Pages
[227]	οὖν ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ τῆς	ζημίας	ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ τῆς	ζημίας	ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς	ζημίας	ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ τοῦ κέρδους
[225]	οὖν ἐπιστήμων περὶ φυτῶν τῆς	ἀξίας,	ἐν ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι καὶ
[225]	φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι περὶ τῆς	ἀξίας	τούτου ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[229]	τὴν τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς	κανηφορίας	ἐπεὶ τοῦτό γε εὔηθες ἀλλὰ
[226]	φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ	ἀπληστίας	καὶ πάνυ (σμικρὰ καὶ ὀλίγου
[228]	τε πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα	σοφίας	ἀπεδείξατο, καὶ τὰ Ὁμήρου ἔπη
[228]	αὑτοῦ ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα τῆς	σοφίας	ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον μὲν τὰ
[228]	τῶν δήμων ἑκάστων, κἄπειτα τῆς	σοφίας	τῆς αὑτοῦ, ἥν τ' ἔμαθεν
[228]	ἄρχοι, οὐκ οἰόμενος δεῖν οὐδενὶ	σοφίας	φθονεῖν, ἅτε ὢν καλός τε
[228]	καὶ γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ τῆς	σοφίας	φοιτῷεν ἐκ τῶν ἀγρῶν καὶ
[225]	ὧν οἱ δεξιοὶ περὶ τὰς	δίκας	καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν οἶμαι
[228]	ἐπ' Ἀνακρέοντα τὸν Τήιον πεντηκόντορον	στείλας	ἐκόμισεν εἰς τὴν πόλιν, Σιμωνίδην
[226]	ἐστιν· τοῦτο μὲν γὰρ ἤδη	ἡμᾶς	αὐτοὺς τῷ λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι
[230]	καὶ κερδαλέα, τουτὶ δὴ δεῖ	ἡμᾶς	ἐπισκέψασθαι, διὰ τί ποτε ἀμφότερα
[232]	πάντα τὰ κέρδη ὁ λόγος	ἡμᾶς	ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα
[228]	τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς	Ἑρμᾶς	κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐν μέσῳ
[228]	ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι, ταῦτα αὐτὸς	ἐντείνας	εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα καὶ
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τίνας	οὖν ποτε λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς;
[228]	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὁρᾷς	οὖν, ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες
[231]	κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὁρᾷς	οὖν ὡς πάλιν αὖ περιτρέχεις
[227]	οὐ τολμῶσι κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ὁρᾷς,	ὦ γλυκύτατε, τὸ κερδαίνειν ἄρτι
[232]	δὲ μή, ἐγώ σε ὑπομνήσω.	ἠμφεσβήτησάς	μοι τοὺς ἀγαθοὺς μὴ πάντα
[229]	καὶ πάντων ἂν τῶν παλαιῶν	ἤκουσας	ὅτι ταῦτα μόνον τὰ ἔτη
[231]	λέγεις, ἐάν τις ἑστιαθείς, μηδὲν	ἀναλώσας	ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	ἐάν τις χρυσίου σταθμὸν ἥμισυν	ἀναλώσας	διπλάσιον λάβῃ ἀργυρίου, κέρδος ἢ
[231]	ἄν τις κτήσηται ἢ μηδὲν	ἀναλώσας,	ἢ ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ;
[231]	τόδε ἀπόκριναι· ἐάν τις ἔλαττον	ἀναλώσας	πλέον κτήσηται, φῂς κέρδος εἶναι;
[231]	ἢ μηδὲν ἀναλώσας, ἢ ἔλαττον	ἀναλώσας	πλέον λάβῃ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκῶ
[231]	ἐὰν χρυσίον ἢ ἀργύριον ἔλαττον	ἀναλώσας	πλέον λάβῃ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ ἐγὼ
[225]	ἐμβάλωμεν, ὧν οἱ δεξιοὶ περὶ	τὰς	δίκας καλλιεποῦνται. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν
[228]	παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ	τὰς	ὁδοὺς ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος
[228]	Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον σύ με	ἐξαπατᾷς	καὶ οὐκ οἶδα ὅπῃ ἐν
[229]	γὰρ (ὅπως οὐ σὺ ἐμὲ	ἐξαπατᾷς	οὐκ οἶδ' ὅντινα μέντοι τρόπον
[228]	δ' ἐποίει βουλόμενος παιδεύειν τοὺς	πολίτας,	ἵν' ὡς βελτίστων ὄντων αὐτῶν
[227]	αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ ἀγαθὰ	πάντας	καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ ὁμολογεῖς ἅπαντα	ἅπαντας·	ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων, καὶ τοὺς	περιαλγήσαντας	ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως ἀποκτεῖναι
[225]	(πονηροὺς καὶ ἥττους τοῦ κέρδους,	γιγνώσκοντας	ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν ἀφ'
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν τὸ ἀγαθὸν	φιλοῦντας	φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς με	ἐρωτᾷς;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω. σιτίον ἐστίν
[230]	ἂν εἰ (ἃ) σύ με	ἠρώτας	τὰ νυνδή, διὰ τί ποτε
[228]	Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν,	ἐπίτηδες	ἐναντία λέγων οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν.
[231]	ἐάντε μέγα, τὸ δὲ ἀνάξιον	ἀκερδές.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ
[225]	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί γὰρ τὸ	φιλοκερδές;	Τί ποτέ ἐστιν, καὶ τίνες
[229]	τῆς κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό γε	εὔηθες	ἀλλὰ τὸν μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι
[231]	ἄξιον αὖ λέγεις κεκτῆσθαι τὸ	ἀνωφελὲς	ἢ τὸ ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ
[225]	φιλοκερδές; Τί ποτέ ἐστιν, καὶ	τίνες	οἱ φιλοκερδεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν
[226]	που τούτους γε οὓς διεληλύθαμεν,	οἵτινες	γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ
[232]	δὴ τούς γε πονηροὺς αὐτὸς	εἶπες	ὅτι καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα
[228]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ Δία, ὦ	Σώκρατες,	ἀλλὰ τοὐναντίον σύ με ἐξαπατᾷς
[231]	εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν δήπου, ὦ	Σώκρατες·	ἀντὶ δωδεκαστασίου γὰρ διστάσιον αὐτῷ
[227]	ἀφ' ὧν γε μέλλουσιν, ὦ	Σώκρατες,	βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι
[226]	φιλοκερδής. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ, ὦ	Σώκρατες,	βούλομαι λέγειν τούτους φιλοκερδεῖς εἶναι,
[229]	Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις τοίνυν, ὦ	Σώκρατες,	ἢ οὐ φίλον με ἡγεῖσθαι
[232]	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ, ὦ	Σώκρατες,	μᾶλλον ἐμέ γε ἢ πέπεικεν.
[225]	παντὸς ὅ γε φιλοκερδής, ὦ	Σώκρατες,	οἴεται δεῖν κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή
[227]	ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ τις, ὦ	Σώκρατες	οἶμαι ὀρθῶς λαμβάνοι τὸν (φιλοκερδῆ.
