Discours, Par.
[10, 26]	τῷ θεῷ παντὸς μᾶλλον καὶ	διαβὰς	τὸν ποταμὸν τὸν Ἅλυν, τὴν
[10, 14]	τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ πλείονας	βλάβας	καὶ πλείω κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι
[10, 8]	ὄντα ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ τοὺς	πόδας;	ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι τάχιστα
[10, 10]	εἰδέναι· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους	πόδας	ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι τῶν ἑρπετῶν.
[10, 10]	εἶναι πρὸς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν;	πόδας	μέν, ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας δέ,
[10, 17]	διὰ τί με χρῆσθαι οὐκ	ἐᾷς;	Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω σοι θεῷ
[10, 19]	δὲ καὶ βεβλαμμένους ἀπό τε	προβατείας	καὶ ὀνηλασίας; Ἔγωγε. Πότερον δι´
[10, 9]	νόσοις, τὸ μέν τι ὑπὸ	ἀκρατείας,	τὸ δὲ ἡγούμενα, εἴ τι
[10, 28]	γὰρ οἶμαί σε μηδὲν δεήσεσθαι	μαντείας	νοῦν ἔχοντα. καὶ γὰρ δὴ
[10, 14]	ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου ἢ ὑπὸ	πενίας,	ἄλλως τε καὶ ἀνόητοι ὄντες.
[10, 31]	μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν	ἀνοίας,	τὸν δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον
[10, 14]	οὐκ αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου τῆς	πονηρίας,	τὸ ἀργύριον οὐ δέδοικας; ἴσως
[10, 19]	βεβλαμμένους ἀπό τε προβατείας καὶ	ὀνηλασίας;	Ἔγωγε. Πότερον δι´ ἄλλο τι
[10, 14]	τῆς πονηρίας, τὸ ἀργύριον οὐ	δέδοικας;	ἴσως μὲν γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ
[10, 24]	ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ οὐ	δέδοικας	μὴ ἄλλα τοῦ θεοῦ λέγοντος
[10, 19]	~ἢ οὐκ οἶσθα τοὺς μέν	τινας	ὠφελημένους, τοὺς δὲ καὶ βεβλαμμένους
[10, 14]	ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ	πλείονας	βλάβας καὶ πλείω κακὰ πεπόνθασιν
[10, 11]	ἡ χεὶρ ἀσθενεστέρα ἐστὶν ἡ	πλείονας	δακτύλους ἔχουσα τῶν φύσει γιγνομένων,
[10, 24]	Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ τὰς	φωνάς,	εἴπερ ἁπάσας ἠπίστατο, ἀλλὰ μὴ
[10, 31]	ἐκεῖνος ἔλυσε τὸ αἴνιγμα; οὐκ	ἀκήκοας	ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν ἐκέλευσε γνῶναι
[10, 22]	χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι. Ἤδη οὖν	ἀκήκοας	τὸ ἐν Δελφοῖς γράμμα τὸ
[10, 26]	καὶ τοίνυν τὰ περὶ Κροῖσον	ἀκήκοας	τὸν Λυδόν, ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι
[10, 25]	ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἀπώλετο καὶ	πᾶς	ὁ οἶκος αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος
[10, 6]	ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα μὲν ὀρθῶς	εἶπας,	ὦ Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν
[10, 10]	θεραπείαν; πόδας μέν, ὥστε ἀπιέναι,	χεῖρας	δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ
[10, 16]	ὅσον πλεῖστον δύναται, καίτοι οὔτε	χεῖρας	ἔχοντα οὔτε ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´
[10, 27]	δὲ Ὀρέστην καὶ αὐτὸν δήπου	ὁρᾷς	ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ
[10, 6]	οὐδὲν ὑπ´ ἐμοῦ παθών, ὡς	ὁρᾷς,	ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με· ὃς ἔργον
[10, 16]	οὐδ´ ὁτιοῦν ἀπ´ αὐτῶν. ~οὐχ	ὁρᾷς	τὰ θηρία ταῦτα καὶ τὰ
[10, 9]	τῶν πολλοὺς οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ	ὁρᾷς	τοὺς πλουσίους, ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν,
[10, 2]	ὁ Διογένης εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει,	σπουδάσας,	Ἔπειτα, καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι,
[10, 31]	τῆς Σφιγγός. καὶ ὁ Διογένης	γελάσας,	Μὴ γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος ἔλυσε
[10, 24]	{διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ τὰς φωνάς, εἴπερ	ἁπάσας	ἠπίστατο, ἀλλὰ μὴ ὀλίγ´ ἄττα·
[10, 27]	πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα	φρονήσας,	ἐὰν δοκῇ σοι, τότε ἤδη
[10, 30]	δυνάμενος βλέπων πλανᾶσθαι. καὶ ὃς	ἀκούσας	ἔφη, Σὺ μέν, ὦ Διόγενες,
[10, 25]	Ἀπόλλωνι χρῆσθαι. μὴ γὰρ ταῦτα	ἀκούσας	τὸν Οἰδίποδα οὐκ ἂν ἐξέθηκεν.
[10, 24]	εἰς Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ	τὰς	φωνάς, εἴπερ ἁπάσας ἠπίστατο, ἀλλὰ
[10, 8]	ζῶσι καὶ ἀλυπότερον τῶν πολλοὺς	οἰκέτας	ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς τοὺς πλουσίους,
[10, 9]	ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι διώκοντες	φεύγοντας.	καὶ γάρ τοι οὔτε ἀποδημῆσαι
[10, 20]	αὑτόν τε ἀπολέσειεν καὶ τοὺς	ἐμπλέοντας;	τί δέ; ἡ δόρατος χρῆσις
[10, 1]	ὥσπερ οἱ ἰατροὶ ἀνακρίνουσι τοὺς	ἀσθενοῦντας	ὅ τι μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα
[10, 24]	ἢ Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια τοὺς	ἀγνοοῦντας	ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ οὐ δέδοικας
[10, 9]	ἔχουσιν, οἱ μὲν θεραπεύοντες τοὺς	νοσοῦντας	τῶν οἰκετῶν καὶ δεόμενοι ἰατρῶν
[10, 19]	μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ	εἰδότας	ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ ὄνων καὶ
[10, 9]	ἡγούμενα, εἴ τι πάθοι, τοὺς	δεσπότας	ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς· οἱ δὲ
[10, 20]	ἔστιν ὅπως οὐκ ἂν τάχιστα	ἀνατρέψας	τὴν ναῦν αὑτόν τε ἀπολέσειεν
[10, 4]	καὶ τοῖς χρωμένοις, ἐάν τε	Φρύγες	ὦσιν ἐάν τε Ἀθηναῖοι, ἐάν
[10, 29]	ὅτι τῇ μητρὶ συνεγένετο καὶ	παῖδές	εἰσιν αὐτῷ ἐξ ἐκείνης· καὶ
[10, 24]	τὸν θεὸν ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο	παῖδες.	ἔχρησεν οὖν μὴ γεννᾶν, ἢ
[10, 13]	ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι	παῖδες	καὶ ἀργότεροί τε γίγνονται καὶ
[10, 11]	κατὰ τρόπον, οὕτως ὅταν πολλοὶ	πόδες	καὶ πολλαὶ χεῖρες καὶ πολλαὶ
[10, 13]	ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ οὐκ ἐρεῖς	τἀληθὲς	ἢ οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν.
