Pages
[231]	κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον	αὖ	λέγεις κεκτῆσθαι τὸ ἀνωφελὲς ἢ
[231]	τοῦτο κέρδος ἐστίν; Εἰ δ'	αὖ	μὴ αὐτὸς ἔχεις ἀποκρίνασθαι, ἀλλ'
[232]	πάντων, οὐ τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν	αὖ	πάλιν τρίτον ἢ τέταρτον ἥκει
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν ὡς πάλιν	αὖ	περιτρέχεις εἰς τὸ αὐτό; τὸ
[228]	(ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων	αὖ	τοὺς ἐν τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι
[227]	ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες	αὖ	φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον τὸν τρόπον·
[226]	οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας καὶ	πάνυ	(σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια καὶ
[230]	οὔτε τὸ ἧττον πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ	γὰρ δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ δὴ
[226]	οὖν ποτε λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς;	οὐ	γάρ που τούτους γε οὓς
[226]	σκευῶν τῶν (μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ	γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ στρατηγὸς γιγνώσκων
[229]	οὖν σὲ ἐμοὶ ὄντα φίλον	οὐ	δήπου τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν καὶ
[226]	γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐ	δήπου, ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι
[229]	καὶ ὁ θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι	οὐ	δι' ἃ οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν,
[227]	σοὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἅπαντες	οὐ	δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ
[229]	μέντοι τρόπον ἐν τοῖς λόγοις,	οὐ	δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὴν
[231]	ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ κακόν,	οὐ	ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ.
[227]	Ἐροῦ δὴ καὶ ἐμὲ εἰ	οὐ	καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω γὰρ καὶ
[229]	τὸ ζημιοῦσθαι καὶ ἡ ζημία	οὐ	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε.
[231]	οὐδ' ἂν ἀγαθὸν ὁτιοῦν κτήσηται,	οὐ	κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν
[228]	λέγων οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ	μὰ Δία, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ
[227]	φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐ	μανικούς γε, ὦ ἑταῖρε, λέγεις
[229]	λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ	οὐ	μέμνημαι τὸν οὖν νεανίσκον τοῦτον
[228]	καὶ κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει·	οὐ	μεντἂν καλῶς ποιοίην οὐ πειθόμενος
[231]	τὸ ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ	μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὔκ, ἐὰν
[229]	ἡγεῖσθαι ἤ, εἰ ἡγῇ φίλον,	οὐ	πείθεσθαι Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ (ὅπως
[228]	Εὐφήμει· οὐ μεντἂν καλῶς ποιοίην	οὐ	πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ σοφῷ.
[231]	μὴν πλέον γ' εἴληφεν· ἢ	οὐ	πλέον ἐστὶ τὸ διπλάσιον τοῦ
[229]	πείθεσθαι Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ (ὅπως	οὐ	σὺ ἐμὲ ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ'
[229]	μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς	οὐ	τῇ ζημίᾳ καὶ τῷ ζημιοῦσθαι
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε πάντων,	οὐ	τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν αὖ πάλιν
[227]	αὐτῶν, ἀφ' ὧν οἱ χρηστοὶ	οὐ	τολμῶσι κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς,
[231]	ἀργύριον πλέον ὂν τοῦ χρυσίου	οὐ	φῂς ἄξιον εἶναι, τὸ δὲ
[227]	Ἔστι δέ τι ἀγαθόν, ὃ	οὐ	φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ
[227]	ὃ ἂν ἀγαθὸν ᾖ, ἢ	οὐ	φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι
[229]	Κινδυνεύεις τοίνυν, ὦ Σώκρατες, ἢ	οὐ	φίλον με ἡγεῖσθαι ἤ, εἰ
[232]	τἀγαθὰ ὁμολογεῖς ἅπαντα ἅπαντας· ἢ	οὔ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὲν
[229]	καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν,	οὗ	καὶ ἀποθανόντος τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν
[226]	ἀπληστίας καὶ πάνυ (σμικρὰ καὶ	ὀλίγου	ἄξια καὶ οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς
[230]	Οὔτι πᾶν γε· τουτί μοι	ἀνάθου.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα σοι, ὡς
[229]	Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ	Ἱππίου,	καὶ πάντων ἂν τῶν παλαιῶν
[231]	σταθμὸν ἥμισυν ἀναλώσας διπλάσιον λάβῃ	ἀργυρίου,	κέρδος ἢ ζημίαν εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	Ζημίαν δήπου, ὦ Σώκρατες· ἀντὶ	δωδεκαστασίου	γὰρ διστάσιον αὐτῷ καθίσταται τὸ
[231]	μὲν ἀργύριον πλέον ὂν τοῦ	χρυσίου	οὐ φῂς ἄξιον εἶναι, τὸ
[231]	ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ, ἐάν τις	χρυσίου	σταθμὸν ἥμισυν ἀναλώσας διπλάσιον λάβῃ
[231]	Οὔτι τῇ ἀξίᾳ γε ἀργύριον	χρυσίου.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα, ὡς ἔοικε,
[226]	οἰόμενοι δὲ τὰ οὐδενὸς ἄξια	πολλοῦ	ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	μὴ αὐτὸς ἔχεις ἀποκρίνασθαι, ἀλλ'	ἐμοῦ	λέγοντος σκόπει· ἆρα κέρδος λέγεις
[229]	μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ	δήμου	ἕστηκεν, ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ
[229]	μὲν τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ	Ἑρμοῦ	ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς
[229]	τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπ'	ἐκείνου,	μέγα δ' ἐφρόνει ἄρα καὶ
[229]	τι ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ	Κρόνου	βασιλεύοντος. Λέγεται δὲ ὑπὸ τῶν
[230]	γὰρ εἶναι σιτίον κἂν σύ	που	ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ	που	τούτους γε οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες
[230]	τὸ (αὐτό ἐστιν; Ὥσπερ ἄνθρωπος	δήπου	ὁ μὲν χρηστός ἐστιν, ὁ
[231]	τὸ ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ ὠφέλιμον	δήπου.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν
[229]	σὲ ἐμοὶ ὄντα φίλον οὐ	δήπου	τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ
[226]	ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ	δήπου,	ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς
[231]	ἢ ζημίαν εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν	δήπου,	ὦ Σώκρατες· ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ
[227]	ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐροῦ	δὴ καὶ ἐμὲ εἰ οὐ
[230]	γε διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ	ἑτέρου,	ᾗ τὸ (αὐτό ἐστιν; Ὥσπερ
[230]	οὐδὲν διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ	ἑτέρου,	κατὰ τὸ σιτίον εἶναι, ἀλλὰ
[230]	αὐτῶν ἐστι τὸ ἕτερον τοῦ	ἑτέρου	σιτίον, ἢ ὁμοίως τοῦτό γε,
[230]	Ἀλλ' ἄνθρωπός γε οἶμαι οὐδέτερος	οὐδετέρου	οὔτε μᾶλλον οὔτε ἧττόν ἐστιν,
[228]	ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο, καὶ τὰ	Ὁμήρου	ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν εἰς τὴν
[230]	ἐστιν, οὔτε ὁ χρηστὸς τοῦ	πονηροῦ	οὔτε ὁ πονηρὸς τοῦ χρηστοῦ.
[227]	καὶ ὑπὸ τοῦ κέρδους τοῦ	πονηροῦ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ οὖν τί
[229]	τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ	τοῦ	ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ πάντων
[229]	τὸν μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ	τοῦ	Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπ' ἐκείνου,
[229]	ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ	τοῦ	ἄστεος καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν,
[228]	κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐν μέσῳ	τοῦ	ἄστεος καὶ τῶν δήμων ἑκάστων,
[229]	ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ	τοῦ	δήμου ἕστηκεν, ἐν δὲ τοῖς
[228]	καὶ σῷ, Πεισιστράτου δὲ ὑεῖ	τοῦ	ἐκ Φιλαϊ δῶν, Ἱππάρχῳ, ὃς
[229]	~ἐν μὲν τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ	τοῦ	Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ
[230]	ἐκείνῃ γε διαφέρει τὸ ἕτερον	τοῦ	ἑτέρου, ᾗ τὸ (αὐτό ἐστιν;
[230]	γε οὐδὲν διαφέρει τὸ ἕτερον	τοῦ	ἑτέρου, κατὰ τὸ σιτίον εἶναι,
[230]	τι αὐτῶν ἐστι τὸ ἕτερον	τοῦ	ἑτέρου σιτίον, ἢ ὁμοίως τοῦτό
[231]	οὐ πλέον ἐστὶ τὸ διπλάσιον	τοῦ	ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ ἀξίᾳ
