Discours, Par.
[10, 18]	ὀρέων, καὶ ὃ μᾶλλον θαυμάσαις	ἄν,	οὐδὲ ὄνῳ ἢ προβάτῳ χρῆσθαι
[10, 3]	εἰ γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο, οὐκ	ἄν	ποτε ἀπέλιπεν. Ἴσως, ὦ Διόγενες,
[10, 22]	τῶν πάντων καὶ σὺ εἴης	ἄν;	Πῶς γὰρ οὔ; Οὐκ ἄρα
[10, 17]	Εἰ δ´ αὖ βιάζοιτο, κακὸν	ἄν	τι ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ ἀγαθόν;
[10, 16]	ζητήσαιμι· ἐὰν μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´	ἄν,	ὥστε δηχθῆναι ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα
[10, 31]	τοῦτο, κάκιστα ἀπολέσθαι. ὅσοι γὰρ	ἂν	ἀμαθεῖς ὄντες πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι,
[10, 25]	ὁ δὲ οἴκοι τραφεὶς οὐκ	ἂν	ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι
[10, 20]	δειλοῖς καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ	ἂν	ἀποβάλοιεν τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς
[10, 13]	δὲ οὗ καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´	ἂν	αὐτοὶ {μὴ} ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι
[10, 19]	ὁ ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ	ἂν	εἴη καταγέλαστος, πρὸς τῷ μηδὲν
[10, 18]	ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς	ἂν	εἴη χρῆσθαι; ἢ οὐ τό
[10, 25]	ταῦτα ἀκούσας τὸν Οἰδίποδα οὐκ	ἂν	ἐξέθηκεν. ὁ δὲ οἴκοι τραφεὶς
[10, 11]	ἀνάπηρος καλεῖται τρόπον τινὰ ᾧ	ἂν	ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος περιττός, καὶ
[10, 20]	ἂν προσέτι συντρίψειεν; ὃς δ´	ἂν	ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος
[10, 2]	ἐπὶ Κορίνθου ἄπειμι· ἴσως γὰρ	ἂν	εὕροιμι καὶ τὸν παῖδα. καὶ
[10, 22]	~Ὁ δὴ αὑτὸν ἀγνοῶν οὐκ	ἂν	ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι.
[10, 16]	δάκνοντα ἢ λακτίζοντα ἵππον οὐκ	ἂν	ζητήσαιμι· ἐὰν μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´
[10, 12]	εἰ ἔχεις, τότε μὲν οὐκ	ἂν	ἠξίου σε θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην
[10, 17]	χρήσεως, δοκεῖ σοι οὗτος χρῆσθαι	ἂν	ἵπποις; Οὐκ ἔμοιγε. Εἰ δ´
[10, 28]	οὐ δυνήσῃ μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´	ἂν	κατὰ τὴν ἡμέραν ἑκάστην τὸν
[10, 19]	αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ χρήσαιτο	ἂν	ὁ ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ
[10, 20]	δίκην βαλλόμενος καὶ τοὺς αὐλοὺς	ἂν	προσέτι συντρίψειεν; ὃς δ´ ἂν
[10, 6]	οὖν οὐ μέγα κέρδος, ὅτῳ	ἂν	συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ
[10, 20]	ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως οὐκ	ἂν	τάχιστα ἀνατρέψας τὴν ναῦν αὑτόν
[10, 12]	καὶ νῦν μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις,	ἐὰν	ἄρα συμβῇ τις ἀσθένεια, τότε
[10, 27]	προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας,	ἐὰν	δοκῇ σοι, τότε ἤδη μαντεύσῃ.
[10, 14]	μὲν γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ φαυλότερον,	ἐὰν	δριμυτέρου τύχῃς ἢ κατὰ σὲ
[10, 4]	ἀποδράντα, οἱ δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν,	ἐὰν	ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες
[10, 16]	λακτίζοντα ἵππον οὐκ ἂν ζητήσαιμι·	ἐὰν	μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε
[10, 27]	ἀλλ´ ἐκεῖνον αἰτιῶνται. σὺ οὖν,	ἐάν	μοι πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ πρότερον
[10, 28]	ἔχοντα. καὶ γὰρ δὴ ὅρα,	ἐάν	σε κελεύσῃ γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν
[10, 28]	ὁμοίως δὲ ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν,	ἐὰν	συμβουλεύσῃ σοι μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ
[10, 4]	χρωμένοις, ἐάν τε Φρύγες ὦσιν	ἐάν	τε Ἀθηναῖοι, ἐάν τε ἐλεύθεροι
[10, 4]	τε Ἀθηναῖοι, ἐάν τε ἐλεύθεροι	ἐάν	τε δοῦλοι; καίτοι κύνα μὲν
[10, 4]	Φρύγες ὦσιν ἐάν τε Ἀθηναῖοι,	ἐάν	τε ἐλεύθεροι ἐάν τε δοῦλοι;
[10, 4]	τοῖς ἔχουσι καὶ τοῖς χρωμένοις,	ἐάν	τε Φρύγες ὦσιν ἐάν τε
[10, 14]	ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς δὲ τούτοις,	ἐάν	τις ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον ἢ
[10, 23]	πόλεως, ὃν οἱ Τρῶες ἐκάλουν	Βατίειαν,	τοὺς θεοὺς σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν.
[10, 10]	ἱκανὸν εἶναι πρὸς τὴν ἑαυτοῦ	θεραπείαν;	πόδας μέν, ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας
[10, 15]	ἢ ζεῦγος ἢ πλοῖον ἢ	οἰκίαν;	οἷς σὺ δουλεύσεις καὶ λυπήσῃ
[10, 16]	οὔτε χεῖρας ἔχοντα οὔτε ἀνθρώπου	διάνοιαν;	ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ πάντων αὐτοῖς
[10, 29]	ἐκείνου μαντικῆς διὰ τὴν αὑτοῦ	ἄγνοιαν.	ἔγνω γὰρ ὅτι τῇ μητρὶ
[10, 30]	καίτοι δοκοῦσι τῶν κατὰ τὴν	Ἀσίαν	ἄριστοι. πρὸς δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν
[10, 8]	ὅτι τάχιστα ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ	κἂν	αὐτόματον λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς τε
[10, 24]	ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν οὖν μὴ	γεννᾶν,	ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ
[10, 20]	ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος	κυβερνᾶν,	ἔστιν ὅπως οὐκ ἂν τάχιστα
[10, 19]	τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ τὴν	κιθάραν	διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους;
[10, 28]	ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν κατὰ τὴν	ἡμέραν	ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ
[10, 10]	σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε	ὁρᾶν,	ὦτα δέ, ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς
[10, 1]	τῶν φίλων, ἔπειτα ἀκούσαντες μόνον	ἀπηλλάγησαν·	ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ ἀνακρίνουσι
[10, 31]	Βοιωτοὺς καὶ νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς	ἐῶσαν	εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς
[10, 8]	οἰκέτης. ~Τί δέ, ἔφη, ποιήσεις,	ὅταν	ἄλλα ὑποδήματα μὴ ἔχῃς, τὰ
[10, 12]	κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ νῦν μὲν	ὅταν	αὐτὸς ᾖς ἐν τῇ οἰκίᾳ,
[10, 12]	μή τι αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ	ὅταν	καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς ὁ παῖς
[10, 11]	χρῆσθαι δύναται κατὰ τρόπον, οὕτως	ὅταν	πολλοὶ πόδες καὶ πολλαὶ χεῖρες
[10, 9]	τοι οὔτε ἀποδημῆσαι δύνανται ῥᾳδίως,	ὁπόταν	δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε μένοντες σχολὴν
[10, 22]	μοι. Ἤδη οὖν ἀκήκοας τὸ	ἐν	Δελφοῖς γράμμα τὸ Γνῶθι σαυτόν;
[10, 26]	τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς	ἐν	πέδαις ἐδέθη καὶ ὀλίγου κατεκαύθη
[10, 9]	τὰ ἀνδράποδα καὶ οὐ προσέχειν	ἐν	ταῖς νόσοις, τὸ μέν τι
[10, 27]	Ὀρέστην καὶ αὐτὸν δήπου ὁρᾷς	ἐν	ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ
[10, 12]	νῦν μὲν ὅταν αὐτὸς ᾖς	ἐν	τῇ οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις μή
[10, 23]	διαφέρει ὥστε τὸν ποταμὸν τὸν	ἐν	Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον
[10, 6]	καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ τις	ἀπαλλαγὲν	νόσημα ἐζήτει καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν
[10, 4]	μέν, ἔφη, σὲ πονηρὸν ἡγούμενος	ἔφυγεν,	ἵνα μὴ βλάπτηται ὑπὸ σοῦ,
[10, 3]	πονηρός; ~Πάντων γε, ἔφη, μάλιστα·	μηδὲν	γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ ἀδικούμενος, πρὸς
[10, 28]	~ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαί σε	μηδὲν	δεήσεσθαι μαντείας νοῦν ἔχοντα. καὶ
[10, 31]	τί ἐστι Σωκράτης, ὁ δὲ	μηδὲν	εἴποι πλέον τοῦ ὀνόματος, ὅτι
[10, 19]	ἂν εἴη καταγέλαστος, πρὸς τῷ	μηδὲν	ἐργάζεσθαι καὶ τὴν κιθάραν διαφθείρων
[10, 31]	διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς καὶ νῦν,	οὐδὲν	αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων
[10, 6]	ὃς ἔργον μὲν παρ´ ἐμοὶ	οὐδὲν	ἔπραττεν ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς
[10, 14]	ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε	οὐδὲν	ἔσται σοι πλέον. εἰ δὲ
[10, 7]	ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη,	οὐδὲν	ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν ὄντα καὶ
[10, 11]	οὐκ ἰσχυρότερος οὗτος γίγνεται πρὸς	οὐδὲν	οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει ὧν δεῖ
[10, 6]	ἀργὸς δὲ ὢν ἔνδον ἐτρέφετο,	οὐδὲν	ποιῶν ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα,
[10, 6]	ἀδικηθέντα μὴ τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος γὰρ	οὐδὲν	ὑπ´ ἐμοῦ παθών, ὡς ὁρᾷς,
[10, 23]	τοὺς θεοὺς σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν.	ὅθεν	δὴ καὶ ἀσαφῆ τὰ τῶν
[10, 21]	ἡ ὄνου χρῆσις τῇ ἵππου;	Πόθεν;	Τί δέ; ἡ ἀνθρώπου τῇ
[10, 11]	καλεῖται τρόπον τινὰ ᾧ ἂν	ἔξωθεν	προσφυῇ δάκτυλος περιττός, καὶ μηδὲ
[10, 20]	ἀνατρέψας τὴν ναῦν αὑτόν τε	ἀπολέσειεν	καὶ τοὺς ἐμπλέοντας; τί δέ;
[10, 20]	καὶ τοὺς αὐλοὺς ἂν προσέτι	συντρίψειεν;	ὃς δ´ ἂν ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ
[10, 20]	καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ ἂν	ἀποβάλοιεν	τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς χρήσεως
[10, 25]	ἀκούσας τὸν Οἰδίποδα οὐκ ἂν	ἐξέθηκεν.	ὁ δὲ οἴκοι τραφεὶς οὐκ
[10, 7]	τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς	συνῆκεν	ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος, καὶ ἀπέδρα
[10, 23]	χρησμῶν ἐστιν καὶ πολλοὺς ἤδη	ἐξηπάτηκεν.	~Ὁμήρῳ μὲν οὖν ἀσφαλὲς ἦν
[10, 22]	πᾶσιν ὡς οὐκ εἰδόσιν αὑτούς;	Ἔοικεν.	Εἷς ἄρα τῶν πάντων καὶ
[10, 9]	καὶ γὰρ ὡς τὸ πολὺ	πέφυκεν	ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα καὶ
[10, 12]	δὲ αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε	ἔμελλεν·	νῦν δὲ ἧττον μὲν αὐτὴ
[10, 19]	τι ἢ διότι ἀνάγκη τοὺς	μὲν	ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ εἰδότας
[10, 12]	σε ἔμελλεν· νῦν δὲ ἧττον	μὲν	αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον δὲ σοῦ
[10, 14]	τὸ ἀργύριον οὐ δέδοικας; ἴσως	μὲν	γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ φαυλότερον, ἐὰν
[10, 28]	σοι, τότε ἤδη μαντεύσῃ. ~ἐγὼ	μὲν	γὰρ οἶμαί σε μηδὲν δεήσεσθαι
[10, 5]	πονηρῶν ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ	μέν	γε κυνῶν φαύλων ἕνα τὸν
[10, 30]	δὲ Ἕλληνες οἴονται οὐκ εὐτυχῆ	μὲν	γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ πάντων
[10, 17]	ὥστε δηχθῆναι ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα	μὲν	ἔασον· ἀλλὰ τῷ θεῷ διὰ
[10, 12]	οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον, καὶ τὰ	μὲν	ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ δὲ αὐτὴ
[10, 12]	δυσχερέστερον. ~σὺ δέ, ἔφη, νῦν	μὲν	ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν, τότε
[10, 13]	Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον	μὲν	ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν αὐτῷ
[10, 4]	κακὸς αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος	μέν,	ἔφη, σὲ πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν,
[10, 9]	πλουσίους, ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν, οἱ	μὲν	θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν
[10, 1]	ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ	μὲν	κελεύουσι, τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως
[10, 31]	ἡ Σφίγξ; ὁ δὲ ἄνθρωπον	μὲν	ὅ ἐστιν οὔτε εἶπεν οὔτε
[10, 6]	καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα	μὲν	ὀρθῶς εἶπας, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ
[10, 12]	θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ νῦν	μὲν	ὅταν αὐτὸς ᾖς ἐν τῇ
[10, 4]	ἐάν τε δοῦλοι; καίτοι κύνα	μὲν	οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα,
[10, 12]	γυναῖκα τοίνυν εἰ ἔχεις, τότε	μὲν	οὐκ ἂν ἠξίου σε θεραπεύειν,
[10, 29]	Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι εἰς Δελφοὺς	μὲν	οὐκ ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ δὲ
[10, 31]	εἰδέναι, ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς	μὲν	οὖν ἄλλους μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι
[10, 24]	καὶ πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ	μὲν	οὖν ἀσφαλὲς ἦν ἴσως πορεύεσθαι
[10, 6]	ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με· ὃς ἔργον	μὲν	παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν ἔπραττεν ὅσα
[10, 29]	ποιῆσαι νόμιμον τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον	μὲν	πᾶσιν ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει
[10, 12]	τότε δὲ δυσί· καὶ νῦν	μὲν	σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα συμβῇ
[10, 9]	προσέχειν ἐν ταῖς νόσοις, τὸ	μέν	τι ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ δὲ
[10, 19]	ἀπείροις. ~ἢ οὐκ οἶσθα τοὺς	μέν	τινας ὠφελημένους, τοὺς δὲ καὶ
[10, 13]	τε γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος	μὲν	τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ οὗ
[10, 5]	βασιλεῖς καὶ πόλεις ὅλαι, οἱ	μὲν	ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ δὲ ὑπὸ
[10, 30]	καὶ ὃς ἀκούσας ἔφη, Σὺ	μέν,	ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων
[10, 10]	πρὸς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας	μέν,	ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας δέ, ὥστε
[10, 22]	παντὶ μεῖζον καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου	ὁμολογοῦμεν	εἶναι. ~τί δέ; νομίζεις τὸν
[10, 1]	κελεύουσι, τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως	ἀνέκρινεν	ὁ Διογένης τὸν ἄνθρωπον ὅ,
[10, 21]	πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον ἄμεινον,	εἶπεν,	ἀκούοντα ὧν χρὴ καταδῦσαι τὸν
[10, 21]	οὐ γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ πῶς;	εἶπεν.	Ὁ γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν ἀδύνατος
[10, 16]	ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ μὰ Δία,	εἶπεν	ὁ Διογένης, ὥσπερ εἰ λέγοις
[10, 31]	ἄνθρωπον μὲν ὅ ἐστιν οὔτε	εἶπεν	οὔτε ἔγνω· τὸ δὲ ὄνομα
[10, 6]	τὸ σῶμα; καὶ ὁ ἄνθρωπος	εἶπεν,	Ταῦτα μὲν ὀρθῶς εἶπας, ὦ
[10, 2]	τὸν παῖδα. καὶ ὁ Διογένης	εἶπεν,	ὥσπερ εἰώθει, σπουδάσας, Ἔπειτα, καταγέλαστε,
[10, 3]	ἀγαθὸν ἡγεῖτο, οὐκ ἄν ποτε	ἀπέλιπεν.	Ἴσως, ὦ Διόγενες, κακὸς αὐτὸς
[10, 10]	τὸ σῶμα ἡ φύσις ἑκάστῳ	ἐποίησεν	ἱκανὸν εἶναι πρὸς τὴν ἑαυτοῦ
[10, 6]	ὑπ´ ἐμοῦ παθών, ὡς ὁρᾷς,	ἐτόλμησεν	ἀπολιπεῖν με· ὃς ἔργον μὲν
[10, 24]	θεὸν ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες.	ἔχρησεν	οὖν μὴ γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι
[10, 30]	Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς δὲ τούτοις	ἐτύφλωσεν	αὑτόν· ἔπειτα ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ
[10, 6]	ἔργον μὲν παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν	ἔπραττεν	ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ
[10, 25]	θεοῦ· καὶ γὰρ ἐγέννησε καὶ	ἔθρεψεν.	ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἀπώλετο καὶ
[10, 24]	ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν οὖν ἀσφαλὲς	ἦν	ἴσως πορεύεσθαι παρὰ τὸν Ἀπόλλω
[10, 25]	ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ ἀνόητος	ἦν	ὁ Λάϊος ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι
[10, 2]	ζητεῖς τὸν παῖδα; ἢ οὐκ	ἦν	πονηρός; ~Πάντων γε, ἔφη, μάλιστα·
[10, 21]	τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ τὴν	βλάβην	γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ τῶν μειζόνων.