[10, 24]	ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν οὖν	ἀσφαλὲς	ἦν ἴσως πορεύεσθαι παρὰ τὸν
[10, 1]	τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ	ἀμελὲς	εἰδέναι αὐτοῖς τὰ περὶ τῶν
[10, 20]	καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ	Διόγενες·	ἀλλὰ καταδύεις τὸν ἥλιον περὶ
[10, 6]	Ταῦτα μὲν ὀρθῶς εἶπας, ὦ	Διόγενες·	ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα μὴ
[10, 30]	ἀκούσας ἔφη, Σὺ μέν, ὦ	Διόγενες,	ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν
[10, 21]	οὐδὲ λέγειν ἄξιον, ἔφη, ὦ	Διόγενες.	Ἔστιν οὖν ὃς αὑτῷ χρῆσθαι
[10, 3]	ἄν ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ	Διόγενες,	κακὸς αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος
[10, 13]	ἀρχῆς κήδεσθαι μανθάνοντες. Ἀλλ´, ὦ	Διόγενες,	πένης {τέ} εἰμι καὶ εἰ
[10, 2]	πράττοι; ~καὶ ὃς ἔφη, Ὦ	Διόγενες,	πορεύομαι εἰς Δελφοὺς τῷ θεῷ
[10, 16]	Ἀλλὰ δοκῶ μοι ἐάσειν, ὦ	Διόγενες,	τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ ἀπὸ
[10, 30]	ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν· οἱ δὲ	Ἕλληνες	οἴονται οὐκ εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι
[10, 5]	φίλων τινῶν καλουμένων, οἱ δέ	τινες	καὶ ὑπὸ υἱέων καὶ ἀδελφῶν
[10, 30]	ἀνὴρ καὶ υἱός. ~οἱ δὲ	ἀλεκτρυόνες	οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις οὐδὲ
[10, 30]	ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις οὐδὲ οἱ	κύνες	οὐδὲ τῶν ὄνων οὐδείς, οὐδὲ
[10, 11]	καὶ πολλαὶ χεῖρες καὶ πολλαὶ	γαστέρες	ἀνθρώπῳ τινὶ προσγένωνται, μὰ Δί´
[10, 11]	ὅταν πολλοὶ πόδες καὶ πολλαὶ	χεῖρες	καὶ πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ τινὶ
[10, 1]	τὰ περὶ τῶν φίλων, ἔπειτα	ἀκούσαντες	μόνον ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ οἱ
[10, 4]	ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ	ἀπαλλαγέντες	οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ πράγματα
[10, 27]	εἶπον, χρῆσθαι τῷ θεῷ ἀδύνατοι	ὄντες,	ἔπειτα ἐπιχειροῦντες, οὐχ αὑτούς, ἀλλ´
[10, 14]	πενίας, ἄλλως τε καὶ ἀνόητοι	ὄντες.	~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις
[10, 31]	ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ ἂν ἀμαθεῖς	ὄντες	πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι, οὗτοι πολύ
[10, 4]	καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα	ἀναλίσκοντες,	ὅπως λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ πότερον
[10, 9]	ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι	διώκοντες	φεύγοντας. καὶ γάρ τοι οὔτε
[10, 4]	πράγματα ἔχουσι καὶ τοῖς ξένοις	ἐπιστέλλοντες	καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα
[10, 13]	πατέρων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κήδεσθαι	μανθάνοντες.	Ἀλλ´, ὦ Διόγενες, πένης {τέ}
[10, 9]	ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε	μένοντες	σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ δὲ πάντων
[10, 9]	δὲ μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ	δεσμεύοντες,	ἄλλοι διώκοντες φεύγοντας. καὶ γάρ
[10, 9]	ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν, οἱ μὲν	θεραπεύοντες	τοὺς νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν καὶ
[10, 10]	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους πόδας	ἔχοντες	βραδύτατοί εἰσι τῶν ἑρπετῶν. οὐκ
[10, 13]	ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν τοῦ διακονοῦντος,	ἔχοντες	δὲ οὗ καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´
[10, 9]	ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς· οἱ δὲ	μαστιγοῦντες	ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι
[10, 4]	τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ	ἀποδημοῦντες	καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν
[10, 27]	τῷ θεῷ ἀδύνατοι ὄντες, ἔπειτα	ἐπιχειροῦντες,	οὐχ αὑτούς, ἀλλ´ ἐκεῖνον αἰτιῶνται.
[10, 24]	οἱ δύο ἢ τρία Περσικὰ	εἰδότες	ῥήματα ἢ Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια
[10, 23]	πρὸ τῆς πόλεως, ὃν οἱ	Τρῶες	ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς θεοὺς σῆμα
[10, 12]	καὶ νῦν μὲν ὅταν αὐτὸς	ᾖς	ἐν τῇ οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις
[10, 12]	τι αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν	καθεύδῃς,	μὴ ἐγρηγορὼς ὁ παῖς κακόν
[10, 24]	ἄλλα τοῦ θεοῦ λέγοντος ἄλλα	διανοηθῇς;	ὥσπερ οὖν φασι Λάϊον ἐκεῖνον,
[10, 27]	αἰτιῶνται. σὺ οὖν, ἐάν μοι	πεισθῇς,	φυλάξῃ, καὶ πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι
[10, 22]	ἄρα τῶν πάντων καὶ σὺ	εἴης	ἄν; Πῶς γὰρ οὔ; Οὐκ
[10, 29]	μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου	μαντικῆς	διὰ τὴν αὑτοῦ ἄγνοιαν. ἔγνω
[10, 28]	τὴν ἡμέραν ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω	ἐνοχλῇς	καὶ σοὶ μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν
[10, 31]	αἴνιγμα τῆς Σφιγγός. καὶ ὁ	Διογένης	γελάσας, Μὴ γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος
[10, 2]	καὶ τὸν παῖδα. καὶ ὁ	Διογένης	εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας, Ἔπειτα,
[10, 1]	Η ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε	Διογένης	ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ
[10, 0]		~ΔΙΟΓΕΝΗΣ	Η ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε
[10, 1]	δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν ὁ	Διογένης	τὸν ἄνθρωπον ὅ, τι πράττοι;
[10, 16]	Ναὶ μὰ Δία, εἶπεν ὁ	Διογένης,	ὥσπερ εἰ λέγοις ὅτι δάκνοντα
[10, 13]	κήδεσθαι μανθάνοντες. Ἀλλ´, ὦ Διόγενες,	πένης	{τέ} εἰμι καὶ εἰ μὴ
[10, 29]	καὶ παῖδές εἰσιν αὐτῷ ἐξ	ἐκείνης·	καὶ μετὰ ταῦτα, δέον ἴσως
[10, 23]	ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς θεοὺς σῆμα	Μυρίνης	ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ καὶ ἀσαφῆ
[10, 29]	πατήρ ἐστι καὶ ἀδελφὸς καὶ	τῆς	αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ καὶ υἱός.
