Pages
[231]	κέρδος κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν	γε	ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν δὲ κακόν,
[226]	ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί	γε	ἀπὸ τούτων κερδαίνειν τῶν σιτίων
[231]	ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ ἀξίᾳ	γε	ἀργύριον χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα,
[230]	τὰ δὲ κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ	γε	διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου,
[231]	Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα τοῦτό	γέ	ἐστι κέρδος, τὸ ὁτιοῦν κτῆμα
[227]	κέρδη βούλονται ἔχειν, εἴπερ ἀγαθά	γέ	ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ' ὧν
[229]	ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό	γε	εὔηθες ἀλλὰ τὸν μὲν Ἁρμόδιον
[232]	γάρ, ὦ Σώκρατες, μᾶλλον ἐμέ	γε	ἢ πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἴσως
[226]	ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί	γε	κερδαίνειν ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν
[230]	ἢ τὸ πονηρόν· οὔκουν μᾶλλόν	γε	κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον ὄν, ὡς
[231]	κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι κακόν	γε	λέγω, ἀλλ' ἐὰν χρυσίον ἢ
[227]	ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ' ὧν	γε	μέλλουσιν, ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν
[230]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός	γε	οἶμαι οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον
[230]	τοῦ κέρδους διανοώμεθα, ὡς κέρδος	γε	ὁμοίως ἐστὶ καὶ τὸ πονηρὸν
[230]	σιτία, ἐστὸν ἀμφότερα καὶ ταύτῃ	γε	οὐδὲν διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ
[230]	κέρδος τι κακόν. Κέρδος δέ	γε	οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν αὐτῶν τὸ
[226]	φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ που τούτους	γε	οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὲν δὴ τούς	γε	πονηροὺς αὐτὸς εἶπες ὅτι καὶ
[230]	ἑτέρου σιτίον, ἢ ὁμοίως τοῦτό	γε,	σιτία, ἐστὸν ἀμφότερα καὶ ταύτῃ
[231]	ὅτι εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως	γε	σὺ ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ καὶ
[229]	οὐ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί	γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς οὐ τῇ
[229]	ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί	γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς τὸ ζημιοῦσθαι
[232]	ὁ λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί	γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ δὲ μή, ἐγώ
[226]	οἴεται κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί	γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν ποτε λέγεις
[230]	τὸ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι πᾶν	γε·	τουτί μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι οὖν οἵ	γε	φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς ὅ	γε	φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες, οἴεται δεῖν
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς	γε,	ὦ ἑταῖρε, λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς.
[231]	κακόν, οὐ ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε	δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν ὡς
[226]	λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε	δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν εἰ μὴ
[231]	ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε	δοκῶ τοῦτο καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	τὸ δέ τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ τοῦτο·
[227]	πρᾶγμα πονηρὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ	ἔμοιγε.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν ὀλίγον πρότερον
[227]	τὰ δὲ κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε	φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ κέρδος
[231]	δὲ ζημία κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ	ἔγωγε	ὅτι εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἀδίκως
[227]	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ	ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ
[227]	ᾖ, ἢ οὐ φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ τι ἀγαθόν,
[227]	λέγεις ἐναντίον τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν ὅτῳ ἀγαθόν
[230]	ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ ποτοῦ οὖν
[226]	τὸν ἵππον διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ	ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί γε
[226]	ἂν ἄγῃ πάντα; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ	ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα οἴεταί γε
[226]	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ	ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα
[225]	τούτου ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν ἐπιστήμων περὶ
[231]	κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ	ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν δὲ κτησάμενος ἀπὸ
[230]	τροφὴ σώματός ἐστιν, διὰ τοῦτο	ἔγωγε·	τοῦτο γὰρ εἶναι σιτίον κἂν
[231]	σμικρὸν ᾖ ἐάντε μέγα, τὸ	δὲ	ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί, κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ	δὲ	ἄξιον αὖ λέγεις κεκτῆσθαι τὸ
[231]	ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ	δὲ	ἄξιον λέγεις ἄξιον εἶναι ἄλλο
[228]	ὢν καλός τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ	δὲ	αὐτῷ οἱ περὶ τὸ ἄστυ
[230]	ἕτερον κέρδος τι κακόν. Κέρδος	δέ	γε οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν αὐτῶν
[229]	πολλὰ καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα· ἔστι	δὲ	δὴ καὶ τοῦτο ἐπὶ τῇ
[228]	ἐπὶ τὰ λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν	δὲ	δύο τὠπιγράμματε· ~ἐν μὲν τοῖς
[231]	μὲν κέρδος ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ	δὲ	ζημία κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε
[226]	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί	δέ;	Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς
[227]	δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ	δὲ	κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται.
