Discours, Par.
[10, 31]	αὑτὸν εἶναι καὶ διαπεφευγέναι τὴν	Σφίγγα	καὶ πείσαντα τοὺς ἄλλους Θηβαίους
[10, 6]	καὶ γυναικῶν. ~ἆρα οὖν οὐ	μέγα	κέρδος, ὅτῳ ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι
[10, 2]	καὶ βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς τὸν	παῖδα;	ἢ οὐκ ἦν πονηρός; ~Πάντων
[10, 2]	γὰρ ἂν εὕροιμι καὶ τὸν	παῖδα.	καὶ ὁ Διογένης εἶπεν, ὥσπερ
[10, 23]	καὶ τὴν κύμινδιν τὸ ὄρνεον	χαλκίδα,	καὶ τόπον τινὰ πρὸ τῆς
[10, 8]	ἐπιδεῖς τε καὶ σφίγγεις τὸν	πόδα;	καὶ γὰρ δὴ ὥσπερ οἱ
[10, 15]	ζητήσεις ἀργύριον ἢ γῆν ἢ	ἀνδράποδα	ἢ ζεῦγος ἢ πλοῖον ἢ
[10, 9]	πολὺ πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ	ἀνδράποδα	καὶ οὐ προσέχειν ἐν ταῖς
[10, 25]	μὴ γὰρ ταῦτα ἀκούσας τὸν	Οἰδίποδα	οὐκ ἂν ἐξέθηκεν. ὁ δὲ
[10, 31]	τῆς αὑτῶν ἀνοίας, τὸν δὲ	Οἰδίποδα,	σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι καὶ
[10, 16]	τὰ θηρία ταῦτα καὶ τὰ	ὄρνεα,	ὅσῳ ζῇ τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον,
[10, 10]	βραδύτατοί εἰσι τῶν ἑρπετῶν. οὐκ	οἶσθα	ὅτι τὸ σῶμα ἡ φύσις
[10, 19]	πάρεστι τοῖς ἀπείροις. ~ἢ οὐκ	οἶσθα	τοὺς μέν τινας ὠφελημένους, τοὺς
[10, 7]	ποιῶν ὅτι κάκιστον; ἡ γὰρ	ἀργία	καὶ τὸ σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι
[10, 2]	τῷ θεῷ χρησόμενος. μέλλων δὲ	διὰ	Βοιωτῶν ἰέναι, ὁ γὰρ παῖς
[10, 16]	τύχης ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ μὰ	Δία,	εἶπεν ὁ Διογένης, ὥσπερ εἰ
[10, 29]	κακὰ ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου μαντικῆς	διὰ	τὴν αὑτοῦ ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ
[10, 17]	μὲν ἔασον· ἀλλὰ τῷ θεῷ	διὰ	τί με χρῆσθαι οὐκ ἐᾷς;
[10, 12]	νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα συμβῇ τις	ἀσθένεια,	τότε δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον
[10, 31]	λέγοντος ὅτι ἡ Σφὶγξ ἡ	ἀμαθία	ἐστίν. ταύτην οὖν καὶ πρότερον
[10, 12]	ὅταν αὐτὸς ᾖς ἐν τῇ	οἰκίᾳ,	οὐ φροντίζεις μή τι αὐτὸς
[10, 18]	ἐπεὶ οὐκ ἔστι χρῆσις ὅπου	ζημία	πρόσεστι. καὶ οὐ μόνον περὶ
[10, 21]	μειζόνων. ἦ οὖν δοκεῖ σοι	ὁμοία	εἶναι ἡ ὄνου χρῆσις τῇ
[10, 23]	ὥστε τὸν ποταμὸν τὸν ἐν	Τροίᾳ	Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον καλεῖσθαι,
[10, 16]	ἀπ´ αὐτῶν. ~οὐχ ὁρᾷς τὰ	θηρία	ταῦτα καὶ τὰ ὄρνεα, ὅσῳ
[10, 21]	ἐπὶ πάντων σχεδὸν ὅσων ἄπεστιν	ἐμπειρία	τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι,
[10, 24]	ἄττα· ὥσπερ οἱ δύο ἢ	τρία	Περσικὰ εἰδότες ῥήματα ἢ Μηδικὰ
[10, 24]	εἰδότες ῥήματα ἢ Μηδικὰ ἢ	Ἀσσύρια	τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ
[10, 29]	οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ δὲ	Τειρεσίᾳ	συμβαλὼν μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε τῆς