[10, 31]	οὖν ἄλλους μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι	τῆς	αὑτῶν ἀνοίας, τὸν δὲ Οἰδίποδα,
[10, 29]	Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε	τῆς	ἐκείνου μαντικῆς διὰ τὴν αὑτοῦ
[10, 23]	χαλκίδα, καὶ τόπον τινὰ πρὸ	τῆς	πόλεως, ὃν οἱ Τρῶες ἐκάλουν
[10, 14]	κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου	τῆς	πονηρίας, τὸ ἀργύριον οὐ δέδοικας;
[10, 31]	γοῦν αὐτὸν λῦσαι τὸ αἴνιγμα	τῆς	Σφιγγός. καὶ ὁ Διογένης γελάσας,
[10, 20]	ἂν ἀποβάλοιεν τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ	τῆς	χρήσεως οὐ τὰ ὅπλα μόνον,
[10, 31]	εἴποι πλέον τοῦ ὀνόματος, ὅτι	Σωκράτης.	ἐγὼ δὲ ἤκουσά του λέγοντος
[10, 31]	εἴ τις ἐρωτηθεὶς τί ἐστι	Σωκράτης,	ὁ δὲ μηδὲν εἴποι πλέον
[10, 13]	σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν ὅπου	οἰκέτης	ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι
[10, 7]	οὐ γὰρ ἔστι μοι ἄλλος	οἰκέτης.	~Τί δέ, ἔφη, ποιήσεις, ὅταν
[10, 29]	ἐστι καὶ ἀδελφὸς καὶ τῆς	αὐτῆς	γυναικὸς ἀνὴρ καὶ υἱός. ~οἱ
[10, 11]	γαστέρα, καὶ οὐ δεῖται πλείονος	τροφῆς	ὁ ἄνθρωπος ἢ δυνατός ἐστιν
[10, 8]	ποιήσεις, ὅταν ἄλλα ὑποδήματα μὴ	ἔχῃς,	τὰ δὲ ὄντα ἐνοχλῇ καὶ
[10, 13]	{καὶ} τῶν πατέρων εὐθὺς ἐξ	ἀρχῆς	κήδεσθαι μανθάνοντες. Ἀλλ´, ὦ Διόγενες,
[10, 16]	τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ ἀπὸ	τύχης	ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ μὰ Δία,
[10, 14]	ἄλλον ὠνήσῃ φαυλότερον, ἐὰν δριμυτέρου	τύχῃς	ἢ κατὰ σὲ τοῦ ἀποδιδομένου·
[10, 26]	ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς ἐν	πέδαις	ἐδέθη καὶ ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν.
[10, 27]	αὐτὸν δήπου ὁρᾷς ἐν ταῖς	τραγῳδίαις	ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ καὶ μεμφόμενον,
[10, 26]	τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ	παῖς	εἴη. καὶ τοίνυν τὰ περὶ
[10, 12]	ὅταν καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς ὁ	παῖς	κακόν τι ἐργάσηται. πάντα δὴ
[10, 2]	διὰ Βοιωτῶν ἰέναι, ὁ γὰρ	παῖς	με ὁ μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος
[10, 18]	καὶ ὀρέων, καὶ ὃ μᾶλλον	θαυμάσαις	ἄν, οὐδὲ ὄνῳ ἢ προβάτῳ
[10, 9]	ἀνδράποδα καὶ οὐ προσέχειν ἐν	ταῖς	νόσοις, τὸ μέν τι ὑπὸ
[10, 27]	καὶ αὐτὸν δήπου ὁρᾷς ἐν	ταῖς	τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ καὶ
[10, 26]	Σόλωνι συγγενομένου καὶ ἄλλοις παμπόλλοις	σοφισταῖς;	~τὸν δὲ Ὀρέστην καὶ αὐτὸν
[10, 14]	σὲ τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ	εἰς	ἄλλο τι χρήσῃ λαβὼν ἀφ´
[10, 24]	ἴσως πορεύεσθαι παρὰ τὸν Ἀπόλλω	εἰς	Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ τὰς
[10, 24]	γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος	εἰς	Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν θεὸν ὅπως
[10, 29]	περὶ τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι	εἰς	Δελφοὺς μὲν οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος,
[10, 2]	ὃς ἔφη, Ὦ Διόγενες, πορεύομαι	εἰς	Δελφοὺς τῷ θεῷ χρησόμενος. μέλλων
[10, 20]	αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ παριὼν	εἰς	τὰ θέατρα αὐλεῖν, οὐκ αὐτός
[10, 6]	νόσημα ἐζήτει καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν	εἰς	τὸ σῶμα; καὶ ὁ ἄνθρωπος
[10, 22]	ὡς οὐκ εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν.	Εἷς	ἄρα τῶν πάντων καὶ σὺ
[10, 8]	λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς τε καὶ	σφίγγεις	τὸν πόδα; καὶ γὰρ δὴ
[10, 8]	ἀλλὰ κἂν αὐτόματον λυθῇ, πάλιν	ἐπιδεῖς	τε καὶ σφίγγεις τὸν πόδα;
[10, 18]	ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ μοι.	Οὐδεὶς	ἄρα τῶν βλαπτομένων ἀπό τινος
[10, 4]	τε δοῦλοι; καίτοι κύνα μὲν	οὐδεὶς	κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ
[10, 30]	οἱ κύνες οὐδὲ τῶν ὄνων	οὐδείς,	οὐδὲ οἱ Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι
[10, 23]	ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί δέ;	νομίζεις	τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν;
[10, 12]	ᾖς ἐν τῇ οἰκίᾳ, οὐ	φροντίζεις	μή τι αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ
[10, 31]	κάκιστα ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ ἂν	ἀμαθεῖς	ὄντες πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι, οὗτοι
[10, 31]	τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ τις	ἐρωτηθεὶς	τί ἐστι Σωκράτης, ὁ δὲ
[10, 7]	ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν	ἠδίκεις	αὐτὸν ἀργὸν ὄντα καὶ ἀμαθῆ
[10, 22]	οὔ; Οὐκ ἄρα οὐδὲ σὺ	γιγνώσκεις	αὑτόν; Οὔ μοι δοκῶ. Σεαυτὸν
[10, 5]	ὅσοι ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται καὶ	βασιλεῖς	καὶ πόλεις ὅλαι, οἱ μὲν
[10, 5]	καὶ ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς καὶ	πόλεις	ὅλαι, οἱ μὲν ὑπὸ οἰκετῶν,
[10, 30]	ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων	ἀποφαίνεις	τὸν Οἰδίπουν· οἱ δὲ Ἕλληνες
[10, 22]	δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον	ἀγνοεῖς,	ἄνθρωπον δὲ οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι
[10, 13]	αὐτῷ ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ οὐκ	ἐρεῖς	τἀληθὲς ἢ οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι
[10, 2]	ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας, Ἔπειτα, καταγέλαστε,	ἐπιχειρεῖς	θεῷ χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ
[10, 22]	δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν θεῷ	ἐπιχειρεῖς,	ὃ τῷ παντὶ μεῖζον καὶ
[10, 15]	ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι	σπουδάσεις	ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι
[10, 15]	καὶ πολλὰ πονήσεις μάτην καὶ	διατελέσεις	ἅπαντα τὸν βίον φροντίζων ἐκείνων,
[10, 8]	ἄλλος οἰκέτης. ~Τί δέ, ἔφη,	ποιήσεις,	ὅταν ἄλλα ὑποδήματα μὴ ἔχῃς,
[10, 15]	λυπήσῃ δι´ αὐτὰ καὶ πολλὰ	πονήσεις	μάτην καὶ διατελέσεις ἅπαντα τὸν
[10, 15]	καλῶς, ἀλλὰ πρὸ τοῦ φρονῆσαι	ζητήσεις	ἀργύριον ἢ γῆν ἢ ἀνδράποδα
[10, 8]	οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι τάχιστα ἀνυπόδητος	βαδίσεις;	ἀλλὰ κἂν αὐτόματον λυθῇ, πάλιν
[10, 12]	δυσί· καὶ νῦν μὲν σαυτὸν	νοσηλεύσεις,	ἐὰν ἄρα συμβῇ τις ἀσθένεια,
[10, 15]	πλοῖον ἢ οἰκίαν; οἷς σὺ	δουλεύσεις	καὶ λυπήσῃ δι´ αὐτὰ καὶ
[10, 4]	δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι λέγων	ζητεῖς,	δῆλον ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´ αὐτοῦ
[10, 2]	τί δὲ καὶ βουλόμενος, εἶπε,	ζητεῖς	τὸν παῖδα; ἢ οὐκ ἦν
[10, 12]	ἔφη, νῦν μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ	ζητεῖς	τροφήν, τότε δὲ δυσί· καὶ
[10, 20]	Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ	καταδύεις	τὸν ἥλιον περὶ πάντων ἐπερωτῶν.
