HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Melancomas I (discours XXIX) ; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)

α = 150 formes différentes pour 264 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Discours, Par.

[29, 0]   ~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ,

[29, 10]   δὴ πάντα τὰ ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ

[29, 0]   ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ

[29, 20]   ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας

[29, 0]   ἔτι δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς

[29, 10]   τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ

[29, 20]   ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα

[29, 0]   τὴν φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος ἀγαθοῦ τινι. ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος

[29, 0]   μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ παντὸς ἄρχοντος

[29, 20]   δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ

[29, 0]   ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς,

[29, 20]   τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης

[29, 0]   γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ ἀγαθῶν, ὥσπερ ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ

[29, 10]   ἂν εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ

[29, 10]   καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας

[29, 10]   διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν} ἀγῶνας ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ πείρᾳ

[29, 10]   ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ

[29, 0]   Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων,

[29, 10]   σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς

[29, 0]   λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν.

[29, 10]   δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ δὲ Ἀδώνιδος ἢ Ἰασίωνος ἢ τῶν ὁμοίων,

[29, 0]   γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης

[29, 0]   ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις,

[29, 10]   ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν

[29, 0]   δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν, τῶν

[29, 0]   ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ

[29, 10]   ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ

[29, 10]   διὰ τοῦτο φαίη τις ἂν ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν}

[29, 10]   ἂν ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε ἀριστέα πολεμικόν, ὃς οὐκ

[29, 10]   σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ

[29, 10]   γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα

[29, 0]   κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν μὲν

[29, 0]   ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ

[29, 0]   τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ

[29, 10]   περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι

[29, 0]   εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν}

[29, 0]   γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα

[29, 0]   ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς

[29, 0]   μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας,

[29, 0]   τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν

[29, 0]   λύπης ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ γὰρ μόνον διὰ

[29, 0]   αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ

[29, 10]   ὅτι μὴ περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι τις

[29, 20]   δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα

[29, 0]   νεότητι μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον.

[29, 10]   καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον ἐλθεῖν, μήτι γε ἐν τῷ

[29, 10]   ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ

[29, 10]   βέλτιστον, εἰ τύχοι· τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν

[29, 0]   λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν

[29, 0]   ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ γὰρ εἴ τῳ

[29, 10]   ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος, ἀλλ´ ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι. καὶ τὸ ὅλῳ

[29, 0]   ~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ ἄνδρες, οὐδ´ ὅτι

[29, 0]   καὶ τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος

[29, 0]   ὅδε ἂν εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ ἀγαθῶν, ὥσπερ

[29, 20]   μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο·

[29, 10]   οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ πάντα τὰ ἐν

[29, 0]   φησι κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν

[29, 0]   ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς

[29, 10]   ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ παῖς

[29, 20]   ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν

[29, 20]   τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε,

[29, 0]   τῶν πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν

[29, 10]   ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι μέρει, λαμπρόν.

[29, 0]   ὀλίγων θεωρούμενος ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς

[29, 10]   ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ τὸ χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν.

[29, 10]   τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ ἐν ταὐτῷ

[29, 0]   ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα,

[29, 0]   οὐδ´ εἰ βασιλέων, (τὰ δὲ ἄλλα φαύλων, ὅδε ἂν εἴη καλῶς

[29, 0]   παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ

[29, 0]   {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος

[29, 20]   δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ

[29, 10]   τοῦ ἥττονος περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ

[29, 10]   νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε

[29, 10]   ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι

[29, 0]   μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι

[29, 0]   τινι. ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος ἅμα ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος

[29, 0]   κάλλος οὐχ οἷόν τε λανθάνειν. ἅμα γὰρ τῷ ἔχοντι φαίνεται· εἴποι

[29, 0]   δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην

[29, 0]   μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν

[29, 0]   ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους.