[232]	Οὐκοῦν κατὰ τὸν σὸν λόγον	πάντες	ἄνθρωποι φιλοκερδεῖς ἂν εἶεν, καὶ
[227]	ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πάντες	αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον τὸν
[229]	ἀναθῶμαι, ὡς οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν	πάντες	ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί
[227]	καὶ σοὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι	ἅπαντες	οὐ δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ φιλεῖν,
[228]	ῥήματα μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα	παριόντες	ἄνω καὶ κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες
[226]	δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν εἰ μὴ	γιγνώσκοντες,	δῆλον ὅτι ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου, ὦ βέλτιστε,	γιγνώσκοντες	ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν· τοῦτο
[225]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν σοι δοκοῦσιν	γιγνώσκοντες	ὅτι οὐδενός ἐστιν ἄξια, ἢ
[226]	τούτους γε οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες	γιγνώσκοντες	τὰ οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ τούτων
[228]	παριόντες ἄνω καὶ κάτω καὶ	ἀναγιγνώσκοντες	καὶ γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ τῆς
[228]	κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα	λαμβάνοντες	αὐτοῦ τῆς σοφίας φοιτῷεν ἐκ
[225]	ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ γὰρ	ἀγνοοῦντες,	ἀνοήτους λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	ὅτι οὐδενός ἐστιν ἄξια, ἢ	ἀγνοοῦντες;	εἰ γὰρ ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις
[226]	εἰ μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον ὅτι	ἀγνοοῦντες,	οἰόμενοι δὲ τὰ οὐδενὸς ἄξια
[226]	λέγεις, οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων οὐδεὶς	φιλοκερδής.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ, ὦ Σώκρατες,
[227]	τὸ πρότερον ἐλέγομεν, οὐδεὶς ἦν	φιλοκερδής.	ποτέρῳ οὖν ἄν τις τῷ
[225]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς ὅ γε	φιλοκερδής,	ὦ Σώκρατες, οἴεται δεῖν κερδαίνειν.
[229]	Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ	Ἑρμῆς	ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος
[228]	τοὺς ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως	ἐφεξῆς	αὐτὰ διιέναι, ὥσπερ νῦν ἔτι
[229]	οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ τὴν	τῆς	ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας ἐπεὶ
[225]	Τίς οὖν ἐπιστήμων περὶ φυτῶν	τῆς	ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι
[225]	τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι περὶ	τῆς	ἀξίας τούτου ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ;
[230]	ὁ αὐτὸς ἂν τρόπος εἴη	τῆς	ἀποκρίσεως, ὅτι τῇ τοῦ σώματος
[228]	δήμων ἑκάστων, κἄπειτα τῆς σοφίας	τῆς	αὑτοῦ, ἥν τ' ἔμαθεν καὶ
[227]	κέρδους οὖν ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ	τῆς	ζημίας ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Υπὸ ἀμφοτέρων·
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ	τῆς	ζημίας ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται.
[227]	Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ ὑπὸ	τῆς	ζημίας ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ τοῦ
[229]	διὰ τὴν τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν	τῆς	κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό γε εὔηθες
[228]	ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα	τῆς	σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον μὲν
[228]	καὶ τῶν δήμων ἑκάστων, κἄπειτα	τῆς	σοφίας τῆς αὑτοῦ, ἥν τ'
[228]	ἀναγιγνώσκοντες καὶ γεῦμα λαμβάνοντες αὐτοῦ	τῆς	σοφίας φοιτῷεν ἐκ τῶν ἀγρῶν
[227]	ζημίᾳ τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀγαθὸν ἄρα τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	ὁ δὲ πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ἄνθρωπός γε οἶμαι οὐδέτερος
[226]	καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς οὐδενὸς ἀξίους
[232]	μᾶλλον ἐμέ γε ἢ πέπεικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ἴσως μετὰ τοῦτο καὶ
[227]	οἱ χρηστοὶ οὐ τολμῶσι κερδαίνειν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ὁρᾷς, ὦ γλυκύτατε, τὸ
[230]	κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ τοῦτο.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ὡς ἐναντίον ὂν τῷ
[229]	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ὡς οὐ τῇ ζημίᾳ
[229]	ἄνθρωποι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλ' ὡς τὸ ζημιοῦσθαι καὶ
[227]	ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	ἅπαντας· ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ μὲν δὴ τούς γε
[229]	τοῖς λόγοις, οὐ δύναμαι πεισθῆναι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ μὴν καὶ ὥσπερ πεττεύων
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ ἴσως
[226]	(μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ στρατηγὸς γιγνώσκων ὅτι ἡ
[226]	πολλοῦ ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἄλλο τι οὖν οἵ γε
[230]	δέ τι κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ τοῦτο· ἔστω
[230]	τε καὶ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρ' οὖν μᾶλλόν τι αὐτῶν
[225]	ὅμως τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρ' οὖν τοιόνδε λέγεις τὸν
[231]	Ἔμοιγε δοκῶ τοῦτο καλεῖν κέρδος.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρα καὶ τὰ τοιάδε λέγεις,
[227]	ὦ Σώκρατες, βλαβήσεσθαι τῶν κερδῶν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Βλαβήσεσθαι δὲ λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Βλάπτονται ὑπὸ τῆς ζημίας ἄρα
[231]	τῇ ἀξίᾳ γε ἀργύριον χρυσίου.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Δεῖ ἄρα, ὡς ἔοικε, τῷ
[230]	πᾶν γε· τουτί μοι ἀνάθου.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Δοκεῖ ἄρα σοι, ὡς ἔοικε,
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν γε ἀγαθόν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐὰν δὲ κακόν, οὐ ζημίαν
[230]	γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Πῶς με ἐρωτᾷς;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐγὼ φράσω. σιτίον ἐστίν τι
[232]	λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Εἰ δὲ μή, ἐγώ σε
[228]	ὄντι ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φημί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐναντίον δὲ ὂν κακῷ ἀγαθὸν
[227]	ἄρα ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐναντίον δὲ τῇ ζημίᾳ τὸ
[230]	μηδέτερον τούτων προσείη; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀδύνατον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη μὲν ὁμοίως
[227]	ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἐροῦ δὴ καὶ ἐμὲ εἰ
[227]	ἢ οὐ φιλεῖς; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἔστι δέ τι ἀγαθόν, ὃ
[227]	ἐναντίον τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἔστιν οὖν ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι
[228]	λόγοις ἄνω καὶ κάτω στρέφεις.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Εὐφήμει· οὐ μεντἂν καλῶς ποιοίην
[227]	ὑπὸ τοῦ κέρδους τοῦ πονηροῦ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἦ δοκεῖ οὖν τί σοι
[231]	ἀργύριον ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ ἐγὼ μέλλω τοῦτο ἐρήσεσθαι.
[231]	διστάσιον αὐτῷ καθίσταται τὸ χρυσίον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ μὴν πλέον γ' εἴληφεν·
[230]	ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Καὶ περὶ ποτοῦ οὖν ὁ
[227]	ζημίας ἄρα ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κακὸν ἄρα ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	φιλοῦσι τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κέρδος δὲ λέγεις ἐναντίον τῇ
[225]	ὦ Σώκρατες, οἴεται δεῖν κερδαίνειν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Μή μοι οὕτως εἰκῇ, ὥσπερ
[226]	δεῖν κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τοῦτο λέγω.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Μὴ τοίνυν με ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν,
[232]	ἥκει ἡμῖν ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Μνημονεύεις οὖν ὅθεν ἡμῖν οὗτος
[228]	ἀγαθὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὠμολογήσαμεν γάρ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὁρᾷς οὖν, ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν,
[231]	ζημίαν κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὁρᾷς οὖν ὡς πάλιν αὖ
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τί οὖν δὴ τοῦτο;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ότι καὶ τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν,
[226]	οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐ δήπου, ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες
[227]	φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐ μανικούς γε, ὦ ἑταῖρε,
[230]	καὶ τὸ χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐδὲν ἄρα μᾶλλον κερδαίνει ὁ
[230]	ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν οὔτε τὸ
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε ὅτι εἴπω.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκ ἀδίκως γε σὺ ἀπορῶν.
