Discours, Par.
[10, 3]	ἢ οὐκ ἦν πονηρός; ~Πάντων	γε,	ἔφη, μάλιστα· μηδὲν γὰρ ὑπ´
[10, 5]	ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ μέν	γε	κυνῶν φαύλων ἕνα τὸν Ἀκταίωνά
[10, 18]	ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός	γε.	Οὐκ ἄρα οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς,
[10, 17]	οὗτος χρῆσθαι ἂν ἵπποις; Οὐκ	ἔμοιγε.	Εἰ δ´ αὖ βιάζοιτο, κακὸν
[10, 22]	Δελφοῖς γράμμα τὸ Γνῶθι σαυτόν;	Ἔγωγε.	Οὔκουν δῆλον ὅτι ὁ θεὸς
[10, 19]	ἀπό τε προβατείας καὶ ὀνηλασίας;	Ἔγωγε.	Πότερον δι´ ἄλλο τι ἢ
[10, 22]	αὑτόν; Οὔ μοι δοκῶ. Σεαυτὸν	δὲ	ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ
[10, 17]	ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν ἐστι, μᾶλλον	δὲ	ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ θεῷ ἢ
[10, 30]	γυναικὸς ἀνὴρ καὶ υἱός. ~οἱ	δὲ	ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις
[10, 28]	τρόπον γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως	δὲ	ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ
[10, 12]	ἄρα συμβῇ τις ἀσθένεια, τότε	δὲ	ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ
[10, 31]	ἐκέλευσε γνῶναι ἡ Σφίγξ; ὁ	δὲ	ἄνθρωπον μὲν ὅ ἐστιν οὔτε
[10, 5]	ἀπολέσθαι, καὶ τούτων μανέντων· ὑπὸ	δὲ	ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν
[10, 25]	γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω	δὲ	ἀνόητος ἦν ὁ Λάϊος ὥστε
[10, 1]	καὶ τὰ μὲν κελεύουσι, τὰ	δὲ	ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν ὁ Διογένης
[10, 12]	τὰ μὲν ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ	δὲ	αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν·
[10, 9]	οἱ δὲ μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι	δὲ	δεσμεύοντες, ἄλλοι διώκοντες φεύγοντας. καὶ
[10, 2]	Δελφοὺς τῷ θεῷ χρησόμενος. μέλλων	δὲ	διὰ Βοιωτῶν ἰέναι, ὁ γὰρ
[10, 12]	ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν, τότε	δὲ	δυσί· καὶ νῦν μὲν σαυτὸν
[10, 20]	καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους; ~τί	δέ;	εἴ τις αὐλοῖς οὐκ ὢν
[10, 19]	τοὺς μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς	δὲ	εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ ὄνων
[10, 28]	γραμματικὸν ὄντα, οὐ δυνήσῃ. γράμματα	δὲ	εἰδώς, καὶ μὴ τοῦ θεοῦ
[10, 14]	κατὰ σὲ τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν	δὲ	εἰς ἄλλο τι χρήσῃ λαβὼν
[10, 4]	μὴ βλάπτηται ὑπὸ σοῦ, σὺ	δὲ	ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι λέγων ζητεῖς,
[10, 29]	πρακτέον ἐστὶ καὶ ὅπως. ~ὃ	δὲ	ἔλαθέ με περὶ τοῦ Οἰδίποδος
[10, 30]	ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν· οἱ	δὲ	Ἕλληνες οἴονται οὐκ εὐτυχῆ μὲν
[10, 17]	αὐτὸν αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον· τὸ	δὲ	ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι πάντων
[10, 12]	πολὺ ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ	δέ,	ἔφη, νῦν μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ
[10, 8]	ἔστι μοι ἄλλος οἰκέτης. ~Τί	δέ,	ἔφη, ποιήσεις, ὅταν ἄλλα ὑποδήματα
[10, 28]	καὶ σοὶ μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν	δὲ	ἔχων γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ,
[10, 21]	χρῆσις τῇ ἵππου; Πόθεν; Τί	δέ;	ἡ ἀνθρώπου τῇ θεοῦ; Ἀλλ´
[10, 20]	ἀπολέσειεν καὶ τοὺς ἐμπλέοντας; τί	δέ;	ἡ δόρατος χρῆσις ἢ ἀσπίδος
[10, 9]	μέν τι ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ	δὲ	ἡγούμενα, εἴ τι πάθοι, τοὺς
[10, 31]	τοῦ ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ	δὲ	ἤκουσά του λέγοντος ὅτι ἡ
[10, 12]	τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν· νῦν	δὲ	ἧττον μὲν αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον
[10, 7]	ἐσθίων χείρων ἀεὶ γίγνηται. σὺ	δὲ	ἴσως οἴει μικρὸν ἀδίκημα εἶναι,
[10, 19]	τοὺς μέν τινας ὠφελημένους, τοὺς	δὲ	καὶ βεβλαμμένους ἀπό τε προβατείας
[10, 2]	οὐ δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς; τί	δὲ	καὶ βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς τὸν
[10, 3]	γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ ἀδικούμενος, πρὸς	δὲ	καὶ γενόμενος ἡγεῖτο πονηρόν· εἰ
[10, 14]	οὐδὲν ἔσται σοι πλέον. εἰ	δὲ	καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος
[10, 4]	κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ	δὲ	καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου
[10, 16]	ζῇ τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς	δὲ	καὶ ἥδιον, καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει
[10, 9]	δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς· οἱ	δὲ	μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες,
[10, 31]	ἐρωτηθεὶς τί ἐστι Σωκράτης, ὁ	δὲ	μηδὲν εἴποι πλέον τοῦ ὀνόματος,
[10, 23]	χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί	δέ;	νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ
[10, 31]	αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν ἀνοίας, τὸν	δὲ	Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι
[10, 25]	Οἰδίποδα οὐκ ἂν ἐξέθηκεν. ὁ	δὲ	οἴκοι τραφεὶς οὐκ ἂν ἀπέκτεινε
[10, 31]	οὔτε εἶπεν οὔτε ἔγνω· τὸ	δὲ	ὄνομα τὸ τοῦ ἀνθρώπου λέγων
[10, 8]	ἄλλα ὑποδήματα μὴ ἔχῃς, τὰ	δὲ	ὄντα ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ τοὺς
[10, 27]	καὶ ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν	δὲ	Ὀρέστην καὶ αὐτὸν δήπου ὁρᾷς
[10, 18]	πρότερον ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί	δέ;	ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς
[10, 24]	Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ	δὲ	οὐ δέδοικας μὴ ἄλλα τοῦ
[10, 13]	ὄντος μὲν τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες	δὲ	οὗ καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´ ἂν
[10, 15]	τὸν βίον φροντίζων ἐκείνων, ὀνήσῃ	δὲ	οὐδ´ ὁτιοῦν ἀπ´ αὐτῶν. ~οὐχ
[10, 22]	δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον	δὲ	οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ
[10, 19]	ἄλλου ζῴου παντός; Ἔοικε. Τί	δέ;	οὐκ ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν ὁ
[10, 10]	οὔτε μένοντες σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ	δὲ	πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων
[10, 30]	εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν	δὲ	πάντων μάλιστα· ~μόνον γοῦν αὐτὸν
[10, 4]	καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου	δὲ	πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ
[10, 12]	ἧττον μὲν αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον	δὲ	σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν ὅπου
[10, 29]	μὲν οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ	δὲ	Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε
[10, 21]	χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω	δὲ	τὴν βλάβην γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ
[10, 5]	ὑπὸ φίλων τινῶν καλουμένων, οἱ	δέ	τινες καὶ ὑπὸ υἱέων καὶ
[10, 14]	οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς	δὲ	τούτοις, ἐάν τις ἱμάτιον ἀποδῶται
[10, 30]	κατὰ τὴν Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς	δὲ	τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν· ἔπειτα ἠλᾶτο
[10, 11]	ὦτα δέ, ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς	δὲ	τούτοις σύμμετρον ἐποίησε τὴν γαστέρα,
[10, 5]	οἱ μὲν ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ	δὲ	ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων, οἱ
[10, 5]	ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων, οἱ	δὲ	ὑπὸ φίλων τινῶν καλουμένων, οἱ
[10, 22]	ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ	δὲ	χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς,
[10, 6]	ἔπραττεν ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς	δὲ	ὢν ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν
[10, 10]	ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε ὁρᾶν, ὦτα	δέ,	ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς δὲ τούτοις
[10, 10]	πόδας μέν, ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας	δέ,	ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ ἄλλου
[10, 10]	τοῦ ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς	δέ,	ὥστε ὁρᾶν, ὦτα δέ, ὥστε
[10, 11]	ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος περιττός, καὶ	μηδὲ	τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι δύναται κατὰ
[10, 5]	μανέντων· ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων φαύλων	οὐδὲ	εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι καὶ
[10, 21]	ἡ ἀνθρώπου τῇ θεοῦ; Ἀλλ´	οὐδὲ	λέγειν ἄξιον, ἔφη, ὦ Διόγενες.
[10, 11]	ἰσχυρότερος οὗτος γίγνεται πρὸς οὐδὲν	οὐδὲ	μᾶλλον τυγχάνει ὧν δεῖ τυγχάνειν
[10, 30]	ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις	οὐδὲ	οἱ κύνες οὐδὲ τῶν ὄνων
[10, 30]	κύνες οὐδὲ τῶν ὄνων οὐδείς,	οὐδὲ	οἱ Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι τῶν
[10, 18]	καὶ ὃ μᾶλλον θαυμάσαις ἄν,	οὐδὲ	ὄνῳ ἢ προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι
[10, 12]	φροντίζεις μή τι αὐτὸς ὑφέλῃ,	οὐδὲ	ὅταν καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς ὁ
[10, 22]	Πῶς γὰρ οὔ; Οὐκ ἄρα	οὐδὲ	σὺ γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ μοι
[10, 30]	ἐπὶ τούτοις οὐδὲ οἱ κύνες	οὐδὲ	τῶν ὄνων οὐδείς, οὐδὲ οἱ
[10, 18]	αὐτῶν; Εἰκός γε. Οὐκ ἄρα	οὐδὲ	χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι
[10, 1]	~Ἀπιών ποτε Διογένης ἐκ Κορίνθου	Ἀθήναζε	συνέβαλε κατὰ τὴν ὁδὸν ἑνὶ
[10, 27]	μητέρα ἀποκτεῖναι. καί τοι μὴ	νόμιζε	τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι ἢ
[10, 29]	ἐστὶ καὶ ὅπως. ~ὃ δὲ	ἔλαθέ	με περὶ τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν,
[10, 29]	ὅτι εἰς Δελφοὺς μὲν οὐκ	ἦλθε	μαντευσόμενος, τῷ δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν
[10, 19]	καὶ ἀπὸ ἄλλου ζῴου παντός;	Ἔοικε.	Τί δέ; οὐκ ἐπὶ τοῖς
[10, 1]	ποτε Διογένης ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε	συνέβαλε	κατὰ τὴν ὁδὸν ἑνὶ τῶν
[10, 26]	ποταμὸν τὸν Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν	ἀπέβαλε,	καὶ αὐτὸς ἐν πέδαις ἐδέθη
[10, 2]	Βοιωτῶν ἰέναι, ὁ γὰρ παῖς	με	ὁ μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος ἀπέδρα,
[10, 6]	παθών, ὡς ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν	με·	ὃς ἔργον μὲν παρ´ ἐμοὶ
[10, 29]	καὶ ὅπως. ~ὃ δὲ ἔλαθέ	με	περὶ τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι
[10, 17]	ἀλλὰ τῷ θεῷ διὰ τί	με	χρῆσθαι οὐκ ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ
[10, 25]	δὲ οἴκοι τραφεὶς οὐκ ἂν	ἀπέκτεινε	τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ
[10, 2]	ὀρθῶς; τί δὲ καὶ βουλόμενος,	εἶπε,	ζητεῖς τὸν παῖδα; ἢ οὐκ
[10, 10]	ὅμοιον τοῖς ἰούλοις· οἶμαι γάρ	σε	εἰδέναι· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους
[10, 12]	τὰ δὲ αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν	σε	ἔμελλεν· νῦν δὲ ἧττον μὲν
[10, 12]	τότε μὲν οὐκ ἂν ἠξίου	σε	θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον,
[10, 28]	καὶ γὰρ δὴ ὅρα, ἐάν	σε	κελεύσῃ γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς
[10, 28]	μαντεύσῃ. ~ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαί	σε	μηδὲν δεήσεσθαι μαντείας νοῦν ἔχοντα.
[10, 4]	ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν, ἔφη,	σὲ	πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα μὴ
[10, 12]	ἐργάσηται. πάντα δὴ ταῦτα δεῖ	σε	σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν εἰ ἔχεις,
[10, 14]	ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς ἢ κατὰ	σὲ	τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ εἰς
[10, 11]	ἀκούειν. ~πρὸς δὲ τούτοις σύμμετρον	ἐποίησε	τὴν γαστέρα, καὶ οὐ δεῖται
[10, 29]	τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον μὲν πᾶσιν	ἐποίησε	φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ ἐβόα
[10, 25]	παρακοῦσαι τοῦ θεοῦ· καὶ γὰρ	ἐγέννησε	καὶ ἔθρεψεν. ἔπειτα καὶ αὐτὸς
[10, 25]	οἶκος αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος ὢν	ἐπεχείρησε	τῷ Ἀπόλλωνι χρῆσθαι. μὴ γὰρ
[10, 29]	δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα κακὰ	ἀπέλαυσε	τῆς ἐκείνου μαντικῆς διὰ τὴν
[10, 31]	οὐκ ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν	ἐκέλευσε	γνῶναι ἡ Σφίγξ; ὁ δὲ
[10, 31]	γελάσας, Μὴ γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος	ἔλυσε	τὸ αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας ὅτι
[10, 4]	ἐάν τε Φρύγες ὦσιν ἐάν	τε	Ἀθηναῖοι, ἐάν τε ἐλεύθεροι ἐάν
[10, 20]	τάχιστα ἀνατρέψας τὴν ναῦν αὑτόν	τε	ἀπολέσειεν καὶ τοὺς ἐμπλέοντας; τί
[10, 13]	οἱ γιγνόμενοι παῖδες καὶ ἀργότεροί	τε	γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν
[10, 4]	Ἀθηναῖοι, ἐάν τε ἐλεύθεροι ἐάν	τε	δοῦλοι; καίτοι κύνα μὲν οὐδεὶς
[10, 20]	τὰ θέατρα αὐλεῖν, οὐκ αὐτός	τε	δώσει δίκην βαλλόμενος καὶ τοὺς
[10, 13]	μανθάνοντες. Ἀλλ´, ὦ Διόγενες, πένης	{τέ}	εἰμι καὶ εἰ μὴ συμφέροι
[10, 4]	ὦσιν ἐάν τε Ἀθηναῖοι, ἐάν	τε	ἐλεύθεροι ἐάν τε δοῦλοι; καίτοι
[10, 28]	σοι μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός	τε	ἔσει. καὶ ζῆν ὀρθῶς οὐ
[10, 14]	ἀργυρίου ἢ ὑπὸ πενίας, ἄλλως	τε	καὶ ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο
[10, 14]	ἢ σκεῦος ἢ κτῆνος νοσοῦν	τε	καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν,
[10, 6]	ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ τοῦτον ζητεῖν	τε	καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ τις
[10, 7]	δῆλον ὅτι καὶ μὴ σχολάζων	τε	καὶ καθεύδων καὶ ἐσθίων χείρων
[10, 10]	ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον τῶν πενήτων	τε	καὶ οὐκ ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην.