[29, 0]   τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ

[29, 0]   τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν,

[29, 0]   δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ

[29, 0]   πάνυ μακροῦ γήρως ἔτυχεν, ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ εἶδος. τεκμήριον δὲ τῆς

[29, 10]   ἂν εὕροι τις, οἷς πολὺ ἄμεινον εἶχεν, εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται

[29, 0]   βουλομένης ὁρᾶν, τῶν δὲ ἡττόνων ἀμελούσης. οἱ δέ τινες φύσει μὲν

[29, 10]   ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων. (καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο,

[29, 0]   αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ ἀμφίλογον τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε

[29, 10]   τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο

[29, 10]   οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι

[29, 0]   ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ τοσοῦτον τοῦ χρόνου

[29, 10]   ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν ὠλοφύρατο· νῦν δέ,

[29, 10]   χρόνου. ἔτι δὲ καὶ τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε

[29, 10]   οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς

[29, 0]   τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´ ἄν τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ

[29, 0]   τῷ ἔχοντι φαίνεται· εἴποι δ´ ἄν τις ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως

[29, 10]   ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν} ἀγῶνας ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ

[29, 10]   ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη τις ἂν ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους

[29, 10]   ἡ σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς

[29, 0]   τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς

[29, 10]   χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους,

[29, 0]   λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´ ἂν τῇ

[29, 0]   τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι.

[29, 10]   ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι.

[29, 0]   ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος ἅμα ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό.

[29, 0]   (τὰ δὲ ἄλλα φαύλων, ὅδε ἂν εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ

[29, 10]   τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν

[29, 10]   περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν αὐτῶν τυχόντας.

[29, 10]   καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις ἂν ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον

[29, 10]   παντὸς ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι τις, οἷς πολὺ ἄμεινον

[29, 0]   φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους ἂν εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ

[29, 20]   μὴ δάκρυσιν· οὐ γὰρ πρέποι ἂν ἥδε ἡ τιμὴ γενναίοις ὑπὸ

[29, 0]   αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ

[29, 10]   τε καὶ σώφρων ἦν, οὐκ ἂν οἶμαι τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν

[29, 10]   ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν

[29, 20]   τιμὴ γενναίοις ὑπὸ γενναίων, οὐδ´ ἂν Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ δεύεσθαι

[29, 0]   ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος

[29, 20]   παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν

[29, 10]   πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ μένοντες, διὰ

[29, 10]   τοῦ ἔτους, καὶ δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων

[29, 0]   ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ

[29, 10]   καὶ τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις

[29, 10]   δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ

[29, 10]   δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς

[29, 10]   ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης μὲν

[29, 20]   δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν

[29, 10]   Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ

[29, 0]   ὅτι μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ ἀνδρείᾳ διήνεγκεν. (δοκεῖ γὰρ ἔμοιγε τῇ

[29, 10]   μὲν κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη

[29, 0]   κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ

[29, 10]   αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους

[29, 0]   ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ

[29, 0]   ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ

[29, 0]   γένηται. γνοὺς οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον

[29, 10]   τό γε τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ

[29, 10]   ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ

[29, 10]   τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ

[29, 10]   μόνους δὲ ἂν εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ

[29, 10]   ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι

[29, 20]   τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ ἄνδρες, λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς

[29, 0]   ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ ἄνδρες, οὐδ´ ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ

[29, 0]   ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν

[29, 10]   γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ

[29, 0]   ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα

[29, 10]   πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων

[29, 0]   οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι

[29, 10]   δύναμις, πολὺ κρείττων οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν

[29, 0]   κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον

[29, 10]   ὃς δὴ πάντα τὰ ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη

[29, 0]   ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ

[29, 10]   νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ παντὸς ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι

[29, 10]   αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν

[29, 20]   τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ

[29, 10]   εἰ μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν

[29, 10]   ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει

[29, 0]   ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´,

[29, 10]   τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ

[29, 0]   δὲ μικροῦ δεῖν ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων. οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία τῶν

[29, 0]   αὐτοῖς λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου

[29, 20]   εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ

[29, 10]   οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´

[29, 10]   τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν

[29, 10]   μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν

[29, 20]   τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα

[29, 10]   νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος,

[29, 10]   μὴ αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη περὶ

[29, 10]   τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας

[29, 10]   τὰ ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς

[29, 20]   δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς

[29, 0]   τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον

[29, 0]   μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ

[29, 10]   καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν,

[29, 0]   τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν ἅπαντι μὲν γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο

[29, 0]   καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει,

[29, 0]   εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ

[29, 0]   μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν.