[226]	ἵππον διαφθείρει; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκ ἄρα οἴεταί γε ἀπὸ
[226]	ἄγῃ πάντα; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκ ἄρα οἴεταί γε κερδαίνειν
[232]	καὶ οἱ πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκ ἄρα ὀρθῶς ὀνειδίζει, εἴ
[231]	κτήσαιτο ἢ ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκ ἄρα τοῦτό γέ ἐστι
[226]	ὅτι ἀδύνατον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκεῖ.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν εἰ μὴ γιγνώσκοντες, δῆλον
[227]	πάντας καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν καὶ οἱ ἀγαθοὶ πάντα
[230]	τὸ δὲ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν καὶ ποτὸν καὶ τἆλλα
[232]	μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν κατὰ τὸν σὸν λόγον
[232]	δὲ πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν νῦν πάντα τὰ κέρδη
[230]	τοῦ χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν οὕτω καὶ περὶ τοῦ
[232]	ὠφέλιμον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Τὸ ὠφέλιμον δήπου.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν;
[232]	ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε πάντων, οὐ
[228]	πονηρὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε.	~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν ὀλίγον πρότερον τὸ
[227]	κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς φαίνονται τοῦτον
[228]	Τίνι τούτῳ; καὶ τί μάλιστα;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πολίτῃ μὲν ἐμῷ τε καὶ
[231]	κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μέντοι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πότερον οὔκ, ἐὰν κακόν; Ἢ
[225]	ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν μηδενὸς ἀξίων.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Πότερον οὖν σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες
[225]		~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί γὰρ τὸ φιλοκερδές; Τί
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα
[226]	τῶν μηδενὸς ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τί δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια
[226]	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκουν φαίνεταί γε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τίνας οὖν ποτε λέγεις τοὺς
[225]	ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τίς οὖν ἐπιστήμων περὶ φυτῶν
[231]	ἢ κεκτῆσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί, κεκτῆσθαι.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ δὲ ἄξιον αὖ λέγεις
[231]	δὲ ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ δὲ ἄξιον λέγεις ἄξιον
[227]	κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ δὲ κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν;
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει γὰρ οὕτως.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ μὲν ἄξιον ἄρα κερδαλέον
[225]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐγὼ μὲν οἶμαι γεωργόν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τὸ οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν ἄλλο
[232]	μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ οὖν.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τοὺς δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι
[227]	ἄρα τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τοὺς οὖν τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας
[230]	πρόσεστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γὰρ δή.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τῷ δὴ τοιούτῳ πράγματι πῶς
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὑγίειαν δὲ κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι λέγω.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ὑπὸ τοῦ κέρδους οὖν ζημιοῦνται
[226]	κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	αὐλητὴς	αὐλοὺς οὐδενὸς ἀξίους ἔχων ἢ
[226]	ἔχων ἢ κιθαριστὴς λύραν ἢ	τοξότης	τόξον ἢ ἄλλος ὁστισοῦν συλλήβδην
[226]	αὐλοὺς οὐδενὸς ἀξίους ἔχων ἢ	κιθαριστὴς	λύραν ἢ τοξότης τόξον ἢ
[231]	καὶ τὸ πονηρὸν κέρδος κέρδος	φῂς	ἀμφότερον εἶναι τί τὸ αὐτὸ
[231]	πλέον ὂν τοῦ χρυσίου οὐ	φῂς	ἄξιον εἶναι, τὸ δὲ χρυσίον
[231]	δὲ χρυσίον ἔλαττον ὂν ἄξιον	φῂς	εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει γὰρ
[231]	τις ἔλαττον ἀναλώσας πλέον κτήσηται,	φῂς	κέρδος εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι κακόν
[229]	πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ τὴν τῆς	ἀδελφῆς	ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό
[232]	εἴτε πέπεισαι εἴτε ὁπωσδὴ ἔχεις,	σύμφῃς	γοῦν ἡμῖν πάντα τὰ κέρδη
[225]	ἀπόκριναι, ὥσπερ ἂν εἰ ἐξ	ἀρχῆς	πάλιν ἠρώτων· οὐχὶ ὁμολογεῖς τὸν
[229]	ποιημάτων καὶ ἄλλα ἐν ἄλλοις	Ἑρμαῖς	πολλὰ καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα· ἔστι
[229]	τὰ ἔτη τυραννὶς ἐγένετο ἐν	Ἀθήναις,	τὸν δ' ἄλλον χρόνον ἐγγύς
[228]	σοφώτατα εἶναι, ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας	εἰς	ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα καὶ ἐπιδείγματα
[228]	τὰ Ὁμήρου ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν	εἰς	τὴν γῆν ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε
[228]	τὸν Τήιον πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν	εἰς	τὴν πόλιν, Σιμωνίδην δὲ τὸν
[231]	οὖν ὡς πάλιν αὖ περιτρέχεις	εἰς	τὸ αὐτό; τὸ μὲν κέρδος
[231]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον	λέγεις	ἄξιον εἶναι ἄλλο τι ἢ
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ τὰ τοιάδε	λέγεις,	ἐάν τις ἑστιαθείς, μηδὲν ἀναλώσας
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος δὲ	λέγεις	ἐναντίον τῇ ζημίᾳ; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε.
[225]	ἐκτραφέντος κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν	λέγεις;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ παντὸς ὅ γε
[227]	τῶν κερδῶν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλαβήσεσθαι δὲ	λέγεις	ζημιώσεσθαι ἢ ἄλλο τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	οὖν ἀξιοῦν κερδαίνειν ἄλλο τι	λέγεις	ἢ οἴεσθαι δεῖν κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον αὖ	λέγεις	κεκτῆσθαι τὸ ἀνωφελὲς ἢ τὸ
[226]	μέν, ὦ θαυμάσιε, ὡς σὺ	λέγεις,	οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων οὐδεὶς φιλοκερδής.
