HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Melancomas I (discours XXIX) ; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique)

κ = 33 formes différentes pour 146 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Discours, Par.

[29, 10]   τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας,

[29, 10]   ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς ἐν

[29, 0]   οὐδενὸς λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ

[29, 10]   γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης

[29, 0]   ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις,

[29, 10]   πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες

[29, 10]   χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις

[29, 20]   ἐλθόντα τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ

[29, 0]   ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος

[29, 20]   ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν

[29, 10]   καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι

[29, 10]   συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα.

[29, 0]   ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ

[29, 20]   τε ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο

[29, 20]   ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε

[29, 10]   ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις οὐ πάνυ

[29, 20]   μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ

[29, 20]   ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς

[29, 10]   τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ ἔτους, καὶ δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι παίων

[29, 0]   ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος

[29, 10]   μήτι γε ἐν τῷ μεγίστῳ καὶ δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε.

[29, 10]   οὐδὲ εἰ φύσει ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν

[29, 10]   τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων. (καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο, ἅπερ

[29, 0]   εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ

[29, 10]   ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ

[29, 0]   καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ

[29, 0]   δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς

[29, 0]   ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς

[29, 0]   ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ

[29, 0]   πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην

[29, 10]   εἰδότας ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν

[29, 0]   ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν

[29, 10]   κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ

[29, 20]   Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους

[29, 10]   πολεμικόν, ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ καὶ ἔφυγεν ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ

[29, 0]   ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν

[29, 0]   τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ

[29, 0]   αὐτοῦ τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ καὶ ἡλικίας ἐν τούτῳ εἰμί, ἐν

[29, 0]   πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας

[29, 20]   Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον

[29, 10]   γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ

[29, 10]   ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς

[29, 20]   Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ

[29, 10]   ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον

[29, 10]   ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν

[29, 20]   καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον·

[29, 0]   τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ

[29, 0]   καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ τοσοῦτον

[29, 20]   οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ καὶ οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν

[29, 10]   ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη,

[29, 10]   ὡς οἷόν τε τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι

[29, 0]   ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ ἀφίκετο· καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν αὐτὴν

[29, 10]   δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας

[29, 10]   περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης.

[29, 10]   πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας

[29, 10]   περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης. εἰ μὴ γὰρ

[29, 10]   ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ}

[29, 0]   οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν σωμάτων τυγχάνοντες

[29, 10]   ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι καὶ πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος

[29, 20]   ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες

[29, 0]   ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ

[29, 0]   εἴποι δ´ ἄν τις ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ

[29, 0]   αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι

[29, 0]   ψυχῇ φιλονικῆσαι πρὸς τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ ταύτην

[29, 10]   τε τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος

[29, 10]   οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα

[29, 0]   λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ μὴ

[29, 10]   τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα

[29, 10]   εἰ μὴ γὰρ ἐγκρατής τε καὶ σώφρων ἦν, οὐκ ἂν οἶμαι

[29, 20]   φησὶ δεύεσθαι τάς τε ψαμάθους καὶ τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν

[29, 0]   δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν

[29, 20]   ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν

[29, 10]   ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν

[29, 20]   διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν πόνων καὶ τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι

[29, 10]   καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα ἂν

[29, 0]   ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´

[29, 10]   δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ

[29, 10]   τοῦ τραύματος, ἀλλ´ ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι. καὶ τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι

[29, 10]   μήκει τοῦ χρόνου. ἔτι δὲ καὶ τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη,

[29, 10]   ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ

[29, 0]   καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´

[29, 10]   τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ καὶ τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ λόγος,

[29, 10]   γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν οὖν καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον

[29, 0]   τοῦδε ἔπαινος ἅμα ἂν εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´

[29, 10]   νομίζων τὸ μὲν πληγῇ νικῆσαι καὶ τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε εἶναι

[29, 10]   συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ τοῦ χρόνου. (εἰ δέ τις

[29, 10]   στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε,

[29, 10]   τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα καὶ τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν

[29, 10]   ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις οὐ πάνυ ἡ σωφροσύνη

[29, 10]   νικᾶν· τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ περιῆν καὶ τῷ δύνασθαι πονεῖν. (πολλάκις γὰρ

[29, 10]   οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ

[29, 10]   ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον. (ἔτι

[29, 10]   οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες

[29, 0]   ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ

[29, 0]   δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε

[29, 20]   πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον

[29, 0]   προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ μὴ τύχοι ἔργου

[29, 0]   ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους

[29, 0]   μὲν γὰρ πολεμικῶν ὅ τε καιρὸς οὐκ ἦν ἥ τε ἄσκησις

[29, 10]   τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν

[29, 10]   δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο

[29, 10]   αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις ἂν

[29, 10]   πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος

[29, 10]   οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν

[29, 0]   ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ μὲν

[29, 0]   εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα ἰδοῦσι καλλίονα. ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων μὲν

[29, 0]   ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ

[29, 0]   τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ

[29, 0]   μὲν θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ

[29, 0]   οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν,

[29, 0]   ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον,

[29, 20]   καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα,

[29, 10]   τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς

[29, 0]   ὑπὸ τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς

[29, 10]   χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ

[29, 0]   τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ

[29, 0]   ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ κάλλος οὐχ οἷόν τε λανθάνειν. ἅμα

[29, 10]   ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ

[29, 0]   καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται

[29, 10]   οὐδὲν ὅτι μὴ περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι

[29, 0]   (ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων

[29, 0]   γίγνεσθαι. (εἰ δέ τίς φησι κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ

[29, 0]   μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους φήμην δῆλον ὡς θείας τινὸς

[29, 0]   εὐπρεπῆ ἔχοντες, ἔπειτα δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα

[29, 0]   τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ

[29, 10]   εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις

[29, 0]   μὲν γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων καλῶν, μέρη τινὰ τοῦ σώματος εὐπρεπῆ

[29, 0]   ἄλλα φαύλων, ὅδε ἂν εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ

[29, 10]   χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει

[29, 10]   τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν

[29, 10]   ἐν τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ καὶ τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ

[29, 0]   δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς

[29, 0]   τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία

[29, 0]   ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ

[29, 10]   εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς

[29, 10]   παίειν. οὕτω τό γε τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον.

[29, 10]   καὶ τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν μήτε

[29, 10]   καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ τοῦ χρόνου. (εἰ δέ

[29, 10]   τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ τοῖς πολέμοις ἡ

[29, 10]   ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ

[29, 10]   ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ

[29, 10]   ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς

[29, 10]   ἡ τοῦ σιδήρου δύναμις, πολὺ κρείττων οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ

[29, 10]   (ἔτι δὲ ἐνθάδε μὲν ὁ κρείττων τοῦ ἥττονος περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ

[29, 10]   παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ πάντα τὰ

[29, 10]   ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ

Discours, Par.
[29, 10]	τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ	καθ´	ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας,
[29, 10]	ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν. καὶ	καθόλου	δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς ἐν
[29, 0]	οὐδενὸς λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ	καὶ	ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ
[29, 10]	γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ	καὶ	ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης
[29, 0]	ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα,	καὶ	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις,
[29, 10]	πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ	καὶ	ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες
[29, 10]	χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι	καὶ	ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις
[29, 20]	ἐλθόντα τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε	καὶ	Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ
[29, 0]	ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς,	καὶ	ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος
[29, 20]	ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας	καὶ	ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν
[29, 10]	καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα	{καὶ}	ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι
[29, 10]	συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι	καὶ	ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα.
[29, 0]	ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε	καὶ	ἀρετῆς ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ
[29, 20]	τε ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ	καὶ	αὐτοὺς μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο
[29, 20]	ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα	καὶ	Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε
[29, 10]	ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα	καὶ	Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις οὐ πάνυ
[29, 20]	μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ	καὶ	γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ
[29, 20]	ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον	καὶ	δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς
[29, 10]	τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ ἔτους,	καὶ	δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι παίων
[29, 0]	ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι	καὶ	δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος
[29, 10]	μήτι γε ἐν τῷ μεγίστῳ	καὶ	δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε.
[29, 10]	οὐδὲ εἰ φύσει ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν.	καὶ	ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν
[29, 10]	τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων.	(καὶ	εἴ γε τότε ἐγένετο, ἅπερ
[29, 0]	εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα	καὶ	ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ
[29, 10]	ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι σύες	καὶ	ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ
[29, 0]	καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους.	καὶ	ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ
[29, 0]	δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε	καὶ	{ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς
[29, 0]	ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι	καὶ	ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς
[29, 0]	ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι	καὶ	ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ
[29, 0]	πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα	καὶ	ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην
[29, 10]	εἰδότας ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε	καὶ	ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν
[29, 0]	ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι	καὶ	εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν
[29, 10]	κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία	καὶ	εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ
[29, 20]	Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον	καὶ	Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους
[29, 10]	πολεμικόν, ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ	καὶ	ἔφυγεν ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ
[29, 0]	ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι	καὶ	ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν
[29, 0]	τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον,	καὶ	ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ
[29, 0]	αὐτοῦ τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ	καὶ	ἡλικίας ἐν τούτῳ εἰμί, ἐν
[29, 0]	πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ	καὶ	ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας
[29, 20]	Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα	καὶ	Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον
[29, 10]	γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ	καὶ	ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ
[29, 10]	ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν.	καὶ	καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς
[29, 20]	Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους	καὶ	καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ
[29, 10]	ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ	καὶ	κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον
[29, 10]	ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται,	καὶ	μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν
[29, 20]	καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα	καὶ	Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον·
[29, 0]	τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται	καὶ	οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ
[29, 0]	καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον·	καὶ	οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ τοσοῦτον
[29, 20]	οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ	καὶ	οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν
[29, 10]	ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος	καὶ	οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη,
[29, 10]	ὡς οἷόν τε τάχιστα νικῆσαι	καὶ	παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι
[29, 0]	ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ ἀφίκετο·	καὶ	παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν αὐτὴν
[29, 10]	δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι	καὶ	περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας
[29, 10]	περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας	καὶ	περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης.
[29, 10]	πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας	καὶ	περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας
[29, 10]	περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας	καὶ	περὶ σωφροσύνης. εἰ μὴ γὰρ
[29, 10]	ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως,	καὶ	περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ}
[29, 0]	οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι	καὶ	πλείστης ἐπιμελείας τῶν σωμάτων τυγχάνοντες
[29, 10]	ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι	καὶ	πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος
[29, 20]	ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως	καὶ	πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες
[29, 0]	ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως,	καὶ	πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ
[29, 0]	εἴποι δ´ ἄν τις ὅτι	καὶ	πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ
[29, 0]	αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ	καὶ	ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι
[29, 0]	ψυχῇ φιλονικῆσαι πρὸς τὸ σῶμα	καὶ	σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ ταύτην
[29, 10]	τε τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα	καὶ	συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος
[29, 10]	οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων	καὶ	σὺν ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα
[29, 0]	λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία	καὶ	σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ μὴ
[29, 10]	τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία	καὶ	σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα
[29, 10]	εἰ μὴ γὰρ ἐγκρατής τε	καὶ	σώφρων ἦν, οὐκ ἂν οἶμαι
[29, 20]	φησὶ δεύεσθαι τάς τε ψαμάθους	καὶ	τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν
[29, 0]	δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ	καὶ	τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν
[29, 20]	ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας	καὶ	τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν
[29, 10]	ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη	καὶ	τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν
[29, 20]	διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν πόνων	καὶ	τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι
[29, 10]	καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη	καὶ	τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα ἂν
[29, 0]	ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν	καὶ	τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´
[29, 10]	δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε.	καὶ	τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ
[29, 10]	τοῦ τραύματος, ἀλλ´ ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι.	καὶ	τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι
[29, 10]	μήκει τοῦ χρόνου. ἔτι δὲ	καὶ	τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη,
[29, 10]	ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ.	~καὶ	τοίνυν τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ
[29, 0]	καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς,	καὶ	τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´
[29, 10]	τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ	καὶ	τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ λόγος,
[29, 10]	γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν οὖν	καὶ	τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον
[29, 0]	τοῦδε ἔπαινος ἅμα ἂν εἴη	καὶ	τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´
[29, 10]	νομίζων τὸ μὲν πληγῇ νικῆσαι	καὶ	τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε εἶναι
[29, 10]	συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος	καὶ	τοῦ χρόνου. (εἰ δέ τις
[29, 10]	στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι	καὶ	τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε,
[29, 10]	τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα	καὶ	τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν
[29, 10]	ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα,	καὶ	τούτοις οὐ πάνυ ἡ σωφροσύνη
[29, 10]	νικᾶν· τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ περιῆν	καὶ	τῷ δύνασθαι πονεῖν. (πολλάκις γὰρ
[29, 10]	οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι	καὶ	τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ
[29, 10]	ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει	καὶ	τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον. (ἔτι
[29, 10]	οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι	καὶ	τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες
[29, 0]	ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ	καὶ	ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ
[29, 0]	δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης	καὶ	ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε
[29, 20]	πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων ἀξίως.	καὶ	φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον
[29, 0]	προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉	καὶ	φρόνησις, εἰ μὴ τύχοι ἔργου
[29, 0]	ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις	καὶ	φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους
[29, 0]	μὲν γὰρ πολεμικῶν ὅ τε	καιρὸς	οὐκ ἦν ἥ τε ἄσκησις
[29, 10]	τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν;	(καίτοι	αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν
[29, 10]	δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ,	καίτοι	εἰδότες ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο
[29, 10]	αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα.	καίτοι	οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις ἂν
[29, 10]	πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι	κἀκεῖ	διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος
[29, 10]	οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους.	κἀκεῖ	μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν
[29, 0]	ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ	κάλλει,	ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ μὲν
[29, 0]	εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα ἰδοῦσι	καλλίονα.	ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων μὲν
[29, 0]	ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων	καλλίστοις,	ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ
[29, 0]	τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς	καλλίστοις,	εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ
[29, 0]	μὲν θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς	καλλίστοις	μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ
[29, 0]	οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων	κάλλιστον	ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν,
[29, 0]	ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ	κάλλιστος	ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον,
[29, 20]	καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ	καλλίστους	γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα,
[29, 10]	τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς	καλλίστους	τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς
[29, 0]	ὑπὸ τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες	κάλλος	αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς
[29, 10]	χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη·	κάλλος	γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ
[29, 0]	τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν	κάλλος	θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ
[29, 0]	ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ	κάλλος	οὐχ οἷόν τε λανθάνειν. ἅμα
[29, 10]	ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν	κάλλος	σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ
[29, 0]	καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ	κάλλος	τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται
[29, 10]	οὐδὲν ὅτι μὴ περὶ τοῦ	κάλλους	ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι
[29, 0]	(ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ	κάλλους	αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων
[29, 0]	γίγνεσθαι. (εἰ δέ τίς φησι	κάλλους	με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ
[29, 0]	μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ	κάλλους	φήμην δῆλον ὡς θείας τινὸς
[29, 0]	εὐπρεπῆ ἔχοντες, ἔπειτα δὲ ἔδοξαν	καλοί,	τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα
[29, 0]	τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν	καλοὺς	δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ
[29, 10]	εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν	καλῶν	Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις
[29, 0]	μὲν γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων	καλῶν,	μέρη τινὰ τοῦ σώματος εὐπρεπῆ
[29, 0]	ἄλλα φαύλων, ὅδε ἂν εἴη	καλῶς	γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ
[29, 10]	χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ καὶ	κάμῃ,	τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει
[29, 10]	τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον	κάμνειν	ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν
[29, 10]	ἐν τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ	κἀμοὶ	καὶ τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ
[29, 0]	δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου,	κἀμοὶ	λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς
[29, 0]	τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ	κἂν	λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία
[29, 0]	ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν	κατ´	αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ
[29, 10]	εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ	καταλαμβάνουσιν.	~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς
[29, 10]	παίειν. οὕτω τό γε τραυμάτων	καταφρονεῖν	οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον.
[29, 10]	καὶ τόδε ἄν τις αὐτοῦ	κατεπλάγη,	τὸ μήτε παιόμενον αὐτὸν μήτε
[29, 10]	καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ	καύματος	καὶ τοῦ χρόνου. (εἰ δέ
[29, 10]	τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ δεῖ	κρατεῖν·	ἐν δὲ τοῖς πολέμοις ἡ
[29, 10]	ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ	κρατήσας	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ
[29, 10]	ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης τοὺς	κρατίστους	ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ
[29, 10]	ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις	κρείττων	ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς
[29, 10]	ἡ τοῦ σιδήρου δύναμις, πολὺ	κρείττων	οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ
[29, 10]	(ἔτι δὲ ἐνθάδε μὲν ὁ	κρείττων	τοῦ ἥττονος περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ
[29, 10]	παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον	κυνηγεσία.	(ἀλλ´ ὃς δὴ πάντα τὰ
[29, 10]	ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις οὔτε	κυσὶν	ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 18/12/2008