[225]	πανούργους καὶ (πονηροὺς καὶ ἥττους	τοῦ	κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι οὐδενὸς ἄξιά
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν οὕτω καὶ περὶ	τοῦ	κέρδους διανοώμεθα, ὡς κέρδος γε
[227]	ἀλλὰ ζημιώσεσθαι λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ	τοῦ	κέρδους οὖν ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ
[230]	Δοκεῖ ἄρα σοι, ὡς ἔοικε,	τοῦ	κέρδους τὸ μέν τι ἀγαθὸν
[227]	τῆς ζημίας ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ	τοῦ	κέρδους τοῦ πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ
[230]	ἧττόν ἐστιν, οὔτε ὁ χρηστὸς	τοῦ	πονηροῦ οὔτε ὁ πονηρὸς τοῦ
[227]	ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ τοῦ κέρδους	τοῦ	πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ οὖν
[230]	εἴη τῆς ἀποκρίσεως, ὅτι τῇ	τοῦ	σώματος ὑγρᾷ τροφῇ, ~ἐάντε χρηστὴ
[230]	τοῦ πονηροῦ οὔτε ὁ πονηρὸς	τοῦ	χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	τὸ μὲν ἀργύριον πλέον ὂν	τοῦ	χρυσίου οὐ φῂς ἄξιον εἶναι,
[228]	μὲν ἐμῷ τε καὶ σῷ,	Πεισιστράτου	δὲ ὑεῖ τοῦ ἐκ Φιλαϊ
[228]	Φιλαϊ δῶν, Ἱππάρχῳ, ὃς τῶν	Πεισιστράτου	παίδων ἦν πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος,
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ	ποτοῦ	οὖν ὁ αὐτὸς ἂν τρόπος
[229]	τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ	ἑκάστου	ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι
[230]	πονηροῦ οὔτε ὁ πονηρὸς τοῦ	χρηστοῦ.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[229]	χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ ὁ θάνατος	αὐτοῦ	(γενέσθαι οὐ δι' ἃ οἱ
[229]	τῶν τότε καὶ λέγουσι τοὔνομα	αὐτοῦ,	ἐγὼ δὲ οὐ μέμνημαι τὸν
[229]	ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ	αὐτοῦ	Ἱππίου, καὶ πάντων ἂν τῶν
[228]	καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα λαμβάνοντες	αὐτοῦ	τῆς σοφίας φοιτῷεν ἐκ τῶν
[228]	ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν οἱ πολῖται	αὐτοῦ,	τό τε γνῶθι σαυτόν καὶ
[228]	ἑκάστων, κἄπειτα τῆς σοφίας τῆς	αὑτοῦ,	ἥν τ' ἔμαθεν καὶ ἣν
[228]	ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον	αὑτοῦ	ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα τῆς σοφίας
[225]	ἄξιον τὸ φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ	τούτου	ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν
[226]	φυτεύει τὸ φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ	τούτου	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ
[225]	ἐπιστήμονα εἶναι περὶ τῆς ἀξίας	τούτου	ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.
[229]	ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ	ἀδελφοῦ	αὐτοῦ Ἱππίου, καὶ πάντων ἂν
[229]	ἐν ᾧ λέγει- (μνῆμα τόδ'	Ἱππάρχου·	μὴ φίλον ἐξαπάτα. ἐγὼ οὖν
[228]	τἆλλα τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ	Ἱππάρχου	ῥήματα μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα
[229]	τοῖς ἐπὶ δεξιά μνῆμα τόδ'	Ἱππάρχου·	στεῖχε δίκαια φρονῶν φησίν. Ἔστι
[231]	εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως γε	σὺ	ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ καὶ τόδε
[227]	ἑταῖρε, λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ	σὺ	αὐτὸς πότερον φιλεῖς ὃ ἂν
[229]	Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ (ὅπως οὐ	σὺ	ἐμὲ ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ' ὅντινα
[231]	ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν καὶ	σὺ	ἐμὲ μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ
[226]	οὕτω μέν, ὦ θαυμάσιε, ὡς	σὺ	λέγεις, οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων οὐδεὶς
[228]	Δία, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον	σύ	με ἐξαπατᾷς καὶ οὐκ οἶδα
[230]	ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν εἰ (ἃ)	σύ	με ἠρώτας τὰ νυνδή, διὰ
[230]	τοῦτο γὰρ εἶναι σιτίον κἂν	σύ	που ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ;
[228]	δὲ αὐτῷ οἱ περὶ τὸ	ἄστυ	τῶν πολιτῶν πεπαιδευμένοι ἦσαν καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007