Discours, Par.
[10, 0]	~ΔΙΟΓΕΝΗΣ	Η	ΠΕΡΙ ΟΙΚΕΤΩΝ. ~Ἀπιών ποτε Διογένης
[10, 17]	κακὸν ἄν τι ἀπολαῦσαι πρότερον	ἢ	ἀγαθόν; Ἀληθῆ. ~Τί δέ; ὅστις
[10, 27]	νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι	ἢ	αἰσχρὸν προστάξαι τοῖς ἐρωτῶσιν αὐτόν.
[10, 15]	φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον ἢ γῆν	ἢ	ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος ἢ πλοῖον
[10, 17]	δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι ἢ θεῷ	ἢ	ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν αὑτῷ μὴ
[10, 20]	τί δέ; ἡ δόρατος χρῆσις	ἢ	ἀσπίδος συμφέρει τοῖς δειλοῖς καὶ
[10, 24]	Περσικὰ εἰδότες ῥήματα ἢ Μηδικὰ	ἢ	Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας ἐξαπατῶσι— σὺ
[10, 17]	χρῆσθαι ἢ θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ	ἢ	αὐτὸν αὑτῷ μὴ ἐπιστάμενον· τὸ
[10, 21]	ὧν χρὴ καταδῦσαι τὸν ἥλιον	ἢ	βαδίζοντα μάτην; ὁμοίως δ´ ἐπὶ
[10, 13]	τὸν ἄνθρωπον, πονηρὸν αὐτῷ ἀποδιδόμενος;	ἢ	γὰρ οὐκ ἐρεῖς τἀληθὲς ἢ
[10, 15]	πρὸ τοῦ φρονῆσαι ζητήσεις ἀργύριον	ἢ	γῆν ἢ ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος
[10, 19]	Ἔγωγε. Πότερον δι´ ἄλλο τι	ἢ	διότι ἀνάγκη τοὺς μὲν ἀπείρους
[10, 11]	δεῖται πλείονος τροφῆς ὁ ἄνθρωπος	ἢ	δυνατός ἐστιν αὑτῷ πορίζειν, ἀλλὰ
[10, 23]	δέ; νομίζεις τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν	ἢ	δωρίζειν; ἢ τὴν αὐτὴν εἶναι
[10, 24]	παῖδες. ἔχρησεν οὖν μὴ γεννᾶν,	ἢ	ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω δὲ ἀνόητος
[10, 6]	ὢν ἔνδον ἐτρέφετο, οὐδὲν ποιῶν	ἢ	ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα, ἔφη, οὐδὲν
[10, 19]	κιθάρᾳ χρήσαιτο ἂν ὁ ἄμουσος,	ἢ	ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν εἴη καταγέλαστος,
[10, 15]	ἀργύριον ἢ γῆν ἢ ἀνδράποδα	ἢ	ζεῦγος ἢ πλοῖον ἢ οἰκίαν;
[10, 17]	ἐστι, μᾶλλον δὲ ἀδύνατον, χρῆσθαι	ἢ	θεῷ ἢ ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν
[10, 14]	ὠνήσῃ φαυλότερον, ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς	ἢ	κατὰ σὲ τοῦ ἀποδιδομένου· τυχὸν
[10, 14]	ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον ἢ σκεῦος	ἢ	κτῆνος νοσοῦν τε καὶ ἄχρηστον,
[10, 16]	ὥσπερ εἰ λέγοις ὅτι δάκνοντα	ἢ	λακτίζοντα ἵππον οὐκ ἂν ζητήσαιμι·
[10, 16]	περιτύχω, προσέλθοιμ´ ἄν, ὥστε δηχθῆναι	ἢ	λακτισθῆναι. ~Ταῦτα μὲν ἔασον· ἀλλὰ
[10, 24]	ἢ τρία Περσικὰ εἰδότες ῥήματα	ἢ	Μηδικὰ ἢ Ἀσσύρια τοὺς ἀγνοοῦντας
[10, 15]	ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος ἢ πλοῖον	ἢ	οἰκίαν; οἷς σὺ δουλεύσεις καὶ
[10, 17]	ἄνευ τοῦ ἐπίστασθαι πάντων βλαβερώτατον·	ἢ	ὅστις οὐκ ἔστιν ἔμπειρος ἵππων
[10, 2]	χρῆσθαι, οὐ δυνάμενος ἀνδραπόδῳ χρήσασθαι;	ἢ	οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο ἐκείνου
[10, 13]	ἢ γὰρ οὐκ ἐρεῖς τἀληθὲς	ἢ	οὐ δυνήσῃ ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς
[10, 18]	κυνῶν, δυνατὸς ἂν εἴη χρῆσθαι;	ἢ	οὐ τό τινι χρῆσθαι ὠφελεῖσθαί
[10, 2]	βουλόμενος, εἶπε, ζητεῖς τὸν παῖδα;	ἢ	οὐκ ἦν πονηρός; ~Πάντων γε,
[10, 19]	προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι τοῖς ἀπείροις.	~ἢ	οὐκ οἶσθα τοὺς μέν τινας
[10, 4]	ὅτι βλάπτεσθαι ὑπ´ αὐτοῦ βουλόμενος;	ἢ	οὐχ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι βλαβεροί
[10, 15]	γῆν ἢ ἀνδράποδα ἢ ζεῦγος	ἢ	πλοῖον ἢ οἰκίαν; οἷς σὺ
[10, 29]	ταῦτα, δέον ἴσως κρύπτειν τοῦτο	ἢ	ποιῆσαι νόμιμον τοῖς Θηβαίοις, πρῶτον
[10, 18]	μᾶλλον θαυμάσαις ἄν, οὐδὲ ὄνῳ	ἢ	προβάτῳ χρῆσθαι πάρεστι τοῖς ἀπείροις.
[10, 14]	ἐάν τις ἱμάτιον ἀποδῶται κίβδηλον	ἢ	σκεῦος ἢ κτῆνος νοσοῦν τε
[10, 26]	ἐδέθη καὶ ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν.	ἢ	σὺ οἴει φρονιμώτερος εἶναι Κροίσου,
[10, 23]	τὸν Ἀπόλλωνα ἀττικίζειν ἢ δωρίζειν;	ἢ	τὴν αὐτὴν εἶναι διάλεκτον ἀνθρώπων
[10, 24]	ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ οἱ δύο	ἢ	τρία Περσικὰ εἰδότες ῥήματα ἢ
[10, 5]	πλείους ὑπὸ κυνῶν βλαβῆναι πονηρῶν	ἢ	ὑπ´ ἀνθρώπων; ὑπὸ μέν γε
[10, 14]	κακὰ πεπόνθασιν ἄνθρωποι ὑπὸ ἀργυρίου	ἢ	ὑπὸ πενίας, ἄλλως τε καὶ
[10, 21]	γενέσθαι εἰκὸς ἀπὸ τῶν μειζόνων.	ἦ	οὖν δοκεῖ σοι ὁμοία εἶναι
[10, 31]	του λέγοντος ὅτι ἡ Σφὶγξ	ἡ	ἀμαθία ἐστίν. ταύτην οὖν καὶ
[10, 21]	τῇ ἵππου; Πόθεν; Τί δέ;	ἡ	ἀνθρώπου τῇ θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ
[10, 7]	τρέφων καὶ ποιῶν ὅτι κάκιστον;	ἡ	γὰρ ἀργία καὶ τὸ σχολὴν
[10, 20]	καὶ τοὺς ἐμπλέοντας; τί δέ;	ἡ	δόρατος χρῆσις ἢ ἀσπίδος συμφέρει
[10, 21]	οὖν δοκεῖ σοι ὁμοία εἶναι	ἡ	ὄνου χρῆσις τῇ ἵππου; Πόθεν;
[10, 11]	οὖν ἡ χεὶρ ἀσθενεστέρα ἐστὶν	ἡ	πλείονας δακτύλους ἔχουσα τῶν φύσει
[10, 31]	δὲ ἤκουσά του λέγοντος ὅτι	ἡ	Σφὶγξ ἡ ἀμαθία ἐστίν. ταύτην
[10, 31]	ὅτι ἄνθρωπον αὐτὸν ἐκέλευσε γνῶναι	ἡ	Σφίγξ; ὁ δὲ ἄνθρωπον μὲν
[10, 10]	οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ σῶμα	ἡ	φύσις ἑκάστῳ ἐποίησεν ἱκανὸν εἶναι