[10, 29]	τῷ δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα	κακὰ	ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου μαντικῆς διὰ
[10, 14]	πολλῷ πλείονας βλάβας καὶ πλείω	κακὰ	πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου ἢ
[10, 1]	ἀσθενοῦντας ὅ τι μέλλουσι ποιεῖν	ἕνεκα	τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ μὲν
[10, 12]	δὴ ταῦτα δεῖ σε σκοπεῖν.	γυναῖκα	τοίνυν εἰ ἔχεις, τότε μὲν
[10, 24]	τρία Περσικὰ εἰδότες ῥήματα ἢ	Μηδικὰ	ἢ Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι—
[10, 24]	ὥσπερ οἱ δύο ἢ τρία	Περσικὰ	εἰδότες ῥήματα ἢ Μηδικὰ ἢ
[10, 29]	μαντευσόμενος, τῷ δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν	μεγάλα	κακὰ ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου μαντικῆς
[10, 29]	φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ ἐβόα	μεγάλα,	ὅτι τῶν αὐτῶν πατήρ ἐστι
[10, 6]	ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός,	ἀλλὰ	δεῖ τοῦτον ζητεῖν τε καὶ
[10, 16]	μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν.	Ἀλλὰ	δοκῶ μοι ἐάσειν, ὦ Διόγενες,
[10, 20]	χρήσεως οὐ τὰ ὅπλα μόνον,	ἀλλὰ	καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ
[10, 18]	κυνῶν καὶ ἵππων ἔχει οὕτως,	ἀλλὰ	καὶ βοῶν καὶ ὀρέων, καὶ
[10, 8]	ὑπολυσάμενος ὅτι τάχιστα ἀνυπόδητος βαδίσεις;	ἀλλὰ	κἂν αὐτόματον λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς
[10, 20]	αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ Διόγενες·	ἀλλὰ	καταδύεις τὸν ἥλιον περὶ πάντων
[10, 19]	τοῖς σκεύεσιν ὁ αὐτὸς λόγος;	ἀλλὰ	κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν ὁ ἄμουσος,
[10, 24]	τὰς φωνάς, εἴπερ ἁπάσας ἠπίστατο,	ἀλλὰ	μὴ ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ οἱ
[10, 4]	δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν,	ἀλλὰ	πολλὰ πράγματα ἔχουσι καὶ τοῖς
[10, 14]	τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους,	ἀλλὰ	πολλῷ πλείονας βλάβας καὶ πλείω
[10, 11]	τυγχάνει ὧν δεῖ τυγχάνειν αὐτόν,	ἀλλὰ	πολὺ ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ
[10, 15]	τοῖς αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι καλῶς,	ἀλλὰ	πρὸ τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον
[10, 23]	εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ θεῶν;	ἀλλὰ	τοσοῦτον διαφέρει ὥστε τὸν ποταμὸν
[10, 11]	ἢ δυνατός ἐστιν αὑτῷ πορίζειν,	ἀλλὰ	τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ
[10, 17]	ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν ἔασον·	ἀλλὰ	τῷ θεῷ διὰ τί με
[10, 6]	μὲν ὀρθῶς εἶπας, ὦ Διόγενες·	ἀλλὰ	χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα μὴ τιμωρήσασθαι.
[10, 24]	μὴ ἄλλα τοῦ θεοῦ λέγοντος	ἄλλα	διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν φασι Λάϊον
[10, 24]	σὺ δὲ οὐ δέδοικας μὴ	ἄλλα	τοῦ θεοῦ λέγοντος ἄλλα διανοηθῇς;
[10, 8]	~Τί δέ, ἔφη, ποιήσεις, ὅταν	ἄλλα	ὑποδήματα μὴ ἔχῃς, τὰ δὲ
[10, 15]	καὶ λυπήσῃ δι´ αὐτὰ καὶ	πολλὰ	πονήσεις μάτην καὶ διατελέσεις ἅπαντα
[10, 4]	πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ	πολλὰ	πράγματα ἔχουσι καὶ τοῖς ξένοις
[10, 20]	πείρᾳ τῆς χρήσεως οὐ τὰ	ὅπλα	μόνον, ἀλλὰ καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ,
[10, 11]	πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ τινὶ προσγένωνται,	μὰ	Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος οὗτος γίγνεται
[10, 16]	ἀπὸ τύχης ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ	μὰ	Δία, εἶπεν ὁ Διογένης, ὥσπερ
[10, 10]	οὐδένα οἰκέτην. καὶ ἔστι τὸ	πρᾶγμα	ὅμοιον τοῖς ἰούλοις· οἶμαι γάρ
[10, 31]	γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος ἔλυσε τὸ	αἴνιγμα;	οὐκ ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν
[10, 31]	~μόνον γοῦν αὐτὸν λῦσαι τὸ	αἴνιγμα	τῆς Σφιγγός. καὶ ὁ Διογένης
[10, 7]	σὺ δὲ ἴσως οἴει μικρὸν	ἀδίκημα	εἶναι, ὃς ἄνθρωπον ποιεῖ πονηρότερον,
[10, 23]	Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς θεοὺς	σῆμα	Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ καὶ
[10, 6]	ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ τις ἀπαλλαγὲν	νόσημα	ἐζήτει καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς
[10, 22]	οὖν ἀκήκοας τὸ ἐν Δελφοῖς	γράμμα	τὸ Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν
[10, 31]	εἶπεν οὔτε ἔγνω· τὸ δὲ	ὄνομα	τὸ τοῦ ἀνθρώπου λέγων ᾤετο
[10, 10]	ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ	σῶμα	ἡ φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν
[10, 6]	καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς τὸ	σῶμα;	καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα
[10, 5]	ὑπὸ μέν γε κυνῶν φαύλων	ἕνα	τὸν Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι, καὶ
[10, 10]	πενήτων τε καὶ οὐκ ἐχόντων	οὐδένα	οἰκέτην. καὶ ἔστι τὸ πρᾶγμα
[10, 9]	τι ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ δὲ	ἡγούμενα,	εἴ τι πάθοι, τοὺς δεσπότας
[10, 4]	ἔφη, σὲ πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν,	ἵνα	μὴ βλάπτηται ὑπὸ σοῦ, σὺ
[10, 14]	εἰ δὲ καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί	τινα	κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου
[10, 23]	τὸ ὄρνεον χαλκίδα, καὶ τόπον	τινὰ	πρὸ τῆς πόλεως, ὃν οἱ
[10, 11]	τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον	τινὰ	ᾧ ἂν ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος
[10, 16]	{κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι	ἀκτήμονά	ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ μοι ἐάσειν,
[10, 2]	τοῦτο ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν καὶ	ἐλάττονα	ἔχειν κίνδυνον τοῖς οὐ δυναμένοις
[10, 4]	ἐλεύθεροι ἐάν τε δοῦλοι; καίτοι	κύνα	μὲν οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ
[10, 5]	γε κυνῶν φαύλων ἕνα τὸν	Ἀκταίωνά	φασιν ἀπολέσθαι, καὶ τούτων μανέντων·
[10, 23]	εἶναι. ~τί δέ; νομίζεις τὸν	Ἀπόλλωνα	ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν; ἢ τὴν
[10, 27]	καί τοι μὴ νόμιζε τὸν	Ἀπόλλωνα	χαλεπόν τι ἢ αἰσχρὸν προστάξαι
[10, 29]	ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ	ἐβόα	μεγάλα, ὅτι τῶν αὐτῶν πατήρ
[10, 22]	ἄν; Πῶς γὰρ οὔ; Οὐκ	ἄρα	οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ
[10, 18]	ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός γε. Οὐκ	ἄρα	οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ
[10, 12]	νῦν μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν	ἄρα	συμβῇ τις ἀσθένεια, τότε δὲ
[10, 18]	ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ μοι. Οὐδεὶς	ἄρα	τῶν βλαπτομένων ἀπό τινος χρῆται
[10, 22]	οὐκ εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς	ἄρα	τῶν πάντων καὶ σὺ εἴης
[10, 6]	υἱέων καὶ ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν.	~ἆρα	οὖν οὐ μέγα κέρδος, ὅτῳ
[10, 8]	ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ τοὺς πόδας;	ἆρα	οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι τάχιστα ἀνυπόδητος
[10, 19]	σκεύεσιν ὁ αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ	κιθάρᾳ	χρήσαιτο ἂν ὁ ἄμουσος, ἢ
[10, 24]	οὖν ἀσφαλὲς ἦν ἴσως πορεύεσθαι	παρὰ	τὸν Ἀπόλλω εἰς Δελφούς, ἅτε
[10, 7]	συνῆκεν ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος, καὶ	ἀπέδρα	δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται δῆλον ὅτι
[10, 2]	με ὁ μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος	ἀπέδρα,	νῦν ἐπὶ Κορίνθου ἄπειμι· ἴσως
[10, 27]	μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν	μητέρα	ἀποκτεῖναι. καί τοι μὴ νόμιζε
[10, 25]	ἀνόητος ἦν ὁ Λάϊος ὥστε	ἀμφότερα	παρακοῦσαι τοῦ θεοῦ· καὶ γὰρ
[10, 11]	δὲ τούτοις σύμμετρον ἐποίησε τὴν	γαστέρα,	καὶ οὐ δεῖται πλείονος τροφῆς
[10, 11]	ὑγιέστατον. ὥσπερ οὖν ἡ χεὶρ	ἀσθενεστέρα	ἐστὶν ἡ πλείονας δακτύλους ἔχουσα
[10, 20]	οὐκ ἂν ἀποβάλοιεν τῇ τοιαύτῃ	πείρᾳ	τῆς χρήσεως οὐ τὰ ὅπλα
[10, 28]	νοῦν ἔχοντα. καὶ γὰρ δὴ	ὅρα,	ἐάν σε κελεύσῃ γράφειν καὶ
[10, 20]	χρῆσθαι καὶ παριὼν εἰς τὰ	θέατρα	αὐλεῖν, οὐκ αὐτός τε δώσει
[10, 6]	μὲν παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν ἔπραττεν	ὅσα	δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ ὢν
[10, 9]	ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς τοὺς πλουσίους,	ὁπόσα	πράγματα ἔχουσιν, οἱ μὲν θεραπεύοντες
[10, 31]	ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ δὲ	ἤκουσά	του λέγοντος ὅτι ἡ Σφὶγξ
[10, 11]	ἀσθενεστέρα ἐστὶν ἡ πλείονας δακτύλους	ἔχουσα	τῶν φύσει γιγνομένων, καὶ ὁ
[10, 12]	οὐκ ἂν ἠξίου σε θεραπεύειν,	ὁρῶσα	οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον, καὶ τὰ
[10, 12]	ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ δὲ αὐτὴ	τρυφῶσα,	ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν· νῦν δὲ
[10, 9]	τὸ πολὺ πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν	τὰ	ἀνδράποδα καὶ οὐ προσέχειν ἐν
[10, 1]	συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ μὲν κελεύουσι,	τὰ	δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν ὁ
[10, 12]	καὶ τὰ μὲν ἐκείνῳ μαχομένη,	τὰ	δὲ αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε
[10, 8]	ὅταν ἄλλα ὑποδήματα μὴ ἔχῃς,	τὰ	δὲ ὄντα ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ
[10, 20]	ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ παριὼν εἰς	τὰ	θέατρα αὐλεῖν, οὐκ αὐτός τε
[10, 16]	ὁτιοῦν ἀπ´ αὐτῶν. ~οὐχ ὁρᾷς	τὰ	θηρία ταῦτα καὶ τὰ ὄρνεα,
[10, 12]	ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον, καὶ	τὰ	μὲν ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ δὲ
[10, 1]	ποιεῖν ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ	τὰ	μὲν κελεύουσι, τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν,
[10, 20]	τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς χρήσεως οὐ	τὰ	ὅπλα μόνον, ἀλλὰ καὶ αὑτούς;
[10, 16]	ὁρᾷς τὰ θηρία ταῦτα καὶ	τὰ	ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ τῶν ἀνθρώπων
[10, 26]	αὐτοῦ παῖς εἴη. καὶ τοίνυν	τὰ	περὶ Κροῖσον ἀκήκοας τὸν Λυδόν,
[10, 1]	ὅτι οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς	τὰ	περὶ τῶν φίλων, ἔπειτα ἀκούσαντες
[10, 1]	ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ	τὰ	τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ
[10, 23]	ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ καὶ ἀσαφῆ	τὰ	τῶν χρησμῶν ἐστιν καὶ πολλοὺς
[10, 14]	φαυλότερον, ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς ἢ	κατὰ	σὲ τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ
[10, 30]	οἱ Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι τῶν	κατὰ	τὴν Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς δὲ
[10, 28]	δυνήσῃ μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν	κατὰ	τὴν ἡμέραν ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω
[10, 1]	Διογένης ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε	κατὰ	τὴν ὁδὸν ἑνὶ τῶν γνωρίμων,
[10, 28]	καὶ μὴ τοῦ θεοῦ κελεύοντος	κατὰ	τρόπον γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως
[10, 11]	μηδὲ τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι δύναται	κατὰ	τρόπον, οὕτως ὅταν πολλοὶ πόδες
[10, 4]	ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ	πράγματα	ἔχουσι καὶ τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες
[10, 9]	~οὐχ ὁρᾷς τοὺς πλουσίους, ὁπόσα	πράγματα	ἔχουσιν, οἱ μὲν θεραπεύοντες τοὺς
[10, 8]	δέ, ἔφη, ποιήσεις, ὅταν ἄλλα	ὑποδήματα	μὴ ἔχῃς, τὰ δὲ ὄντα
[10, 24]	δύο ἢ τρία Περσικὰ εἰδότες	ῥήματα	ἢ Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια τοὺς
[10, 4]	ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ	χρήματα	ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ
[10, 28]	μὴ γραμματικὸν ὄντα, οὐ δυνήσῃ.	γράμματα	δὲ εἰδώς, καὶ μὴ τοῦ
[10, 29]	εἰσιν αὐτῷ ἐξ ἐκείνης· καὶ	μετὰ	ταῦτα, δέον ἴσως κρύπτειν τοῦτο
[10, 1]	αὐτοῖς τὰ περὶ τῶν φίλων,	ἔπειτα	ἀκούσαντες μόνον ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ
[10, 4]	ὦ Διόγενες, κακὸς αὐτὸς ὤν.	~Ἔπειτα	ἐκεῖνος μέν, ἔφη, σὲ πονηρὸν
[10, 27]	χρῆσθαι τῷ θεῷ ἀδύνατοι ὄντες,	ἔπειτα	ἐπιχειροῦντες, οὐχ αὑτούς, ἀλλ´ ἐκεῖνον
[10, 7]	οὐδὲν ποιῶν ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν.	~Ἔπειτα,	ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν
[10, 13]	κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν.	Ἔπειτα,	ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν
[10, 29]	πρῶτον μὲν πᾶσιν ἐποίησε φανερόν,	ἔπειτα	ἠγανάκτει καὶ ἐβόα μεγάλα, ὅτι
[10, 30]	πρὸς δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν·	ἔπειτα	ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ δυνάμενος
[10, 25]	καὶ γὰρ ἐγέννησε καὶ ἔθρεψεν.	ἔπειτα	καὶ αὐτὸς ἀπώλετο καὶ πᾶς
[10, 2]	Διογένης εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας,	Ἔπειτα,	καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι, οὐ
[10, 27]	καὶ πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν,	ἔπειτα	φρονήσας, ἐὰν δοκῇ σοι, τότε
[10, 12]	ὁ παῖς κακόν τι ἐργάσηται.	πάντα	δὴ ταῦτα δεῖ σε σκοπεῖν.
[10, 15]	πολλὰ πονήσεις μάτην καὶ διατελέσεις	ἅπαντα	τὸν βίον φροντίζων ἐκείνων, ὀνήσῃ
[10, 4]	μὲν οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ	ἀποδράντα,	οἱ δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν
[10, 24]	οὖν μὴ γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι	γεννήσαντα.	~οὕτω δὲ ἀνόητος ἦν ὁ
[10, 31]	καὶ διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα καὶ	πείσαντα	τοὺς ἄλλους Θηβαίους τοῦτο, κάκιστα
[10, 6]	ὦ Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν	ἀδικηθέντα	μὴ τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν
[10, 8]	ὑποδήματα μὴ ἔχῃς, τὰ δὲ	ὄντα	ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ τοὺς πόδας;
[10, 7]	ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν	ὄντα	καὶ ἀμαθῆ τρέφων καὶ ποιῶν
[10, 28]	καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν	ὄντα,	οὐ δυνήσῃ. γράμματα δὲ εἰδώς,
[10, 21]	χρὴ καταδῦσαι τὸν ἥλιον ἢ	βαδίζοντα	μάτην; ὁμοίως δ´ ἐπὶ πάντων
[10, 16]	εἰ λέγοις ὅτι δάκνοντα ἢ	λακτίζοντα	ἵππον οὐκ ἂν ζητήσαιμι· ἐὰν
[10, 16]	Διογένης, ὥσπερ εἰ λέγοις ὅτι	δάκνοντα	ἢ λακτίζοντα ἵππον οὐκ ἂν
[10, 21]	ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον ἄμεινον, εἶπεν,	ἀκούοντα	ὧν χρὴ καταδῦσαι τὸν ἥλιον
[10, 28]	σε μηδὲν δεήσεσθαι μαντείας νοῦν	ἔχοντα.	καὶ γὰρ δὴ ὅρα, ἐάν
[10, 16]	πλεῖστον δύναται, καίτοι οὔτε χεῖρας	ἔχοντα	οὔτε ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως
[10, 27]	δήπου ὁρᾷς ἐν ταῖς τραγῳδίαις	ἐγκαλοῦντα	τῷ θεῷ καὶ μεμφόμενον, ὁπότε
[10, 12]	τότε δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον	νοσοῦντα·	καὶ νῦν μὲν ὅταν αὐτὸς
[10, 31]	πείσαντα τοὺς ἄλλους Θηβαίους τοῦτο,	κάκιστα	ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ ἂν ἀμαθεῖς
[10, 3]	ἦν πονηρός; ~Πάντων γε, ἔφη,	μάλιστα·	μηδὲν γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ ἀδικούμενος,
[10, 30]	γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ πάντων	μάλιστα·	~μόνον γοῦν αὐτὸν λῦσαι τὸ
[10, 7]	τὸ σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων	μάλιστα	τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς
[10, 7]	ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον δεῖν πάντων	μάλιστα	φεύγειν ὡς ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον;
[10, 20]	κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως οὐκ ἂν	τάχιστα	ἀνατρέψας τὴν ναῦν αὑτόν τε
[10, 8]	πόδας; ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι	τάχιστα	ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν αὐτόματον
[10, 24]	ἁπάσας ἠπίστατο, ἀλλὰ μὴ ὀλίγ´	ἄττα·	ὥσπερ οἱ δύο ἢ τρία
[10, 15]	σὺ δουλεύσεις καὶ λυπήσῃ δι´	αὐτὰ	καὶ πολλὰ πονήσεις μάτην καὶ
[10, 1]	οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ τὰ	τοιαῦτα	ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ ἀμελὲς
[10, 25]	τῷ Ἀπόλλωνι χρῆσθαι. μὴ γὰρ	ταῦτα	ἀκούσας τὸν Οἰδίποδα οὐκ ἂν
[10, 12]	κακόν τι ἐργάσηται. πάντα δὴ	ταῦτα	δεῖ σε σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν
[10, 29]	αὐτῷ ἐξ ἐκείνης· καὶ μετὰ	ταῦτα,	δέον ἴσως κρύπτειν τοῦτο ἢ
[10, 16]	αὐτῶν. ~οὐχ ὁρᾷς τὰ θηρία	ταῦτα	καὶ τὰ ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ
[10, 17]	ἄν, ὥστε δηχθῆναι ἢ λακτισθῆναι.	~Ταῦτα	μὲν ἔασον· ἀλλὰ τῷ θεῷ
[10, 6]	σῶμα; καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶπεν,	Ταῦτα	μὲν ὀρθῶς εἶπας, ὦ Διόγενες·
[10, 10]	ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε ὁρᾶν,	ὦτα	δέ, ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς δὲ
[10, 24]	ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς	ἐπηρώτα	τὸν θεὸν ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007