Discours, Par.
[29, 20]	λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς	μακάριον	νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν
[29, 0]	καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν	μακρὸν	ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ
[29, 0]	χρόνου προῆλθεν, οὐδὲ εἰ πάνυ	μακροῦ	γήρως ἔτυχεν, ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ
[29, 0]	εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό.	μάλιστα	δ´ ἄν τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν,
[29, 10]	καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους	μάλιστα	δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν,
[29, 20]	τοῖς ἑαυτῶν παισὶ καὶ οὓς	μάλιστα	ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν τελευτήν,
[29, 0]	ἔθος, ὅτι τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις	μάλιστα	προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´ αὐτοῖς
[29, 10]	ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι	μᾶλλον	ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ μένοντες,
[29, 10]	καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ	μᾶλλον	ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ
[29, 0]	διὰ τὴν ἀρχὴν ἣν ἔχω	μᾶλλον	ἑτέρου μοι τῶν πολιτῶν οἰκεῖον
[29, 0]	μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ	μᾶλλον	ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον. Πρῶτον
[29, 20]	Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ	μᾶλλον	ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος,
[29, 10]	ἤδη ποτὲ καὶ ἔφυγεν ἐκ	μάχης.	οὐδὲ γὰρ ὅτι ταχέως ἐτελεύτησε,
[29, 0]	(εἰ δέ τίς φησι κάλλους	με	ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ
[29, 0]	τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ	μέγιστοι	καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας
[29, 20]	Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς	μεγίστους	καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος
[29, 10]	ἐλθεῖν, μήτι γε ἐν τῷ	μεγίστῳ	καὶ δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ
[29, 0]	μάλιστα δ´ ἄν τις θαυμάσειε	Μελαγκόμαν,	ὅτι μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ
[29, 0]		~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ	Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´
[29, 0]	καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν	Μελαγκόμας	ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν
[29, 20]	Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ	Μέμνονα	καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς
[29, 0]	αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς	μὲν	ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι
[29, 0]	πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα	μὲν	ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα
[29, 10]	τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ	μὲν	ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν
[29, 10]	ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι	μὲν	αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε
[29, 10]	Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ παῖς	{μὲν}	ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ
[29, 0]	ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ	μὲν	γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι
[29, 0]	τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου	μὲν	γὰρ ἀμφίλογον τὸ εἶναί τινα
[29, 10]	καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ	μὲν	γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος
[29, 0]	ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν	μὲν	γὰρ πολεμικῶν ὅ τε καιρὸς
[29, 0]	κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ	μὲν	γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων καλῶν,
[29, 0]	ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν ἅπαντι	μὲν	γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό,
[29, 20]	αὐτόν τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε	μὲν	δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ
[29, 10]	ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης	μὲν	διὰ τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι
[29, 10]	οὐ γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ	μὲν	Ἑλένην πρὸς βίαν ἥρπασεν, ὁ
[29, 10]	ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης	μὲν	ἑτέρας οὐ δεομένους, ὅταν τις
[29, 0]	ἀμελούσης. οἱ δέ τινες φύσει	μὲν	εὐειδοῦς σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα
[29, 0]	καλλίονα. ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων	μὲν	θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις
[29, 0]	ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον	μὲν	θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον
[29, 10]	ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε	μὲν	κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία
[29, 0]	εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ	μὲν	καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς,
[29, 20]	γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ	μὲν	νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν
[29, 10]	τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε	μὲν	ὁ κρείττων τοῦ ἥττονος περίεστιν·
[29, 10]	πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον	μὲν	οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν
[29, 10]	(ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε	μὲν	ὁμοίως, δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο
[29, 0]	ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον. Πρῶτον	μὲν	οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ
[29, 10]	χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν	μὲν	οὖν καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου
[29, 0]	καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους	μὲν	οὖν μυρίους ἂν εὕροι τις
[29, 10]	παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων τὸ	μὲν	πληγῇ νικῆσαι καὶ τοῦ φαυλοτάτου
[29, 20]	δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος	μὲν	ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων
[29, 0]	ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος	μὲν	στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ
[29, 0]	ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ τοῖς	μὲν	σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´ ἑτέροις δὲ
[29, 0]	τούτῳ εἰμί, ἐν ᾧ ἡ	μὲν	τοῦ λόγου δύναμις ἧττον ἅπασιν
[29, 10]	ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ	μὲν	τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον
[29, 10]	ἕνεκεν ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη	μὲν	ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ
[29, 10]	μᾶλλον ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ	μένοντες,	διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω
[29, 10]	ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´ αὐτὸ	μέντοι	τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ μὴ
[29, 10]	ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι	μέρει,	λαμπρόν. τὸν δὲ ἐπειγόμενον ὡς
[29, 0]	γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων καλῶν,	μέρη	τινὰ τοῦ σώματος εὐπρεπῆ ἔχοντες,
[29, 20]	ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν	μεστὸς	ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ
[29, 20]	καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος	μετὰ	Ὠρίωνα, αὐτόν τε ἐκεῖνον. ἀλλ´
[29, 10]	ἐννοείτω ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι,	μέχρι	μὲν αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν,
[29, 20]	ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ	μὴ	ἀγαθὸν τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο.
