Discours, Par.
[10, 30]	τετυφλωμένος, ὥσπερ οὐ δυνάμενος βλέπων	πλανᾶσθαι.	καὶ ὃς ἀκούσας ἔφη, Σὺ
[10, 19]	ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ εἰδότας	ὀνίνασθαι	καὶ ἀπὸ ὄνων καὶ ἀπὸ
[10, 2]	θεῷ χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ	χρήσασθαι;	ἢ οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο
[10, 2]	ἔχειν κίνδυνον τοῖς οὐ δυναμένοις	χρήσασθαι	ὀρθῶς; τί δὲ καὶ βουλόμενος,
[10, 6]	ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα μὴ	τιμωρήσασθαι.	ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν ὑπ´ ἐμοῦ
[10, 15]	ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον	κτήσασθαι	σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς
[10, 18]	κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ τοῦ	ἐπίστασθαι	ζημιώσεται ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός γε.
[10, 17]	τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ τοῦ	ἐπίστασθαι	πάντων βλαβερώτατον· ἢ ὅστις οὐκ
[10, 13]	τῶν πατέρων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς	κήδεσθαι	μανθάνοντες. Ἀλλ´, ὦ Διόγενες, πένης
[10, 19]	εἴη καταγέλαστος, πρὸς τῷ μηδὲν	ἐργάζεσθαι	καὶ τὴν κιθάραν διαφθείρων καὶ
[10, 10]	ὥστε ἀπιέναι, χεῖρας δέ, ὥστε	ἐργάζεσθαι	καὶ τοῦ ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι,
[10, 26]	ἀκήκοας τὸν Λυδόν, ὃς ἡγούμενος	πείθεσθαι	τῷ θεῷ παντὸς μᾶλλον καὶ
[10, 5]	φαύλων ἕνα τὸν Ἀκταίωνά φασιν	ἀπολέσθαι,	καὶ τούτων μανέντων· ὑπὸ δὲ
[10, 31]	τοὺς ἄλλους Θηβαίους τοῦτο, κάκιστα	ἀπολέσθαι.	ὅσοι γὰρ ἂν ἀμαθεῖς ὄντες
[10, 31]	μὲν οὖν ἄλλους μᾶλλόν τι	αἰσθάνεσθαι	τῆς αὑτῶν ἀνοίας, τὸν δὲ
[10, 30]	Ἕλληνες οἴονται οὐκ εὐτυχῆ μὲν	γενέσθαι	ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ πάντων μάλιστα·
[10, 21]	προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ τὴν βλάβην	γενέσθαι	εἰκὸς ἀπὸ τῶν μειζόνων. ἦ
[10, 28]	μὲν γὰρ οἶμαί σε μηδὲν	δεήσεσθαι	μαντείας νοῦν ἔχοντα. καὶ γὰρ
[10, 9]	εἴ τι πάθοι, τοὺς δεσπότας	ζημιώσεσθαι,	οὐχ αὑτούς· οἱ δὲ μαστιγοῦντες
[10, 4]	εἶναι λέγων ζητεῖς, δῆλον ὅτι	βλάπτεσθαι	ὑπ´ αὐτοῦ βουλόμενος; ἢ οὐχ
[10, 24]	μὲν οὖν ἀσφαλὲς ἦν ἴσως	πορεύεσθαι	παρὰ τὸν Ἀπόλλω εἰς Δελφούς,
[10, 21]	γὰρ ἄνθρωπον ἀγνοῶν ἀδύνατος ἀνθρώπῳ	χρῆσθαι.	Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ δὴ αὑτὸν
[10, 22]	οὐ δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ δὲ	χρῆσθαι	ἀδύνατος ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ
[10, 17]	ἵππων χρήσεως, δοκεῖ σοι οὗτος	χρῆσθαι	ἂν ἵπποις; Οὐκ ἔμοιγε. Εἰ
[10, 18]	Οὔκουν καὶ ὁ κυσὶ πειρώμενος	χρῆσθαι	ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι ζημιώσεται ἀπ´
[10, 22]	ἀγνοεῖς, ἄνθρωπον δὲ οὐκ εἰδὼς	χρῆσθαι	ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς εἶ, ἀνθρώπῳ
[10, 22]	ἀγνοῶν οὐκ ἂν ἔχοι αὑτῷ	χρῆσθαι;	Δοκεῖ μοι. Ἤδη οὖν ἀκήκοας
[10, 11]	περιττός, καὶ μηδὲ τοῖς ἄλλοις	χρῆσθαι	δύναται κατὰ τρόπον, οὕτως ὅταν
[10, 21]	Διόγενες. Ἔστιν οὖν ὃς αὑτῷ	χρῆσθαι	δύναται, οὐ γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ
[10, 17]	Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω σοι θεῷ	χρῆσθαι,	εἰ δύνασαι; οὐ τοῦτο ἔφην,
[10, 17]	χαλεπόν ἐστι, μᾶλλον δὲ ἀδύνατον,	χρῆσθαι	ἢ θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ ἢ
[10, 18]	χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς ἂν εἴη	χρῆσθαι;	ἢ οὐ τό τινι χρῆσθαι
[10, 20]	αὐλοῖς οὐκ ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι	χρῆσθαι	καὶ παριὼν εἰς τὰ θέατρα
[10, 15]	καὶ πᾶσι τοῖς αὑτοῦ πράγμασι	χρῆσθαι	καλῶς, ἀλλὰ πρὸ τοῦ φρονῆσαι
[10, 25]	ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε τῷ Ἀπόλλωνι	χρῆσθαι.	μὴ γὰρ ταῦτα ἀκούσας τὸν
[10, 2]	σπουδάσας, Ἔπειτα, καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ	χρῆσθαι,	οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ
[10, 17]	τῷ θεῷ διὰ τί με	χρῆσθαι	οὐκ ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω
[10, 20]	ὃς δ´ ἂν ἐπιχειρῇ πηδαλίῳ	χρῆσθαι	οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν, ἔστιν ὅπως
[10, 18]	ἄν, οὐδὲ ὄνῳ ἢ προβάτῳ	χρῆσθαι	πάρεστι τοῖς ἀπείροις. ~ἢ οὐκ
[10, 27]	ἐρωτῶσιν αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ εἶπον,	χρῆσθαι	τῷ θεῷ ἀδύνατοι ὄντες, ἔπειτα
[10, 21]	σχεδὸν ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία τοῦ	χρῆσθαι	χαλεπὸν τὸ προθυμεῖσθαι, μείζω δὲ
[10, 18]	χρῆσθαι; ἢ οὐ τό τινι	χρῆσθαι	ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ
[10, 13]	εἰμι καὶ εἰ μὴ συμφέροι	κεκτῆσθαι	τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα,
[10, 23]	Τροίᾳ Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον	καλεῖσθαι,	καὶ τὴν κύμινδιν τὸ ὄρνεον
[10, 10]	ἐργάζεσθαι καὶ τοῦ ἄλλου σώματος	ἐπιμελεῖσθαι,	ὀφθαλμοὺς δέ, ὥστε ὁρᾶν, ὦτα
[10, 18]	ἢ οὐ τό τινι χρῆσθαι	ὠφελεῖσθαί	ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ μοι.
[10, 15]	σπουδάσεις ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς	ὠφελεῖσθαι	καὶ πᾶσι τοῖς αὑτοῦ πράγμασι
[10, 21]	ἐμπειρία τοῦ χρῆσθαι χαλεπὸν τὸ	προθυμεῖσθαι,	μείζω δὲ τὴν βλάβην γενέσθαι
[10, 13]	ἐρεῖς τἀληθὲς ἢ οὐ δυνήσῃ	ἀποδόσθαι	αὐτόν. ~πρὸς δὲ τούτοις, ἐάν
[10, 19]	διότι ἀνάγκη τοὺς μὲν ἀπείρους	ζημιοῦσθαι,	τοὺς δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ
[10, 29]	ὅτι τῶν αὐτῶν πατήρ ἐστι	καὶ	ἀδελφὸς καὶ τῆς αὐτῆς γυναικὸς
[10, 5]	δέ τινες καὶ ὑπὸ υἱέων	καὶ	ἀδελφῶν καὶ γυναικῶν. ~ἆρα οὖν
[10, 26]	ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ Σόλωνι συγγενομένου	καὶ	ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν δὲ
[10, 8]	πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι	καὶ	ἀλυπότερον τῶν πολλοὺς οἰκέτας ἐχόντων.
[10, 7]	οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν ὄντα	καὶ	ἀμαθῆ τρέφων καὶ ποιῶν ὅτι
[10, 28]	ὅρα, ἐάν σε κελεύσῃ γράφειν	καὶ	ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν ὄντα,
[10, 28]	θεοῦ κελεύοντος κατὰ τρόπον γράψεις	καὶ	ἀναγνώσῃ. ὁμοίως δὲ ἄλλο ὁτιοῦν
[10, 20]	ἢ ἀσπίδος συμφέρει τοῖς δειλοῖς	καὶ	ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ ἂν ἀποβάλοιεν
[10, 14]	ἢ ὑπὸ πενίας, ἄλλως τε	καὶ	ἀνόητοι ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον
[10, 7]	ὀρθῶς συνῆκεν ὑπὸ σοῦ διαφθειρόμενος,	καὶ	ἀπέδρα δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται δῆλον
[10, 19]	ἀπὸ συῶν καὶ ἀπὸ χηνῶν	καὶ	ἀπὸ ἄλλου ζῴου παντός; Ἔοικε.