[231]	ἐμοῦ λέγοντος σκόπει· ἆρα κέρδος	λέγεις	πᾶν κτῆμα ὃ ἄν τις
[230]	πονηρὸς τοῦ χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ	λέγεις.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν οὕτω καὶ περὶ
[225]	ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν τοιόνδε	λέγεις	τὸν φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν φυτεύων
[227]	Οὐ μανικούς γε, ὦ ἑταῖρε,	λέγεις	τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ αὐτὸς
[225]	ἀγνοοῦντες; εἰ γὰρ ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους	λέγεις	τοὺς φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ
[226]	γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν ποτε	λέγεις	τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ που
[232]	δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ	ὁμολογεῖς	ἅπαντα ἅπαντας· ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[225]	ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἠρώτων· οὐχὶ	ὁμολογεῖς	τὸν φιλοκερδῆ ἐπιστήμονα εἶναι περὶ
[227]	γε, ὦ ἑταῖρε, λέγεις τοὺς	φιλοκερδεῖς.	ἀλλὰ σὺ αὐτὸς πότερον φιλεῖς
[232]	τὸν σὸν λόγον πάντες ἄνθρωποι	φιλοκερδεῖς	ἂν εἶεν, καὶ οἱ χρηστοὶ
[226]	ὦ Σώκρατες, βούλομαι λέγειν τούτους	φιλοκερδεῖς	εἶναι, οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας
[225]	γὰρ ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις τοὺς	φιλοκερδεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους λέγω,
[225]	ποτέ ἐστιν, καὶ τίνες οἱ	φιλοκερδεῖς;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν οἳ
[227]	Τοὺς οὖν τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας	φιλοκερδεῖς	καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ
[226]	Τίνας οὖν ποτε λέγεις τοὺς	φιλοκερδεῖς;	οὐ γάρ που τούτους γε
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ	φιλοκερδεῖς	φαίνονται τοῦτον τὸν τρόπον· ὃν
[226]	Ἄλλο τι οὖν οἵ γε	φιλοκερδεῖς	φιλοῦσι τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[227]	ὃν δὲ τὸ πρότερον ἐλέγομεν,	οὐδεὶς	ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν ἄν
[226]	σὺ λέγεις, οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων	οὐδεὶς	φιλοκερδής. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' ἐγώ, ὦ
[231]	τὰ τοιάδε λέγεις, ἐάν τις	ἑστιαθείς,	μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον
[231]	τις ἑστιαθείς, μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ'	εὐωχηθείς,	νόσον κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί'
[227]	οὖν τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς	καλεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς
[230]	τί ποτε ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος	καλεῖς,	τί ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις ὁρῶν;
[227]	δέ τι ἀγαθόν, ὃ οὐ	φιλεῖς,	ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί'
[227]	ἂν ἀγαθὸν ᾖ, ἢ οὐ	φιλεῖς;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ
[227]	Ἀλλὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ ἴσως	φιλεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ
[227]	φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ αὐτὸς πότερον	φιλεῖς	ὃ ἂν ἀγαθὸν ᾖ, ἢ
[225]	καὶ χώρᾳ; ἵνα τι καὶ	ἡμεῖς	τῶν σοφῶν ῥημάτων ἐμβάλωμεν, ὧν
[228]	Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν,	ἐπιχειρεῖς	με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία λέγων
[232]	ἡμῖν ὁμολογούμενον; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Μνημονεύεις	οὖν ὅθεν ἡμῖν οὗτος ὁ
[229]	οὕτως ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Κινδυνεύεις	τοίνυν, ὦ Σώκρατες, ἢ οὐ
[228]	τοῖς λόγοις ἄνω καὶ κάτω	στρέφεις.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ μεντἂν καλῶς
[231]	Εἰ δ' αὖ μὴ αὐτὸς	ἔχεις	ἀποκρίνασθαι, ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος σκόπει·
[232]	οὖν, εἴτε πέπεισαι εἴτε ὁπωσδὴ	ἔχεις,	σύμφῃς γοῦν ἡμῖν πάντα τὰ
[231]	Ὁρᾷς οὖν ὡς πάλιν αὖ	περιτρέχεις	εἰς τὸ αὐτό; τὸ μὲν
[229]	ὅτι ταῦτα μόνον τὰ ἔτη	τυραννὶς	ἐγένετο ἐν Ἀθήναις, τὸν δ'
[228]	με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες ἐναντία λέγων	οἷς	ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ
[229]	πεττεύων ἐθέλω σοι ἐν τοῖς	λόγοις	ἀναθέσθαι ὅτι βούλει τῶν εἰρημένων,
[228]	οὐκ οἶδα ὅπῃ ἐν τοῖς	λόγοις	ἄνω καὶ κάτω στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ὅντινα μέντοι τρόπον ἐν τοῖς	λόγοις,	οὐ δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ
[230]	σιτίον κἂν σύ που ἡμῖν	ὁμολογοῖς.	Ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[228]	ἀεὶ περὶ αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις	μισθοῖς	καὶ δώροις πείθων· ταῦτα δ'
[228]	ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε τοὺς ῥαψῳδοὺς	Παναθηναίοις	ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς αὐτὰ διιέναι,
[228]	Κεῖον ἀεὶ περὶ αὑτὸν εἶχεν,	μεγάλοις	μισθοῖς καὶ δώροις πείθων· ταῦτα
[229]	τῶν ποιημάτων καὶ ἄλλα ἐν	ἄλλοις	Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα·
[231]	ὄνομά ἐστι, ποτόν· καὶ τοῖς	ἄλλοις	ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν καὶ σὺ
[228]	ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς ἐν τοῖς	ἀγροῖς	παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ
[230]	κέρδος καλεῖς, τί ταὐτὸν ἐν	ἀμφοτέροις	ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν εἰ (ἃ)
[228]	αὑτὸν εἶχεν, μεγάλοις μισθοῖς καὶ	δώροις	πείθων· ταῦτα δ' ἐποίει βουλόμενος
[228]	σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς ἐν	τοῖς	ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς
[231]	τὸ ὄνομά ἐστι, ποτόν· καὶ	τοῖς	ἄλλοις ὡσαύτως. Πειρῶ οὖν καὶ
[229]	δὲ δύο τὠπιγράμματε· ~ἐν μὲν	τοῖς	(ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου
[229]	τοῦ δήμου ἕστηκεν, ἐν δὲ	τοῖς	ἐπὶ δεξιά μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου·
[229]	ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω σοι ἐν	τοῖς	λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι βούλει τῶν
[228]	καὶ οὐκ οἶδα ὅπῃ ἐν	τοῖς	λόγοις ἄνω καὶ κάτω στρέφεις.
[229]	οἶδ' ὅντινα μέντοι τρόπον ἐν	τοῖς	λόγοις, οὐ δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[228]	ἐν τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν	αὐτοῖς	Ἑρμᾶς κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐν
[231]	εἶναι τί τὸ αὐτὸ ἐν	αὐτοῖς	ὁρῶν, ὅτι δὴ καὶ τοῦτο
[227]	φιλοκερδῆ, ὃς ἂν σπουδάζῃ ἐπὶ	τούτοις	καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν ἀπ' αὐτῶν,
[228]	(ἵνα πρῶτον μὲν τὰ ἐν	Δελφοῖς	γράμματα τὰ σοφὰ ταῦτα μὴ
[231]	γὰρ καὶ τόδε ἀπόκριναι· ἐάν	τις	ἔλαττον ἀναλώσας πλέον κτήσηται, φῂς
[231]	καὶ τὰ τοιάδε λέγεις, ἐάν	τις	ἑστιαθείς, μηδὲν ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς,
[231]	λέγεις πᾶν κτῆμα ὃ ἄν	τις	κτήσηται ἢ μηδὲν ἀναλώσας, ἢ
[230]	δὴ τοιούτῳ πράγματι πῶς ἄν	τις	μᾶλλον ἢ ἧττον ὁτιοῦν ἂν
[225]	κερδαίνειν ἀξιοῖ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τίς	οὖν ἐπιστήμων περὶ φυτῶν τῆς
[227]	ἦν φιλοκερδής. ποτέρῳ οὖν ἄν	τις	τῷ λόγῳ χρώμενος οὐκ ἂν
[232]	Οὐκ ἄρα ὀρθῶς ὀνειδίζει, εἴ	τίς	τῳ ὀνειδίζει φιλοκερδεῖ εἶναι· τυγχάνει
[231]	τοῦτο ἐρήσεσθαι. φέρε γάρ, ἐάν	τις	χρυσίου σταθμὸν ἥμισυν ἀναλώσας διπλάσιον
[227]	οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ	τις,	ὦ Σώκρατες οἶμαι ὀρθῶς λαμβάνοι
[228]	παίδων ἦν πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος,	ὃς	ἄλλα τε πολλὰ καὶ καλὰ
[227]	δ' ἐστὶ τοῦτον ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ,	ὃς	ἂν σπουδάζῃ ἐπὶ τούτοις καὶ
[228]	τοῦ ἐκ Φιλαϊ δῶν, Ἱππάρχῳ,	ὃς	τῶν Πεισιστράτου παίδων ἦν πρεσβύτατος
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ	στρατηγὸς	γιγνώσκων ὅτι ἡ στρατιὰ αὐτῷ
[232]	οὖν ὅθεν ἡμῖν οὗτος ὁ	λόγος	γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	νῦν πάντα τὰ κέρδη ὁ	λόγος	ἡμᾶς ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ καὶ
[225]	τὸν φιλοκερδῆ, οἷον ἐὰν φυτεύων	γεωργὸς	ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων ὅτι οὐδενὸς
[231]	εἰς τὸ αὐτό; τὸ μὲν	κέρδος	ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ δὲ ζημία
[227]	Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ	κέρδος	ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	Ὑγίειαν δὲ κτησάμενος ἀπὸ ἑστιάσεως	κέρδος	ἂν κτήσαιτο ἢ ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	περὶ τοῦ κέρδους διανοώμεθα, ὡς	κέρδος	γε ὁμοίως ἐστὶ καὶ τὸ
[230]	καὶ ἕτερον κέρδος τι κακόν.	Κέρδος	δέ γε οὐδὲν μᾶλλόν ἐστιν
[226]	τὸ κέρδος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Κέρδος	δὲ λέγεις ἐναντίον τῇ ζημίᾳ;
[231]	ἔλαττον ἀναλώσας πλέον κτήσηται, φῂς	κέρδος	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι κακόν γε
[231]	ὁρῶν, ὅτι δὴ καὶ τοῦτο	κέρδος	ἐστίν; Εἰ δ' αὖ μὴ
[227]	Ἐναντίον δὲ τῇ ζημίᾳ τὸ	κέρδος.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα
[226]	οἵ γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ	κέρδος;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος δὲ
[227]	Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα τὸ	κέρδος.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν
[230]	μᾶλλον κερδαίνει ὁ τὸ χρηστὸν	κέρδος	ἔχων ἢ τὸ πονηρόν· οὔκουν
[231]	ἥμισυν ἀναλώσας διπλάσιον λάβῃ ἀργυρίου,	κέρδος	ἢ ζημίαν εἴληφεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ζημίαν
[229]	ζημίᾳ καὶ τῷ ζημιοῦσθαι τὸ	κέρδος	καὶ τὸ κερδαίνειν ἐναντίον; ~(ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	μιμεῖσθαι οὕτως ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν	κέρδος	καὶ τὸ πονηρὸν κέρδος κέρδος
[230]	διὰ τί ποτε ἀμφότερα αὐτὰ	κέρδος	καλεῖς, τί ταὐτὸν ἐν ἀμφοτέροις
[231]	χρηστὸν κέρδος καὶ τὸ πονηρὸν	κέρδος	κέρδος φῂς ἀμφότερον εἶναι τί
[231]	ἂν ἀγαθὸν ὁτιοῦν κτήσηται, οὐ	κέρδος	κτήσεται; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται, ἐάν γε
[231]	ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος σκόπει· ἆρα	κέρδος	λέγεις πᾶν κτῆμα ὃ ἄν
[231]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε δοκῶ τοῦτο καλεῖν	κέρδος.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ τὰ τοιάδε
[231]	ἂν κτήσαιτο ἢ ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Κέρδος.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα τοῦτό γέ
[228]	Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν ὀλίγον πρότερον τὸ	κέρδος	τῇ ζημίᾳ κακῷ ὄντι ἐναντίον
[230]	σοὶ τοῦτο· ἔστω γὰρ δὴ	κέρδος	τι ἀγαθὸν καὶ ἕτερον κέρδος
[230]	κέρδος τι ἀγαθὸν καὶ ἕτερον	κέρδος	τι κακόν. Κέρδος δέ γε
[231]	Οὐκ ἄρα τοῦτό γέ ἐστι	κέρδος,	τὸ ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	τὸ πονηρόν· οὔκουν μᾶλλόν γε	κέρδος	φαίνεται (οὐδέτερον ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν.
[231]	κέρδος καὶ τὸ πονηρὸν κέρδος	κέρδος	φῂς ἀμφότερον εἶναι τί τὸ
[226]	ἐξαπατᾶν, ἄνδρα πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω	νέος	ὤν, ἀποκρινόμενος ὥσπερ νυνδὴ ἃ
[231]	πλέον ἐστὶ τὸ διπλάσιον τοῦ	ἡμίσεος;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ ἀξίᾳ γε
[229]	Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ	ἄστεος	καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν, ἐν
[228]	τὰς ὁδοὺς ἐν μέσῳ τοῦ	ἄστεος	καὶ τῶν δήμων ἑκάστων, κἄπειτα
[228]	φθονεῖν, ἅτε ὢν καλός τε	κἀγαθός.	Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ οἱ περὶ
[228]	οὐδενὶ σοφίας φθονεῖν, ἅτε ὢν	καλός	τε κἀγαθός. Ἐπειδὴ δὲ αὐτῷ
[226]	λύραν ἢ τοξότης τόξον ἢ	ἄλλος	ὁστισοῦν συλλήβδην τῶν δημιουργῶν ἢ
[226]	Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Κυβερνήτην	μηδενὸς	ἄξια ἱστία καὶ πηδάλια τῇ
[226]	τῶν ἄλλων τῶν ἐμφρόνων ἀνδρῶν	μηδενὸς	ἄξια ὄργανα ἢ ἄλλην παρασκευὴν
[226]	κερδαίνειν ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν	(μηδενὸς	ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	τούτων κερδαίνειν τῶν σιτίων τῶν	μηδενὸς	ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί
[225]	ἂν κερδαίνειν ἀξιῶσιν ἀπὸ τῶν	μηδενὸς	ἀξίων. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὖν σοι
[226]	οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ	οὐδενὸς	ἄξια ἀπὸ τούτων οἴονται δεῖν
[225]	ἥττους τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι	οὐδενὸς	ἄξιά ἐστιν ἀφ' ὧν τολμῶσι
[226]	δήπου, ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι	οὐδενὸς	ἄξιά ἐστιν· τοῦτο μὲν γὰρ
[226]	γιγνώσκων ὅτι ἡ στρατιὰ αὐτῷ	οὐδενὸς	ἄξια ὅπλα ἔχει, οἴεται ἀπὸ
[226]	ὅτι ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ τὰ	οὐδενὸς	ἄξια πολλοῦ ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι	οὐδενὸς	ἄξια σιτία τῷ ἵππῳ παρέχει,
[225]	γεωργὸς ἀνὴρ καὶ γιγνώσκων ὅτι	οὐδενὸς	ἄξιον τὸ φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ
[226]	ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα ὅτι	οὐδενὸς	ἄξιον φυτεύει τὸ φυτόν, οἴεσθαι
[226]	Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς	οὐδενὸς	ἀξίους ἔχων ἢ κιθαριστὴς λύραν
[226]	(σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια καὶ	οὐδενὸς	γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[225]	οὖν σοι δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι	οὐδενός	ἐστιν ἄξια, ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ
[228]	ἔμαθεν καὶ ἣν αὐτὸς ἐξηῦρεν,	ἐκλεξάμενος	ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι, ταῦτα
[231]	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν δὲ	κτησάμενος	ἀπὸ ἑστιάσεως κέρδος ἂν κτήσαιτο
[225]	μοι οὕτως εἰκῇ, ὥσπερ τι	ἠδικημένος	ὑπό τινος, (ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ
[228]	οὐ μεντἂν καλῶς ποιοίην οὐ	πειθόμενος	ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ σοφῷ. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	βελτίστων ὄντων αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ	οἰόμενος	δεῖν οὐδενὶ σοφίας φθονεῖν, ἅτε
[228]	δώροις πείθων· ταῦτα δ' ἐποίει	βουλόμενος	παιδεύειν τοὺς πολίτας, ἵν' ὡς
[226]	πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω νέος ὤν,	ἀποκρινόμενος	ὥσπερ νυνδὴ ἃ οὐδ' αὐτὸς
[227]	οὖν ἄν τις τῷ λόγῳ	χρώμενος	οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἴ
[225]	εἰκῇ, ὥσπερ τι ἠδικημένος ὑπό	τινος,	(ἀλλὰ προσέχων ἐμοὶ τὸν νοῦν
[229]	αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά	τινος	τῶν νέων τε καὶ καλῶν
[229]	μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ τοῦ	Ἀριστογείτονος	καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπ' ἐκείνου, μέγα
[230]	ποτοῦ οὖν ὁ αὐτὸς ἂν	τρόπος	εἴη τῆς ἀποκρίσεως, ὅτι τῇ
[230]	πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ἄνθρωπός	γε οἶμαι οὐδέτερος οὐδετέρου οὔτε
[230]	ᾗ τὸ (αὐτό ἐστιν; Ὥσπερ	ἄνθρωπος	δήπου ὁ μὲν χρηστός ἐστιν,
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός γε οἶμαι	οὐδέτερος	οὐδετέρου οὔτε μᾶλλον οὔτε ἧττόν
[230]	μὲν χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ	πονηρός.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός
[230]	χρηστὸς τοῦ πονηροῦ οὔτε ὁ	πονηρὸς	τοῦ χρηστοῦ. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀληθῆ λέγεις.
[230]	πάσχοι, ᾧ μηδέτερον τούτων προσείη;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀδύνατον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη
[230]	οὔτε ὁ πονηρὸς τοῦ χρηστοῦ.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀληθῆ λέγεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν οὕτω
[226]	οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων οὐδεὶς φιλοκερδής.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀλλ' ἐγώ, ὦ Σώκρατες, βούλομαι
[225]	ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους λέγω, ἀλλὰ
[230]	τὸ πονηρὸν καὶ τὸ χρηστόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν ἄρα μᾶλλον
[225]	κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀπὸ παντὸς ὅ γε φιλοκερδής,
[231]	φαίνεται, ἡ δὲ ζημία κακόν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἀπορῶ ἔγωγε ὅτι εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ὑπὸ τῆς ζημίας ἄρα ἄνθρωποι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν ἄρα ἡ
[225]	δεξιοὶ περὶ τὰς δίκας καλλιεποῦνται.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐγὼ μὲν οἶμαι γεωργόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ἀγαθὸν ᾖ, ἢ οὐ φιλεῖς;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστι δέ τι
[227]	δὲ λέγεις ἐναντίον τῇ ζημίᾳ;	~(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν ὅτῳ
[230]	που ἡμῖν ὁμολογοῖς. Ἦ γάρ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Καὶ περὶ ποτοῦ
[225]	ἀξίας τούτου ὅθεν κερδαίνειν ἀξιοῖ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίς οὖν ἐπιστήμων
[227]	λόγῳ χρώμενος οὐκ ἂν ἐξαμαρτάνοι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Εἴ τις, ὦ Σώκρατες οἶμαι
[232]	σμικρὰ καὶ μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν κατὰ τὸν
[225]	ἐστιν, καὶ τίνες οἱ φιλοκερδεῖς;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐμοὶ μὲν δοκοῦσιν οἳ ἂν
[231]	δὲ κακόν, οὐ ζημίαν κτήσεται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν
[226]	τῷ λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν εἰ
[231]	ἢ ἔλαττον ἀναλώσας πλέον λάβῃ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε δοκῶ τοῦτο καλεῖν κέρδος.
[230]	εἶναι, τὸ δέ τι κακόν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀνατίθεμαι τοίνυν σοὶ
[227]	φιλεῖν, τὰ δὲ κακὰ μισεῖν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ
[227]	δὲ τῇ ζημίᾳ τὸ κέρδος.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα τὸ
[232]	ἢ τέταρτον ἥκει ἡμῖν ὁμολογούμενον;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν ὅθεν
[227]	τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς καλεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ μανικούς γε,
[231]	ἀργυρίου, κέρδος ἢ ζημίαν εἴληφεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ζημίαν δήπου, ὦ Σώκρατες· ἀντὶ
[232]	καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ἠνάγκακε γάρ, ὦ Σώκρατες, μᾶλλον
[231]	κέρδος ἂν κτήσαιτο ἢ ζημίαν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα τοῦτό
[229]	ἀτιμίᾳ οὕτως ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Κινδυνεύεις τοίνυν, ὦ Σώκρατες, ἢ
[231]	ἀναλώσας ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον κτήσηται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	ὃ οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	φυτόν, οἴεσθαι ἀπὸ τούτου κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	καὶ ἡ ζημία οὐ κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[229]	τῶν ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'
[230]	κέρδος καὶ τὸ κερδαίνειν ἐναντίον;	~(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μηδὲ τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς
[231]	εἶναι ἄλλο τι ἢ κεκτῆσθαι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί, κεκτῆσθαι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ
[230]	χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρός.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἄνθρωπός γε
[230]	τι ἀγαθόν τε καὶ κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρ' οὖν μᾶλλόν
[227]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ τῆς
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν ἄρα ἡ ζημία.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ τῇ
[227]	πάντα τὰ ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ δὴ καὶ
[226]	γε φιλοκερδεῖς φιλοῦσι τὸ κέρδος;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κέρδος δὲ λέγεις
[230]	φαίνεται (οὐδέτερον ὄν, ὡς ὁμολογοῦμεν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ γὰρ αὐτῶν
[227]	τὰ ἀγαθὰ πάντας καὶ ἀεί.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ οἱ
[230]	αὐτῶν ἀγαθόν, τὸ δὲ κακόν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ ποτὸν
[232]	Οὐκοῦν τὸ ὠφέλιμον ἀγαθόν ἐστιν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν, ὦ ἀνδρειότατε
[227]	Τὸ δὲ κέρδος ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πάντες αὖ φιλοκερδεῖς
[231]	μέγα, τὸ δὲ ἀνάξιον ἀκερδές.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ δὲ ἄξιον
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν ἄρα τὸ κέρδος.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς οὖν τὸ
[232]	τἀγαθά, τὰ δὲ πονηρὰ μή.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν νῦν πάντα
[232]	ἡμῖν οὗτος ὁ λόγος γέγονεν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οἶμαί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εἰ δὲ
[232]	εἶναι, καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὁμολογῶ γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς
[232]	ὁμολογεῖς ἅπαντα ἅπαντας· ἢ οὔ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὲν δὴ
[230]	μᾶλλον οὔτε τὸ ἧττον πρόσεστιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ γὰρ δή. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ
[226]	τῶν σκευῶν τῶν (μηδενὸς ἀξίων.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ στρατηγὸς
[228]	ἐναντία λέγων οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ μὰ Δία, ὦ Σώκρατες,
[231]	κέρδος, τὸ ὁτιοῦν κτῆμα κτήσασθαι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐ μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πότερον οὔκ,
[226]	τούτων κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς
[227]	οὖν ὅτῳ ἀγαθόν ἐστι ζημιοῦσθαι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	ἔχειν, εἴπερ ἀγαθά γέ ἐστιν.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐκ ἀφ' ὧν γε μέλλουσιν,
[226]	καὶ ἃ ἂν ἄγῃ πάντα;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα
[226]	οἴει ὅτι τὸν ἵππον διαφθείρει;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα
[227]	καὶ ἀγαθὸν πρᾶγμα πονηρὸν εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐκ ἔμοιγε. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν
[227]	λέγεις ζημιώσεσθαι ἢ ἄλλο τι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔκ, ἀλλὰ ζημιώσεσθαι λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	ἔχων ἀπὸ τούτων οἴεται κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔκουν φαίνεταί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας
[231]	πλέον κτήσηται, φῂς κέρδος εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι κακόν γε λέγω, ἀλλ'
[230]	οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι πᾶν γε· τουτί μοι
[231]	ἐστὶ τὸ διπλάσιον τοῦ ἡμίσεος;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὔτι τῇ ἀξίᾳ γε ἀργύριον
[226]	τῶν σιτίων τῶν μηδενὸς ἀξίων.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐχί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Κυβερνήτην
[230]	ἢ τὸ κακόν· ἦ γάρ;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Πῶς με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ
[231]	ἔλαττον ὂν ἄξιον φῂς εἶναι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Σφόδρα· ἔχει γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	κερδαίνειν ἄρτι ὡμολογήσαμεν εἶναι ὠφελεῖσθαι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τί οὖν δὴ τοῦτο; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[228]	πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ καὶ σοφῷ.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τίνι τούτῳ; καὶ τί μάλιστα;
[231]	τὸ ἀνωφελὲς ἢ τὸ ὠφέλιμον;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τὸ ὠφέλιμον δήπου. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[225]	λέγεις ἢ οἴεσθαι δεῖν κερδαίνειν;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Τοῦτο λέγω. ~(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μὴ τοίνυν
[227]	ἢ ὑπὸ τῆς ζημίας ἄνθρωποι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Υπὸ ἀμφοτέρων· καὶ γὰρ ὑπὸ
[231]	ὁτιοῦν κτήσηται, οὐ κέρδος κτήσεται;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται, ἐάν γε ἀγαθόν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[226]	οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ ἄξια εἶναι.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο τι οὖν
[232]	οἱ χρηστοὶ καὶ οἱ πονηροί.	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα ὀρθῶς
[228]	ζημίᾳ κακῷ ὄντι ἐναντίον εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Φημί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ ὂν
[228]	δὲ ὂν κακῷ ἀγαθὸν εἶναι;	(ΕΤΑΙΡΟΣ)	Ὠμολογήσαμεν γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν,
[227]	(ἐγώ σοι φιλεῖν τἀγαθά. ἀλλὰ	πρὸς	ἐμοὶ καὶ σοὶ οἱ ἄλλοι
[230]	σοι διότι ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ	σώματός	ἐστιν, διὰ τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο
[230]	τῆς ἀποκρίσεως, ὅτι τῇ τοῦ	σώματος	ὑγρᾷ τροφῇ, ~ἐάντε χρηστὴ (ἐάντε
[229]	τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ ὁ	θάνατος	αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ δι' ἃ
[228]	ὃς τῶν Πεισιστράτου παίδων ἦν	πρεσβύτατος	καὶ σοφώτατος, ὃς ἄλλα τε
[228]	Πεισιστράτου παίδων ἦν πρεσβύτατος καὶ	σοφώτατος,	ὃς ἄλλα τε πολλὰ καὶ
[225]	τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ	παντὸς	ὅ γε φιλοκερδής, ὦ Σώκρατες,
[225]	τὸ φυτόν, ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου	ἐκτραφέντος	κερδαίνειν; ἆρα τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις;
[231]	αὐτὸς ἔχεις ἀποκρίνασθαι, ἀλλ' ἐμοῦ	λέγοντος	σκόπει· ἆρα κέρδος λέγεις πᾶν
[229]	τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ καὶ	ἀποθανόντος	τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ
[229]	ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου	βασιλεύοντος.	Λέγεται δὲ ὑπὸ τῶν χαριεστέρων
[230]	Ὥσπερ ἄνθρωπος δήπου ὁ μὲν	χρηστός	ἐστιν, ὁ δὲ πονηρός. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[230]	οὔτε ἧττόν ἐστιν, οὔτε ὁ	χρηστὸς	τοῦ πονηροῦ οὔτε ὁ πονηρὸς
[230]	Καὶ περὶ ποτοῦ οὖν ὁ	αὐτὸς	ἂν τρόπος εἴη τῆς ἀποκρίσεως,
[226]	ὅτι ζημιωθήσεται καὶ κινδυνεύσει καὶ	αὐτὸς	ἀπολέσθαι καὶ τὴν ναῦν ἀπολέσαι
[232]	μὲν δὴ τούς γε πονηροὺς	αὐτὸς	εἶπες ὅτι καὶ σμικρὰ καὶ
[228]	ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι, ταῦτα	αὐτὸς	ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα
[228]	ἥν τ' ἔμαθεν καὶ ἣν	αὐτὸς	ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα
[231]	ἐστίν; Εἰ δ' αὖ μὴ	αὐτὸς	ἔχεις ἀποκρίνασθαι, ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος
[226]	ἀποκρινόμενος ὥσπερ νυνδὴ ἃ οὐδ'	αὐτὸς	οἴει, ἀλλ' ὡς ἀληθῶς εἰπέ·
[227]	λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ	αὐτὸς	πότερον φιλεῖς ὃ ἂν ἀγαθὸν
[232]	γὰρ καὶ ὁ ταῦτα ὀνειδίζων	αὐτὸς	τοιοῦτος ὤν.
[232]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μνημονεύεις οὖν ὅθεν ἡμῖν	οὗτος	ὁ λόγος γέγονεν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οἶμαί
[232]	καὶ ὁ ταῦτα ὀνειδίζων αὐτὸς	τοιοῦτος	ὤν.
[228]	ἀπεδείξατο, καὶ τὰ Ὁμήρου ἔπη	πρῶτος	ἐκόμισεν εἰς τὴν γῆν ταυτηνί,
[229]	Ἀθήναις, τὸν δ' ἄλλον χρόνον	ἐγγύς	τι ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ
[226]	οὐ γάρ που τούτους γε	οὓς	διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς
[225]	Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους λέγω, ἀλλὰ	πανούργους	καὶ (πονηροὺς καὶ ἥττους τοῦ
[228]	ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς κατὰ τὰς	ὁδοὺς	ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ
[225]	καὶ (πονηροὺς καὶ ἥττους τοῦ	κέρδους,	γιγνώσκοντας ὅτι οὐδενὸς ἄξιά ἐστιν
[230]	Οὐκοῦν οὕτω καὶ περὶ τοῦ	κέρδους	διανοώμεθα, ὡς κέρδος γε ὁμοίως
[227]	ζημιώσεσθαι λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ	κέρδους	οὖν ζημιοῦνται ἢ ὑπὸ τῆς
[230]	ἄρα σοι, ὡς ἔοικε, τοῦ	κέρδους	τὸ μέν τι ἀγαθὸν εἶναι,
[227]	ζημίας ζημιοῦνται καὶ ὑπὸ τοῦ	κέρδους	τοῦ πονηροῦ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἦ δοκεῖ
[228]	γῆν ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε τοὺς	ῥαψῳδοὺς	Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς αὐτὰ
[232]	σε ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς μοι τοὺς	ἀγαθοὺς	μὴ πάντα τὰ κέρδη βούλεσθαι
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς οὐδενὸς	ἀξίους	ἔχων ἢ κιθαριστὴς λύραν ἢ
[227]	καλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔοικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ	μανικούς	γε, ὦ ἑταῖρε, λέγεις τοὺς
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδαμῶς. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς	αὐλοὺς	οὐδενὸς ἀξίους ἔχων ἢ κιθαριστὴς
[232]	οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ χρηστοὺς	ἀνθρώπους	βούλεσθαι τἀγαθὰ ὁμολογεῖς ἅπαντα ἅπαντας·
[232]	Ἀλλὰ μὲν δὴ τούς γε	πονηροὺς	αὐτὸς εἶπες ὅτι καὶ σμικρὰ
[225]	ἀνοήτους λέγω, ἀλλὰ πανούργους καὶ	(πονηροὺς	καὶ ἥττους τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας
[232]	ἐγώ σε ὑπομνήσω. ἠμφεσβήτησάς μοι	τοὺς	ἀγαθοὺς μὴ πάντα τὰ κέρδη
[232]	Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ μὲν δὴ	τούς	γε πονηροὺς αὐτὸς εἶπες ὅτι
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τοὺς	δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ
[228]	αὐτὸν ἐπὶ σοφίᾳ, ἐπιβουλεύων αὖ	τοὺς	ἐν τοῖς ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν
[227]	τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Τοὺς	οὖν τὸ ἀγαθὸν φιλοῦντας φιλοκερδεῖς
[229]	τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων, καὶ	τοὺς	περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως
[228]	ταῦτα δ' ἐποίει βουλόμενος παιδεύειν	τοὺς	πολίτας, ἵν' ὡς βελτίστων ὄντων
[228]	τὴν γῆν ταυτηνί, καὶ ἠνάγκασε	τοὺς	ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς
[227]	μανικούς γε, ὦ ἑταῖρε, λέγεις	τοὺς	φιλοκερδεῖς. ἀλλὰ σὺ αὐτὸς πότερον
[225]	εἰ γὰρ ἀγνοοῦντες, ἀνοήτους λέγεις	τοὺς	φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τίνας οὖν ποτε λέγεις	τοὺς	φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ που τούτους
[225]	ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ γὰρ ἀγνοοῦντες,	ἀνοήτους	λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ'
[225]	τοὺς φιλοκερδεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ	ἀνοήτους	λέγω, ἀλλὰ πανούργους καὶ (πονηροὺς
[232]	γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τοὺς δὲ	χρηστοὺς	ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ ὁμολογεῖς ἅπαντα
[225]	ἀλλὰ πανούργους καὶ (πονηροὺς καὶ	ἥττους	τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι οὐδενὸς
[226]	τοῦτο μὲν γὰρ ἤδη ἡμᾶς	αὐτοὺς	τῷ λόγῳ ἐξηλέγξαμεν ὅτι ἀδύνατον.