[10, 25]	ἂν ἐξέθηκεν. ὁ δὲ οἴκοι	τραφεὶς	οὐκ ἂν ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον,
[10, 12]	σε σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν εἰ	ἔχεις,	τότε μὲν οὐκ ἂν ἠξίου
[10, 28]	τοῦ θεοῦ κελεύοντος κατὰ τρόπον	γράψεις	καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ ἄλλο
[10, 15]	ζεῦγος ἢ πλοῖον ἢ οἰκίαν;	οἷς	σὺ δουλεύσεις καὶ λυπήσῃ δι´
[10, 16]	εἶπεν ὁ Διογένης, ὥσπερ εἰ	λέγοις	ὅτι δάκνοντα ἢ λακτίζοντα ἵππον
[10, 29]	τοῦτο ἢ ποιῆσαι νόμιμον τοῖς	Θηβαίοις,	πρῶτον μὲν πᾶσιν ἐποίησε φανερόν,
[10, 20]	χρῆσις ἢ ἀσπίδος συμφέρει τοῖς	δειλοῖς	καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ ἂν
[10, 26]	ἄρχοντος καὶ Σόλωνι συγγενομένου καὶ	ἄλλοις	παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν δὲ Ὀρέστην
[10, 11]	δάκτυλος περιττός, καὶ μηδὲ τοῖς	ἄλλοις	χρῆσθαι δύναται κατὰ τρόπον, οὕτως
[10, 26]	καὶ Σόλωνι συγγενομένου καὶ ἄλλοις	παμπόλλοις	σοφισταῖς; ~τὸν δὲ Ὀρέστην καὶ
[10, 20]	φθόγγους; ~τί δέ; εἴ τις	αὐλοῖς	οὐκ ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι
[10, 10]	ἔστι τὸ πρᾶγμα ὅμοιον τοῖς	ἰούλοις·	οἶμαι γάρ σε εἰδέναι· καὶ
[10, 2]	ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον τοῖς οὐ	δυναμένοις	χρήσασθαι ὀρθῶς; τί δὲ καὶ
[10, 4]	εἰσι τοῖς ἔχουσι καὶ τοῖς	χρωμένοις,	ἐάν τε Φρύγες ὦσιν ἐάν
[10, 4]	πολλὰ πράγματα ἔχουσι καὶ τοῖς	ξένοις	ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ
[10, 23]	τὸν ἐν Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´	ἐκείνοις	Ξάνθον καλεῖσθαι, καὶ τὴν κύμινδιν
[10, 17]	δοκεῖ σοι οὗτος χρῆσθαι ἂν	ἵπποις;	Οὐκ ἔμοιγε. Εἰ δ´ αὖ
[10, 18]	ἢ προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι τοῖς	ἀπείροις.	~ἢ οὐκ οἶσθα τοὺς μέν
[10, 9]	καὶ οὐ προσέχειν ἐν ταῖς	νόσοις,	τὸ μέν τι ὑπὸ ἀκρατείας,
[10, 11]	προσφυῇ δάκτυλος περιττός, καὶ μηδὲ	τοῖς	ἄλλοις χρῆσθαι δύναται κατὰ τρόπον,
[10, 18]	ὄνῳ ἢ προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι	τοῖς	ἀπείροις. ~ἢ οὐκ οἶσθα τοὺς
[10, 15]	ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι	τοῖς	αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ
[10, 20]	δόρατος χρῆσις ἢ ἀσπίδος συμφέρει	τοῖς	δειλοῖς καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ
[10, 27]	χαλεπόν τι ἢ αἰσχρὸν προστάξαι	τοῖς	ἐρωτῶσιν αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ εἶπον,
[10, 4]	οἱ κακοὶ ἄνθρωποι βλαβεροί εἰσι	τοῖς	ἔχουσι καὶ τοῖς χρωμένοις, ἐάν
[10, 29]	κρύπτειν τοῦτο ἢ ποιῆσαι νόμιμον	τοῖς	Θηβαίοις, πρῶτον μὲν πᾶσιν ἐποίησε
[10, 10]	καὶ ἔστι τὸ πρᾶγμα ὅμοιον	τοῖς	ἰούλοις· οἶμαι γάρ σε εἰδέναι·
[10, 4]	ἀλλὰ πολλὰ πράγματα ἔχουσι καὶ	τοῖς	ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες
[10, 2]	χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον	τοῖς	οὐ δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς; τί
[10, 19]	Ἔοικε. Τί δέ; οὐκ ἐπὶ	τοῖς	σκεύεσιν ὁ αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ
[10, 4]	βλαβεροί εἰσι τοῖς ἔχουσι καὶ	τοῖς	χρωμένοις, ἐάν τε Φρύγες ὦσιν
[10, 18]	γε. Οὐκ ἄρα οὐδὲ χρήσεται	αὐτοῖς,	ἐπεὶ οὐκ ἔστι χρῆσις ὅπου
[10, 9]	ἀποδημῆσαι δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ	αὐτοῖς,	οὔτε μένοντες σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ
[10, 1]	ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι	αὐτοῖς	τὰ περὶ τῶν φίλων, ἔπειτα
[10, 16]	διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ πάντων	αὐτοῖς	τῶν ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον
[10, 14]	δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς δὲ	τούτοις,	ἐάν τις ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον
[10, 30]	τὴν Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς δὲ	τούτοις	ἐτύφλωσεν αὑτόν· ἔπειτα ἠλᾶτο τετυφλωμένος,
[10, 30]	δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ	τούτοις	οὐδὲ οἱ κύνες οὐδὲ τῶν
[10, 11]	δέ, ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς δὲ	τούτοις	σύμμετρον ἐποίησε τὴν γαστέρα, καὶ
[10, 22]	Ἤδη οὖν ἀκήκοας τὸ ἐν	Δελφοῖς	γράμμα τὸ Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε.
