Discours, Par.
[10, 20]	ἀλλὰ καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη,	ὦ	Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις τὸν ἥλιον
[10, 6]	εἶπεν, Ταῦτα μὲν ὀρθῶς εἶπας,	ὦ	Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα
[10, 30]	ὃς ἀκούσας ἔφη, Σὺ μέν,	ὦ	Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις
[10, 21]	Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν ἄξιον, ἔφη,	ὦ	Διόγενες. Ἔστιν οὖν ὃς αὑτῷ
[10, 3]	οὐκ ἄν ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως,	ὦ	Διόγενες, κακὸς αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα
[10, 13]	ἐξ ἀρχῆς κήδεσθαι μανθάνοντες. Ἀλλ´,	ὦ	Διόγενες, πένης {τέ} εἰμι καὶ
[10, 2]	τι πράττοι; ~καὶ ὃς ἔφη,	Ὦ	Διόγενες, πορεύομαι εἰς Δελφοὺς τῷ
[10, 16]	ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ μοι ἐάσειν,	ὦ	Διόγενες, τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ
[10, 11]	ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον τινὰ	ᾧ	ἂν ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος περιττός,
[10, 15]	~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις	ᾧ	δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ
[10, 17]	τί με χρῆσθαι οὐκ ἐᾷς;	Ἐγὼ	γὰρ ἀπαγορεύω σοι θεῷ χρῆσθαι,
[10, 31]	πλέον τοῦ ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης.	ἐγὼ	δὲ ἤκουσά του λέγοντος ὅτι
[10, 28]	δοκῇ σοι, τότε ἤδη μαντεύσῃ.	~ἐγὼ	μὲν γὰρ οἶμαί σε μηδὲν
[10, 2]	ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος	ἀνδραπόδῳ	χρήσασθαι; ἢ οὐ δοκεῖ σοι
[10, 27]	ἀλλ´ ὅπερ εἶπον, χρῆσθαι τῷ	θεῷ	ἀδύνατοι ὄντες, ἔπειτα ἐπιχειροῦντες, οὐχ
[10, 17]	~Ταῦτα μὲν ἔασον· ἀλλὰ τῷ	θεῷ	διὰ τί με χρῆσθαι οὐκ
[10, 22]	ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν	θεῷ	ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ παντὶ μεῖζον
[10, 17]	μᾶλλον δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ	θεῷ	ἢ ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν αὑτῷ
[10, 27]	ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ	θεῷ	καὶ μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο, ὡς
[10, 26]	Λυδόν, ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ	θεῷ	παντὸς μᾶλλον καὶ διαβὰς τὸν
[10, 17]	ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω σοι	θεῷ	χρῆσθαι, εἰ δύνασαι; οὐ τοῦτο
[10, 2]	εἰώθει, σπουδάσας, Ἔπειτα, καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς	θεῷ	χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι;
[10, 2]	Διόγενες, πορεύομαι εἰς Δελφοὺς τῷ	θεῷ	χρησόμενος. μέλλων δὲ διὰ Βοιωτῶν
[10, 21]	τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι,	μείζω	δὲ τὴν βλάβην γενέσθαι εἰκὸς
[10, 14]	ἀλλὰ πολλῷ πλείονας βλάβας καὶ	πλείω	κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου
[10, 20]	συντρίψειεν; ὃς δ´ ἂν ἐπιχειρῇ	πηδαλίῳ	χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν
[10, 16]	ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ	δοκῶ	μοι ἐάσειν, ὦ Διόγενες, τὸν
[10, 22]	σὺ γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ μοι	δοκῶ.	Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς,
[10, 14]	ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ	πολλῷ	πλείονας βλάβας καὶ πλείω κακὰ
[10, 24]	ἦν ἴσως πορεύεσθαι παρὰ τὸν	Ἀπόλλω	εἰς Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ
[10, 28]	κατὰ τὴν ἡμέραν ἑκάστην τὸν	Ἀπόλλω	ἐνοχλῇς καὶ σοὶ μόνῳ σχολάζῃ.
[10, 29]	μαντικῆς διὰ τὴν αὑτοῦ ἄγνοιαν.	ἔγνω	γὰρ ὅτι τῇ μητρὶ συνεγένετο
[10, 31]	ὅ ἐστιν οὔτε εἶπεν οὔτε	ἔγνω·	τὸ δὲ ὄνομα τὸ τοῦ
[10, 28]	πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ σοι μὴ	ἐπισταμένῳ,	οὐχ οἷός τε ἔσει. καὶ
[10, 24]	Ἀπόλλω εἰς Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ}	ἐπισταμένῳ	τὰς φωνάς, εἴπερ ἁπάσας ἠπίστατο,
[10, 12]	ἔνδον τρεφόμενον, καὶ τὰ μὲν	ἐκείνῳ	μαχομένη, τὰ δὲ αὐτὴ τρυφῶσα,
[10, 18]	τῶν βλαπτομένων ἀπό τινος χρῆται	ἐκείνῳ	ὑφ´ οὗ βλάπτεται; Οὐ γάρ.