[10, 15]	τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον ἢ	γῆν	ἢ ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος ἢ
[10, 28]	οὐχ οἷός τε ἔσει. καὶ	ζῆν	ὀρθῶς οὐ δυνήσῃ μὴ ἐπιστάμενος,
[10, 20]	αὐλεῖν, οὐκ αὐτός τε δώσει	δίκην	βαλλόμενος καὶ τοὺς αὐλοὺς ἂν
[10, 7]	ἡ γὰρ ἀργία καὶ τὸ	σχολὴν	ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα τοὺς
[10, 9]	ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε μένοντες	σχολὴν	ἄγουσι. ~τὸ δὲ πάντων γελοιότατον·
[10, 13]	μᾶλλον δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ	μὴν	ὅπου οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται
[10, 26]	διαβὰς τὸν ποταμὸν τὸν Ἅλυν,	τὴν	ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς ἐν
[10, 30]	Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι τῶν κατὰ	τὴν	Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς δὲ τούτοις
[10, 23]	Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν; ἢ	τὴν	αὐτὴν εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ
[10, 29]	ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου μαντικῆς διὰ	τὴν	αὑτοῦ ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ ὅτι
[10, 21]	χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ	τὴν	βλάβην γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ τῶν
[10, 11]	~πρὸς δὲ τούτοις σύμμετρον ἐποίησε	τὴν	γαστέρα, καὶ οὐ δεῖται πλείονος
[10, 10]	ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι πρὸς	τὴν	ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας μέν, ὥστε
[10, 28]	μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν κατὰ	τὴν	ἡμέραν ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς
[10, 19]	πρὸς τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ	τὴν	κιθάραν διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς
[10, 23]	παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον καλεῖσθαι, καὶ	τὴν	κύμινδιν τὸ ὄρνεον χαλκίδα, καὶ
[10, 27]	ὁπότε μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου	τὴν	μητέρα ἀποκτεῖναι. καί τοι μὴ
[10, 20]	ὅπως οὐκ ἂν τάχιστα ἀνατρέψας	τὴν	ναῦν αὑτόν τε ἀπολέσειεν καὶ
[10, 1]	ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ	τὴν	ὁδὸν ἑνὶ τῶν γνωρίμων, καὶ
[10, 31]	ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι καὶ διαπεφευγέναι	τὴν	Σφίγγα καὶ πείσαντα τοὺς ἄλλους
[10, 15]	δι´ αὐτὰ καὶ πολλὰ πονήσεις	μάτην	καὶ διατελέσεις ἅπαντα τὸν βίον
[10, 21]	καταδῦσαι τὸν ἥλιον ἢ βαδίζοντα	μάτην;	ὁμοίως δ´ ἐπὶ πάντων σχεδὸν
[10, 13]	εἰ μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν	οἰκέτην,	ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ
[10, 16]	μοι ἐάσειν, ὦ Διόγενες, τὸν	οἰκέτην,	ἐάνπερ μὴ ἀπὸ τύχης ἐμπέσῃ
[10, 12]	ἂν ἠξίου σε θεραπεύειν, ὁρῶσα	οἰκέτην	ἔνδον τρεφόμενον, καὶ τὰ μὲν
[10, 10]	τε καὶ οὐκ ἐχόντων οὐδένα	οἰκέτην.	καὶ ἔστι τὸ πρᾶγμα ὅμοιον
[10, 28]	οὐδ´ ἂν κατὰ τὴν ἡμέραν	ἑκάστην	τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ σοὶ
[10, 24]	Λάϊον ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον Χρυσίππου	ἐραστήν,	ὃς ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα
[10, 27]	ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν δὲ	Ὀρέστην	καὶ αὐτὸν δήπου ὁρᾷς ἐν
[10, 23]	ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν; ἢ τὴν	αὐτὴν	εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ θεῶν;
[10, 31]	ἡ Σφὶγξ ἡ ἀμαθία ἐστίν.	ταύτην	οὖν καὶ πρότερον διαφθεῖραι τοὺς
[10, 17]	χρῆσθαι, εἰ δύνασαι; οὐ τοῦτο	ἔφην,	ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν ἐστι, μᾶλλον
[10, 12]	νῦν μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς	τροφήν,	τότε δὲ δυσί· καὶ νῦν
[10, 26]	τὸν ποταμὸν τὸν Ἅλυν, τὴν	ἀρχὴν	ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς ἐν πέδαις
[10, 23]	ἐκείνοις Ξάνθον καλεῖσθαι, καὶ τὴν	κύμινδιν	τὸ ὄρνεον χαλκίδα, καὶ τόπον
[10, 6]	ἀπαλλαγὲν νόσημα ἐζήτει καὶ ἐβούλετο	ἀναλαβεῖν	εἰς τὸ σῶμα; καὶ ὁ
[10, 7]	γὰρ ἀργία καὶ τὸ σχολὴν	ἄγειν	ἀπόλλυσι πάντων μάλιστα τοὺς ἀνοήτους
[10, 21]	ἀνθρώπου τῇ θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ	λέγειν	ἄξιον, ἔφη, ὦ Διόγενες. Ἔστιν
[10, 31]	τὸ τοῦ ἀνθρώπου λέγων ᾤετο	λέγειν	τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ τις
[10, 7]	οὐχὶ τοῦτον δεῖν πάντων μάλιστα	φεύγειν	ὡς ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ
[10, 7]	ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον	δεῖν	πάντων μάλιστα φεύγειν ὡς ἔχθιστον
[10, 23]	Βατίειαν, τοὺς θεοὺς σῆμα Μυρίνης	ὀνομάζειν.	ὅθεν δὴ καὶ ἀσαφῆ τὰ
[10, 23]	~τί δέ; νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα	ἀττικίζειν	ἢ δωρίζειν; ἢ τὴν αὐτὴν
[10, 11]	ἄνθρωπος ἢ δυνατός ἐστιν αὑτῷ	πορίζειν,	ἀλλὰ τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον
[10, 23]	νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ	δωρίζειν;	ἢ τὴν αὐτὴν εἶναι διάλεκτον
[10, 1]	τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ τι μέλλουσι	ποιεῖν	ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ
[10, 28]	ἐάν σε κελεύσῃ γράφειν καὶ	ἀναγιγνώσκειν	ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν ὄντα, οὐ
[10, 6]	δεῖ τοῦτον ζητεῖν τε καὶ	ἐπιδιώκειν;	ὥσπερ εἴ τις ἀπαλλαγὲν νόσημα
[10, 9]	γὰρ ὡς τὸ πολὺ πέφυκεν	ἀμελεῖν	αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα καὶ οὐ
[10, 20]	καὶ παριὼν εἰς τὰ θέατρα	αὐλεῖν,	οὐκ αὐτός τε δώσει δίκην
[10, 12]	μαχομένη, τὰ δὲ αὐτὴ τρυφῶσα,	ἐνοχλεῖν	σε ἔμελλεν· νῦν δὲ ἧττον
[10, 14]	τε καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ	ἀπολαμβάνειν,	ὥστε οὐδὲν ἔσται σοι πλέον.
[10, 11]	οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει ὧν δεῖ	τυγχάνειν	αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον καὶ
[10, 5]	ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ	εἰπεῖν	ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται
[10, 29]	ἔλαθέ με περὶ τοῦ Οἰδίποδος	εἰπεῖν,	ὅτι εἰς Δελφοὺς μὲν οὐκ
[10, 6]	ἐμοῦ παθών, ὡς ὁρᾷς, ἐτόλμησεν	ἀπολιπεῖν	με· ὃς ἔργον μὲν παρ´
[10, 12]	πάντα δὴ ταῦτα δεῖ σε	σκοπεῖν.	γυναῖκα τοίνυν εἰ ἔχεις, τότε
[10, 17]	αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον· τὸ δὲ	ἐπιχειρεῖν	ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον·
[10, 16]	ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ μοι	ἐάσειν,	ὦ Διόγενες, τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ
[10, 6]	κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ τοῦτον	ζητεῖν	τε καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ
[10, 29]	καὶ μετὰ ταῦτα, δέον ἴσως	κρύπτειν	τοῦτο ἢ ποιῆσαι νόμιμον τοῖς
[10, 28]	ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ ἄλλο ὁτιοῦν	πράττειν,	ἐὰν συμβουλεύσῃ σοι μὴ ἐπισταμένῳ,
[10, 12]	τις ἀσθένεια, τότε δὲ ἀνάγκη	θεραπεύειν	κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ νῦν μὲν
[10, 12]	μὲν οὐκ ἂν ἠξίου σε	θεραπεύειν,	ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον, καὶ
[10, 10]	ὥστε ὁρᾶν, ὦτα δέ, ὥστε	ἀκούειν.	~πρὸς δὲ τούτοις σύμμετρον ἐποίησε
[10, 28]	δὴ ὅρα, ἐάν σε κελεύσῃ	γράφειν	καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν
[10, 2]	ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα	ἔχειν	κίνδυνον τοῖς οὐ δυναμένοις χρήσασθαι
[10, 9]	αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα καὶ οὐ	προσέχειν	ἐν ταῖς νόσοις, τὸ μέν
[10, 8]	βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν αὐτόματον λυθῇ,	πάλιν	ἐπιδεῖς τε καὶ σφίγγεις τὸν
[10, 14]	πλείονας βλάβας καὶ πλείω κακὰ	πεπόνθασιν	ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου ἢ ὑπὸ
[10, 29]	νόμιμον τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον μὲν	πᾶσιν	ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ
[10, 22]	δῆλον ὅτι ὁ θεὸς κελεύει	πᾶσιν	ὡς οὐκ εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν.