[10, 19]	ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ εἰδότας ὀνίνασθαι	καὶ	ἀπὸ ὄνων καὶ ἀπὸ συῶν
[10, 19]	εἰδότας ὀνίνασθαι καὶ ἀπὸ ὄνων	καὶ	ἀπὸ συῶν καὶ ἀπὸ χηνῶν
[10, 19]	ἀπὸ ὄνων καὶ ἀπὸ συῶν	καὶ	ἀπὸ χηνῶν καὶ ἀπὸ ἄλλου
[10, 19]	ἐργάζεσθαι καὶ τὴν κιθάραν διαφθείρων	καὶ	ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους; ~τί δέ;
[10, 13]	εὐθὺς διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι παῖδες	καὶ	ἀργότεροί τε γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι,
[10, 11]	ἀλλὰ τοῦτο μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον	καὶ	ἄριστον καὶ ὑγιέστατον. ὥσπερ οὖν
[10, 23]	σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ	καὶ	ἀσαφῆ τὰ τῶν χρησμῶν ἐστιν
[10, 4]	ἔχουσι καὶ τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες	καὶ	αὐτοὶ ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες,
[10, 27]	παμπόλλοις σοφισταῖς; ~τὸν δὲ Ὀρέστην	καὶ	αὐτὸν δήπου ὁρᾷς ἐν ταῖς
[10, 25]	γὰρ ἐγέννησε καὶ ἔθρεψεν. ἔπειτα	καὶ	αὐτὸς ἀπώλετο καὶ πᾶς ὁ
[10, 26]	τὸν Ἅλυν, τὴν ἀρχὴν ἀπέβαλε,	καὶ	αὐτὸς ἐν πέδαις ἐδέθη καὶ
[10, 20]	οὐ τὰ ὅπλα μόνον, ἀλλὰ	καὶ	αὑτούς; Συγχωρῶ, ἔφη, ὦ Διόγενες·
[10, 14]	σκεῦος ἢ κτῆνος νοσοῦν τε	καὶ	ἄχρηστον, ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε
[10, 5]	ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται	καὶ	βασιλεῖς καὶ πόλεις ὅλαι, οἱ
[10, 19]	μέν τινας ὠφελημένους, τοὺς δὲ	καὶ	βεβλαμμένους ἀπό τε προβατείας καὶ
[10, 2]	δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς; τί δὲ	καὶ	βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς τὸν παῖδα;
[10, 18]	καὶ ἵππων ἔχει οὕτως, ἀλλὰ	καὶ	βοῶν καὶ ὀρέων, καὶ ὃ
[10, 28]	μηδὲν δεήσεσθαι μαντείας νοῦν ἔχοντα.	καὶ	γὰρ δὴ ὅρα, ἐάν σε
[10, 8]	τε καὶ σφίγγεις τὸν πόδα;	καὶ	γὰρ δὴ ὥσπερ οἱ ἀνυπόδητοι
[10, 25]	ὥστε ἀμφότερα παρακοῦσαι τοῦ θεοῦ·	καὶ	γὰρ ἐγέννησε καὶ ἔθρεψεν. ἔπειτα
[10, 10]	ἰούλοις· οἶμαι γάρ σε εἰδέναι·	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους πόδας ἔχοντες
[10, 9]	δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι διώκοντες φεύγοντας.	καὶ	γάρ τοι οὔτε ἀποδημῆσαι δύνανται
[10, 9]	καὶ τῶν ἄλλων {τῶν} παραμενούντων;	καὶ	γὰρ ὡς τὸ πολὺ πέφυκεν
[10, 3]	ὑπ´ ἐμοῦ ἀδικούμενος, πρὸς δὲ	καὶ	γενόμενος ἡγεῖτο πονηρόν· εἰ γὰρ
[10, 5]	καὶ ὑπὸ υἱέων καὶ ἀδελφῶν	καὶ	γυναικῶν. ~ἆρα οὖν οὐ μέγα
[10, 9]	θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν	καὶ	δεόμενοι ἰατρῶν καὶ τῶν ἄλλων
[10, 26]	πείθεσθαι τῷ θεῷ παντὸς μᾶλλον	καὶ	διαβὰς τὸν ποταμὸν τὸν Ἅλυν,
[10, 8]	ἔχῃς, τὰ δὲ ὄντα ἐνοχλῇ	καὶ	διακόπτῃ τοὺς πόδας; ἆρα οὐχ
[10, 31]	Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι	καὶ	διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα καὶ πείσαντα
[10, 15]	αὐτὰ καὶ πολλὰ πονήσεις μάτην	καὶ	διατελέσεις ἅπαντα τὸν βίον φροντίζων
[10, 5]	οἰκετῶν, οἱ δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν	καὶ	δορυφόρων, οἱ δὲ ὑπὸ φίλων
[10, 14]	ἔσται σοι πλέον. εἰ δὲ	καὶ	δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος οὐκ
[10, 11]	τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον	καὶ	δυσχερέστερον. ~σὺ δέ, ἔφη, νῦν
[10, 29]	πᾶσιν ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα ἠγανάκτει	καὶ	ἐβόα μεγάλα, ὅτι τῶν αὐτῶν
[10, 6]	εἴ τις ἀπαλλαγὲν νόσημα ἐζήτει	καὶ	ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς τὸ σῶμα;
[10, 25]	τοῦ θεοῦ· καὶ γὰρ ἐγέννησε	καὶ	ἔθρεψεν. ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἀπώλετο
[10, 13]	ὦ Διόγενες, πένης {τέ} εἰμι	καὶ	εἰ μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν
[10, 4]	ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα, οἱ δὲ	καὶ	ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ· ἀνθρώπου δὲ
[10, 2]	σοι τοῦτο ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν	καὶ	ἐλάττονα ἔχειν κίνδυνον τοῖς οὐ
[10, 7]	πάντων μάλιστα φεύγειν ὡς ἔχθιστον	καὶ	ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς, Τί οὖν,
[10, 6]	ἀλλὰ δεῖ τοῦτον ζητεῖν τε	καὶ	ἐπιδιώκειν; ὥσπερ εἴ τις ἀπαλλαγὲν
[10, 7]	μὴ σχολάζων τε καὶ καθεύδων	καὶ	ἐσθίων χείρων ἀεὶ γίγνηται. σὺ
[10, 10]	καὶ οὐκ ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην.	καὶ	ἔστι τὸ πρᾶγμα ὅμοιον τοῖς
[10, 31]	εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων ἁπάντων·	καὶ	ἔστι τοιοῦτον τὸ τῶν σοφιστῶν
[10, 16]	μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ πλέον ἰσχύει	καὶ	ζῇ χρόνον ἕκαστον αὐτῶν ὅσον
[10, 28]	ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός τε ἔσει.	καὶ	ζῆν ὀρθῶς οὐ δυνήσῃ μὴ
[10, 16]	τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς δὲ	καὶ	ἥδιον, καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ
[10, 1]	τὴν ὁδὸν ἑνὶ τῶν γνωρίμων,	καὶ	ἤρετο ποῖ ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ
[10, 23]	τὴν αὐτὴν εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων	καὶ	θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον διαφέρει ὥστε
[10, 5]	οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι	καὶ	ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς καὶ πόλεις
[10, 18]	καὶ οὐ μόνον περὶ κυνῶν	καὶ	ἵππων ἔχει οὕτως, ἀλλὰ καὶ
[10, 13]	αὐτοὶ {μὴ} ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι	καὶ	ἰσχυρότεροι {καὶ} τῶν πατέρων εὐθὺς
[10, 7]	ὅτι καὶ μὴ σχολάζων τε	καὶ	καθεύδων καὶ ἐσθίων χείρων ἀεὶ
[10, 15]	ἢ οἰκίαν; οἷς σὺ δουλεύσεις	καὶ	λυπήσῃ δι´ αὐτὰ καὶ πολλὰ
[10, 16]	ἀλυπότερον, πρὸς δὲ καὶ ἥδιον,	καὶ	μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ πλέον ἰσχύει
[10, 27]	ταῖς τραγῳδίαις ἐγκαλοῦντα τῷ θεῷ	καὶ	μεμφόμενον, ὁπότε μαίνοιτο, ὡς συμβουλεύσαντος
[10, 29]	παῖδές εἰσιν αὐτῷ ἐξ ἐκείνης·	καὶ	μετὰ ταῦτα, δέον ἴσως κρύπτειν
[10, 7]	δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται δῆλον ὅτι	καὶ	μὴ σχολάζων τε καὶ καθεύδων
[10, 28]	οὐ δυνήσῃ. γράμματα δὲ εἰδώς,	καὶ	μὴ τοῦ θεοῦ κελεύοντος κατὰ
[10, 11]	ἂν ἔξωθεν προσφυῇ δάκτυλος περιττός,	καὶ	μηδὲ τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι δύναται
[10, 13]	ἀργήσει, μᾶλλον δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται.	~καὶ	μὴν ὅπου οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς
[10, 12]	δὲ ἀνάγκη θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα·	καὶ	νῦν μὲν ὅταν αὐτὸς ᾖς
[10, 12]	ζητεῖς τροφήν, τότε δὲ δυσί·	καὶ	νῦν μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν
[10, 31]	καὶ πρότερον διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς	καὶ	νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν εἰδέναι,
[10, 6]	ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς τὸ σῶμα;	καὶ	ὁ ἄνθρωπος εἶπεν, Ταῦτα μὲν
[10, 31]	λῦσαι τὸ αἴνιγμα τῆς Σφιγγός.	καὶ	ὁ Διογένης γελάσας, Μὴ γάρ,
[10, 2]	ἂν εὕροιμι καὶ τὸν παῖδα.	καὶ	ὁ Διογένης εἶπεν, ὥσπερ εἰώθει,
[10, 18]	οὗ βλάπτεται; Οὐ γάρ. Οὔκουν	καὶ	ὁ κυσὶ πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ
[10, 11]	δακτύλους ἔχουσα τῶν φύσει γιγνομένων,	καὶ	ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος καλεῖται
[10, 18]	ἀλλὰ καὶ βοῶν καὶ ὀρέων,	καὶ	ὃ μᾶλλον θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ
[10, 26]	καὶ αὐτὸς ἐν πέδαις ἐδέθη	καὶ	ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν. ἢ σὺ
[10, 19]	καὶ βεβλαμμένους ἀπό τε προβατείας	καὶ	ὀνηλασίας; Ἔγωγε. Πότερον δι´ ἄλλο
[10, 28]	ὅ, τι σοι πρακτέον ἐστὶ	καὶ	ὅπως. ~ὃ δὲ ἔλαθέ με
[10, 18]	ἔχει οὕτως, ἀλλὰ καὶ βοῶν	καὶ	ὀρέων, καὶ ὃ μᾶλλον θαυμάσαις
[10, 7]	φεύγειν ὡς ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον;	καὶ	ὅς, Τί οὖν, ἔφη, ποιήσω;
[10, 30]	ὥσπερ οὐ δυνάμενος βλέπων πλανᾶσθαι.	καὶ	ὃς ἀκούσας ἔφη, Σὺ μέν,
[10, 2]	τὸν ἄνθρωπον ὅ, τι πράττοι;	~καὶ	ὃς ἔφη, Ὦ Διόγενες, πορεύομαι
[10, 11]	τούτοις σύμμετρον ἐποίησε τὴν γαστέρα,	καὶ	οὐ δεῖται πλείονος τροφῆς ὁ
[10, 18]	ἔστι χρῆσις ὅπου ζημία πρόσεστι.	καὶ	οὐ μόνον περὶ κυνῶν καὶ
[10, 9]	πέφυκεν ἀμελεῖν αὑτῶν τὰ ἀνδράποδα	καὶ	οὐ προσέχειν ἐν ταῖς νόσοις,
[10, 10]	διακόνων μᾶλλον τῶν πενήτων τε	καὶ	οὐκ ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην. καὶ
[10, 29]	γὰρ ὅτι τῇ μητρὶ συνεγένετο	καὶ	παῖδές εἰσιν αὐτῷ ἐξ ἐκείνης·
[10, 20]	οὐκ ὢν αὐλητικὸς ἐθέλοι χρῆσθαι	καὶ	παριὼν εἰς τὰ θέατρα αὐλεῖν,
[10, 25]	ἔθρεψεν. ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἀπώλετο	καὶ	πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ, διότι
[10, 15]	ᾧ δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι	καὶ	πᾶσι τοῖς αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι
[10, 31]	εἶναι καὶ διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα	καὶ	πείσαντα τοὺς ἄλλους Θηβαίους τοῦτο,
[10, 14]	κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ πλείονας βλάβας	καὶ	πλείω κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ
[10, 16]	καὶ ἥδιον, καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει	καὶ	πλέον ἰσχύει καὶ ζῇ χρόνον
[10, 7]	ἀργὸν ὄντα καὶ ἀμαθῆ τρέφων	καὶ	ποιῶν ὅτι κάκιστον; ἡ γὰρ
[10, 5]	ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς	καὶ	πόλεις ὅλαι, οἱ μὲν ὑπὸ
[10, 15]	δουλεύσεις καὶ λυπήσῃ δι´ αὐτὰ	καὶ	πολλὰ πονήσεις μάτην καὶ διατελέσεις
[10, 11]	πολλοὶ πόδες καὶ πολλαὶ χεῖρες	καὶ	πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ τινὶ προσγένωνται,
[10, 11]	τρόπον, οὕτως ὅταν πολλοὶ πόδες	καὶ	πολλαὶ χεῖρες καὶ πολλαὶ γαστέρες
[10, 23]	ἀσαφῆ τὰ τῶν χρησμῶν ἐστιν	καὶ	πολλοὺς ἤδη ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν
[10, 21]	τὸν ἥλιον περὶ πάντων ἐπερωτῶν.	~Καὶ	πότερον ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα ὧν
[10, 5]	χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν αὐτόν.	~καὶ	πότερον οἴει πλείους ὑπὸ κυνῶν
[10, 31]	ἡ ἀμαθία ἐστίν. ταύτην οὖν	καὶ	πρότερον διαφθεῖραι τοὺς Βοιωτοὺς καὶ
[10, 27]	οὖν, ἐάν μοι πεισθῇς, φυλάξῃ,	καὶ	πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα
[10, 21]	χρῆσθαι δύναται, οὐ γιγνώσκων αὑτόν;	Καὶ	πῶς; εἶπεν. Ὁ γὰρ ἄνθρωπον
[10, 28]	ἡμέραν ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς	καὶ	σοὶ μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν δὲ
[10, 26]	πλουσίου καὶ τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος	καὶ	Σόλωνι συγγενομένου καὶ ἄλλοις παμπόλλοις
[10, 22]	Ἔοικεν. Εἷς ἄρα τῶν πάντων	καὶ	σὺ εἴης ἄν; Πῶς γὰρ
[10, 8]	αὐτόματον λυθῇ, πάλιν ἐπιδεῖς τε	καὶ	σφίγγεις τὸν πόδα; καὶ γὰρ
[10, 12]	θεραπεύειν, ὁρῶσα οἰκέτην ἔνδον τρεφόμενον,	καὶ	τὰ μὲν ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ
[10, 1]	μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι,	καὶ	τὰ μὲν κελεύουσι, τὰ δὲ
[10, 16]	~οὐχ ὁρᾷς τὰ θηρία ταῦτα	καὶ	τὰ ὄρνεα, ὅσῳ ζῇ τῶν
[10, 19]	καταγέλαστος, πρὸς τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι	καὶ	τὴν κιθάραν διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς
[10, 23]	Σκάμανδρον παρ´ ἐκείνοις Ξάνθον καλεῖσθαι,	καὶ	τὴν κύμινδιν τὸ ὄρνεον χαλκίδα,
[10, 29]	αὐτῶν πατήρ ἐστι καὶ ἀδελφὸς	καὶ	τῆς αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ καὶ
[10, 7]	ὅτι κάκιστον; ἡ γὰρ ἀργία	καὶ	τὸ σχολὴν ἄγειν ἀπόλλυσι πάντων
[10, 27]	συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι.	καί	τοι μὴ νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα
[10, 26]	~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ παῖς εἴη.	καὶ	τοίνυν τὰ περὶ Κροῖσον ἀκήκοας
[10, 4]	ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ πράγματα ἔχουσι	καὶ	τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ
[10, 4]	ἄνθρωποι βλαβεροί εἰσι τοῖς ἔχουσι	καὶ	τοῖς χρωμένοις, ἐάν τε Φρύγες
[10, 2]	ἄπειμι· ἴσως γὰρ ἂν εὕροιμι	καὶ	τὸν παῖδα. καὶ ὁ Διογένης
[10, 23]	τὴν κύμινδιν τὸ ὄρνεον χαλκίδα,	καὶ	τόπον τινὰ πρὸ τῆς πόλεως,
[10, 26]	εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου	καὶ	τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ Σόλωνι
[10, 10]	ἀπιέναι, χεῖρας δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι	καὶ	τοῦ ἄλλου σώματος ἐπιμελεῖσθαι, ὀφθαλμοὺς
[10, 20]	αὐτός τε δώσει δίκην βαλλόμενος	καὶ	τοὺς αὐλοὺς ἂν προσέτι συντρίψειεν;
[10, 20]	τὴν ναῦν αὑτόν τε ἀπολέσειεν	καὶ	τοὺς ἐμπλέοντας; τί δέ; ἡ
[10, 5]	ἕνα τὸν Ἀκταίωνά φασιν ἀπολέσθαι,	καὶ	τούτων μανέντων· ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων
[10, 9]	τῶν οἰκετῶν καὶ δεόμενοι ἰατρῶν	καὶ	τῶν ἄλλων {τῶν} παραμενούντων; καὶ
[10, 13]	ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι	{καὶ}	τῶν πατέρων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς
[10, 11]	μέτρον ἑκάστῳ ἱκανώτατον καὶ ἄριστον	καὶ	ὑγιέστατον. ὥσπερ οὖν ἡ χεὶρ
[10, 29]	καὶ τῆς αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ	καὶ	υἱός. ~οἱ δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ
[10, 13]	παῖδες καὶ ἀργότεροί τε γίγνονται	καὶ	ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν τοῦ διακονοῦντος,
[10, 5]	τινῶν καλουμένων, οἱ δέ τινες	καὶ	ὑπὸ υἱέων καὶ ἀδελφῶν καὶ
[10, 22]	ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ παντὶ μεῖζον	καὶ	χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι. ~τί
[10, 4]	ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ αὐτοὶ ἀποδημοῦντες	καὶ	χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως λάβωσιν αὐτόν.
[10, 11]	πόδες καὶ πολλαὶ χεῖρες καὶ	πολλαὶ	γαστέρες ἀνθρώπῳ τινὶ προσγένωνται, μὰ
[10, 11]	οὕτως ὅταν πολλοὶ πόδες καὶ	πολλαὶ	χεῖρες καὶ πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ
[10, 5]	ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς καὶ πόλεις	ὅλαι,	οἱ μὲν ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ
[10, 10]	τὸ πρᾶγμα ὅμοιον τοῖς ἰούλοις·	οἶμαι	γάρ σε εἰδέναι· καὶ γὰρ
[10, 28]	ἤδη μαντεύσῃ. ~ἐγὼ μὲν γὰρ	οἶμαί	σε μηδὲν δεήσεσθαι μαντείας νοῦν
[10, 13]	μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην,	ἀποδώσομαι	αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ αἰσχύνῃ,
[10, 2]	~καὶ ὃς ἔφη, Ὦ Διόγενες,	πορεύομαι	εἰς Δελφοὺς τῷ θεῷ χρησόμενος.
[10, 16]	μὴ ἀπὸ τύχης ἐμπέσῃ μοι.	Ναὶ	μὰ Δία, εἶπεν ὁ Διογένης,
[10, 31]	σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν εἶναι καὶ	διαπεφευγέναι	τὴν Σφίγγα καὶ πείσαντα τοὺς
[10, 31]	καὶ νῦν, οὐδὲν αὐτοὺς ἐῶσαν	εἰδέναι,	ἅτε ἀνθρώπων ἀμαθεστάτους. τοὺς μὲν
[10, 1]	ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι οὐκ ἀμελὲς	εἰδέναι	αὐτοῖς τὰ περὶ τῶν φίλων,
[10, 10]	τοῖς ἰούλοις· οἶμαι γάρ σε	εἰδέναι·	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους πόδας
[10, 24]	ἔχρησεν οὖν μὴ γεννᾶν, ἢ	ἐκτιθέναι	γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ ἀνόητος ἦν
[10, 2]	χρησόμενος. μέλλων δὲ διὰ Βοιωτῶν	ἰέναι,	ὁ γὰρ παῖς με ὁ
[10, 10]	ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας μέν, ὥστε	ἀπιέναι,	χεῖρας δέ, ὥστε ἐργάζεσθαι καὶ
[10, 5]	πότερον οἴει πλείους ὑπὸ κυνῶν	βλαβῆναι	πονηρῶν ἢ ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ
[10, 6]	μέγα κέρδος, ὅτῳ ἂν συμβῇ	ἀπαλλαγῆναι	κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ τοῦτον
[10, 16]	προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε δηχθῆναι ἢ	λακτισθῆναι.	~Ταῦτα μὲν ἔασον· ἀλλὰ τῷ
[10, 16]	μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε	δηχθῆναι	ἢ λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν ἔασον·
[10, 23]	ἢ δωρίζειν; ἢ τὴν αὐτὴν	εἶναι	διάλεκτον ἀνθρώπων καὶ θεῶν; ἀλλὰ
[10, 21]	ἦ οὖν δοκεῖ σοι ὁμοία	εἶναι	ἡ ὄνου χρῆσις τῇ ἵππου;
[10, 31]	δὲ Οἰδίποδα, σοφώτατον ἡγησάμενον αὑτὸν	εἶναι	καὶ διαπεφευγέναι τὴν Σφίγγα καὶ
[10, 26]	ζῶν. ἢ σὺ οἴει φρονιμώτερος	εἶναι	Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω πλουσίου καὶ
[10, 4]	σοῦ, σὺ δὲ ἐκεῖνον πονηρὸν	εἶναι	λέγων ζητεῖς, δῆλον ὅτι βλάπτεσθαι
[10, 7]	δὲ ἴσως οἴει μικρὸν ἀδίκημα	εἶναι,	ὃς ἄνθρωπον ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´
[10, 31]	ἂν ἀμαθεῖς ὄντες πεισθῶσι σοφοὶ	εἶναι,	οὗτοι πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν
[10, 10]	ἡ φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν	εἶναι	πρὸς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν; πόδας
[10, 22]	μεῖζον καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν	εἶναι.	~τί δέ; νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα
[10, 27]	ὡς συμβουλεύσαντος ἐκείνου τὴν μητέρα	ἀποκτεῖναι.	καί τοι μὴ νόμιζε τὸν
[10, 31]	ἀκήκοας ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν ἐκέλευσε	γνῶναι	ἡ Σφίγξ; ὁ δὲ ἄνθρωπον
[10, 27]	πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ πρότερον προθυμήσῃ	γνῶναι	σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν δοκῇ
[10, 27]	Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι ἢ αἰσχρὸν	προστάξαι	τοῖς ἐρωτῶσιν αὐτόν. ἀλλ´ ὅπερ
[10, 9]	οὐχ αὑτούς· οἱ δὲ μαστιγοῦντες	ὁσημέραι,	ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι διώκοντες
[10, 31]	ἐστίν. ταύτην οὖν καὶ πρότερον	διαφθεῖραι	τοὺς Βοιωτοὺς καὶ νῦν, οὐδὲν
[10, 17]	ἀπαγορεύω σοι θεῷ χρῆσθαι, εἰ	δύνασαι;	οὐ τοῦτο ἔφην, ἀλλ´ ὅτι
[10, 29]	δέον ἴσως κρύπτειν τοῦτο ἢ	ποιῆσαι	νόμιμον τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον μὲν
[10, 9]	φεύγοντας. καὶ γάρ τοι οὔτε	ἀποδημῆσαι	δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς,
[10, 15]	χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ πρὸ τοῦ	φρονῆσαι	ζητήσεις ἀργύριον ἢ γῆν ἢ
[10, 14]	πλέον. εἰ δὲ καὶ δυνήσῃ	ἐξαπατῆσαί	τινα κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται τοῦ
[10, 30]	τῶν ὄνων οὐδείς, οὐδὲ οἱ	Πέρσαι·	καίτοι δοκοῦσι τῶν κατὰ τὴν
[10, 17]	αὖ βιάζοιτο, κακὸν ἄν τι	ἀπολαῦσαι	πρότερον ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί
[10, 21]	ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα ὧν χρὴ	καταδῦσαι	τὸν ἥλιον ἢ βαδίζοντα μάτην;
[10, 1]	τι μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα τοῦ	συμβουλεῦσαι,	καὶ τὰ μὲν κελεύουσι, τὰ
[10, 31]	πάντων μάλιστα· ~μόνον γοῦν αὐτὸν	λῦσαι	τὸ αἴνιγμα τῆς Σφιγγός. καὶ
[10, 25]	ἦν ὁ Λάϊος ὥστε ἀμφότερα	παρακοῦσαι	τοῦ θεοῦ· καὶ γὰρ ἐγέννησε
[10, 16]	χρόνον ἕκαστον αὐτῶν ὅσον πλεῖστον	δύναται,	καίτοι οὔτε χεῖρας ἔχοντα οὔτε
[10, 11]	καὶ μηδὲ τοῖς ἄλλοις χρῆσθαι	δύναται	κατὰ τρόπον, οὕτως ὅταν πολλοὶ
[10, 21]	Ἔστιν οὖν ὃς αὑτῷ χρῆσθαι	δύναται,	οὐ γιγνώσκων αὑτόν; Καὶ πῶς;
[10, 11]	μὰ Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος οὗτος	γίγνεται	πρὸς οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει
[10, 14]	δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος οὐκ	αἰσθήσεται	τοῦ ἀνθρώπου τῆς πονηρίας, τὸ
[10, 12]	αὐτὴ ἀργήσει, μᾶλλον δὲ σοῦ	ἐπιμελήσεται.	~καὶ μὴν ὅπου οἰκέτης ἐστίν,
[10, 18]	Εἰκός γε. Οὐκ ἄρα οὐδὲ	χρήσεται	αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι χρῆσις
[10, 18]	πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι	ζημιώσεται	ἀπ´ αὐτῶν; Εἰκός γε. Οὐκ
[10, 18]	τινος χρῆται ἐκείνῳ ὑφ´ οὗ	βλάπτεται;	Οὐ γάρ. Οὔκουν καὶ ὁ
[10, 7]	διαφθειρόμενος, καὶ ἀπέδρα δικαίως, ἵν´	ἐργάζηται	δῆλον ὅτι καὶ μὴ σχολάζων
[10, 7]	καθεύδων καὶ ἐσθίων χείρων ἀεὶ	γίγνηται.	σὺ δὲ ἴσως οἴει μικρὸν
[10, 18]	ἄρα τῶν βλαπτομένων ἀπό τινος	χρῆται	ἐκείνῳ ὑφ´ οὗ βλάπτεται; Οὐ
[10, 12]	ἐγρηγορὼς ὁ παῖς κακόν τι	ἐργάσηται.	πάντα δὴ ταῦτα δεῖ σε
[10, 4]	πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα μὴ	βλάπτηται	ὑπὸ σοῦ, σὺ δὲ ἐκεῖνον
[10, 11]	ἐποίησε τὴν γαστέρα, καὶ οὐ	δεῖται	πλείονος τροφῆς ὁ ἄνθρωπος ἢ
[10, 11]	καὶ ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀνάπηρος	καλεῖται	τρόπον τινὰ ᾧ ἂν ἔξωθεν
[10, 9]	καὶ γάρ τοι οὔτε ἀποδημῆσαι	δύνανται	ῥᾳδίως, ὁπόταν δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε
[10, 6]	ἐμοὶ οὐδὲν ἔπραττεν ὅσα δοῦλοι	ἐργάζονται,	ἀργὸς δὲ ὢν ἔνδον ἐτρέφετο,
[10, 30]	τὸν Οἰδίπουν· οἱ δὲ Ἕλληνες	οἴονται	οὐκ εὐτυχῆ μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον,
[10, 13]	γιγνόμενοι παῖδες καὶ ἀργότεροί τε	γίγνονται	καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος μὲν τοῦ
[10, 13]	μὴν ὅπου οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς	διαφθείρονται	οἱ γιγνόμενοι παῖδες καὶ ἀργότεροί
[10, 27]	ἐπιχειροῦντες, οὐχ αὑτούς, ἀλλ´ ἐκεῖνον	αἰτιῶνται.	σὺ οὖν, ἐάν μοι πεισθῇς,
[10, 11]	καὶ πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ τινὶ	προσγένωνται,	μὰ Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος οὗτος
[10, 14]	ἀνάγκη αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν	ἔσται	σοι πλέον. εἰ δὲ καὶ
[10, 14]	δὲ τούτοις, ἐάν τις ἱμάτιον	ἀποδῶται	κίβδηλον ἢ σκεῦος ἢ κτῆνος
[10, 5]	εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι ἀπολώλασι καὶ	ἰδιῶται	καὶ βασιλεῖς καὶ πόλεις ὅλαι,
[10, 3]	δὲ καὶ γενόμενος ἡγεῖτο πονηρόν·	εἰ	γὰρ ἀγαθὸν ἡγεῖτο, οὐκ ἄν
[10, 17]	χρῆσθαι ἂν ἵπποις; Οὐκ ἔμοιγε.	Εἰ	δ´ αὖ βιάζοιτο, κακὸν ἄν
[10, 14]	ὥστε οὐδὲν ἔσται σοι πλέον.	εἰ	δὲ καὶ δυνήσῃ ἐξαπατῆσαί τινα
[10, 17]	γὰρ ἀπαγορεύω σοι θεῷ χρῆσθαι,	εἰ	δύνασαι; οὐ τοῦτο ἔφην, ἀλλ´
[10, 12]	δεῖ σε σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν	εἰ	ἔχεις, τότε μὲν οὐκ ἂν
[10, 16]	Δία, εἶπεν ὁ Διογένης, ὥσπερ	εἰ	λέγοις ὅτι δάκνοντα ἢ λακτίζοντα
[10, 13]	Διόγενες, πένης {τέ} εἰμι καὶ	εἰ	μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην,
[10, 9]	ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ δὲ ἡγούμενα,	εἴ	τι πάθοι, τοὺς δεσπότας ζημιώσεσθαι,
[10, 6]	ζητεῖν τε καὶ ἐπιδιώκειν; ὥσπερ	εἴ	τις ἀπαλλαγὲν νόσημα ἐζήτει καὶ
[10, 20]	ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους; ~τί δέ;	εἴ	τις αὐλοῖς οὐκ ὢν αὐλητικὸς
[10, 31]	ᾤετο λέγειν τὸ ἐρωτώμενον· ὥσπερ	εἴ	τις ἐρωτηθεὶς τί ἐστι Σωκράτης,
[10, 22]	εἰδὼς χρῆσθαι ἀνθρώπῳ οὐ δυνατὸς	εἶ,	ἀνθρώπῳ δὲ χρῆσθαι ἀδύνατος ὢν
[10, 7]	καὶ καθεύδων καὶ ἐσθίων χείρων	ἀεὶ	γίγνηται. σὺ δὲ ἴσως οἴει
[10, 14]	οὗ βλαβήσῃ. οὐ γὰρ δὴ	ἀεί	ποτε τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ τοὺς
[10, 12]	τι ἐργάσηται. πάντα δὴ ταῦτα	δεῖ	σε σκοπεῖν. γυναῖκα τοίνυν εἰ
[10, 6]	συμβῇ ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ	δεῖ	τοῦτον ζητεῖν τε καὶ ἐπιδιώκειν;
[10, 11]	οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον τυγχάνει ὧν	δεῖ	τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ ἔλαττον
[10, 2]	καὶ ὁ Διογένης εἶπεν, ὥσπερ	εἰώθει,	σπουδάσας, Ἔπειτα, καταγέλαστε, ἐπιχειρεῖς θεῷ
[10, 7]	ἀεὶ γίγνηται. σὺ δὲ ἴσως	οἴει	μικρὸν ἀδίκημα εἶναι, ὃς ἄνθρωπον
[10, 5]	ὅπως λάβωσιν αὐτόν. ~καὶ πότερον	οἴει	πλείους ὑπὸ κυνῶν βλαβῆναι πονηρῶν
[10, 26]	ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν. ἢ σὺ	οἴει	φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου, ἀνδρὸς οὕτω
[10, 7]	μικρὸν ἀδίκημα εἶναι, ὃς ἄνθρωπον	ποιεῖ	πονηρότερον, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦτον δεῖν
[10, 22]	οὐκ ἂν ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι;	Δοκεῖ	μοι. Ἤδη οὖν ἀκήκοας τὸ
[10, 18]	χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου;	Δοκεῖ	μοι. Οὐδεὶς ἄρα τῶν βλαπτομένων
[10, 21]	ἀπὸ τῶν μειζόνων. ἦ οὖν	δοκεῖ	σοι ὁμοία εἶναι ἡ ὄνου
[10, 17]	οὐκ ἔστιν ἔμπειρος ἵππων χρήσεως,	δοκεῖ	σοι οὗτος χρῆσθαι ἂν ἵπποις;
[10, 2]	δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ οὐ	δοκεῖ	σοι τοῦτο ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν
[10, 14]	δὴ ἀεί ποτε τὸ ἀργύριον	ὠφελεῖ	τοὺς κτησαμένους, ἀλλὰ πολλῷ πλείονας
[10, 11]	γίγνεται πρὸς οὐδὲν οὐδὲ μᾶλλον	τυγχάνει	ὧν δεῖ τυγχάνειν αὐτόν, ἀλλὰ
[10, 16]	δὲ καὶ ἥδιον, καὶ μᾶλλον	ὑγιαίνει	καὶ πλέον ἰσχύει καὶ ζῇ
[10, 18]	ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί δέ; ὅστις	ἀγνοεῖ	χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς ἂν εἴη
[10, 18]	Οὐκ ἄρα οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς,	ἐπεὶ	οὐκ ἔστι χρῆσις ὅπου ζημία
[10, 23]	ἀνθρώπων καὶ θεῶν; ἀλλὰ τοσοῦτον	διαφέρει	ὥστε τὸν ποταμὸν τὸν ἐν
[10, 20]	ἡ δόρατος χρῆσις ἢ ἀσπίδος	συμφέρει	τοῖς δειλοῖς καὶ ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´
[10, 28]	μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός τε	ἔσει.	καὶ ζῆν ὀρθῶς οὐ δυνήσῃ
[10, 12]	νῦν δὲ ἧττον μὲν αὐτὴ	ἀργήσει,	μᾶλλον δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται. ~καὶ
[10, 11]	ἡ πλείονας δακτύλους ἔχουσα τῶν	φύσει	γιγνομένων, καὶ ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος
[10, 20]	θέατρα αὐλεῖν, οὐκ αὐτός τε	δώσει	δίκην βαλλόμενος καὶ τοὺς αὐλοὺς
[10, 4]	κύνα μὲν οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος	ζητεῖ	ἀποδράντα, οἱ δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν,
[10, 6]	ὥσπερ εἴ τις ἀπαλλαγὲν νόσημα	ἐζήτει	καὶ ἐβούλετο ἀναλαβεῖν εἰς τὸ
[10, 29]	μὲν πᾶσιν ἐποίησε φανερόν, ἔπειτα	ἠγανάκτει	καὶ ἐβόα μεγάλα, ὅτι τῶν
[10, 22]	Οὔκουν δῆλον ὅτι ὁ θεὸς	κελεύει	πᾶσιν ὡς οὐκ εἰδόσιν αὑτούς;
[10, 16]	καὶ μᾶλλον ὑγιαίνει καὶ πλέον	ἰσχύει	καὶ ζῇ χρόνον ἕκαστον αὐτῶν
[10, 18]	μόνον περὶ κυνῶν καὶ ἵππων	ἔχει	οὕτως, ἀλλὰ καὶ βοῶν καὶ
[10, 16]	πάντων αὐτοῖς τῶν ἄλλων {κακῶν}	ὑπάρχει	μέγιστον ἀγαθόν, ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν.
[10, 22]	τὸ ἐν Δελφοῖς γράμμα τὸ	Γνῶθι	σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον ὅτι
[10, 16]	ἢ λακτίζοντα ἵππον οὐκ ἂν	ζητήσαιμι·	ἐὰν μέντοι περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν,
[10, 13]	Ἀλλ´, ὦ Διόγενες, πένης {τέ}	εἰμι	καὶ εἰ μὴ συμφέροι κεκτῆσθαι
[10, 2]	πορευόμενος ἀπέδρα, νῦν ἐπὶ Κορίνθου	ἄπειμι·	ἴσως γὰρ ἂν εὕροιμι καὶ
[10, 2]	Κορίνθου ἄπειμι· ἴσως γὰρ ἂν	εὕροιμι	καὶ τὸν παῖδα. καὶ ὁ
[10, 12]	~σὺ δέ, ἔφη, νῦν μὲν	ἑνὶ	ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν, τότε δὲ
[10, 1]	Ἀθήναζε συνέβαλε κατὰ τὴν ὁδὸν	ἑνὶ	τῶν γνωρίμων, καὶ ἤρετο ποῖ
[10, 11]	χεῖρες καὶ πολλαὶ γαστέρες ἀνθρώπῳ	τινὶ	προσγένωνται, μὰ Δί´ οὐκ ἰσχυρότερος
[10, 18]	εἴη χρῆσθαι; ἢ οὐ τό	τινι	χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου;
[10, 25]	διότι ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε τῷ	Ἀπόλλωνι	χρῆσθαι. μὴ γὰρ ταῦτα ἀκούσας
[10, 26]	καὶ τοσούτων ἀνθρώπων ἄρχοντος καὶ	Σόλωνι	συγγενομένου καὶ ἄλλοις παμπόλλοις σοφισταῖς;
[10, 8]	πόδα; καὶ γὰρ δὴ ὥσπερ	οἱ	ἀνυπόδητοι ἐνίοτε ῥᾷον βαδίζουσι τῶν
[10, 13]	ὅπου οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται	οἱ	γιγνόμενοι παῖδες καὶ ἀργότεροί τε
[10, 30]	αὐτῆς γυναικὸς ἀνὴρ καὶ υἱός.	~οἱ	δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ
[10, 30]	ἁπάντων ἀνθρώπων ἀποφαίνεις τὸν Οἰδίπουν·	οἱ	δὲ Ἕλληνες οἴονται οὐκ εὐτυχῆ
[10, 4]	οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος ζητεῖ ἀποδράντα,	οἱ	δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν ἐπανέλθῃ·
[10, 9]	τοὺς δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς·	οἱ	δὲ μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ
[10, 5]	δὲ ὑπὸ φίλων τινῶν καλουμένων,	οἱ	δέ τινες καὶ ὑπὸ υἱέων
[10, 5]	ὅλαι, οἱ μὲν ὑπὸ οἰκετῶν,	οἱ	δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων,
[10, 5]	δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ δορυφόρων,	οἱ	δὲ ὑπὸ φίλων τινῶν καλουμένων,
[10, 24]	ἀλλὰ μὴ ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ	οἱ	δύο ἢ τρία Περσικὰ εἰδότες
[10, 1]	ἀκούσαντες μόνον ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ	οἱ	ἰατροὶ ἀνακρίνουσι τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ
[10, 4]	ὑπ´ αὐτοῦ βουλόμενος; ἢ οὐχ	οἱ	κακοὶ ἄνθρωποι βλαβεροί εἰσι τοῖς
[10, 30]	οὐκ ἀγανακτοῦσιν ἐπὶ τούτοις οὐδὲ	οἱ	κύνες οὐδὲ τῶν ὄνων οὐδείς,
[10, 9]	τοὺς πλουσίους, ὁπόσα πράγματα ἔχουσιν,	οἱ	μὲν θεραπεύοντες τοὺς νοσοῦντας τῶν
[10, 5]	καὶ βασιλεῖς καὶ πόλεις ὅλαι,	οἱ	μὲν ὑπὸ οἰκετῶν, οἱ δὲ
[10, 30]	οὐδὲ τῶν ὄνων οὐδείς, οὐδὲ	οἱ	Πέρσαι· καίτοι δοκοῦσι τῶν κατὰ
[10, 1]	ἤρετο ποῖ ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ	οἱ	πολλοὶ τὰ τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι
[10, 23]	τινὰ πρὸ τῆς πόλεως, ὃν	οἱ	Τρῶες ἐκάλουν Βατίειαν, τοὺς θεοὺς
[10, 9]	τὸ δὲ ἡγούμενα, εἴ τι	πάθοι,	τοὺς δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ αὑτούς·
[10, 4]	τε Φρύγες ὦσιν ἐάν τε	Ἀθηναῖοι,	ἐάν τε ἐλεύθεροι ἐάν τε
[10, 4]	αὐτοῦ βουλόμενος; ἢ οὐχ οἱ	κακοὶ	ἄνθρωποι βλαβεροί εἰσι τοῖς ἔχουσι
[10, 25]	οὐκ ἂν ἐξέθηκεν. ὁ δὲ	οἴκοι	τραφεὶς οὐκ ἂν ἀπέκτεινε τὸν
[10, 20]	τις αὐλοῖς οὐκ ὢν αὐλητικὸς	ἐθέλοι	χρῆσθαι καὶ παριὼν εἰς τὰ
[10, 9]	μαστιγοῦντες ὁσημέραι, ἕτεροι δὲ δεσμεύοντες,	ἄλλοι	διώκοντες φεύγοντας. καὶ γάρ τοι
[10, 11]	δύναται κατὰ τρόπον, οὕτως ὅταν	πολλοὶ	πόδες καὶ πολλαὶ χεῖρες καὶ
[10, 1]	ποῖ ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ οἱ	πολλοὶ	τὰ τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι ὅτι
[10, 8]	βαδίζουσι τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως	πολλοὶ	χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον ζῶσι καὶ
[10, 6]	παρ´ ἐμοὶ οὐδὲν ἔπραττεν ὅσα	δοῦλοι	ἐργάζονται, ἀργὸς δὲ ὢν ἔνδον
[10, 4]	ἐάν τε ἐλεύθεροι ἐάν τε	δοῦλοι;	καίτοι κύνα μὲν οὐδεὶς κακὸν
[10, 7]	ἔφη, ποιήσω; οὐ γὰρ ἔστι	μοι	ἄλλος οἰκέτης. ~Τί δέ, ἔφη,
[10, 22]	οὐδὲ σὺ γιγνώσκεις αὑτόν; Οὔ	μοι	δοκῶ. Σεαυτὸν δὲ ἀγνοῶν ἄνθρωπον
[10, 16]	ὅτι ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ	μοι	ἐάσειν, ὦ Διόγενες, τὸν οἰκέτην,
[10, 22]	ἂν ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ	μοι.	Ἤδη οὖν ἀκήκοας τὸ ἐν
[10, 16]	ἐάνπερ μὴ ἀπὸ τύχης ἐμπέσῃ	μοι.	Ναὶ μὰ Δία, εἶπεν ὁ
[10, 18]	ὠφελεῖσθαί ἐστιν ἀπ´ ἐκείνου; Δοκεῖ	μοι.	Οὐδεὶς ἄρα τῶν βλαπτομένων ἀπό
[10, 27]	ἐκεῖνον αἰτιῶνται. σὺ οὖν, ἐάν	μοι	πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ πρότερον προθυμήσῃ
[10, 6]	ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν ἢ	ἐμοὶ	ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν ἠδίκεις
[10, 6]	με· ὃς ἔργον μὲν παρ´	ἐμοὶ	οὐδὲν ἔπραττεν ὅσα δοῦλοι ἐργάζονται,
[10, 9]	τοὺς νοσοῦντας τῶν οἰκετῶν καὶ	δεόμενοι	ἰατρῶν καὶ τῶν ἄλλων {τῶν}
[10, 13]	οἰκέτης ἐστίν, εὐθὺς διαφθείρονται οἱ	γιγνόμενοι	παῖδες καὶ ἀργότεροί τε γίγνονται
[10, 1]	οἱ πολλοὶ τὰ τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν,	ἐπιδεικνύμενοι	ὅτι οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς
[10, 10]	γάρ σε εἰδέναι· καὶ γὰρ	ἐκεῖνοι	μυρίους πόδας ἔχοντες βραδύτατοί εἰσι
[10, 1]	ἑνὶ τῶν γνωρίμων, καὶ ἤρετο	ποῖ	ἄπεισιν, οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ
[10, 31]	ἐστι Σωκράτης, ὁ δὲ μηδὲν	εἴποι	πλέον τοῦ ὀνόματος, ὅτι Σωκράτης.
[10, 4]	βουλόμενος; ἢ οὐχ οἱ κακοὶ	ἄνθρωποι	βλαβεροί εἰσι τοῖς ἔχουσι καὶ
[10, 14]	βλάβας καὶ πλείω κακὰ πεπόνθασιν	ἄνθρωποι	ὑπὸ ἀργυρίου ἢ ὑπὸ πενίας,
[10, 4]	ἢ οὐχ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι	βλαβεροί	εἰσι τοῖς ἔχουσι καὶ τοῖς
[10, 4]	ἐάν τε Ἀθηναῖοι, ἐάν τε	ἐλεύθεροι	ἐάν τε δοῦλοι; καίτοι κύνα
[10, 9]	αὑτούς· οἱ δὲ μαστιγοῦντες ὁσημέραι,	ἕτεροι	δὲ δεσμεύοντες, ἄλλοι διώκοντες φεύγοντας.
[10, 13]	διαφθείρονται οἱ γιγνόμενοι παῖδες καὶ	ἀργότεροί	τε γίγνονται καὶ ὑπερηφανώτεροι, ὄντος
[10, 13]	ἂν αὐτοὶ {μὴ} ὦσι, πολὺ	ἀνδρειότεροι	καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ} τῶν πατέρων
[10, 13]	{μὴ} ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ	ἰσχυρότεροι	{καὶ} τῶν πατέρων εὐθὺς ἐξ
[10, 31]	σοφοὶ εἶναι, οὗτοι πολύ εἰσιν	ἀθλιώτεροι	τῶν ἄλλων ἁπάντων· καὶ ἔστι
[10, 13]	καὶ ἀργότεροί τε γίγνονται καὶ	ὑπερηφανώτεροι,	ὄντος μὲν τοῦ διακονοῦντος, ἔχοντες
[10, 13]	{τέ} εἰμι καὶ εἰ μὴ	συμφέροι	κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν.
[10, 1]	μόνον ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ οἱ	ἰατροὶ	ἀνακρίνουσι τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ τι
[10, 17]	οὐκ ἐᾷς; Ἐγὼ γὰρ ἀπαγορεύω	σοι	θεῷ χρῆσθαι, εἰ δύνασαι; οὐ
[10, 28]	ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ	σοι	μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός τε
[10, 28]	ἑκάστην τὸν Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ	σοὶ	μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν δὲ ἔχων
[10, 21]	τῶν μειζόνων. ἦ οὖν δοκεῖ	σοι	ὁμοία εἶναι ἡ ὄνου χρῆσις
[10, 17]	ἔστιν ἔμπειρος ἵππων χρήσεως, δοκεῖ	σοι	οὗτος χρῆσθαι ἂν ἵπποις; Οὐκ
[10, 14]	αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν ἔσται	σοι	πλέον. εἰ δὲ καὶ δυνήσῃ
[10, 28]	γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ, τι	σοι	πρακτέον ἐστὶ καὶ ὅπως. ~ὃ
[10, 27]	σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν δοκῇ	σοι,	τότε ἤδη μαντεύσῃ. ~ἐγὼ μὲν
[10, 2]	ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι; ἢ οὐ δοκεῖ	σοι	τοῦτο ἐκείνου ἧττον χαλεπὸν καὶ
[10, 5]	ἀνθρώπων φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν	ὅσοι	ἀπολώλασι καὶ ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς
[10, 31]	ἄλλους Θηβαίους τοῦτο, κάκιστα ἀπολέσθαι.	ὅσοι	γὰρ ἂν ἀμαθεῖς ὄντες πεισθῶσι
[10, 27]	ἐκείνου τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι. καί	τοι	μὴ νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν
[10, 9]	ἄλλοι διώκοντες φεύγοντας. καὶ γάρ	τοι	οὔτε ἀποδημῆσαι δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν
[10, 27]	ὅπερ εἶπον, χρῆσθαι τῷ θεῷ	ἀδύνατοι	ὄντες, ἔπειτα ἐπιχειροῦντες, οὐχ αὑτούς,
[10, 10]	γὰρ ἐκεῖνοι μυρίους πόδας ἔχοντες	βραδύτατοί	εἰσι τῶν ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα
[10, 8]	καὶ γὰρ δὴ ὥσπερ οἱ	ἀνυπόδητοι	ἐνίοτε ῥᾷον βαδίζουσι τῶν φαύλως
[10, 14]	ὑπὸ πενίας, ἄλλως τε καὶ	ἀνόητοι	ὄντες. ~οὐκ ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι
[10, 30]	ὄνων οὐδείς, οὐδὲ οἱ Πέρσαι·	καίτοι	δοκοῦσι τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν
[10, 4]	τε ἐλεύθεροι ἐάν τε δοῦλοι;	καίτοι	κύνα μὲν οὐδεὶς κακὸν ἡγούμενος
[10, 16]	ἕκαστον αὐτῶν ὅσον πλεῖστον δύναται,	καίτοι	οὔτε χεῖρας ἔχοντα οὔτε ἀνθρώπου
[10, 16]	ἵππον οὐκ ἂν ζητήσαιμι· ἐὰν	μέντοι	περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε δηχθῆναι
[10, 30]	δοκοῦσι τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν	ἄριστοι.	πρὸς δὲ τούτοις ἐτύφλωσεν αὑτόν·
[10, 1]	Διογένης τὸν ἄνθρωπον ὅ, τι	πράττοι;	~καὶ ὃς ἔφη, Ὦ Διόγενες,
[10, 4]	καὶ τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ	αὐτοὶ	ἀποδημοῦντες καὶ χρήματα ἀναλίσκοντες, ὅπως
[10, 13]	οὗ καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´ ἂν	αὐτοὶ	{μὴ} ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ
[10, 31]	ἀμαθεῖς ὄντες πεισθῶσι σοφοὶ εἶναι,	οὗτοι	πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων
[10, 31]	γὰρ ἂν ἀμαθεῖς ὄντες πεισθῶσι	σοφοὶ	εἶναι, οὗτοι πολύ εἰσιν ἀθλιώτεροι
[10, 22]	δὴ αὑτὸν ἀγνοῶν οὐκ ἂν	ἔχοι	αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι. Ἤδη
[10, 2]	μετ´ ἐμοῦ πορευόμενος ἀπέδρα, νῦν	ἐπὶ	Κορίνθου ἄπειμι· ἴσως γὰρ ἂν
[10, 21]	ἢ βαδίζοντα μάτην; ὁμοίως δ´	ἐπὶ	πάντων σχεδὸν ὅσων ἄπεστιν ἐμπειρία
[10, 19]	παντός; Ἔοικε. Τί δέ; οὐκ	ἐπὶ	τοῖς σκεύεσιν ὁ αὐτὸς λόγος;
[10, 30]	~οἱ δὲ ἀλεκτρυόνες οὐκ ἀγανακτοῦσιν	ἐπὶ	τούτοις οὐδὲ οἱ κύνες οὐδὲ
[10, 26]	παῖς εἴη. καὶ τοίνυν τὰ	περὶ	Κροῖσον ἀκήκοας τὸν Λυδόν, ὃς
[10, 18]	ζημία πρόσεστι. καὶ οὐ μόνον	περὶ	κυνῶν καὶ ἵππων ἔχει οὕτως,
[10, 0]	~ΔΙΟΓΕΝΗΣ Η	ΠΕΡΙ	ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε Διογένης ἐκ
[10, 20]	Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις τὸν ἥλιον	περὶ	πάντων ἐπερωτῶν. ~Καὶ πότερον ἄμεινον,
[10, 29]	ὅπως. ~ὃ δὲ ἔλαθέ με	περὶ	τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν, ὅτι εἰς
[10, 1]	οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς τὰ	περὶ	τῶν φίλων, ἔπειτα ἀκούσαντες μόνον
[10, 29]	ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ ὅτι τῇ	μητρὶ	συνεγένετο καὶ παῖδές εἰσιν αὐτῷ
[10, 5]	φαύλων οὐδὲ εἰπεῖν ἔστιν ὅσοι	ἀπολώλασι	καὶ ἰδιῶται καὶ βασιλεῖς καὶ
[10, 15]	ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι τοῖς αὑτοῦ	πράγμασι	χρῆσθαι καλῶς, ἀλλὰ πρὸ τοῦ
[10, 15]	δυνήσῃ ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ	πᾶσι	τοῖς αὑτοῦ πράγμασι χρῆσθαι καλῶς,
[10, 24]	λέγοντος ἄλλα διανοηθῇς; ὥσπερ οὖν	φασι	Λάϊον ἐκεῖνον, τὸν γενόμενον Χρυσίππου
[10, 4]	οὐχ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι βλαβεροί	εἰσι	τοῖς ἔχουσι καὶ τοῖς χρωμένοις,
[10, 10]	ἐκεῖνοι μυρίους πόδας ἔχοντες βραδύτατοί	εἰσι	τῶν ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα ὅτι
[10, 12]	ἀνθρώπῳ ζητεῖς τροφήν, τότε δὲ	δυσί·	καὶ νῦν μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις,
[10, 18]	Οὐ γάρ. Οὔκουν καὶ ὁ	κυσὶ	πειρώμενος χρῆσθαι ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι
[10, 7]	ἀργία καὶ τὸ σχολὴν ἄγειν	ἀπόλλυσι	πάντων μάλιστα τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους.
[10, 9]	δοκῇ αὐτοῖς, οὔτε μένοντες σχολὴν	ἄγουσι.	~τὸ δὲ πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε
[10, 8]	ὥσπερ οἱ ἀνυπόδητοι ἐνίοτε ῥᾷον	βαδίζουσι	τῶν φαύλως ὑποδεδεμένων, οὕτως πολλοὶ
[10, 30]	οὐδείς, οὐδὲ οἱ Πέρσαι· καίτοι	δοκοῦσι	τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν ἄριστοι.
[10, 1]	ἀνακρίνουσι τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ τι	μέλλουσι	ποιεῖν ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ
[10, 1]	ἀπηλλάγησαν· ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ	ἀνακρίνουσι	τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ τι μέλλουσι
[10, 10]	~τὸ δὲ πάντων γελοιότατον· ἐνίοτε	ἀποροῦσι	διακόνων μᾶλλον τῶν πενήτων τε
[10, 1]	τοῦ συμβουλεῦσαι, καὶ τὰ μὲν	κελεύουσι,	τὰ δὲ ἀπαγορεύουσιν, οὕτως ἀνέκρινεν
[10, 4]	οὐκ ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλὰ πράγματα	ἔχουσι	καὶ τοῖς ξένοις ἐπιστέλλοντες καὶ
[10, 4]	κακοὶ ἄνθρωποι βλαβεροί εἰσι τοῖς	ἔχουσι	καὶ τοῖς χρωμένοις, ἐάν τε
[10, 13]	ὅπου δ´ ἂν αὐτοὶ {μὴ}	ὦσι,	πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι {καὶ}
[10, 8]	οὕτως πολλοὶ χωρὶς οἰκετῶν ῥᾷον	ζῶσι	καὶ ἀλυπότερον τῶν πολλοὺς οἰκέτας
[10, 31]	ὅσοι γὰρ ἂν ἀμαθεῖς ὄντες	πεισθῶσι	σοφοὶ εἶναι, οὗτοι πολύ εἰσιν
[10, 24]	Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας	ἐξαπατῶσι—	σὺ δὲ οὐ δέδοικας μὴ
[10, 31]	τοὺς μὲν οὖν ἄλλους μᾶλλόν	τι	αἰσθάνεσθαι τῆς αὑτῶν ἀνοίας, τὸν
[10, 17]	δ´ αὖ βιάζοιτο, κακὸν ἄν	τι	ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ.
[10, 12]	τῇ οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις μή	τι	αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς,
[10, 20]	διαφθείρων καὶ ἀπορρηγνὺς τοὺς φθόγγους;	~τί	δέ; εἴ τις αὐλοῖς οὐκ
[10, 8]	γὰρ ἔστι μοι ἄλλος οἰκέτης.	~Τί	δέ, ἔφη, ποιήσεις, ὅταν ἄλλα
[10, 21]	ὄνου χρῆσις τῇ ἵππου; Πόθεν;	Τί	δέ; ἡ ἀνθρώπου τῇ θεοῦ;
[10, 20]	τε ἀπολέσειεν καὶ τοὺς ἐμπλέοντας;	τί	δέ; ἡ δόρατος χρῆσις ἢ
[10, 2]	τοῖς οὐ δυναμένοις χρήσασθαι ὀρθῶς;	τί	δὲ καὶ βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς
[10, 23]	καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν εἶναι.	~τί	δέ; νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν
[10, 18]	ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ ἀγαθόν; Ἀληθῆ.	~Τί	δέ; ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν,
[10, 19]	ἀπὸ ἄλλου ζῴου παντός; Ἔοικε.	Τί	δέ; οὐκ ἐπὶ τοῖς σκεύεσιν
[10, 12]	μὴ ἐγρηγορὼς ὁ παῖς κακόν	τι	ἐργάσηται. πάντα δὴ ταῦτα δεῖ
[10, 31]	ἐρωτώμενον· ὥσπερ εἴ τις ἐρωτηθεὶς	τί	ἐστι Σωκράτης, ὁ δὲ μηδὲν
[10, 27]	μὴ νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν	τι	ἢ αἰσχρὸν προστάξαι τοῖς ἐρωτῶσιν
[10, 19]	ὀνηλασίας; Ἔγωγε. Πότερον δι´ ἄλλο	τι	ἢ διότι ἀνάγκη τοὺς μὲν
[10, 17]	ἔασον· ἀλλὰ τῷ θεῷ διὰ	τί	με χρῆσθαι οὐκ ἐᾷς; Ἐγὼ
[10, 1]	ἰατροὶ ἀνακρίνουσι τοὺς ἀσθενοῦντας ὅ	τι	μέλλουσι ποιεῖν ἕνεκα τοῦ συμβουλεῦσαι,
[10, 7]	ἔχθιστον καὶ ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς,	Τί	οὖν, ἔφη, ποιήσω; οὐ γὰρ
[10, 9]	ἀκρατείας, τὸ δὲ ἡγούμενα, εἴ	τι	πάθοι, τοὺς δεσπότας ζημιώσεσθαι, οὐχ
[10, 1]	ὁ Διογένης τὸν ἄνθρωπον ὅ,	τι	πράττοι; ~καὶ ὃς ἔφη, Ὦ
[10, 28]	ἔχων γνώσῃ ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ,	τι	σοι πρακτέον ἐστὶ καὶ ὅπως.
[10, 9]	ἐν ταῖς νόσοις, τὸ μέν	τι	ὑπὸ ἀκρατείας, τὸ δὲ ἡγούμενα,
[10, 14]	ἀποδιδομένου· τυχὸν δὲ εἰς ἄλλο	τι	χρήσῃ λαβὼν ἀφ´ οὗ βλαβήσῃ.
[10, 20]	βαλλόμενος καὶ τοὺς αὐλοὺς ἂν	προσέτι	συντρίψειεν; ὃς δ´ ἂν ἐπιχειρῇ
[10, 16]	οὔτε ἀνθρώπου διάνοιαν; ἀλλ´ ὅμως	ἀντὶ	πάντων αὐτοῖς τῶν ἄλλων {κακῶν}
[10, 22]	ὢν θεῷ ἐπιχειρεῖς, ὃ τῷ	παντὶ	μεῖζον καὶ χαλεπώτερον ἐκείνου ὁμολογοῦμεν
[10, 16]	ἄλλων {κακῶν} ὑπάρχει μέγιστον ἀγαθόν,	ὅτι	ἀκτήμονά ἐστιν. Ἀλλὰ δοκῶ μοι
[10, 31]	ἔλυσε τὸ αἴνιγμα; οὐκ ἀκήκοας	ὅτι	ἄνθρωπον αὐτὸν ἐκέλευσε γνῶναι ἡ
[10, 26]	ἂν ἀπέκτεινε τὸν Λάϊον, ~ἐπιστάμενος	ὅτι	αὐτοῦ παῖς εἴη. καὶ τοίνυν
[10, 4]	πονηρὸν εἶναι λέγων ζητεῖς, δῆλον	ὅτι	βλάπτεσθαι ὑπ´ αὐτοῦ βουλόμενος; ἢ
[10, 16]	ὁ Διογένης, ὥσπερ εἰ λέγοις	ὅτι	δάκνοντα ἢ λακτίζοντα ἵππον οὐκ
[10, 29]	με περὶ τοῦ Οἰδίποδος εἰπεῖν,	ὅτι	εἰς Δελφοὺς μὲν οὐκ ἦλθε
[10, 31]	ἐγὼ δὲ ἤκουσά του λέγοντος	ὅτι	ἡ Σφὶγξ ἡ ἀμαθία ἐστίν.
[10, 7]	ἀπέδρα δικαίως, ἵν´ ἐργάζηται δῆλον	ὅτι	καὶ μὴ σχολάζων τε καὶ
[10, 7]	καὶ ἀμαθῆ τρέφων καὶ ποιῶν	ὅτι	κάκιστον; ἡ γὰρ ἀργία καὶ
[10, 22]	Γνῶθι σαυτόν; Ἔγωγε. Οὔκουν δῆλον	ὅτι	ὁ θεὸς κελεύει πᾶσιν ὡς
[10, 1]	πολλοὶ τὰ τοιαῦτα ἐπερωτῶσιν, ἐπιδεικνύμενοι	ὅτι	οὐκ ἀμελὲς εἰδέναι αὐτοῖς τὰ
[10, 31]	μηδὲν εἴποι πλέον τοῦ ὀνόματος,	ὅτι	Σωκράτης. ἐγὼ δὲ ἤκουσά του
[10, 8]	τοὺς πόδας; ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος	ὅτι	τάχιστα ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν
[10, 29]	τὴν αὑτοῦ ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ	ὅτι	τῇ μητρὶ συνεγένετο καὶ παῖδές
[10, 10]	εἰσι τῶν ἑρπετῶν. οὐκ οἶσθα	ὅτι	τὸ σῶμα ἡ φύσις ἑκάστῳ
[10, 29]	ἔπειτα ἠγανάκτει καὶ ἐβόα μεγάλα,	ὅτι	τῶν αὐτῶν πατήρ ἐστι καὶ
[10, 17]	δύνασαι; οὐ τοῦτο ἔφην, ἀλλ´	ὅτι	χαλεπόν ἐστι, μᾶλλον δὲ ἀδύνατον,
[10, 25]	καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ,	διότι	ἀδύνατος ὢν ἐπεχείρησε τῷ Ἀπόλλωνι
[10, 19]	Πότερον δι´ ἄλλο τι ἢ	διότι	ἀνάγκη τοὺς μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι,
[10, 29]	μεγάλα, ὅτι τῶν αὐτῶν πατήρ	ἐστι	καὶ ἀδελφὸς καὶ τῆς αὐτῆς
[10, 28]	σεαυτοῦ ὅ, τι σοι πρακτέον	ἐστὶ	καὶ ὅπως. ~ὃ δὲ ἔλαθέ
[10, 17]	τοῦτο ἔφην, ἀλλ´ ὅτι χαλεπόν	ἐστι,	μᾶλλον δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ
[10, 31]	ὥσπερ εἴ τις ἐρωτηθεὶς τί	ἐστι	Σωκράτης, ὁ δὲ μηδὲν εἴποι
[10, 7]	οὖν, ἔφη, ποιήσω; οὐ γὰρ	ἔστι	μοι ἄλλος οἰκέτης. ~Τί δέ,
[10, 10]	οὐκ ἐχόντων οὐδένα οἰκέτην. καὶ	ἔστι	τὸ πρᾶγμα ὅμοιον τοῖς ἰούλοις·
[10, 31]	ἀθλιώτεροι τῶν ἄλλων ἁπάντων· καὶ	ἔστι	τοιοῦτον τὸ τῶν σοφιστῶν γένος.
[10, 18]	οὐδὲ χρήσεται αὐτοῖς, ἐπεὶ οὐκ	ἔστι	χρῆσις ὅπου ζημία πρόσεστι. καὶ
[10, 18]	οὐδὲ ὄνῳ ἢ προβάτῳ χρῆσθαι	πάρεστι	τοῖς ἀπείροις. ~ἢ οὐκ οἶσθα
[10, 18]	οὐκ ἔστι χρῆσις ὅπου ζημία	πρόσεστι.	καὶ οὐ μόνον περὶ κυνῶν
[10, 7]	ὃς ἄνθρωπον ποιεῖ πονηρότερον, ἀλλ´	οὐχὶ	τοῦτον δεῖν πάντων μάλιστα φεύγειν