[10, 8]	τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ	χωρὶς	οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι καὶ ἀλυπότερον
[10, 20]	ἐμπλέοντας; τί δέ; ἡ δόρατος	χρῆσις	ἢ ἀσπίδος συμφέρει τοῖς δειλοῖς
[10, 18]	χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι	χρῆσις	ὅπου ζημία πρόσεστι. καὶ οὐ
[10, 21]	σοι ὁμοία εἶναι ἡ ὄνου	χρῆσις	τῇ ἵππου; Πόθεν; Τί δέ;
[10, 10]	οἶσθα ὅτι τὸ σῶμα ἡ	φύσις	ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι πρὸς
[10, 6]	τε καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ	τις	ἀπαλλαγὲν νόσημα ἐζήτει καὶ ἐβούλετο
[10, 12]	σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα συμβῇ	τις	ἀσθένεια, τότε δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν
[10, 20]	τοὺς φθόγγους; ~τί δέ; εἴ	τις	αὐλοῖς οὐκ ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι
[10, 31]	λέγειν τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ	τις	ἐρωτηθεὶς τί ἐστι Σωκράτης, ὁ
[10, 14]	αὐτόν. ~πρὸς δὲ τούτοις, ἐάν	τις	ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον ἢ σκεῦος
[10, 18]	ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί δέ;	ὅστις	ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς ἂν
[10, 17]	τοῦ ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον· ἢ	ὅστις	οὐκ ἔστιν ἔμπειρος ἵππων χρήσεως,
[10, 7]	ὡς ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ	ὅς,	Τί οὖν, ἔφη, ποιήσω; οὐ
[10, 30]	οὐ δυνάμενος βλέπων πλανᾶσθαι. καὶ	ὃς	ἀκούσας ἔφη, Σὺ μέν, ὦ
[10, 7]	ἴσως οἴει μικρὸν ἀδίκημα εἶναι,	ὃς	ἄνθρωπον ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ
[10, 21]	ἔφη, ὦ Διόγενες. Ἔστιν οὖν	ὃς	αὑτῷ χρῆσθαι δύναται, οὐ γιγνώσκων
[10, 24]	ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν,	ὃς	ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν
[10, 20]	τοὺς αὐλοὺς ἂν προσέτι συντρίψειεν;	ὃς	δ´ ἂν ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ χρῆσθαι
[10, 6]	ὡς ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με·	ὃς	ἔργον μὲν παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν
[10, 2]	ἄνθρωπον ὅ, τι πράττοι; ~καὶ	ὃς	ἔφη, Ὦ Διόγενες, πορεύομαι εἰς
[10, 26]	περὶ Κροῖσον ἀκήκοας τὸν Λυδόν,	ὃς	ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ θεῷ παντὸς
[10, 31]	αὐτὸν λῦσαι τὸ αἴνιγμα τῆς	Σφιγγός.	καὶ ὁ Διογένης γελάσας, Μὴ
[10, 19]	ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν ὁ αὐτὸς	λόγος;	ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν ὁ
[10, 6]	οὐδὲν ἔπραττεν ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται,	ἀργὸς	δὲ ὢν ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν
[10, 15]	ἢ γῆν ἢ ἀνδράποδα ἢ	ζεῦγος	ἢ πλοῖον ἢ οἰκίαν; οἷς
[10, 20]	δέ; ἡ δόρατος χρῆσις ἢ	ἀσπίδος	συμφέρει τοῖς δειλοῖς καὶ ἀνεπιστήμοσιν,
[10, 29]	δὲ ἔλαθέ με περὶ τοῦ	Οἰδίποδος	εἰπεῖν, ὅτι εἰς Δελφοὺς μὲν
[10, 6]	γυναικῶν. ~ἆρα οὖν οὐ μέγα	κέρδος,	ὅτῳ ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ
[10, 22]	Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον ὅτι ὁ	θεὸς	κελεύει πᾶσιν ὡς οὐκ εἰδόσιν
[10, 25]	~οὕτω δὲ ἀνόητος ἦν ὁ	Λάϊος	ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι τοῦ θεοῦ·
[10, 28]	συμβουλεύσῃ σοι μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ	οἷός	τε ἔσει. καὶ ζῆν ὀρθῶς
[10, 29]	τῆς αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ καὶ	υἱός.	~οἱ δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν
[10, 3]	ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ Διόγενες,	κακὸς	αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν,
[10, 29]	καὶ ἀδελφὸς καὶ τῆς αὐτῆς	γυναικὸς	ἀνὴρ καὶ υἱός. ~οἱ δὲ
[10, 21]	μείζω δὲ τὴν βλάβην γενέσθαι	εἰκὸς	ἀπὸ τῶν μειζόνων. ἦ οὖν
[10, 18]	τοῦ ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν;	Εἰκός	γε. Οὐκ ἄρα οὐδὲ χρήσεται
[10, 25]	αὐτὸς ἀπώλετο καὶ πᾶς ὁ	οἶκος	αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε
[10, 20]	εἴ τις αὐλοῖς οὐκ ὢν	αὐλητικὸς	ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ παριὼν εἰς
[10, 7]	ποιήσω; οὐ γὰρ ἔστι μοι	ἄλλος	οἰκέτης. ~Τί δέ, ἔφη, ποιήσεις,
[10, 11]	τινὰ ᾧ ἂν ἔξωθεν προσφυῇ	δάκτυλος	περιττός, καὶ μηδὲ τοῖς ἄλλοις
[10, 31]	ἔστι τοιοῦτον τὸ τῶν σοφιστῶν	γένος.
[10, 2]	καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι, οὐ	δυνάμενος	ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ οὐ δοκεῖ
[10, 30]	ἔπειτα ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ	δυνάμενος	βλέπων πλανᾶσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας
[10, 8]	διακόπτῃ τοὺς πόδας; ἆρα οὐχ	ὑπολυσάμενος	ὅτι τάχιστα ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ
[10, 20]	ἂν ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ χρῆσθαι οὐκ	ἐπιστάμενος	κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως οὐκ ἂν
[10, 26]	οὐκ ἂν ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον,	~ἐπιστάμενος	ὅτι αὐτοῦ παῖς εἴη. καὶ
[10, 28]	ζῆν ὀρθῶς οὐ δυνήσῃ μὴ	ἐπιστάμενος,	οὐδ´ ἂν κατὰ τὴν ἡμέραν
[10, 13]	ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν αὐτῷ	ἀποδιδόμενος;	ἢ γὰρ οὐκ ἐρεῖς τἀληθὲς
[10, 24]	τὸν γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς	ἀφικόμενος	εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν θεὸν
[10, 20]	οὐκ αὐτός τε δώσει δίκην	βαλλόμενος	καὶ τοὺς αὐλοὺς ἂν προσέτι
[10, 2]	χρήσασθαι ὀρθῶς; τί δὲ καὶ	βουλόμενος,	εἶπε, ζητεῖς τὸν παῖδα; ἢ
[10, 4]	δῆλον ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´ αὐτοῦ	βουλόμενος;	ἢ οὐχ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι
[10, 3]	ἐμοῦ ἀδικούμενος, πρὸς δὲ καὶ	γενόμενος	ἡγεῖτο πονηρόν· εἰ γὰρ ἀγαθὸν
[10, 7]	οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ σοῦ	διαφθειρόμενος,	καὶ ἀπέδρα δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται
[10, 2]	πορεύομαι εἰς Δελφοὺς τῷ θεῷ	χρησόμενος.	μέλλων δὲ διὰ Βοιωτῶν ἰέναι,
[10, 29]	εἰς Δελφοὺς μὲν οὐκ ἦλθε	μαντευσόμενος,	τῷ δὲ Τειρεσίᾳ συμβαλὼν μεγάλα
[10, 2]	παῖς με ὁ μετ´ ἐμοῦ	πορευόμενος	ἀπέδρα, νῦν ἐπὶ Κορίνθου ἄπειμι·
[10, 4]	ἐκεῖνος μέν, ἔφη, σὲ πονηρὸν	ἡγούμενος	ἔφυγεν, ἵνα μὴ βλάπτηται ὑπὸ
[10, 4]	καίτοι κύνα μὲν οὐδεὶς κακὸν	ἡγούμενος	ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ δὲ καὶ
[10, 26]	Κροῖσον ἀκήκοας τὸν Λυδόν, ὃς	ἡγούμενος	πείθεσθαι τῷ θεῷ παντὸς μᾶλλον
[10, 3]	μάλιστα· μηδὲν γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ	ἀδικούμενος,	πρὸς δὲ καὶ γενόμενος ἡγεῖτο
[10, 30]	τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν· ἔπειτα ἠλᾶτο	τετυφλωμένος,	ὥσπερ οὐ δυνάμενος βλέπων πλανᾶσθαι.