[10, 5]	κυνῶν φαύλων ἕνα τὸν Ἀκταίωνά	φασιν	ἀπολέσθαι, καὶ τούτων μανέντων· ὑπὸ
[10, 19]	Τί δέ; οὐκ ἐπὶ τοῖς	σκεύεσιν	ὁ αὐτὸς λόγος; ἀλλὰ κιθάρᾳ
[10, 18]	Ἀληθῆ. ~Τί δέ; ὅστις ἀγνοεῖ	χρῆσιν	κυνῶν, δυνατὸς ἂν εἴη χρῆσθαι;
[10, 31]	πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι, οὗτοι πολύ	εἰσιν	ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων ἁπάντων· καὶ
[10, 29]	τῇ μητρὶ συνεγένετο καὶ παῖδές	εἰσιν	αὐτῷ ἐξ ἐκείνης· καὶ μετὰ
[10, 1]	τῶν γνωρίμων, καὶ ἤρετο ποῖ	ἄπεισιν,	οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ τὰ
[10, 22]	θεὸς κελεύει πᾶσιν ὡς οὐκ	εἰδόσιν	αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς ἄρα τῶν
[10, 20]	ἀσπίδος συμφέρει τοῖς δειλοῖς καὶ	ἀνεπιστήμοσιν,	ἀλλ´ οὐκ ἂν ἀποβάλοιεν τῇ
[10, 4]	ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ δὲ καὶ	ἐκβάλλουσιν,	ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ
[10, 13]	τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ οὗ	καταφρονοῦσιν·	ὅπου δ´ ἂν αὐτοὶ {μὴ}
[10, 30]	υἱός. ~οἱ δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ	ἀγανακτοῦσιν	ἐπὶ τούτοις οὐδὲ οἱ κύνες
[10, 1]	τὰ μὲν κελεύουσι, τὰ δὲ	ἀπαγορεύουσιν,	οὕτως ἀνέκρινεν ὁ Διογένης τὸν
[10, 9]	ὁρᾷς τοὺς πλουσίους, ὁπόσα πράγματα	ἔχουσιν,	οἱ μὲν θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας
[10, 4]	τοῖς χρωμένοις, ἐάν τε Φρύγες	ὦσιν	ἐάν τε Ἀθηναῖοι, ἐάν τε
[10, 4]	ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως	λάβωσιν	αὐτόν. ~καὶ πότερον οἴει πλείους
[10, 4]	ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ	ἀγαπῶσιν,	ἀλλὰ πολλὰ πράγματα ἔχουσι καὶ
[10, 27]	τι ἢ αἰσχρὸν προστάξαι τοῖς	ἐρωτῶσιν	αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ εἶπον, χρῆσθαι
[10, 1]	ὥσπερ οἱ πολλοὶ τὰ τοιαῦτα	ἐπερωτῶσιν,	ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι
[10, 6]	εἶπας, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν	ἐστιν	ἀδικηθέντα μὴ τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος γὰρ
[10, 16]	ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά	ἐστιν.	Ἀλλὰ δοκῶ μοι ἐάσειν, ὦ
[10, 18]	οὐ τό τινι χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί	ἐστιν	ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ μοι. Οὐδεὶς
[10, 11]	τροφῆς ὁ ἄνθρωπος ἢ δυνατός	ἐστιν	αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο μέτρον
[10, 13]	ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν ὅπου οἰκέτης	ἐστίν,	εὐθὺς διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι παῖδες
[10, 11]	ὥσπερ οὖν ἡ χεὶρ ἀσθενεστέρα	ἐστὶν	ἡ πλείονας δακτύλους ἔχουσα τῶν
[10, 23]	καὶ ἀσαφῆ τὰ τῶν χρησμῶν	ἐστιν	καὶ πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ
[10, 31]	ὁ δὲ ἄνθρωπον μὲν ὅ	ἐστιν	οὔτε εἶπεν οὔτε ἔγνω· τὸ
[10, 31]	ὅτι ἡ Σφὶγξ ἡ ἀμαθία	ἐστίν.	ταύτην οὖν καὶ πρότερον διαφθεῖραι
[10, 17]	πάντων βλαβερώτατον· ἢ ὅστις οὐκ	ἔστιν	ἔμπειρος ἵππων χρήσεως, δοκεῖ σοι
[10, 20]	πηδαλίῳ χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν,	ἔστιν	ὅπως οὐκ ἂν τάχιστα ἀνατρέψας
[10, 5]	δὲ ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν	ἔστιν	ὅσοι ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται καὶ
[10, 21]	λέγειν ἄξιον, ἔφη, ὦ Διόγενες.	Ἔστιν	οὖν ὃς αὑτῷ χρῆσθαι δύναται,
[10, 21]	δ´ ἐπὶ πάντων σχεδὸν ὅσων	ἄπεστιν	ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ
[10, 23]	τόπον τινὰ πρὸ τῆς πόλεως,	ὃν	οἱ Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς
[10, 8]	δὴ ὥσπερ οἱ ἀνυπόδητοι ἐνίοτε	ῥᾷον	βαδίζουσι τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως
[10, 8]	ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν	ῥᾷον	ζῶσι καὶ ἀλυπότερον τῶν πολλοὺς
[10, 7]	~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν	ἀργὸν	ὄντα καὶ ἀμαθῆ τρέφων καὶ
[10, 6]	ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με· ὃς	ἔργον	μὲν παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν ἔπραττεν
[10, 21]	μάτην; ὁμοίως δ´ ἐπὶ πάντων	σχεδὸν	ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι
[10, 6]	δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ ὢν	ἔνδον	ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν ἢ ἐμοὶ
[10, 12]	ἠξίου σε θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην	ἔνδον	τρεφόμενον, καὶ τὰ μὲν ἐκείνῳ
[10, 1]	Κορίνθου Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ τὴν	ὁδὸν	ἑνὶ τῶν γνωρίμων, καὶ ἤρετο
[10, 26]	τὰ περὶ Κροῖσον ἀκήκοας τὸν	Λυδόν,	ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ θεῷ
[10, 29]	ἐξ ἐκείνης· καὶ μετὰ ταῦτα,	δέον	ἴσως κρύπτειν τοῦτο ἢ ποιῆσαι
[10, 24]	ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα τὸν	θεὸν	ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν
[10, 14]	ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν ἔσται σοι	πλέον.	εἰ δὲ καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί
[10, 16]	ἥδιον, καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ	πλέον	ἰσχύει καὶ ζῇ χρόνον ἕκαστον
[10, 31]	Σωκράτης, ὁ δὲ μηδὲν εἴποι	πλέον	τοῦ ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ
[10, 23]	καλεῖσθαι, καὶ τὴν κύμινδιν τὸ	ὄρνεον	χαλκίδα, καὶ τόπον τινὰ πρὸ
[10, 28]	ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ, τι σοι	πρακτέον	ἐστὶ καὶ ὅπως. ~ὃ δὲ
[10, 22]	θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ παντὶ	μεῖζον	καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι.
[10, 17]	ἄν τι ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ	ἀγαθόν;	Ἀληθῆ. ~Τί δέ; ὅστις ἀγνοεῖ
[10, 3]	γενόμενος ἡγεῖτο πονηρόν· εἰ γὰρ	ἀγαθὸν	ἡγεῖτο, οὐκ ἄν ποτε ἀπέλιπεν.
[10, 16]	τῶν ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον	ἀγαθόν,	ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ
[10, 23]	ἐν Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις	Ξάνθον	καλεῖσθαι, καὶ τὴν κύμινδιν τὸ
[10, 24]	ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν φασι	Λάϊον	ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν,
[10, 25]	τραφεὶς οὐκ ἂν ἀπέκτεινε τὸν	Λάϊον,	~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ παῖς εἴη.
[10, 15]	μάτην καὶ διατελέσεις ἅπαντα τὸν	βίον	φροντίζων ἐκείνων, ὀνήσῃ δὲ οὐδ´
[10, 16]	ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς δὲ καὶ	ἥδιον,	καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ πλέον
[10, 21]	ἀκούοντα ὧν χρὴ καταδῦσαι τὸν	ἥλιον	ἢ βαδίζοντα μάτην; ὁμοίως δ´
[10, 20]	ὦ Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις τὸν	ἥλιον	περὶ πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον
[10, 21]	τῇ θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν	ἄξιον,	ἔφη, ὦ Διόγενες. Ἔστιν οὖν
[10, 15]	ἢ ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος ἢ	πλοῖον	ἢ οἰκίαν; οἷς σὺ δουλεύσεις
[10, 10]	οἰκέτην. καὶ ἔστι τὸ πρᾶγμα	ὅμοιον	τοῖς ἰούλοις· οἶμαι γάρ σε
[10, 15]	ἀλλὰ πρὸ τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις	ἀργύριον	ἢ γῆν ἢ ἀνδράποδα ἢ
[10, 14]	τοῦ ἀνθρώπου τῆς πονηρίας, τὸ	ἀργύριον	οὐ δέδοικας; ἴσως μὲν γὰρ
[10, 14]	γὰρ δὴ ἀεί ποτε τὸ	ἀργύριον	ὠφελεῖ τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ
[10, 14]	~πρὸς δὲ τούτοις, ἐάν τις	ἱμάτιον	ἀποδῶται κίβδηλον ἢ σκεῦος ἢ
[10, 17]	ἔμοιγε. Εἰ δ´ αὖ βιάζοιτο,	κακὸν	ἄν τι ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ
[10, 4]	δοῦλοι; καίτοι κύνα μὲν οὐδεὶς	κακὸν	ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ δὲ
[10, 12]	καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς ὁ παῖς	κακόν	τι ἐργάσηται. πάντα δὴ ταῦτα
[10, 28]	γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ	γραμματικὸν	ὄντα, οὐ δυνήσῃ. γράμματα δὲ
[10, 4]	ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι λέγων ζητεῖς,	δῆλον	ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´ αὐτοῦ βουλόμενος;
[10, 7]	καὶ ἀπέδρα δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται	δῆλον	ὅτι καὶ μὴ σχολάζων τε
[10, 22]	τὸ Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν	δῆλον	ὅτι ὁ θεὸς κελεύει πᾶσιν
[10, 14]	τούτοις, ἐάν τις ἱμάτιον ἀποδῶται	κίβδηλον	ἢ σκεῦος ἢ κτῆνος νοσοῦν
[10, 14]	οὐ δέδοικας; ἴσως μὲν γὰρ	ἄλλον	ὠνήσῃ φαυλότερον, ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς
[10, 17]	ἔφην, ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν ἐστι,	μᾶλλον	δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ θεῷ
[10, 12]	δὲ ἧττον μὲν αὐτὴ ἀργήσει,	μᾶλλον	δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν
[10, 18]	βοῶν καὶ ὀρέων, καὶ ὃ	μᾶλλον	θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ ὄνῳ ἢ
[10, 26]	ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ θεῷ παντὸς	μᾶλλον	καὶ διαβὰς τὸν ποταμὸν τὸν
[10, 31]	ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν οὖν ἄλλους	μᾶλλόν	τι αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν ἀνοίας,
[10, 11]	οὗτος γίγνεται πρὸς οὐδὲν οὐδὲ	μᾶλλον	τυγχάνει ὧν δεῖ τυγχάνειν αὐτόν,
[10, 10]	πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων	μᾶλλον	τῶν πενήτων τε καὶ οὐκ
[10, 16]	πρὸς δὲ καὶ ἥδιον, καὶ	μᾶλλον	ὑγιαίνει καὶ πλέον ἰσχύει καὶ
[10, 26]	παντὸς μᾶλλον καὶ διαβὰς τὸν	ποταμὸν	τὸν Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε,
[10, 23]	ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει ὥστε τὸν	ποταμὸν	τὸν ἐν Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´
[10, 29]	ἴσως κρύπτειν τοῦτο ἢ ποιῆσαι	νόμιμον	τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον μὲν πᾶσιν
[10, 10]	σῶμα ἡ φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν	ἱκανὸν	εἶναι πρὸς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν;
[10, 31]	ἀνοίας, τὸν δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον	ἡγησάμενον	αὑτὸν εἶναι καὶ διαπεφευγέναι τὴν
[10, 17]	ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν αὑτῷ μὴ	ἐπιστάμενον·	τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ
[10, 24]	οὖν φασι Λάϊον ἐκεῖνον, τὸν	γενόμενον	Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος εἰς
[10, 12]	σε θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον	τρεφόμενον,	καὶ τὰ μὲν ἐκείνῳ μαχομένη,
[10, 27]	τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ καὶ	μεμφόμενον,	ὁπότε μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου
[10, 31]	ἀνθρώπου λέγων ᾤετο λέγειν τὸ	ἐρωτώμενον·	ὥσπερ εἴ τις ἐρωτηθεὶς τί
[10, 12]	ἀσθένεια, τότε δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν	κἀκεῖνον	νοσοῦντα· καὶ νῦν μὲν ὅταν
[10, 27]	ἔπειτα ἐπιχειροῦντες, οὐχ αὑτούς, ἀλλ´	ἐκεῖνον	αἰτιῶνται. σὺ οὖν, ἐάν μοι
[10, 4]	βλάπτηται ὑπὸ σοῦ, σὺ δὲ	ἐκεῖνον	πονηρὸν εἶναι λέγων ζητεῖς, δῆλον
[10, 24]	διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν φασι Λάϊον	ἐκεῖνον,	τὸν γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς
[10, 21]	περὶ πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον	ἄμεινον,	εἶπεν, ἀκούοντα ὧν χρὴ καταδῦσαι
[10, 20]	τῆς χρήσεως οὐ τὰ ὅπλα	μόνον,	ἀλλὰ καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη,
[10, 1]	περὶ τῶν φίλων, ἔπειτα ἀκούσαντες	μόνον	ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ
[10, 31]	ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ πάντων μάλιστα·	~μόνον	γοῦν αὐτὸν λῦσαι τὸ αἴνιγμα
[10, 18]	ὅπου ζημία πρόσεστι. καὶ οὐ	μόνον	περὶ κυνῶν καὶ ἵππων ἔχει
[10, 16]	καὶ πλέον ἰσχύει καὶ ζῇ	χρόνον	ἕκαστον αὐτῶν ὅσον πλεῖστον δύναται,
[10, 2]	ἧττον χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα ἔχειν	κίνδυνον	τοῖς οὐ δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς;
[10, 17]	οὐ τοῦτο ἔφην, ἀλλ´ ὅτι	χαλεπόν	ἐστι, μᾶλλον δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι
[10, 6]	ὀρθῶς εἶπας, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ	χαλεπόν	ἐστιν ἀδικηθέντα μὴ τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος
[10, 2]	δοκεῖ σοι τοῦτο ἐκείνου ἧττον	χαλεπὸν	καὶ ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον τοῖς
[10, 27]	τοι μὴ νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα	χαλεπόν	τι ἢ αἰσχρὸν προστάξαι τοῖς
[10, 21]	ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι	χαλεπὸν	τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ τὴν
[10, 27]	τοῖς ἐρωτῶσιν αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ	εἶπον,	χρῆσθαι τῷ θεῷ ἀδύνατοι ὄντες,
[10, 28]	μὴ τοῦ θεοῦ κελεύοντος κατὰ	τρόπον	γράψεις καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ
[10, 11]	τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι δύναται κατὰ	τρόπον,	οὕτως ὅταν πολλοὶ πόδες καὶ
[10, 11]	ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται	τρόπον	τινὰ ᾧ ἂν ἔξωθεν προσφυῇ
[10, 23]	κύμινδιν τὸ ὄρνεον χαλκίδα, καὶ	τόπον	τινὰ πρὸ τῆς πόλεως, ὃν
[10, 16]	λέγοις ὅτι δάκνοντα ἢ λακτίζοντα	ἵππον	οὐκ ἂν ζητήσαιμι· ἐὰν μέντοι
[10, 22]	μοι δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν	ἄνθρωπον	ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ οὐκ εἰδὼς
[10, 21]	Καὶ πῶς; εἶπεν. Ὁ γὰρ	ἄνθρωπον	ἀγνοῶν ἀδύνατος ἀνθρώπῳ χρῆσθαι. Ἀδύνατος
[10, 31]	τὸ αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας ὅτι	ἄνθρωπον	αὐτὸν ἐκέλευσε γνῶναι ἡ Σφίγξ;
[10, 22]	Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς,	ἄνθρωπον	δὲ οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ
[10, 31]	γνῶναι ἡ Σφίγξ; ὁ δὲ	ἄνθρωπον	μὲν ὅ ἐστιν οὔτε εἶπεν
[10, 1]	οὕτως ἀνέκρινεν ὁ Διογένης τὸν	ἄνθρωπον	ὅ, τι πράττοι; ~καὶ ὃς
[10, 7]	οἴει μικρὸν ἀδίκημα εἶναι, ὃς	ἄνθρωπον	ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον
[10, 13]	αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν τὸν	ἄνθρωπον,	πονηρὸν αὐτῷ ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ
[10, 30]	οἴονται οὐκ εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι	ἄνθρωπον,	συνετὸν δὲ πάντων μάλιστα· ~μόνον
[10, 23]	τὸν ποταμὸν τὸν ἐν Τροίᾳ	Σκάμανδρον	παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον καλεῖσθαι, καὶ
[10, 29]	Θηβαίοις, πρῶτον μὲν πᾶσιν ἐποίησε	φανερόν,	ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ ἐβόα μεγάλα,
[10, 14]	ἴσως μὲν γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ	φαυλότερον,	ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς ἢ κατὰ
[10, 21]	ἥλιον περὶ πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ	πότερον	ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα ὧν χρὴ
[10, 19]	τε προβατείας καὶ ὀνηλασίας; Ἔγωγε.	Πότερον	δι´ ἄλλο τι ἢ διότι
[10, 5]	ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ	πότερον	οἴει πλείους ὑπὸ κυνῶν βλαβῆναι
[10, 16]	ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ τῶν ἀνθρώπων	ἀλυπότερον,	πρὸς δὲ καὶ ἥδιον, καὶ
[10, 8]	χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι καὶ	ἀλυπότερον	τῶν πολλοὺς οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ
[10, 7]	ἀδίκημα εἶναι, ὃς ἄνθρωπον ποιεῖ	πονηρότερον,	ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον δεῖν πάντων
[10, 31]	ἀμαθία ἐστίν. ταύτην οὖν καὶ	πρότερον	διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς καὶ νῦν,
[10, 17]	βιάζοιτο, κακὸν ἄν τι ἀπολαῦσαι	πρότερον	ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί δέ;
[10, 15]	καὶ ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο	πρότερον	κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ
[10, 27]	ἐάν μοι πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ	πρότερον	προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας,
[10, 11]	αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον καὶ	δυσχερέστερον.	~σὺ δέ, ἔφη, νῦν μὲν
[10, 22]	ὃ τῷ παντὶ μεῖζον καὶ	χαλεπώτερον	ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί δέ;
[10, 13]	πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον,	πονηρὸν	αὐτῷ ἀποδιδόμενος; ἢ γὰρ οὐκ
[10, 3]	πρὸς δὲ καὶ γενόμενος ἡγεῖτο	πονηρόν·	εἰ γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο, οὐκ
[10, 4]	ὑπὸ σοῦ, σὺ δὲ ἐκεῖνον	πονηρὸν	εἶναι λέγων ζητεῖς, δῆλον ὅτι
[10, 4]	~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν, ἔφη, σὲ	πονηρὸν	ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα μὴ βλάπτηται
[10, 7]	γίγνηται. σὺ δὲ ἴσως οἴει	μικρὸν	ἀδίκημα εἶναι, ὃς ἄνθρωπον ποιεῖ
[10, 11]	ἐστιν αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο	μέτρον	ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ ἄριστον καὶ
[10, 11]	ὥστε ἀκούειν. ~πρὸς δὲ τούτοις	σύμμετρον	ἐποίησε τὴν γαστέρα, καὶ οὐ
[10, 27]	τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι ἢ	αἰσχρὸν	προστάξαι τοῖς ἐρωτῶσιν αὐτόν. ἀλλ´
[10, 17]	δηχθῆναι ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν	ἔασον·	ἀλλὰ τῷ θεῷ διὰ τί
[10, 26]	εἴη. καὶ τοίνυν τὰ περὶ	Κροῖσον	ἀκήκοας τὸν Λυδόν, ὃς ἡγούμενος
[10, 16]	καὶ ζῇ χρόνον ἕκαστον αὐτῶν	ὅσον	πλεῖστον δύναται, καίτοι οὔτε χεῖρας
[10, 5]	μέν γε κυνῶν φαύλων ἕνα	τὸν	Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι, καὶ τούτων
[10, 26]	μᾶλλον καὶ διαβὰς τὸν ποταμὸν	τὸν	Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ
[10, 1]	ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν ὁ Διογένης	τὸν	ἄνθρωπον ὅ, τι πράττοι; ~καὶ
[10, 13]	οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν	τὸν	ἄνθρωπον, πονηρὸν αὐτῷ ἀποδιδόμενος; ἢ
[10, 24]	ἀσφαλὲς ἦν ἴσως πορεύεσθαι παρὰ	τὸν	Ἀπόλλω εἰς Δελφούς, ἅτε {διγλώττῳ}
[10, 28]	ἂν κατὰ τὴν ἡμέραν ἑκάστην	τὸν	Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ σοὶ μόνῳ
[10, 23]	ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί δέ; νομίζεις	τὸν	Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν; ἢ
[10, 27]	ἀποκτεῖναι. καί τοι μὴ νόμιζε	τὸν	Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι ἢ αἰσχρὸν
[10, 15]	πονήσεις μάτην καὶ διατελέσεις ἅπαντα	τὸν	βίον φροντίζων ἐκείνων, ὀνήσῃ δὲ
[10, 24]	ὥσπερ οὖν φασι Λάϊον ἐκεῖνον,	τὸν	γενόμενον Χρυσίππου ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος
[10, 31]	τι αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν ἀνοίας,	τὸν	δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν
[10, 27]	συγγενομένου καὶ ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς;	~τὸν	δὲ Ὀρέστην καὶ αὐτὸν δήπου
[10, 23]	τοσοῦτον διαφέρει ὥστε τὸν ποταμὸν	τὸν	ἐν Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις
[10, 21]	εἶπεν, ἀκούοντα ὧν χρὴ καταδῦσαι	τὸν	ἥλιον ἢ βαδίζοντα μάτην; ὁμοίως
[10, 20]	ἔφη, ὦ Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις	τὸν	ἥλιον περὶ πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ
[10, 24]	ὃς ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς ἐπηρώτα	τὸν	θεὸν ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες.
[10, 25]	οἴκοι τραφεὶς οὐκ ἂν ἀπέκτεινε	τὸν	Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ παῖς
[10, 26]	τοίνυν τὰ περὶ Κροῖσον ἀκήκοας	τὸν	Λυδόν, ὃς ἡγούμενος πείθεσθαι τῷ
[10, 25]	χρῆσθαι. μὴ γὰρ ταῦτα ἀκούσας	τὸν	Οἰδίποδα οὐκ ἂν ἐξέθηκεν. ὁ
[10, 30]	Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις	τὸν	Οἰδίπουν· οἱ δὲ Ἕλληνες οἴονται
[10, 13]	καὶ εἰ μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι	τὸν	οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη,
[10, 16]	δοκῶ μοι ἐάσειν, ὦ Διόγενες,	τὸν	οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ ἀπὸ τύχης
[10, 2]	δὲ καὶ βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς	τὸν	παῖδα; ἢ οὐκ ἦν πονηρός;
[10, 2]	ἴσως γὰρ ἂν εὕροιμι καὶ	τὸν	παῖδα. καὶ ὁ Διογένης εἶπεν,
[10, 8]	πάλιν ἐπιδεῖς τε καὶ σφίγγεις	τὸν	πόδα; καὶ γὰρ δὴ ὥσπερ
[10, 26]	θεῷ παντὸς μᾶλλον καὶ διαβὰς	τὸν	ποταμὸν τὸν Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν
[10, 23]	θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει ὥστε	τὸν	ποταμὸν τὸν ἐν Τροίᾳ Σκάμανδρον
[10, 8]	τάχιστα ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν	αὐτόματον	λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς τε καὶ
[10, 17]	ὅτι χαλεπόν ἐστι, μᾶλλον δὲ	ἀδύνατον,	χρῆσθαι ἢ θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ
[10, 10]	σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ δὲ πάντων	γελοιότατον·	ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον τῶν
[10, 7]	μάλιστα φεύγειν ὡς ἔχθιστον καὶ	ἐπιβουλότατον;	καὶ ὅς, Τί οὖν, ἔφη,
[10, 30]	ἔφη, Σὺ μέν, ὦ Διόγενες,	ἀναισθητότατον	ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν·
[10, 11]	ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ ἄριστον καὶ	ὑγιέστατον.	ὥσπερ οὖν ἡ χεὶρ ἀσθενεστέρα
[10, 11]	πορίζειν, ἀλλὰ τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ	ἱκανώτατον	καὶ ἄριστον καὶ ὑγιέστατον. ὥσπερ
[10, 17]	ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι πάντων	βλαβερώτατον·	ἢ ὅστις οὐκ ἔστιν ἔμπειρος
[10, 31]	αὑτῶν ἀνοίας, τὸν δὲ Οἰδίποδα,	σοφώτατον	ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι καὶ διαπεφευγέναι
[10, 30]	οὐκ εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον,	συνετὸν	δὲ πάντων μάλιστα· ~μόνον γοῦν
[10, 23]	δωρίζειν; ἢ τὴν αὐτὴν εἶναι	διάλεκτον	ἀνθρώπων καὶ θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον
[10, 16]	πλέον ἰσχύει καὶ ζῇ χρόνον	ἕκαστον	αὐτῶν ὅσον πλεῖστον δύναται, καίτοι
[10, 14]	ἢ κτῆνος νοσοῦν τε καὶ	ἄχρηστον,	ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν
[10, 16]	αὐτοῖς τῶν ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει	μέγιστον	ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ
[10, 16]	ζῇ χρόνον ἕκαστον αὐτῶν ὅσον	πλεῖστον	δύναται, καίτοι οὔτε χεῖρας ἔχοντα
[10, 7]	δεῖν πάντων μάλιστα φεύγειν ὡς	ἔχθιστον	καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς, Τί
[10, 7]	ἀμαθῆ τρέφων καὶ ποιῶν ὅτι	κάκιστον;	ἡ γὰρ ἀργία καὶ τὸ
[10, 11]	τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ	ἄριστον	καὶ ὑγιέστατον. ὥσπερ οὖν ἡ
[10, 11]	δεῖ τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ	ἔλαττον	καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ δέ, ἔφη,
[10, 12]	ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν· νῦν δὲ	ἧττον	μὲν αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον δὲ
[10, 2]	οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο ἐκείνου	ἧττον	χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον
[10, 27]	ἢ αἰσχρὸν προστάξαι τοῖς ἐρωτῶσιν	αὐτόν.	ἀλλ´ ὅπερ εἶπον, χρῆσθαι τῷ
[10, 11]	μᾶλλον τυγχάνει ὧν δεῖ τυγχάνειν	αὐτόν,	ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον.
[10, 7]	ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις	αὐτὸν	ἀργὸν ὄντα καὶ ἀμαθῆ τρέφων
[10, 17]	ἢ θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ ἢ	αὐτὸν	αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον· τὸ δὲ
[10, 27]	σοφισταῖς; ~τὸν δὲ Ὀρέστην καὶ	αὐτὸν	δήπου ὁρᾷς ἐν ταῖς τραγῳδίαις
[10, 31]	αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον	αὐτὸν	ἐκέλευσε γνῶναι ἡ Σφίγξ; ὁ
[10, 13]	συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι	αὐτόν.	Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον
[10, 4]	καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν	αὐτόν.	~καὶ πότερον οἴει πλείους ὑπὸ
[10, 31]	δὲ πάντων μάλιστα· ~μόνον γοῦν	αὐτὸν	λῦσαι τὸ αἴνιγμα τῆς Σφιγγός.
[10, 13]	τἀληθὲς ἢ οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι	αὐτόν.	~πρὸς δὲ τούτοις, ἐάν τις
[10, 22]	χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ δὴ	αὑτὸν	ἀγνοῶν οὐκ ἂν ἔχοι αὑτῷ
[10, 31]	τὸν δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον	αὑτὸν	εἶναι καὶ διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα
[10, 30]	ἄριστοι. πρὸς δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν	αὑτόν·	ἔπειτα ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ
[10, 21]	αὑτῷ χρῆσθαι δύναται, οὐ γιγνώσκων	αὑτόν;	Καὶ πῶς; εἶπεν. Ὁ γὰρ
[10, 22]	Οὐκ ἄρα οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις	αὑτόν;	Οὔ μοι δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ
[10, 20]	ἂν τάχιστα ἀνατρέψας τὴν ναῦν	αὑτόν	τε ἀπολέσειεν καὶ τοὺς ἐμπλέοντας;
[10, 22]	γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ μοι δοκῶ.	Σεαυτὸν	δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον
[10, 27]	φυλάξῃ, καὶ πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι	σεαυτόν,	ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν δοκῇ σοι,
[10, 22]	ἐν Δελφοῖς γράμμα τὸ Γνῶθι	σαυτόν;	Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον ὅτι ὁ
[10, 12]	δὲ δυσί· καὶ νῦν μὲν	σαυτὸν	νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα συμβῇ τις
[10, 31]	τῶν ἄλλων ἁπάντων· καὶ ἔστι	τοιοῦτον	τὸ τῶν σοφιστῶν γένος.
[10, 23]	διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ θεῶν; ἀλλὰ	τοσοῦτον	διαφέρει ὥστε τὸν ποταμὸν τὸν
[10, 7]	ἄνθρωπον ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ	τοῦτον	δεῖν πάντων μάλιστα φεύγειν ὡς
[10, 6]	ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ	τοῦτον	ζητεῖν τε καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ
[10, 13]	αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ,	πρῶτον	μὲν ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν
[10, 29]	ἢ ποιῆσαι νόμιμον τοῖς Θηβαίοις,	πρῶτον	μὲν πᾶσιν ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα
[10, 14]	ἢ κατὰ σὲ τοῦ ἀποδιδομένου·	τυχὸν	δὲ εἰς ἄλλο τι χρήσῃ
[10, 20]	οὐκ ἂν τάχιστα ἀνατρέψας τὴν	ναῦν	αὑτόν τε ἀπολέσειεν καὶ τοὺς
[10, 26]	καὶ διαβὰς τὸν ποταμὸν τὸν	Ἅλυν,	τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς
[10, 12]	αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν·	νῦν	δὲ ἧττον μὲν αὐτὴ ἀργήσει,
[10, 2]	ὁ μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος ἀπέδρα,	νῦν	ἐπὶ Κορίνθου ἄπειμι· ἴσως γὰρ
[10, 12]	καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ δέ, ἔφη,	νῦν	μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν,
[10, 12]	ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ	νῦν	μὲν ὅταν αὐτὸς ᾖς ἐν
[10, 12]	τροφήν, τότε δὲ δυσί· καὶ	νῦν	μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα
[10, 31]	πρότερον διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς καὶ	νῦν,	οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε
[10, 12]	ταῦτα δεῖ σε σκοπεῖν. γυναῖκα	τοίνυν	εἰ ἔχεις, τότε μὲν οὐκ
[10, 26]	ὅτι αὐτοῦ παῖς εἴη. καὶ	τοίνυν	τὰ περὶ Κροῖσον ἀκήκοας τὸν
[10, 22]	αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι. Ἤδη	οὖν	ἀκήκοας τὸ ἐν Δελφοῖς γράμμα
[10, 31]	ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν	οὖν	ἄλλους μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι τῆς
[10, 24]	πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν	οὖν	ἀσφαλὲς ἦν ἴσως πορεύεσθαι παρὰ
[10, 21]	εἰκὸς ἀπὸ τῶν μειζόνων. ἦ	οὖν	δοκεῖ σοι ὁμοία εἶναι ἡ
[10, 27]	αὑτούς, ἀλλ´ ἐκεῖνον αἰτιῶνται. σὺ	οὖν,	ἐάν μοι πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ
[10, 7]	καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς, Τί	οὖν,	ἔφη, ποιήσω; οὐ γὰρ ἔστι
[10, 11]	καὶ ἄριστον καὶ ὑγιέστατον. ὥσπερ	οὖν	ἡ χεὶρ ἀσθενεστέρα ἐστὶν ἡ
[10, 31]	Σφὶγξ ἡ ἀμαθία ἐστίν. ταύτην	οὖν	καὶ πρότερον διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς
[10, 24]	ὅπως αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν	οὖν	μὴ γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα.
[10, 21]	ἄξιον, ἔφη, ὦ Διόγενες. Ἔστιν	οὖν	ὃς αὑτῷ χρῆσθαι δύναται, οὐ
[10, 6]	καὶ ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν. ~ἆρα	οὖν	οὐ μέγα κέρδος, ὅτῳ ἂν
[10, 24]	θεοῦ λέγοντος ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ	οὖν	φασι Λάϊον ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον
[10, 31]	συνετὸν δὲ πάντων μάλιστα· ~μόνον	γοῦν	αὐτὸν λῦσαι τὸ αἴνιγμα τῆς
[10, 15]	φροντίζων ἐκείνων, ὀνήσῃ δὲ οὐδ´	ὁτιοῦν	ἀπ´ αὐτῶν. ~οὐχ ὁρᾷς τὰ
[10, 28]	καὶ ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ ἄλλο	ὁτιοῦν	πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ σοι μὴ
[10, 7]	πάντων μάλιστα τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους.	οὐκοῦν	ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος,
[10, 22]	γράμμα τὸ Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε.	Οὔκουν	δῆλον ὅτι ὁ θεὸς κελεύει
[10, 18]	ὑφ´ οὗ βλάπτεται; Οὐ γάρ.	Οὔκουν	καὶ ὁ κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι
[10, 23]	τῆς πόλεως, ὃν οἱ Τρῶες	ἐκάλουν	Βατίειαν, τοὺς θεοὺς σῆμα Μυρίνης
[10, 28]	ἐνοχλῇς καὶ σοὶ μόνῳ σχολάζῃ.	νοῦν	δὲ ἔχων γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ
[10, 28]	οἶμαί σε μηδὲν δεήσεσθαι μαντείας	νοῦν	ἔχοντα. καὶ γὰρ δὴ ὅρα,
[10, 30]	ἀναισθητότατον ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν	Οἰδίπουν·	οἱ δὲ Ἕλληνες οἴονται οὐκ
[10, 14]	κίβδηλον ἢ σκεῦος ἢ κτῆνος	νοσοῦν	τε καὶ ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ
[10, 3]	Ἴσως, ὦ Διόγενες, κακὸς αὐτὸς	ὤν.	~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν, ἔφη, σὲ
[10, 20]	δέ; εἴ τις αὐλοῖς οὐκ	ὢν	αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ παριὼν
[10, 6]	ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ	ὢν	ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν ἢ
[10, 25]	ὁ οἶκος αὐτοῦ, διότι ἀδύνατος	ὢν	ἐπεχείρησε τῷ Ἀπόλλωνι χρῆσθαι. μὴ
[10, 22]	εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος	ὢν	θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ παντὶ
[10, 11]	πρὸς οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει	ὧν	δεῖ τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ
[10, 21]	~Καὶ πότερον ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα	ὧν	χρὴ καταδῦσαι τὸν ἥλιον ἢ
[10, 14]	δὲ εἰς ἄλλο τι χρήσῃ	λαβὼν	ἀφ´ οὗ βλαβήσῃ. οὐ γὰρ
[10, 4]	σὺ δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι	λέγων	ζητεῖς, δῆλον ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´
[10, 31]	δὲ ὄνομα τὸ τοῦ ἀνθρώπου	λέγων	ᾤετο λέγειν τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ
[10, 7]	καὶ μὴ σχολάζων τε καὶ	καθεύδων	καὶ ἐσθίων χείρων ἀεὶ γίγνηται.
[10, 23]	αὐτὴν εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ	θεῶν;	ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει ὥστε τὸν
[10, 5]	οἱ δέ τινες καὶ ὑπὸ	υἱέων	καὶ ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν. ~ἆρα
[10, 18]	οὕτως, ἀλλὰ καὶ βοῶν καὶ	ὀρέων,	καὶ ὃ μᾶλλον θαυμάσαις ἄν,
[10, 26]	πέδαις ἐδέθη καὶ ὀλίγου κατεκαύθη	ζῶν.	ἢ σὺ οἴει φρονιμώτερος εἶναι
[10, 7]	ἐργάζηται δῆλον ὅτι καὶ μὴ	σχολάζων	τε καὶ καθεύδων καὶ ἐσθίων
[10, 15]	καὶ διατελέσεις ἅπαντα τὸν βίον	φροντίζων	ἐκείνων, ὀνήσῃ δὲ οὐδ´ ὁτιοῦν
[10, 6]	ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν ὑπ´ ἐμοῦ	παθών,	ὡς ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν με·
[10, 6]	ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν ἢ ἐμοὶ	ἀκολουθῶν.	~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν
[10, 7]	σχολάζων τε καὶ καθεύδων καὶ	ἐσθίων	χείρων ἀεὶ γίγνηται. σὺ δὲ
[10, 6]	δὲ ὢν ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν	ποιῶν	ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη,
[10, 7]	ὄντα καὶ ἀμαθῆ τρέφων καὶ	ποιῶν	ὅτι κάκιστον; ἡ γὰρ ἀργία
[10, 1]	~ΔΙΟΓΕΝΗΣ Η ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ.	~Ἀπιών	ποτε Διογένης ἐκ Κορίνθου Ἀθήναζε
[10, 20]	ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι καὶ	παριὼν	εἰς τὰ θέατρα αὐλεῖν, οὐκ
[10, 16]	ἀντὶ πάντων αὐτοῖς τῶν ἄλλων	{κακῶν}	ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά
[10, 5]	ὑπὸ υἱέων καὶ ἀδελφῶν καὶ	γυναικῶν.	~ἆρα οὖν οὐ μέγα κέρδος,
[10, 21]	ὃς αὑτῷ χρῆσθαι δύναται, οὐ	γιγνώσκων	αὑτόν; Καὶ πῶς; εἶπεν. Ὁ
[10, 29]	ἦλθε μαντευσόμενος, τῷ δὲ Τειρεσίᾳ	συμβαλὼν	μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε τῆς ἐκείνου
[10, 1]	εἰδέναι αὐτοῖς τὰ περὶ τῶν	φίλων,	ἔπειτα ἀκούσαντες μόνον ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´
[10, 5]	καὶ δορυφόρων, οἱ δὲ ὑπὸ	φίλων	τινῶν καλουμένων, οἱ δέ τινες
[10, 31]	οὗτοι πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν	ἄλλων	ἁπάντων· καὶ ἔστι τοιοῦτον τὸ
[10, 16]	ὅμως ἀντὶ πάντων αὐτοῖς τῶν	ἄλλων	{κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι
[10, 9]	καὶ δεόμενοι ἰατρῶν καὶ τῶν	ἄλλων	{τῶν} παραμενούντων; καὶ γὰρ ὡς
[10, 2]	εἰς Δελφοὺς τῷ θεῷ χρησόμενος.	μέλλων	δὲ διὰ Βοιωτῶν ἰέναι, ὁ
[10, 5]	ἀνθρώπων; ὑπὸ μέν γε κυνῶν	φαύλων	ἕνα τὸν Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι,
[10, 5]	τούτων μανέντων· ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων	φαύλων	οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι
[10, 1]	κατὰ τὴν ὁδὸν ἑνὶ τῶν	γνωρίμων,	καὶ ἤρετο ποῖ ἄπεισιν, οὐχ
[10, 23]	δὴ καὶ ἀσαφῆ τὰ τῶν	χρησμῶν	ἐστιν καὶ πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν.
[10, 8]	ἐνίοτε ῥᾷον βαδίζουσι τῶν φαύλως	ὑποδεδεμένων,	οὕτως πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον
[10, 11]	πλείονας δακτύλους ἔχουσα τῶν φύσει	γιγνομένων,	καὶ ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος
[10, 18]	Δοκεῖ μοι. Οὐδεὶς ἄρα τῶν	βλαπτομένων	ἀπό τινος χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´
[10, 5]	οἱ δὲ ὑπὸ φίλων τινῶν	καλουμένων,	οἱ δέ τινες καὶ ὑπὸ
[10, 19]	καὶ ἀπὸ συῶν καὶ ἀπὸ	χηνῶν	καὶ ἀπὸ ἄλλου ζῴου παντός;
[10, 15]	διατελέσεις ἅπαντα τὸν βίον φροντίζων	ἐκείνων,	ὀνήσῃ δὲ οὐδ´ ὁτιοῦν ἀπ´
[10, 5]	δορυφόρων, οἱ δὲ ὑπὸ φίλων	τινῶν	καλουμένων, οἱ δέ τινες καὶ
[10, 19]	δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ	ὄνων	καὶ ἀπὸ συῶν καὶ ἀπὸ
[10, 30]	οὐδὲ οἱ κύνες οὐδὲ τῶν	ὄνων	οὐδείς, οὐδὲ οἱ Πέρσαι· καίτοι
[10, 21]	βλάβην γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ τῶν	μειζόνων.	ἦ οὖν δοκεῖ σοι ὁμοία
[10, 10]	δὲ πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι	διακόνων	μᾶλλον τῶν πενήτων τε καὶ
[10, 5]	~καὶ πότερον οἴει πλείους ὑπὸ	κυνῶν	βλαβῆναι πονηρῶν ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων;
[10, 18]	~Τί δέ; ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν	κυνῶν,	δυνατὸς ἂν εἴη χρῆσθαι; ἢ
[10, 18]	πρόσεστι. καὶ οὐ μόνον περὶ	κυνῶν	καὶ ἵππων ἔχει οὕτως, ἀλλὰ
[10, 5]	ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ μέν γε	κυνῶν	φαύλων ἕνα τὸν Ἀκταίωνά φασιν
[10, 18]	ἵππων ἔχει οὕτως, ἀλλὰ καὶ	βοῶν	καὶ ὀρέων, καὶ ὃ μᾶλλον
[10, 21]	πῶς; εἶπεν. Ὁ γὰρ ἄνθρωπον	ἀγνοῶν	ἀδύνατος ἀνθρώπῳ χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ.
[10, 22]	Οὔ μοι δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ	ἀγνοῶν	ἄνθρωπον ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ οὐκ
[10, 22]	Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ δὴ αὑτὸν	ἀγνοῶν	οὐκ ἂν ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι;
[10, 30]	ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ δυνάμενος	βλέπων	πλανᾶσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας ἔφη,
[10, 18]	οὐ μόνον περὶ κυνῶν καὶ	ἵππων	ἔχει οὕτως, ἀλλὰ καὶ βοῶν
[10, 17]	ἢ ὅστις οὐκ ἔστιν ἔμπειρος	ἵππων	χρήσεως, δοκεῖ σοι οὗτος χρῆσθαι
[10, 16]	τὰ ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ τῶν	ἀνθρώπων	ἀλυπότερον, πρὸς δὲ καὶ ἥδιον,
[10, 31]	οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι, ἅτε	ἀνθρώπων	ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν οὖν ἄλλους
[10, 30]	μέν, ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων	ἀνθρώπων	ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν· οἱ δὲ
[10, 26]	ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου καὶ τοσούτων	ἀνθρώπων	ἄρχοντος καὶ Σόλωνι συγγενομένου καὶ
[10, 23]	ἢ τὴν αὐτὴν εἶναι διάλεκτον	ἀνθρώπων	καὶ θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει
[10, 5]	κυνῶν βλαβῆναι πονηρῶν ἢ ὑπ´	ἀνθρώπων;	ὑπὸ μέν γε κυνῶν φαύλων
[10, 5]	καὶ τούτων μανέντων· ὑπὸ δὲ	ἀνθρώπων	φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι
[10, 13]	ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ} τῶν	πατέρων	εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κήδεσθαι μανθάνοντες.
[10, 5]	οἴει πλείους ὑπὸ κυνῶν βλαβῆναι	πονηρῶν	ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ μέν
[10, 19]	μηδὲν ἐργάζεσθαι καὶ τὴν κιθάραν	διαφθείρων	καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους; ~τί
[10, 7]	τε καὶ καθεύδων καὶ ἐσθίων	χείρων	ἀεὶ γίγνηται. σὺ δὲ ἴσως
[10, 19]	χρήσαιτο ἂν ὁ ἄμουσος, ἢ	ἐπιχειρῶν	οὐκ ἂν εἴη καταγέλαστος, πρὸς
[10, 5]	οἱ δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ	δορυφόρων,	οἱ δὲ ὑπὸ φίλων τινῶν
[10, 9]	νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν καὶ δεόμενοι	ἰατρῶν	καὶ τῶν ἄλλων {τῶν} παραμενούντων;
[10, 21]	ὁμοίως δ´ ἐπὶ πάντων σχεδὸν	ὅσων	ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν
[10, 31]	εἶναι, οὗτοι πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι	τῶν	ἄλλων ἁπάντων· καὶ ἔστι τοιοῦτον
[10, 16]	ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ πάντων αὐτοῖς	τῶν	ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν,
[10, 9]	οἰκετῶν καὶ δεόμενοι ἰατρῶν καὶ	τῶν	ἄλλων {τῶν} παραμενούντων; καὶ γὰρ
[10, 16]	καὶ τὰ ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ	τῶν	ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς δὲ καὶ
[10, 29]	ἠγανάκτει καὶ ἐβόα μεγάλα, ὅτι	τῶν	αὐτῶν πατήρ ἐστι καὶ ἀδελφὸς
[10, 18]	ἐκείνου; Δοκεῖ μοι. Οὐδεὶς ἄρα	τῶν	βλαπτομένων ἀπό τινος χρῆται ἐκείνῳ
[10, 1]	συνέβαλε κατὰ τὴν ὁδὸν ἑνὶ	τῶν	γνωρίμων, καὶ ἤρετο ποῖ ἄπεισιν,
[10, 10]	μυρίους πόδας ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι	τῶν	ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ
[10, 30]	οὐδὲ οἱ Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι	τῶν	κατὰ τὴν Ἀσίαν ἄριστοι. πρὸς
[10, 21]	τὴν βλάβην γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ	τῶν	μειζόνων. ἦ οὖν δοκεῖ σοι
[10, 9]	οἱ μὲν θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας	τῶν	οἰκετῶν καὶ δεόμενοι ἰατρῶν καὶ
[10, 30]	τούτοις οὐδὲ οἱ κύνες οὐδὲ	τῶν	ὄνων οὐδείς, οὐδὲ οἱ Πέρσαι·
[10, 22]	εἰδόσιν αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς ἄρα	τῶν	πάντων καὶ σὺ εἴης ἄν;
[10, 9]	δεόμενοι ἰατρῶν καὶ τῶν ἄλλων	{τῶν}	παραμενούντων; καὶ γὰρ ὡς τὸ
[10, 13]	πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ}	τῶν	πατέρων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κήδεσθαι
[10, 10]	γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον	τῶν	πενήτων τε καὶ οὐκ ἐχόντων
[10, 8]	οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι καὶ ἀλυπότερον	τῶν	πολλοὺς οἰκέτας ἐχόντων. ~οὐχ ὁρᾷς
[10, 31]	ἁπάντων· καὶ ἔστι τοιοῦτον τὸ	τῶν	σοφιστῶν γένος.
[10, 8]	οἱ ἀνυπόδητοι ἐνίοτε ῥᾷον βαδίζουσι	τῶν	φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ χωρὶς
[10, 1]	ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς τὰ περὶ	τῶν	φίλων, ἔπειτα ἀκούσαντες μόνον ἀπηλλάγησαν·
[10, 11]	ἐστὶν ἡ πλείονας δακτύλους ἔχουσα	τῶν	φύσει γιγνομένων, καὶ ὁ τοιοῦτος
[10, 23]	ὅθεν δὴ καὶ ἀσαφῆ τὰ	τῶν	χρησμῶν ἐστιν καὶ πολλοὺς ἤδη
[10, 13]	ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν	ἐξαπατῶν	τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν αὐτῷ ἀποδιδόμενος;
[10, 0]	~ΔΙΟΓΕΝΗΣ Η ΠΕΡΙ	ΟΙΚΕΤΩΝ.	~Ἀπιών ποτε Διογένης ἐκ Κορίνθου
[10, 9]	μὲν θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας τῶν	οἰκετῶν	καὶ δεόμενοι ἰατρῶν καὶ τῶν
[10, 5]	πόλεις ὅλαι, οἱ μὲν ὑπὸ	οἰκετῶν,	οἱ δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ
[10, 8]	φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ χωρὶς	οἰκετῶν	ῥᾷον ζῶσι καὶ ἀλυπότερον τῶν
[10, 10]	πόδας ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι τῶν	ἑρπετῶν.	οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ σῶμα
[10, 10]	ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον τῶν	πενήτων	τε καὶ οὐκ ἐχόντων οὐδένα
[10, 16]	ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ	πάντων	αὐτοῖς τῶν ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει
[10, 17]	δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι	πάντων	βλαβερώτατον· ἢ ὅστις οὐκ ἔστιν
[10, 3]	παῖδα; ἢ οὐκ ἦν πονηρός;	~Πάντων	γε, ἔφη, μάλιστα· μηδὲν γὰρ
[10, 10]	μένοντες σχολὴν ἄγουσι. ~τὸ δὲ	πάντων	γελοιότατον· ἐνίοτε ἀποροῦσι διακόνων μᾶλλον
[10, 20]	ἀλλὰ καταδύεις τὸν ἥλιον περὶ	πάντων	ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον ἄμεινον, εἶπεν,
[10, 22]	αὑτούς; Ἔοικεν. Εἷς ἄρα τῶν	πάντων	καὶ σὺ εἴης ἄν; Πῶς
[10, 30]	μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ	πάντων	μάλιστα· ~μόνον γοῦν αὐτὸν λῦσαι
[10, 7]	καὶ τὸ σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι	πάντων	μάλιστα τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους. οὐκοῦν
[10, 7]	πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον δεῖν	πάντων	μάλιστα φεύγειν ὡς ἔχθιστον καὶ
[10, 21]	βαδίζοντα μάτην; ὁμοίως δ´ ἐπὶ	πάντων	σχεδὸν ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ
[10, 30]	Σὺ μέν, ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον	ἁπάντων	ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν· οἱ
[10, 31]	πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων	ἁπάντων·	καὶ ἔστι τοιοῦτον τὸ τῶν
[10, 5]	Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι, καὶ τούτων	μανέντων·	ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ
[10, 10]	τῶν πενήτων τε καὶ οὐκ	ἐχόντων	οὐδένα οἰκέτην. καὶ ἔστι τὸ
[10, 8]	καὶ ἀλυπότερον τῶν πολλοὺς οἰκέτας	ἐχόντων.	~οὐχ ὁρᾷς τοὺς πλουσίους, ὁπόσα
[10, 9]	ἰατρῶν καὶ τῶν ἄλλων {τῶν}	παραμενούντων;	καὶ γὰρ ὡς τὸ πολὺ
[10, 31]	καὶ ἔστι τοιοῦτον τὸ τῶν	σοφιστῶν	γένος.
[10, 18]	ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´	αὐτῶν;	Εἰκός γε. Οὐκ ἄρα οὐδὲ
[10, 16]	ἰσχύει καὶ ζῇ χρόνον ἕκαστον	αὐτῶν	ὅσον πλεῖστον δύναται, καίτοι οὔτε
[10, 15]	ὀνήσῃ δὲ οὐδ´ ὁτιοῦν ἀπ´	αὐτῶν.	~οὐχ ὁρᾷς τὰ θηρία ταῦτα
[10, 29]	καὶ ἐβόα μεγάλα, ὅτι τῶν	αὐτῶν	πατήρ ἐστι καὶ ἀδελφὸς καὶ
[10, 31]	ἄλλους μᾶλλόν τι αἰσθάνεσθαι τῆς	αὑτῶν	ἀνοίας, τὸν δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον
[10, 9]	ὡς τὸ πολὺ πέφυκεν ἀμελεῖν	αὑτῶν	τὰ ἀνδράποδα καὶ οὐ προσέχειν
[10, 26]	Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου καὶ	τοσούτων	ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ Σόλωνι συγγενομένου
[10, 5]	τὸν Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι, καὶ	τούτων	μανέντων· ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων φαύλων
[10, 2]	θεῷ χρησόμενος. μέλλων δὲ διὰ	Βοιωτῶν	ἰέναι, ὁ γὰρ παῖς με
[10, 5]	ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ δὲ ὑπὸ	στρατιωτῶν	καὶ δορυφόρων, οἱ δὲ ὑπὸ
[10, 20]	καταδύεις τὸν ἥλιον περὶ πάντων	ἐπερωτῶν.	~Καὶ πότερον ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα
[10, 19]	καὶ ἀπὸ ὄνων καὶ ἀπὸ	συῶν	καὶ ἀπὸ χηνῶν καὶ ἀπὸ
[10, 7]	αὐτὸν ἀργὸν ὄντα καὶ ἀμαθῆ	τρέφων	καὶ ποιῶν ὅτι κάκιστον; ἡ
[10, 5]	τινες καὶ ὑπὸ υἱέων καὶ	ἀδελφῶν	καὶ γυναικῶν. ~ἆρα οὖν οὐ
[10, 28]	σοὶ μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν δὲ	ἔχων	γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ, τι