[29, 10]   κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν,

[29, 10]   τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν

[29, 0]   (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους

[29, 0]   μὲν τοῦ λόγου δύναμις ἧττον ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν καὶ

[29, 10]   τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι μέρει,

[29, 10]   ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος, ἀλλ´

[29, 20]   γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε

[29, 10]   ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν

[29, 10]   (καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου

[29, 10]   μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν παίειν.

[29, 0]   ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου

[29, 20]   οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν οἱ

[29, 0]   τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε ἀποδεικνύναι χρή· ὅπου δὲ γιγνώσκεται, τὴν

[29, 0]   εἰ μὴ τύχοι ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ κάλλος οὐχ οἷόν

[29, 10]   οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ

[29, 10]   περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι τῶν

[29, 10]   καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως

[29, 20]   ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε, μὴ δάκρυσιν· οὐ

[29, 20]   οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ

[29, 10]   ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος

[29, 20]   ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον,

[29, 10]   ὥστε τοῦτο ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος σώματος, ὑπῆρξε

[29, 0]   αἰσχρούς, καὶ τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´ ἑτέροις δὲ οὐδενὸς λόγου

[29, 0]   πρέποι δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν

[29, 10]   οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν, οὔτε τῶν ἐν Τροίᾳ

[29, 10]   οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν σωμάτων ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς τῶν

[29, 10]   πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν

[29, 0]   φαίην δ´ ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας

[29, 20]   δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον

[29, 10]   τοῦτο τῆς ἐν τοῖς πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον μὲν οἱ

[29, 0]   δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον

[29, 10]   παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε ἀριστέα πολεμικόν, ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ

[29, 10]   ὅτι πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ

[29, 10]   προσήκων ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν

[29, 10]   εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι τῶν ἐν τῷ ἔργῳ.

[29, 10]   γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν

[29, 0]   οὐ γὰρ μόνον διὰ τὴν ἀρχὴν ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι

[29, 10]   εὕροι δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον

[29, 0]   ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι

[29, 0]   ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς

[29, 0]   ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ

[29, 0]   καιρὸς οὐκ ἦν ἥ τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε

[29, 20]   βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε,

[29, 0]   ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν

[29, 10]   τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ

[29, 10]   τῶν χειρόνων γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ

[29, 10]   τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε

[29, 0]   καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν αὐτὴν εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα ἰδοῦσι

[29, 0]   τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς

[29, 0]   ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο,

[29, 0]   μὲν γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ

[29, 0]   ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´ ἄν τις θαυμάσειε

[29, 10]   ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ

[29, 0]   σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ αὐτοῖς ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς

[29, 10]   σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις

[29, 0]   μάλιστα προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´ αὐτοῖς λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι

[29, 20]   ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον

[29, 20]   πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ

[29, 10]   ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη

[29, 0]   γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ

[29, 10]   νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ τοῦ

[29, 10]   αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν μήτε παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο τῇ

[29, 0]   οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν

[29, 20]   γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν

[29, 10]   ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν ὠλοφύρατο· νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ

[29, 10]   οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι

[29, 0]   καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ

[29, 0]   ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ ἀμφίλογον

[29, 10]   καὶ τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς

[29, 10]   δὲ καὶ τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν

[29, 0]   σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ καὶ

[29, 0]   ὥσπερ ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς

[29, 0]   τὸ δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα ἐχθρὸν

[29, 0]   καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς μὲν

[29, 20]   ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι

[29, 0]   μυρίους ἂν εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ

[29, 10]   πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν παίειν. οὕτω τό

[29, 10]   ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία

[29, 20]   παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα τοῦ βίου,

[29, 10]   σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς βίαν

[29, 10]   τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον

[29, 10]   ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν,

[29, 10]   μὲν διὰ τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι

[29, 0]   οὔτε ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ ἀφίκετο· καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν

[29, 20]   ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς

[29, 20]   τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον

[29, 20]   δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς

[29, 10]   τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις οὐ πάνυ ἡ

Discours, Par.
[29, 0]	~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ	Α	ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ,
[29, 10]	δὴ πάντα τὰ ἐν ἀνθρώποις	ἀγαθὰ	ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ
[29, 0]	ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα	ἀγαθὰ	κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ
[29, 20]	ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν	ἀγαθὴν	βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας
[29, 0]	ἔτι δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις	ἀγαθοῖς	οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς
[29, 10]	τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως	ἀγαθοῖς	ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ
[29, 20]	ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ μὴ	ἀγαθὸν	τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα
[29, 0]	τὴν φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος	ἀγαθοῦ	τινι. ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος
[29, 0]	μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ	ἀγαθῷ	τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ παντὸς ἄρχοντος
[29, 20]	δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν	ἀγαθῶν·	ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ
[29, 0]	ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν	ἀγαθῶν	ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς,
[29, 20]	τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν	ἀγαθῶν	τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης
[29, 0]	γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ	ἀγαθῶν,	ὥσπερ ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ
[29, 10]	ἂν εἴποι τις ἀνδρείους τῶν	ἄγαν	καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ
[29, 10]	καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς	ἀγῶνας,	ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας
[29, 10]	διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν}	ἀγῶνας	ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ πείρᾳ
[29, 10]	ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας	ἀγωνίζεσθαι	καὶ τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ
[29, 0]	Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις	ἀγῶσιν.	αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων,
[29, 10]	σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ	ἄδηλον	εἰ παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς
[29, 0]	λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι	ἀδύνατοι	λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν.
[29, 10]	δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ δὲ	Ἀδώνιδος	ἢ Ἰασίωνος ἢ τῶν ὁμοίων,
[29, 0]	γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό,	ἀεὶ	δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης
[29, 0]	ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν	ἀεὶ	δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις,
[29, 10]	ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ	ἀεὶ	πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν
[29, 0]	δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς ὄψεως	ἀεὶ	τὰ ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν, τῶν
[29, 0]	ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης	ἀεὶ	τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ
[29, 10]	ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ	ἀήττητον	γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ
[29, 10]	διὰ τοῦτο φαίη τις ἂν	ἀήττητον	διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν}
[29, 10]	ἂν ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ	ἀήττητον	οὔτε ἀριστέα πολεμικόν, ὃς οὐκ
[29, 10]	σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν τῆς	ἀθλήσεως	εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ
[29, 10]	γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ περὶ	ἀθλήσεως,	καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα
[29, 0]	κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν	ἄθλησιν,	ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν μὲν
[29, 0]	ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ	ἄθλησις	ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ
[29, 0]	τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς	ἀθληταῖς	ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ
[29, 10]	περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ	ἀθλητοῦ	εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι
[29, 0]	εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ	αἱ	νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν}
[29, 0]	γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος τοὺς	αἰσθανομένους	αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα
[29, 0]	ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν	αἴσθησιν	αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς
[29, 0]	μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ	αἰσχρούς,	καὶ τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας,
[29, 0]	τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς	αἰτιῷτο.	αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν
[29, 0]	λύπης ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ	αἰφνιδίου	πάθους. οὐ γὰρ μόνον διὰ
[29, 0]	αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς	ἀκμῆς	ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ
[29, 10]	ὅτι μὴ περὶ τοῦ κάλλους	ἀκούομεν.	μόνους δὲ ἂν εἴποι τις
[29, 20]	δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους	ἀκούομεν	οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα
[29, 0]	νεότητι μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ	ἀκριβῆ	μᾶλλον ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον.
[29, 10]	καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´	ἄκρον	ἐλθεῖν, μήτι γε ἐν τῷ
[29, 10]	ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ γὰρ	ἀληθὲς	τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ
[29, 10]	βέλτιστον, εἰ τύχοι· τὴν δὲ	ἀληθεστάτην	νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν
[29, 0]	λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ	ἀληθινὸν	κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν
[29, 0]	ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας	ἀληθοῦς	ἔτυχεν. οὐ γὰρ εἴ τῳ
[29, 10]	ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος,	ἀλλ´	ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι. καὶ τὸ ὅλῳ
[29, 0]	~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β.	(Ἀλλ´	ἐμοὶ, ὦ ἄνδρες, οὐδ´ ὅτι
[29, 0]	καὶ τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται.	ἀλλ´	ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος
[29, 0]	ὅδε ἂν εἴη καλῶς γεγονώς,	ἀλλ´	οἱ φύντες ἐξ ἀγαθῶν, ὥσπερ
[29, 20]	μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε ἐκεῖνον.	ἀλλ´	οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο·
[29, 10]	οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία.	(ἀλλ´	ὃς δὴ πάντα τὰ ἐν
[29, 0]	φησι κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια,	ἀλλ´	οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν
[29, 0]	ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον,	ἀλλ´,	ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς
[29, 10]	ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους,	ἀλλὰ	Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ παῖς
[29, 20]	ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν.	ἀλλὰ	ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν
[29, 20]	τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν·	ἀλλὰ	καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε,
[29, 0]	τῶν πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός,	ἀλλὰ	καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν
[29, 10]	ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι ἀπειπεῖν,	ἀλλὰ	μὴ τῷ πληγέντι μέρει, λαμπρόν.
[29, 0]	ὀλίγων θεωρούμενος ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο,	ἀλλὰ	μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς
[29, 10]	ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον,	ἀλλὰ	τὸ χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν.
[29, 10]	τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν,	ἀλλὰ	τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ ἐν ταὐτῷ
[29, 0]	ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ	ἄλλα	ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα,
[29, 0]	οὐδ´ εἰ βασιλέων, (τὰ δὲ	ἄλλα	φαύλων, ὅδε ἂν εἴη καλῶς
[29, 0]	παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς μὲν	ἄλλοις	ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ
[29, 0]	{ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς	ἄλλοις	ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος
[29, 20]	δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ	ἄλλους,	οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ
[29, 10]	τοῦ ἥττονος περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ	ἄλλῳ	ἢ τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ
[29, 10]	νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν	ἄλλων	τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε
[29, 10]	ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς περιττόν,	ἄλλως	τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι
[29, 0]	μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις,	ἀλυπότατον	δὲ τῷ ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι
[29, 0]	τινι. ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος	ἅμα	ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος
[29, 0]	κάλλος οὐχ οἷόν τε λανθάνειν.	ἅμα	γὰρ τῷ ἔχοντι φαίνεται· εἴποι
[29, 0]	δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν ἀνδρείαν,	ἅμα	δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην
[29, 0]	μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν,	ἅμα	δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν
[29, 0]	ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης	ἅμα	καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους.
[29, 0]	τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον	ἅμα	καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ
[29, 0]	τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις	ἅμα	μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν,
[29, 0]	δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις,	ἅμα	τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ
[29, 0]	πάνυ μακροῦ γήρως ἔτυχεν, ὥστε	ἀμαυρῶσαι	τὸ εἶδος. τεκμήριον δὲ τῆς
[29, 10]	ἂν εὕροι τις, οἷς πολὺ	ἄμεινον	εἶχεν, εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται
[29, 0]	βουλομένης ὁρᾶν, τῶν δὲ ἡττόνων	ἀμελούσης.	οἱ δέ τινες φύσει μὲν
[29, 10]	ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους	ἀμυναμένων.	(καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο,
[29, 0]	αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ	ἀμφίλογον	τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε
[29, 10]	τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν	ἄν.	καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο
[29, 10]	οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν	ἄν·	ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι
[29, 0]	ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ	ἄν	ποτε ἐπὶ τοσοῦτον τοῦ χρόνου
[29, 10]	ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ	ἄν	τις αὐτὸν ὠλοφύρατο· νῦν δέ,
[29, 10]	χρόνου. ἔτι δὲ καὶ τόδε	ἄν	τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε
[29, 10]	οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´	ἄν	τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς
[29, 0]	τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´	ἄν	τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ
[29, 0]	τῷ ἔχοντι φαίνεται· εἴποι δ´	ἄν	τις ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως
[29, 10]	ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους	{ἂν}	ἀγῶνας ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ
[29, 10]	ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη τις	ἂν	ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους
[29, 10]	ἡ σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ	ἂν	αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς
[29, 0]	τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι ὅπως	ἂν	διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς
[29, 10]	χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς	ἂν	δόξης μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους,
[29, 0]	λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς	ἂν	δύνωμαι. πρέποι δ´ ἂν τῇ
[29, 0]	τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα. φαίην δ´	ἂν	ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι.
[29, 10]	ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος	ἂν	εἴη καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι.
[29, 0]	ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος ἅμα	ἂν	εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό.