[29, 10]	κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε	μὴ	αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον·
[29, 0]	ἐνδόξων οὔτε ἔθνος οὐδέν, ἔνθα	μὴ	ἀφίκετο· καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως
[29, 10]	φεύγοντες ἢ μένοντες, διὰ τὸ	μὴ	βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι
[29, 10]	ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης. εἰ	μὴ	γὰρ ἐγκρατής τε καὶ σώφρων
[29, 20]	(τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε,	μὴ	δάκρυσιν· οὐ γὰρ πρέποι ἂν
[29, 10]	μέντοι τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ	μὴ	εἰδόσιν οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι
[29, 10]	τῷ εἴδει ἔτυχον, οὐδὲν ὅτι	μὴ	περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους
[29, 0]	καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ	μὴ	τύχοι ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ
[29, 10]	τινὰ τῷ σώματι ἀπειπεῖν, ἀλλὰ	μὴ	τῷ πληγέντι μέρει, λαμπρόν. τὸν
[29, 0]	ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν	μηδὲ	ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον τὸν
[29, 20]	μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς	μηδὲν	ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν
[29, 0]	ἀρετῇ καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι	μηδὲν	μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον
[29, 10]	τῶν αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ	μηδενὶ	ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´
[29, 10]	τὸ σφάλλεσθαι, οὐκ ἐν τῷ	μήκει	τοῦ χρόνου. ἔτι δὲ καὶ
[29, 0]	θεωρούμενος ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ	μὴν	ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων
[29, 0]	πλουσίων συνέβη τυχεῖν προγόνων, οὐ	μὴν	οὐδ´ εἰ βασιλέων, (τὰ δὲ
[29, 10]	ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ	μήτε	παιόμενον αὐτὸν μήτε παίοντα νικᾶν·
[29, 10]	κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν	μήτε	παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ
[29, 10]	ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον ἐλθεῖν,	μήτι	γε ἐν τῷ μεγίστῳ καὶ
[29, 0]	τυγχάνοντες οἵδε εἰσίν. ἑωράθη δὲ	μικροῦ	δεῖν ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων. οὔτε
[29, 20]	ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον	μνήμῃ	τιμᾶτε, μὴ δάκρυσιν· οὐ γὰρ
[29, 0]	ἀρχὴν ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου	μοι	τῶν πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός,
[29, 0]	τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ	μοι	φίλος ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας,
[29, 0]	ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι.	μόνης	γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις ἐν τοῖς
[29, 0]	κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν	μόνον,	ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ
[29, 0]	τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ γὰρ	μόνον	διὰ τὴν ἀρχὴν ἣν ἔχω
[29, 0]	θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις	μόνος	ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους
[29, 10]	μὴ περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν.	μόνους	δὲ ἂν εἴποι τις ἀνδρείους
[29, 0]	ἄν τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι	μορφῇ	τοιοῦτος ὢν τῇ ἀνδρείᾳ διήνεγκεν.
[29, 0]	φήμην δῆλον ὡς θείας τινὸς	μορφῆς	ἔτυχεν. (ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω
[29, 0]	καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν	μυρίους	ἂν εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/12/2008