[10, 8]	κἂν αὐτόματον λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς	τε	καὶ σφίγγεις τὸν πόδα; καὶ
[10, 19]	τοὺς δὲ καὶ βεβλαμμένους ἀπό	τε	προβατείας καὶ ὀνηλασίας; Ἔγωγε. Πότερον
[10, 4]	ἔχουσι καὶ τοῖς χρωμένοις, ἐάν	τε	Φρύγες ὦσιν ἐάν τε Ἀθηναῖοι,
[10, 31]	νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι,	ἅτε	ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν οὖν
[10, 24]	παρὰ τὸν Ἀπόλλω εἰς Δελφούς,	ἅτε	{διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ τὰς φωνάς, εἴπερ
[10, 10]	ἄγουσι. ~τὸ δὲ πάντων γελοιότατον·	ἐνίοτε	ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον τῶν πενήτων
[10, 8]	γὰρ δὴ ὥσπερ οἱ ἀνυπόδητοι	ἐνίοτε	ῥᾷον βαδίζουσι τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων,
[10, 3]	γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο, οὐκ ἄν	ποτε	ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ Διόγενες, κακὸς
[10, 1]	~ΔΙΟΓΕΝΗΣ Η ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών	ποτε	Διογένης ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε
[10, 14]	βλαβήσῃ. οὐ γὰρ δὴ ἀεί	ποτε	τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους,
[10, 27]	ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ καὶ μεμφόμενον,	ὁπότε	μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν
[10, 12]	ἐὰν ἄρα συμβῇ τις ἀσθένεια,	τότε	δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα·
[10, 12]	μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν,	τότε	δὲ δυσί· καὶ νῦν μὲν
[10, 27]	ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν δοκῇ σοι,	τότε	ἤδη μαντεύσῃ. ~ἐγὼ μὲν γὰρ
[10, 12]	σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν εἰ ἔχεις,	τότε	μὲν οὐκ ἂν ἠξίου σε
[10, 2]	εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας, Ἔπειτα,	καταγέλαστε,	ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος
[10, 10]	δέ, ὥστε ὁρᾶν, ὦτα δέ,	ὥστε	ἀκούειν. ~πρὸς δὲ τούτοις σύμμετρον
[10, 25]	δὲ ἀνόητος ἦν ὁ Λάϊος	ὥστε	ἀμφότερα παρακοῦσαι τοῦ θεοῦ· καὶ
[10, 10]	τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας μέν,	ὥστε	ἀπιέναι, χεῖρας δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι
[10, 16]	ἐὰν μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν,	ὥστε	δηχθῆναι ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν
[10, 10]	μέν, ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας δέ,	ὥστε	ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ ἄλλου σώματος
[10, 10]	ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ,	ὥστε	ὁρᾶν, ὦτα δέ, ὥστε ἀκούειν.
[10, 14]	καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν,	ὥστε	οὐδὲν ἔσται σοι πλέον. εἰ
[10, 23]	καὶ θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει	ὥστε	τὸν ποταμὸν τὸν ἐν Τροίᾳ
[10, 16]	δύναται, καίτοι οὔτε χεῖρας ἔχοντα	οὔτε	ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ
[10, 9]	διώκοντες φεύγοντας. καὶ γάρ τοι	οὔτε	ἀποδημῆσαι δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ
[10, 31]	μὲν ὅ ἐστιν οὔτε εἶπεν	οὔτε	ἔγνω· τὸ δὲ ὄνομα τὸ
[10, 31]	δὲ ἄνθρωπον μὲν ὅ ἐστιν	οὔτε	εἶπεν οὔτε ἔγνω· τὸ δὲ
[10, 9]	δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς,	οὔτε	μένοντες σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ δὲ
[10, 16]	αὐτῶν ὅσον πλεῖστον δύναται, καίτοι	οὔτε	χεῖρας ἔχοντα οὔτε ἀνθρώπου διάνοιαν;

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007