Discours, Par.
[10, 17]	ἵπποις; Οὐκ ἔμοιγε. Εἰ δ´	αὖ	βιάζοιτο, κακὸν ἄν τι ἀπολαῦσαι
[10, 18]	καὶ ὁ κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι	ἄνευ	τοῦ ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν;
[10, 17]	μὴ ἐπιστάμενον· τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν	ἄνευ	τοῦ ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον· ἢ
[10, 13]	δ´ ἂν αὐτοὶ {μὴ} ὦσι,	πολὺ	ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ} τῶν
[10, 31]	ὄντες πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι, οὗτοι	πολύ	εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων ἁπάντων·
[10, 11]	ὧν δεῖ τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ	πολὺ	ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ δέ,
[10, 9]	παραμενούντων; καὶ γὰρ ὡς τὸ	πολὺ	πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα
[10, 14]	χρήσῃ λαβὼν ἀφ´ οὗ βλαβήσῃ.	οὐ	γὰρ δὴ ἀεί ποτε τὸ
[10, 7]	ὅς, Τί οὖν, ἔφη, ποιήσω;	οὐ	γὰρ ἔστι μοι ἄλλος οἰκέτης.
[10, 18]	χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´ οὗ βλάπτεται;	Οὐ	γάρ. Οὔκουν καὶ ὁ κυσὶ
[10, 21]	οὖν ὃς αὑτῷ χρῆσθαι δύναται,	οὐ	γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ πῶς; εἶπεν.
[10, 14]	ἀνθρώπου τῆς πονηρίας, τὸ ἀργύριον	οὐ	δέδοικας; ἴσως μὲν γὰρ ἄλλον
[10, 24]	τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ	οὐ	δέδοικας μὴ ἄλλα τοῦ θεοῦ
[10, 11]	σύμμετρον ἐποίησε τὴν γαστέρα, καὶ	οὐ	δεῖται πλείονος τροφῆς ὁ ἄνθρωπος
[10, 2]	οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ	οὐ	δοκεῖ σοι τοῦτο ἐκείνου ἧττον
[10, 2]	καὶ ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον τοῖς	οὐ	δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς; τί δὲ
[10, 2]	Ἔπειτα, καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ χρῆσθαι,	οὐ	δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ οὐ
[10, 30]	αὑτόν· ἔπειτα ἠλᾶτο τετυφλωμένος, ὥσπερ	οὐ	δυνάμενος βλέπων πλανᾶσθαι. καὶ ὃς
[10, 22]	δὲ οὐκ εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ	οὐ	δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι
[10, 13]	γὰρ οὐκ ἐρεῖς τἀληθὲς ἢ	οὐ	δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς δὲ
[10, 28]	ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν ὄντα,	οὐ	δυνήσῃ. γράμματα δὲ εἰδώς, καὶ
[10, 28]	τε ἔσει. καὶ ζῆν ὀρθῶς	οὐ	δυνήσῃ μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν
[10, 6]	ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν. ~ἆρα οὖν	οὐ	μέγα κέρδος, ὅτῳ ἂν συμβῇ
[10, 18]	χρῆσις ὅπου ζημία πρόσεστι. καὶ	οὐ	μόνον περὶ κυνῶν καὶ ἵππων
[10, 9]	ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα καὶ	οὐ	προσέχειν ἐν ταῖς νόσοις, τὸ
[10, 20]	τῇ τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς χρήσεως	οὐ	τὰ ὅπλα μόνον, ἀλλὰ καὶ
[10, 18]	δυνατὸς ἂν εἴη χρῆσθαι; ἢ	οὐ	τό τινι χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί ἐστιν
[10, 17]	σοι θεῷ χρῆσθαι, εἰ δύνασαι;	οὐ	τοῦτο ἔφην, ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν
[10, 12]	αὐτὸς ᾖς ἐν τῇ οἰκίᾳ,	οὐ	φροντίζεις μή τι αὐτὸς ὑφέλῃ,
[10, 22]	ἄρα οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις αὑτόν;	Οὔ	μοι δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν
[10, 22]	σὺ εἴης ἄν; Πῶς γὰρ	οὔ;	Οὐκ ἄρα οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις
[10, 14]	ἄλλο τι χρήσῃ λαβὼν ἀφ´	οὗ	βλαβήσῃ. οὐ γὰρ δὴ ἀεί
[10, 18]	ἀπό τινος χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´	οὗ	βλάπτεται; Οὐ γάρ. Οὔκουν καὶ
[10, 13]	μὲν τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ	οὗ	καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´ ἂν αὐτοὶ
[10, 26]	αὐτὸς ἐν πέδαις ἐδέθη καὶ	ὀλίγου	κατεκαύθη ζῶν. ἢ σὺ οἴει
[10, 21]	Τί δέ; ἡ ἀνθρώπου τῇ	θεοῦ;	Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν ἄξιον, ἔφη,
[10, 25]	Λάϊος ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι τοῦ	θεοῦ·	καὶ γὰρ ἐγέννησε καὶ ἔθρεψεν.