[10, 18]	γάρ. Οὔκουν καὶ ὁ κυσὶ	πειρώμενος	χρῆσθαι ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι ζημιώσεται
[10, 14]	ἀποδῶται κίβδηλον ἢ σκεῦος ἢ	κτῆνος	νοσοῦν τε καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη
[10, 14]	δὲ καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα	κἀκεῖνος	οὐκ αἰσθήσεται τοῦ ἀνθρώπου τῆς
[10, 6]	χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα μὴ τιμωρήσασθαι.	ἐκεῖνος	γὰρ οὐδὲν ὑπ´ ἐμοῦ παθών,
[10, 31]	Διογένης γελάσας, Μὴ γάρ, ἔφη,	ἐκεῖνος	ἔλυσε τὸ αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας
[10, 4]	Διόγενες, κακὸς αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα	ἐκεῖνος	μέν, ἔφη, σὲ πονηρὸν ἡγούμενος
[10, 18]	Οὐδεὶς ἄρα τῶν βλαπτομένων ἀπό	τινος	χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´ οὗ βλάπτεται;
[10, 11]	τὴν γαστέρα, καὶ οὐ δεῖται	πλείονος	τροφῆς ὁ ἄνθρωπος ἢ δυνατός
[10, 11]	φύσει γιγνομένων, καὶ ὁ τοιοῦτος	ἄνθρωπος	ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον τινὰ ᾧ
[10, 6]	εἰς τὸ σῶμα; καὶ ὁ	ἄνθρωπος	εἶπεν, Ταῦτα μὲν ὀρθῶς εἶπας,
[10, 11]	οὐ δεῖται πλείονος τροφῆς ὁ	ἄνθρωπος	ἢ δυνατός ἐστιν αὑτῷ πορίζειν,
[10, 6]	ὅτῳ ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ	ἀνδρός,	ἀλλὰ δεῖ τοῦτον ζητεῖν τε
[10, 26]	σὺ οἴει φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου,	ἀνδρὸς	οὕτω πλουσίου καὶ τοσούτων ἀνθρώπων
[10, 11]	τινὶ προσγένωνται, μὰ Δί´ οὐκ	ἰσχυρότερος	οὗτος γίγνεται πρὸς οὐδὲν οὐδὲ
[10, 26]	κατεκαύθη ζῶν. ἢ σὺ οἴει	φρονιμώτερος	εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου
[10, 2]	τὸν παῖδα; ἢ οὐκ ἦν	πονηρός;	~Πάντων γε, ἔφη, μάλιστα· μηδὲν
[10, 11]	γιγνομένων, καὶ ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος	ἀνάπηρος	καλεῖται τρόπον τινὰ ᾧ ἂν
[10, 17]	βλαβερώτατον· ἢ ὅστις οὐκ ἔστιν	ἔμπειρος	ἵππων χρήσεως, δοκεῖ σοι οὗτος
[10, 3]	μηδὲν γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ ἀδικούμενος,	πρὸς	δὲ καὶ γενόμενος ἡγεῖτο πονηρόν·
[10, 16]	ὅσῳ ζῇ τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον,	πρὸς	δὲ καὶ ἥδιον, καὶ μᾶλλον
[10, 14]	ἢ οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν.	~πρὸς	δὲ τούτοις, ἐάν τις ἱμάτιον
[10, 30]	τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν ἄριστοι.	πρὸς	δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν· ἔπειτα
[10, 11]	ὁρᾶν, ὦτα δέ, ὥστε ἀκούειν.	~πρὸς	δὲ τούτοις σύμμετρον ἐποίησε τὴν
[10, 11]	Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος οὗτος γίγνεται	πρὸς	οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει ὧν
[10, 10]	φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι	πρὸς	τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας μέν,
[10, 19]	ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν εἴη καταγέλαστος,	πρὸς	τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ τὴν
[10, 19]	ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν ὁ	ἄμουσος,	ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν εἴη
[10, 31]	δὲ μηδὲν εἴποι πλέον τοῦ	ὀνόματος,	ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ δὲ ἤκουσά
[10, 10]	ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ ἄλλου	σώματος	ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε ὁρᾶν,
[10, 18]	δέ; ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν,	δυνατὸς	ἂν εἴη χρῆσθαι; ἢ οὐ
[10, 22]	οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ	δυνατὸς	εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος
[10, 11]	πλείονος τροφῆς ὁ ἄνθρωπος ἢ	δυνατός	ἐστιν αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο
[10, 21]	εἶπεν. Ὁ γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν	ἀδύνατος	ἀνθρώπῳ χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ
[10, 21]	ἄνθρωπον ἀγνοῶν ἀδύνατος ἀνθρώπῳ χρῆσθαι.	Ἀδύνατος	γάρ. ~Ὁ δὴ αὑτὸν ἀγνοῶν
[10, 25]	πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ, διότι	ἀδύνατος	ὢν ἐπεχείρησε τῷ Ἀπόλλωνι χρῆσθαι.
[10, 22]	δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι	ἀδύνατος	ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ
[10, 20]	τοὺς ἐμπλέοντας; τί δέ; ἡ	δόρατος	χρῆσις ἢ ἀσπίδος συμφέρει τοῖς
[10, 8]	ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι τάχιστα	ἀνυπόδητος	βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν αὐτόματον λυθῇ,
[10, 25]	ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ	ἀνόητος	ἦν ὁ Λάϊος ὥστε ἀμφότερα
[10, 19]	χηνῶν καὶ ἀπὸ ἄλλου ζῴου	παντός;	Ἔοικε. Τί δέ; οὐκ ἐπὶ
[10, 26]	ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ θεῷ	παντὸς	μᾶλλον καὶ διαβὰς τὸν ποταμὸν
[10, 15]	κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ	παντὸς	ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι τοῖς αὑτοῦ
[10, 27]	καὶ μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο, ὡς	συμβουλεύσαντος	ἐκείνου τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι. καί
[10, 13]	ἀργότεροί τε γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι,	ὄντος	μὲν τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ
[10, 24]	δέδοικας μὴ ἄλλα τοῦ θεοῦ	λέγοντος	ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν φασι
[10, 31]	Σωκράτης. ἐγὼ δὲ ἤκουσά του	λέγοντος	ὅτι ἡ Σφὶγξ ἡ ἀμαθία
[10, 28]	εἰδώς, καὶ μὴ τοῦ θεοῦ	κελεύοντος	κατὰ τρόπον γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ.
[10, 26]	οὕτω πλουσίου καὶ τοσούτων ἀνθρώπων	ἄρχοντος	καὶ Σόλωνι συγγενομένου καὶ ἄλλοις
[10, 13]	καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν τοῦ	διακονοῦντος,	ἔχοντες δὲ οὗ καταφρονοῦσιν· ὅπου
[10, 19]	ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν εἴη	καταγέλαστος,	πρὸς τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ
[10, 11]	ᾧ ἂν ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος	περιττός,	καὶ μηδὲ τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι
[10, 25]	ἐγέννησε καὶ ἔθρεψεν. ἔπειτα καὶ	αὐτὸς	ἀπώλετο καὶ πᾶς ὁ οἶκος
[10, 26]	Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ	αὐτὸς	ἐν πέδαις ἐδέθη καὶ ὀλίγου
[10, 12]	νοσοῦντα· καὶ νῦν μὲν ὅταν	αὐτὸς	ᾖς ἐν τῇ οἰκίᾳ, οὐ
[10, 19]	οὐκ ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν ὁ	αὐτὸς	λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν
[10, 20]	εἰς τὰ θέατρα αὐλεῖν, οὐκ	αὐτός	τε δώσει δίκην βαλλόμενος καὶ
[10, 12]	οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις μή τι	αὐτὸς	ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς, μὴ
[10, 3]	ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ Διόγενες, κακὸς	αὐτὸς	ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν, ἔφη,
[10, 11]	προσγένωνται, μὰ Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος	οὗτος	γίγνεται πρὸς οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον
[10, 17]	ἔμπειρος ἵππων χρήσεως, δοκεῖ σοι	οὗτος	χρῆσθαι ἂν ἵπποις; Οὐκ ἔμοιγε.
[10, 11]	τῶν φύσει γιγνομένων, καὶ ὁ	τοιοῦτος	ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον τινὰ
[10, 14]	τις ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον ἢ	σκεῦος	ἢ κτῆνος νοσοῦν τε καὶ
[10, 29]	τῶν αὐτῶν πατήρ ἐστι καὶ	ἀδελφὸς	καὶ τῆς αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ
[10, 13]	~καὶ μὴν ὅπου οἰκέτης ἐστίν,	εὐθὺς	διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι παῖδες καὶ
[10, 13]	καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ} τῶν πατέρων	εὐθὺς	ἐξ ἀρχῆς κήδεσθαι μανθάνοντες. Ἀλλ´,
[10, 19]	καὶ τὴν κιθάραν διαφθείρων καὶ	ἀπορρηγνὺς	τοὺς φθόγγους; ~τί δέ; εἴ
[10, 19]	κιθάραν διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς	φθόγγους;	~τί δέ; εἴ τις αὐλοῖς
[10, 23]	οἱ Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς	θεοὺς	σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ
[10, 31]	Σφίγγα καὶ πείσαντα τοὺς ἄλλους	Θηβαίους	τοῦτο, κάκιστα ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ
[10, 5]	λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ πότερον οἴει	πλείους	ὑπὸ κυνῶν βλαβῆναι πονηρῶν ἢ
[10, 10]	σε εἰδέναι· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι	μυρίους	πόδας ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι τῶν
[10, 9]	οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς τοὺς	πλουσίους,	ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν, οἱ μὲν
[10, 31]	τὴν Σφίγγα καὶ πείσαντα τοὺς	ἄλλους	Θηβαίους τοῦτο, κάκιστα ἀπολέσθαι. ὅσοι
[10, 31]	ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν οὖν	ἄλλους	μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν
[10, 23]	τὰ τῶν χρησμῶν ἐστιν καὶ	πολλοὺς	ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν οὖν
[10, 8]	ῥᾷον ζῶσι καὶ ἀλυπότερον τῶν	πολλοὺς	οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς τοὺς
[10, 20]	δώσει δίκην βαλλόμενος καὶ τοὺς	αὐλοὺς	ἂν προσέτι συντρίψειεν; ὃς δ´
[10, 11]	χεὶρ ἀσθενεστέρα ἐστὶν ἡ πλείονας	δακτύλους	ἔχουσα τῶν φύσει γιγνομένων, καὶ
[10, 10]	καὶ τοῦ ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι,	ὀφθαλμοὺς	δέ, ὥστε ὁρᾶν, ὦτα δέ,
[10, 14]	ποτε τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς	κτησαμένους,	ἀλλὰ πολλῷ πλείονας βλάβας καὶ
[10, 19]	οὐκ οἶσθα τοὺς μέν τινας	ὠφελημένους,	τοὺς δὲ καὶ βεβλαμμένους ἀπό
[10, 19]	τινας ὠφελημένους, τοὺς δὲ καὶ	βεβλαμμένους	ἀπό τε προβατείας καὶ ὀνηλασίας;
[10, 7]	ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα τοὺς ἀνοήτους	ἀνθρώπους.	οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ σοῦ
[10, 19]	ἢ διότι ἀνάγκη τοὺς μὲν	ἀπείρους	ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι
[10, 24]	ῥήματα ἢ Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια	τοὺς	ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ οὐ
[10, 31]	διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα καὶ πείσαντα	τοὺς	ἄλλους Θηβαίους τοῦτο, κάκιστα ἀπολέσθαι.
[10, 7]	σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα	τοὺς	ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν
[10, 1]	ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ ἀνακρίνουσι	τοὺς	ἀσθενοῦντας ὅ τι μέλλουσι ποιεῖν
[10, 20]	τε δώσει δίκην βαλλόμενος καὶ	τοὺς	αὐλοὺς ἂν προσέτι συντρίψειεν; ὃς
[10, 31]	ταύτην οὖν καὶ πρότερον διαφθεῖραι	τοὺς	Βοιωτοὺς καὶ νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς
[10, 19]	ἀνάγκη τοὺς μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι,	τοὺς	δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ
[10, 19]	οἶσθα τοὺς μέν τινας ὠφελημένους,	τοὺς	δὲ καὶ βεβλαμμένους ἀπό τε
[10, 9]	δὲ ἡγούμενα, εἴ τι πάθοι,	τοὺς	δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς· οἱ
[10, 20]	ναῦν αὑτόν τε ἀπολέσειεν καὶ	τοὺς	ἐμπλέοντας; τί δέ; ἡ δόρατος
[10, 23]	ὃν οἱ Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν,	τοὺς	θεοὺς σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν
[10, 14]	ἀεί ποτε τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ	τοὺς	κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ πλείονας βλάβας
[10, 19]	ἄλλο τι ἢ διότι ἀνάγκη	τοὺς	μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ
[10, 31]	ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους.	τοὺς	μὲν οὖν ἄλλους μᾶλλόν τι
[10, 19]	τοῖς ἀπείροις. ~ἢ οὐκ οἶσθα	τοὺς	μέν τινας ὠφελημένους, τοὺς δὲ
[10, 9]	πράγματα ἔχουσιν, οἱ μὲν θεραπεύοντες	τοὺς	νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν καὶ δεόμενοι
[10, 9]	πολλοὺς οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς	τοὺς	πλουσίους, ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν, οἱ
[10, 8]	δὲ ὄντα ἐνοχλῇ καὶ διακόπτῃ	τοὺς	πόδας; ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος ὅτι
[10, 19]	τὴν κιθάραν διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς	τοὺς	φθόγγους; ~τί δέ; εἴ τις
[10, 31]	αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων	ἀμαθεστάτους.	τοὺς μὲν οὖν ἄλλους μᾶλλόν
[10, 7]	ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα τοὺς	ἀνοήτους	ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ
[10, 31]	τοὺς Βοιωτοὺς καὶ νῦν, οὐδὲν	αὐτοὺς	ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους.
[10, 27]	ἀδύνατοι ὄντες, ἔπειτα ἐπιχειροῦντες, οὐχ	αὑτούς,	ἀλλ´ ἐκεῖνον αἰτιῶνται. σὺ οὖν,
[10, 22]	κελεύει πᾶσιν ὡς οὐκ εἰδόσιν	αὑτούς;	Ἔοικεν. Εἷς ἄρα τῶν πάντων
[10, 9]	πάθοι, τοὺς δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ	αὑτούς·	οἱ δὲ μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι
[10, 20]	τὰ ὅπλα μόνον, ἀλλὰ καὶ	αὑτούς;	Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ
[10, 31]	οὖν καὶ πρότερον διαφθεῖραι τοὺς	Βοιωτοὺς	καὶ νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν
[10, 24]	πορεύεσθαι παρὰ τὸν Ἀπόλλω εἰς	Δελφούς,	ἅτε {διγλώττῳ} ἐπισταμένῳ τὰς φωνάς,
[10, 24]	Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος εἰς	Δελφοὺς	ἐπηρώτα τὸν θεὸν ὅπως αὐτῷ
[10, 29]	τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι εἰς	Δελφοὺς	μὲν οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ
[10, 2]	ἔφη, Ὦ Διόγενες, πορεύομαι εἰς	Δελφοὺς	τῷ θεῷ χρησόμενος. μέλλων δὲ
[10, 7]	τοῦτον δεῖν πάντων μάλιστα φεύγειν	ὡς	ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς,
[10, 6]	γὰρ οὐδὲν ὑπ´ ἐμοῦ παθών,	ὡς	ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με· ὃς
[10, 22]	ὅτι ὁ θεὸς κελεύει πᾶσιν	ὡς	οὐκ εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς
[10, 27]	θεῷ καὶ μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο,	ὡς	συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι.
[10, 9]	ἄλλων {τῶν} παραμενούντων; καὶ γὰρ	ὡς	τὸ πολὺ πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν
[10, 28]	ὄντα, οὐ δυνήσῃ. γράμματα δὲ	εἰδώς,	καὶ μὴ τοῦ θεοῦ κελεύοντος
[10, 22]	ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ οὐκ	εἰδὼς	χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς εἶ,
[10, 23]	καὶ τόπον τινὰ πρὸ τῆς	πόλεως,	ὃν οἱ Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν,
[10, 17]	ὅστις οὐκ ἔστιν ἔμπειρος ἵππων	χρήσεως,	δοκεῖ σοι οὗτος χρῆσθαι ἂν
[10, 20]	ἀποβάλοιεν τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς	χρήσεως	οὐ τὰ ὅπλα μόνον, ἀλλὰ
[10, 6]	ὁ ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα μὲν	ὀρθῶς	εἶπας, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν
[10, 28]	σε κελεύσῃ γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν	ὀρθῶς	μὴ γραμματικὸν ὄντα, οὐ δυνήσῃ.
[10, 28]	οἷός τε ἔσει. καὶ ζῆν	ὀρθῶς	οὐ δυνήσῃ μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´
[10, 7]	μάλιστα τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν	ὀρθῶς	συνῆκεν ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος, καὶ
[10, 2]	κίνδυνον τοῖς οὐ δυναμένοις χρήσασθαι	ὀρθῶς;	τί δὲ καὶ βουλόμενος, εἶπε,
[10, 7]	ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος, καὶ ἀπέδρα	δικαίως,	ἵν´ ἐργάζηται δῆλον ὅτι καὶ
[10, 9]	γάρ τοι οὔτε ἀποδημῆσαι δύνανται	ῥᾳδίως,	ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε μένοντες
[10, 21]	τὸν ἥλιον ἢ βαδίζοντα μάτην;	ὁμοίως	δ´ ἐπὶ πάντων σχεδὸν ὅσων
[10, 28]	κατὰ τρόπον γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ.	ὁμοίως	δὲ ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν
[10, 15]	πᾶσι τοῖς αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι	καλῶς,	ἀλλὰ πρὸ τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις
[10, 14]	ὑπὸ ἀργυρίου ἢ ὑπὸ πενίας,	ἄλλως	τε καὶ ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ
[10, 8]	ἀνυπόδητοι ἐνίοτε ῥᾷον βαδίζουσι τῶν	φαύλως	ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν
[10, 16]	ἔχοντα οὔτε ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´	ὅμως	ἀντὶ πάντων αὐτοῖς τῶν ἄλλων
[10, 22]	πάντων καὶ σὺ εἴης ἄν;	Πῶς	γὰρ οὔ; Οὐκ ἄρα οὐδὲ
[10, 21]	δύναται, οὐ γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ	πῶς;	εἶπεν. Ὁ γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν
[10, 24]	εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν θεὸν	ὅπως	αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν οὖν
[10, 4]	αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες,	ὅπως	λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ πότερον οἴει
[10, 28]	τι σοι πρακτέον ἐστὶ καὶ	ὅπως.	~ὃ δὲ ἔλαθέ με περὶ
[10, 20]	χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν	ὅπως	οὐκ ἂν τάχιστα ἀνατρέψας τὴν
[10, 12]	ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς, μὴ	ἐγρηγορὼς	ὁ παῖς κακόν τι ἐργάσηται.
[10, 2]	ἀπέδρα, νῦν ἐπὶ Κορίνθου ἄπειμι·	ἴσως	γὰρ ἂν εὕροιμι καὶ τὸν
[10, 29]	ἐκείνης· καὶ μετὰ ταῦτα, δέον	ἴσως	κρύπτειν τοῦτο ἢ ποιῆσαι νόμιμον
[10, 14]	πονηρίας, τὸ ἀργύριον οὐ δέδοικας;	ἴσως	μὲν γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ φαυλότερον,
[10, 7]	χείρων ἀεὶ γίγνηται. σὺ δὲ	ἴσως	οἴει μικρὸν ἀδίκημα εἶναι, ὃς
[10, 24]	~Ὁμήρῳ μὲν οὖν ἀσφαλὲς ἦν	ἴσως	πορεύεσθαι παρὰ τὸν Ἀπόλλω εἰς
[10, 3]	ἡγεῖτο, οὐκ ἄν ποτε ἀπέλιπεν.	Ἴσως,	ὦ Διόγενες, κακὸς αὐτὸς ὤν.
[10, 18]	περὶ κυνῶν καὶ ἵππων ἔχει	οὕτως,	ἀλλὰ καὶ βοῶν καὶ ὀρέων,
[10, 1]	μὲν κελεύουσι, τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν,	οὕτως	ἀνέκρινεν ὁ Διογένης τὸν ἄνθρωπον
[10, 11]	ἄλλοις χρῆσθαι δύναται κατὰ τρόπον,	οὕτως	ὅταν πολλοὶ πόδες καὶ πολλαὶ
[10, 8]	ῥᾷον βαδίζουσι τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων,	οὕτως	πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι