Discours, Par.
[10, 1]	ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε Διογένης	ἐκ	Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ τὴν
[10, 30]	καὶ υἱός. ~οἱ δὲ ἀλεκτρυόνες	οὐκ	ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις οὐδὲ οἱ
[10, 4]	ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες	οὐκ	ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ πράγματα ἔχουσι
[10, 14]	καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος	οὐκ	αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου τῆς πονηρίας,
[10, 13]	οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη,	οὐκ	αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν τὸν
[10, 31]	ἔφη, ἐκεῖνος ἔλυσε τὸ αἴνιγμα;	οὐκ	ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν ἐκέλευσε
[10, 1]	τὰ τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι	οὐκ	ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς τὰ περὶ
[10, 3]	πονηρόν· εἰ γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο,	οὐκ	ἄν ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ
[10, 25]	ἐξέθηκεν. ὁ δὲ οἴκοι τραφεὶς	οὐκ	ἂν ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος
[10, 20]	τοῖς δειλοῖς καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´	οὐκ	ἂν ἀποβάλοιεν τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ
[10, 19]	ἂν ὁ ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν	οὐκ	ἂν εἴη καταγέλαστος, πρὸς τῷ
[10, 25]	γὰρ ταῦτα ἀκούσας τὸν Οἰδίποδα	οὐκ	ἂν ἐξέθηκεν. ὁ δὲ οἴκοι
[10, 22]	γάρ. ~Ὁ δὴ αὑτὸν ἀγνοῶν	οὐκ	ἂν ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ
[10, 16]	ὅτι δάκνοντα ἢ λακτίζοντα ἵππον	οὐκ	ἂν ζητήσαιμι· ἐὰν μέντοι περιτύχω,
[10, 12]	τοίνυν εἰ ἔχεις, τότε μὲν	οὐκ	ἂν ἠξίου σε θεραπεύειν, ὁρῶσα
[10, 20]	οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως	οὐκ	ἂν τάχιστα ἀνατρέψας τὴν ναῦν
[10, 22]	εἴης ἄν; Πῶς γὰρ οὔ;	Οὐκ	ἄρα οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις αὑτόν;
[10, 18]	ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός γε.	Οὐκ	ἄρα οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ
[10, 20]	παριὼν εἰς τὰ θέατρα αὐλεῖν,	οὐκ	αὐτός τε δώσει δίκην βαλλόμενος
[10, 17]	θεῷ διὰ τί με χρῆσθαι	οὐκ	ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω σοι
[10, 22]	ὁ θεὸς κελεύει πᾶσιν ὡς	οὐκ	εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς ἄρα
[10, 22]	ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ	οὐκ	εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς
[10, 15]	ἄλλως τε καὶ ἀνόητοι ὄντες.	~οὐκ	ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ
[10, 17]	σοι οὗτος χρῆσθαι ἂν ἵπποις;	Οὐκ	ἔμοιγε. Εἰ δ´ αὖ βιάζοιτο,
[10, 19]	ζῴου παντός; Ἔοικε. Τί δέ;	οὐκ	ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν ὁ αὐτὸς
[10, 20]	δ´ ἂν ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ χρῆσθαι	οὐκ	ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως οὐκ
[10, 13]	πονηρὸν αὐτῷ ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ	οὐκ	ἐρεῖς τἀληθὲς ἢ οὐ δυνήσῃ
[10, 18]	ἄρα οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ	οὐκ	ἔστι χρῆσις ὅπου ζημία πρόσεστι.
[10, 17]	ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον· ἢ ὅστις	οὐκ	ἔστιν ἔμπειρος ἵππων χρήσεως, δοκεῖ
[10, 30]	Οἰδίπουν· οἱ δὲ Ἕλληνες οἴονται	οὐκ	εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν
[10, 10]	μᾶλλον τῶν πενήτων τε καὶ	οὐκ	ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην. καὶ ἔστι
[10, 29]	εἰπεῖν, ὅτι εἰς Δελφοὺς μὲν	οὐκ	ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ δὲ Τειρεσίᾳ
[10, 2]	εἶπε, ζητεῖς τὸν παῖδα; ἢ	οὐκ	ἦν πονηρός; ~Πάντων γε, ἔφη,
[10, 11]	ἀνθρώπῳ τινὶ προσγένωνται, μὰ Δί´	οὐκ	ἰσχυρότερος οὗτος γίγνεται πρὸς οὐδὲν
[10, 10]	ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι τῶν ἑρπετῶν.	οὐκ	οἶσθα ὅτι τὸ σῶμα ἡ
[10, 19]	χρῆσθαι πάρεστι τοῖς ἀπείροις. ~ἢ	οὐκ	οἶσθα τοὺς μέν τινας ὠφελημένους,
[10, 20]	~τί δέ; εἴ τις αὐλοῖς	οὐκ	ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007