[10, 28]	δὲ εἰδώς, καὶ μὴ τοῦ	θεοῦ	κελεύοντος κατὰ τρόπον γράψεις καὶ
[10, 24]	οὐ δέδοικας μὴ ἄλλα τοῦ	θεοῦ	λέγοντος ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν
[10, 1]	ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε Διογένης ἐκ	Κορίνθου	Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ τὴν ὁδὸν
[10, 2]	ἐμοῦ πορευόμενος ἀπέδρα, νῦν ἐπὶ	Κορίνθου	ἄπειμι· ἴσως γὰρ ἂν εὕροιμι
[10, 12]	ἔχεις, τότε μὲν οὐκ ἂν	ἠξίου	σε θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον
[10, 14]	πλείω κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ	ἀργυρίου	ἢ ὑπὸ πενίας, ἄλλως τε
[10, 26]	φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω	πλουσίου	καὶ τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ
[10, 6]	κέρδος, ὅτῳ ἂν συμβῇ ἀπαλλαγῆναι	κακοῦ	ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ τοῦτον ζητεῖν
[10, 19]	καὶ ἀπὸ χηνῶν καὶ ἀπὸ	ἄλλου	ζῴου παντός; Ἔοικε. Τί δέ;
[10, 10]	δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ	ἄλλου	σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε
[10, 3]	ἔφη, μάλιστα· μηδὲν γὰρ ὑπ´	ἐμοῦ	ἀδικούμενος, πρὸς δὲ καὶ γενόμενος
[10, 6]	τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν ὑπ´	ἐμοῦ	παθών, ὡς ὁρᾷς, ἐτόλμησεν ἀπολιπεῖν
[10, 2]	γὰρ παῖς με ὁ μετ´	ἐμοῦ	πορευόμενος ἀπέδρα, νῦν ἐπὶ Κορίνθου
[10, 14]	τύχῃς ἢ κατὰ σὲ τοῦ	ἀποδιδομένου·	τυχὸν δὲ εἰς ἄλλο τι
[10, 26]	τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ Σόλωνι	συγγενομένου	καὶ ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν
[10, 18]	τινι χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´	ἐκείνου;	Δοκεῖ μοι. Οὐδεὶς ἄρα τῶν
[10, 2]	ἢ οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο	ἐκείνου	ἧττον χαλεπὸν καὶ ἐλάττονα ἔχειν
[10, 29]	συμβαλὼν μεγάλα κακὰ ἀπέλαυσε τῆς	ἐκείνου	μαντικῆς διὰ τὴν αὑτοῦ ἄγνοιαν.
[10, 22]	τῷ παντὶ μεῖζον καὶ χαλεπώτερον	ἐκείνου	ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί δέ; νομίζεις
[10, 27]	μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος	ἐκείνου	τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι. καί τοι
[10, 21]	δοκεῖ σοι ὁμοία εἶναι ἡ	ὄνου	χρῆσις τῇ ἵππου; Πόθεν; Τί
[10, 27]	~τὸν δὲ Ὀρέστην καὶ αὐτὸν	δήπου	ὁρᾷς ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα
[10, 13]	διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ οὗ καταφρονοῦσιν·	ὅπου	δ´ ἂν αὐτοὶ {μὴ} ὦσι,
[10, 18]	αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι χρῆσις	ὅπου	ζημία πρόσεστι. καὶ οὐ μόνον
[10, 13]	δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν	ὅπου	οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται οἱ
[10, 21]	εἶναι ἡ ὄνου χρῆσις τῇ	ἵππου;	Πόθεν; Τί δέ; ἡ ἀνθρώπου
[10, 24]	φασι Λάϊον ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον	Χρυσίππου	ἐραστήν, ὃς ἀφικόμενος εἰς Δελφοὺς
[10, 4]	δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ·	ἀνθρώπου	δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν,
[10, 16]	καίτοι οὔτε χεῖρας ἔχοντα οὔτε	ἀνθρώπου	διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως ἀντὶ πάντων
[10, 31]	τὸ δὲ ὄνομα τὸ τοῦ	ἀνθρώπου	λέγων ᾤετο λέγειν τὸ ἐρωτώμενον·
[10, 21]	ἵππου; Πόθεν; Τί δέ; ἡ	ἀνθρώπου	τῇ θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν
[10, 14]	τινα κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται τοῦ	ἀνθρώπου	τῆς πονηρίας, τὸ ἀργύριον οὐ
[10, 14]	γὰρ ἄλλον ὠνήσῃ φαυλότερον, ἐὰν	δριμυτέρου	τύχῃς ἢ κατὰ σὲ τοῦ
[10, 4]	ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ	πονηροῦ	ἀπαλλαγέντες οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ
[10, 7]	ἀνθρώπους. οὐκοῦν ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ	σοῦ	διαφθειρόμενος, καὶ ἀπέδρα δικαίως, ἵν´
[10, 12]	μὲν αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον δὲ	σοῦ	ἐπιμελήσεται. ~καὶ μὴν ὅπου οἰκέτης
[10, 4]	ἔφυγεν, ἵνα μὴ βλάπτηται ὑπὸ	σοῦ,	σὺ δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι
[10, 26]	ἢ σὺ οἴει φρονιμώτερος εἶναι	Κροίσου,	ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου καὶ τοσούτων
[10, 10]	χεῖρας δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ	τοῦ	ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς δέ,
[10, 31]	ἔγνω· τὸ δὲ ὄνομα τὸ	τοῦ	ἀνθρώπου λέγων ᾤετο λέγειν τὸ
[10, 14]	ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται	τοῦ	ἀνθρώπου τῆς πονηρίας, τὸ ἀργύριον
[10, 14]	δριμυτέρου τύχῃς ἢ κατὰ σὲ	τοῦ	ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ εἰς ἄλλο
[10, 13]	γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν	τοῦ	διακονοῦντος, ἔχοντες δὲ οὗ καταφρονοῦσιν·
[10, 18]	ὁ κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ	τοῦ	ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός
[10, 17]	ἐπιστάμενον· τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ	τοῦ	ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον· ἢ ὅστις
[10, 25]	ὁ Λάϊος ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι	τοῦ	θεοῦ· καὶ γὰρ ἐγέννησε καὶ
[10, 28]	γράμματα δὲ εἰδώς, καὶ μὴ	τοῦ	θεοῦ κελεύοντος κατὰ τρόπον γράψεις
[10, 24]	δὲ οὐ δέδοικας μὴ ἄλλα	τοῦ	θεοῦ λέγοντος ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ
[10, 31]	ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ δὲ ἤκουσά	του	λέγοντος ὅτι ἡ Σφὶγξ ἡ
[10, 29]	~ὃ δὲ ἔλαθέ με περὶ	τοῦ	Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι εἰς Δελφοὺς
[10, 31]	ὁ δὲ μηδὲν εἴποι πλέον	τοῦ	ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης. ἐγὼ δὲ
[10, 1]	ὅ τι μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα	τοῦ	συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ μὲν κελεύουσι,
[10, 15]	πράγμασι χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ πρὸ	τοῦ	φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον ἢ γῆν
[10, 21]	πάντων σχεδὸν ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία	τοῦ	χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω
[10, 4]	ζητεῖς, δῆλον ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´	αὐτοῦ	βουλόμενος; ἢ οὐχ οἱ κακοὶ
[10, 25]	ἀπώλετο καὶ πᾶς ὁ οἶκος	αὐτοῦ,	διότι ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε τῷ
[10, 26]	ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι	αὐτοῦ	παῖς εἴη. καὶ τοίνυν τὰ
[10, 29]	τῆς ἐκείνου μαντικῆς διὰ τὴν	αὑτοῦ	ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ ὅτι τῇ
[10, 15]	παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι τοῖς	αὑτοῦ	πράγμασι χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ πρὸ
[10, 10]	ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι πρὸς τὴν	ἑαυτοῦ	θεραπείαν; πόδας μέν, ὥστε ἀπιέναι,
[10, 28]	νοῦν δὲ ἔχων γνώσῃ ἀπὸ	σεαυτοῦ	ὅ, τι σοι πρακτέον ἐστὶ
[10, 19]	ἀπὸ χηνῶν καὶ ἀπὸ ἄλλου	ζῴου	παντός; Ἔοικε. Τί δέ; οὐκ
[10, 22]	γὰρ οὔ; Οὐκ ἄρα οὐδὲ	σὺ	γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ μοι δοκῶ.
[10, 4]	ἵνα μὴ βλάπτηται ὑπὸ σοῦ,	σὺ	δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν εἶναι λέγων
[10, 12]	ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον.	~σὺ	δέ, ἔφη, νῦν μὲν ἑνὶ
[10, 7]	καὶ ἐσθίων χείρων ἀεὶ γίγνηται.	σὺ	δὲ ἴσως οἴει μικρὸν ἀδίκημα
[10, 24]	ἢ Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι—	σὺ	δὲ οὐ δέδοικας μὴ ἄλλα
[10, 15]	ἢ πλοῖον ἢ οἰκίαν; οἷς	σὺ	δουλεύσεις καὶ λυπήσῃ δι´ αὐτὰ
[10, 22]	Εἷς ἄρα τῶν πάντων καὶ	σὺ	εἴης ἄν; Πῶς γὰρ οὔ;
[10, 30]	πλανᾶσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας ἔφη,	Σὺ	μέν, ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον ἁπάντων
[10, 26]	καὶ ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν. ἢ	σὺ	οἴει φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς
[10, 27]	οὐχ αὑτούς, ἀλλ´ ἐκεῖνον αἰτιῶνται.	σὺ	οὖν, ἐάν μοι πεισθῇς, φυλάξῃ,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007