[29, 0]	(τὰ δὲ ἄλλα φαύλων, ὅδε	ἂν	εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ
[29, 10]	τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ	ἂν	εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν
[29, 10]	περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους	ἂν	εἴποι τις τῶν αὐτῶν τυχόντας.
[29, 10]	καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις	ἂν	ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον
[29, 10]	παντὸς ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους	ἂν	εὕροι τις, οἷς πολὺ ἄμεινον
[29, 0]	φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους	ἂν	εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ
[29, 20]	μὴ δάκρυσιν· οὐ γὰρ πρέποι	ἂν	ἥδε ἡ τιμὴ γενναίοις ὑπὸ
[29, 0]	αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς	ἂν	λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ
[29, 10]	τε καὶ σώφρων ἦν, οὐκ	ἂν	οἶμαι τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν
[29, 10]	ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ	ἂν	ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν
[29, 20]	τιμὴ γενναίοις ὑπὸ γενναίων, οὐδ´	ἂν	Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ δεύεσθαι
[29, 0]	ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ	ἂν	ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος
[29, 20]	παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ	ἂν	οὖν οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν
[29, 10]	πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι μᾶλλον	ἂν	παίοιντο φεύγοντες ἢ μένοντες, διὰ
[29, 10]	τοῦ ἔτους, καὶ δυνάμενος θᾶττον	ἂν	περιγενέσθαι παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων
[29, 0]	ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´	ἂν	τῇ ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ
[29, 10]	καὶ τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα	ἂν	τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις
[29, 10]	δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον	ἀναγκάσῃ	τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ
[29, 10]	δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς	ἀναλογιζόμενος	τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς
[29, 10]	ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ	ἀναπείθει	τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης μὲν
[29, 20]	δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον χρὴ	ἄνδρας	πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν
[29, 10]	Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν,	ἀνδρεία	δὲ ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ
[29, 0]	ὅτι μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ	ἀνδρείᾳ	διήνεγκεν. (δοκεῖ γὰρ ἔμοιγε τῇ
[29, 10]	μὲν κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ	ἀνδρεία	καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη
[29, 0]	κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ	ἀνδρεία	καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ
[29, 10]	αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν	ἀνδρεία	καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους
[29, 0]	ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν	ἀνδρείαν,	ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ
[29, 0]	ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν	ἀνδρείαν	αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ
[29, 0]	γένηται. γνοὺς οὖν τῶν πρὸς	ἀνδρείαν	ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον
[29, 10]	τό γε τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ	ἀνδρείας	ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ
[29, 10]	ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ	ἀνδρείας	καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ
[29, 10]	τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν	ἀνδρείας	οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ
[29, 10]	μόνους δὲ ἂν εἴποι τις	ἀνδρείους	τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ
[29, 10]	ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ	ἄνδρες	ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι
[29, 20]	τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ	ἄνδρες,	λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς
[29, 0]	ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ	ἄνδρες,	οὐδ´ ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ
[29, 0]	ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος	ἀνδρὸς	ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν
[29, 10]	γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ	ἀνδρὸς	εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ
[29, 0]	ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ	ἀνδρός,	οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα
[29, 10]	πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ	ἄνευ	ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων
[29, 0]	οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν,	(ἀνθούσης	ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι
[29, 10]	δύναμις, πολὺ κρείττων οὖσα τῆς	ἀνθρωπίνης	φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν
[29, 0]	κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ τῶν	ἀνθρωπίνων	ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον
[29, 10]	ὃς δὴ πάντα τὰ ἐν	ἀνθρώποις	ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη
[29, 0]	ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ	ἀνθρώποις,	ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ
[29, 10]	νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ παντὸς	ἀνθρώποις	βίου δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι
[29, 10]	αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε	ἀνθρώποις	οὔτε κυσὶν ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν
[29, 20]	τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς	ἀνθρώποις	τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ
[29, 10]	εἰ μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος	ἀνθρώποις	χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν
[29, 10]	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ	ἀνθρώπους	μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει
[29, 0]	ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος	ἀνθρώπων,	οὐ τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´,
[29, 10]	τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ	ἀνθρώπων	οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ
[29, 0]	δὲ μικροῦ δεῖν ὑπὸ πάντων	ἀνθρώπων.	οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία τῶν
[29, 0]	αὐτοῖς λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα	ἀνιώμενοι	ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου
[29, 20]	εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον,	ἀνόνητος	ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ
[29, 10]	οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις	ἀνταγωνισταῖς	χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´
[29, 10]	τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν	ἀνταγωνιστὰς	ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν
[29, 10]	μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν	ἀνταγωνιστὴν	ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν
[29, 20]	τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε καὶ	Ἀντίλοχον,	ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα
[29, 10]	νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν	ἀντίπαλον	ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος,
[29, 10]	μὴ αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν	ἀντίπαλον·	ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη περὶ
[29, 10]	τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν	ἀντιπάλους.	κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας
[29, 10]	τὰ ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο,	ἄξιος	ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς
[29, 20]	δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων	ἀξίως.	καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς
[29, 0]	τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν	ἀπαιτεῖν	μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον
[29, 0]	μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ	ἅπαντας,	ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ
[29, 10]	καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς	ἅπαντες	ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν,
[29, 0]	τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν	ἅπαντι	μὲν γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο
[29, 0]	καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ	ἅπαντος	τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει,
[29, 0]	εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ	ἁπάντων	ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ
[29, 0]	μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς	ἁπάντων	καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν.
[29, 10]	κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν	ἅπαξ	ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν,
[29, 10]	τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ	ἁπάσης	τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν
[29, 0]	(ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν	ἅπασι	καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους
[29, 0]	μὲν τοῦ λόγου δύναμις ἧττον	ἅπασιν	ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν καὶ
[29, 10]	τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι	ἀπειπεῖν,	ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι μέρει,
[29, 10]	ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον	ἀπειπεῖν.	οὐ γὰρ τοῦ τραύματος, ἀλλ´
[29, 20]	γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν μεστὸς	ἄπεισι	τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε
[29, 10]	ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν	ἀπέκτεινεν,	ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν
[29, 10]	(καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο,	ἅπερ	ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου
[29, 10]	μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν	ἀπίασι	παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν παίειν.
[29, 0]	ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων	ἁπλῶς	τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου
[29, 20]	οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ	ἀπογόνους	εἶπον. οὐκ ἂν οὖν οἱ
[29, 0]	τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε	ἀποδεικνύναι	χρή· ὅπου δὲ γιγνώσκεται, τὴν
[29, 0]	εἰ μὴ τύχοι ἔργου τινὸς	ἀποδεικνύντος·	τὸ δὲ κάλλος οὐχ οἷόν
[29, 10]	οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον	ἀποδειξαμένους,	ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ
[29, 10]	περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ}	ἀποδειχθέντος	γε ὅτι ἄριστός ἐστι τῶν
[29, 10]	καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ	ἀποθνῄσκειν	ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως
[29, 20]	ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ	ἀποιχόμενον	μνήμῃ τιμᾶτε, μὴ δάκρυσιν· οὐ
[29, 20]	οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς	ἀπολελεῖφθαι	τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ
[29, 10]	ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο ἄριστον	ἀποφαίνειν.	ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος
[29, 20]	ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην	ἀπώλοντο·	τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον,
[29, 10]	ὥστε τοῦτο ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ	ἄρα	ὑπῆρξε μὲν κάλλος σώματος, ὑπῆρξε
[29, 0]	αἰσχρούς, καὶ τοῖς μὲν σφόδρα	ἀρέσκοντας,	παρ´ ἑτέροις δὲ οὐδενὸς λόγου
[29, 0]	πρέποι δ´ ἂν τῇ ἐκείνου	ἀρετῇ	καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν
[29, 10]	οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα	ἀρετὴν	εἶχεν, οὔτε τῶν ἐν Τροίᾳ
[29, 10]	οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν σωμάτων	ἀρετὴν	ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς τῶν
[29, 10]	πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ	ἀρετῆς	ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν
[29, 0]	φαίην δ´ ἂν ἔγωγε καὶ	ἀρετῆς	ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας
[29, 20]	δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς	ἀρετῆς	ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον
[29, 10]	τοῦτο τῆς ἐν τοῖς πολέμοις	ἀρετῆς	προκρίνω, ὅτι πρῶτον μὲν οἱ
[29, 0]	δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν	ἀριδηλότατον,	καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον
[29, 10]	παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε	ἀριστέα	πολεμικόν, ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ
[29, 10]	ὅτι πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε	ἄριστοι	κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ
[29, 10]	προσήκων ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο	ἄριστον	ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν
[29, 10]	εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι	ἄριστός	ἐστι τῶν ἐν τῷ ἔργῳ.
[29, 10]	γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος	ἄριστος	ἦν, ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν
[29, 0]	οὐ γὰρ μόνον διὰ τὴν	ἀρχὴν	ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι
[29, 10]	εὕροι δ´ ἄν τις ἐξ	ἀρχῆς	ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον
[29, 0]	ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς	ἀρχῆς	ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι
[29, 0]	ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ παντὸς	ἄρχοντος	ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς
[29, 0]	ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι	ἃς	ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ
[29, 0]	καιρὸς οὐκ ἦν ἥ τε	ἄσκησις	ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε
[29, 20]	βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας	ἀσκητάς.	(τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε,
[29, 0]	ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε	ἄτοπον	φαίνεται τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν
[29, 10]	τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν	ἄτρωτον	ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ
[29, 10]	τῶν χειρόνων γίγνεται. ὅσα δὲ	αὖ	περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ
[29, 10]	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ	αὖθις	ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε
[29, 0]	καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν	αὐτὴν	εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα ἰδοῦσι
[29, 0]	τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος	αὐτὴν	ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς
[29, 0]	ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο.	αὐτίκα	γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο,
[29, 0]	μὲν γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο	αὐτό,	ἀεὶ δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ
[29, 0]	ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος	αὐτό.	μάλιστα δ´ ἄν τις θαυμάσειε
[29, 10]	ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´	αὐτὸ	μέντοι τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ
[29, 0]	σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ	αὐτοῖς	ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς
[29, 10]	σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν	αὐτοῖς	ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις
[29, 0]	μάλιστα προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´	αὐτοῖς	λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι
[29, 20]	ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´	αὐτοῖς	ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον
[29, 20]	πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες	αὑτοῖς	ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ
[29, 10]	ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν	αὐτὸν	ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη
[29, 0]	γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν κατ´	αὐτὸν	διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ
[29, 10]	νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον	αὐτὸν	ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ τοῦ
[29, 10]	αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον	αὐτὸν	μήτε παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο τῇ
[29, 0]	οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους	αὐτόν,	ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν
[29, 20]	γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα,	αὐτόν	τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν
[29, 10]	ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις	αὐτὸν	ὠλοφύρατο· νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ
[29, 10]	οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη,	αὐτὸς	δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι
[29, 0]	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν.	αὐτὸς	δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ
[29, 0]	ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν	αὐτοῦ	ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ ἀμφίλογον
[29, 10]	καὶ τὸ μὲν τοὺς στεφάνους	αὐτοῦ	καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς
[29, 10]	δὲ καὶ τόδε ἄν τις	αὐτοῦ	κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν
[29, 0]	σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´	αὐτοῦ	τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ καὶ
[29, 0]	ὥσπερ ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ	αὐτοῦ	τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς
[29, 0]	τὸ δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους	αὐτοῦ	φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα ἐχθρὸν
[29, 0]	καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν	αὑτοῦ	παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς μὲν
[29, 20]	ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ	αὐτοὺς	μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι
[29, 0]	μυρίους ἂν εὕροι τις τοὺς	αὐτοὺς	ὁτὲ μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ
[29, 10]	πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες	αὑτοὺς	τοῖς ὄπισθεν παίειν. οὕτω τό
[29, 10]	ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι	αὐτῷ	τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία
[29, 20]	παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα	αὐτῶν	ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα τοῦ βίου,
[29, 10]	σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ ἂν	αὐτῶν	ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς βίαν
[29, 10]	τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς	αὐτῶν	οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον
[29, 10]	ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν	αὐτῶν	τυχόντας. (ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν,
[29, 10]	μὲν διὰ τὸ παῖς {μὲν}	ἀφανισθῆναι	ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι
[29, 0]	οὔτε ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ	ἀφίκετο·	καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν
[29, 20]	ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´	ἀφροσύνην	ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς
[29, 20]	τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν	Ἀχαιῶν.	ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον
[29, 20]	δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ	Ἀχιλλέα	καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς
[29, 10]	τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ	Ἀχιλλέα,	καὶ τούτοις οὐ πάνυ ἡ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 18/12/2008