[230]	μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι, τὰ	δὲ	κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ γε διαφέρει
[230]	τὸ μὲν αὐτῶν ἀγαθόν, τὸ	δὲ	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[231]	ἐάν γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐὰν	δὲ	κακόν, οὐ ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ	δὲ	κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[231]	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν	δὲ	κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως κέρδος ἂν
[226]	ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί	δέ;	Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια ἱστία καὶ
[226]	κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος	δὲ	λέγεις ἐναντίον τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι	δὲ	λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ ἄλλο τι;
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ	δὲ	μή, ἐγώ σε ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς
[228]	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον	δὲ	ὂν κακῷ ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[229]	καὶ λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ	δὲ	οὐ μέμνημαι τὸν οὖν νεανίσκον
[232]	ἀλλὰ τῶν κερδῶν τἀγαθά, τὰ	δὲ	πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	ὁ μὲν χρηστός ἐστιν, ὁ	δὲ	πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[226]	γιγνώσκοντες, δῆλον ὅτι ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι	δὲ	τὰ οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ ἄξια
[227]	ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον	δὲ	τῇ ζημίᾳ τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι	δέ	τι ἀγαθόν, ὃ οὐ φιλεῖς,
[230]	μέν τι ἀγαθὸν εἶναι, τὸ	δέ	τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	φαίνονται τοῦτον τὸν τρόπον· ὃν	δὲ	τὸ πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν
[229]	καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν, ἐν	δὲ	τοῖς ἐπὶ δεξιά μνῆμα τόδ'
[228]	ἐκόμισεν εἰς τὴν πόλιν, Σιμωνίδην	δὲ	τὸν Κεῖον ἀεὶ περὶ αὑτὸν
[229]	εἶναι τὸν Ἵππαρχον. ἐν ἐκείνῳ	δὲ	τῷ χρόνῳ αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον
[229]	στεῖχε δίκαια φρονῶν φησίν. Ἔστι	δὲ	τῶν ποιημάτων καὶ ἄλλα ἐν
[228]	ἐμῷ τε καὶ σῷ, Πεισιστράτου	δὲ	ὑεῖ τοῦ ἐκ Φιλαϊ δῶν,
[229]	ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος. Λέγεται	δὲ	ὑπὸ τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ
[232]	Ὁμολογῶ γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς	δὲ	χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ ὁμολογεῖς
[231]	οὐ φῂς ἄξιον εἶναι, τὸ	δὲ	χρυσίον ἔλαττον ὂν ἄξιον φῂς
[231]	κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ τὰ	τοιάδε	λέγεις, ἐάν τις ἑστιαθείς, μηδὲν
[230]	καὶ τὸ κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μηδὲ	τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς ἐναντίον
[228]	αὐτὰ διιέναι, ὥσπερ νῦν ἔτι	(οἵδε	ποιοῦσιν, καὶ ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν
[225]	δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν	τοιόνδε	λέγεις τὸν φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν
[231]	σὺ ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ καὶ	τόδε	ἀπόκριναι· ἐάν τις ἔλαττον ἀναλώσας
[227]	δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ότι καὶ	τόδε	αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ
[226]	κερδαίνειν· ἀλλ' οὕτω μέν, ὦ	θαυμάσιε,	ὡς σὺ λέγεις, οὐκ ἔστ'
[232]	μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἠνάγκακε	γάρ, ὦ Σώκρατες, μᾶλλον ἐμέ
[232]	τὰ κέρδη ὁ λόγος ἡμᾶς	ἠνάγκακε	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα σοι, ὡς	ἔοικε,	τοῦ κέρδους τὸ μέν τι
[231]	χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα, ὡς	ἔοικε,	τῷ κέρδει τοῦτο προσεῖναι, τὴν
[228]	γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς	με	ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία λέγων οἷς
[228]	ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον σύ	με	ἐξαπατᾷς καὶ οὐκ οἶδα ὅπῃ
[226]	Τοῦτο λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν	με	ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν, ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη
[230]	κακόν· ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς	με	ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω. σιτίον
[229]	ὦ Σώκρατες, ἢ οὐ φίλον	με	ἡγεῖσθαι ἤ, εἰ ἡγῇ φίλον,
[230]	(ὥσπερ ἂν εἰ (ἃ) σύ	με	ἠρώτας τὰ νυνδή, διὰ τί
[232]	Ἠνάγκακε γάρ, ὦ Σώκρατες, μᾶλλον	ἐμέ	γε ἢ πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ καὶ	ἐμὲ	εἰ οὐ καὶ ἐγώ· ὁμολογήσω
[229]	ἐγὼ γὰρ (ὅπως οὐ σὺ	ἐμὲ	ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ' ὅντινα μέντοι
[231]	ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν καὶ σὺ	ἐμὲ	μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν
[226]	αὐτὸς οἴει, ἀλλ' ὡς ἀληθῶς	εἰπέ·	ἆρ' ἔστιν ὅντινα οἴει γεωργικὸν
[231]	Καὶ ἐγὼ μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι.	φέρε	γάρ, ἐάν τις χρυσίου σταθμὸν
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς γε, ὦ	ἑταῖρε,	λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ
[229]	μὴ φίλον ἐξαπάτα. ἐγὼ οὖν	σὲ	ἐμοὶ ὄντα φίλον οὐ δήπου
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ δὲ μή, ἐγώ	σε	ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς μοι τοὺς ἀγαθοὺς
[228]	εἰς τὴν γῆν ταυτηνί, καὶ	ἠνάγκασε	τοὺς ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως
[229]	τοῦτον τέως μὲν θαυμάζειν τόν	τε	Ἁρμόδιον καὶ τὸν Ἀριστογείτονα ὡς
[228]	θαυμάζοιεν οἱ πολῖται αὐτοῦ, τό	τε	γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν
[228]	σοφίας φθονεῖν, ἅτε ὢν καλός	τε	κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ οἱ
[230]	φράσω. σιτίον ἐστίν τι ἀγαθόν	τε	καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	τυγχάνειν ἐρῶντά τινος τῶν νέων	τε	καὶ καλῶν καὶ γενναίων τῶν
[228]	μάλιστα; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν ἐμῷ	τε	καὶ σῷ, Πεισιστράτου δὲ ὑεῖ
[228]	πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος, ὃς ἄλλα	τε	πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα σοφίας
[228]	οἰόμενος δεῖν οὐδενὶ σοφίας φθονεῖν,	ἅτε	ὢν καλός τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ
[228]	λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ δύο	τὠπιγράμματε·	~ἐν μὲν τοῖς (ἐπ' ἀριστερὰ
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ	ἀνδρειότατε	πάντων, οὐ τὸ κερδαλέον ἀγαθὸν
[227]	κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ	γλυκύτατε,	τὸ κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι
[232]	νῦν δ' οὖν, εἴτε πέπεισαι	εἴτε	ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς γοῦν ἡμῖν
[232]	πείσειεν ἄν· νῦν δ' οὖν,	εἴτε	πέπεισαι εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς
[231]	κερδαλέον ἐστίν, ἐάντε σμικρὸν ᾖ	ἐάντε	μέγα, τὸ δὲ ἀνάξιον ἀκερδές.
[231]	σώματος ὑγρᾷ τροφῇ, ~ἐάντε χρηστὴ	(ἐάντε	πονηρὰ ᾖ, τοῦτο τὸ ὄνομά
[231]	μὲν ἄξιον ἄρα κερδαλέον ἐστίν,	ἐάντε	σμικρὸν ᾖ ἐάντε μέγα, τὸ
[231]	τῇ τοῦ σώματος ὑγρᾷ τροφῇ,	~ἐάντε	χρηστὴ (ἐάντε πονηρὰ ᾖ, τοῦτο
[230]	δεῖ ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι, διὰ τί	ποτε	ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος καλεῖς, τί
[225]	Τί γὰρ τὸ φιλοκερδές; Τί	ποτέ	ἐστιν, καὶ τίνες οἱ φιλοκερδεῖς;
[230]	ἠρώτας τὰ νυνδή, διὰ τί	ποτε	καὶ τὸ ἀγαθὸν σιτίον καὶ
[226]	φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν	ποτε	λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ
[229]	καὶ καλῶν καὶ γενναίων τῶν	τότε	καὶ λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ, ἐγὼ
[226]	λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ	ἑκάστοτε	ὑπὸ ἀπληστίας καὶ πάνυ (σμικρὰ
[226]	φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου, ὦ	βέλτιστε,	γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν·
[230]	οἶμαι οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον	οὔτε	ἧττόν ἐστιν, οὔτε ὁ χρηστὸς
[230]	ἄνθρωπός γε οἶμαι οὐδέτερος οὐδετέρου	οὔτε	μᾶλλον οὔτε ἧττόν ἐστιν, οὔτε
[230]	οὔτε ὁ χρηστὸς τοῦ πονηροῦ	οὔτε	ὁ πονηρὸς τοῦ χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	οὔτε μᾶλλον οὔτε ἧττόν ἐστιν,	οὔτε	ὁ χρηστὸς τοῦ πονηροῦ οὔτε
[230]	γὰρ αὐτῶν οὔτε τὸ μᾶλλον	οὔτε	τὸ ἧττον πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ
[230]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν	οὔτε	τὸ μᾶλλον οὔτε τὸ ἧττον
[229]	ἐπὶ δεξιά μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου·	στεῖχε	δίκαια φρονῶν φησίν. Ἔστι δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007