[10, 11]	ἄριστον καὶ ὑγιέστατον. ὥσπερ οὖν	ἡ	χεὶρ ἀσθενεστέρα ἐστὶν ἡ πλείονας
[10, 6]	οὐ μέγα κέρδος, ὅτῳ ἂν	συμβῇ	ἀπαλλαγῆναι κακοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ δεῖ
[10, 12]	μὲν σαυτὸν νοσηλεύσεις, ἐὰν ἄρα	συμβῇ	τις ἀσθένεια, τότε δὲ ἀνάγκη
[10, 14]	ἀφ´ οὗ βλαβήσῃ. οὐ γὰρ	δὴ	ἀεί ποτε τὸ ἀργύριον ὠφελεῖ
[10, 22]	ἀνθρώπῳ χρῆσθαι. Ἀδύνατος γάρ. ~Ὁ	δὴ	αὑτὸν ἀγνοῶν οὐκ ἂν ἔχοι
[10, 23]	θεοὺς σῆμα Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν	δὴ	καὶ ἀσαφῆ τὰ τῶν χρησμῶν
[10, 28]	μαντείας νοῦν ἔχοντα. καὶ γὰρ	δὴ	ὅρα, ἐάν σε κελεύσῃ γράφειν
[10, 12]	παῖς κακόν τι ἐργάσηται. πάντα	δὴ	ταῦτα δεῖ σε σκοπεῖν. γυναῖκα
[10, 8]	σφίγγεις τὸν πόδα; καὶ γὰρ	δὴ	ὥσπερ οἱ ἀνυπόδητοι ἐνίοτε ῥᾷον
[10, 23]	τῶν χρησμῶν ἐστιν καὶ πολλοὺς	ἤδη	ἐξηπάτηκεν. ~Ὁμήρῳ μὲν οὖν ἀσφαλὲς
[10, 27]	φρονήσας, ἐὰν δοκῇ σοι, τότε	ἤδη	μαντεύσῃ. ~ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαί
[10, 22]	ἔχοι αὑτῷ χρῆσθαι; Δοκεῖ μοι.	Ἤδη	οὖν ἀκήκοας τὸ ἐν Δελφοῖς
[10, 16]	ταῦτα καὶ τὰ ὄρνεα, ὅσῳ	ζῇ	τῶν ἀνθρώπων ἀλυπότερον, πρὸς δὲ
[10, 16]	ὑγιαίνει καὶ πλέον ἰσχύει καὶ	ζῇ	χρόνον ἕκαστον αὐτῶν ὅσον πλεῖστον
[10, 28]	Ἀπόλλω ἐνοχλῇς καὶ σοὶ μόνῳ	σχολάζῃ.	νοῦν δὲ ἔχων γνώσῃ ἀπὸ
[10, 7]	ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν ὄντα καὶ	ἀμαθῆ	τρέφων καὶ ποιῶν ὅτι κάκιστον;
[10, 26]	ἀπέβαλε, καὶ αὐτὸς ἐν πέδαις	ἐδέθη	καὶ ὀλίγου κατεκαύθη ζῶν. ἢ
[10, 17]	τι ἀπολαῦσαι πρότερον ἢ ἀγαθόν;	Ἀληθῆ.	~Τί δέ; ὅστις ἀγνοεῖ χρῆσιν
[10, 4]	οἱ δὲ καὶ ἐκβάλλουσιν, ἐὰν	ἐπανέλθῃ·	ἀνθρώπου δὲ πονηροῦ ἀπαλλαγέντες οὐκ
[10, 26]	ἐν πέδαις ἐδέθη καὶ ὀλίγου	κατεκαύθη	ζῶν. ἢ σὺ οἴει φρονιμώτερος
[10, 8]	ἀνυπόδητος βαδίσεις; ἀλλὰ κἂν αὐτόματον	λυθῇ,	πάλιν ἐπιδεῖς τε καὶ σφίγγεις
[10, 26]	Λάϊον, ~ἐπιστάμενος ὅτι αὐτοῦ παῖς	εἴη.	καὶ τοίνυν τὰ περὶ Κροῖσον
[10, 19]	ἄμουσος, ἢ ἐπιχειρῶν οὐκ ἂν	εἴη	καταγέλαστος, πρὸς τῷ μηδὲν ἐργάζεσθαι
[10, 18]	ἀγνοεῖ χρῆσιν κυνῶν, δυνατὸς ἂν	εἴη	χρῆσθαι; ἢ οὐ τό τινι
[10, 14]	κτῆνος νοσοῦν τε καὶ ἄχρηστον,	ἀνάγκη	αὐτὸ ἀπολαμβάνειν, ὥστε οὐδὲν ἔσται
[10, 12]	συμβῇ τις ἀσθένεια, τότε δὲ	ἀνάγκη	θεραπεύειν κἀκεῖνον νοσοῦντα· καὶ νῦν
[10, 19]	δι´ ἄλλο τι ἢ διότι	ἀνάγκη	τοὺς μὲν ἀπείρους ζημιοῦσθαι, τοὺς
[10, 9]	οὔτε ἀποδημῆσαι δύνανται ῥᾳδίως, ὁπόταν	δοκῇ	αὐτοῖς, οὔτε μένοντες σχολὴν ἄγουσι.
[10, 27]	γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν	δοκῇ	σοι, τότε ἤδη μαντεύσῃ. ~ἐγὼ
[10, 12]	οὐ φροντίζεις μή τι αὐτὸς	ὑφέλῃ,	οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς, μὴ ἐγρηγορὼς
[10, 8]	μὴ ἔχῃς, τὰ δὲ ὄντα	ἐνοχλῇ	καὶ διακόπτῃ τοὺς πόδας; ἆρα
[10, 24]	ἐξαπατῶσι— σὺ δὲ οὐ δέδοικας	μὴ	ἄλλα τοῦ θεοῦ λέγοντος ἄλλα
[10, 16]	ὦ Διόγενες, τὸν οἰκέτην, ἐάνπερ	μὴ	ἀπὸ τύχης ἐμπέσῃ μοι. Ναὶ
[10, 4]	σὲ πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα	μὴ	βλάπτηται ὑπὸ σοῦ, σὺ δὲ
[10, 31]	Σφιγγός. καὶ ὁ Διογένης γελάσας,	Μὴ	γάρ, ἔφη, ἐκεῖνος ἔλυσε τὸ
[10, 25]	ὢν ἐπεχείρησε τῷ Ἀπόλλωνι χρῆσθαι.	μὴ	γὰρ ταῦτα ἀκούσας τὸν Οἰδίποδα
[10, 24]	αὐτῷ ἔσοιντο παῖδες. ἔχρησεν οὖν	μὴ	γεννᾶν, ἢ ἐκτιθέναι γεννήσαντα. ~οὕτω
[10, 28]	κελεύσῃ γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς	μὴ	γραμματικὸν ὄντα, οὐ δυνήσῃ. γράμματα
[10, 12]	αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν καθεύδῃς,	μὴ	ἐγρηγορὼς ὁ παῖς κακόν τι
[10, 17]	ἢ ἀνθρώπῳ ἢ αὐτὸν αὑτῷ	μὴ	ἐπιστάμενον· τὸ δὲ ἐπιχειρεῖν ἄνευ
[10, 28]	καὶ ζῆν ὀρθῶς οὐ δυνήσῃ	μὴ	ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν κατὰ τὴν
[10, 28]	ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν συμβουλεύσῃ σοι	μὴ	ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός τε ἔσει.
[10, 8]	ἔφη, ποιήσεις, ὅταν ἄλλα ὑποδήματα	μὴ	ἔχῃς, τὰ δὲ ὄντα ἐνοχλῇ
[10, 27]	τὴν μητέρα ἀποκτεῖναι. καί τοι	μὴ	νόμιζε τὸν Ἀπόλλωνα χαλεπόν τι
[10, 24]	φωνάς, εἴπερ ἁπάσας ἠπίστατο, ἀλλὰ	μὴ	ὀλίγ´ ἄττα· ὥσπερ οἱ δύο
[10, 13]	πένης {τέ} εἰμι καὶ εἰ	μὴ	συμφέροι κεκτῆσθαι τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι
[10, 7]	ἵν´ ἐργάζηται δῆλον ὅτι καὶ	μὴ	σχολάζων τε καὶ καθεύδων καὶ
[10, 12]	ἐν τῇ οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις	μή	τι αὐτὸς ὑφέλῃ, οὐδὲ ὅταν
[10, 6]	Διόγενες· ἀλλὰ χαλεπόν ἐστιν ἀδικηθέντα	μὴ	τιμωρήσασθαι. ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν ὑπ´
[10, 28]	δυνήσῃ. γράμματα δὲ εἰδώς, καὶ	μὴ	τοῦ θεοῦ κελεύοντος κατὰ τρόπον
[10, 13]	καταφρονοῦσιν· ὅπου δ´ ἂν αὐτοὶ	{μὴ}	ὦσι, πολὺ ἀνδρειότεροι καὶ ἰσχυρότεροι
[10, 12]	τρεφόμενον, καὶ τὰ μὲν ἐκείνῳ	μαχομένη,	τὰ δὲ αὐτὴ τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν
[10, 13]	ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα, ἔφη, οὐκ	αἰσχύνῃ,	πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν τὸν ἄνθρωπον,
[10, 27]	σὺ οὖν, ἐάν μοι πεισθῇς,	φυλάξῃ,	καὶ πρότερον προθυμήσῃ γνῶναι σεαυτόν,
[10, 20]	προσέτι συντρίψειεν; ὃς δ´ ἂν	ἐπιχειρῇ	πηδαλίῳ χρῆσθαι οὐκ ἐπιστάμενος κυβερνᾶν,
[10, 21]	πότερον ἄμεινον, εἶπεν, ἀκούοντα ὧν	χρὴ	καταδῦσαι τὸν ἥλιον ἢ βαδίζοντα
[10, 16]	οἰκέτην, ἐάνπερ μὴ ἀπὸ τύχης	ἐμπέσῃ	μοι. Ναὶ μὰ Δία, εἶπεν
[10, 14]	τι χρήσῃ λαβὼν ἀφ´ οὗ	βλαβήσῃ.	οὐ γὰρ δὴ ἀεί ποτε
[10, 27]	μοι πεισθῇς, φυλάξῃ, καὶ πρότερον	προθυμήσῃ	γνῶναι σεαυτόν, ἔπειτα φρονήσας, ἐὰν
[10, 15]	ἅπαντα τὸν βίον φροντίζων ἐκείνων,	ὀνήσῃ	δὲ οὐδ´ ὁτιοῦν ἀπ´ αὐτῶν.
[10, 13]	οὐκ ἐρεῖς τἀληθὲς ἢ οὐ	δυνήσῃ	ἀποδόσθαι αὐτόν. ~πρὸς δὲ τούτοις,
[10, 28]	ὀρθῶς μὴ γραμματικὸν ὄντα, οὐ	δυνήσῃ.	γράμματα δὲ εἰδώς, καὶ μὴ
[10, 14]	σοι πλέον. εἰ δὲ καὶ	δυνήσῃ	ἐξαπατῆσαί τινα κἀκεῖνος οὐκ αἰσθήσεται
[10, 28]	ἔσει. καὶ ζῆν ὀρθῶς οὐ	δυνήσῃ	μὴ ἐπιστάμενος, οὐδ´ ἂν κατὰ
[10, 15]	ἐκεῖνο πρότερον κτήσασθαι σπουδάσεις ᾧ	δυνήσῃ	ὑπὸ παντὸς ὠφελεῖσθαι καὶ πᾶσι
[10, 14]	δέδοικας; ἴσως μὲν γὰρ ἄλλον	ὠνήσῃ	φαυλότερον, ἐὰν δριμυτέρου τύχῃς ἢ
[10, 15]	οἰκίαν; οἷς σὺ δουλεύσεις καὶ	λυπήσῃ	δι´ αὐτὰ καὶ πολλὰ πονήσεις
[10, 14]	τυχὸν δὲ εἰς ἄλλο τι	χρήσῃ	λαβὼν ἀφ´ οὗ βλαβήσῃ. οὐ
[10, 28]	γὰρ δὴ ὅρα, ἐάν σε	κελεύσῃ	γράφειν καὶ ἀναγιγνώσκειν ὀρθῶς μὴ
[10, 28]	δὲ ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν, ἐὰν	συμβουλεύσῃ	σοι μὴ ἐπισταμένῳ, οὐχ οἷός
[10, 27]	ἐὰν δοκῇ σοι, τότε ἤδη	μαντεύσῃ.	~ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαί σε
[10, 28]	μόνῳ σχολάζῃ. νοῦν δὲ ἔχων	γνώσῃ	ἀπὸ σεαυτοῦ ὅ, τι σοι
[10, 28]	κελεύοντος κατὰ τρόπον γράψεις καὶ	ἀναγνώσῃ.	ὁμοίως δὲ ἄλλο ὁτιοῦν πράττειν,
[10, 21]	Πόθεν; Τί δέ; ἡ ἀνθρώπου	τῇ	θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν ἄξιον,
[10, 21]	ὁμοία εἶναι ἡ ὄνου χρῆσις	τῇ	ἵππου; Πόθεν; Τί δέ; ἡ
[10, 29]	αὑτοῦ ἄγνοιαν. ἔγνω γὰρ ὅτι	τῇ	μητρὶ συνεγένετο καὶ παῖδές εἰσιν
[10, 12]	μὲν ὅταν αὐτὸς ᾖς ἐν	τῇ	οἰκίᾳ, οὐ φροντίζεις μή τι
[10, 20]	ἀνεπιστήμοσιν, ἀλλ´ οὐκ ἂν ἀποβάλοιεν	τῇ	τοιαύτῃ πείρᾳ τῆς χρήσεως οὐ
[10, 8]	τὰ δὲ ὄντα ἐνοχλῇ καὶ	διακόπτῃ	τοὺς πόδας; ἆρα οὐχ ὑπολυσάμενος
[10, 12]	ἔμελλεν· νῦν δὲ ἧττον μὲν	αὐτὴ	ἀργήσει, μᾶλλον δὲ σοῦ ἐπιμελήσεται.
[10, 12]	μὲν ἐκείνῳ μαχομένη, τὰ δὲ	αὐτὴ	τρυφῶσα, ἐνοχλεῖν σε ἔμελλεν· νῦν
[10, 20]	ἀλλ´ οὐκ ἂν ἀποβάλοιεν τῇ	τοιαύτῃ	πείρᾳ τῆς χρήσεως οὐ τὰ
[10, 11]	τρόπον τινὰ ᾧ ἂν ἔξωθεν	προσφυῇ	δάκτυλος περιττός, καὶ μηδὲ τοῖς
[10, 23]	Μυρίνης ὀνομάζειν. ὅθεν δὴ καὶ	ἀσαφῆ	τὰ τῶν χρησμῶν ἐστιν καὶ
[10, 31]	ὁ Διογένης γελάσας, Μὴ γάρ,	ἔφη,	ἐκεῖνος ἔλυσε τὸ αἴνιγμα; οὐκ
[10, 3]	οὐκ ἦν πονηρός; ~Πάντων γε,	ἔφη,	μάλιστα· μηδὲν γὰρ ὑπ´ ἐμοῦ
[10, 12]	ἔλαττον καὶ δυσχερέστερον. ~σὺ δέ,	ἔφη,	νῦν μὲν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ζητεῖς
[10, 7]	ποιῶν ἢ ἐμοὶ ἀκολουθῶν. ~Ἔπειτα,	ἔφη,	οὐδὲν ἠδίκεις αὐτὸν ἀργὸν ὄντα
[10, 13]	τὸν οἰκέτην, ἀποδώσομαι αὐτόν. Ἔπειτα,	ἔφη,	οὐκ αἰσχύνῃ, πρῶτον μὲν ἐξαπατῶν
[10, 8]	μοι ἄλλος οἰκέτης. ~Τί δέ,	ἔφη,	ποιήσεις, ὅταν ἄλλα ὑποδήματα μὴ
[10, 7]	ἐπιβουλότατον; καὶ ὅς, Τί οὖν,	ἔφη,	ποιήσω; οὐ γὰρ ἔστι μοι
[10, 4]	αὐτὸς ὤν. ~Ἔπειτα ἐκεῖνος μέν,	ἔφη,	σὲ πονηρὸν ἡγούμενος ἔφυγεν, ἵνα
[10, 30]	βλέπων πλανᾶσθαι. καὶ ὃς ἀκούσας	ἔφη,	Σὺ μέν, ὦ Διόγενες, ἀναισθητότατον
[10, 20]	μόνον, ἀλλὰ καὶ αὑτούς; Συγχωρῶ,	ἔφη,	ὦ Διόγενες· ἀλλὰ καταδύεις τὸν
[10, 21]	θεοῦ; Ἀλλ´ οὐδὲ λέγειν ἄξιον,	ἔφη,	ὦ Διόγενες. Ἔστιν οὖν ὃς
[10, 2]	ὅ, τι πράττοι; ~καὶ ὃς	ἔφη,	Ὦ Διόγενες, πορεύομαι εἰς Δελφοὺς
[10, 30]	οἱ δὲ Ἕλληνες οἴονται οὐκ	εὐτυχῆ	μὲν γενέσθαι ἄνθρωπον, συνετὸν δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/11/2007