[226]	τοὺς φιλοκερδεῖς; οὐ γάρ που	τούτους	γε οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες
[226]	ἐγώ, ὦ Σώκρατες, βούλομαι λέγειν	τούτους	φιλοκερδεῖς εἶναι, οἳ ἑκάστοτε ὑπὸ
[229]	Ἁρμόδιον καὶ τὸν Ἀριστογείτονα ὡς	σοφούς,	ἔπειτα συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι
[226]	ἃ οὐδ' αὐτὸς οἴει, ἀλλ'	ὡς	ἀληθῶς εἰπέ· ἆρ' ἔστιν ὅντινα
[228]	βουλόμενος παιδεύειν τοὺς πολίτας, ἵν'	ὡς	βελτίστων ὄντων αὐτῶν ἄρχοι, οὐκ
[230]	~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Μηδὲ τοῦτο. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ὡς	ἐναντίον ὂν τῷ κακῷ οὐκ
[230]	ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ ἄρα σοι,	ὡς	ἔοικε, τοῦ κέρδους τὸ μέν
[231]	ἀργύριον χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ ἄρα,	ὡς	ἔοικε, τῷ κέρδει τοῦτο προσεῖναι,
[230]	καὶ περὶ τοῦ κέρδους διανοώμεθα,	ὡς	κέρδος γε ὁμοίως ἐστὶ καὶ
[230]	γε κέρδος φαίνεται (οὐδέτερον ὄν,	ὡς	ὁμολογοῦμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδετέρῳ
[229]	Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ὡς	οὐ τῇ ζημίᾳ καὶ τῷ
[229]	πότερον γὰρ τοῦτό σοι ἀναθῶμαι,	ὡς	οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν
[231]	Ἔμοιγε δοκεῖ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὁρᾷς οὖν	ὡς	πάλιν αὖ περιτρέχεις εἰς τὸ
[229]	τε Ἁρμόδιον καὶ τὸν Ἀριστογείτονα	ὡς	σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ
[226]	ἀλλ' οὕτω μέν, ὦ θαυμάσιε,	ὡς	σὺ λέγεις, οὐκ ἔστ' ἀνθρώπων
[229]	Μή μοί γε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ὡς	τὸ ζημιοῦσθαι καὶ ἡ ζημία
[231]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν δὲ κτησάμενος ἀπὸ	ἑστιάσεως	κέρδος ἂν κτήσαιτο ἢ ζημίαν;
[230]	αὐτὸς ἂν τρόπος εἴη τῆς	ἀποκρίσεως,	ὅτι τῇ τοῦ σώματος ὑγρᾷ
[229]	μέμνημαι τὸν οὖν νεανίσκον τοῦτον	τέως	μὲν θαυμάζειν τόν τε Ἁρμόδιον
[228]	ἠνάγκασε τοὺς ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ	ὑπολήψεως	ἐφεξῆς αὐτὰ διιέναι, ὥσπερ νῦν
[226]	οὐδ' αὐτὸς οἴει, ἀλλ' ὡς	ἀληθῶς	εἰπέ· ἆρ' ἔστιν ὅντινα οἴει
[227]	οἶμαι ὀρθῶς λαμβάνοι τὸν (φιλοκερδῆ.	ὀρθῶς	δ' ἐστὶ τοῦτον ἡγεῖσθαι φιλοκερδῆ,
[227]	Εἴ τις, ὦ Σώκρατες οἶμαι	ὀρθῶς	λαμβάνοι τὸν (φιλοκερδῆ. ὀρθῶς δ'
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ ἄρα	ὀρθῶς	ὀνειδίζει, εἴ τίς τῳ ὀνειδίζει
[230]	σιτίον καὶ τὸ κακὸν σιτίον	ὁμοίως	ἀμφότερα σιτία καλῶ, εἶπον ἄν
[230]	κέρδους διανοώμεθα, ὡς κέρδος γε	ὁμοίως	ἐστὶ καὶ τὸ πονηρὸν καὶ
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐπειδὴ τοίνυν κέρδη μὲν	ὁμοίως	ἐστὶν ἀμφότερα καὶ κερδαλέα, τουτὶ
[230]	ἕτερον τοῦ ἑτέρου σιτίον, ἢ	ὁμοίως	τοῦτό γε, σιτία, ἐστὸν ἀμφότερα
[231]	ἔγωγε ὅτι εἴπω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ	ἀδίκως	γε σὺ ἀπορῶν. Ἔτι γὰρ
[228]	στρέφεις. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Εὐφήμει· οὐ μεντἂν	καλῶς	ποιοίην οὐ πειθόμενος ἀνδρὶ ἀγαθῷ
[226]	κερδαίνειν καὶ ἀξιοῖ κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Οὐδαμῶς.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' αὐλητὴς αὐλοὺς οὐδενὸς
[225]	ἐστιν ἀφ' ὧν τολμῶσι κερδαίνειν,	ὅμως	τολμᾶν φιλοκερδεῖν δι' ἀναισχυντίαν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τῷ δὴ τοιούτῳ πράγματι	πῶς	ἄν τις μᾶλλον ἢ ἧττον
[230]	τὸ κακόν· ἦ γάρ; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Πῶς	με ἐρωτᾷς; (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐγὼ φράσω.
[229]	οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ· ἐγὼ γὰρ	(ὅπως	οὐ σὺ ἐμὲ ἐξαπατᾷς οὐκ
[232]	γε ἢ πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ'	ἴσως	μετὰ τοῦτο καὶ πείσειεν ἄν·
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ	ἴσως	φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐροῦ
[231]	ἐστι, ποτόν· καὶ τοῖς ἄλλοις	ὡσαύτως.	Πειρῶ οὖν καὶ σὺ ἐμὲ
[231]	οὖν καὶ σὺ ἐμὲ μιμεῖσθαι	οὕτως	ἀποκρινόμενον. Τὸ χρηστὸν κέρδος καὶ
[229]	τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ	οὕτως	ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κινδυνεύεις
[225]	δεῖν κερδαίνειν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Μή μοι	οὕτως	εἰκῇ, ὥσπερ τι ἠδικημένος ὑπό
[231]	εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Σφόδρα· ἔχει γὰρ	οὕτως.	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν ἄξιον ἄρα
[226]	ὀλίγου ἄξια καὶ οὐδενὸς γλίχονται	ὑπερφυῶς	καὶ φιλοκερδοῦσιν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐ δήπου,