Pages
[226]	καὶ τὴν ναῦν ἀπολέσαι καὶ	ἃ	ἂν ἄγῃ πάντα; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ
[228]	καὶ ἣν αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος	ἃ	ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι, ταῦτα αὐτὸς
[229]	θάνατος αὐτοῦ (γενέσθαι οὐ δι'	ἃ	οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν, διὰ τὴν
[226]	νέος ὤν, ἀποκρινόμενος ὥσπερ νυνδὴ	ἃ	οὐδ' αὐτὸς οἴει, ἀλλ' ὡς
[230]	ἀμφοτέροις ὁρῶν; (ὥσπερ ἂν εἰ	(ἃ)	σύ με ἠρώτας τὰ νυνδή,
[229]	Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπ' ἐκείνου,	μέγα	δ' ἐφρόνει ἄρα καὶ ὁ
[231]	ἐστίν, ἐάντε σμικρὸν ᾖ ἐάντε	μέγα,	τὸ δὲ ἀνάξιον ἀκερδές. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[228]	ἄλλα τε πολλὰ καὶ καλὰ	ἔργα	σοφίας ἀπεδείξατο, καὶ τὰ Ὁμήρου
[228]	σύ με ἐξαπατᾷς καὶ οὐκ	οἶδα	ὅπῃ ἐν τοῖς λόγοις ἄνω
[230]	μὲν ὁμοίως ἐστὶν ἀμφότερα καὶ	κερδαλέα,	τουτὶ δὴ δεῖ ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι,
[227]	τὰ κέρδη βούλονται ἔχειν, εἴπερ	ἀγαθά	γέ ἐστιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἀφ'
[232]	καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν	ἀγαθὰ	εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε γάρ, ὦ
[232]	γοῦν ἡμῖν πάντα τὰ κέρδη	ἀγαθὰ	εἶναι, καὶ σμικρὰ καὶ μεγάλα.
[230]	ταὐτὰ ὄντα τὰ μὲν πέπονθεν	ἀγαθὰ	εἶναι, τὰ δὲ κακά, οὐδὲν
[227]	ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ πάντα τὰ	ἀγαθὰ	ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[227]	τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι τὰ	ἀγαθὰ	πάντας καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[227]	γὰρ καὶ (ἐγώ σοι φιλεῖν	τἀγαθά.	ἀλλὰ πρὸς ἐμοὶ καὶ σοὶ
[232]	Τοὺς δὲ χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι	τἀγαθὰ	ὁμολογεῖς ἅπαντα ἅπαντας· ἢ οὔ;
[232]	βούλεσθαι κερδαίνειν, ἀλλὰ τῶν κερδῶν	τἀγαθά,	τὰ δὲ πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	ἄνθρωποι ἅπαντες οὐ δοκοῦσί σοι	τἀγαθὰ	φιλεῖν, τὰ δὲ κακὰ μισεῖν;
[230]	οὕτω καὶ περὶ τοῦ κέρδους	διανοώμεθα,	ὡς κέρδος γε ὁμοίως ἐστὶ
[229]	δεξιά μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε	δίκαια	φρονῶν φησίν. Ἔστι δὲ τῶν
[229]	δι' ἃ οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν,	διὰ	τὴν τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς
[230]	τουτὶ δὴ δεῖ ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι,	διὰ	τί ποτε ἀμφότερα αὐτὰ κέρδος
[230]	σύ με ἠρώτας τὰ νυνδή,	διὰ	τί ποτε καὶ τὸ ἀγαθὸν
[230]	ἀμφότερα ξηρὰ τροφὴ σώματός ἐστιν,	διὰ	τοῦτο ἔγωγε· τοῦτο γὰρ εἶναι
[228]	ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μὰ	Δία,	ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον σύ
[226]	Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια ἱστία καὶ	πηδάλια	τῇ νηὶ παρεσκευασμένον ἀγνοεῖν οἴει
[226]	Κέρδος δὲ λέγεις ἐναντίον τῇ	ζημίᾳ;	~(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἔστιν οὖν
[227]	Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν ἄρα ἡ	ζημία.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ
[229]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ὡς οὐ τῇ	ζημίᾳ	καὶ τῷ ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος
[231]	κέρδος ἀγαθὸν φαίνεται, ἡ δὲ	ζημία	κακόν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπορῶ ἔγωγε ὅτι
[228]	ὀλίγον πρότερον τὸ κέρδος τῇ	ζημίᾳ	κακῷ ὄντι ἐναντίον εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[229]	ὡς τὸ ζημιοῦσθαι καὶ ἡ	ζημία	οὐ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μή μοί
[227]	Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἐναντίον δὲ τῇ	ζημίᾳ	τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	καὶ τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ	ἀτιμίᾳ	οὕτως ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[231]	τοῦ ἡμίσεος; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔτι τῇ	ἀξίᾳ	γε ἀργύριον χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ
[226]	διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες τὰ οὐδενὸς	ἄξια	ἀπὸ τούτων οἴονται δεῖν κερδαίνειν·
[226]	δὲ τὰ οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ	ἄξια	εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἄλλο
[225]	τοῦ κέρδους, γιγνώσκοντας ὅτι οὐδενὸς	ἄξιά	ἐστιν ἀφ' ὧν τολμῶσι κερδαίνειν,
[226]	ὦ βέλτιστε, γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενὸς	ἄξιά	ἐστιν· τοῦτο μὲν γὰρ ἤδη
[225]	δοκοῦσιν γιγνώσκοντες ὅτι οὐδενός ἐστιν	ἄξια,	ἢ ἀγνοοῦντες; εἰ γὰρ ἀγνοοῦντες,
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς	ἄξια	ἱστία καὶ πηδάλια τῇ νηὶ
[226]	καὶ πάνυ (σμικρὰ καὶ ὀλίγου	ἄξια	καὶ οὐδενὸς γλίχονται ὑπερφυῶς καὶ
[226]	ὅτι ἡ στρατιὰ αὐτῷ οὐδενὸς	ἄξια	ὅπλα ἔχει, οἴεται ἀπὸ τούτων
[226]	ἄλλων τῶν ἐμφρόνων ἀνδρῶν μηδενὸς	ἄξια	ὄργανα ἢ ἄλλην παρασκευὴν ἡντιναοῦν
[226]	ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ τὰ οὐδενὸς	ἄξια	πολλοῦ ἄξια εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται.
[226]	Ἱππικὸν ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς	ἄξια	σιτία τῷ ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν
[225]	φυτῶν τῆς ἀξίας, ἐν ὁποίᾳ	ἄξια	φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ καὶ χώρᾳ;
[229]	ἕστηκεν, ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ	δεξιά	μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια
[225]	περὶ φυτῶν τῆς ἀξίας, ἐν	ὁποίᾳ	ἄξια φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ καὶ
[229]	ὄντι ἀπιστεῖν, οὗ καὶ ἀποθανόντος	τρία	ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ
[226]	Ἀλλὰ στρατηγὸς γιγνώσκων ὅτι ἡ	στρατιὰ	αὐτῷ οὐδενὸς ἄξια ὅπλα ἔχει,
[230]	σιτίον, ἢ ὁμοίως τοῦτό γε,	σιτία,	ἐστὸν ἀμφότερα καὶ ταύτῃ γε
[230]	τὸ κακὸν σιτίον ὁμοίως ἀμφότερα	σιτία	καλῶ, εἶπον ἄν σοι διότι
[226]	ἄνδρα γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξια	σιτία	τῷ ἵππῳ παρέχει, ἀγνοεῖν αὐτὸν
[228]	οὖν, ἐπιχειρεῖς με ἐξαπατᾶν, ἐπίτηδες	ἐναντία	λέγων οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[226]	Τί δέ; Κυβερνήτην μηδενὸς ἄξια	ἱστία	καὶ πηδάλια τῇ νηὶ παρεσκευασμένον
[228]	ἦσαν καὶ (ἐθαύμαζον αὐτὸν ἐπὶ	σοφίᾳ,	ἐπιβουλεύων αὖ τοὺς ἐν τοῖς
[227]	σοι τἀγαθὰ φιλεῖν, τὰ δὲ	κακὰ	μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[230]	πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι, τὰ δὲ	κακά,	οὐδὲν ἐκείνῃ γε διαφέρει τὸ
[229]	ἀλλὰ τὸν μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι	παιδικὰ	τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπ'
[232]	ἀγαθὰ εἶναι, καὶ σμικρὰ καὶ	μεγάλα.	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ οὖν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	εἶπες ὅτι καὶ σμικρὰ καὶ	μεγάλα	κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[232]	ἡμᾶς ἠνάγκακε καὶ σμικρὰ καὶ	μεγάλα	ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἠνάγκακε
[229]	ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ	καλὰ	ἐπιγεγραμμένα· ἔστι δὲ δὴ καὶ
[228]	ὃς ἄλλα τε πολλὰ καὶ	καλὰ	ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο, καὶ τὰ
[227]	ἢ ἄλλο τι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὔκ,	ἀλλὰ	ζημιώσεσθαι λέγω. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑπὸ τοῦ
[230]	ἑτέρου, κατὰ τὸ σιτίον εἶναι,	ἀλλὰ	ᾗ τὸ μὲν αὐτῶν ἀγαθόν,
[227]	τι ἀγαθόν, ὃ οὐ φιλεῖς,	ἀλλὰ	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Μὰ Δί' οὐκ
[227]	ἐστι ζημιοῦσθαι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐδενί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ	κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται
[232]	ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ	μὲν δὴ τούς γε πονηροὺς
[229]	λόγοις, οὐ δύναμαι πεισθῆναι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ	μὴν καὶ ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω
[225]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀλλ' οὐκ ἀνοήτους λέγω,	ἀλλὰ	πανούργους καὶ (πονηροὺς καὶ ἥττους
[227]	Μὰ Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ	πάντα τὰ ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς.
[227]	καὶ (ἐγώ σοι φιλεῖν τἀγαθά.	ἀλλὰ	πρὸς ἐμοὶ καὶ σοὶ οἱ
[225]	ὥσπερ τι ἠδικημένος ὑπό τινος,	(ἀλλὰ	προσέχων ἐμοὶ τὸν νοῦν ἀπόκριναι,
[226]	ἀξίων. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ γάρ. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἀλλὰ	στρατηγὸς γιγνώσκων ὅτι ἡ στρατιὰ
[227]	ὦ ἑταῖρε, λέγεις τοὺς φιλοκερδεῖς.	ἀλλὰ	σὺ αὐτὸς πότερον φιλεῖς ὃ
[228]	ἄγαν καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα,	ἀλλὰ	τὰ Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον σοφὰ
[229]	κανηφορίας ἐπεὶ τοῦτό γε εὔηθες	ἀλλὰ	τὸν μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ
[228]	Οὐ μὰ Δία, ὦ Σώκρατες,	ἀλλὰ	τοὐναντίον σύ με ἐξαπατᾷς καὶ
[232]	πάντα τὰ κέρδη βούλεσθαι κερδαίνειν,	ἀλλὰ	τῶν κερδῶν τἀγαθά, τὰ δὲ
[229]	Ἔστι δὲ τῶν ποιημάτων καὶ	ἄλλα	ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ
[228]	ἦν πρεσβύτατος καὶ σοφώτατος, ὃς	ἄλλα	τε πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα
[230]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ ποτὸν καὶ	τἆλλα	πάντα, ὅσα τῶν ὄντων ταὐτὰ
[228]	καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ	τἆλλα	τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου
[229]	καὶ ἄλλα ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς	πολλὰ	καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα· ἔστι δὲ
[228]	καὶ σοφώτατος, ὃς ἄλλα τε	πολλὰ	καὶ καλὰ ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο,
[226]	ἡ στρατιὰ αὐτῷ οὐδενὸς ἄξια	ὅπλα	ἔχει, οἴεται ἀπὸ τούτων κερδαίνειν
[227]	οὐ φιλεῖς, ἀλλὰ κακόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ
[226]	οἴεσθαι ἀπὸ τούτου κερδαίνειν; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί
[231]	ἀλλ' εὐωχηθείς, νόσον κτήσηται; (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Μὰ	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ὑγίειαν
[228]	οἷς ἄρτι ὡμολογήσαμεν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ	μὰ	Δία, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ τοὐναντίον
[227]	τί σοι χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν	πρᾶγμα	πονηρὸν εἶναι; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔμοιγε.
[229]	Στειριακῇ ὁδῷ, ἐν ᾧ λέγει-	(μνῆμα	τόδ' Ἱππάρχου· μὴ φίλον ἐξαπάτα.
[229]	ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ δεξιά	μνῆμα	τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια φρονῶν
[231]	γέ ἐστι κέρδος, τὸ ὁτιοῦν	κτῆμα	κτήσασθαι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐ μέντοι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	σκόπει· ἆρα κέρδος λέγεις πᾶν	κτῆμα	ὃ ἄν τις κτήσηται ἢ
[231]	(ἐάντε πονηρὰ ᾖ, τοῦτο τὸ	ὄνομά	ἐστι, ποτόν· καὶ τοῖς ἄλλοις
[229]	γενναίων τῶν τότε καὶ λέγουσι	τοὔνομα	αὐτοῦ, ἐγὼ δὲ οὐ μέμνημαι
[228]	καὶ κάτω καὶ ἀναγιγνώσκοντες καὶ	γεῦμα	λαμβάνοντες αὐτοῦ τῆς σοφίας φοιτῷεν
[226]	τῶν ἐμφρόνων ἀνδρῶν μηδενὸς ἄξια	ὄργανα	ἢ ἄλλην παρασκευὴν ἡντιναοῦν ἔχων
[229]	ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ καλὰ	ἐπιγεγραμμένα·	ἔστι δὲ δὴ καὶ τοῦτο
[229]	ἀναθέσθαι ὅτι βούλει τῶν εἰρημένων,	ἵνα	μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι. πότερον γὰρ
[228]	καὶ ἐπιδείγματα τῆς σοφίας ἐπέγραψεν,	(ἵνα	πρῶτον μὲν τὰ ἐν Δελφοῖς
[225]	φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ καὶ χώρᾳ;	ἵνα	τι καὶ ἡμεῖς τῶν σοφῶν
[229]	σὺ ἐμὲ ἐξαπατᾷς οὐκ οἶδ'	ὅντινα	μέντοι τρόπον ἐν τοῖς λόγοις,
[226]	ὡς ἀληθῶς εἰπέ· ἆρ' ἔστιν	ὅντινα	οἴει γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ
[225]	ἠρώτων· οὐχὶ ὁμολογεῖς τὸν φιλοκερδῆ	ἐπιστήμονα	εἶναι περὶ τῆς ἀξίας τούτου
[229]	τόν τε Ἁρμόδιον καὶ τὸν	Ἀριστογείτονα	ὡς σοφούς, ἔπειτα συγγενόμενον τῷ
[228]	τῶν ἀγρῶν καὶ ἐπὶ τὰ	λοιπὰ	παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ δύο τὠπιγράμματε·
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Βλάπτονται ὑπὸ τῆς ζημίας	ἄρα	ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν
[227]	ἄνθρωποι. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Βλάπτονται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Κακὸν	ἄρα	ἡ ζημία. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[229]	ὑπ' ἐκείνου, μέγα δ' ἐφρόνει	ἄρα	καὶ ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ
[231]	οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ μὲν ἄξιον	ἄρα	κερδαλέον ἐστίν, ἐάντε σμικρὸν ᾖ
[230]	χρηστόν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀνάγκη. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐδὲν	ἄρα	μᾶλλον κερδαίνει ὁ τὸ χρηστὸν
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ	ἄρα	οἴεταί γε ἀπὸ τούτων κερδαίνειν
[226]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ	ἄρα	οἴεταί γε κερδαίνειν ἀπὸ τῶν
[232]	πονηροί. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Φαίνεται. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ	ἄρα	ὀρθῶς ὀνειδίζει, εἴ τίς τῳ
[230]	τουτί μοι ἀνάθου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δοκεῖ	ἄρα	σοι, ὡς ἔοικε, τοῦ κέρδους
[227]	κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἐναντίον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀγαθὸν	ἄρα	τὸ κέρδος. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)
[231]	ζημίαν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ	ἄρα	τοῦτό γέ ἐστι κέρδος, τὸ
[231]	γε ἀργύριον χρυσίου. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Δεῖ	ἄρα,	ὡς ἔοικε, τῷ κέρδει τοῦτο
[231]	δοκῶ τοῦτο καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ)	Ἆρα	καὶ τὰ τοιάδε λέγεις, ἐάν
[231]	ἀποκρίνασθαι, ἀλλ' ἐμοῦ λέγοντος σκόπει·	ἆρα	κέρδος λέγεις πᾶν κτῆμα ὃ
[225]	ἀξιοῖ ἀπὸ τούτου ἐκτραφέντος κερδαίνειν;	ἆρα	τοιοῦτον αὐτὸν λέγεις; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἀπὸ
[230]	ἀποκρίσεως, ὅτι τῇ τοῦ σώματος	ὑγρᾷ	τροφῇ, ~ἐάντε χρηστὴ (ἐάντε πονηρὰ
[226]	ἆρ' ἔστιν ὅντινα οἴει γεωργικὸν	ἄνδρα	γιγνόμενον, καὶ γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς
[226]	ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Ἱππικὸν	ἄνδρα	γιγνώσκοντα ὅτι οὐδενὸς ἄξια σιτία
[226]	Μὴ τοίνυν με ἐπιχείρει ἐξαπατᾶν,	ἄνδρα	πρεσβύτερον (ἤδη οὕτω νέος ὤν,
[231]	ὂν ἄξιον φῂς εἶναι. (ΕΤΑΙΡΟΣ)	Σφόδρα·	ἔχει γὰρ οὕτως. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τὸ
[230]	ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι, διὰ τί ποτε	ἀμφότερα	αὐτὰ κέρδος καλεῖς, τί ταὐτὸν
[230]	τοίνυν κέρδη μὲν ὁμοίως ἐστὶν	ἀμφότερα	καὶ κερδαλέα, τουτὶ δὴ δεῖ
[230]	ὁμοίως τοῦτό γε, σιτία, ἐστὸν	ἀμφότερα	καὶ ταύτῃ γε οὐδὲν διαφέρει
[230]	καλῶ, εἶπον ἄν σοι διότι	ἀμφότερα	ξηρὰ τροφὴ σώματός ἐστιν, διὰ
[230]	καὶ τὸ κακὸν σιτίον ὁμοίως	ἀμφότερα	σιτία καλῶ, εἶπον ἄν σοι
[229]	τὠπιγράμματε· ~ἐν μὲν τοῖς (ἐπ'	ἀριστερὰ	τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων
[231]	ὑγρᾷ τροφῇ, ~ἐάντε χρηστὴ (ἐάντε	πονηρὰ	ᾖ, τοῦτο τὸ ὄνομά ἐστι,
[232]	τῶν κερδῶν τἀγαθά, τὰ δὲ	πονηρὰ	μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν
[230]	εἶπον ἄν σοι διότι ἀμφότερα	ξηρὰ	τροφὴ σώματός ἐστιν, διὰ τοῦτο
[232]	τὰ κέρδη ἀγαθὰ εἶναι, καὶ	σμικρὰ	καὶ μεγάλα. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ γὰρ
[232]	πονηροὺς αὐτὸς εἶπες ὅτι καὶ	σμικρὰ	καὶ μεγάλα κέρδη φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	ὁ λόγος ἡμᾶς ἠνάγκακε καὶ	σμικρὰ	καὶ μεγάλα ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι;
[226]	ἑκάστοτε ὑπὸ ἀπληστίας καὶ πάνυ	(σμικρὰ	καὶ ὀλίγου ἄξια καὶ οὐδενὸς
[225]	ἐν ὁποίᾳ ἄξια φυτευθῆναι καὶ	ὥρᾳ	καὶ χώρᾳ; ἵνα τι καὶ
[225]	ἄξια φυτευθῆναι καὶ ὥρᾳ καὶ	χώρᾳ;	ἵνα τι καὶ ἡμεῖς τῶν
[230]	καὶ ποτὸν καὶ τἆλλα πάντα,	ὅσα	τῶν ὄντων ταὐτὰ ὄντα τὰ
[227]	οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ πάντα	τὰ	ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναί.
[227]	καὶ τόδε αὐτῷ προσωμολογήσαμεν, βούλεσθαι	τὰ	ἀγαθὰ πάντας καὶ ἀεί. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[227]	οὐ δοκοῦσί σοι τἀγαθὰ φιλεῖν,	τὰ	δὲ κακὰ μισεῖν; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ἔμοιγε
[230]	τὰ μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι,	τὰ	δὲ κακά, οὐδὲν ἐκείνῃ γε
[232]	κερδαίνειν, ἀλλὰ τῶν κερδῶν τἀγαθά,	τὰ	δὲ πονηρὰ μή. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι.
[228]	σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον μὲν	τὰ	ἐν Δελφοῖς γράμματα τὰ σοφὰ
[229]	παλαιῶν ἤκουσας ὅτι ταῦτα μόνον	τὰ	ἔτη τυραννὶς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις,
[228]	καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ	τὰ	Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο,
[232]	ἔχεις, σύμφῃς γοῦν ἡμῖν πάντα	τὰ	κέρδη ἀγαθὰ εἶναι, καὶ σμικρὰ
[232]	μοι τοὺς ἀγαθοὺς μὴ πάντα	τὰ	κέρδη βούλεσθαι κερδαίνειν, ἀλλὰ τῶν
[227]	Οὐκοῦν καὶ οἱ ἀγαθοὶ πάντα	τὰ	κέρδη βούλονται ἔχειν, εἴπερ ἀγαθά
[232]	Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν νῦν πάντα	τὰ	κέρδη ὁ λόγος ἡμᾶς ἠνάγκακε
[228]	ἐκ τῶν ἀγρῶν καὶ ἐπὶ	τὰ	λοιπὰ παιδευθησόμενοι. ἐστὸν δὲ δύο
[230]	ὅσα τῶν ὄντων ταὐτὰ ὄντα	τὰ	μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι, τὰ
[230]	εἰ (ἃ) σύ με ἠρώτας	τὰ	νυνδή, διὰ τί ποτε καὶ
[228]	καλὰ ἔργα σοφίας ἀπεδείξατο, καὶ	τὰ	Ὁμήρου ἔπη πρῶτος ἐκόμισεν εἰς
[226]	γε οὓς διεληλύθαμεν, οἵτινες γιγνώσκοντες	τὰ	οὐδενὸς ἄξια ἀπὸ τούτων οἴονται
[226]	δῆλον ὅτι ἀγνοοῦντες, οἰόμενοι δὲ	τὰ	οὐδενὸς ἄξια πολλοῦ ἄξια εἶναι.
[228]	μὲν τὰ ἐν Δελφοῖς γράμματα	τὰ	σοφὰ ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν οἱ
[231]	καλεῖν κέρδος. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἆρα καὶ	τὰ	τοιάδε λέγεις, ἐάν τις ἑστιαθείς,
[228]	τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ τἆλλα	τὰ	τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου ῥήματα
[228]	ἀγροῖς παιδεῦσαι ἔστησεν αὐτοῖς Ἑρμᾶς	κατὰ	τὰς ὁδοὺς ἐν μέσῳ τοῦ
[230]	διαφέρει τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου,	κατὰ	τὸ σιτίον εἶναι, ἀλλὰ ᾗ
[232]	φιλοῦσιν. (ΕΤΑΙΡΟΣ) Εἶπον. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν	κατὰ	τὸν σὸν λόγον πάντες ἄνθρωποι
[228]	εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ ποιήματα καὶ	ἐπιδείγματα	τῆς σοφίας ἐπέγραψεν, (ἵνα πρῶτον
[228]	αὐτὸς ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ	ποιήματα	καὶ ἐπιδείγματα τῆς σοφίας ἐπέγραψεν,
[228]	τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου	ῥήματα	μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες
[228]	πρῶτον μὲν τὰ ἐν Δελφοῖς	γράμματα	τὰ σοφὰ ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν
[229]	(μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· μὴ φίλον	ἐξαπάτα.	ἐγὼ οὖν σὲ ἐμοὶ ὄντα
[228]	αὐτὸς ἐξηῦρεν, ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο	σοφώτατα	εἶναι, ταῦτα αὐτὸς ἐντείνας εἰς
[232]	ἢ πέπεικεν. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλ' ἴσως	μετὰ	τοῦτο καὶ πείσειεν ἄν· νῦν
[228]	ἄστεος καὶ τῶν δήμων ἑκάστων,	κἄπειτα	τῆς σοφίας τῆς αὑτοῦ, ἥν
[228]	Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον σοφὰ ἡγοῖντο,	ἔπειτα	παριόντες ἄνω καὶ κάτω καὶ
[229]	καὶ τὸν Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς,	ἔπειτα	συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων,
[226]	ἀπολέσαι καὶ ἃ ἂν ἄγῃ	πάντα;	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκ
[230]	Οὐκοῦν καὶ ποτὸν καὶ τἆλλα	πάντα,	ὅσα τῶν ὄντων ταὐτὰ ὄντα
[227]	Δί' οὐκ ἔγωγε. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Ἀλλὰ	πάντα	τὰ ἀγαθὰ ἴσως φιλεῖς. (ΕΤΑΙΡΟΣ)
[232]	ὁπωσδὴ ἔχεις, σύμφῃς γοῦν ἡμῖν	πάντα	τὰ κέρδη ἀγαθὰ εἶναι, καὶ
[232]	ἠμφεσβήτησάς μοι τοὺς ἀγαθοὺς μὴ	πάντα	τὰ κέρδη βούλεσθαι κερδαίνειν, ἀλλὰ
[227]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν καὶ οἱ ἀγαθοὶ	πάντα	τὰ κέρδη βούλονται ἔχειν, εἴπερ
[232]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Ναίχι. (ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Οὐκοῦν νῦν	πάντα	τὰ κέρδη ὁ λόγος ἡμᾶς
[232]	χρηστοὺς ἀνθρώπους βούλεσθαι τἀγαθὰ ὁμολογεῖς	ἅπαντα	ἅπαντας· ἢ οὔ; (ΕΤΑΙΡΟΣ) Ὁμολογῶ.
[230]	πάντα, ὅσα τῶν ὄντων ταὐτὰ	ὄντα	τὰ μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ εἶναι,
[229]	ἐξαπάτα. ἐγὼ οὖν σὲ ἐμοὶ	ὄντα	φίλον οὐ δήπου τολμῴην ἂν
[228]	ἔτι (οἵδε ποιοῦσιν, καὶ ἐπ'	Ἀνακρέοντα	τὸν Τήιον πεντηκόντορον στείλας ἐκόμισεν
[226]	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Τί δέ; Ἱππικὸν ἄνδρα	γιγνώσκοντα	ὅτι οὐδενὸς ἄξια σιτία τῷ
[226]	οἴει γεωργικὸν ἄνδρα γιγνόμενον, καὶ	γιγνώσκοντα	ὅτι οὐδενὸς ἄξιον φυτεύει τὸ
[229]	χρόνῳ αὐτὸν τὸν (Ἁρμόδιον τυγχάνειν	ἐρῶντά	τινος τῶν νέων τε καὶ
[228]	(ΕΤΑΙΡΟΣ) Τίνι τούτῳ; καὶ τί	μάλιστα;	(ΣΩΚΡΑΤΗΣ) Πολίτῃ μὲν ἐμῷ τε
[228]	ῥαψῳδοὺς Παναθηναίοις ἐξ ὑπολήψεως ἐφεξῆς	αὐτὰ	διιέναι, ὥσπερ νῦν ἔτι (οἵδε
[230]	ἐπισκέψασθαι, διὰ τί ποτε ἀμφότερα	αὐτὰ	κέρδος καλεῖς, τί ταὐτὸν ἐν
[228]	μηδὲν ἄγαν καὶ τἆλλα τὰ	τοιαῦτα,	ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον
[228]	ἐκλεξάμενος ἃ ἡγεῖτο σοφώτατα εἶναι,	ταῦτα	αὐτὸς ἐντείνας εἰς ἐλεγεῖον αὑτοῦ
[228]	μεγάλοις μισθοῖς καὶ δώροις πείθων·	ταῦτα	δ' ἐποίει βουλόμενος παιδεύειν τοὺς
[228]	ἐν Δελφοῖς γράμματα τὰ σοφὰ	ταῦτα	μὴ θαυμάζοιεν οἱ πολῖται αὐτοῦ,
[229]	ἂν τῶν παλαιῶν ἤκουσας ὅτι	ταῦτα	μόνον τὰ ἔτη τυραννὶς ἐγένετο
[232]	εἶναι· τυγχάνει γὰρ καὶ ὁ	ταῦτα	ὀνειδίζων αὐτὸς τοιοῦτος ὤν.
[230]	τἆλλα πάντα, ὅσα τῶν ὄντων	ταὐτὰ	ὄντα τὰ μὲν πέπονθεν ἀγαθὰ
[228]	ἀλλὰ τὰ Ἱππάρχου ῥήματα μᾶλλον	σοφὰ	ἡγοῖντο, ἔπειτα παριόντες ἄνω καὶ
[228]	τὰ ἐν Δελφοῖς γράμματα τὰ	σοφὰ	ταῦτα μὴ θαυμάζοιεν οἱ πολῖται

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/08/2007