Discours, Par.
[10, 19]	λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν	ὁ	ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν
[10, 6]	ἀναλαβεῖν εἰς τὸ σῶμα; καὶ	ὁ	ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα μὲν ὀρθῶς
[10, 11]	καὶ οὐ δεῖται πλείονος τροφῆς	ὁ	ἄνθρωπος ἢ δυνατός ἐστιν αὑτῷ
[10, 19]	δέ; οὐκ ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν	ὁ	αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο
[10, 21]	γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ πῶς; εἶπεν.	Ὁ	γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν ἀδύνατος ἀνθρώπῳ
[10, 2]	μέλλων δὲ διὰ Βοιωτῶν ἰέναι,	ὁ	γὰρ παῖς με ὁ μετ´
[10, 31]	αὐτὸν ἐκέλευσε γνῶναι ἡ Σφίγξ;	ὁ	δὲ ἄνθρωπον μὲν ὅ ἐστιν
[10, 31]	τις ἐρωτηθεὶς τί ἐστι Σωκράτης,	ὁ	δὲ μηδὲν εἴποι πλέον τοῦ
[10, 25]	τὸν Οἰδίποδα οὐκ ἂν ἐξέθηκεν.	ὁ	δὲ οἴκοι τραφεὶς οὐκ ἂν
[10, 22]	ἀδύνατος ἀνθρώπῳ χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ.	~Ὁ	δὴ αὑτὸν ἀγνοῶν οὐκ ἂν
[10, 31]	τὸ αἴνιγμα τῆς Σφιγγός. καὶ	ὁ	Διογένης γελάσας, Μὴ γάρ, ἔφη,
[10, 2]	εὕροιμι καὶ τὸν παῖδα. καὶ	ὁ	Διογένης εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας,
[10, 1]	τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν	ὁ	Διογένης τὸν ἄνθρωπον ὅ, τι
[10, 16]	μοι. Ναὶ μὰ Δία, εἶπεν	ὁ	Διογένης, ὥσπερ εἰ λέγοις ὅτι
[10, 22]	σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον ὅτι	ὁ	θεὸς κελεύει πᾶσιν ὡς οὐκ
[10, 18]	βλάπτεται; Οὐ γάρ. Οὔκουν καὶ	ὁ	κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ τοῦ
[10, 25]	γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ ἀνόητος ἦν	ὁ	Λάϊος ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι τοῦ
[10, 2]	ἰέναι, ὁ γὰρ παῖς με	ὁ	μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος ἀπέδρα, νῦν
[10, 25]	καὶ αὐτὸς ἀπώλετο καὶ πᾶς	ὁ	οἶκος αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος ὢν
[10, 12]	οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς	ὁ	παῖς κακόν τι ἐργάσηται. πάντα
[10, 11]	ἔχουσα τῶν φύσει γιγνομένων, καὶ	ὁ	τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον
[10, 31]	Σφίγξ; ὁ δὲ ἄνθρωπον μὲν	ὅ	ἐστιν οὔτε εἶπεν οὔτε ἔγνω·
[10, 1]	οἱ ἰατροὶ ἀνακρίνουσι τοὺς ἀσθενοῦντας	ὅ	τι μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα τοῦ
[10, 1]	ἀνέκρινεν ὁ Διογένης τὸν ἄνθρωπον	ὅ,	τι πράττοι; ~καὶ ὃς ἔφη,
[10, 28]	δὲ ἔχων γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ	ὅ,	τι σοι πρακτέον ἐστὶ καὶ
[10, 29]	σοι πρακτέον ἐστὶ καὶ ὅπως.	~ὃ	δὲ ἔλαθέ με περὶ τοῦ
[10, 18]	καὶ βοῶν καὶ ὀρέων, καὶ	ὃ	μᾶλλον θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ ὄνῳ
[10, 22]	χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς,	ὃ	τῷ παντὶ μεῖζον καὶ χαλεπώτερον
[10, 28]	γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ	ἄλλο	ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ σοι
[10, 19]	καὶ ὀνηλασίας; Ἔγωγε. Πότερον δι´	ἄλλο	τι ἢ διότι ἀνάγκη τοὺς
[10, 14]	τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ εἰς	ἄλλο	τι χρήσῃ λαβὼν ἀφ´ οὗ
[10, 15]	τε καὶ ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ	ἐκεῖνο	πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ
[10, 19]	συῶν καὶ ἀπὸ χηνῶν καὶ	ἀπὸ	ἄλλου ζῴου παντός; Ἔοικε. Τί
[10, 19]	τοὺς δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ	ἀπὸ	ὄνων καὶ ἀπὸ συῶν καὶ
[10, 28]	σχολάζῃ. νοῦν δὲ ἔχων γνώσῃ	ἀπὸ	σεαυτοῦ ὅ, τι σοι πρακτέον
[10, 19]	ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ ὄνων καὶ	ἀπὸ	συῶν καὶ ἀπὸ χηνῶν καὶ
[10, 19]	ὠφελημένους, τοὺς δὲ καὶ βεβλαμμένους	ἀπό	τε προβατείας καὶ ὀνηλασίας; Ἔγωγε.
[10, 18]	μοι. Οὐδεὶς ἄρα τῶν βλαπτομένων	ἀπό	τινος χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´ οὗ
[10, 16]	Διόγενες, τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ	ἀπὸ	τύχης ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ μὰ
[10, 21]	δὲ τὴν βλάβην γενέσθαι εἰκὸς	ἀπὸ	τῶν μειζόνων. ἦ οὖν δοκεῖ
[10, 19]	ὄνων καὶ ἀπὸ συῶν καὶ	ἀπὸ	χηνῶν καὶ ἀπὸ ἄλλου ζῴου
[10, 9]	ταῖς νόσοις, τὸ μέν τι	ὑπὸ	ἀκρατείας, τὸ δὲ ἡγούμενα, εἴ
[10, 14]	καὶ πλείω κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι	ὑπὸ	ἀργυρίου ἢ ὑπὸ πενίας, ἄλλως
[10, 5]	φασιν ἀπολέσθαι, καὶ τούτων μανέντων·	ὑπὸ	δὲ ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν
[10, 5]	αὐτόν. ~καὶ πότερον οἴει πλείους	ὑπὸ	κυνῶν βλαβῆναι πονηρῶν ἢ ὑπ´
[10, 5]	βλαβῆναι πονηρῶν ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων;	ὑπὸ	μέν γε κυνῶν φαύλων ἕνα
[10, 5]	καὶ πόλεις ὅλαι, οἱ μὲν	ὑπὸ	οἰκετῶν, οἱ δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν
[10, 15]	πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ	ὑπὸ	παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι τοῖς
[10, 14]	πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου ἢ	ὑπὸ	πενίας, ἄλλως τε καὶ ἀνόητοι
[10, 7]	ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν	ὑπὸ	σοῦ διαφθειρόμενος, καὶ ἀπέδρα δικαίως,
[10, 4]	ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα μὴ βλάπτηται	ὑπὸ	σοῦ, σὺ δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν
[10, 5]	μὲν ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ δὲ	ὑπὸ	στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων, οἱ δὲ
[10, 5]	καλουμένων, οἱ δέ τινες καὶ	ὑπὸ	υἱέων καὶ ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν.
[10, 5]	στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων, οἱ δὲ	ὑπὸ	φίλων τινῶν καλουμένων, οἱ δέ
[10, 23]	ὄρνεον χαλκίδα, καὶ τόπον τινὰ	πρὸ	τῆς πόλεως, ὃν οἱ Τρῶες
[10, 15]	αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ	πρὸ	τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον ἢ
[10, 31]	Μὴ γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος ἔλυσε	τὸ	αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον
[10, 31]	μάλιστα· ~μόνον γοῦν αὐτὸν λῦσαι	τὸ	αἴνιγμα τῆς Σφιγγός. καὶ ὁ
[10, 14]	αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου τῆς πονηρίας,	τὸ	ἀργύριον οὐ δέδοικας; ἴσως μὲν
[10, 14]	οὐ γὰρ δὴ ἀεί ποτε	τὸ	ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ
[10, 22]	ἀκήκοας τὸ ἐν Δελφοῖς γράμμα	τὸ	Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον
[10, 17]	ἢ αὐτὸν αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον·	τὸ	δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι
[10, 9]	τὸ μέν τι ὑπὸ ἀκρατείας,	τὸ	δὲ ἡγούμενα, εἴ τι πάθοι,
[10, 31]	ἐστιν οὔτε εἶπεν οὔτε ἔγνω·	τὸ	δὲ ὄνομα τὸ τοῦ ἀνθρώπου
[10, 10]	αὐτοῖς, οὔτε μένοντες σχολὴν ἄγουσι.	~τὸ	δὲ πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι
[10, 22]	Δοκεῖ μοι. Ἤδη οὖν ἀκήκοας	τὸ	ἐν Δελφοῖς γράμμα τὸ Γνῶθι
[10, 31]	τοῦ ἀνθρώπου λέγων ᾤετο λέγειν	τὸ	ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ τις ἐρωτηθεὶς
[10, 9]	οὐ προσέχειν ἐν ταῖς νόσοις,	τὸ	μέν τι ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ
[10, 23]	Ξάνθον καλεῖσθαι, καὶ τὴν κύμινδιν	τὸ	ὄρνεον χαλκίδα, καὶ τόπον τινὰ
[10, 9]	{τῶν} παραμενούντων; καὶ γὰρ ὡς	τὸ	πολὺ πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ
[10, 10]	ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην. καὶ ἔστι	τὸ	πρᾶγμα ὅμοιον τοῖς ἰούλοις· οἶμαι
[10, 21]	ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν	τὸ	προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ τὴν βλάβην
[10, 7]	κάκιστον; ἡ γὰρ ἀργία καὶ	τὸ	σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα
[10, 10]	τῶν ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα ὅτι	τὸ	σῶμα ἡ φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν
[10, 6]	ἐζήτει καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς	τὸ	σῶμα; καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶπεν,
[10, 18]	ἂν εἴη χρῆσθαι; ἢ οὐ	τό	τινι χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´
[10, 31]	οὔτε ἔγνω· τὸ δὲ ὄνομα	τὸ	τοῦ ἀνθρώπου λέγων ᾤετο λέγειν
[10, 31]	ἄλλων ἁπάντων· καὶ ἔστι τοιοῦτον	τὸ	τῶν σοφιστῶν γένος.
[10, 30]	δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν· ἔπειτα	ἠλᾶτο	τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ δυνάμενος βλέπων
[10, 24]	ἐπισταμένῳ τὰς φωνάς, εἴπερ ἁπάσας	ἠπίστατο,	ἀλλὰ μὴ ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ
[10, 6]	τις ἀπαλλαγὲν νόσημα ἐζήτει καὶ	ἐβούλετο	ἀναλαβεῖν εἰς τὸ σῶμα; καὶ
[10, 25]	καὶ ἔθρεψεν. ἔπειτα καὶ αὐτὸς	ἀπώλετο	καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ,
[10, 29]	ἔγνω γὰρ ὅτι τῇ μητρὶ	συνεγένετο	καὶ παῖδές εἰσιν αὐτῷ ἐξ
[10, 1]	ὁδὸν ἑνὶ τῶν γνωρίμων, καὶ	ἤρετο	ποῖ ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ οἱ
[10, 6]	ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ ὢν ἔνδον	ἐτρέφετο,	οὐδὲν ποιῶν ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν.
[10, 31]	ὄνομα τὸ τοῦ ἀνθρώπου λέγων	ᾤετο	λέγειν τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ
[10, 19]	ὁ αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ	χρήσαιτο	ἂν ὁ ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν
[10, 3]	ἡγεῖτο πονηρόν· εἰ γὰρ ἀγαθὸν	ἡγεῖτο,	οὐκ ἄν ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως,
[10, 3]	ἀδικούμενος, πρὸς δὲ καὶ γενόμενος	ἡγεῖτο	πονηρόν· εἰ γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο,
[10, 17]	Οὐκ ἔμοιγε. Εἰ δ´ αὖ	βιάζοιτο,	κακὸν ἄν τι ἀπολαῦσαι πρότερον
[10, 27]	τῷ θεῷ καὶ μεμφόμενον, ὁπότε	μαίνοιτο,	ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν μητέρα
[10, 24]	ἐπηρώτα τὸν θεὸν ὅπως αὐτῷ	ἔσοιντο	παῖδες. ἔχρησεν οὖν μὴ γεννᾶν,
[10, 14]	νοσοῦν τε καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη	αὐτὸ	ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν ἔσται σοι
[10, 2]	χρήσασθαι; ἢ οὐ δοκεῖ σοι	τοῦτο	ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα
[10, 17]	θεῷ χρῆσθαι, εἰ δύνασαι; οὐ	τοῦτο	ἔφην, ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν ἐστι,
[10, 29]	μετὰ ταῦτα, δέον ἴσως κρύπτειν	τοῦτο	ἢ ποιῆσαι νόμιμον τοῖς Θηβαίοις,
[10, 31]	καὶ πείσαντα τοὺς ἄλλους Θηβαίους	τοῦτο,	κάκιστα ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ ἂν
[10, 11]	δυνατός ἐστιν αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ	τοῦτο	μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ ἄριστον
[10, 24]	μὴ ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ οἱ	δύο	ἢ τρία Περσικὰ εἰδότες ῥήματα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007