[10, 18]	ὃ μᾶλλον θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ	ὄνῳ	ἢ προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι τοῖς
[10, 28]	τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ σοὶ	μόνῳ	σχολάζῃ. νοῦν δὲ ἔχων γνώσῃ
[10, 22]	χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς εἶ,	ἀνθρώπῳ	δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν θεῷ
[10, 12]	δέ, ἔφη, νῦν μὲν ἑνὶ	ἀνθρώπῳ	ζητεῖς τροφήν, τότε δὲ δυσί·
[10, 17]	ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ θεῷ ἢ	ἀνθρώπῳ	ἢ αὐτὸν αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον·
[10, 22]	ἄνθρωπον δὲ οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι	ἀνθρώπῳ	οὐ δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ
[10, 11]	πολλαὶ χεῖρες καὶ πολλαὶ γαστέρες	ἀνθρώπῳ	τινὶ προσγένωνται, μὰ Δί´ οὐκ
[10, 21]	Ὁ γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν ἀδύνατος	ἀνθρώπῳ	χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ δὴ
[10, 24]	ἐστιν καὶ πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν.	~Ὁμήρῳ	μὲν οὖν ἀσφαλὲς ἦν ἴσως
[10, 20]	ὅπλα μόνον, ἀλλὰ καὶ αὑτούς;	Συγχωρῶ,	ἔφη, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις
[10, 7]	καὶ ὅς, Τί οὖν, ἔφη,	ποιήσω;	οὐ γὰρ ἔστι μοι ἄλλος
[10, 16]	θηρία ταῦτα καὶ τὰ ὄρνεα,	ὅσῳ	ζῇ τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς
[10, 25]	αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε	τῷ	Ἀπόλλωνι χρῆσθαι. μὴ γὰρ ταῦτα
[10, 29]	Δελφοὺς μὲν οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος,	τῷ	δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα κακὰ
[10, 27]	αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ εἶπον, χρῆσθαι	τῷ	θεῷ ἀδύνατοι ὄντες, ἔπειτα ἐπιχειροῦντες,
[10, 17]	λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν ἔασον· ἀλλὰ	τῷ	θεῷ διὰ τί με χρῆσθαι
[10, 27]	ὁρᾷς ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα	τῷ	θεῷ καὶ μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο,
[10, 26]	τὸν Λυδόν, ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι	τῷ	θεῷ παντὸς μᾶλλον καὶ διαβὰς
[10, 2]	Ὦ Διόγενες, πορεύομαι εἰς Δελφοὺς	τῷ	θεῷ χρησόμενος. μέλλων δὲ διὰ
[10, 19]	οὐκ ἂν εἴη καταγέλαστος, πρὸς	τῷ	μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ τὴν κιθάραν
[10, 22]	ἀδύνατος ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ	τῷ	παντὶ μεῖζον καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου
[10, 18]	θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ ὄνῳ ἢ	προβάτῳ	χρῆσθαι πάρεστι τοῖς ἀπείροις. ~ἢ
[10, 6]	~ἆρα οὖν οὐ μέγα κέρδος,	ὅτῳ	ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός,
[10, 10]	ὅτι τὸ σῶμα ἡ φύσις	ἑκάστῳ	ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι πρὸς τὴν
[10, 11]	αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο μέτρον	ἑκάστῳ	ἱκανώτατον καὶ ἄριστον καὶ ὑγιέστατον.
[10, 24]	τὸν Ἀπόλλω εἰς Δελφούς, ἅτε	{διγλώττῳ}	ἐπισταμένῳ τὰς φωνάς, εἴπερ ἁπάσας
[10, 13]	μὲν ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν	αὐτῷ	ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ οὐκ ἐρεῖς
[10, 29]	μητρὶ συνεγένετο καὶ παῖδές εἰσιν	αὐτῷ	ἐξ ἐκείνης· καὶ μετὰ ταῦτα,
[10, 24]	Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν θεὸν ὅπως	αὐτῷ	ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν οὖν μὴ
[10, 17]	θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν	αὑτῷ	μὴ ἐπιστάμενον· τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν
[10, 11]	ὁ ἄνθρωπος ἢ δυνατός ἐστιν	αὑτῷ	πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ
[10, 22]	αὑτὸν ἀγνοῶν οὐκ ἂν ἔχοι	αὑτῷ	χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι. Ἤδη οὖν
[10, 21]	ὦ Διόγενες. Ἔστιν οὖν ὃς	αὑτῷ	χρῆσθαι δύναται, οὐ γιγνώσκων αὑτόν;
[10, 25]	μὴ γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα.	~οὕτω	δὲ ἀνόητος ἦν ὁ Λάϊος
[10, 26]	οἴει φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς	οὕτω	πλουσίου καὶ τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος
[10, 17]	χρῆσθαι οὐκ ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ	ἀπαγορεύω	σοι θεῷ χρῆσθαι, εἰ δύνασαι;
[10, 16]	οὐκ ἂν ζητήσαιμι· ἐὰν μέντοι	περιτύχω,	προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε δηχθῆναι ἢ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007