὐτὸ	ἐν αὐτοῖς ὁρῶν, ὅτι δὴ
[230]	ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ᾗ τὸ	(αὐτό	ἐστιν; Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου ὁ
[231]	πάλιν αὖ περιτρέχεις εἰς τὸ	αὐτό;	τὸ μὲν κέρδος ἀγαθὸν φαίνεται,
[230]	σώματός ἐστιν, διὰ τοῦτο ἔγωγε·	τοῦτο	γὰρ εἶναι σιτίον κἂν σύ
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα	τοῦτό	γέ ἐστι κέρδος, τὸ ὁτιοῦν
[229]	ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας ἐπεὶ	τοῦτό	γε εὔηθες ἀλλὰ τὸν μὲν
[230]	τοῦ ἑτέρου σιτίον, ἢ ὁμοίως	τοῦτό	γε, σιτία, ἐστὸν ἀμφότερα καὶ
[230]	ξηρὰ τροφὴ σώματός ἐστιν, διὰ	τοῦτο	ἔγωγε· τοῦτο γὰρ εἶναι σιτίον
[229]	ἐπιγεγραμμένα· ἔστι δὲ δὴ καὶ	τοῦτο	ἐπὶ τῇ Στειριακῇ ὁδῷ, ἐν
[231]	λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ ἐγὼ μέλλω	τοῦτο	ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ, ἐάν τις
[230]	Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ	τοῦτο·	ἔστω γὰρ δὴ κέρδος τι
[232]	πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἴσως μετὰ	τοῦτο	καὶ πείσειεν ἄν· νῦν δ'
[231]	πλέον λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκῶ	τοῦτο	καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ
[231]	αὐτοῖς ὁρῶν, ὅτι δὴ καὶ	τοῦτο	κέρδος ἐστίν; Εἰ δ' αὖ
[225]	ἢ οἴεσθαι δεῖν κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τοῦτο	λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν με
[226]	γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν·	τοῦτο	μὲν γὰρ ἤδη ἡμᾶς αὐτοὺς
[231]	ἄρα, ὡς ἔοικε, τῷ κέρδει	τοῦτο	προσεῖναι, τὴν ἀξίαν. Νῦν γοῦν
[229]	μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι. πότερον γὰρ	τοῦτό	σοι ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ τῶν
[230]	τὸ κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ	τοῦτο.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς ἐναντίον ὂν
[227]	ὠφελεῖσθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί οὖν δὴ	τοῦτο;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι καὶ τόδε αὐτῷ
[231]	~ἐάντε χρηστὴ (ἐάντε πονηρὰ ᾖ,	τοῦτο	τὸ ὄνομά ἐστι, ποτόν· καὶ
[228]	τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ	δύο	τὠπιγράμματε· ~ἐν μὲν τοῖς (ἐπ'

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007